Movies Ltd

Στην καρδιά του σκότους

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

It's the end of the world as we know it...

Ο Oliver Laxe γεννήθηκε στις 11 Απριλίου του 1982 στο Παρίσι. Παιδί μεταναστών από τη Γαλικία, οι οποίοι γνωρίστηκαν στη Γαλλία και συγκεκριμένα σε πάρτι στο φημισμένο Bataclan, επέστρεψε μαζί με τους γονείς του στη βορειοδυτική Ισπανία – τον τόπο καταγωγής του – στα 6 του χρόνια. Αρχικά σπούδασε Διαφήμιση και Δημόσιες Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Βίγκο και ανακάλυψε το arthouse σινεμά στην Κινηματογραφική Λέσχη της Ποντεβέντρα. Εντέλει, σπούδασε Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο Pompeu Fabra στη Βαρκελώνη και μέσω Erasmus ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Λονδίνο. Αμέσως μετά την αποφοίτησή του μετακόμισε στην Ταγγέρη του Μαρόκου, όπου γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Τίτλος της: «Todos vós sodes capitáns» (2010). 

Με αυτήν συμμετείχε στο Φεστιβάλ των Καννών εκείνης της χρονιάς, στο τμήμα Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, όπου τιμήθηκε με το βραβείο της FIPRESCI. Δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί είναι το «Mimosas» (2016), γυρισμένη επίσης στο Μαρόκο, στην οροσειρά του Άτλαντα. Και πάλι συμμετοχή στο Φεστιβάλ των Καννών, στο τμήμα Εβδομάδα της Κριτικής πλέον, όπου τιμάται με το Μεγάλο Βραβείο. Την τρίτη του ταινία την γυρίζει στη Γαλικία. Είναι το «Θα έρθει η φωτιά» (O que arde, 2019), με το οποίο συμμετέχει στο δεύτερο τη τάξη πιο σημαντικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών, το «Ένα Κάποιο Βλέμμα», όπου και πάλι κερδίζει βραβείο, καθώς τιμάται με το Βραβείο της Επιτροπής»!

Κι έρχεται η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, γυρισμένη και πάλι στο Μαρόκο κατά κύριο λόγο, στην έρημο Σαχάρα, το Sirât, που εξετάζουμε σε αυτό το κείμενο. Με αυτήν συμμετείχε πέρσι στο Επίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών, όπου τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής, το Βραβείο Μουσικής και το Βραβείο... Σκύλου, το Palm Dog, για τα δυο σκυλάκια που «παίζουν» στην ταινία! Τέσσερις ταινίες, τέσσερις συμμετοχές στο Φεστιβάλ των Καννών, σε όλα του τα τμήματα, τέσσερις βραβεύσεις! Αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ισπανίας στα Όσκαρ, όπου τελικά τσιμπάει δύο υποψηφιότητες: Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας και Ήχου. Βρέθηκε στις λίστες με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς για το 2025 από διάφορες ενώσεις κριτικών κινηματογράφου και λογικά θα βρίσκεται στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς για το 2026 για την Ελλάδα. Τιμήθηκε με πέντε βραβεία στο European Film Awards. Είναι υποψήφια για 11 βραβεία Goya (τα ισπανικά Όσκαρ). Και μεταξύ των παραγωγών της ταινίας συναντάμε τους αδελφούς Almodovar.

Η υπόθεση:Σε μια μυστική τοποθεσία κάπου βαθιά στα βουνά του νότιου Μαρόκου στήνεται ένα ρέιβ πάρτι. Σε ένα ανάλογο πάρτι είχε παραβρεθεί η Μαρ, μια 17χρονη κοπέλα από την Ισπανία, η οποία έχει να δώσει σημεία ζωής εδώ και πάνω από πέντε μήνες. Ο πατέρας της, ο Λουίς, μαζί με τον μικρότερο αδελφό της Μαρ, τον Εστέμπαν, μοιράζουν από χέρι σε χέρι ξανά και ξανά τη φωτογραφία της στους συμμετέχοντες στο πάρτι, με την ελπίδα πως κάποιος, κάπου, θα την έχει δει, παρέχοντάς τους πολύτιμες πληροφορίες για την ανεύρεσή της. 

Το ενδιαφέρον τους τραβάει μια παρέα πέντε ρέιβερ, οι οποίοι μιλούν για ένα άλλο πάρτι, κάπου κοντά στη Μαυριτανία, όπου είναι πιθανόν να βρουν την Μαρ. Θα τους ακολουθήσουν όταν ο Στρατός διαλύει το πάρτι, στον απόηχο ειδήσεων που μιλούν για το ξέσπασμα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Εφτά άνθρωποι, δύο φορτηγά, ένα μίνιβαν, δυο σκύλοι, ξεκινούν ένα ταξίδι στην καυτή, αφιλόξενη ερημιά, εκεί που δεν υπάρχει κανένα GPS ή Google Maps να τους καθοδηγήσει. Κι αυτά που θα αντιμετωπίσουν θα δοκιμάσουν τα όριά τους, στα άκρα...

