Movies Ltd

"Παραλύω"

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Μπορεί το τέλος να γίνει μία νέα αρχή;

Η Jeanette Nordahl γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου του 1985 στην πόλη Ølstykke της Δανίας, κοντά στην Κοπεγχάγη. Αποφοίτησε από την ανεξάρτητη σχολή κινηματογράφου Super16 το 2012 και η διπλωματική της εργασία με τίτλο «Waiting for Phil» ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στη χώρα της το 2013. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες δανέζικες ταινίες αλλά και στην πολυβραβευμένη τηλεοπτική σειρά «Borgen» (2010). Το 2020 σκηνοθετεί την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο «Αγριότοποι» (Wildland/ Kød & blod) με πρωταγωνίστρια την Sidse Babett Knudsen, ταινία που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Βερολίνου, στο τμήμα Panorama. Την ίδια χρονιά προβλήθηκε και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ενώ πήρε και ελληνική διανομή, αλλά λόγω Covid προβλήθηκε μόνο διαδικτυακά (αν δεν με απατά η μνήμη μου).

Τα Ξεκινήματα είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η Jeanette Nordahl. Έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της και πάλι στην Berlinale, και πάλι στο τμήμα Panorama, ενώ την πανελλήνια πρεμιέρα της την έκανε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο τμήμα «Ανοιχτοί Ορίζοντες», παρουσία της πρωταγωνίστριας Trine Dyrholm.

Η υπόθεση: Η Έινε και ο Τόμας είναι ένα παντρεμένο μεσήλικο ζευγάρι. Η Έινε είναι καθηγήτρια πανεπιστημίου, βιολόγος – ερευνήτρια της χλωρίδας της θάλασσας, μια πολυάσχολη γυναίκα, που τελειώνει ένα άρθρο για πρεστιζάτο επιστημονικό περιοδικό. Ο Τόμας εργάζεται ως κοινωνικός λειτουργός σε έναν χώρο που φιλοξενεί εφήβους με προβληματική, παραβατική συμπεριφορά. Ο Τόμας έχει σχέση με τη συνάδελφό του, τη Στίνε, εν γνώση της Έινε. Τόμας και Έινε βρίσκονται στα πρόθυρα διαζυγίου και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να ανακοινώσουν την απόφασή τους στις δύο κόρες τους: την έφηβη αθλήτρια ενόργανης γυμναστικής, Κλάρα και την πιτσιρίκα Μαρί. 

Μια μέρα, στα ξαφνικά και χωρίς κανένα προηγούμενο πρόβλημα υγείας ή κάποιο προειδοποιητικό σύμπτωμα, η Έινε παθαίνει εγκεφαλικό, με αποτέλεσμα να παραλύσει η αριστερή της πλευρά. Ο Τόμας, που στο εντωμεταξύ έχει νοικιάσει διαμέρισμα για να μείνει μαζί με την Στίνε, αποφασίζει να αναβάλει την ανακοίνωση του χωρισμού στα παιδιά, να συνεχίζει να μένει με την Έινε και να τη βοηθήσει έως ότου εκείνη μπορέσει να είναι λειτουργική και πάλι, κάτι με το οποίο συμφωνεί η Έινε. Αντιμέτωποι με αυτή τη νέα πραγματικότητα, βρίσκουν ελπίδα εκεί που δεν το περιμένουν...

Η άποψή μας: Η αλήθεια είναι πως τούτη η ταινία δεν θα ήταν αυτό που είναι χωρίς τις σπουδαίες ερμηνείες, ιδίως την ερμηνεία της βασικής πρωταγωνίστριας, της Trine Dyrholm. Ένα ενδιαφέρον (αλλά ως εκεί) δράμα δωματίου, αρκούντως γραμμικό και χωρίς φιλοδοξίες να δώσει κάτι πέρα από το πρώτο επίπεδο, με φεστιβαλική πατίνα και λίγες εκπλήξεις. Ίσως μικρή έκπληξη να αποτελεί το γεγονός ότι παρότι σκηνοθετείται από γυναίκα δημιουργό δεν δαιμονοποιεί τον μοναδικό άνδρα πρωταγωνιστή. Στην ταινία – ευτυχώς – όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης, κανείς δεν είναι τέλειος, κανείς δεν είναι η αποθέωση του καλού ή αντιστρόφως ένα βδελυρό μίασμα. 

