Bruce Springsteen's Letter To You PosterBruce Springsteen's Letter To You
του Thom Zimny. Με τους Bruce Springsteen, Roy Bittan, Nils Lofgren, Patti Scialfa, Garry Tallent, Steven Van Zandt, Max Weinberg, Charles Giordano, Jake Clemons, Frank Bruno.

Μνημόσυνο
του zerVo (@moviesltd)

Επειδή κι εγώ βαδίζω στα 52 και ολοένα και περισσότερο κοιτάζω στο πίσω της ζωής μου. Δέκα καρτ ποστάλ αν θα χρειαζόταν να φτιάξω τώρα από θύμησες - εννοείται πέραν των οικογενειακών, συντροφικών, φιλικών, γενικώς διαπροσωπικών που είναι αμέτρητες - στα σίγουρα το ένα νταμάκι θα το τσάκωνε η ημέρα που είδα τον Boss από πολύ κοντά. 24 ώρες ορθιλίκι, από την προηγούμενη νυχτιά, ολομόναχος ως παλαβός, να περιμένω την θύρα του Λούη να ανοίξει για να τρέξω πρωταθλητής μέχρι τις μπαριέρες, που μου κράτησαν παρέα για ολόκληρη εκείνη την μαγική βραδιά. Και στο μυαλό μου δεν φέρνω τόσο τα τραγούδια, αλλά τα φοβερά περιστατικά.

Δώδεκα παρά τέταρτο βγήκε στο στέιτζ, αντάμα με όλη του την παλιοπαρέα. "Θα ήθελα να σας ενημερώσω, πριν ξεκινήσουμε, πως ο τελευταίος συρμός του ηλεκτρικού, αναχωρεί τα μεσάνυχτα. Όποιοι θέλουν να επιστρέψουν σπίτι τους, πρέπει να το κάνουν τώρα!" Ανέκδοτο ε? Να έχεις στο δεκάμετρο τον Springsteen και να σκεφτείς πάω να τσακάσω το μετρό. Που να δεις το ακόμη μεγαλύτερο χωρατό, κατόπιν τέτοιας ημερήσιας υπερκόπωσης, καθώς στην τσέπη βρισκόταν μόνο το μπιλιέτο του γυρισμού. Και ποδαράτο με πήρε η κατηφόρα, μέσα στα σκοτάδια τότε, από την Καλογρέζα μέχρι τον Κολωνό, εκατόν είκοσι λεπτά ταξίδι. Κι Εκείνος με το λευκό φανελάκι φαντασματένια δίπλα μου για παρέα, όσο κατεβαίναμε down to the river Κηφισό, που τότενες ήταν ξέσκεπος, δίπλα στην γειτονιά μας...

Bruce Springsteen's Letter To You Quad Poster
Εικοστό στούντιο άλμπουμ για το Αφεντικό είναι το Letter To You. Το 71 χρόνων Τζέρζι Μπόυ, που μπορεί να παίζει κιθάρα και να τραγουδά σαν έφηβος, η ράχη του όμως έχει μετρήσει τόσες εμπειρίες ώστε να μοιάζει σαν εκείνους τους πάνσοφους γέροντες των ινδιάνικων φυλών. Που κοιτάζουν ξωπίσω τους για να νοσταλγήσουν και να σκιτσάρουν μύθους με βάση το παρελθόν, γνωρίζουν καλά πως το πολύ τους έχει περάσει και μπροστά δεν μένει παρά κάτι λίγο ακόμα ως περιθώριο για να δράσουν. Ίσως εκεί να εξηγείται και η πρεμούρα του Bruce να βγάλει νέο LP - μαζί με νέα ταινία - δώδεκα μήνες και κάτι κατόπιν του Western Stars.

Είναι η πρώτη φορά μετά από το 2014 και το High Hopes που στο πλευρό του στέκει η παλιοπαρέα της E Street. Και αυτό από μόνο του δημιουργεί μελαγχολία στα μάτια του Springsteen. Γιατί εδώ, στην καλύβα - στούντιο, καταμεσίς του χιονιά κάπου στα απόμερα δάση της Νέας Ιερσέης, μπορεί να έχει μαζωχτεί η κομπανία, ενήλικη πια και όχι πιτσιρικάδα όπως κάποτε. Και ο Stevie Van Zandt, σχεδόν τριπλάσιος σε μέγεθος σε σύγκριση με το χθες του Darkness On The Edge Of Town, μα πιότερο αέρινος και φιλοσοφημένος - και ο δεξιοτέχνης της ακουστικής κιθάρας Nils Lofgren - και ο μάγος της μπασογραμμής Garry Tallent - και ο σπουδαίος κιμπορντίστας Roy Bittan - και ο αεικίνητος στα κρουστά Max Weinberg - και η κυρά Springsteen, Patti Scialfa, για τις συνοδείες των ρεφρέν. 

Λείπουν όμως δύο φίλοι ζωής, τόσο η ψυχή της ομήγυρης Danny Federici, όσο και ο σαξοφωνίστας Clarence Clemonce, που το εκτόπισμα του δεν συγκρινόταν με κανενός πάνω στην σκηνή. Σε σημείο που να μην υπάρχει δευτερόλεπτο να μην τους αναπολήσουν στο παίξιμο τους, οι κορυφαίοι στο είδος τους οργανοπαίκτες. Αφιερώνοντας τους και την παραμικρή νότα ετούτης της συλλογής - ωδής στην συντροφικότητα και την αλληλεγγύη. Ο Springsteen δεν δακρύζει, αλλά είναι φανερό πως η απώλεια, που ο χρόνος στο πέρασμα του δεν την γιάτρεψε, τον έχει τσακίσει. Και τότε σκέφτεται πως είναι ο μοναδικός που ζει, από εκείνο το μυθικό πρώτο γκρουπ της πρώτης νιότης του, τους φοβερούς και τρομερούς The Castiles, αφού ο σύντροφος του στις κιθάρες George Theiss, έφυγε από την ζωή μόλις το 2018. Ράκος ο Boss...

Εξού και το μνημόσυνο, το Γράμμα που αποστέλλει σε ζώντες και νεκρούς, μηνύοντας φόβους, ανησυχίες, πάθη, ανασφάλειες, ακόμη και απογοητεύσεις για πράγματα που δεν έκαμε ποτέ μαζί τους. Δώδεκα τραγούδια πραγματικά πολύ όμορφα, μελωδικά και συγκινητικά, σαν να γράφτηκαν τις πιο εμπνευσμένες νεανικές ημέρες του Bruce, με την γνώση του γέροντα όμως πανταχού παρούσα. Αντάμα της όμως και η λέξη θάνατος, που ανά τακτά διαστήματα αναφέρεται και μάλιστα φωναχτά: "Now I lay me down to sleep, I pray to God my soul to keep, and if I die before I wake, I pray to God my soul to take." Μελαγχολία, αν μη τι άλλο.

Το φιλμ υπογραφής του στενού συνεργάτη του Springsteen, Thom Zimny, δοσμένο σε τόνο ασπρόμαυρο, για να τονίσει έναν παραπάνω πένθιμο χαρακτήρα, αντιφατικά προβάλλει την όλο ζωντάνια, κέφι και όρεξη για δουλειά και πενθήμερη εκδρομή της κορυφαίας καλλιτεχνικής φράξιας στο καλύβι, για την δημιουργία του δίσκου. Με γενικό νου στην ενορχήστρωση τον Little Steven, το πλάνο μιλάει για την ολοκλήρωση ενός τραγουδιού ανά τέσσερις ώρες. Σεναριακός αστικός μύθος, το πιο πιθανό, μιας και θεωρώ απίθανο να μην υπήρξε βελτιωτική παρέμβαση από τον γνώριμο τελειομανή Boss στην πορεία. Δεν μας νοιάζει διόλου η αλήθεια. Εμείς θεωρούμε την σύμπραξη αυτή των σπουδαίων μουσικών ως φυσιολογικής ροής μάζωξη ισόβιων κολλητών, που θα παίξουν και πέντε νότες σε κιθάρες και πλήκτρα, αφού πρώτα υψώσουν τα ποτήρια με το φτηνό ουίσκι, πίνοντας το Εις Μνήμην των παλιόφιλων που την έκαναν νωρίς. 

Bruce Springsteen's Letter To You Rating
Στις 23 Οκτωβρίου 2020 από το δίκτυο Apple TV!
Περισσότερα... »

Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu) PosterΤο Θαύμα του Άγνωστου Αγίου
του Alaa Eddine Aljem. Με τους Younes Bouab, Salah Bensalah, Bouchaib Essamak, Mohamed Naimane, Anas El Baz, Hassan Ben Bdida.

Ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αλλά...
του zerVo (@moviesltd)

Κράμα Σπανιόλικης και Γαλλικής κουλτούρας, που διατηρείται ακόμη και στις μέρες μας αναλλοίωτο, στοιχείο που περισσότερο κατατάσσει το εύπορο Βασίλειο πιότερο σε ανατολίτικο παρά σε αφρικάνικο κράτος, το Μαρόκο ορίζει τον πιο κοσμοπολίτικο προορισμό της Μαύρης Ηπείρου. Εννοείται βέβαια πως πίσω από την λαμπερή βιτρίνα της Καζαμπλάνκας, της Ραμπάτ και της Φεζ, τα φτωχικά χωριά της ερήμου στους πρόποδες του Άτλα, τηρούν απαρέγκλιτα τις αρχές και τις παραδόσεις μιας αμιγώς μουσουλμανικής κοινωνίας. Τοπίο που ορίζει το πεδίο δράσης και εξέλιξης της σατιρικού ύφους ταινίας Το Θαύμα του Άγνωστους Αγίου. Le Miracle Du Saint Inconnu...

Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu) Quad Poster
Έχοντας μόλις πραγματοποιήσει ληστεία με λεία πολλών χιλιάδων ντιρχάμ, ο Αμίν, ελάχιστες στιγμές πριν πέσει στα χέρια των αστυνομικών αρχών που τον έχουν περικυκλώσει, θα καταφέρει να κρύψει την τσάντα με τα χρήματα στην κορυφή ενός ολόγυμνου λόφου, καταμεσίς της ερήμου. Δέκα χρόνια μετά, αφού εκτίσει ποινή φυλάκισης για το κακούργημα που υπέπεσε, θα επιστρέψει στον ίδιο τόπο προκειμένου να αναζητήσει τον, όπως πιστεύει, καλά θαμμένο θησαυρό. Για κακή του τύχη, στο ακριβές σημείο της ταφής, οι ντόπιοι έχουν υψώσει εκκλησάκι δέησης στον άγνωστο Άγιο, προκειμένου εκείνος, εκτός από το να τους έχει καλά στην υγεία τους, να στείλει επιτέλους και μια βροχή, βάζοντας τέλος στην δεκαετή περίοδο ξηρασίας.

Και τώρα? Πως θα πάρει πίσω την χρυσοφόρα μπάζα ο ληστής, που με -΄πρόχειρη, δεν την λες και μπόλικη - επιμέλεια είχε καταχωνιάσει στο χώμα και τόσο καιρό στην στενή, οραματιζόταν την στιγμή που θα την έπιανε και πάλι στην αγκάλη του? Σχέδιο που καλείται να καταστρώσει με πονηριά, καθώς ολημερίς στη αυλή του μαυσωλείου προσεύχονται πιστοί και ολονυχτίς στέκεται σκοπός σιμά στην πόρτα του ένας βοσκός, συντροφιά με τον αγαπημένο του σκύλο - φύλακα.

Φυσικά η παρουσία του άγνωστου στην μικρή κοινότητα άντρα δεν έχει περάσει απαρατήρητη, με τους περισσότερους να τον θεωρούν επιστήμονα που έχει προσεγγίσει την περιοχή για να πραγματοποιήσει κάποιου είδους μελέτες. Ενόσω εκείνος τις "πραγματοποιεί" ρίχνοντας στάχτη στα μάτια των ανυποψίαστων για το τι κρύβει το εκκλησάκι στα θεμέλια του, χωριανών, η αγωνία του για την τύχη των χρημάτων που πλήρωσε με τόσο καιρό εγκλεισμού πίσω από τα κάγκελα, πολλαπλασιάζεται.

Η ούτε εκατό κατοίκων κουκκίδα σε αυτή την καυτή γωνιά του πλανήτη, θα μπορούσε να έχει και το όνομα Φάργκο, έτσι τιμής ένεκεν σε εκείνο το δημιουργικό δίδυμο που εκτόξευσε την δημοτικότητα του συγκεκριμένου κινηματογραφικού είδους, της κωμικών στοιχείων, crime story. Και πραγματικά με μεγάλο σεβασμό στους δασκάλους του, Coen, ο πρωτοεμφανιζόμενος Μαροκέν Aljem, στήνει μια ενδιαφέρουσα ιστορία για το πως μπορεί να ανατραπεί μονομιάς η καθημερινότητα ενός τόπου που δεν συμβαίνει εδώ και καιρό απολύτως τίποτα. Παρόλα αυτά κινείται σαν σε σταθερή τροχιά πάνω στην ράγα των γνώριμων αραβικών συνηθειών, όπου κυριαρχεί ο σεβασμός στους ανωτέρους, η πίστη στον ένα και μοναδικό Θεό, η ανισότης των δύο φύλων, η βαθμονόμηση των πολιτών σε ευγενείς φτωχούς, λαουτζίκο πιο φτωχούς και μηδενισμένους πάμφτωχους.

Με εξυπνάδα ξετυλίγει το αφήγημα του ο πρωτάρης κινηματογραφιστής, καθώς προσεγγίζει μέσα από τις σκηνές του, με τον γνώριμα ειρωνικό τρόπο θεσμούς και ταμπού της λαϊκής συνείδησης του τόπου του. Δεν ακολουθεί μάλιστα γραμμικότητα στα λόγια του, καθώς εμβόλιμα του βασικού πλοτ φροντίζει να φωτίσει δύο ακόμη υποιστορίες, αυτή του καινούργιου γιατρού στο χωριό, που μοιάζει να μην έχει καν λόγο ύπαρξης και του εκείνη φιλόδοξου νέου που παραμένει δέσμιος της εμμονής του θρήσκου αγρότη πατέρα του, που ελπίζει πως από ώρα σε ώρα θα έλθει η βροχή (από το πουθενά) και η σοδειά θα ανθίσει.

Εντέλει στο φινάλε ο Άγνωστος από μηχανής Άγιος, βάζει τα πάντα στην θέση τους, ενώνει τα κομματάκια του σεναρίου σχετικά με ανεκτό τρόπο και τοποθετεί κάθε κατεργάρη ή ηθικό στο πόστο που του αναλογεί και του πρέπει. Ζητούσε λίγη δουλίτσα παραπάνω η συγγραφή των χαρακτήρων, το χιούμορ δεν είναι πάντοτε επιτυχημένο και οξυδερκές, μάλλον προς το weird τείνει, ενώ δεν απουσιάζουν οι άκαιρες επαναλήψεις, ειδικά στις στιγμές της ματαίωσης της εκτέλεσης της επίθεσης στο "φρούριο". Παρόλα αυτά, χάρη στην πολύ όμορφη, νυχτερινή είτε φωτεινή, φωτογραφία του και κάποια διασκεδαστικά ευρήματα, όπως η παρουσία του dumber συνεργού, το πειραγμένο ηθογράφημα δεν είναι κακό, δεν είναι όμως και κάτι το πρωτότυπο ή το ξεχωριστό, που θα μας κάνει να το θυμόμαστε για καιρό.

Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την AMA Films!
Περισσότερα... »

Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) PosterΗ Ελπίδα του Κόσμου
του Robert Guédiguian. Με τους Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan, Anaïs Demoustier.

Ποια Θυσία?
του zerVo (@moviesltd)

Πέραν της αμιγώς κινηματογραφικής, υπάρχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή στο έργο αυτού του Γαλλοαρμένιου ρετζίστα, που έχει να κάνει με την μέθοδο που χρησιμοποιεί για να φωτίσει την γενέτειρα πόλη του, που σε συντριπτικό ποσοστό φιλοξενεί τις ιστορίες του. Χωρίς να χρησιμοποιεί στα πλάνα του, τίποτα φοβερά τοπόσημα, την παρουσιάζει κατά τέτοιο όμορφο και ζεστό τρόπο, ώστε να επιθυμείς να την επισκεφτείς το συντομότερο με την ιδιότητα του τουρίστα. Όπως είχε συμβεί δηλαδή προ καιρού στα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο ή στο Σπίτι Δίπλα στην Θάλασσα έτσι και τώρα, αρχαία αποικία της Φώκαιας φαντάζει το λιγότερο πανέμορφη και λαμπερή, ως αντιφατικό φόντο μιας ακραία δραματικής αφήγησης. Η Ελπίδα του Κόσμου μόλις γεννήθηκε...

Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) Quad Poster
Μετά από δεκαετίες εγκλεισμού στην φυλακή, για ένα φονικό που διέπραξε εν βρασμώ ψυχής, ο γηρασμένος πλέον Ντανιέλ, αφήνεται ελεύθερος να επιστρέψει στην Μασσαλία, εκεί που ελάχιστοι έχουν παραμείνει για να τον περιμένουν. Ανάμεσα τους, η πρώην σύζυγός του, Συλβί, που εργάζεται ως καθαρίστρια σε νοσοκομειακή μονάδα και πλέον είναι παντρεμένη με τον οδηγό του ΟΑΣ, Ρισάρ, που θα του αποκαλύψει πως η θυγατέρα τους, Ματίλντ, απέκτησε ένα υγιέστατο κοριτσάκι, την κουκλίτσα Γκλόρια.

Για κανέναν όμως, στην άτυπη φαμίλια του Ντανιέλ, που τα μέλη της δεν θα τον υποδεχτούν με τον πιο θερμό τρόπο, η καθημερινότητα δεν μοιάζει ιδανική. Η Συλβί έχοντας έλθει σε ρήξη με το συνδικάτο εργαζομένων της κλινικής, βρίσκεται ένα βήμα από την δυσμένεια. Ο Ρισάρ, έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα, εξαιτίας μιας παράβασης του κώδικα κυκλοφορίας. Η λεχώνα κόρη του, δεν μπορεί να στεριώσει σε καμία εργασία, ενώ ο γαμπρός του, που έχει επενδύσει τα πάντα στην παροχή υπηρεσία του Uber, θα πέσει θύμα άγριου ξυλοδαρμού από τους αυτοκινητιστές ταξί, που αισθάνονται πως απειλεί την δουλειά τους. Κι εκείνος περιπλανώμενος μπατίρης, βυθισμένος στις ποιητικές του σκέψεις, μοιάζει ολοκληρωτικά ανήμπορος να τους βοηθήσει έστω και στο ελάχιστο.

Τι τραγωδία ε? Αυτός όμως είναι ο καθρέφτης της μοντέρνας δυτικής κοινωνίας ζούγκλας που ζούμε, ουχί μόνον της Φραντσέζας. Οι απειλές να σκάνε διαρκώς ένθεν κακείθεν και η εμπιστοσύνη, ένεκα της καταρράκωσης των ηθικών αξιών εντός ακόμη και της ίδιας της οικογένειας, να τείνει στο μηδέν. Την ώρα που καμία σανίδα σωτηρίας δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, για κανένα στοιχείο του συγκεκριμένου μικρόκοσμου, που ελάχιστοι θεατές δεν θα αντικρύσουν τον εαυτό τους σε κάποια από τις μορφές του, τα συναισθήματα του τρόμου, της ανασφάλειας, του εγκλωβισμού σε μια σοσιετέ που λειτουργεί χωρίς κανόνες, βασιλεύουν. και το φάσμα της ανέχειας ολοένα και πλησιάζει για τον καθένα. Και ετούτη την δύσκολη ώρα, η μοναδική ελπίδα, η ηλιαχτίδα τους, η Gloria Mundi, κοιμάται ήσυχη ως βρέφος, στην κουνίτσα της, δίνοντας τους την ώθηση να επιβιώσουν, μην τυχόν την μεγαλώσουν / αναθρέψουν σε συνθήκες ανθρωπινές και εκείνη. Τα παιδιά μας να είναι καλά. Εμείς την κάπα την κρεμάσαμε...

