Movies Ltd

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Τους ξεύρεις τους Safdieδες; Εάν ναι, τα αδέρφια αποτελούν ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η νέα γενιά Αμερικανών σκηνοθετών από εποχής αφών Coen. Μετά τη 1-2 μπουνιά Good Time (2017, με τον Pattinson) και Uncut Gems (2019, με τον Sandman) έβγαλαν γλώσσα στο στουντιακό εμπόριου, τα στούντιος εσακκουλεύθησαν, τους χώρισαν και δέτο ο μεν Benny έκαμε το The Smashing Machine, μια ντοκουδράμα εκδοχή του WWE με τον The Rock, ενώ ο Josh, φυστίκωσε τη μπάλα του πινγκ πονγκ σκοράροντας κατά ριπάς, παίρνοντας κεφάλι στο ερώτημα ποιός Safdie είναι ο καλύτερος σκηνοθέτης από τους δυο. 

Και στο σημείο αυτό, για να μην ψαρώνουν οι γνωρίζοντες, το Marty Supreme ούτε καλύτερη ταινία είναι, ούτε κινηματογραφικά παρουσιάζει νεότερες ιδέες από το Uncut Gems. Μολαταύτα, όπως ο αληθινός Marty Mauser, 23χρονο εβραιόπουλο που ξεκινά από παπουτσοπωλητής και 700 περίπου κλεμμένα δολάρια να πάει στο Λονδίνο για να πάρει τα σκήπτρα στην επιτραπέζια αντισφαίριση από τους Γιάπωνες, εν έτι 1952. 

Με νωπά τα παγκόσμια θραύσματα της Α-Βόμβας, με υπέρμετρη φιλοδοξία, αυθάδεια, άγνοια κινδύνου, αμετροέπεια, αναίδεια, παραλογισμό, έλλειψη ενσυναίσθησης, τερατώδη εγωπάθεια και δίχως όρια μπροστά στην πάση θυσία πραγμάτωση του ονείρου γισα παγκόσμια αθλητική αναγνώριση, έτσι και η τρεχαλατζίδικη οπερέτα 2 1/2 ωρών, είναι μια τσιχλόφουσκα που φουσκώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει και όμως δε σκάει ποτέ! Tουλάχιστον προτού αιχμαλωτίσει εντός της τον θεατή που ξεκινάει με ένα underdog sports movie, για καταλήξει με μια στα μούτρα παραβολή του εντελώς αμερικανικού ο-καθένας-για-τον-εαυτό-του ή ο-θρασύτερος-κερδίζει. 

Κι αν οι φάλτσες μουσικές επιλογές είναι παραξενιές που περίπου γοητεύουν (χρήση τραγουδιών Tears for Fears, New Order, Alphaville σε ταινία εποχής 1950s), κι αν το κλισέ κλείσιμο φαντάζει εξυπαρχής αδιέξοδο), ο Safdie ευτύχησε με το καστ (πλην Gwyneth Paltrow, οι Kevin O'Leary (Shark Tank), Tyler-The-Creator και η νεαρή αποκάλυψη ως, παντρεμένη και έγκυος από τον Marty, γκόμενα Odessa A'zion είναι χάρμα στην ασυγχορδία τους), το όλο γαϊτανάκι απογειώνεται από δαύτο το κοκκαλιάρικο αγοράκι μόλις 30 Μαϊων που δείχνει πως θα πάρει το κουλούρι από το στόμα του DiCaprio, αφού πέρσι δεν τα κατάφερε ως Bob Dylan. 

O Timothée Chalamet, εξόν του ότι επί 7ετία μάθαινε table tennis, βρίσκεται σε ερμηνευτικό οίστρο σε σημείο που μασάει-και-φτύνει μίλια σελουλόιντ, αρπάζοντας το στόρυ από τα μαλλιά και σβουρίζοντάς το στον αέρα ως μαινόμενος βάκχος. Το Marty Supreme είναι το θρας μέταλ φλιπ σάιντ του Forrest Gump, η καμικάζι ξιπασμένη ανάγνωση του όντως Marty, του Scorsese και διάλεξε όποια ταινία του εσύ θες. 

Ο Marty αυτός είναι το άνιμαλ σπίριτ του Ραζβάν Λουτσέσκου, γεμάτος έπαρση και καημό για επικράτηση, ένας μου κι όλοι σας. Για μένα νίκησα, δε σας βλέπω. Και παντοίους τρόπους στο τέλος σε ξεφτιλάει, μέσα στο Καραϊσκάκης. Μέχρις ότου να φάει τεσσάρα από τη Λιβαδειά. Μη πεις ότι δε σε προειδοποίησα, σε μια αμφίροπη οσκαρική κούρσα με One Battle After Another (Ολυμπιακός), Hamnet (AEK), Sinners (ΠΑΟ), ο Marty Supreme είναι ξεκάθαρα ΠΑΟΚ. Οι εκδρομές δε σταματάνε και τα μυαλά μας πάντα θα πονάνε.