Η άποψή μας: Sirāt: αραβική λέξη. Στο Κοράνι αναφέρεται στη λεπτή σαν τρίχα και κοφτερή σαν ξυράφι γέφυρα, που συνδέει την Κόλαση με τον Παράδεισο. Το πέρασμα για τους Πιστούς είναι παιχνιδάκι. Για τους Άπιστους τα πράγματα είναι πιο ζόρικα. Δεν νομίζω πως θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος τίτλος για τη συγκεκριμένη ταινία... Και μετά τον... ορισμό, ας ξεκινήσουμε με μερικούς χρήσιμους πιστεύω αφορισμούς. 

Όσοι πηγαίνετε σινεμά μια φορά το χρόνο για να παρακολουθήσετε ταινίες τύπου «Καποδίστριας», αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς. Όσοι πηγαίνετε σινεμά για να δείτε ταινίες που δεν (θέλετε να) κουράζουν το μυαλουδάκι σας, αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς. Όσοι πηγαίνετε σινεμά (μόνο) για να διασκεδάσετε, αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς. Όσοι πηγαίνετε σινεμά ως διάλειμμα από την κατανάλωση σειρών στο Netflix ή reality shows, αυτή η ταινία δεν είναι για εσάς. Όσοι όμως πηγαίνετε σινεμά με τη βαθιά πίστη πως ο Κινηματογράφος πέρα και πάνω από όλα είναι Τέχνη, ε, αυτή η ταινία είναι για εσάς. 

Αυτή η ταινία είναι για όλους εμάς που θέλουμε από μια ταινία να μας τσιγκλάει, να μας ταρακουνάει, να μας κάνει να νιώθουμε άβολα, να μας συνθλίβει τις βεβαιότητες, να μας κάνει να σκεφτόμαστε, να νιώθουμε, να αναλύουμε, να στοχαζόμαστε, να ανοίγει συζητήσεις. Και είναι μια ταινία, που αγαπάει το σινεμά, το μεγάλο Σινεμά, καθώς ανάλογα με την πετριά σου, μπορείς να βρεις δεκάδες αναφορές σε άλλες μεγάλες ή καλτ ταινίες. Τα τεράστια ηχεία στην έρημο παραπέμπουν στους μονόλιθους από το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος». 

Η εμφάνιση, τα ρούχα, το μακιγιάζ των ρέιβερς, τα φορτηγά, η έρημος, παραπέμπουν στο «Mad Max». Το σασπένς σε διάφορα σημεία του ταξιδιού παραπέμπει στο «Μεροκάματο του τρόμου» ή/ και στο «Sorcerer» του Friedkin, μιας που αποτελούν διαφορετικές αναγνώσεις του ίδιου βιβλίου του Georges Arnaud. Αλλά και στο «Zabriskie Point» μπορούμε να δούμε αναφορές – γενικώς, ο Antonioni «παίζει» πολύ στην ταινία – ή στο «Gerry» του Gus Van Sand, ακόμα ακόμα στο «Χαμένη Λεωφόρος» του Lynch ή εκείνη την διαφήμιση της Volvo, όπου ο Jean Claude Van Damme ισορροπεί ανάμεσα σε δύο κινούμενα φορτηγά! 

Είπαμε, ανάλογα με την πετριά του ο καθένας. Μπορούμε να μοιράσουμε την ταινία σε δύο μέρη: το πρώτο μισό, το λογικό, το σχεδόν νορμάλ, σχεδόν «βαρετό» και το δεύτερο μισό, το «μετά το σοκ», εκείνο που αντιστοίχως η Chloé Zhao στο Άμνετ της χρησιμοποίησε εκβιαστικά και μελοδραματικά για να υπογραμμίσει κοινότοπα πως ο πόνος από την απώλεια και το θάνατο μπορεί να οδηγήσει στη μεγάλη τέχνη: ε, λοιπόν, εδώ έχουμε Μεγάλη Τέχνη! Η κομβική σκηνή προκύπτει εντελώς ξαφνικά, ενώ ο θεατής καθόλου δεν περιμένει κάτι τέτοιο: οι άμυνες είναι χαλαρές, η ταινία δεν σε προϊδεάζει με τίποτα για το τι θα συμβεί, προσπαθείς να φανταστείς πού το πάει το όλον ο σκηνοθέτης και μετά, γκρεμός και σοκ! Σκηνή, που, όταν συνέλθεις, προσπαθείς να σκεφτείς πώς στην ευχή κατάφεραν και την γύρισαν με αυτόν τον τρόπο. 

Και μετά, τα παραισθησιογόνα στη μέση του πουθενά, και το αυτοσχέδιο ρέιβ πάρτι μέσα στο ναρκοπέδιο! Όπου η αγωνία, υπαρξιακή και η άλλη, αυτή που νιώθουμε όταν παρακολουθούμε κάτι που μας κόβει την ανάσα, χτυπάει κόκκινο... Το πρώτο μισό, το φυσιολογικό, επικεντρώνεται κυρίως στην αρχική καχυποψία, που λογικό κι επόμενο είναι να έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στους δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Από τη μια ο τυπικός μεσοαστός με τον γιο του κι από την άλλη οι «παράξενοι» ρεϊβάδες, τα φρικιά – καθόλου τυχαίο που ο ένας εκ των ρέιβερ φοράει μπλούζα με στάμπα Freaks από την ταινία του Tod Browning. 