Μπερδεμένοι είναι όλοι τους, αναποφάσιστοι ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω τους. Κι αυτό καθιστά τους χαρακτήρες αναγνωρίσιμους, απτούς, ανθρώπινους, ρεαλιστικούς. Η ξαφνική αναπηρία της Έινε την ταρακουνά όπως είναι φυσικό. Της τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια της. Θα πρέπει να μάθει να κάνει πράγματα που θεωρούσε δεδομένα, από την αρχή, σαν μωρό. Θα εκνευριστεί, θα θυμώσει, θα πέσει σε κατάθλιψη, θα κατηγορήσει τους άλλους γύρω της, θα συμπεριφερθεί άσχημα, θα βρει όμως τον δρόμο της. Θα δεχτεί να λάβει βοήθεια κι αυτό παραδόξως θα λειτουργήσει ως καταλύτης κυρίως στη σχέση της με τον Τόμας. 

Ο Τόμας θα μπορέσει να δώσει φροντίδα, στοργή, αγάπη, όχι από λύπηση, αλλά νιώθοντας όπως κάθε άνθρωπος απέναντι σε έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μοιραστεί μεγάλο μέρος της ζωής του: αρωγός και σύντροφος. Η τρυφερότητα θα τρυπώσει και πάλι στις κουρασμένες καρδιές τους και ο πόθος θα επιστρέψει σχεδόν αναπάντεχα στα κορμιά τους, που πόρρω απέχουν από εκείνα της αλαζονικής νιότης, αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν έχουν την ανάγκη ενός πάντοτε ευπρόσδεκτου γαμησιού. Τόσο απλά. 

Η σκηνοθέτιδα επενδύει στο δράμα και αποφεύγει ως επί τω πλείστον το μελόδραμα με επιτυχία, εκτός από την υποπλοκή με το αυτοκίνητο. Άλλο προσπαθώ να επανέλθω μετά από μια δυνατή σφαλιάρα κι άλλο υπερεκτιμώ τις δυνατότητές μου και αντί να διατηρήσω την αξιοπρέπειά μου, φέρομαι αλαζονικά θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο τον εαυτό μου αλλά και αγαπημένους μου ανθρώπους. Και επανερχόμαστε στο θέμα «ερμηνείες» γιατί εδώ πραγματικά μιλάμε για επίτευγμα. 

Εντάξει, δεν είναι η Trine Dyrholm ο Daniel Day Lewis του «Το αριστερό μου πόδι». Αλλά είναι πραγματικά καταπληκτική. Είναι απολύτως πειστική, χωρίς να ξεφεύγει σε ευκολίες και υπερβολές, ως γυναίκα που έχει υποστεί ημιπάρεση. Αβανταδόρικος ρόλος, δεν λέω, αλλά ξέρει να τον χειριστεί και να πείσει. Δίπλα της, ο David Dencik είναι επίσης πάρα πολύ καλός, καθώς καταφέρνει να ισορροπήσει και να κρατήσει τις ισορροπίες. Η σκηνή του χορού είναι σούπερ και αυτό που ψελλίζει η μεγάλη κόρη περί προβλήματος με την ισορροπία της είναι και οι μόνες στις οποίες η ταινία πάει και λίγο πέρα από το πρώτο επίπεδο, όπου αυτό που βλέπουμε, αυτό είναι. Ταινία που αξίζει να δείτε και μόνο για την ερμηνεία της Dyrholm.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Απριλίου 2026 από την Weird Wave!