Βήμα με το βήμα, σκηνή με την σκηνή, η εξιστόρηση που επιχειρεί ο Guédiguian, ως πρωτοσύγγενος του κορυφαίου διδάξαντα Ken Loach, πείθει πως φαινομενικά είναι αδύνατον, κάποιος μη προνομιούχος να τα βγάλει πέρα σε αυτό τον καπιταλιστικό αστικό βόθρο. Στον διαρκή πόλεμο, οι εχθροί σκάνε από το πουθενά κι εκεί που δεν το καρτερείς. Εξωγενείς δε και ντόπιοι, όμοιας ομάδας αίματος που λένε. Άκαρδοι μπάτσοι, άπονοι εργοδότες, παρτάκηδες συνδικαλιστές, φοβιστικοί ανταγωνιστές. Και την ίδια στιγμή, ενώ θα περίμενες την αγάπη να δίνει πνοή στην κατατρεγμένη φαμίλια, λαμβάνει χώρα το ακριβώς αντίθετο, με θύτες κάποια από τα ανώριμα συστατικά της. Το πρώτο νταμάκι του ντόμινο πέφτει και πια δεν υπάρχει γυρισμός. Εξόν και εμφανιστεί ο από μηχανής Θεός και διασώσει την νοσηρή κατάσταση.

Του μελετημένα εξελισσόμενου θρίλερ, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια την ομοαίματη φράξια στον γκρεμό, ηγείται το γνώριμο για πόνημα του Μαρσεγιέζου υποκριτικό τρίγωνο των - με σειρά αξιολόγησης - Meylan, Ascaride, Darroussin. Φοβεροί ρολίστες, πεπειραμένοι, δείχνουν να συνεννοούνται με τα μάτια με τον καθοδηγητή τους και δεν χρειάζονται παρά μόνο ελάχιστα λεπτά, ώστε να ξεδιπλώσουν στο πανί τον ρυτιδιασμένο χαρακτήρα τους. Και το εσωτερικό τους φίλινγκ, που εν αντιθέσει με την μεσογειακή πολυχρωμία στο σκηνικό, κτίζει ένα μουντό, συννεφιασμένο, απελπισμένο κοντράστ ψυχής. Κυρίως στον αναλογισμό της τραγικής πιθανότητας, οι τεράστιοι γονικοί κόποι να μην είναι καν αρκετοί για να διατηρήσουν τους απογόνους τους στην ζωή. Κι εκεί αναζωπυρώνει ο διαρκής εφιάλτης τους. Ποια θυσία, μπορεί να χρειαστεί ακόμη?

Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Weird Wave!
Περισσότερα... »

Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) Poster ΠόστερΥπόθεση Κολλίνι
του Marco Kreuzpaintner. Με τους Elyas M'Barek, Alexandra Maria Lara, Franco Nero, Heiner Lauterbach, Manfred Zapatka, Jannis Niewöhner, Rainer Bock, Pia Stutzenstein, Peter Prager.


Καλός ναζί ο νεκρός ναζί
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Όταν η Γερμανία συνειδητά έδινε άλλοθι στους φασίστες

Αυτή είναι η έβδομη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος στις 11 Μαρτίου του 1977 στη Βαυαρία Marco Kreuzpaintner και η πρώτη του που βλέπουμε στη χώρα μας. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 18 Απριλίου του 2019, βγαίνοντας στις κινηματογραφικές αίθουσες Γερμανίας και Αυστρίας.

Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) Poster Πόστερ Wallpaper
Το σενάριο της ταινίας Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) βασίζεται στο ομώνυμο μπεστ σέλερ του (δικηγόρου κατά βάση) Ferdinand von Schirach από το 2011. Ο παππούς του συγγραφέα, Baldur von Schirach, ήταν ναζιστής, επικεφαλής της Νεολαίας του Χίτλερ, ο οποίος στη Δίκη της Νυρεμβέργης καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο δε προπάππους του, Heinrich Hoffmann, ήταν ο επίσημος φωτογράφος του Χίτλερ.

Η υπόθεση: Βερολίνο, 2001. Ο Ιταλός μετανάστης Φαμπρίτζιο Κολλίνι, που επί χρόνια εργάζεται στη Στουτγάρδη, σε εργοστάσιο της Μερσέντες, συστήνεται ως δημοσιογράφος στον Γερμανό μεγαλοεπιχειρηματία Χανς Μάγιερ, τον οποίο και δολοφονεί σε μια σουίτα του πολυτελούς ξενοδοχείου Adlon. Ο Κάσπαρ Λάινεν έχει πάρει μόλις το πτυχίο της Νομικής και το κράτος του αναθέτει την υπεράσπιση του Κολλίνι. Ο Κάσπαρ, παιδί χωρισμένων γονέων με πατέρα Γερμανό και μητέρα Τουρκάλα, θα διαπιστώσει ότι ο Μάγιερ που δολοφονήθηκε ήταν ο ευεργέτης του: του είχε φερθεί ως πατέρας όσο ζούσε και εξαιτίας του σπούδασε Νομική. Μάλιστα, με την κόρη του Μάγιερ, την Γιοχάνα, είχαν ένα φλερτ. 

Ο Κάσπαρ είναι έτοιμος να εγκαταλείψει την υπόθεση: από τη μια, ενώ κανείς δεν γνωρίζει το κίνητρο για τη δολοφονία, ο Κολλίνι δεν του το αποκαλύπτει, και από την άλλη νιώθει πως υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων εξαιτίας της σχέσης του με τον δολοφονημένο. Μια λεπτομέρεια θα οδηγήσει τον Κάσπαρ να συνεχίσει το ψάξιμο. Αυτό που θα συναντήσει θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα νομικά σκάνδαλα στη γερμανική ιστορία και μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει...

Η άποψή μας: Αυτή είναι μια κανονική, εμπορική ταινία, που στοχεύει στο μεγάλο κοινό. Και το μεγάλο κοινό θα περάσει εξαιρετικά επιλέγοντας να την παρακολουθήσει. Κι αυτό επειδή διαθέτει μπόλικα πράγματα να δουλεύουν υπέρ της. Αρχικά, και σε πρώτο επίπεδο, η ταινία λειτουργεί μια χαρά ως δικαστικό δράμα. Μάλιστα, διαθέτει μια πολύ ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση από την πλειοψηφία. Στα περισσότερα δικαστικά δράματα ο θεατής καλείται να «ετυμηγορίσει» σχετικά με την αθωότητα ή την ενοχή ενός ανθρώπου που δικάζεται. Εκεί παίζεται όλο το σασπένς. Στη συγκεκριμένη ταινία, ξέρουμε ότι ο Κολλίνι σκότωσε τον Μάγιερ. 

Δεν είναι κόλπο, δεν πάει να κάνει κάποια ανατροπή σχετικά με την ταυτότητα του δολοφόνου ο σκηνοθέτης. Όχι. Αυτό που ιντριγκάρει λοιπόν είναι το γιατί. Γιατί ένας μετανάστης, που δεν είχε δώσει δικαιώματα, να σκοτώσει έναν μεγιστάνα, ο οποίος πέρα όλων των άλλων, ήταν καλός άνθρωπος κατά πως φαίνεται, βοηθώντας συν τοις άλλοις ένα φτωχαδάκι, παιδί χωρισμένων γονέων, με τούρκικες ρίζες, να σπουδάσει Νομική; Και να του δώσει τα κλειδιά της Μερσεντές του (χα!); Εδώ σε θέλω. Σε δεύτερο επίπεδο, η ταινία κριτικάρει ευθέως το σύγχρονο γερμανικό κράτος. Μπορεί η πλειοψηφία των Γερμανών σήμερα να νιώθει ενοχές για το χιτλερικό παρελθόν και ντροπή για τους ναζί, το κράτος όμως που αναδύθηκε από τις στάχτες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δεν κινήθηκε ευθύς εξαρχής τιμωρητικά απέναντι σε όλους όσοι συμμετείχαν στη ναζιστική θηριωδία. 

Ίσα ίσα, όσοι μεγαλόσχημοι δεν τιμωρήθηκαν στη Νυρεμβέργη κι όσοι έμειναν στη Γερμανία, χωρίς να αναζητήσουν ασφάλεια σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής, έτυχαν ευνοϊκής αντιμετώπισης! Η νεόδμητη Δυτική Γερμανία δημιούργησε νόμους, οι οποίοι λειτούργησαν ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ για χιλιάδες ναζιστές, που ωσάν αθώες περιστερές απαλλάχτηκαν για πάντα (;) από τις νομικές συνέπειες των πράξεών τους κατά τη διάρκεια του Β'Π.Π. Αίσχος! Ντροπή! 

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μιας που είναι πρόσφατο το γεγονός, η ψωροκώσταινα, χώνοντας στη φυλακή του φασίστες της Χρυσής Αυγής, έδειξε τον δρόμο τον σωστό. Ε, πείτε ότι στη Γερμανία μετά τον Πόλεμο, οι νομικοί (και οι κυβερνήσεις) λειτουργούσαν όπως η εισαγγελέας στη δίκη της Χ.Α. - όχι όπως η Πρόεδρος. Και θα καταλάβετε τι παιζόταν. Και τι παίζεται ακόμα, μέχρι και σήμερα. Πόσες συγκαλύψεις, πόσες παραχαράξεις της Ιστορίας, πόσα κρυμμένα μυστικά και ψέματα. Πρόσφατα βγήκε στη φόρα το ναζιστικό παρελθόν του Alfred Bauer, του πρώτου διευθυντή του κινηματογραφικού φεστιβάλ Βερολίνου! Μάλιστα, η Berlinale έδινε βραβείο που είχε το όνομά του! Και πότε έγινε η αποκάλυψη; Εν έτη 2020! 75 ολόκληρα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου! Αυτά και για το δεύτερο επίπεδο. 

