2020 Toronto Film Festival Poster
Πάμε λοιπόν άλλη μια τώρα. Για τους θιασώτες του arthouse, η 72χρονη Agnieszka Holland είναι πασίγνωστη από το Europa, Europe (1990), με εμφανή επιρροή από τον μέντορα Andrzej Wajda. Γνωστότατη και επαρκώς αιτιολογημένη η πολωνέζικη εμμονή με τη σταλινική περίοδο και τη θηριωδία του σοβιετικού λιμού και της εξολόθρευσης εκατομμυρίων ψυχών από Ουκρανία ως Καζακστάν και από Καύκασο μέχρι τον Βόλγα. Ο Mr. Jones ιχνηλατεί το πραγματικό οδοιπορικό του Gareth Jones ως καθαρή αλληγορία - αφετηρία συγγραφής της κλασικής Φάρμας των Ζώων, με άλλα λόγια την ιστορία Βρετανού δημοσιογράφου που έχει τη φαεινή και εντελώς παράτολμη ιδέα να εισχωρήσει στον σκοτεινά παντοδύναμο κομμουνιστικό μηχανισμό για να αναδείξει την αλήθεια πίσω από τη σοβιετική προπαγάνδα για ευημερία και ανθρώπινη ανάπτυξη. Η Holland είναι εγνωσμένης αξίας ως σκηνοθέτης, αναπαριστά με ακρίβεια την ιστορική περίοδο, όμως το σενάριο και ο ληθαργικός ρυθμός καίνε τις ευγενείς (και μονόπαντα ανακριβείς ως προς την ιστορική ακρίβεια αναφορικά με την κατάληξη (sic) του Jones) προθέσεις. Ο James Norton φωτογενής, η Vanessa Kirby αναξιοποίητη, ο τυπάρας Peter Sarsgaard εύκολα κλέβει παράσταση ως Pulitzer-ίστας Walter Duranty – νέμεσις του κεντρικού ήρωα.


Έγραψα Vanessa Kirby και θυμήθηκα το προχθεσινό Pieces of a Woman. Ε, λοιπόν το 180 Degree Rule της Farnoosh Samadi (Gaze) θα μπορύσε να σταθεί ως η φαταλιστική, ιρανή απάντηση στο οδυνηρέστατο δράμα απώλειας ενός μικρού παιδιού. Μια δασκάλα από την Τεχεράνη προετοιμάζεται για ένα γάμο στο βόρειο Ιράν, όπου εντέλει δε θα παραστεί, μετά την άρνηση του συζύγου της. Εκεί θα κάνει μια επιλογή που θα κοστίσει βάναυσα στους πάντες γύρω της, γεμίζοντάς την ατέλειωτη ενοχή. Εντύπωση μου έκανε το ανθρωπολογικό στοιχείο του θρήνου, γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η ταινία, καθόλου μακριά από την ελληνική πραγματικότητα. Είμαστε Ανατολή τελικά.

Για να cineχίσω στο flipside μοτίβο, αν το Falling του Mortensen εκθέτει τον ρατσιστή, εντελώς πατριαρχικό και κάργα ομοφοβικό ως πρότυπο, πατέρα, το Good Joe Bell (του Reinaldo Marcus Green) αφηγείται με έντονα μελοδραματικό τρόπο το road trip ενός μετανοούντος χιλιμπιλούση Ορεγκονιανού πατρός (Ο απόλυτος everyman Mark Wahlberg) 15χρονου gay γιου (ο αστεράτος Maxwell Jenkins - σημείωσε το όνομα αυτό) ανά την αμερικανική επικράτεια, μετά τις τραγικές συνέπειες του σχολικού και online bullying που υπέστη ο τελευταίος. Το σενάριο τσιγκλάει δακρυγόνους από το δίδυμο Larry McMurtry - Dianna Ossana του Brokeback Mountain (τσεκ). Ο Marky Mark προσπαθεί τίμια ενώ η ταινία, παρότι συγκινητική παραμένει έντονα κηρυγματική, Χόλυγουντ στάιλ μπέιμπι.

Αν τώρα ζητάς διδακτισμό επιπέδου τάισμα με - το - κουτάλι, τότενες το Concrete Cowboy είναι το δηλητήριό σου για την περίσταση. Ο πρωτάρης Ricky Staub αρπάζει το σκεπάρνι και μας σημαδεύει κατακούτελα, χτυπώντας ασταμάτητα το πόσο ζωτικής σημασίας είναι να φροντίσει η μαμά πατρίδα το ζήτημα διατήρησης των Στάβλων της Οδού Fletcher στο Philly. Μιλάμε για ghetto cowboys, μαύρους αναβάτες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή για πάνω από έναν αιώνα. Το φόντο είναι μια υποτυπώδης ιστορία σμιξίματος πατέρα (ο Idris Elba υπνοβατεί στο ρόλο - ευκολάκι) και ατάκτου υιού (ο Caleb Mc Laughlin έχει κατακτήσει τον χαρακτήρα του) αναμεσό σε αυτά τα υπέροχα άτια. Μουσική κλισέ, σκοτεινιά στα χρώματα και μια μεγάλη ευκαιρία χαμένη που φωνάζει ότι ως ντοκιμαντέρ (αρκετοί αληθινοί concretecowboys εμφανίζονται στην ταινία) το πράμα θα λειτουργούσε σαφώς ουσιαστικότερα.


Η θέση μου είναι δύσκολη. Τι να καταλογίσω στον κοντεύει - 80ήκοντα θρύλο Werner Herzog όταν το πηκ του συνέβη όταν ήμουν αγέννητος; (Aguire, 1972) Το ερώτημα απλό. Είμαστε ή όχι ευγνώμονες που ο Βαυαρός έχει κρατήσει ατόφια την νεανική του περιέργεια και τον ερευνητικό ενθουσιασμό για επιστημονική γνώση και ανθρωπολογική ιστοριοδίφηση (καραsic); Προσωπικά ναούμ είμαι. Τρίτη cineργασία με τον ηφαιστιολόγο και εν γένει ψαχτήρι συμπαντικών καταβολών Clive Opennheimer, το Fireball: Visitors from Darker Worlds γυρεύει αστεροειδείς και bigbang κατάστασες μεταξύ Mecca και Incas, περιηγείται και συνεντευξιάζει με εμβόλιμες τοπικές ανιμιστικές τελετές και εγώ λέω γειασάν του μάγκα, όμως φίλος δε γίνομαι γιατί, σόρρυ, μα προχειροδουλειά μάστορα.

Αντιθέτως δε θα με εξέπληττε καθόλου η προοπτική όχι μόνο υποψηφιότητας αλλά και τελικής επικράτησης του ντόκου I Am Greta του Nathan Grossman στο πέρας της βραβευτικής χρονιάς. Μη ρωτάς ποιά Greta, είναι η (πρόπερσι) 15χρονη σουηδέζα μαθήτρια Greta Thunberg, η eco warrior που συνέγειρε εκατομμύρια ακτιβιστών ανά τον πλανήτη κατά της κλιματικής αλλαγής και των μπαγαπόντηδων πολιτικών στα ψηλά οφίτσια της παγκοσμιοποίησης. Συγκινητικό ταξείδι της πάσχουσας από Άσπεργκερ’ς μα σιδερένιας θέλησης κοπελιάς που έσπασε τον αποκλεισμό της διαφορετικότητάς της για να ενωθεί με το απανταχού οικολογικό κίνημα ως ηγέτρια δύναμη. Υπάρχουν πλάνα που αμφισβητείς την αλήθεια της «στιγμής» αλλά, όσο στημένο κι αν είναι (;) το πρότζεκτ, μόνη η εικόνα αγόρευσής της στον Ο.Η.Ε. συγκαταλέγεται άνετα στις σπουδαιότερες των τελευταίων ετών, τόσο ως ενσταντανέ, όσο κι ως συμβολισμός.

Εδώ λοιπόν μόλις παρέλαβες την 3η σου 6άδα σε ένα σκάρτο 5νθήμερο. Τώρα φίλη μου θα δουλέψω για πάρτη μου. Θα ακολουθήσω παράδοση που επιτάσσει να αφήνω τελευταίο το φιλμ που θεωρώ το καλυτερότερο της φεστιβαλικής εσοδείας. Another Round επομένως του Thomas Vinterberg - με Mads Mikkelsen εννοείται. Μαζί με τα καθιερωμένα People’s ChoiceAwardsτης Κυριακής - κοντής - γιορτής. Φαβορίτα A Night In Miami και Nomadland. Φιλούθκια.

gaRis

Toronto Film Festival 2020
Περισσότερα... »

Scooby Doo! PosterScooby Doo!
του Tony Cervone. Με τις φωνές των Kiersey Clemons, Zac Efron, Will Forte, Jason Isaacs, Ken Jeong, Tracy Morgan, Gina Rodriguez, Amanda Seyfried, Mark Wahlberg, Frank Welker.