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Να παίζει στο τραντζίστορ (RIP Μαρινέλλα) σε λούπα ο Μουζάκης («Θέλω Κοντά σου να Μείνω») και να μπαίνουν στον αποχυμωτή Mad Max, Thelma & Louise, o Ταραντίνο του Death Proof και του Kill Bill, ο Almodovar με τα ψυχοερωτικά του, τα Ελευσίνια Μυστήρια, ο μύθος της Μέδουσας και το περιβαλλοντικό δυστοπικό κακούργημα με πετρέλαια και σκουπιδοφαγία άμα λάχει ναούμ. Η Gorgona δεν είναι ακριβώς docudrama ούτε μελλοντολογικός, παρα-αστικός νιχιλισμός. Είναι ένα ξέσπασμα οργής κατά της μαλακο-πατριαρχίας, όχι αυτής που έχτισε πολιτισμούς (όσοι ξέρουν, ξέρουν), αλλά της άλλης όπου το τοξικό αρσενικό, αρρωσταίνει βυθισμένο στην αδιέξοδη αυτο-ικανοποίησή του και το θηλυκό, αφού υπομείνει κάθε είδους βία και επιβολή, εντέλει θα επαναστατήσει και θα γίνει ο εξολοθρευτής άγγελος που της αξίζει. Και θα πάρει και τις αδερφές της μαζί.

Τι εστί Εύη Καλογηροπούλου; Κάννες 2021 Motroway 65, μικρού μήκους. Κάννες 2022, κάθεται Στο Θρόνο του Ξέρξη (βραβείο Canal +, Εβδομάδα Κριτικής). Η Gorgona δεν είναι τωρινή υπόθεση. Βραβευμένη στη Cinemart και το Atélier Cinéfondation των Καννών το 2021, κατέληξε να κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στη Διεθνή Εβδομάδα Κριτικής του 82ου Φεστιβάλ της Βενετίας μόλις τον Αύγουστο του 2025. Και σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα, σκάει στα μούτρα μας εφέτο, με δόξα και τιμή, διότι για όσους δεν το κατέχουν το τόπι, να ξεύρουν ότι ο σινεμάς πάνω από όλα (πρέπει να) είναι διασκέδαση χωρίς απολογίες, σεμνοτυφίες και στερεοτυπικές πομφόλυγες, μιλημένα-ξηγημένα. 

Τι να πεις για την «υπόθεση». Αφήνω δω μιαν αράδα, για το τυπικό. Ο κόσμος κάπου στο αδιευκρίνηστο μέλλον έχει παραδοθεί σε μια περιβαντολογική, σοσιοπαθητική κρίση. Ένοπλες ομάδες κρούσης, εντελώς αντρουά, διαφεντεύουν εδάφη και μέσα παραγωγής, ενώ εκπαιδεύονται σε χρυσαυγίτικα στρατόγκαβλα μοτίφ. Ο ετοιμοθάνατος leader Χρήστος Λούλης προετοιμάζει διαδοχή - σικέ με πριβέ εκπαίδευση και ισχυρές δόσεις βατέματος από τη Μελισσάνθη Μαχούτ. To τρίγωνο συμπληρώνει η Aurora Marion που έρχεται πεσκέσι στον Λούλη κατά το πατροπαράδοτο έθιμο η οποία θα ρίξει τα μάτια της στη Μελισάνθη και θα επακολουθήσει τζιβιτζιλίκι, ψαλίδια, στράντζα και βουρ επίθεση κατά ριπάς εναντίον του άνδρα - δυνάστη και της ουγκανοπαρέας του. 

Η ίδια η Καλογηροπούλου χαρακτηρίζει τη Gorgona της ένα φεμινιστικό ομάζ στις ταινίες πολεμικών τεχνών και το ουέστερν. Η αλήθεια είναι πως το σύνολο προσεγγίζει ένα άσισντ τριπάκι που ξεμένει από πρωτοτυπία από την ακόρεστη δίψα του να τα δείξει όλα. Το αποτέλεσμα, το μάντεψες σωστά: Η ταινία έχει μπόλικο camp value, αισθησιασμό και προβατίλας, ενώ προσωπικά εγώ ναούμ ενθουσιάστηκα από την uber straight, ακομπλεξάριστα ζωώδη ερμηνεία του Χρήστου Λούλη, τόσο - όσο, σε πλήρη αντίληψη της αισθητικής που έβγαλε στο πανί η Καλογηροπούλου ως σκηνοθετική πρόταση. 