Ο ένας έχει κομμένο πόδι (εντελώς διασκεδαστική η σκηνή όπου κάνει παντομίμα τραγούδι χρησιμοποιώντας το), ο άλλος έχει κομμένο χέρι και περούκα μοϊκάνα, και οι πέντε γουστάρουν να «ταξιδεύουν» με ουσίες, κυρίως όμως γουστάρουν να χορεύουν, χαμένοι στα μπιτ αυτής της ιδιότυπης μουσικής, δεμένοι από έντονο αίσθημα συναδελφικότητας, που δεν αλλάζουν την ρέιβ οικογένειά τους ακόμα και με την κανονική τους, όλοι πιστοί της ίδιας θρησκείας, όλοι προσκυνητές της δικής τους Μέκκας (στην τηλεόραση, ανάλογες σκηνές). Είναι χαρακτηριστική η σκηνή του περάσματος του ποταμιού: αλλιώς περιμένεις να εξελιχθεί η σκηνή, αλλιώς εντέλει εξελίσσεται. 

Το ταξίδι ενώνει τους δύο κόσμους, τους φέρνει κοντά: όλοι μπορούν να κοιμούνται μαζί, μέσα στο ίδιο φορτηγό, ονειρευόμενοι έναν καλύτερο κόσμο. Μόνο που ο πραγματικός κόσμος καταρρέει. Και ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός τελειώνει. Και με λυγμό αλλά και με κρότο. Ο Laxe μιλάει για το ειδικό και για το γενικό, για την ατομικότητα και τη συλλογικότητα, για την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι αλλά και για την υποφερτή βαρύτητά του. Καταφέρνει να είναι λιτός και μαξιμαλιστής, υποβλητικός και επιβλητικός, και να συνδυάζει περίτεχνα τον ρεαλισμό με την αλληγορία. 

Ένα συναρπαστικό road movie, ένα απρόβλεπτο κινηματογραφικό ταξίδι, μια εκστατική περιπέτεια αλά Antonioniι, μια εκκωφαντική ελεγεία για την ανθρώπινη κατάσταση, ένα ρέκβιεμ για ένα όνειρο, είναι το τέλος του κόσμου όπως το ξέρουμε, είναι η πρώτη σπουδαία ταινία για το 2026. «Abandon hope, all ye who enter here», που έλεγε και ο Δάντης στην «Κόλασή» του...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Ιανουαρίου 2026 από την Feelgood Ent.!

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Η Chloé Zhao με το οργανικό, ατμοσφαιρικό παντρεψίδι νατουραλιστικής απεικόνισης και αισθαντικής ηχητικής φράξιας στο σινεμά της, έδρεψε τον κότινο μονομιάς με το αρς πόβερα ρόουντ μούβι Nomandland. Πήρε το χρόνο της κι επέστεψε για να αφηγηθεί την τραγική ιστορία, για κάποιους φημολογούμενη, πίσω από τη γέννηση του αθάνατου αριστουργήματος Άμλετ. 

Σα να ήμασταν εκεί, στα 1596, τα διδυμάκια των Ουίλιαμ Σέξπιρ (Paul Mescal) και Άγκνες Χάθαγουει (Jessie Buckley), Hamnet και Judith κολλάνε μεταξύ τους πανούκλα και ο μικρός σβήνει σε ηλικία 11 ετών. Η ήδη δοκιμαζόμενη συνοχή της οικογένειας τραντάζεται συθέμελα (o Βάρδος του Avon έχει ξενιτευτεί στο Λονδίνο για να προωθήσει την καριέρα του και η νεραϊδομιλημένη Άγκνες παλεύει μόνη με τα μικρά και τον καημό της επιστροφής του).  

Από την αρχή βέβαια όλα έμοιαζαν εναντίον στη σχέση του ζευγαριού. Η μη αποδοχή από τους γονείς του Ουίλ, οι διαφορετικές προσωπικότητες (αυτή η ηφαιστειογενής και εκείνος ο ερμητικά κλειστός), οι διαφορετικές επιδιώξεις (η ήσυχη οικογενειακή ζωή απέναντι στην ανίκητη έλξη για καλλιτεχνική αναγνώριση), όλα μοιάζουν να ορθώνουν βουνά εμπρός στη φυσική έλξη δυο ανόμοιων αλλά συμπληρωματικών ψυχών. 

Πάτα pause λίγο τώρα όμως, γιατί εδώ βρίσκεται η λούμπα: Δε σου περιγράφω μια κατάστα επική, με κρεσέντα χολυγουντιανής μελούρας - πλην του συγκινητικού μεν αλλά και ανυποχώρητα γλυκερού φινάλε. Στάκα δω, το Hamnet έχει ήδη κερδίσει 8 υποψηφιότητες στα 98α Όσκαρς (Ταινία - Σκηνοθεσία - Διασκευασμένο Σενάριο από το historical fiction της Maggie O' Farell Hamlet & Judith στα 2020, Α' Γυναικείου Ρόλου, Best Casting + 3 στα below the line που λένε τις τεχνικές κατηγορίες). 