You’re gonna solve that mystery...
του zerVo (@moviesltd)

Μακράν του δεύτερου, το πιο μονότονο και βαρετό Μικιμάους των παιδικών μου χρόνων. Σαράντα επεισόδια όλα κι όλα, κοπής 1971 - 72, που παίζονταν σε λούπα στην εγχώρια τι βι μέχρι και να ζυγώσει το μιλένιουμ, άπαντα, από το πρώτο ίσαμε το τελευταίο, με ακριβώς την ίδια ιστορία. Ένα τρομαχτικό τέρας - στοιχειό - φάντασμα - πόλτεργκάιστ, την πέφτει στα πιο φοβιτσαρικα όντα του πλανήτη, έναν θηριώδη σκύλο και το ασούμπαλο αφεντικό του και χάρη στην αλληλέγγυα αρωγή των τριών φιλαράκων τους, θα αποδειχτεί πως πίσω του δεν κρύβεται κανείς άλλος από τον μασκαρεμένο, μέχρι ώρας, αχώνευτο χαρακτήρα της υπόθεσης. Μιλάμε καρμπόν! Στην λάιβ άξιον εκδοχή του τίτλου, καιρό μετά, ομολογώ πως πήρα μια θετική έκπληξη, κυρίως χάρη στο κέφι της νεανικής πρωταγωνιστικής του τετράδας. Κι εκεί που είχα την εντύπωση πως με την περίπτωση Scooby Doo! είχαμε κλείσει οριστικά και αμετάκλητα, νάσου εμφανίστηκε μια νέα, αχρείαστη και ελάχιστα εμπνευσμένη animation εκδοχή του.

Scooby Doo! Quad Poster
Για δέκα ολόκληρα χρόνια, από την εποχή που ήσαν παιδιά, η τετραμελής παρέα των Mystery Inc, αποτελούμενη από τον δυναμικό Φρεντ, την εύστροφη Δάφνη, την μεθοδική Βίλμα, τον ανακατωσούρα Σάγκι και τον πιστό του σκύλο / κολλητό φίλο Σκούμπι Ντου, έχουν επιλύσει σχεδόν όλες τις μυστηριώδεις απάτες που έχουν συμβεί στην περιοχή τους. Διάσημοι πλέον ως ευρηματικοί ντέτεκτιβς, οι φίλοι θα θέσουν καινούργιους στόχους στην καριέρα τους, αναζητώντας τον μάνατζερ που θα τους κατευθύνει ιδανικά για να τους πραγματοποιήσουν. Επιλογή που δεν θα ικανοποιήσει τον πιο αυθόρμητο της κομπανίας Σάγκι, που αντάμα με το τετράποδο σήμα κατατεθέν της, θα θέσουν εαυτούς εκτός της Ομάδας Μυστήριο.

Όχι όμως για πολύ, καθώς εντελώς αναπάντεχα οι δυο τους θα δεχτούν την επίθεση του κακίστρου Ντικ Ντάσταρντλυ, ενός ματαιόδοξου κακοποιού, που έχει βάλει στο μάτι τον Σκουμπ, προκειμένου να τον απαγάγει, γνωρίζοντας καλά πως είναι ο μοναδικός επιζών απόγονος της ράτσας των θρυλικών σκύλων της αρχαιότητας, αλλά και εκείνος που μπορεί να ξυπνήσει από τον λήθαργο τον μυθικό τρικέφαλο Κέρβερο. Με την αρωγή του αλλοπρόσαλλου σούπερ ήρωα Μπλου Φάλκον, γιου και φυσικού διαδόχου του πιο αγαπημένου χαρακτήρα του Σάγκι και του Σκούμπι, οι φίλοι θα παλέψουν να ξεφύγουν από το κυνηγητό του πολυδιάστατου εγκληματία και του υπερσύγχρονου στρατού του.

Εννοείται πως πολύ γρήγορα στο κόλπο θα μπουν και οι άλλοι τρεις της συμμορίας, αφού κατανοήσουν το σφάλμα τους να κάνουν τον Σάγκι πέρα και αντιληφθούν πως χωρίς εκείνον και φυσικά δίχως το σκυλίσιο trade mark τους τίποτα δεν είναι το ίδιο για την ομήγυρη τους. Το ζήτημα είναι πως στην πολλαπλών διαστάσεων που καλούνται να δώσουν κόντρα στον πανίσχυρο Ντάσταρντλυ, οι πιθανότητες τελικής επικράτησης δεν είναι με το μέρος τους και μόνο με ένα θαύμα θα καταφέρουν να επικρατήσουν των καταστροφικών για τον κόσμο, προσδοκιών του τρομοκράτη.

Από μηχανής Θεός που για να γεμίσουμε ξανά υπερηφάνεια σαν έθνος, εμφανίζεται στην τελική σεκάνς του πανζουρλισμού, επάνω στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, ο οποίος μέσα από μια χρονοτρύπα προβάλλεται στην αρχική του λαμπερή μορφή, σε μια σχεδιαστική επέκταση της σημερινής. Πέρα του απρόσμενου ελληνικού ενδιαφέροντος του στόρι όμως, η αλήθεια είναι πως τα πάντα ξεφεύγουν υπερβολικά στην εξέλιξη, από εκείνο το συνηθισμένο τετριμμένο και επαναλήψιμο των αρχικών χρόνων των περιπετειών του Σκούμπι Ντου. Μα, θα μου πεις, εσύ είσαι αυτός που επιζήτησε μια ανατροπή των ίδιων και των ίδιων που παρακολουθούσες κάποτε, τι γκρινιάζεις? Να δικαιολογηθώ λέγοντας, πως αυτό το υπερβολικό, Μαρβελικό, superhero, φασαριόζικο πανηγύρι δεν είναι του γούστου μου.

Είναι όμως του κεφιού όλων εκείνων των δεκάχρονων σινεφίλ, που φαντάζομαι θα περάσουν υπέροχα παρακολουθώντας ένα κινούμενο σκίτσο που και βέβαια στην πρώτη γραμμή των ιδεολογικών του στοιχείων, προβάλλει την αδελφοσύνη, την αλληλεγγύη και τους ακλόνητους δεσμούς που οφείλει να έχει μια νεανική συντροφιά, που λειτουργεί ως ομάδα. Ο διασημότερος τίτλος της μπράντας Hanna Barbera, στην παραγωγή του στούντιο της Warner, που δεν έριξε και λίγα χρήματα για να μαζέψει στο φωνητικό καστ αστέρες μεγέθους Efron, Forte, Isaacs, Seyfried, έως και τον πολύ Wahlberg, σχεδιαστικά τείνει περισσότερο προς το δισδιάστατο παλιομοδίτικο καρτούν, θεματικά προσφέρει μια παραφουσκωμένη πλοκή, που διαθέτει μεν κάποιο ενδιαφέρον, στην ουσία όμως στο πεδίο της διαρκούς φιλμικής ροής του animation, δεν κάνει ούτε την έκπληξη, ούτε την διαφορά. Σε όλα αυτά αν προσθέσουμε και την ατυχία να κυκλοφορήσει διεθνώς εν μέσω λοκντάουν, δεν είναι και αδικαιολόγητο το γεγονός πως πέρασε παγκοσμίως απαρατήρητο...

Scooby Doo! Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από την Tanweer!
Περισσότερα... »

Οι άγνωστοι Αθηναίοι Poster ΠόστερΟι άγνωστοι Αθηναίοι
της Αγγελικής Αντωνίου.


Σκυλίσια ζωή
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αδέσποτες βόλτες γεμάτες εκπλήξεις στην καρδιά της πόλης

Αυτό είναι το δεύτερο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ που σκηνοθετεί η Αγγελική Αντωνίου, μετά το «Αιχμάλωτοι της θάλασσας» (1991). Έχει γυρίσει και τρεις μεγάλου μήκους ταινίες μυθοπλασίας στην έως τώρα καριέρα της: «Δονούσα» (1992), «Χαμένες νύχτες» (1997) και «Eduart» (2002). Η επόμενη ταινία της που θα δούμε στις αίθουσες έχει τίτλο «Πράσινη θάλασσα», πρωταγωνιστές τους Αγγελική Παπούλια και Γιάννη Τσορτέκη και το σενάριό της βασίζεται στο βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου «Για να δει τη θάλασσα».

Οι άγνωστοι Αθηναίοι Poster Πόστερ Wallpaper
Το ντοκιμαντέρ Οι άγνωστοι Αθηναίοι έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου – διαδικτυακού – φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου και έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της, διεκδικώντας τον Χρυσό Αλέξανδρο.

Η υπόθεση: Η ταινία της Αγγελικής Αντωνίου «Οι άγνωστοι Αθηναίοι» παρακολουθεί επί 6 χρόνια τη ζωή των σκύλων στο κέντρο Αθήνας και τη σχέση τους με τους ανθρώπους και τον χώρο γύρω τους. «Οι άγνωστοι Αθηναίοι» είναι ένα συγκινητικό ταξίδι στις διαδρομές ανθρώπων και ζώων και ταυτόχρονα ένα ολοζώντανο, απρόβλεπτο πορτραίτο που αποκαλύπτει την καρδιά της αυθεντικής Αθήνας, μιας Αθήνας που συνεχώς παίρνει νέα μορφή.