Αν η παραγωγή ήταν λίγο πιο δαπανηρή, θα μιλούσαμε για έναν μικρό θρίαμβο στο τεραίν του σχεδόν ανύπαρκτου ελληνικού b movie. Το λες και cult με ιδεολογική άποψη αυτό. Να το δεις και να το απολαύσεις με ένα ένοχης απόλαυσης ανθυπομειδίαμα.

"Spunk for milk"

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Πέσ' τα βρωμόστομε!

Αυτή είναι η έκτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος στο Μπρίστολ στις 31 Οκτωβρίου του 1964, Kirk Jones. Η φιλμογραφία του ως τώρα έχει ως εξής: «Οι λοττο... φάγοι» (Waking Ned, 1998), «Νάνι ΜακΦί: Η μαγική νταντά» (Nanny McPhee, 2005), «Είναι όλοι τους καλά» (Everybody's Fine, 2009), «Τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος» (What to Expect When You're Expecting, 2012) και «Γάμος αλά ελληνικά 2» (My Big Fat Greek Wedding 2, 2016).

Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ του Τορόντο, ενώ ξεκίνησε να προβάλλεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία στις 10 Οκτωβρίου του 2025. Με μπάτζετ 5 εκατομμύρια λίρες, οι εισπράξεις της στα Βρετανικά Νησιά ξεπέρασαν τα 6.5 εκατομμύρια λίρες. Ήταν υποψήφια για πέντε βραβεία BAFTA (τα βρετανικά Όσκαρ) κατορθώνοντας τελικά να τιμηθεί με τρία: καλύτερης ανδρικής ερμηνείας (για τον Robert Aramayo), ανερχόμενου αστέρα (για τον Robert Aramayo) και κάστινγκ.

Η υπόθεση: Εδιμβούργο, 2019: Ο Τζον Ντέιβιντσον βραβεύεται από τη βασίλισσα Ελισάβετ. Πριν τη βράβευση, ο Τζον είναι αγχωμένος και ρίχνει ένα «Fuck the Queen»! Δεν είναι αντιμοναρχικός: απλά, πάσχει από το Σύνδρομο Τουρέτ, μια ανίατη (έως σήμερα) ασθένεια, ένα από τα βασικά συμπτώματα της οποίας είναι η ακατάσχετη υβρεολογία... Όλα ξεκίνησαν το 1983: Ο 12χρονος τότε Τζον ζούσε με την οικογένειά του στην πόλη Γκαλασίελς, στη Σκοτία. Είχε ταλέντο ως τερματοφύλακας και το μόνο που ήθελε ήταν μια καριέρα ως ποδοσφαιριστής. Εντελώς ξαφνικά, όμως, άρχισε να εμφανίζει τικ, να βρίζει χωρίς φαινομενικά να υπάρχει λόγος και να κάνει μη ελεγχόμενες παρορμητικές κινήσεις. Τότε δεν ήξερε πως έπασχε από το Σύνδρομο Τουρέτ. 

Έτσι κι αλλιώς την εποχή εκείνη δεν υπήρχε αρκετή γνώση σχετικά με το συγκεκριμένο Σύνδρομο, οπότε ο Τζον όχι απλώς δεν είχε την απαιτούμενη βοήθεια, αλλά βίωσε την απόρριψη και την περιθωριοποίηση. Οι γονείς του χώρισαν και η μητέρα του δεν τον αποδέχτηκε ουσιαστικά ποτέ. Κι έπρεπε να ενηλικιωθεί ο Τζον και να συναντηθεί, ενήλικας πλέον, με έναν παιδικό του φίλο, η μητέρα του οποίου, (νοσοκόμα πάσχουσα με μη ιάσιμο καρκίνο), να τον πάρει ουσιαστικά υπό την προστασία της και να τον στηρίξει ώστε να κοινωνικοποιηθεί, να βρει δουλειά και να μετατραπεί σε πρεσβευτή του Συνδρόμου Τουρέτ, βοηθώντας συνασθενείς του κι ελπίζοντας σε μια θεραπεία...