Αυτό επικυρώνει ότι η ταινία λειτουργεί πολύπλευρα και πολυεπίπεδα. Με τη διαφορά όμως ότι αν δεν μπεις στο κλίμα από την αρχή, σε μια τύπου ονειρική, λυρική, γεμάτη ακραία συναισθήματα POV θωριά της Agnes, το χάνεις (ή σε χάνει). Μοιάζει η Zhao ωσάν να θέλει να δικαιώσει ιστορικά την αφανή κα Σέξπiρ, τολμώντας να γειώσει τον μέγιστο θεατρικό ποιητή στο πλαίσιο ενός ακόμη μεγάλου άνδρα που για να φθάσει στο βάθρο, πάτησε άθελα (?) εκ των πραγμάτων στη θυσία μιας γυναίκας και το ύστατο οικογενειακό δράμα της απώλειες ενός μικρού παιδιού. 

Δεν είναι λίγο πράμα αυτή η φαινομενικά ναϊφ αλλά ουσιαστικά ρηξικέλευθα προφεμινιστική προσέγγιση της Chloé. Μουσική, κοστούμια, production design με οσκαρική σφραγίδα πλέον, συνεπικουρούν στο καδράρισμα μιας ακόμη ενστικτώδους ερμηνευτικής κατάθεσης της σίγουρης νικήτριας Buckley που επισκιάζει αλλά και πασάρεται όμορφα από τον Buckley. Ο πόνος της χαράζει ξυράφι την καρδιά του θεατή, ειδικά οι γονείς θα το νιώσουν. 

Και είναι οι ενήλικοι, 40+ που θα την ευχαριστηθούν την ταινία, γιατί πίσω και πάνω από τον θρύλο του Άμλετ, έρχεται όπως είθισται του μεσήλικα η ωριμότητα για να δει κατάματα τον τρόμο του θανάτου, της κατάρρευσης του happily ever after, τη λύτρωση μέσα από τη συμφιλίωση με την κάθαρση που προσφέρει ο πανδαμάτωρ χρόνος και εντέλει το σοφό "the readiness is all" - όλα τα συστατικά δηλαδή ενός υπαρξιακού δράματος με διαχρονική αξία όπως o Hamlet.

Ο χειρότερος άνθρωπος στον κόσμο...

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

"Όσο πιο αθώοι είναι, τόσο περισσότερο τους αξίζει να τουφεκιστούν": Μπέρτολντ Μπρεχτ

Ο Radu Jude γεννήθηκε στις 28 Μαρτίου 1977 στο Βουκουρέστι. Σπούδασε Σκηνοθεσία στη ρουμανική πρωτεύουσα και ξεκίνησε την καριέρα του ως βοηθός σκηνοθέτη. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας, με τίτλο «Το πιο ευτυχισμένο κορίτσι στον κόσμο» (Cea mai fericitã fatã din lume/ The Happiest Girl in the World, 2009), επιλέχτηκε σε περισσότερα από 50 διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Από τις 33 ταινίες που έχει σκηνοθετήσει έως τώρα, οι 10 είναι μεγάλου μήκους μυθοπλασίας και οι υπόλοιπες είναι είτε ντοκιμαντέρ (μικρού ή μεγάλου μήκους) είτε μικρού μήκους μυθοπλασίας. Στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης έχουν κάνει πανελλήνια πρεμιέρα οι εννιά από τις δέκα ταινίες μυθοπλασίας του, με τελευταία το «Dracula», τη δεύτερη ταινία που γύρισε μέσα στο 2025. Η μόνη του ταινία μυθοπλασίας που δεν έκανε πανελλήνια πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη είναι αυτή που εξετάζουμε εδώ, το «Kontinental '25». Εντωμεταξύ, τα πιο αγαπημένα φεστιβάλ του Jude είναι εκείνα του Λοκάρνο και του Βερολίνου. Στο φεστιβάλ Βερολίνου έχει κερδίσει Χρυσή Άρκτο Καλύτερης Ταινίας για το «Ατυχές πήδημα ή παλαβό πορνό» (Babardeala cu bucluc sau porno balamuc/ Bad Luck Banging or Loony Porn, 2021) και Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το «Αφερίμ!» (Aferim!, 2015). 

Το Kontinental '25 είναι η ένατη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που έχει σκηνοθετήσει ο Jude. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο... φεστιβάλ Βερολίνου, όπου τιμήθηκε με την Αργυρή Άρκτο Καλύτερου Σεναρίου. Είναι μια ταινία την οποία ο Jude γύρισε εξ ολοκλήρου χρησιμοποιώντας iPhone. 

Η υπόθεση: Κλουζ, Τρανσυλβανία. H Ορσόλια Ιονέσκου είναι μια μεσήλικη Ρουμάνα, Ουγγρικής καταγωγής. Μεσοαστή, παντρεμένη, με δύο παιδιά, δουλεύει ως δικαστική κλητήρας. Είναι καλή στη δουλειά της και προσπαθεί να είναι τυπική και σχολαστική, χωρίς όμως να δείχνει απανθρωπιά όσο κάτι τέτοιο περνάει από το χέρι της. Ο Ίον Γκλανετάσου από την άλλη είναι πρώην Βαλκανιονίκης και νυν άστεγος, ρακοσυλλέκτης συμπολίτης της, που χρησιμοποιεί ως νυχτερινό καταφύγιο το λεβητοστάσιο ενός παλιού κτιρίου. Το εν λόγω κτίριο έχει αγοραστεί από την αυστριακή εταιρία K.u.K. (Kaiserlich und königlich – Αυτοκρατορική και βασιλική), που σκοπεύει να το γκρεμίσει και να χτίσει στη θέση του ένα μπουτίκ ξενοδοχείο ονόματι «Kontinental». 