Τα στάνταρ παραγωγής της ταινίας είναι υψηλότατα, τα πάντα είναι προσεγμένα και στην εντέλεια, οι αποκαλύψεις έρχονται οργανικά κι όχι βίαια και ο θεατής ψυχαγωγείται καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας. Να πω την αμαρτία μου, υπάρχουν δύο χτυπητά φάουλ – που προφανώς μεταφέρθηκαν στο σενάριο έτσι όπως υπήρχαν στο βιβλίο. Από τη μια, το πιο χοντρό: πώς είναι δυνατόν να μην γνωρίζει πριν αναλάβει την υπόθεση ο Κάσπαρ ότι ο δολοφονημένος ήταν ο μέντοράς του; Και το δεύτερο, λιγότερο χοντρό αυτό: πώς μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά την υπόθεση ο (αποξενωμένος εξαιτίας του Κάσπαρ) πατέρας του δικηγόρου; Εντάξει, διαβάζει γρήγορα και διαγώνια επειδή είναι βιβλιοπώλης (!!!), ας το καταπιούμε αυτό, αλλά πώς μπορεί να ξέρει τι είναι σημαντικό μέσα στα πολυσέλιδα έγγραφα που καλείται να διαβάσει; 

Anyway, μικρό το κακό. Και καθόλου δεν επηρεάζει την απόλαυση της θέασης της ταινίας. Που και στον τομέα «υποκριτική» τα πηγαίνει περίφημα, με τον Franco Nero να είναι τρομερός, παίζοντας με τις σιωπές και τα υπέροχα, εκφραστικά του μάτια. Από ένα σημείο και μετά η συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί η ταινία χτυπάει κόκκινο. Και η αποφόρτιση δίνεται με ένα φινάλε τόσο απλό σε σύλληψη κι όμως τόσο πλούσιο, που ανταμείβει ολοκληρωτικά τον θεατή. Είναι η μόνη στιγμή που ο σκηνοθέτης αφήνει να μπει στη σκληρή πραγματικότητα μια νότα υπερβατικού. Δεν έχει χαθεί η μπάλα κύριοι, ίσα ίσα. Ωραιότατο φιλμ.

Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Danaos Films!
Περισσότερα... »

Roald Dahl's The Witches PosterRoald Dahl's The Witches
του Robert Zemeckis. Με τους Anne Hathaway, Octavia Spencer, Stanley Tucci, Jahzir Kadeem Bruno, Chris Rock, Codie-Lei Eastick, Kristin Chenoweth, Brian Bovell, Charles Edwards, Morgana Robinson.

Μέντες...
του zerVo (@moviesltd)

Η ομώνυμη νουβέλα γράφτηκε από τον μάγο της νεανικής πεζογραφίας του φανταστικού Roald Dahl, το 1983, αποτελώντας ένα από τα ύστατα συγγράμματα της τεράστιας καριέρας του. Η πρώτη φορά που το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο ήταν στα 1990, δια χειρός του ανατρεπτικού Nicolas Roeg και με την υποστήριξη του στούντιο του Jim Henson, με βασική πρωταγωνίστρια την τεράστια Anjelica Huston, δίπλα της την Mai Zetterling και τον Rowan Atkinson στον κομβικό ρόλο του ξενοδόχου. Η καινούργια φιλμική βερσιόν του σκοτεινού παραμυθιού, ορίζει το ριγιούνιον μιας ομάδας τεράστιων κινηματογραφιστών στην γραφή και στην σκηνοθεσία, το συνολικό αποτέλεσμα όμως, δεν ανταποκρίνεται ποτέ στο επίπεδο του ονόματος τους.

Roald Dahl's The Witches Quad Poster
Έχοντας χάσει τους αγαπημένους του γονείς σε μοιραίο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ένα νεαρό αγόρι θα αναγκαστεί να συμβιώσει με την γιαγιά του σε μια μικρή κωμόπολη της Αλαμπάμα. Αρχικά η σχέση των δύο, ενόσω ο μικρούλης θα δείξει ζορισμένος από την απώλεια, θα δείξει απόμακρη, παρόλες τις προσπάθειες της γεμάτης εμπειρίες γυναίκας. Σταδιακά όμως, η αγάπη που θα δείξει στο εγγόνι της, θα κτίσουν μέσα του τις κατάλληλες συνθήκες, για να δείξει εκείνο την εμπιστοσύνη που πρέπει, στον μοναδικό άνθρωπο που του έχει απομείνει. 

Με την εμφάνιση κάποιων μυστηριωδών γυναικών στην περιοχή που θα δείξουν απειλητικές διαθέσεις στον πιτσιρικά, η γιαγιά λειτουργώντας προστατευτικά θα τον ενημερώσει για την ύπαρξη των σύγχρονων μαγισσών που σκοπό τους έχουν να εξαφανίσουν από προσώπου γης την οποιαδήποτε παιδική ύπαρξη. Κρύβοντας του κιόλας τα δικά της νεανικά βιώματα, θα τον αναγκάσει να διαφύγουν από το σπίτι τους που παρακολουθείται και να μεταβούν για μεγαλύτερη ασφάλεια, στο παραλιακό πολυτελές ξενοδοχείο, εκτιμώντας πως θα διαφύγουν τον κίνδυνο!

Μια κίνηση που εντέλει θα αποδειχθεί λανθασμένη, αφού τον ίδιο χώρο έχει επιλέξει το γενικό συμβούλιο των μαγισσών για να πραγματοποιήσει το συνέδριο του, κάτω από την ψεύτικη μαρκίζα της "Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων". Ευρισκόμενοι κυριολεκτικά στο στόμα του λύκου και κυρίως της δαιμόνιας ηγέτιδας της διαβολικής συμμορίας, γιαγιά και εγγονός πρέπει να κτίσουν πλάνο σωτηρίας τους. Και κατοπινά να σχεδιάσουν το πως θα εξολοθρεύσουν μια και καλή την φράξια των σατανικών αυτών υπάρξεων.

Που ούτε καπέλο με κορυφή φορούν, ούτε μπέρτα σκουρόχρωμη, ούτε καβάλα σε καμία σκούπα μετακινούνται κατά πως προστάζει ο μύθος. Παρά είναι γυναίκες με κανονική όψη, αφού έχουν φροντίσει από πριν να καλύψουν τεχνηέντως εκείνες τα χαρακτηριστικά σώματος που θα τις προδώσουν. Τις σουβλερές και πανίσχυρες οπλές σε χέρια και πόδια, το ξυρισμένο κεφάλι με τους φουσκωμένους θύλακες, τα τεράστια ρουθούνια που τις ευνοεί να μυρίσουν ακόμη και σε μεγάλη απόσταση τα παιδιά, μα κυρίως τα γιγάντια σαγόνια, που πίσω τους κρύβουν δόντια μυτερά, πανέτοιμα να κατασπαράξουν το  κάθε ανυποψίαστο δεκάχρονο.

Τώρα για να έχουμε το καλό ερώτημα όλα αυτά τα προαναφερόμενα, συμβαίνουν σε μια ταινία που αφορά σε κοινό κατά κύριο λόγο οριακά διψήφιας ηλικίας και έχει πάρει και την σφραγίδα PG από την σχετική επιτροπή αξιολόγησης. Αν ναι, τότε κάπου υπάρχει ένα μικρό κενό στον τρόπο αντιμετώπισης του κάθε πονήματος στην απονομή του βαθμού καταλληλότητας, μιας και εκτιμώ πως όσοι άμαθοι και απροετοίμαστοι μπόμπιρες επιλέξουν να παρακολουθήσουν το παρόν, παιδικού ενδιαφέροντος τάχαμου φιλμ, το πιο πιθανό είναι να τα κάνουν πάνω τους στην θωριά των σπούκι Witches. Αφού με πολύ επιδέξιο τρόπο, στον χειρισμό των ειδικών εφέ, έχουν σχεδιαστεί τόσο αλλόκοτα ανατριχιαστικές, με κυνοδοντάρες, νυχάρες, ματάρες, αγριοφωνάρες μα κυρίως μακριές χεράρες, ώστε να τρομάζουν μεγάλους ανθρώπους, όχι τα ανυποψίαστα νήπια, που νομίζουν πως θα δουν μικιμάου. 

Φάουλ αξιολόγησης, που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, αν αναλογιστεί κανείς πως στην ουσία πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία σχέσης, ανάμεσα σε μια μεγαλομάνα και το πεντάρφανο βλαστάρι της άτυχης θυγατέρας της. Δραματικής υφής, συγκινητικού περιβλήματος και αγαπησιάρικης ροής. Που κατά τόπους εξελίσσεται σε ένα αταίριαστο με το σύνολο, φρενήρες horror CGI πάρτι, απίστευτα υπερβολικό αναλογικά με την ταυτότητα του έργου. Φαντάζομαι αυτό θα είναι και το κομμάτι της παραγωγής όπου έβαλε το χέρι του ο γνωστός προβοκάτορας Del Toro.

Σε γενικές γραμμές πάντως, η θεματική βάση, προτού περάσουμε στις υπερφυσικότητες, έχει ενδιαφέρον. Παραλλαγμένο σημαντικά σε σχέση με το ορίτζιναλ, το σενάριο μας μεταφέρει στον αμερικάνικο Νότο των τελών της δεκαετίας του 60, τοποθετώντας στο επίκεντρο του στόρι χαρακτήρες με δέρμα μαύρο, ώστε να πηγάσουν από μέσα του και τα σχετικά με το black lives matter δίδαγμα. Αν και εδώ που τα λέμε, στο στόχαστρο των κακίστρων, για να τα μετατρέψουν με τα ξόρκια τους σε ποντικούς, δεν βρίσκονται μόνο τα έγχρωμα παιδάκια...