Η άποψή μας: «Θα μείνει η Αθήνα χωρίς σκυλιά και χωρίς γατιά όταν πεθάνω εγώ», δηλώνει ένας από τους πρωταγωνιστές αυτού του ντοκιμαντέρ. Σημείωση: ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι άστεγος. Αδέσποτος κατά μία έννοια. Όπως οι τετράποδοι σύντροφοί του. Και ιδίως η Φωτούλα. Η αγαπημένη του. Η ερωτιάρα. Που σαν ταξιδιάρα ψυχή «και αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω». Ναι, αμέ...

Το ντοκιμαντέρ της Αγγελικής Αντωνίου είναι μια ταινία γλυκιά και όμορφη, μικρή το δέμας και ταπεινή στις επιδιώξεις της. Πρωταγωνιστούν τα αδέσποτα σκυλιά που βρίσκονται στο κέντρο της Αθήνας και μια χούφτα άνθρωποι. Η αντίστιξη με τους άστεγους - αδέσποτους ανθρώπους έχει νόημα και δίνει μια επιπλέον διάσταση στην ταινία, που έχει την ματιά της στα αδεσποτάκια, δεν παραβλέπει όμως και την κοινωνία. Είναι παρούσα στις διαδηλώσεις, στις διαμαρτυρίες, στα περαστικά χάδια, σε όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους με τους οποίους στεκόμαστε απέναντι ή δίπλα σε αυτά τα σκυλιά.

Και το σάουντρακ της ταινίας έχει ενδιαφέρον, οι κουβέντες, ο αυτοσχέδιος «Μπάμπης ο Φλου» και οι νότες από το Σέρπικο του Μίκη στη φυσαρμόνικα του φαρμακοποιού. Δεν είναι «Γάτες της Κωνσταντινούπολης» ιδίως από τεχνικής άποψης και από άποψη μπάτζετ, αλλά να χαρώ εγώ. Μια ταινία που γυρίστηκε για να αγαπηθεί, ιδίως από τους ζωόφιλους. Αλλά ρε γαμώτο και να μην σε νοιάζει αυτή η ιδιαιτερότητα όλων των χωριών και των πόλεων της πατρίδας μας – και της πρωτεύουσας λοιπόν – να διαθέτουμε δηλαδή αδέσποτους σκύλους (πουθενά στον δυτικό κόσμο δεν συμβαίνει αυτό), η Αντωνίου βρίσκει τον τρόπο να σε κάνει να νοιαστείς. Κι ας επαναλαμβάνεται κάποιες φορές. Ας είναι. Γαβ.

Οι άγνωστοι Αθηναίοι Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από την Filmtrade!
Περισσότερα... »

Ακαταμάχητος (Irresistible) Poster ΠόστερΑκαταμάχητος
του Jon Stewart. Με τους Steve Carrell, Chris Cooper, Mackenzie Davis, Rose Byrne, Topher Grace, Natasha Lyonne, Debra Messing, C.J. Wilson, Brent Sexton.


Η μάχη του Ντιρλάκεν – Νταρλαντιρλάνταντα
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Κατασκευάζοντας» τον τέλειο υποψήφιο

Ο χαρισματικός κωμικός και παρουσιαστής Jon Stewart έχει σφραγίσει τη γενιά του χάρη στην οξύτατη ματιά του στην πολιτική επικαιρότητα, μέσα από τη σατιρική, πολυβραβευμένη εκπομπή «The Daily Show», η οποία για πολλά χρόνια ήταν ο… «εφιάλτης» των ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ. Η εκπομπή, με τον Jon Stewart στο ρόλο του παρουσιαστή, προβαλλόταν από τις 11 Ιανουαρίου του 1999 έως τις 6 Αυγούστου του 2015, δηλαδή για πάνω από 15 χρόνια! Πλέον, την εκπομπή παρουσιάζει ο Trevor Noah. Αφότου Jon Stewart κατέβηκε οικειοθελώς από τη θέση του κορυφαίου πολιτικού σχολιαστή (λίγο πριν ο Ντόναλντ Τραμπ ανέβει στην εξουσία), αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης. Έχει παίξει σε ταινίες περαστασιακά ως ηθοποιός ενώ για δύο χρόνια ήταν ο κεντρικός παρουσιαστής των Όσκαρ: το 2006 και το 2008. Αυτή είναι η δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά. Προηγήθηκε το «Άρωμα ελευθερίας» (Rosewater, 2014). Στη δεύτερη ταινία του βρήκε βρήκε συνοδοιπόρο τον Steve Carrell, έναν από τους πρώτους συνεργάτες του στο «The Daily Show» (από το 1999 έως το 2005).

Ακαταμάχητος (Irresistible) Poster Πόστερ Wallpaper
Η έμπνευση για την ταινία Ακαταμάχητος (Irresistible) ήρθε από πραγματικά γεγονότα και συγκεκριμένα από τις τοπικές εκλογές στην Georgia για μια θέση γερουσιαστή, την άνοιξη του 2017. Ήταν η πρώτη φορά που μια τόσο μικρή εκλογική αναμέτρηση προκάλεσε τόση αναταραχή και που οι αντίπαλοι υποψήφιοι προκάλεσαν τέτοιο δυσανάλογο θόρυβο στα media. Οι συγκεκριμένες προεκλογικές καμπάνιες μάλιστα ήταν οι πιο δαπανηρές στην ιστορία των ΗΠΑ σε αυτόν τον τομέα, καθώς Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι ξόδεψαν 55 εκατομμύρια δολάρια!

Η υπόθεση: Ο Γκάρι Ζίμερ είναι αυθεντία στο να «δημιουργεί» νικητές πολιτικούς υποψήφιους για το κόμμα των Δημοκρατικών. Να εντοπίζει τον πιο κατάλληλο και να διοργανώνει την πλέον άψογη καμπάνια, μαζεύοντας χρήματα που θα βοηθήσουν τον υποψήφιο να πετύχει τον στόχο του, ενώ παράλληλα και ο ίδιος γεύεται μια ζωή γεμάτη απολαύσεις. Μετά από απανωτές ήττες, όμως, αντιλαμβάνεται πως οι Δημοκρατικοί έχουν χάσει το λαϊκό έρεισμα. Πως πλέον είναι σαν να απευθύνονται αποκλειστικά στην αστική ιντελιγκέντσια και στη λεγόμενη ελίτ των ΗΠΑ. Όταν ένας βοηθός του, του δείξει ένα βιντεάκι που έχει γίνει βάιραλ, στο οποίο ένας απολιτίκ πρώην πεζοναύτης, ο Τζακ Χέιστινγκς, μιλάει σε μια συνέλευση της μικρής, εγκαταλελειμμένης εν πολλοίς από την εξουσία πόλης στην οποία ζει, το Ντιρλάκεν του Γουισκόνσιν, ο Γκάρι θα αναθαρρήσει.

Πιστεύει πως στο πρόσωπο του Τζακ βρίσκει έναν υποψήφιο, ικανό όχι μόνον να κερδίσει τις τοπικές δημοτικές εκλογές και να γίνει δήμαρχος, αλλά – γιατί όχι – εν καιρώ, να κερδίσει και τις προεδρικές εκλογές! Ο Γκάρι πηγαίνει στο Ντιρλάκεν, πείθει τον Τζακ (και την κόρη του, την γοητευτική Νταϊάνα), να κατεβεί ως υποψήφιος και αναλαμβάνει την καμπάνια του. Αυτό που ξεκινάει ως μια ασήμαντη εκλογική αναμέτρηση σύντομα λαμβάνει απίστευτα μεγάλες διαστάσεις, καθώς το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων δεν μένει με σταυρωμένα χέρια και μπαίνει με τα δικά του όπλα στην αντιπαράθεση. Στην πορεία όλα θα κυλίσουν απρόβλεπτα και οι εκπλήξεις θα είναι πολύ περισσότερες από ένα εκλογικό αποτέλεσμα.

Η άποψή μας: Το... πρόβλημα με αυτήν την ταινία του Jon Stewart είναι το ίδιο με το πρόβλημα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ το οποίο αντιμετωπίζει και η απανταχού μη κομουνιστική Αριστερά στον δυτικό κόσμο. Δεν είναι ικανή (και ικανοί) να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο για τις μεγάλες μάζες, οι οποίες έχουν «μαγευτεί» από τον λαϊκισμό του Ντόναλντ Τραμπ και του κάθε νεοφιλελέ πολιτικού. Θέλω να πω, μια χαρά περνάς παρακολουθώντας την ταινία όντας σε mood χαλαρής διάθεσης. Και πλάκα έχει (όχι, δεν μιλάμε για ξεκαρδιστική κωμωδία αλλά σαφώς και έχει τις στιγμές της) και προβληματισμό θέτει και καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές της καταθέτει. Δεν... πείθει όμως.