Η άποψή μας: Κάποτε, το βρετανικό σινεμά παρήγαγε με το τσουβάλι ταινίες όπως τούτη εδώ: ταινίες δηλαδή για το μεγάλο κοινό (τα λεγόμενα crowd-pleasers), που συνδύαζαν το χιούμορ με τη συγκίνηση, σχολιάζοντας παράλληλα ένα μείζον ή έλασσον κοινωνικό ζήτημα. Πάρτε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: «Small Faces» (1995), «Οι βιρτουόζοι» (Brassed Off, 1996), «Άνδρες με τα όλα τους» (The Full Monty, 1997), «Μπίλι Έλιοτ: Γεννημένος χορευτής» (Billy Elliot, 2000), «Τα κορίτσια του ημερολογίου» (Calendar Girls, 2003). Κατά μία έννοια, έτσι ξεκίνησε και ο Kirk Jones: «Οι λοττο... φάγοι» μπορούν να ενταχθούν σε αυτήν την παρέα ταινιών. 

Μετά την πρώτη του ταινία, όμως, ο Jones φαίνεται να έχασε το δρόμο του, με... αποκορύφωμα «ταινία χωρίς πυξίδα» το ανεκδιήγητο «Γάμος αλά ελληνικά 2», όπου η ανάγκη και η πίεση για επανάληψη της τρομερής επιτυχίας της πρώτης ταινίας με τη σεναριακή υπογραφή της Νία Βαρδάλος, οδήγησε σε μια παταγώδη αποτυχία, τόσο εμπορικά, όσο και καλλιτεχνικά. Πάντως, τα 9 χρόνια που έχουν περάσει από την τελευταία του ταινία φαίνεται πως ήταν αρκετά για τον σκηνοθέτη ώστε να ξαναβρεί το δρόμο του. Και να επιστρέψει στις ρίζες του κατά πως φαίνεται. «I Swear» λοιπόν: ένας τίτλος που στα αγγλικά μπορεί να λογιστεί ως λογοπαίγνιο, μιας που από τη μια σημαίνει «Βρίζω» και από την άλλη «Ορκίζομαι». 

Στην περίπτωση του Τζον Ντέιβιντσον, στη σκηνή του δικαστηρίου, το μπλέξιμο του (αναγκαστικού) όρκου με την (ανεξέλεγκτη) βρισιά παραλίγο να του στοίχιζαν την παραμονή στην ψυρρού, για ασέβεια! Φανταστείτε να είστε στη θέση του Τζον λοιπόν: να μην μπορείτε να φλερτάρετε, να φτύνετε το φαγητό σας, να κινδυνεύετε να φάτε ξύλο λόγω παρεξηγήσεων, να χτυπάτε άθελά σας κόσμο εξαιτίας ακούσιων κινήσεων. Να θέλεις τόσο πολύ να ανήκεις κάπου και να μην μπορείς, καθώς ξεχωρίζεις για όλους τους λάθος (εντάξει, «λάθος») λόγους. Το κλασικό πρόβλημα λοιπόν: «αν δεν μπεις στο κοπάδι/ πίσσα και πούπουλα». Ναι αλλά ο Τζον ΘΕΛΕΙ να μπει στο κοπάδι. Η πίσσα και τα πούπουλα κολλάνε επάνω του επειδή δεν μπορεί να παίξει με τους κανόνες του κοπαδιού. Είναι παράξενος, δεν ταιριάζει, βρίζει, ασχημονεί, η ίδια του η μάνα δεν τον αντέχει, έλεος κάπου. Αν δεν γνωρίζεις κάτι, το φοβάσαι, το απομονώνεις, το διώχνεις. Και να πω την αμαρτία μου, είναι δύσκολο πράγμα να συνυπάρχεις με κάποιον τόσο διαφορετικό. Είναι; Χμ. 