Η Ορσόλια επιδίδει στον Ίον εντολή έξωσης, συνοδευόμενη από χωροφύλακες: οι Αυστριακοί βιάζονται να χτίσουν το ξενοδοχείο και η Ορσόλια δεν μπορεί πλέον να παρέχει στον Ίον άλλη παράταση παραμονής εκεί πέρα, όπως έκανε ως τώρα. Αυτό όμως που ξεκινάει ως μια ακόμα μέρα στη δουλειά σημαδεύεται από ένα ακραίο γεγονός, που θα της ταράξει τη ζωή. Κλονισμένη, περιφέρεται στην πόλη μιλώντας με διάφορους ανθρώπους προσπαθώντας να αντιμετωπίσει την κατάσταση... 

Η άποψή μας: Όταν κάποια στιγμή οι ιστορικοί τέχνης (και δη του κινηματογράφου) του μέλλοντος εξετάσουν το έργο του Radu Jude για να τον αξιολογήσουν, πιστεύω πως θα αποφανθούν: α) ότι ήταν περίπτωση σπουδαίου δημιουργού ή β) ότι ήταν μέγας απατεώνας, κάλπης και τα ρέστα, που δούλευε τους πάντες κανονικά. Μπορεί βέβαια να αποφανθούν πως ισχύουν και τα δύο! Πάντως, σίγουρα, ένα πράγμα που μπορεί κάποιος να πει τώρα γι’ αυτόν είναι πως δεν είναι ποτέ προβλέψιμος. Κι ένα άλλο πράγμα που μπορεί κάποιος να πει γι’ αυτόν είναι πως οι ταινίες του δεν είναι για όλους. Όσοι πχ συνέρρευσαν στις αίθουσες για να δουν τον «Καποδίστρια» θα φρικάρουν παρακολουθώντας το Kontinental ’25. Σε έναν ιδεατό κόσμο κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να συμβαίνει – ίσα ίσα θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. 

Προφανώς, δεν ζούμε σε έναν ιδεατό κόσμο. Κι αυτό είναι κάτι που βιώνει πρωτίστως ο Ίον και δευτερευόντως η Ορσόλια. Ο Ίον είναι ο πρώτος που μας συστήνει με την κάμερά του ο Jude. Περπατάει ρακένδυτος στην πόλη, ντυμένος τη φτώχεια του, μαζεύει πλαστικά μπουκάλια για να τα ανταλλάξει για λίγα ψιλά στην ανακύκλωση, ζητιανεύει, μιλάει ακατάληπτα, μιλάει μόνος του, μιλάει στον κόσμο, κατουράει όπου βρει. Κατά μία έννοια, μοιάζει με τον «συνάδελφό» του στην αρχή του «Eddington»: ένας παρίας της κοινωνίας, μόνος, που βρίσκει παρηγοριά στο αλκοόλ. 

Το... σουρεάλ του πράγματος είναι πως ο Ίον συνυπάρχει στην όμορφη (ακόμα) πόλη μαζί με μηχανικούς δεινοσαύρους (!!!) κιτς ατραξιόν ενός θεματικού πάρκου του Κλουζ, όπως και με έναν σκύλο – ρομπότ, τελευταία λέξη της τεχνολογίας, αυτός, ένα απομεινάρι μιας άλλης εποχής, μια ανορθογραφία μέσα στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού που πνέει στη χώρα, η οποία ήταν δέσμια ( ; ) του καθεστώτος Τσαουσέσκου επί δεκαετίες. Όταν πλέον δει κατάματα το αδιέξοδο και νιώσει παγιδευμένος, κουρασμένος, εξαντλημένος, θα πάρει εκείνη την απόφαση που θα ταράξει την Ορσόλια. Μια γυναίκα, που από εκείνη τη στιγμή και μετά, θα έρθει αντιμέτωπη με τις Ερινύες της. Κι ως καθωσπρέπει γρανάζι ενός απάνθρωπου μηχανισμού που υπηρετούσε εθελοτυφλώντας, θα επιχειρήσει να κατευνάσει τις ενοχές της. Θα μιλήσει διαδοχικά με το αφεντικό της, τους Αυστριακούς της K.u.K., τον σύζυγό της, την κολλητή της φίλη, τη μητέρα της, έναν παλιό φοιτητή της και τον πνευματικό της. 