Ο Zemeckis εδώ φτάνει στο απόγειο της φανφαρόνικης πλευράς της δημιουργικότητας του. Στην ουσία από την στιγμή της αποκάλυψης των μαγισσών, δεν υπάρχει ούτε μισό πλάνο να μην είναι φτιαγμένο σε κομπιούτερ, με την μεγαλύτερη μετάλλαξη να την επιδέχεται η εικόνα της Hathaway, που από πανέμορφο κουκλάκι μοστράρεται σε κάτι εφάμιλλο του κλόουν στο It. Τα γραφικά, πάντως, πέραν της απρόσμενα φρικώδους απεικόνισης, είναι τέλεια. Το μόρφινγκ, σε ταχύτητες ιλιγγιώδεις, είναι τεχνικά άρτιο, γεγονός άλλωστε που συντείνει ακόμη περισσότερο στην ρεαλιστικά απόκοσμη μόστρα των μαγισσών. Πρώτος μάστορας άλλωστε σε κάτι τέτοιο ο πολυβραβευμένος Bob.

Που όπως δείχνει δεν διανύει και τις καλύτερες ημέρες της καριέρας του, καθώς απέχει της πολύ μεγάλης επιτυχίας για κοντά μια δεκαετία. Εδώ κυριολεκτικά ξεφεύγει των ορίων, υπολογίζει λανθασμένα σε ποιους απευθύνεται και μοιάζει σαν να έχει παρασυρθεί από την ματαιοδοξία του, να ζωγραφίσει όσο πιο φαντασμαγορικά γίνεται το πανάκριβο φοβιστικό καρναβάλι. Η υπέροχη γκράνμα Viola Davis παλεύει να διατηρήσει όσο γίνεται τις ανθρώπινες ισορροπίες σε μια τάξη, ο Stanley Tucci ήλπιζα να έχει περισσότερο χρόνο στο εκράν κι έπεσα έξω, όσο για την Φαντίνα, τίμησε και με το παραπάνω τον μισθό της, καθώς τσαλακώθηκε απίστευτα ως σιχαμερή Grand High Witch. Κι έτσι έφτασα στο επιμύθιο, να απορώ πως  είναι δυνατόν, με τόσους παράδες στην τσέπη, τέτοιες θρυλικές περσόνες στην οργάνωση και στον σχεδιασμό και τόσα οσκαρικά αγαλματάκια σε καστ και κρου, να μην μιλώ τώρα για κάτι πολύ σπουδαίο, μα για ένα πολύχρωμο και εντυπωσιακό στο μάτι πανηγύρι, που δεν θα το θυμάμαι καν μέχρι να ξημερώσει.

Roald Dahl's The Witches Rating
Από τις 22 Οκτωβρίου 2020 στον δίαυλο του HBO!
Περισσότερα... »

Έλα να Παίξουμε (Come Play) Poster ΠόστερΈλα να Παίξουμε
του Jacob Chase. Με τους Azhy Robertson, Gillian Jacobs, John Gallagher Jr., Winslow Fegley, Jayden Marine, Gavin MacIver-Wright.


«Μην τον αφήσεις να βγει έξω»
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Επικίνδυνες οθόνες

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος την 1η του Ιούλη του 1986 στο... Πανόραμα της Καλιφόρνιας, Jacob Samuel Chase. Η πρώτη του είχε τίτλο «The Four-Faced Liar» (2010). Η τωρινή του ταινία βασίζεται σε μια παλιότερη μικρού μήκους που είχε γυρίσει ο σκηνοθέτης το 2010 με τίτλο «Larry». Ο Jacob υπογράφει και τα σενάρια των ταινιών του ενώ παλιότερα έχει εργαστεί ως μοντέρ αλλά και ως ηθοποιός.

Έλα να Παίξουμε (Come Play) Poster Πόστερ Wallpaper
Στο ρόλο της μητέρας βλέπουμε την ηθοποιό Gillian Jacobs. Η Gillian γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1982 στο Πίτσμπεργκ της Πενσιλβανίας, στις ΗΠΑ. Αυτή είναι από τις λίγες φορές που τη βλέπουμε σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο, αλλά γνωστή έγινε από την τηλεόραση και κυρίως από το ρόλο της Μπρίτα Πέρι στο «Community» και κατά δεύτερο λόγο από το ρόλο της Μίκι Ντομπς στο «Love».

Η υπόθεση: Ο Όλιβερ είναι ένα οκτάχρονο μοναχικό, αυτιστικό αγόρι. Το κινητό του είναι το μοναδικό μέσο με το οποίο επικοινωνεί με τον έξω κόσμο. Μέσω ειδικής εφαρμογής «λέει» όλα όσα θέλει να πει, καθώς δεν μιλάει. Στο σχολείο όπου πηγαίνει, όχι μόνον δεν έχει φίλους αλλά υπάρχουν και τρεις συμμαθητές του, οι οποίοι του κάνουν μπούλινγκ, ενώ παλιότερα τα πήγαιναν καλύτερα. Μη έχοντας παρέες καταφεύγει και για συντροφιά στο κινητό του, παρακολουθώντας επεισόδια του «Μπομπ Σφουγγαράκη». Το γεγονός ότι οι γονείς του, η Σάρα και ο Μάρτι, βρίσκονται σε διαδικασία να χωρίσουν, δεν βοηθάει τα πράγματα. Όλα όμως θα χειροτερέψουν από τη στιγμή που ένα πλάσμα, ο Λάρι, που κρύβεται πίσω από την οθόνη του κινητού του Όλιβερ (και εντέλει, πίσω από όλες τις οθόνες), θα προσπαθήσει να εισέλθει στον κόσμο μας από μια άλλη διάσταση, ψάχνοντας απελπισμένα έναν φίλο, καθότι, όπως «δηλώνει», είναι ένα Παρεξηγημένο Τέρας...

Η άποψή μας: Στο youtube υπάρχει η μικρού μήκους ταινία, το «Larry», πάνω στην οποία βασίζεται τούτο το φιλμ. Δείτε την, είναι μόλις πέντε λεπτά. Αν κι έχει κι εκείνη τα προβληματάκια της (ε, χμ), εντούτοις λέει την ιστορία της άμεσα, χωρίς χρονοτριβές, χωρίς γεμίσματα, χωρίς σάλια και πετυχαίνει το στόχο της. Τα πάντα λαμβάνουν χώρα ένα βράδυ σε ένα πάρκινγκ, όπου ο νυχτερινός φύλακας, ενώ σκυλοβαριέται και δεν ξέρει πως να ξοδέψει την ώρα του, βρίσκει ένα κουτί απολεσθέντων και μέσα σε αυτό, ένα τάμπλετ. Στο τάμπλετ υπάρχει η e-book ιστορία ενός Παρεξηγημένου Τέρατος, του Larry. Και καθώς «τρέχει» τις σελίδες, ο φύλακας αρχίζει να «βλέπει» τον Larry. 

Στη μεγάλου μήκους ταινία, ο χαρακτήρας του φύλακα είναι εκείνος του πατέρα του Όλιβερ. Άρα, ο Όλιβερ, η μητέρα του, το σχολείο, ο αυτισμός, ο Μπομπ Σφουγγαράκης, είναι όλα προσθήκες προκειμένου να προκύψει το διαρκείας 96 λεπτών φιλμ. Πρώτο πρόβλημα: αυτό που λειτουργεί σε πέντε λεπτά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα λειτουργήσει για 96 λεπτά. Και δεν λειτουργεί. Ο σκηνοθέτης δημιουργεί συνθήκες σασπένς, έχει την κατάλληλη ατμόσφαιρα, εμφανίζει σταδιακά το τέρας (ευτυχώς) αλλά για να γεμίσει τη διάρκεια, φορτώνει το όλον με υποπλοκές αδιάφορες ενώ μπαίνει και ο βαρύνοντας παράγοντας «επανάληψη». Δεύτερο – πολύ χοντρό αυτό – πρόβλημα: τα λογικά κενά στην πλοκή. 

Ενώ στη μικρού μήκους ταινία δίνεις συγχωροχάρτι στον σκηνοθέτη για την (αναγκαστική;) επιλογή του να μας παρουσιάζει το τέρας έξω από την οθόνη κι εντέλει στο φινάλε αυτό να βγαίνει μέσα από την οθόνη, δεν μπορείς όμως με τίποτε να του συγχωρήσεις τα απανωτά φάουλ στη μεγάλου μήκους. Λοιπόν, το τέρας μας, ο Larry, προσπαθεί να εισέλθει στον κόσμο μας, αλλά όσο δεν εισέρχεται, αλληλεπιδρά στον κόσμο μας με διαφόρους τρόπους ενώ μπορεί κανείς να τον δει μέσω οποιασδήποτε οθόνης. Δεν είναι δηλαδή ορατός δια γυμνού οφθαλμού. Μουάχαχαχαχαχα, τι είπες τώρα; Και πώς πολεμιέται το τέρας; Κλείνοντας τις οθόνες/ σπάζοντας τις οθόνες/ βγάζοντας τις οθόνες από την πρίζα. 

Προσέξτε, όμως: ο Larry είναι επιλεκτικός, καθώς ενώ «κινείται» μέσα από τις λάμπες εντός και εκτός σπιτιού, ακόμα και από τα φώτα των αυτοκινήτων της περιοχής, προσπαθεί να μπει στον κόσμο μας μόνο από τις οθόνες της οικογένειας του Όλιβερ! Δεν καταπίνεται με τίποτε αυτό. Γιατί μόνο από τις οθόνες του Όλιβερ; Γιατί έτσι θέλει ο σεναριογράφος – σκηνοθέτης και άμα μας αρέσει. Δεν μας αρέσει. Έχουμε δει ξανά προσπάθεια πνεύματος να εισέλθει στον κόσμο μας μέσα από τις οθόνες. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα, το «Πνεύμα του κακού» (Poltergeist, 1982) του Tobe Hooper, με το κοριτσάκι να ακουμπάει την τηλεοπτική οθόνη, που παίζει χιόνια, και να λέει «they're here». Ανατριχίλες. Ποιος ήταν σεναριογράφος εκεί; Ο πολύς Steven Spielberg. Ποιος είναι παραγωγός εδώ; Η Amblin του πολύ Steven Spielberg. Του αρέσουν του Steven οι οθόνες. 