Θεωρώ πως ο Stewart την πάτησε ακριβώς επειδή θέλησε να λειάνει τις αιχμές του. Η πολιτική του σάτιρα μπορεί να παραπέμπει στο σινεμά του Frank Capra (ο οποίος by the way, ήταν βαθύτατα συντηρητικός, θερμός υποστηρικτής του Μουσολίνι και του Φράνκο, go figure) μόνο που το σινεμά του Capra είναι πλέον καλό μόνο ως ανάμνηση, όχι για να χρησιμοποιηθεί ως φόρμα αντιμετώπισης των σύγχρονων δεινών. Της χρειαζόταν μεγαλύτερη επιθετικότητα της ταινίας, πιο έντονος αμοραλισμός, ένας κυνισμός και μια διάθεση take no prisoners. Ο βολεμένος ιδεολόγος, που θέλει να πλησιάσει και να γοητεύσει τις μάζες μέσω ενός λαϊκού υποψηφίου, χωρίς να έχει ιδέα για το τι είναι λαϊκό, ήταν έξυπνη ιδέα αλλά στούκαρε.

Γιατί, εντάξει, μπορεί να μην ξέρει πώς να ανοίξει ένα μπουκάλι μπύρας ή να παραγγέλνει χάμπουργκερ σε ένα γερμανικού τύπου μπαρ (το Γουισκόνσιν και γενικά οι μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ διαθέτουν τα υψηλότερα ποσοστά εμιγκρέδων από τη Γερμανία και από τη Σκανδιναβία) – το κλασικό, οι πολιτικοί που δεν γνωρίζουν πόσο κάνει μια φραντζόλα ψωμί δηλαδή – αλλά ο ήρωας που υποδύεται ο Steve Carell οδηγεί το όλον στη φάρσα, όχι στη σάτιρα. Κι εκεί που θα έπρεπε να δίνει γροθιές – στο στομάχι, γιατί όχι – εντέλει πυροβολεί με άσφαιρα. Εκεί που το πιάνει καλά ο Stewart είναι πως ο καριερίστας των Δημοκρατικών (ο χαρακτήρας του Steve Carrell δηλαδή) δεν διαφέρει σε τίποτε από τον καριερίστα των Ρεπουμπλικάνων (πάντα απολαυστική η Rose Byrne). Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Το έξυπνο πουλί, βεβαίως, από τη μύτη πιάνεται.

Χμ, εντάξει, υπάρχει κι ένα ενδιαφέρον plot twist, το οποίο όμως και αυτό δεν ταράσσει – απλά ένα μειδίαμα προκαλεί. Δεν είναι κακό να βασιστούμε σε διαχρονικές αξίες του παρελθόντος – και ο ουμανισμός είναι η μόνη αξία που δεν πρέπει να υποτιμηθεί επ' ουδενί και με κάθε κόστος – αλλά η αφέλεια δεν είναι καλός σύμβουλος. Και μερικά έξυπνα one liners δεν σώζουν την κατάσταση. Η ταινία ήταν από αυτές που έπεσαν θύματα του κορωναϊού, αφού ήταν να βγει στις αμερικάνικες αίθουσες τον περασμένο Μάιο, εντέλει όμως βγήκε σε VOD (Video On Demand) στα τέλη Ιούνη και θα έχει κινηματογραφική καριέρα σε ελάχιστες χώρες, μεταξύ των οποίων και η δική μας. Έπεσε όμως κυρίως θύμα της επιλογής του σκηνοθέτη της να φτιάξει ένα παλιομοδίτικο φιλμ, στυλ «Swing Vote», όταν θα μπορούσε να δημιουργήσει με το υλικό που είχε στα χέρια του κάτι σαν το «Bulworth» ή το «Wag the Dog». Και το RESIST που προκύπτει μέσα από τον τίτλο της ταινίας διαλύεται ως φανταχτερό πυροτέχνημα. Ίσως την επόμενη φορά...

ΥΓ: Αυτό που κάνει η Mackenzie Davis στην αγελάδα στο πρώτο μισό της ταινίας – που έχει δηλαδή όλο το χέρι της μέσα στον κώλο της – το έχω κάνει κι εγώ, μουάχαχαχαχα. Δεν είναι κάτι kinky ή φετιχιστικό. Είναι τρόπος εξέτασης του γεννητικού συστήματος από το απευθυσμένο (ρε τι μάθαμε στην κτηνιατρική να πούμε). Ουσιαστικά, με αυτόν τον τρόπο μπορεί ο κτηνίατρος να διαπιστώσει αν μια αγελάδα κυοφορεί και να υπολογίσει σε ποιον μήνα της κύησης βρίσκεται. Ναι, γιατί μέσα από το απευθυσμένο μπορεί κανείς να ψηλαφίσει την μήτρα. Επίσης, αν είσαι φοιτητής κτηνιατρικής, πας (μιλάμε για αρχαία χρόνια) στα σφαγεία του Λαγκαδά για το μάθημα του κρεοσκωπικού ελέγχου και by the way κάνεις με την ευκαιρία και μάθημα μαιευτικής (40 – 50 νοματαίοι σε μία και μοναδική αγελάδα – μεγάλες στιγμές), είναι ξημερώματα, χειμώνας και κάνει και κρύο, ε, «εκεί μέσα» (στον κώλο της αγελάδας) βρίσκεις λίγη ζεστασιά, που τη χρειάζεσαι...

Ακαταμάχητος (Irresistible) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από την Tulip Ent.!
Περισσότερα... »

Greenland, Το Τελευταίο Καταφύγιο (Greenland) PosterGreenland, Το Τελευταίο Καταφύγιο
του Roman Waugh. Με τους Gerard Butler, Morena Baccarin, Scott Glenn, Andrew Bachelor, David Denman.

Ένα αστέρι πέφτει, δεν πέφτει...
του zerVo (@moviesltd)

Φλασιά νοσταλγική μου ήλθε από τα τέλη των 90s, τότε που η Κηφισίας είχε γεμίσει πέτρες διαστημικές, ίσαμε το ύψος του νεότευκτου Βίλατζ στο Μαρούσι, διαλαλώντας το φοβερό και τρομερό, καταστροφολογικό  Armageddon, μια εποχή που τα λεφτά για προμόσιον έτρεχαν από τα μπατζάκια των εταιρειών διανομής. Είκοσι πλας χρόνια μετά, τίποτα δεν είναι ίδιο, για την ακρίβεια τίποτα δεν έχει μείνει στην θέση του. Προώθηση καινούργιων ταινιών ως έννοια δεν υφίσταται, το πρώτο εκείνο μούλτιπλεξ έχει ξεριζωθεί από βάθρου, ενώ η disaster movie της τωρινής σεζόν, με τον τίτλο Greenland, το μόνο που κατέστρεψε, ήταν το δίωρο που του αφιέρωσα για να το παρακολουθήσω...

Greenland, Το Τελευταίο Καταφύγιο (Greenland) Quad Poster
Το κακό μαντάτο από την επιστημονική κοινότητα, πως ο κομήτης Κλαρκ, που αποσπάστηκε από ένα αχαρτογράφητο ηλιακό σύστημα, όχι μόνο πλησιάζει την Γη, αλλά θα συγκρουστεί στο έδαφος της, προκαλώντας την μεγαλύτερη φυσική καταστροφή από την εποχή των δεινοσαύρων, θα σημάνει συναγερμό στην ανθρωπότητα, που θα νιώσει πως το τέλος πλησιάζει. Με τις ελπίδες για την επιβίωση να λιγοστεύουν, η κυβέρνηση θα πάρει την απόφαση της μεταφοράς μιας μικρής ομάδας ανθρώπων σε μυστική, ασφαλή περιοχή, που σύμφωνα με τις μελέτες θα κτυπηθεί λιγότερο από την ορμή του αστεροειδή.

Ανάμεσα στους κληρωτούς που θα σταθούν τυχεροί, θα είναι η τριμελής οικογένεια του εργολάβου Τζον Γκάριτυ, που θα κληθεί σε ελάχιστο χρόνο, παίρνοντας μαζί μόνο τα απαραίτητα, να ταξιδέψει μαζί με την (εν διαστάσει) σύζυγο του, Άλισον και το ανήλικο αγοράκι τους, Νέιθαν, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης των, κατά τύχη, επιλεγμένων να σωθούν από την καταστροφή. Μόνο που στην διαδρομή προς το κρησφύγετο ασφαλείας, η μοίρα θα παίξει ένα άδικο παιχνίδι στην οικογένεια, που ήδη έχει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας του φοβισμένου πιτσιρίκου.

Τι μπορεί λοιπόν να περιμένει κανείς από ένα φιλμ που υπόσχεται εκρήξεις αδρεναλίνης, σκηνοθετημένο από τον υπεύθυνο για την αξιοπρεπή συνέχεια του Angel Has Fallen, πρώην στάντμαν Ric Roman Waugh και με πρωταγωνιστή έναν από τους δημοφιλέστερους action αστέρες σήμερα? Αγωνία, σασπένς, χαμό επί της οθόνης, αντίστροφες μετρήσεις κι έντονες συγκινήσεις, εννοείται αριστοτεχνικά ειδικά εφέ, πάνω στο πατρόν Emmerich, με δυο κουβέντες ο θεατής περιμένει να την βγάλει στην τσίτα στο άκρον του καθίσματος. Ε, τίποτα από όλα αυτά! Νάδα! Ούτε ένα ολοκληρωμένο τσεκ, δίπλα σε κάθε οψιόν.