Σε όλους θα επαναλάβει την εξιστόρηση των γεγονότων με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, σαν κακογραμμένη κασέτα, κι από όλους θα ακούσει αυτό που θέλει περισσότερο: «δεν φταις εσύ». Θα ακούσει κι άλλα: από το αφεντικό της ότι της θυμίζει τον Σίντλερ της ταινίας, που ήθελε να σώσει ακόμα έναν Εβραίο, από την κολλητή της φίλη ότι νιώθει καλύτερα από τότε που δίνει 2 ευρώ τον μήνα για τους πρόσφυγες της Ουκρανίας, άλλα δύο για την Unicef, ακόμα 2 για την ΜΚΟ που φροντίζει τους Ρομά του Κλουζ, άλλα 2 για την Γάζα, από τον ιερέα ότι δεν επιτρέπεται να υπερβάλλει την ενοχή της. Τέτοια. Και η ίδια το ξέρει. Από νομικής άποψης, δεν φέρει καμία ευθύνη. Ότι είναι νόμιμο, όμως, είναι και ηθικό, που έλεγε κι εκείνη η ψυχή, ο Βουλγαράκης; Με πόση υποκρισία αλήθεια πορευόμαστε; 

Ο Jude με σκωπτικό τρόπο και υποδόριο χιούμορ, σχολιάζει τα κακώς κείμενα ξεκινώντας από το ειδικό, την κατάσταση στη χώρα του, για να καταλήξει στο γενικό, την κατάσταση στον κόσμο. Ο ρατσισμός, το gentrification, η κυριαρχία του real estate, είναι λίγα από τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται οι ήρωες της ταινίας. Το φοβερό με τον Ρουμάνο σκηνοθέτη είναι πως όσο «γεια σου» κι αν φαίνεται, έχει τα πόδια του γερά στηριγμένα στη γη και ο ρεαλισμός του είναι απίστευτος. Αυτό πχ που περιγράφει, πως ο Ίον είχε ποινικό μητρώο, επειδή βεβήλωσε τάφο – έκαψε σταυρούς σε νεκροταφείο για να ζεσταθεί – είναι κάτι που μου είχε διηγηθεί η συχωρεμένη η μάνα μου, πως το έκαναν αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όντας πρόσφυγες, μαζί με τα αδέλφια της και τη γιαγιά μου (ο παππούς, κομουνιστής γαρ, πολιτικός πρόσφυγας στην Πολωνία), τότε που οι καθωσπρέπει Έλληνες δεν τους άντεχαν, αυτούς τους βρωμιάρηδες και ποταπούς. 

Από την άλλη, ρίχνει και καρφάρες πχ θάβοντας εμμέσως το «Perfect Days» του Βέντερς... Οι διακοπές της Ορσόλια στην Ελλάδα θα ακυρωθούν για την ίδια, ο Ίον σύντομα θα ξεχαστεί, η πόλη θα γεμίσει άσχημα κτίρια, και η ζωή συνεχίζεται...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιανουαρίου 2026 από την Cinobo!

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Τους ξεύρεις τους Safdieδες; Εάν ναι, τα αδέρφια αποτελούν ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η νέα γενιά Αμερικανών σκηνοθετών από εποχής αφών Coen. Μετά τη 1-2 μπουνιά Good Time (2017, με τον Pattinson) και Uncut Gems (2019, με τον Sandman) έβγαλαν γλώσσα στο στουντιακό εμπόριου, τα στούντιος εσακκουλεύθησαν, τους χώρισαν και δέτο ο μεν Benny έκαμε το The Smashing Machine, μια ντοκουδράμα εκδοχή του WWE με τον The Rock, ενώ ο Josh, φυστίκωσε τη μπάλα του πινγκ πονγκ σκοράροντας κατά ριπάς, παίρνοντας κεφάλι στο ερώτημα ποιός Safdie είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης από τους δυο. 

Και στο σημείο αυτό, για να μην ψαρώνουν οι γνωρίζοντες, το Marty Supreme ούτε καλύτερη ταινία είναι, ούτε κινηματογραφικά παρουσιάζει νεότερες ιδέες από το Uncut Gems. Μολαταύτα, όπως ο αληθινός Marty Mauser, 23χρονο εβραιόπουλο που ξεκινά από παπουτσοπωλητής και 700 περίπου κλεμμένα δολάρια να πάει στο Λονδίνο για να πάρει τα σκήπτρα στην επιτραπέζια αντισφαίριση από τους Γιάπωνες, εν έτι 1952. 

Με νωπά τα παγκόσμια θραύσματα της Α-Βόμβας, με υπέρμετρη φιλοδοξία, αυθάδεια, άγνοια κινδύνου, αμετροέπεια, αναίδεια, παραλογισμό, έλλειψη ενσυναίσθησης, τερατώδη εγωπάθεια και δίχως όρια μπροστά στην πάση θυσία πραγμάτωση του ονείρου γισα παγκόσμια αθλητική αναγνώριση, έτσι και η τρεχαλατζίδικη οπερέτα 2 1/2 ωρών, είναι μια τσιχλόφουσκα που φουσκώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει και όμως δε σκάει ποτέ! Tουλάχιστον προτού αιχμαλωτίσει εντός της τον θεατή που ξεκινάει με ένα underdog sports movie, για καταλήξει με μια στα μούτρα παραβολή του εντελώς αμερικανικού ο-καθένας-για-τον-εαυτό-του ή ο-θρασύτερος-κερδίζει. 