Το σενάριο εδώ όμως είναι πραγματικά κακό. Και το λυρικό φινάλε, που θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια οποιαδήποτε άλλη ταινία, εδώ απλά προκαλεί το γέλιο. Και είναι κρίμα επειδή η βασική προβληματική της ταινίας έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Είμαστε έρμαια της τεχνολογίας. Και όσο περισσότερο χρησιμοποιούμε οθόνες για να μειώσουμε την μοναξιά μας, καθώς μας κρατάνε παρέα, τόσο περισσότερο η μοναξιά μας μεγαλώνει. Αλλά ούτε και στο καστ ευτυχεί η ταινία. Ο John Gallagher Jr. στο ρόλο του πατέρα είναι αδιάφορος και η αγαπημένη Gillian Jacobs στο ρόλο της μητέρας είναι απλά κακή! Δεν της ταιριάζει ο ρόλος και τον παίζει εντελώς φλατ. Ο μόνος που ξεχωρίζει είναι ο πιτσιρικάς Azhy Robertson στο ρόλο του Όλιβερ. Λίγο μεγαλύτερα μάτια να είχε και θα ήταν ντάλε κουάλε ίδιος ο Σάμιουελ του Lukas Haas από τον «Μάρτυρα εγκλήματος» (Witness, 1985), την ταινιάρα αυτή του Peter Weir. Σε ότι αφορά το τέρας, θαρρείς και ο H.R. Giger έχει ρίξει βαριά τη σκιά του και όλοι τα τέρατά τους τα κάνουν κόπιες του Alien. 

Οπότε: αφήστε τα τάμπλετ, τα smartphones, τα βιντεογκέιμς και βγείτε να παίξετε. Όταν τελειώσει η πανδημία. Κι αν σας δώσει το χέρι ένας Larry, να το πάρετε και να κάνετε χειραψία. Μην τον φοβάστε: φίλος σας θέλει να γίνει μονάχα...

Έλα να Παίξουμε (Come Play) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Odeon!
Περισσότερα... »

Ρεβέκκα (Rebecca) PosterΡεβέκκα
του Ben Wheatley. Με τους Lily James, Armie Hammer, Kristin Scott Thomas, Keeley Hawes, Ann Dowd, Sam Riley, Tom Goodman-Hill, Mark Lewis Jones, John Hollingworth, Bill Paterson, Ben Crompton, Jane Lapotaire .

Ζωή, η σκιά του θανάτου
του zerVo (@moviesltd)

Μια απαραίτητη διευκρίνηση. Η ταινία Rebecca του 2020, δεν αποτελεί κανενός είδους ριμέικ της ομώνυμης δημιουργίας του Alfred Hitchcock από το 1940. Απλώς ορίζει μια νέα (υπερπολλοστή) εκδοχή της φημισμένης νουβέλας της Ντάμας Daphne Du Maurier, όπως άλλωστε διασκευή του ιδίου έργου θα σημάνει οποιαδήποτε άλλη φιλμική, τηλεοπτική, θεατρική, οπερική απόπειρα, πάνω στον ίδιο τίτλο, ενδεχόμενα συμβεί στα επόμενα χίλια χρόνια. Είναι αυτονόητο, πως όταν ένας από τους πλέον ευφυείς σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά έχει ασχοληθεί με το συγκεκριμένο έργο, οδηγώντας το μάλιστα μέχρι την υπέρτατη βραβευτική καταξίωση, οι πιθανότητες να φτιάξει κανείς πόνημα αντάξιο, συντριπτικά δεν είναι υπέρ του. Για να μην γελιόμαστε πάντως, η κουβέντα ετούτη είναι άκαιρη, άσκοπη και χωρίς συγκεκριμένο λόγο, μιας και εκτιμώ (ευχόμενος κυριολεκτικά να σφάλλω) πως από ένα δείγμα εκατό θεατών, που θα την τσεκάρουν από την λίστα των επιλογών του διαύλου Netflix, δεν πρέπει να ξεπερνούν σε αριθμό τους δύο ή τρεις, εκείνοι που έχουν παρακολουθήσει το προ ογδόντα ολόκληρων ετών, κλασικό αριστούργημα με την Fontaine και τον Olivier. Συνεπώς μην περιμένετε από μένα ανώφελες και ανούσιες συγκρίσεις με το χθες, η καινούργια Μπέκα, είναι μια αυτόνομη καλλιτεχνική ύπαρξη, που εκμεταλλεύεται προβόκα μεν το μπαζ της μαρκίζας της, σε καμία περίπτωση όμως δεν μπαίνει στην διαδικασία του συναγωνισμού με το παρελθόν.

Ρεβέκκα (Rebecca) Quad Poster
Ορφανή από γονείς και προερχόμενη από χαμηλότερη κοινωνική τάξη, η νεαρή, άβγαλτή και ντροπαλή βοηθός της υπερφίαλης νεόπλουτής αμερικάνας Μαντάμ Βαν Χόππερ, περιφερόμενη ολημερίς ανάμεσα στους αριστοκρατικούς κύκλους του πριγκιπάτου του Μονακό, θα γνωρίσει τον εύπορο Βρετανό μπον βιβέρ Μαξίμ Ντε Γουίντερ. Έναν 42χρονο άντρα, που η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδι, καθώς πολύ πρόσφατα έχασε την λατρεμένη του σύζυγο Ρεμπέκα, γεγονός που τον έχει βυθίσει σε βαρύ πένθος.

Ο ανιδιοτελής χαρακτήρας της όμορφης κοπέλας, πολύ σύντομα θα τραβήξει το ενδιαφέρον του περιζήτητου ως πιθανού γαμπρού, Εγγλέζου ευγενή, με αποτέλεσμα ταχύτατα να αναπτυχθεί μεταξύ τους ειδύλλιο με φόντο τις ηλιόλουστες ακτές της Γαλλικής Ριβιέρας. Παθιασμένος δεσμός που τάχιστα θα οδηγήσει τους δύο ερωτευμένους εις γάμου κοινωνία. Κατόπιν ενός παραδεισένιου μήνα του μέλιτος, το ευτυχισμένο ζεύγος Ντε Γουίντερ θα επιστρέψει στην βάση του, στο υπέροχο Μάντερλευ, κτήμα της οικογένειας στην επαρχία της Κορνουάλης. Δίχως όμως κανείς από τους δύο νεόνυμφους να είναι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει την σκιά της νεκρής Ρεμπέκα, που πέφτει βαριά από άκρου εις άκρο της πολυτελούς έπαυλης.

Ούτε όμως και την σθεναρή αντίσταση της, ελεύθερων εργασιακών κανόνων, οικονόμου της οικίας, Κυρίας Ντάνβερς, μιας συντηρητικής και μουντής γεροντοκόρης, που στην θωριά της καινούργιας Μίσιζ Ντε Γουίντερ, διακρίνει μια απειλή λησμονιάς για την λατρεμένη, πλην μακαρίτισσα πρώην εργοδότη της. Δίνοντας προσωπικό όρκο να οδηγήσει την κατωτέρας κοινωνικής φατρίας νεόνυμφη σε τέτοια ψυχικά άκρα, ώστε να αποποιηθεί όσο το δυνατόν νωρίτερα γίνεται, τον καινούργιο της τίτλο. Με οποιοδήποτε κόστος κι αν χρειαστεί...

Είναι πραγματικά πολύ σπουδαίο, ένα ολόκληρο έργο, είτε ως πρωτότυπο στις γραμμές του βιβλίου είτε ως μεταφορά μέσω γέφυρας στην οθόνη, να περιστρέφεται γύρω από την μορφή ενός προσώπου, που κυριαρχεί παντού και σε κάθε σκηνή του, χωρίς εκείνο να εμφανίζεται ποτέ στο εκράν. Στοιχείο γνώριμο τοις πάσι που συμβαίνει στην περίπτωση της Ρεμπέκας, η οποία δανειζόμενη την βασική σεναριακή αρχή του φοβιστικού τρόμου που λαμβάνει χώρα σε ένα στοιχειωμένο αρχοντικό, δεν φωτίζει κάποιο άσχημης θωριάς φάντασμα, κάποιο στοιχειό, μα ζωγραφίζει μια νεκρή γυναίκα τόσο ζωντανή, λες και συμβαδίζει μόνιμα με τους πρωταγωνιστές του στόρι.

Συνεπώς με μια τόσο πανίσχυρη θεματική βάση, το μόνο που χρειαζόταν για να πάρει μπροστά ένα αξιοπρεπές ανασκεύασμα του έργου της Maurier, ήταν ένα καλογραμμένο σενάριο της προκοπής, που μπορεί ενδεχόμενα να γύριζε τον χρόνο πίσω στα μέσα των 30s, θα ζύγωνε όμως κοινωνιολογικά, σε μια πιο μοντέρνα, με ουκ ολίγα φεμινιστικά δεδομένα, ιδεολογία. Εξού και και η χαμηλοβλεπούσα εν αρχή κόρη, με το που φορά στεφάνι, αναλαμβάνει δράση, να στήσει σπιτικό, να φανεί ενεργή νοικοκυρά έστω και αν φαντάζει φοβισμένη, να δείξει εικόνα ανθρώπου πρακτικού που δεν αρκείται στο να κρατά α λά μπρατσέτα τον συμβίο της, παρά να βγαίνει ισάξια πλάι του. Να κινήσει γη και ουρανό εντέλει, βάζοντας μπροστά το αστυνομικό της δαιμόνιο, προκειμένου να εντοπίσει τα στοιχεία εκείνα που θα βγάλουν λάδι τον καλό της. Ίδια χρονική περίοδος στο φόντο, άλλες όμως εποχές.