Συνεπώς τι έπαιξε και αυτό το φιλμάκι, που το θέμα του μοιάζει ως εικόνα και ομοίωση του εξαιρετικά αγωνιώδους Deep Impact και στην πορεία τα σχέδια λοξοδρόμησαν? Τα πάντα φάνηκε πως πήραν τον λάθος δρόμο, από την στιγμή της επιλογής των τυχεράκηδων και ιδίως από την ώρα που η ταυτότητα τους γνωστοποιήθηκε στην υπόλοιπη κοινωνία των καταδικασμένων. Μια υπερβολικά φωνακλάδικη αντιπαραβολή μεταξύ πιθανών επιζώντων και μελλοθάνατων που χαιρετούν, του τύπου "γιατί εσείς και όχι εμείς" με μια κυνική απόληξη that's life, η κάμερα ξέρουμε καλά ποιον θα ακολουθήσει. Κι εκεί κατάλαβα πως η συνέχεια θα είναι κάπως ανάλογη.

Αφού εκτός από τα εμπόδια που θα στήνονται το ένα μετά το άλλο στην διαδρομή των μέχρι τα χθες διασπασμένων, μα ενωμένων πλέον για το κοινό καλό της τριάδας, Γκάριτυ, η παράνοια του ο σώζων εαυτόν σωθήτο, κρατάει για όλη την υπόλοιπη χρονική διάρκεια της Γροιλανδίας - που, τι έκπληξη, εκεί βρίσκεται το μπάνκερ, ευτυχώς γιατί δεν το αποκαλύπτει ο τίτλος! Για ένα δράμα συγκινητικό, που τα τρία μέλη της προς παρακολούθηση φαμίλιας του μονοδιάστατου στόρι, χωρίζονται στα τρία αντίστοιχα σημεία του ορίζοντα, ωσότου, φυσικά, ξαναβρεθούν στο φινάλε, το εργάκι δεν ορίζει και κάτι το πρωτότυπο. Ακόμη και ξεχωριστό να ήταν πάντως, εμένα κάτι άλλο μου έταξε το τρέιλερ και άλλο εντέλει μου σερβιρίστηκε για γεύμα.

Αφού αδέσποτος κομήτης δεν υπάρχει ή μάλλον για την ακρίβεια δεν τον βλέπουμε (σχεδόν) ποτέ στο εκράν, η μοναδική σεκάνς καταστροφής έχει να κάνει με κάτι φλεγόμενα πετραδάκια που και βέβαια πέφτουν στα κεφάλια όλων, εκτός από των πρωταγωνιστών. (Τα πιο) Πολλά από τα τεκταινόμενα ισοπέδωσης του πλανήτη, αφήνονται στην φαντασία του θεατή, στοιχείο που ούτε δίκαιο είναι για φιλμ κατηγορίας δράσης, ούτε διαχειρίσιμο σωστά από τον ντιρέκτορα και το μελό σενάριο που έχει στα χέρια του. Οι ερμηνείες δε, σωστά υπερτονισμένες από το ανδρόγυνο Butler και Baccarin - το παιδάκι είναι επιεικώς αρνητικό, ακολουθούν την συλλογιστική ενός καινούργιου Αρμαγεδδόνα, με αποτέλεσμα να τσακίζονται άδοξα από το μέτριο τέμπο μιας βαρετής περιπέτειας, εντέλει, δίχως ταυτότητα και σκοπό. Θα προτιμήσω για χιλιοστή φορά βίντεο, Willis, Bob Thornton και i don't wanna miss a thing...

Greenland, Το Τελευταίο Καταφύγιο (Greenland) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από την Spentzos Films!
Περισσότερα... »

Οι Ζωές που δεν Έζησα (The Roads Not Taken) PosterΟι Ζωές που δεν Έζησα
της Sally Potter. Με τους Javier Bardem, Elle Fanning, Laura Linney και Salma Hayek.


Οι Δρόμοι του Πουθενά
του gaRis (@takisgaris)

Η Sally Potter, περιδιαβαίνουσα την 7η δεκαετία της ζωής της, έχει να δείξει αξιόλογο έργο με κολοφώνα της δόξης το αξιοθαύμαστο Orlando (1992) με τα εκθαμβωτικά κοστούμια και την καθηλωτική ανδρόγυνη παρουσία της Tilda Swinton. Ή ακόμη το Yes (2004) όπου βάζει τους ήρωες να εκφέρουν λόγο σε σεξπηρικά ιαμβικά πεντάμετρα. Θέλω ειπείν η κυρία διαθέτει τόλμη και καμπόση γοητεία. Στα 2010 ο αδερφός της, αρτίστας και μουσικός Nic Potter αρρωσταίνει από άνοια και μέσα σε δυο χρόνια φεύγει από τη ζωή, αφήνοντάς της ψυχικές πληγές και ανοιχτούς καλλιτεχνικούς λογαριασμούς. Το The Roads Not Taken είναι μια αυτο-λυτρωτική άσκηση ύφους, μια γυροβολιά σπειροειδούς σπαραγμού του ακροτελεύτιου μιας καταδικασμένης ύπαρξης στο αέναο σταυροδρόμι αναμεσό λήθης και πλησμονής. Στους θιασώτες του ευρωπαϊκού σινεμά το λες και ελεγεία. Στα βορειοαμερικανικά τα μέρη το φωνάζουν downer.

Οι Ζωές που δεν Έζησα (The Roads Not Taken) Quad Poster
O Λήο (Javier Bardem) είναι συγγραφέας στα γκρέμια της τσακισμένης από την προχωρημένη άνοια ζήσης του. Βολοδέρνεται στα βράχια ενός θολωμένου νοός που σαν εκκρεμές διασχίζει καθημερινά κι ασταμάτητα τη διαδρομή προ 30ετίας προσωπικών του επιλογών, όταν εγκατέλειψε το Μέχικο και την Ντολόρες (Salma Hayek) για να ξεβραστεί στη Νέα Υόρκη και την αγκαλιά της Ρίτα (Laura Linney) με την οποία δένει καρπό την στον παρόντα χρόνο δημοσιογράφο Μόλυ (Elle Fanning). Το The Roads Not Taken είναι η απεικόνιση ενός 24ώρου του Λήο με τη Μόλυ, από την οδοντίατρο στον οφθαλμίατρο, στο σούπερ μάρκετ και ύστερις στους πέντε δρόμοι, όταν αυτός μόνος,ξυπόλητος, αλύτρωτος, αναμετράται με τα φαντάσματα του παρελθόντος και ένα ταξ(ε)ίδι στην Ελλάδα για τη συγγραφή ενός βιβλίου που τελειώνει με τον ήρωα να επιστρέφει σπίτι, χωρίς κανείς να τον θυμάται πια. Τυχαίο;

Είμαι δηλωμένος πεθαμενατζής, από τους ελαχίστους που θάμαξαν το Biutiful του αγαπημένου Ινιαρίτου. Ο Bardem, αρχιπανεύκολα ο κορυφαίος λατίνος ηθοποιός του πλανήτη, παίζει τέτοιους ρόλους (βλέπε επίσης Η Θάλασσα Εντός μου) στο μπεγλέρι. Κι αν η Salma(ρα) το δυναμώνει, η Linney παραμένει αναξιοποίητη, ενώ η μελιστάλαχτη (με την καλή έννοια) Elle Fanning το παίρνει όλο πάνω της και ακριβώς δωνά έγκειται ο μέγας προβληματισμός για το όλο εγχείρημα: Ως χαρακτήρας η Μόλυ υποφέρει και πασχίζει ώστε να επαναφέρει τον πατέρα της στον ενεστώτα χρόνο, όμως ως θεατές δεν μας έχει δοθεί από την Potter ούτε μισή ευκαιρία να τον γνωρίσουμε αληθινά, να σκιαγραφηθεί έστω στιγμιαία στο πανί χωρίς τη θολούρα και την αρρώστια που του κλέβει την ταυτότητα. Και σούρχεται στο μυαλό το Le Pere του Florian Zeller το οποίο θα πρωταγωνιστήσει φέτο στη μεγάλη οθόνη με την τιτάνια παρουσία του Anthony Hopkins που χτυπά στο κλειδοκύμβαλο της καρδιάς όλες τις σωστές νότες αυτού του μάταιου αγώνα ενάντια στο αναπόφευκτο.

Το The Roads Not Taken, παραγωγής BFI και διανομής Bleeker Street, είναι το λυπητερό, φανερά προσωπικό φιλμ της Sally Potter που, παρά το αξιόμαχο κάστ, δεν καταφέρνει να μας εντάξει συναισθηματικά στη δραματουργία του, με την απουσία σεναριακού ψαχνού και τα πλαδαρώς μονταρισμένα πισογυρίσματά του. Καθόλου έξαφνη η απουσία του από το μπόξ όφις, ενώ αν το δεις υπό το πρίσμα, “τι να δω εν μέσω κοροναϊού για να ξεσκάσω” είναι φάση καλύτερα στο σπίτι να τσεκάρω κάνα δελτίο ειδήσεων μπας και ανέβουμε (sic) λιγάκι.