Όπως μας δείχνει ο χαρακτήρας της νοσοκόμας, όχι, δεν είναι, ακόμα κι όταν της δίνει μία (χωρίς να το θέλει) και την σακατεύει. Όπως μας δείχνει ο χαρακτήρας του επιστάτη (πάντα υπέροχο να βλέπεις τον Peter Mullan σε ταινία: αυτομάτως της δίνει μια επιπλέον αίσθηση ανθρωπίλας – ανθρωπιάς), ακόμα κι όταν τον φέρνει σε πολύ άβολη θέση. Η λύση στο πρόβλημα είναι να το κατανοήσεις. Και τότε το πρόβλημα απλά παύει να υφίσταται. Ο Kirk Jones κάνει τα απολύτως απαραίτητα για να κυλήσει ευχάριστα η ταινία του και κυρίως αφήνει τους ηθοποιούς του να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους. Εννοείται πως είναι αβανταδόρικος ο ρόλος του Τζον Ντέιβιντσον, αλλά τόσο ο πιτσιρικάς Scott Ellis Watson, που τον υποδύεται σε νεαρή ηλικία, όσο – και κυρίως – ο Robert Aramayo, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, με τον Aramayo να πετυχαίνει την ερμηνεία της ζωής του. Ο ηθοποιός, που είχε μικρό ρόλο στο «Game of Thrones» ως ο νεαρός Eddard Stark, είναι απλά εξαιρετικός και αποτελεί από μόνος του ικανή συνθήκη για να δει κανείς την ταινία. 

Όσο για τον πραγματικό Τζον Ντέιβιντσον: μπορούμε να τον δούμε στο φινάλε του φιλμ (που ξέχασα να αναφέρω πως έχει και γαμάτο σάουντρακ), καθώς πέφτουν τα ζενερίκ. Όσοι ψαχτούν, μπορούν να δουν ντοκιμαντέρ του BBC για τη ζωή του ενώ πριν κανά μήνα δημιούργησε και πάλι σκάνδαλο, στα πρόσφατα BAFTA, καθώς ξεστόμισε την όχι πολιτικά ορθή – κι εντελώς ρατσιστική – λέξη «nigger» την ώρα που στη σκηνή βρισκόταν ο Michael B Jordan και ο Delroy Lindo μιας που προλόγιζαν ένα βραβείο. Είπαμε, ο άνθρωπος, δυστυχώς, βρίζει. Χωρίς να το θέλει...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Μαρτίου 2026 από την Neo Films!

"Everybody be cool, this is NOT a robbery!"

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

"I'm as mad as hell, and I'm not going to take this anymore!"

Ο Gore Verbinski γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1964 (είχε πρόσφατα τα γενέθλια των 62ων χρόνων του δηλαδή) στην πόλη Όουκ Ριτζ, στο Τενεσί των ΗΠΑ. Οι γονείς του πατέρα του ήταν Πολωνοί εμιγκρέδες. Από βιβλία έχει δηλώσει πως στην παιδική του ηλικία τον διαμόρφωσε η «Μεταμόρφωση» του Φραντζ Κάφκα και από δίσκους το «Master of Reality» των Black Sabbath! Ως έφηβος και στην μετεφηβεία ήταν κιθαρίστας σε πανκ ροκ συγκροτήματα όπως οι «Daredevils» και οι «Little Kings». Εντέλει, όμως, τον κέρδισε ο κινηματογράφος: εν αρχή πούλησε την κιθάρα του για να αγοράσει μια κάμερα Super 8. Ακολούθως, σπούδασε κινηματογράφο στο φημισμένο UCLA Film School, από όπου αποφοίτησε το 1987. Οι πρώτες του επαγγελματικές δουλειές ήταν να σκηνοθετήσει βιντεοκλίπ για συγκροτήματα όπως οι L7, οι Bad Religion και οι Monster Magnet. Στη συνέχεια, στράφηκε στη διαφήμιση και σκηνοθέτησε διαφημίσεις για εταιρίες όπως Nike, Canon, Skittles, United Airlines και Coca-Cola. Το 1993 δημιούργησε την περίφημη διαφημιστική καμπάνια της Budweiser με τους βατράχους που έκρωζαν, για την οποία βραβεύτηκε στις Κάννες!