Η πρώτη απάντηση στην χρηστικότητα ετούτης της καινούργιας Rebecca μου έχει ήδη απαντηθεί. Μου είναι όμως και αρκετή ώστε να την δικαιολογήσω ως νέας βερσιόν του θρυλικού μυθιστορήματος ύπαρξη? Οι τεχνικές αναλύσεις, φυσικά βοηθούν στην αποδοχή. Η ηδονική εισαγωγή του Μόντε Καρλο είναι φαντασμαγορική, συγκλονιστικά φωτισμένη, και χάρη στην βοηθούσα τις κρημνώδεις λήψεις τεχνολογία, κόβει την ανάσα, δημιουργώντας την ιλιγγιώδη εκείνη συνθήκη κτισίματος του θρίλερ συναισθήματος που επακολουθεί. Η μετάβαση στον εσωτερικό, βαρύ, σκοτεινό, επιπλωμένο μέχρι πόντου χώρο της βίλας, είναι τόσο ακαριαία ώστε να νομίζεις πως μονομιάς έπεσαν μπάρες βαριές και ατσάλινες γύρω από τον καινούργιο αιχμάλωτο του σπιτιού. Από εδώ δεν θα βγει κανείς αλώβητος, αυτό είναι βέβαιο. Το ζήτημα είναι το ποιος είναι ο ισχυρότερος που θα επιβιώσει.

Κι εκεί σκάζει το υπερατού, που τραβά από την στοίβα με τις παιχνιδιάρες κάρτες ο δαίμονας Ben Wheatley. Καθώς ανάμεσα στα εργαλεία του έχει την απίστευτη τύχη να διαθέτει την πλέον εκφραστική, βρετανική, θηλυκή περσόνα των πρόσφατων τριάντα χρόνων. Παράνομα δεμένη σιμά στον Κόντε Αλμάσι, ακραία ερωτεύσιμη στην αγκάλη της Bitter Moon διαβολικής παιδούλας, μελαγχολικά δοσμένη στις μυστηριώδεις ορμές ενός γητευτή αλόγων, αιώνια παθιασμένη με έναν νεανικό ανομολόγητο έρωτα εν μέσω γάμων και κηδειών. Δεν απαιτείται κανένα σπουδαίο κόλπο, αρκεί να ρίξεις στο μίξερ όλες αυτές τις προσωπικότητες που έχει εκτοξεύσει στα ύψη με την μοναδική υποκριτική της ικανότητα η Kristin Scott Thomas και το αποτέλεσμα σου είναι συγκλονιστικό, στο ξάναμα της Κυρίας Ντάνβερς. Το επίτευγμα δε, είναι τρομακτικότερο, όταν το κατορθώνεις με μία και μοναδική κουβέντα. Την πρώτη βιτριολική που εκστομίζει, κατόπιν του μισιακού καλώς όρισες στην νέα μαντάμ της οικίας. Εδώ που ήρθες, εγώ έχω το απάνω χέρι. Θες δεν θες, θα φτύσεις αίμα κοριτσάκι...

Πραγματικό κοριτσάκι, δηλαδή, η Lily James, ντισνεική πριγκηπέσα εν αρχή, που στην εξέλιξη της ως ενζενί έχει βγάλει νύχια κι έχει κονφιρμάρει πως είναι ικανή και για τα πιο δύσκολα. Επιλογή από το πάνω ράφι, που φέρει εις πέρας τον κομβικό ρόλο της γκολκίπερ που πρέπει να δώσει ψυχή και σώμα, για να κρατήσει την εστία της αλώβητη. Έχοντας ως κεντρικό οπισθοφύλακα έναν μπερδεμένο, κατακερματισμένο, ψυχολογικά μηδενισμένο και ανάκατο βασιλόπαι Μαξίμ, δοσμένο τόσο όσο χρειάζεται, από τον Hammer.

Με αρτιστική διεύθυνση που αγγίζει το τέλειο - η σεκάνς του μπόλρουμ είναι σαν βγαλμένη κατ εντολή εξ ουρανών Kubrick - σασπένς που σιγοβράζει ωσότου φτάσουμε στην λυτρωτική εκπνοή και εντάσεις δίχως ταβάνι, που κόβουν ανάσες ακόμη κι αν κανείς γνωρίζει την έκβαση του στόρι, η τωρινή, ριγμένη κατάφορα από την συνθήκη της μη κινηματογραφικής της προβολής, Rebecca, στέκεται επάξια στο βάθρο των, οποιασδήποτε μορφής, εκδοχών του μύθου.

Ρεβέκκα (Rebecca) Rating
Από τις 23 Οκτωβρίου 2020 στον δίαυλο του Netflix!
Περισσότερα... »

Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu) PosterΜιράκολο, Μιράκολο! Το ντεμπούτο του Μαροκινού συγγραφέα και σκηνοθέτη Alaa Eddine Aljem είναι ένα κοινωνικό δράμα με τίτλο Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu). Σε ένα εγκαταλελειμμένο έρημο χωριό, ένας κλέφτης θάβει μια σακούλα λεηλασίας στην κορυφή ενός λόφου, μεταμφιέζοντας το σημείο ως τάφο. Χρόνια αργότερα, όταν επιστρέφει για να ανακτήσει τη λεία του, είναι έκπληκτος και απογοητευμένος που βρήκε ότι ένα μαυσωλείο που τιμά έναν «άγνωστο άγιο» που πιστώνεται με την εκτέλεση θεραπευτικών θαυμάτων. Επιπλέον, ένα νέο χωριό ξεκίνησε κοντά για να εξυπηρετήσει τους προσκυνητές που προσελκύει το ιερό. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να αποκομίσει με πολύ φρέσκο χιούμορ αυτήν την κατάσταση με ένα εκπληκτικά καστ εκκεντρικών χαρακτήρων.

Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu) Movie

Πρωταγωνιστούν οι Younes Bouab, Salah Bensalah, Bouchaib Essamak, Mohamed Naimane, Anas El Baz, Hassan Ben Bdida.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την AMA Films!

Περισσότερα... »

Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) PosterΟ νέο-καπιταλισμός, οπουδήποτε κυριαρχεί, έχει συντρίψει αδελφικές, φιλικές και οικογενειακές σχέσεις και δεν επιτρέπει καμία σύνδεση ανάμεσα στους ανθρώπους εκτός από το ψυχρό συμφέρον! Στη Μασσαλία, μια οικογένεια συγκεντρώνεται για τη γέννηση της μικρής Γκλόρια. Παρά τη χαρά τους, οι νεαροί γονείς έχουν πέσει σε δύσκολους καιρούς. Την ώρα που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα, επανασυνδέονται με τον πρώην κατάδικο παππού της νεογέννητης κόρης τους. Ο σκηνοθέτης Robert Guédiguian συνεργάζεται ξανά με τους ηθοποιούς των “Το Σπίτι Δίπλα στη Θάλασσα” και “Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο” στη νέα, υποψήφια για Χρυσό Λέοντα, ταινία του Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) που διακρίνεται από ισχυρή ποιητική αισιοδοξία.

Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) Movie

Το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας του Φεστιβάλ Βενετίας απέσπασε η Ariane Ascaride, έχοντας δίπα της ως συμπρωταγωνιστές τους Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan, Anaïs Demoustier.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Weird Wave!

Περισσότερα... »

Υπόθεση Κολλίνι (The Collini Case) PosterΜια συγκλονιστική υπόθεση δολοφονίας, ένας ύποπτος χωρίς κίνητρο, ένας δικηγόρος στην αναζήτηση της αλήθειας! Το δικαστικό δράμα συναντά το πολιτικό θρίλερ σε αυτήν την εξαιρετική προσαρμογή του διεθνούς μυθιστορήματος Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) με τις καλύτερες πωλήσεις του Ferdinand von Schirach. Ο Marco Kreuzpaintner μας επιστρέφει στις σκοτεινές ημέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και σκηνοθετεί την εκρηκτική δίκη δολοφονίας ακροβατώντας ανάμεσα στα όρια μεταξύ ηθικής και δικαιοσύνης. Ο δικηγόρος Caspar Leinen αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός κατηγορούμενου για τη δολοφονία ενός αξιοσέβαστου ηλικιωμένου επιχειρηματία. Στην έρευνα της υπόθεσης, ο νέος δικηγόρος συναντά ένα από τα μεγαλύτερα δικαστικά σκάνδαλα στη γερμανική ιστορία και μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει.

Υπόθεση Κολλίνι (The Collini Case) Movie

Πρωταγωνιστούν οι Elyas M'Barek, Heiner Lauterbach, Alexandra Maria Lara, Franco Nero, Rainer Bock, Manfred Zapatka, Jannis Niewöhner.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Danaos Films!

Περισσότερα... »

Έλα να Παίξουμε (Come Play) PosterΜην τον αφήσεις να βγει έξω! Μια αμερικάνικη ταινία τρόμου, βασισμένη στο μικρού μήκους φιλμ Larry, του ιδίου σκηνοθέτη Jacob Chase (The Four-Faced Liar) είναι το Έλα να Παίξουμε (Come Play), που αποτελεί μαι από τις πλέον φιλόδοξες παραγωγές της Focus Features για φέτος. Ο Όλιβερ, ένα μοναχικό αγόρι που νιώθει διαφορετικό από τους άλλους. Ψάχνοντας απεγνωσμένα για έναν φίλο, βρίσκει καταφύγιο στο κινητό και στο τάμπλετ του, τα οποία δεν αποχωρίζεται ποτέ. Όταν ένα μυστηριώδες πλάσμα θα χρησιμοποιήσει τις συσκευές του Όλιβερ για να εισέλθει στον κόσμο μας, οι γονείς του Όλιβερ θα πρέπει να παλέψουν για να σώσουν τον γιό τους από το τέρας που ζει πίσω από την οθόνη.

Έλα να Παίξουμε (Come Play) Movie

Εκτός από τον μικρούλη Azhy Robertson, στην διανομή συμμετέχουν ακόμη και οι Gillian Jacobs, John Gallagher Jr., Winslow Fegley.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Odeon!

Περισσότερα... »

On The Rocks Poster ΠόστερOn The Rocks
της Sofia Coppola. Με τους Bill Murray, Rashida Jones, Marlon Wayans, Jessica Henwick, Jenny Slate, Barbara Bain, Nadia Dajani, Musto Pelinkovicci.