Οι Ζωές που δεν Έζησα (The Roads Not Taken) Rating


Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από την Odeon!
Περισσότερα... »

2020 Toronto Film Festival Poster
Cineχίζοντας το σερί των απραγματοποίητων επιθυμιών (μετά τα The Father και Ammonite όμως κάποιος να με σταματήσει να το επαναλαμβάνω παρακαλώ), καθότι ανακάλυψα ότι το Bruised της σκηνοθέτου Halle Berry είναι όνειρο απατηλό. Προβλήθηκε στο τσάκα-τσάκα για κοινό και industry insiders ως work-in-progress και προτού αλέκτωρ λαλήσει μοσχοπουλήθηκε στη Netflix για $20Μ. Αυτά κι άλλα γλυκά κι όμορφα έμαθα από τη συμπαθεστάτη Χάλι σε ένα In Conversations With:  Halle Berry, στα πλαίσια της ενότητας #ShareHerJourney, δηλαδή της προσπάθειας του TIFF45 (διόλου ευκαταφρόνητο το ρεκόρ του 45% ταινιών γυρισμένων από γυναίκες εφέτος) να προωθήσει τη γυναικεία συμμετοχή στην κινηματογραφική βιομηχανία. Η κα Μπέρι ξεκίνησε από το διαγωνισμό Μις Υφήλιος στα 1986 ως αναπληρωματική Μις USA για να διαγράψει μια υπέρλαμπρη τροχιά στο Χόλιγουντ με κολοφώνα την πρωτιά μαύρης νικήτριας ως Lead Actress στα όσκαρς 2001 για το Monsters Ball. Μπράβο σου κοριτσάρα μας.


Τρις υποψήφιος ως Lead Actor ο φανταστικός κος Viggo Mortensen (2008, 2017 και 2019 για το Green Book), με ευρεία καλλιτεχνική δραστηριότητα και αναπόφευκτη κατάληξη την τωρινή κατάληξη πίσω από την κάμερα με το Falling. Η δύσκολη σχέση του John, gay πιλότου (πολύ πειθαρχημένος στον ρόλο ο ίδιος ο Viggo), παντρεμένου με κινεζικής καταγωγής νοσοκόμο (Terry Chen) και θετού πατέρα ισπανόφωνης κορούλας με τον σκατίγερα, ρατσίσταρο, ομοφοβικό του κερατούκλη και πατριαρχικό πατέρα στα τελευταία του. Βάλε και ολίγη από ντεμένσια εντός και παίρνεις ένα σκληρό μελόδραμα με ρεσιτάλ του αρχιβετεράνου ρολίστα Lance Henriksen (που άρχισε την καριέρα του στα 1975 με το Dog Day Afternoon). Η κλασσική Laura Linney σε ένα ακόμη β’ ρόλο κρατά τα μπόσικα του Mortensen που χτυπά πολύ ηχηρά το καρφί ως σεναρίστας αλλά βρίσκει το πέταλο ως σκηνοθέτης.

Σε πάω πίσω μια 5ετία όταν ο Ούγγρος Kornél Mundruczó γύρισε το πολύ δυνατό White Dog, ένα κατά κυριολεξία σκυλόδραμα που επουδενί δεν πρέπει να χάσεις, ιδιαίτερα την επική τελική σεκάνς που σε κάνει να βαρέσεις προσοχή. Με το Pieces of a Woman μπαίνουμε σε Κασσαβετιανά μονοπάτια, με νατουραλισμό να χτυπά κόκκινο, ειδικότερα στο πρώτο ημίωρο, όπου παρακολουθούμε στωικά τον επώδυνο -και φευ- μοιραίο, κατ’οίκον τοκετό της Vanessa Kirby που χάνει εξαιτίας της μαμής (;) το νεογνό της λεπτά αργότερα, προξενώντας σπαραγμό στη λεχώνα καριέρας γραφείου και τον εργάτη σύντροφό της Shia La Beouf υπό το αυστηρό βλέμμα της 88χρονης μάνας Ellen Burstyn (όσκαρ - τόνυ - έμμυ αλέρτ). Θαυμαστές ερμηνείες, ιδιαίτερα από την τελευταία, η θέση που παίρνει το σενάριο της Kata Wéber (συζύγου Mundruczó) είναι τολμηρή και ξεκάθαρα φεμινιστική, βασισμένη στην προσωπική τους τραγωδία. Υψηλοί στόχοι και δεξιοτεχνία δεν κρύβονται, όμως το ήθελα λιγότερο αμερικανιά tbh.


The New Corporation: The Unfortunately Necessary Sequel των Jennifer Abbot – Joel Bakan είναι το αχρείαστο, παρά τις διαβεβαιώσεις sequel του πασίγνωστου The Corporation (2003) το οποίο είχε αποσπάσει το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την επόμενη χρονιά. Ευπρόσδεκτο το update, αλλά ο χρόνος έχει πέσει βαρύς και με τα ιντερνέτια να έχουν πάρει φωτιά εδώ και μια 10ετία τουλάχιστον, οι κινούμενες κεφαλές και τα σχεδιάκια είναι αρκούντως ντεμοντέ. Υπάρχει προσθήκη υλικού περί black lives matter - COVID-19 – fake news αλλά η όλη προσπάθεια κλωθογυρνάει γύρω από το μοτίβο «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» το οποίο, ε, τέσπα.

Θέλω να πω δυο λογάκια θετικά για το εδώδιμο (καναδέζικο) Violation του δημιουργικού διδύμου Dusty Mancinelli και Madeleine Sims - Fewer. Μικρομηκούδες και ταλαντούχες, εδώ στην πρώτη μεγαλομήκη θριλεριά. Η τραγική ιστορία δυο αδερφών που ξανασμίγουν σε εξοχικό για να εκδικηθεί η μια την προδοσία της άλλης (και τον... μπατζανάκη). Αγέρωχη γυναικεία ματιά, παραισθησιογόνες εικόνες- σπουδή στα 70sκαι μπόλικη τόλμη λιγουλάκι εις βάρος της σεναριακής νομοτέλειας. Midnight Madness η ενότητα εδώ, αξίζει ένα βλέφαρο, υποψήφιο για καλύτερη καναδέζικη ταινία στο φετινό φεστιβάλ.

Ψάχτηκα για ανιμέισο καθότι φέτο λίγος ο καρπός και σκόνταψα στο Kill It and Leave This Town του Πολωνού Mariusz Wilczynski. Πρωτοεμφανιζόμενος, απόλυτα ιδιοσυγκρασιακός, μουτζαλώνει τα σχεδόν γραμμικά του σκιτσογραφήματα λαδωμένα με θυμό, ανάμνησες, αυτο-αναφορικότητα, ένα παίγνιο μνήμης και διαλογισμού με το φανταστικό παράπλευρο παρόν και τη διάψευση της αιώνιας νεότητας που νεκρώνει τα φαντάσματα του παρελθόντος του. Οτινανισμός επιπέδου «από την πόρτα σου περνώ και τηγανίζεις ψάρια και μου πετάς έναν κεφτέ, ευχαριστώ δεν καπνίζω». Διαβάζω διθυράμβους από μεγαλοκριτικούς αλλά παίρνω απόστα. Μεγάλη.

Άφηκα για το τέλος την μίνι τηλεοπτική σειρά (έξι επεισόδια) The Third Day (HBO). Δυο ενότητες των τριών επεισοδίων “Summer” – “Winter”. Σχεδόν με ενθουσίασε η καλοκαιρινή εκδοχή με Jude Law να ψάχνει τον μπούσουλα σε ένα απομονωμένο νησί στη βρετανική ακτογραμμή, αναμεσό διαφόρων περιέργων κατοίκων που αρέσκονται σε έθιμα τρομαχτικά και αιμοβόρα. Ατμόσφαιρα με το καντάρι, σασπάνς και ωραιότατες ντρήμ σεκάνς. Το έτερο, χειμωνιάτικο ημίσεο με Naomi Harris πιο κοινωνικούλι το βρήκα, όχι ιδιαίτερα αγωνιώδες και ψιλοτετριμενιά.