Και το 1997 γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του: ήταν το «Οι δύο ατσίδες και το πονηρό ποντίκι» (Mousehunt). Ακολούθησαν: «Ο Μεξικάνος» (The Mexican, 2001), «Σήμα κινδύνου» (The Ring, 2002), «Πειρατές της Καραϊβικής: Η κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού» (Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, 2003), «Έχει ο καιρός γυρίσματα» (The Weather Man, 2005), «Πειρατές της Καραϊβικής: Το σεντούκι του νεκρού» (Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest, 2006), «Πειρατές της Καραϊβικής: Στο τέλος του κόσμου» (Pirates of the Caribbean: At World's End, 2007), «Ράνγκο» (Rango, 2011), «Ο μοναχικός καβαλάρης» (The Lone Ranger, 2013), «Αντίδοτο στην ευεξία» (A Cure for Wellness, 2016) και «Good Luck, Have Fun, Don't Die» (2025), ταινία που έκανε την ευρωπαϊκή της πρεμιέρα στο περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου. Ο Verbinski έχει κερδίσει Όσκαρ για το «Ράνγκο».

Η υπόθεση: Ένας Άνθρωπος Έρχεται από το Μέλλον στο Σήμερα για να σώσει την Ανθρωπότητα. Και για να το πετύχει αυτό, θα πρέπει να μαζέψει κάποιους συνανθρώπους του που βρίσκονται σε ένα diner στο Λος Άντζελες και με τη συγκεκριμένη ομάδα, να σταματήσει ένα 9χρονο αγόρι από το να κατασκευάσει την Υπέρτατη A.I. Μόνο που πρέπει να καταφέρει να δημιουργήσει την πιο κατάλληλη ομάδα, από τους χιλιάδες δυνατούς συνδυασμούς μεταξύ των θαμώνων του diner τη δεδομένη στιγμή. Κι αυτό αποδεικνύεται πολύ δύσκολο στην πράξη: ήδη έχει αποτύχει 117 φορές. Μήπως η 118η φορά θα είναι η τυχερή; Εκείνη που θα σώσει την Ανθρωπότητα;

Η άποψή μας: Ο Gore Verbinski είναι εκείνος ο σκηνοθέτης που μέσω της ταινίας «Πειρατές της Καραϊβικής: Το σεντούκι του νεκρού» κατέχει διάφορα ρεκόρ, όπως: α) της ταινίας που έφτασε ταχύτερα τα 100 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις (μόλις σε δύο ημέρες), β) της πώλησης των περισσότερων εισιτηρίων σε μία μόλις ημέρα (αξίας 55.8 εκατομμυρίων δολαρίων), γ) των υψηλότερων εισπράξεων σε 7 ημέρες (196 εκατομμύρια δολάρια)! Νούμερα που τρελαίνουν! Κι όμως, αυτός ο πρώην Μίδας του Χόλιγουντ χρειάστηκε να περιμένει σχεδόν 10 χρόνια από την προηγούμενη ταινία του για να ολοκληρώσει τούτην εδώ! Κι αυτό επειδή οι δύο τελευταίες του ταινίες, και ιδίως το Αντίδοτο στην ευεξία ήταν οικονομικές αποτυχίες. Και το Χόλιγουντ δεν συγχωρεί την αποτυχία... 