Σφύρα το να τελειώνουμε!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια γυναίκα με first world problems

Αυτή είναι η 7η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η γεννημένη στις 14 Μαΐου του 1971 στη Νέα Υόρκη Sofia Carmina Coppola, κόρη του τεράστιου Francis Ford Coppola. Είναι παντρεμένη με τον frontman του συγκροτήματος Phoenix, Thomas Mars, εδώ και εννέα χρόνια κι έχουν αποκτήσει μαζί δυο κόρες. Παλιότερα, είχε παντρευτεί τον σκηνοθέτη Spike Jonze. Η έως τώρα φιλμογραφία της έχει ως εξής: «Αυτόχειρες παρθένοι» (The Virgin Suicides, 1999), «Χαμένοι στη μετάφραση» (Lost in Translation, 2003), «Μαρία Αντουανέτα» (Marie Antoinette, 2006), Somewhere (2010), «Οι ύποπτοι φορούσαν γόβες» (The Bling Ring, 2013) και «Η αποπλάνηση» (The Beguiled, 2017).

On The Rocks Poster Πόστερ Wallpaper
Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η Coppola συνεργάζεται με τον Bill Murray μετά το «Χαμένοι στη μετάφραση» - τρεις αν υπολογίσει κανείς και το ωριαίο τηλεοπτικό (σσ: λες και μπορούμε πια να κάνουμε τέτοιου είδους διακρίσεις έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα με τις πλατφόρμες) «A Very Murray Christmas». Η ταινία On The Rocks έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 22 Σεπτεμβρίου στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης. Από τις 23 Οκτωβρίου προβάλλεται στο Apple Tv + έχοντας σε κάποιες χώρες και κινηματογραφική διανομή από τις 2 Οκτωβρίου.

Η υπόθεση: Γυρίζοντας στο διαμέρισμά του, στο Σόχο της Νέας Υόρκης μετά από ταξίδι για δουλειές στο Λονδίνο, ο Ντιν, ζαβλακωμένος από τα Xanax που πήρε για να κοιμηθεί στο αεροπλάνο, φιλάει τη σύζυγό του Λόρα, που κοιμάται στο κρεβάτι, κι όταν εκείνη του μιλάει, ο Ντιν... εκπλήσσεται. Δεν θέλει και πολύ για τη Λόρα, μια συγγραφέα που έχει μπλοκάρει και αδυνατεί να ξεκινήσει να γράφει το νέο της βιβλίο, να υποψιαστεί πως ο Ντιν ίσως και να... ξενοκοιτάζει άλλες γυναίκες. Ο γάμος τους δεν βρίσκεται ακριβώς σε κρίση: έχουν δύο υπέροχες κόρες, είναι νέοι, επιτυχημένοι, όμορφοι και η νέα δουλειά του Ντιν δείχνει να εξελίσσεται εξαιρετικά. 

Απλά, του τρώει πάρα πολύ χρόνο κι όσο να πεις, η ρουτίνα από τη μια και η ολιγόωρη παρουσία του Ντιν στο σπίτι, όταν δεν ταξιδεύει, από την άλλη, κλονίζουν την αυτοπεποίθηση της Λόρα. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν όταν ο μπον βιβέρ, σωβινιστής παλιάς κοπής, φραγκάτος, πρώην art dealer πατέρας της Λόρα, ο Φέλιξ, της τριβελίσει το μυαλό πως όντως ο Ντιν μπορεί και να την απατάει! Η Λόρα στην αρχή αποκρούει την ιδέα αλλά εντέλει πείθεται: θα παρακολουθήσει τον Ντιν, μαζί με τον πατέρα της, μέχρι να μάθει την αλήθεια...

Η άποψή μας: Λοιπόν, τι έχουμε εδώ; Χμ, πολλά πράγματα μαζί κατά πως φαίνεται. Η Coppola γυρίζει μια ελαφριά κομεντί με κάποια δραματικά στοιχεία. Το κάνει με κομψότητα, με άνεση, με σιγουριά. Φαίνεται πως όσα βιώνει η Λόρα την έχουν απασχολήσει και την ίδια, αν όχι στην πραγματικότητα, σίγουρα θεωρητικά, ως ανησυχίες. Έχει δηλώσει πως τον χαρακτήρα του Φέλιξ τον έχει βασίσει εν μέρει στον πατέρα της: μπορώ να φανταστώ τον Francis Ford ως μπον βιβέρ, καθόλου όμως ως ερωτύλο – και απ' όσο γνωρίζω, δεν έχει χωρίσει από τη μητέρα της Sofia, με την οποία είναι παντρεμένος 57 ολόκληρα χρόνια! 

Τόσο τα εξωτερικά όσο και τα εσωτερικά γυρίσματα στη Νέα Υόρκη παραπέμπουν σε βιώματα. Όταν αγαπάς την πόλη στην οποία ζεις, όταν ξέρεις τα μικρά και τα μεγάλα μυστικά της, όταν μπαινοβγαίνεις από μικρή σε εμβληματικούς χώρους, όταν φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχεις περπατήσει, οδηγήσει, κινηθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτής της σύγχρονης Μητρόπολης, δεν δυσκολεύεσαι να πιάσεις την ατμόσφαιρα. Η πόλη είναι ένας από τους χαρακτήρες της ταινίας, μάλλον ο πιο ενδιαφέρον μετά τον Φέλιξ. Σε όλα αυτά η Coppola τα πηγαίνει περίφημα. Στην... ουσία είναι που μας τα χαλάει. Την χρειαζόμαστε την ελαφράδα, ιδίως στις μέρες μας, και η εικόνα της αγαπημένης μεγαλούπολης, τόσο ζωντανής, με τους δρόμους γεμάτους κόσμο, με τα μαγαζιά φίσκα, με τη διεγερτική ατμόσφαιρα, παραπέμπει σε ημέρες (και νύχτες) πιο λαμπερές από τις σημερινές, που τις σκιάζει η φοβερά και τις πλακώνει η σκλαβιά του covid. 

Όμως, δεν εμβαθύνει, μένει στην επιφάνεια και προσπαθεί να καλύψει το κενό ανάμεσα στην ουσία και τη διασκέδαση με το να ρίξει όλα τα φώτα πάνω στον Bill Murray. Και ο Murray δέχεται την πρό(σ)κληση και το διασκεδάζει. Είναι απολαυστικός ο τρόπος που έχει τελειοποιήσει τον χαρακτήρα του κυνικού, κουρασμένου, καλοντυμένου ανθρώπου στο μεταίχμιο ανάμεσα στη μέση και την τρίτη ηλικία. Εδώ, με στοιχεία... Καζανόβα, φλερτάροντας συνέχεια και τους πάντες, αρκεί να είναι γυναίκες οποιασδήποτε ηλικίας, φυλής, χρώματος και κατάστασης, δεν μπορείς να τον μισήσεις κι ας παίζει έναν χαρακτήρα καθόλου αποδεκτό πλέον στην εποχή της πολιτικής ορθότητας. Έχει επηρεάσει αρνητικά την κόρη του εξαιτίας του χωρισμού του με τη μητέρα της σε μικρή ηλικία, την πνίγει με την υπερπροστατευτικότητά του, την τρελαίνει με τα γκομενιλίκια του και για τις απόψεις του σχετικά με το σεξ και τις σχέσεις των δύο φύλων, αλλά δεν παύει να τον θαυμάζει, να τον αγαπά, να τον ακούει και να πείθεται από αυτόν. 

Όμως, κακά τα ψέματα: ο Murray δεν έχει (πρώτης τάξεως) υλικό για να πατήσει επάνω και να λάμψει. Και πάλι μας κάνει να χαμογελάσουμε αλλά δουλεύει με πολύ λίγα. Το ίδιο ισχύει και με την Rashida Jones, την βασική πρωταγωνίστρια της ταινίας. Η κόρη του Quincy Jones είναι καλή στο ρόλο της αλλά δεν πετυχαίνει ποτέ να νοιαστούμε πραγματικά με το πρόβλημά της καθώς ποτέ δεν δυνάμεθα να πειστούμε αν όντως έχει πρόβλημα στο γάμο της. Του στυλ «άσε μας κουκλίτσα μου». Μια γυναίκα που πλησιάζει ολοταχώς στα 40 της και παθαίνει μια κρίση... αυτοπεποίθησης. Big deal. Μια γυναίκα που συν τοις άλλοις είναι... pathetic! 

Υποψιάζεσαι πως ο σύζυγός σου έχει εξωσυζυγική σχέση; Μίλα! Πες κάτι. Συζήτα το μαζί του. Αλλά όχι. Η Λόρα δεν μιλάει, παρά μόνον στον πατέρα της. Τον οποίο κράζει μόνο όταν όλο το πράγμα χαλάει. Βγάζει αντίδραση στο «και πέντε» δηλαδή! Εδώ, δεν μιλάει και δεν λέει τίποτε στη μητέρα που την πρήζει κάθε μέρα όταν παίρνουν τα παιδιά τους από το σχολείο, σχετικά με τα ερωτικά της. Κι εδώ δείχνει προβληματικό το όλον. Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα όπως η συγκεκριμένη μητέρα ή η προσπάθεια... σφυρίγματος δείχνουν αδυναμία. Και σκηνές όπως εκείνη με τους αστυνομικούς, ενώ σε διασκεδάζουν, είναι μεμονωμένες και λειτουργούν αποσπασματικά και λίγο αποπροσανατολιστικά. 

Εν κατακλείδι: περνάει η ώρα, δεν βλέπεις τρεις και λίγο το ρολόι, κάποιες στιγμές είναι διασκεδαστικές, αλλά οι επιδόσεις της Coppola εδώ είναι πολύ μακριά από την κορυφή που χτύπησε με το υπέροχο από όλες τις απόψεις «Χαμένοι στη μετάφραση». Σαν να μην ήθελε να βουτήξει στα βαθιά ένα πράγμα. Οπότε, τσαλαβουτάει στα ρηχά φορώντας και μπρατσάκια.

On The Rocks Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Οκτωβρίου 2020 από τον δίαυλο του Apple TV!
Περισσότερα... »