Σε αφήνω να χωνέψεις ωσότου σου σερβίρω ένα ακόμη λουκούλλειο πριχού το φινάλε του TIFF45. Πάμε Γερά!

gaRis

Toronto Film Festival 2020
Περισσότερα... »

Dune PosterΠέρα από το φόβο, το πεπρωμένο περιμένει! Βασισμένο στην κλασική νουβέλα επιστημονικής φαντασίας του Frank Herbert από το 1965, είναι η καινούργια διασκευή του φημισμένου τίτλου Dune, αυτή την φορά δια χειρός ενός από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας, του Denis Villeneuve (Maelstrom, Polytechnique, Incendies, Prisoners, Enemy, Sicario, Arrival, Blade Runner 2049). Τοποθετημένο χρονικά σε ένα μακρινό μέλλον το φιλμ ακολουθεί την ηρωική διαδρομή του νεαρού γόνου μιας αριστοκρατικής οικογένειας, που έχει επιφορτιστεί με την αποστολή της προστασίας του πιο πολύτιμου περιουσιακού στοιχείου του γαλαξία, του ερειπωμένου και επικίνδυνου πλανήτη Αράκι. Εκεί που είναι ο μοναδικός τόπος όπου μπορεί να βρεθεί και να συλλεχθεί το βασικότερο συστατικό ύπαρξης, το μπαχαρικό, υλικό που μπορεί να παρατείνει την ανθρώπινη ζωή. Για πρώτη φορά η μαρκίζα έγινε ταινία από τον David Lynch to 1984, για να ακολουθήσει η μίνι τηλεοπτική σειρά το 2000. Το σενάριο υπογράφουν οι Jon Spaihts, Eric Roth και Denis Villeneuve, την μουσική ο Hans Zimmer ενώ την κινηματογράφηση έχει αναλάβει ο Greig Fraser. Η Warner Bros θα κυκλοφορήσει παγκοσμίως την ταινία στις 18 Δεκεμβρίου 2020.

Dune Movie

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Πολ κρατά ο ταλαντούχος Timothée Chalamet, έχοντας πλάι του πλειάδα σημαντικών αστέρων όπως οι Rebecca Ferguson, Oscar Isaac, Josh Brolin, Zendaya, Stellan Skarsgård, Dave Bautista, Stephen McKinley Henderson, David Dastmalchian, Chang Chen, Sharon Duncan-Brewster, Charlotte Rampling, Jason Momoa και Javier Bardem.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί!

Περισσότερα... »

Ακαταμάχητος (Irresistible) PosterΠίσω από κάθε σπουδαίο υποψήφιο, κρύβεται ένας ακόμη μεγαλύτερος ψεύτης! Ο χαρισματικός κωμικός και παρουσιαστής Jon Stewart έχει σφραγίσει τη γενιά του χάρη στην οξύτατη ματιά του στην πολιτική επικαιρότητα, μέσα από τη σατυρική, πολυβραβευμένη εκπομπή «The Daily Show», η οποία για πολλά χρόνια ήταν ο «εφιάλτης» των ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ. Αφότου ο ίδιος κατέβηκε οικειοθελώς από τη θέση του κορυφαίου πολιτικού σχολιαστή (λίγο πριν ο Ντόναλντ Τραμπ ανέβει στην εξουσία), αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Η ταινία Ακαταμάχητος (Irresistible) είναι η δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά. Πρόκειται για μια κωμωδία απίθανων καταστάσεων σχετικά με την παράνοια των αμερικάνικων εκλογών και τις καμπάνιες που στήνονται για να προσελκύσουν την ψήφο των απλών ανθρώπων. Στο στόχαστρο του σεναρίου βρίσκεται ο ναρκισσισμός των ανθρώπων εξουσίας, ο αμοραλισμός της πολιτικής και οι καριερίστες που έχουν ξεχάσει ότι οφείλουν να εργάζονται για το «γενικότερο καλό».

Ακαταμάχητος (Irresistible) Movie

Ο Steve Carell υποδύεται έναν φιλόδοξο ήρωα που οργανώνει τη στρατηγική επικοινωνίας για το στρατόπεδο των Δημοκρατικών. Στα κεντρικά του αμερικάνικου φιλελεύθερου κόμματος αντιλαμβάνονται ότι οι θέσεις τους βρίσκουν αντίκρισμα μόνο στην αστική ιντελιγκέντσια και στη λεγόμενη ελίτ. Προσπαθούν επομένως να απευθυνθούν στον απλό επαρχιώτη και στον καθημερινό άνθρωπο του μόχθου.Ο πρωταγωνιστής θα ανακαλύψει έναν εκκολαπτόμενο λαϊκό ήρωα, στο πρόσωπο ενός απολιτίκ πρώην πεζοναύτη, τον οποίον θα αναλάβει να στρατολογήσει ώστε να κατέβει υποψήφιος στις εκλογές και να «πιάσει» επικοινωνιακά τα λαϊκά στρώματα εκ των έσω. Στο επιτελείο του φιλόδοξου πρωταγωνιστή θα βρεθεί η κόρη του αγνού επαρχιώτη ήρωα και πολλοί εθελοντές που νοιάζονται για το μέλλον της μικρής κοινότητας. Στην πορεία βέβαια, όλα θα κυλήσουν απρόβλεπτα και οι εκπλήξεις θα είναι πολύ περισσότερες από ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Συμπρωταγωνιστούν και οι Rose Byrne, Chris Cooper, Mackenzie Davis.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από την Tulip Ent.!

Περισσότερα... »

Η Εποχή της Βροχής (Wet Season) PosterΜια κομψή, μητρική παρουσία, παρόλο που δεν είναι μητέρα! O Anthony Chen, με καταγωγή από τη Σιγκαπούρη, κέρδισε με την πρώτη του ταινία Ilo Ilo το 2013 τη Χρυσή Κάμερα του Φεστιβάλ Καννών (συμμετοχή στην Εβδομάδα Κριτικής) με πρόεδρο της επιτροπής την μεγάλη Ανιές Βαρντά, ενώ στη συνέχεια βρέθηκε ανάμεσα στους 10 καλύτερους ανερχόμενους σκηνοθέτες σύμφωνα με το Variety. Αφού εργάστηκε ως παραγωγός για αρκετά χρόνια επέστρεψε το 2019 με τη δεύτερη ταινία του Η Εποχή της Βροχής (Wet Season) που έκανε πρεμιέρα στο Διαγωνιστικό Τμήμα Platform του Φεστιβάλ Τορόντο. Στη συνέχεια κέρδισε το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ του Τορίνο, έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στο Επίσημο Διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και προβλήθηκε επίσης στα Φεστιβάλ Λονδίνου, Βανκούβερ, Γκέτεμποργκ, Μακάο (2 Βραβεία) ενώ η πρωταγωνίστρια κέρδισε το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στα πολύ σημαντικά βραβεία για ταινίες από όλη την Ασία, Golden Horse Awards. Η Εποχή της Βροχής αφηγείται την ιστορία μιας σαραντάρας καθηγήτριας κινέζικης γλώσσας που μετά από χρόνια γάμου αδυνατεί να μείνει έγκυος με τον απορροφημένο από τις δουλειές σύζυγό της, ενώ ταυτόχρονα φροντίζει τον ανήμπορο πεθερό της. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο η σχέση που θα αναπτύξει με έναν από τους νεαρούς μαθητές της θα την οδηγήσει σε πρωτόγνωρα μονοπάτια.

Η Εποχή της Βροχής (Wet Season) Movie

Πρωταγωνιστούν οι Jia Ler Koh, Christopher Ming-Shun Lee, Shi Bin Yang.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από την One From The Heart!

Περισσότερα... »

Scooby Doo! PosterΤο μυστήριο θέλει την παρέα του! Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων Scooby-Doo, είναι έτοιμη να βγει στη μεγάλη οθόνη για να μας αφηγηθεί την προέλευση του Scooby-Doo και να εξιστορήσει το μεγαλύτερο μυστήριο στην ιστορία των Mystery Inc. H ταινία Scooby Doo! αποκαλύπτει πως συναντήθηκαν για πρώτη φορά ο αχώριστοι φίλοι Σκούμπι και Σάγκι και πώς συνεργάστηκαν με τους νεαρούς ντετέκτιβ Φρεντ, Βίλμα και Δάφνη για να φτιάξουν τους διάσημους MysteryInc. Έχοντας στο ενεργητικό τους εκατοντάδες λυμένα μυστήρια, ο Σκούμπι και η παρέα του έρχονται τώρα αντιμέτωποι με το πιο δύσκολο στην καριέρα τους: την απελευθέρωση του σκύλου φάντασμα Κέρβερους. Καθώς παλεύουν για να σταματήσουν μία παγκόσμια «σκυλοαποκάλυψη», ανακαλύπτουν τη μυστική «κληρονομιά» και τον προορισμό του Σκούμπι, που είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο κανείς τους μπορούσε ποτέ να φανταστεί…

Scooby Doo! Movie

Για την ταινία Scooby Doo! δανείζουν τις φωνές τους οι Kiersey Clemons (“Neighbors 2: Sorority Rising,” TV - “Angie Tribeca”) ως Ντι Ντι, Zac Efron (“The Greatest Showman,” “Neighbors”) ως Φρεντ, Will Forte (“Booksmart,” TV - “The Last Man on Earth”) ως Σάγκι (ο κολλητός του Σκούμπι Ντου), Jason Isaacs (ταινίες “Harry Potter”, TV - “The OA”) ως ο κακός Ντικ Ντάσταρντλι, Ken Jeong (“Crazy Rich Asians,” τριλογία “The Hangover”) ως Ντάινομουτ, Tracy Morgan (“What Men Want,” TV - “30 Rock”) ως Κάπτεν Κέιβμαν, Gina Rodriguez (“Deepwater Horizon,” TV - “Jane the Virgin”) ως Βίλμα, Amanda Seyfried (ταινίες “Mamma Mia!”, “Ted 2”) ως Δάφνη, ο δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ Mark Wahlberg (“The Fighter,” “The Departed”) ως Μπλου Φάλκον και ο Frank Welker (“Transformers”) ως Σκούμπι Ντου. Σκηνοθέτης της ταινίας Scooby Doo! είναι ο Tony Cervone, υποψήφιος για βραβείο Annie με την ταινία “Space Jam” και δύο φορές υποψήφιος για Emmy για το “Duck Dodgers”.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Σεπτεμβρίου 2020 από την Tanweer!