Κι αν οι φάλτσες μουσικές επιλογές είναι παραξενιές που περίπου γοητεύουν (χρήση τραγουδιών Tears for Fears, New Order, Alphaville σε ταινία εποχής 1950s), κι αν το κλισέ κλείσιμο φαντάζει εξυπαρχής αδιέξοδο), ο Safdie ευτύχησε με το καστ (πλην Gwyneth Paltrow, οι Kevin O'Leary (Shark Tank), Tyler-The-Creator και η νεαρή αποκάλυψη ως, παντρεμένη και έγκυος από τον Marty, γκόμενα Odessa A'zion είναι χάρμα στην ασυγχορδία τους), το όλο γαϊτανάκι απογειώνεται από δαύτο το κοκκαλιάρικο αγοράκι μόλις 30 Μαϊων που δείχνει πως θα πάρει το κουλούρι από το στόμα του DiCaprio, αφού πέρσι δεν τα κατάφερε ως Bob Dylan. 

O Timothée Chalamet, εξόν του ότι επί 7ετία μάθαινε table tennis, βρίσκεται σε ερμηνευτικό οίστρο σε σημείο που μασάει-και-φτύνει μίλια σελουλόιντ, αρπάζοντας το στόρυ από τα μαλλιά και σβουρίζοντάς το στον αέρα ως μαινόμενος βάκχος. Το Marty Supreme είναι το θρας μέταλ φλιπ σάιντ του Forrest Gump, η καμικάζι ξιπασμένη ανάγνωση του όντως Marty, του Scorsese και διάλεξε όποια ταινία του εσύ θες. 

Ο Marty αυτός είναι το άνιμαλ σπίριτ του Ραζβάν Λουτσέσκου, γεμάτος έπαρση και καημό για επικράτηση, ένας μου κι όλοι σας. Για μένα νίκησα, δε σας βλέπω. Και παντοίους τρόπους στο τέλος σε ξεφτιλάει, μέσα στο Καραϊσκάκης. Μέχρις ότου να φάει τεσσάρα από τη Λιβαδειά. Μη πεις ότι δε σε προειδοποίησα, σε μια αμφίροπη οσκαρική κούρσα με One Battle After Another (Ολυμπιακός), Hamnet (AEK), Sinners (ΠΑΟ), ο Marty Supreme είναι ξεκάθαρα ΠΑΟΚ. Οι εκδρομές δε σταματάνε και τα μυαλά μας πάντα θα πονάνε.

The... suffering!

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Άνδρας στα απόνερα νευρικής κρίσης

Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος στις 25 Μαΐου του 1979 στο Δουβλίνο, Ιρλανδός Lorcan Finnegan, ο οποίος έχει γυρίσει κι αρκετές μικρού μήκους ταινίες, οι οποίες συμμετείχαν σε μια σειρά από φεστιβάλ. Η πρώτη του μεγάλου μήκους ήταν το απρόβλητο στη χώρα μας «Without Name» (2016). Η δεύτερη ήταν το «Vivarium», που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ των Καννών του 2019, όπου έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό μέρος του τμήματος «Εβδομάδα της Κριτικής» και προβλήθηκε εμπορικά στην Ελλάδα την 1η Οκτωβρίου του 2020. Η τρίτη του ταινία ήταν το «Nocebo» (2022), που (όπως και η πρώτη του) επίσης δεν προβλήθηκε εμπορικά στη χώρα μας, αποτέλεσε όμως μέρος του προγράμματος του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης εκείνης της χρονιάς.

Τούτη η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περσινό φεστιβάλ των Καννών, στο τμήμα «Midnight Screenings», και, σύμφωνα με το Variety, που έχει πλέον και την κατάλληλη... εξειδίκευση, προκάλεσε εξάλεπτο standing ovation μετά την προβολή της! Μεταξύ των παραγωγών της είναι και ο ίδιος ο Nicolas Cage.

Η υπόθεση: Πλησιάζουν Χριστούγεννα και η ζέστη είναι αφόρητη στην Αυστραλία. Ένας μεσήλικας οδηγεί το πανάκριβο αυτοκίνητό του, έχοντας για παρέα τον έφηβο γιο του. Προορισμός τους, η αγαπημένη παραλία του άνδρα από τα παιδικά του χρόνια, εκεί που θέλει να ξανακάνει σερφ, αυτήν τη φορά μαζί με το βλαστάρι του. Όταν πέθανε ο πατέρας του άνδρα, εκείνος έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες, παντρεύτηκε, έκανε περιουσία και οικογένεια. Η ζωή του όμως φαίνεται να βρίσκεται σε τεντωμένο σχοινί: είναι σε διάσταση με τη σύζυγό του, με τον γιο του φαίνεται να μην τα πάνε και πολύ καλά και περνάει και την κρίση της μέσης ηλικίας. Για κάποιον λόγο πιστεύει πως αν καταφέρει να αγοράσει το πατρικό του, όλα του τα προβλήματα θα λυθούν ως δια μαγείας. 