Στο Αντίδοτο στην ευεξία άρχισε να δείχνει στοιχεία ενός δημιουργού, που σαν να προσπαθούσε με κάποιον τρόπο να αφυπνίσει ένα κοινό εφησυχασμένο, σαν να έστελνε ένα κινηματογραφικό μπουκάλι με S.O.S. για έναν κόσμο με πορεία ιδανικού αυτόχειρα. Εξόριστος πια από τα στούντιο, επιστρέφει με μια ταινία, την οποία παρήγαγε με δικά του χρήματα κατά βάση, στην οποία θα έλεγε κανείς πως βρίσκεται στην ίδια γενικότερη λογική που είχε στο Αντίδοτο στην ευεξία, μόνο που πλέον είναι πολύ θυμωμένος. Είναι εξοργισμένος. Και φτιάχνει μια ταινία που, με τον μανδύα της κωμωδίας επιστημονικής φαντασίας, επισημαίνει με δηκτικό τρόπο τους κινδύνους από την επέλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης. 

Και τη σκηνοθετεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αγγίζει τα όρια της υπερβολής, της εξτραβαγκάνζας, φτάνοντας να ξεπερνάει πολλάκις τον σουρεαλισμό. Κι αυτή είναι μια ταινία που ή την αγκαλιάζεις και της παραδίδεσαι με τρέλα είτε σε απωθεί επειδή είσαι... άνιωθος ή επειδή την παρερμηνεύεις ως φόλα διδακτική. Βλέποντας την ταινία σου σκάνε δεκάδες άλλες στο μυαλό: από το «12 Πίθηκοι» και το «Ο βασιλιάς της μοναξιάς» μέχρι το «Matrix», το «Εξολοθρευτής» και το... «Inception» αλλά και το «Invasion of the Body Snatchers»!!! 

Ο ίδιος ο Verbinski δήλωσε πως πηγές έμπνευσής του για την ταινία αποτέλεσαν τα «Repo Man», «Akira» και «Σκυλίσια Μέρα»! Και βεβαίως τα backstories των βασικών ηρώων μπορούν να ιδωθούν ως επεισόδια από το «Black Mirror»: κινητά και social media που μετατρέπουν τους εφήβους σε ζόμπι, κλώνοι αγαπημένων προσώπων που αποδήμησαν εις Κύριον σε προσφορά, και χρήστες virtual reality, που την προτιμούν σε σχέση με την reality reality!!! Και ναι, ο λατρεμένος John Carpenter επίσης κρύβεται στις λεπτομέρειες: αν σας έρθει το «Απόδραση από το Λος Άντζελες» στο μυαλό, σε μια συγκεκριμένη σκηνή της ταινίας, είστε φίλοι μου. Αλλά και οι gamers θα την καταβρούν με την ταινία. 

Κι αυτό επειδή πχ το «GLHF» είναι κάτι που οι gamers σημειώνουν πριν αρχίσουν ένα παιχνίδι, κάτι σαν χαιρετισμός, ενώ και η γενικότερη εικόνα και δομή του φιλμ παραπέμπει σε παιχνίδι: υπάρχουν λαγκαρίσματα και glitches, πολλοί από όσους εμφανίζονται μοιάζουν με NPC, ενώ το «Η μέρα της μαρμότας» element έχει να κάνει με το παλιό, κλασικό, «game over» και «insert coin»! Εννοείται πως η ταινία φτιάχτηκε χωρίς τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης (αυτό δα έλειπε). Εννοείται πως έχει και αυτοαναφορικά στοιχεία (πχ βλέπουμε ηρωίδα να φοράει μπλούζα Bad Religion!). Και εννοείται πως διαθέτει ένα καστ που το καταδιασκεδάζει, προεξάρχοντος του πάντα αγαπημένου Sam Rockwell! 

Αντέστε και δείτε την ταινία στο σινεμά, με κλειστό το κινητό πλιζ, και με ανοιχτό μυαλό, ικανό να σκέφτεται ακόμα! Γιατί, ωραία τα βιντεάκια με τις γατούλες, αλλά οι ψιψίνες μπορεί και να μην είναι τόσο αθώες όσο φαίνονται... Και ναι, το τραγουδάκι στο φινάλε είναι τέρμα κολλητικό: Good Luck, Have Fun, Don't Die!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαρτίου 2026 από την Tanweer!