Περισσότερα... »

2020 Toronto Film Festival Poster
Μήλα φίλος. Πως το λένε, Apples, του Χρήστου Νίκου η ελληνική παρουσία στο φετινό πρόγραμμα. Πολλές οι προσδοκίες μου, να ξεκινήσω δυνατά μετά από την τσαντίλα που ένοιωσα όταν οι ιθύνοντες μου απάντησαν αρνητικά στο αίτημα θέασης των δύο δυνατότερων οσκαρικώς χαρτιών στο φεστιβάλ. Νο press & industry στρήμινγκ εύκαιρο, μόνο περιορισμένες παραστάσεις για κοινό με social distancing (Bell Lightbox) και drive in παρακαλώ (Ontario Place). Οπόταν, ξεχνώ The Father με Anthony Hopkins και το Ammonite με Kate Winslet – Saoirse Ronan, είναι-αυτό-που-είναι και πάμε παρακάτω. Αλλά, να, κρίμας δηλαδή όμως σταλήθεια τα Μήλα μου βγήκανε ξινά, φτωχά, αβιταμίνωτα. Έξυπνη και επίκαιρη η ιδέα της πανδημικής αμνησίας, της ασυλοποίησης των ασθενών – περιθωριοποιημένων χωρίς ιατρικό ή έτερο αντίδοτο μολαταύτα η εκτέλεση μοιάζει με μισοψημένη αναφορά στο Memento και absurdist άσκηση ύφους από τον β' βοηθό σκηνοθέτη του κομβικού για την εθνική μας κινηματογραφία Dogtooth. O Άρης Σερβετάλης, παραμένει μορφή, μεστός ευγένειας και εσωτερικευμένου πόνου αλλά το σενάριο γυροφέρνει χωρίς να βρίσκει στόχο.


Cineχίζω με το American Utopia, θεατρικού τύπου παράσταση-ανθολόγιο της μεγίστης καριέρας του David Byrne, αρχηγού των θρυλικών Talking Heads. Πίσω από την κάμερα ο Spike Lee που είναι σε φόρμα διαρκείας (μη χάσεις το Da 5 Bloods στο Netflix) και αφήνει τον ιδιοφυή ανθρωπολόγο-σόουμαν Μπέρν να οργώσει τη σκηνή μετά της καλοκουρδισμένης ξυπόλυτης μπάντας του. Ορθοζυγιασμένοι ρυθμοί και ξεκάθαρα κοινωνικά μηνύματα με το κοινό να παραληρεί στους ρυθμούς των Blind, Road to Νowhere και Burning Down the House. Επίσημο opening night film του TIFF45 ολοταίριαστο για την περίπτωση και να ολοκληρώνεται ακριβώς εκεί που πρέπει, κάτι που συνήθως δε μου συμβαίνει με συναυλίες στο πανί.

Η Regina King, δαφνοστεφανωμένη ως υποστηρικτική ερμηνεία στο προπέρσινο If Beale Street Could Talk του Barry Jenkins (Moonlight), δοκιμάζει σκηνοθετικά με το A Night in Miami και έχω να παρατηρήσω δυο πράγματα. Το πρώτο, βγάζει δυνατές ερμηνείες από το καστ, μια φανταστική τετράδα Μοχάμεντ Άλι-Σαμ Κούκ – Μάλκομ Χ και Τζίμι Μπράουν (φούτμπολ σταρ) δηλαδή την αφρόκρεμα των νέων, επιτυχημένων αφροαμερικανών στα 1964 που συναντώνται σύμφωνα με τον τίτλο και αγαπιούνται/μισιούνται και εντέλει συμπορεύονται στον κοινό αγώνα αφύπνισης κατά των φυλετικών διακρίσεων. Το δεύτερο ότι διαθέτει αισθητική συγενή του Jenkins, στα κοστούμια και την αναπαράσταση της εποχής. Για δαύτους αλλά και για οφθαλμοφανείς λόγους που έχουν να κάνουν με την Black Lives Matter εικόνα της Αμερικής του σήμερα, η ταινία θα έχει ούριο βραβευτικό άνεμο στο τέλος της χρονιάς.

Από το καλό στο καλύτερο τώρα. Nomadland της Chloe Zhao που είχε εντυπωσιάσει με το ανεξάρτητο The Rider και πλέον παίζει στην πρώτη κατηγορία της Fox Searchlight. Υπερ-πρωταγωνιστεί η Frances McDormand και σεγκοντάρουν οι David Strathairn και πλήθος αληθινών νομάδων, παριών που μάσησε και έφτυσε το αμερικανικό όνειρο της χρηματηστηριακής φούσκας και του ρήαλ εστέητ. Καθαρόαιμο ρόουντ μούβι σε άγνωστες περιοχές της αμερικανικής υπαίθρου με τις κακουχίες, τη σεμνή και έντιμη φτώχεια και την επιβίωση κάτω από συνθήκες που δεν υποψιάζεσαι καν παρακολουθώντας ταινίες του Χόλυγουντ. Η δε MacDormand, με το αυλακιασμένο πρόσωπο, το αποστεωμένο κορμί και μια δύναμη στο βλέμμα που καθηλώνει, οδεύει γοργά για δόξες που έχει ήδη δις γευτεί με Fargo και Three Bilboards. Ας επιτρέψει πάντως να σημειώσω ότι η αληθινή σταρ εδώ είναι η Zhao, η οποία σκηνοθετεί-γράφει-μοντάρει υπό ήχους γαλήνια μελαγχολικούς μια ελεγεία -σπονδή στην κακοτράχαλη φύση, τη μητέρα Γη που μας φιλοξενεί υπομονετικά οσότου περατώσουμε το ταξείδι της ζωής μέσα της.


Τα ντόκου δε λείπουν ποτέ από το μενού στο Τορόντο. Επέλεξα, λόγω ανάμειξης στην παραγωγή του πατριάρχη Errol Morris, ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον spy-hactivism docudrama (ποιός ήρθε;) τιτλοφορούμενο Enemies of the State της Sonia Kennebeck (National Bird). Πρόκειται για μια οικογένεια, ζευγάρι με γιο που υπηρέτησαν σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες παραταύτα αναγκάστηκαν να αυτομολήσουν στον Καναδά (Τορόντο) ενώ στη συνέχεια ο γιος κατηγορήθηκε από το FBI κι εξέτισε ποινή ως τα τέλη του 2019 για διαδικτυακό μπούλινγκ. Η ανάμειξή του όμως με τους Anonymous και η δράση του, συναφής με εκείνη του διαβόητου Τζούλιαν Ασάνζ μπορεί να σημαίνει κάτι πιο βαθύ, αποκαλυπτικό για τις μεθόδους σπίλωσης μέσω fake news του αμερικανικού παρα-κράτους σε μια εποχή σοσιαλμηντιακής δημοκρατίας.

Για επιδόρπιο το δανέζικο Shorta, που συνέγραψαν και σκηνοθέτησαν οι Hviid και Olholm. Μπράβοσαν τα παλικάρια, εντυπωσιάστηκα. Αστυνομικό στο πέντιγκρι του Training Day, ξεκινά με σκηνή όπου το θύμα αστυνομικής βίας σκούζει “I can't breathe!” Talib Ben Hassi ο 19χρονος μετανάστης ο περί ου. Καταλαβαίνεις που πάει η δουλειά, θες όμως οι χειρουργικής ευκρίνειας διάλογοι, η πλαστικότητα του διδύμου good cop-bad cop που ερμηνεύουν αφκιασίδωτα οι Jacob Lohmann-Simon Sears και οι καλογυρισμένες σκηνές δράσης μου ανέτρεψαν την παγιωμένη άποψη πως οι γάλλοι είναι εκείνοι που αντιγράφουν καλύτερα τα αμερικάνικα αστυνομικά (αν και φαντάζει ιεροσυλία αν σκεφτείς τα δικά τους policiers μισό αιώνα και βάλε πίσω). Εννοείται ότι δε λείπει και το βαρύ και κλισέ δράμα μήπως και μας ξεφύγει το νόημα πως η αστυνομική βία μόνο αδιέξοδα φέρνει και εντονότερη αντίδραση από τους κοινωνικά αποκλεισμένους αποδέκτες της αλλά τα θετικά υπερσκελίζουν τις ανορθογραφίες στην τελική σούμα.

Κι είμαστε ακόμη στην αρχή, cineχίζουμε μέχρι την επόμενη Κυριακή και τα People Choice Awards. Stay tuned, επιστρέφω οσονούπω.

gaRis

Toronto Film Festival 2020
Περισσότερα... »