Μόνο που υπάρχει ανταγωνιστής, που προσφέρει περισσότερα χρήματα για την αγορά του σπιτιού. Κι ακόμα χειρότερα: τη συγκεκριμένη παραλία οικειοποιούνται κάτι macho, ντόπιοι τύποι, που με βαριά αυστραλιανή προφορά του λένε «You don't live here, You don't surf here»! Του κάνουν μπούλινγκ, του ασκούν βία, του κλέβουν τη σανίδα, του κάνουν τη ζωή μίζερη. Ο φίλος μας αρχίζει και τα χάνει. Φαίνεται να ζει σε έναν καφκικό εφιάλτη, από τον οποίο δεν φαίνεται να υπάρχει διέξοδος. Η αφόρητη ζέστη δεν βοηθάει, χάνει το αυτοκίνητό του, το κινητό του, το ρολόι – δώρο από τον πατέρα του, τη βέρα του, την αξιοπρέπειά του! Οι πάντες φαίνεται να συνωμοτούν εναντίον του, δεν έχει τι να φάει, τι να πιει, οι εξευτελισμοί είναι διαρκείς... Πώς θα τελειώσει όλο αυτό;

Η άποψή μας: Lorcan Finnegan κυρίες και κύριοι! Μακάρι να είχα κάνει το homework μου πριν αποφασίσω να πάω να δω τούτη την ταινία. Με ένα απλό ψάξιμο του ενός λεπτού στο imdb θα θυμόμουν ότι ο συγκεκριμένος «δημιουργός» από την αγαπημένη Ιρλανδία ήταν σκηνοθέτης του εκνευριστικού «Vivarium». Θα με απέτρεπε αυτό να δω τη νέα του ταινία; Hell yeah. Με όσα τράβηξα παρακολουθώντας το «Vivarium», σιγά μην πήγαινα να δω το νέο του αρρωστούργημα. Ο τύπος έχει βαλθεί να ανακηρυχθεί ως ο πιο αποκρουστικός και σιχαμερός σκηνοθέτης της εποχής μας. Κι αυτό είναι το συμπέρασμα που έβγαλα βλέποντας μόνο τις... ζυγές ταινίες του! Φαντάσου! Δεν έχω δει τις μονές του (την πρώτη και την τρίτη). Κι ούτε πρόκειται... 

Οπότε παιδιά, το ηθικό δίδαγμα όλου αυτού του προλόγου είναι πως καλό είναι να ψαχνόμαστε πριν δούμε μια ταινία. Να βλέπουμε τρέιλερ, να διαβάζουμε καμιά κριτική από κριτικό με τον οποίο ταιριάζουν τα χνώτα μας και κυρίως να τσεκάρουμε το παρελθόν του σκηνοθέτη. Προσωπικά, δεν είχα χρόνο και αποφάσισα να τη δω επειδή α) κατά μία έννοια ήθελα να «συμμετέχω» σε κάτι φεστιβαλικό από Κάννες (σημείωση: την είδα όσο διεξαγόταν το εφετινό φεστιβάλ των Καννών) και β) γιατί πρωταγωνιστεί η λατρεία Nicolas Cage! Ο οποίος κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως και... Κεϊτζικώς δυνατόν για να σώσει αυτό το παραληρηματικό πράμα και να μπορεί να βλέπεται. Φευ... 

Αν αποδομήσουμε την ταινία στα εξ ων συνετέθη, τι έχουμε; Μια και καλά καταβύθιση στον ανδρικό ματσίσμο, έναν... φόρο τιμής (να 'χαμε να λέγαμε) στο «Stray Dogs», μια αντιπατάρα του αυστραλιανού νέου κύματος, μια παραισθητική και λοξή ματιά σε μια εντελώς λάθος κοινωνική δομή και πραγματικότητα και μια επίμονη προσπάθεια από μέρους του σκηνοθέτη να βγάλει τον θεατή από την comfort zone του. Το τελευταίο το πετυχαίνει και με το παραπάνω. Ήμαρτον ρε φίλε «επαναστάτη» σκηνοθέτα. Κι έχεις και τον τιτανομέγιστο Nic να κάνει (όπως προείπαμε και παραπάνω) ό,τι μπορεί υπηρετώντας το σκηνοθετικό «όραμα». Πατάει γυαλιά, πίνει βρωμόνερα από εντελώς ακατάλληλα μέρη, του πετάνε καφέ στη μούρη, και πέτρες, τον δαγκώνει σκύλος, τον δαγκώνει ποντικός, τον δαγκώνει (στην πραγματικότητα!) φίδι. Κλασικός Nicolas δηλαδή – κι όχι σε μια από τις πιο over the top ερμηνείες του! 

Γκριντζάρεις συχνά, υπάρχει ατάκα – φωτιά («Eat the rat»!) κυρίως όμως πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται: «γιατί μαζοχίζομαι τόσο πολύ και δεν σηκώνομαι να φύγω;». Ναι, υπάρχει επίτηδες ένα «παίξιμο» ανάμεσα στο surfer και το suffer (doh!) αλλά υπάρχει κι όριο στο... suffering ημών των θεατών! Ζοχαδιάστηκα άσχημα λέμε. Ο μόνος αποδεκτός τρόπος θέασης της ταινίας είναι τύπου Gogglebox. Άντε γεια.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Ιουνίου 2025 από την Tanweer!