Movies Ltd

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Δεν έχει πλάκα πια! Παρότι πολύ θα ήθελα να συμβαίνει το αντίθετο. Ανήκω βλέπεις σε εκείνους τους γεράκους που έχουν δει την ολομόναχη στην τεράστια έπαυλη, Drew, σε πρώτη προβολή, να απαντά την κλήση, που θα την φέρει αντιμέτωπη με τον απειλητικό ψυχασθενή. Όπερ σημαίνει πως εφόσον το franchise κόβει την κορδέλα της τριακονταετίας, οι 20something του χθες, απόψε εξηνταρίζουν. Λόγος από μόνος του ικανός να σου τσακίσει το κέφι αποξαρχής. Θα μου πεις τι σχέση μπορεί να έχουν τα υπαρξιακά σου με μια ταινία φασαριόζικου τρόμου, που ο τίτλος της έχει γράψει μια σημαντική εμπορική ιστορία. Εμ, δεν έχει? Όταν τότενες ζαχάρωνες την Campbell, αν και κομματάκι κοντούλα για τα γούστα σου και εδωνά την θαρρείς σιμά γιαγιάκα, έχει και παραέχει...

Στην κωμόπολη του Πάιν Γκροουβ της Ιντιάνα, έχει κτίσει την καινούργια ζωή της, μακριά από τους σκοτεινούς εφιάλτες του παρελθόντος της, η Σίντνει Πρέσκοτ, μαζί με τον άντρα της, τον ντόπιο αστυνομικό Μαρκ Έβανς και την ελάχιστα πριν την ενηλικίωση, θυγατέρα της, Τέιτουμ. Η ολοήμερη απασχόληση της με την οργάνωση του καφέ που διευθύνει, της έχουν αποσπάσει σημαντικά την προσοχή από τις αιματηρές θύμησες της νιότης της, μέχρι την ημέρα που θα λάβει ένα παράξενο μήνυμα στον υπολογιστή, από κάποιον που μέχρι προ ολίγου θεωρούσε νεκρό.

Το απειλητικό βίντεο που θα της στείλει ο ψυχοπαθής Στου Μάχερ, θα την πείσει πως το κακό επέστρεψε και πάλι μπροστά της, διψώντας για εκδίκηση. Κι αν μέσα της μοιάζει να μην πιστεύει πως ο δολοφόνος που αιματοκύλισε, ντυμένος την μουτσούνα του Ghostface, πριν από τριάντα ολόκληρα χρόνια, ολόκληρο το Γούντσμπορο της Καλιφόρνια, ζει και βασιλεύει, εντούτοις είναι πεπεισμένη πως κάποιος που αντιγράφει τις κινήσεις του, έχει βάλει στο στόχαστρο, ότι αγαπά περισσότερο στον κόσμο: Την μονάκριβή της κόρη!

Αφήνοντας στην άκρη το ευρηματικό, είναι γεγονός και με μπόλικα ανέκδοτα, ίντρο, που λαμβάνει χώρα μέσα σε ένα σπίτι - θεματικό κτίσμα, αφιερωμένο στα φονικά που έχουν λάβει χώρα στην προϊστορία του τίτλου, πρέπει να πούμε πως το έβδομο ετούτο σκέλος της Κραυγής Αγωνίας, μάλλον στήθηκε στο πόδι από τους διοργανωτές του. Με ουκ ολίγα ζητήματα στην διαδικασία της προπαρασκευής του, καθώς ηθοποιοί και σκηνοθέτες ζύγωναν και αραίωναν, για πολλούς και διαφόρους λόγους, έπεσε ο κλήρος στον βασικό εμπνευστή του σίριαλ Kevin Williamson να βγάλει τα κάστανα από την φλόγα. Και οποία φωτεινότερη ιδέα από το να συντάξουμε - στο περίπου - ένα ακόμη ριγιούνιον των σταρς του πρώτου επεισοδίου. Φούρνος μικροκυμάτων για δυο λεπτάκια και νάσουτο το ξαναζεσταμένο φαγάκι... Ανάλατο κιόλας, για γεροντάκια...

Να πω την αμαρτία μου, από το σουλάτσο των αμέτρητων εφήβων, που με τον ένα απλούστατο τρόπο ή τον κάπως ευρηματικότερο άλλο, είναι βέβαιο πως θα Stabαριστούν, μου έκανε καλύτερα η αγωνία της Σιντ να σώσει το καμάρι της από του μαυροντυμένου Χάρου τα δόντια. Και φυσικά σε αυτή την μάχη της δεν είναι μονάχη, αφού πάντοτε δίπλα της θα έχει παραστάτη την ανεπάγγελτη πλέον, πρώην σούπερ σταρ ρεπόρτερ, Γκέιλ Γουέδερς. Την Courteney Cox, δηλαδή, που ολοένα και ομοιάζει πιότερο με τον Τουταγχαμών, βαδίζοντας κι εκείνη στο κατώφλι της τρίτης ηλικίας... Εννοείται μέσω της διαδικασίας των φτιαγμένων στον ΑΙ κλιπακίων έχουν επανέλθει και οι λοιποί ήρωες του Scream Universe - και ο Arquette και ο Lillard - αλλά είναι προφανές πως αυτό το μαχαιρωτικό πάρτι, στερείται ολοκληρωτικά φρέσκων ιδεών.

Αλλά και εστίασης στην κεντρική ιδέα, αφού στο επίκεντρο - παρά μόνο στην περιφέρεια - δεν υπάρχει η ανανεωτική γενιά των τινέιτζερς εκείνων που θα έδιναν την απαιτούμενη ώθηση στο νέο τσάπτερ. Φυσικά και στον νου του θεατή στροβιλίζεται διαρκώς το ερώτημα για το ποιος στην ευχή έχει αυτή την φορά καρναβαλιστεί - πιστεύω μούφα η τελική αποκάλυψη, σε αντίθεση μάλλον με το πιο πρόσφατο Last Summer - με τα hints για την επίλυση του, να σκάζουν ασύμμετρα και άτσαλα, προκαλώντας κομφούζιο στην σκέψη. Και εντέλει να σου δημιουργούν την πλήρη αδιαφορία για το ποιος από τους συμμετέχοντες, στο φινάλε, θα βγει αλώβητος από το μακελειό. Εκτός βέβαια από την σειρούλα μου, την Neve. Για χάρη των παλιών καλών ημερών. Κι εκείνη της την εμπλοκή σε ένα από τα πιο αξέχαστα θρίσομ στα χρονικά του παγκόσμιου σινεμά...

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Ιστορική ταινία η Anaconda. Η πρώτη δηλαδή, η ορίτζιναλ. Εκτός από μια αξιοπρεπής περιπέτεια δράσης, με μπόλικα κωμικά στοιχεία. Και το στοιχείο που της δίνει αυτή την ακαδημαϊκή αξία, είναι πως πρόκειται για την φιλμική δημιουργία που πρώτη έθεσε τις βάσεις του μύθου της JLO. Ουχί του ερμηνευτικού, μηδέ του τραγουδιστικού, αλλά του άλλου, του...ανατομικού. Αφού κατά την διάρκεια αναγνωριστικής της βόλτα στα αφιλόξενα νοτιοαμερικάνικα νερά, φορώντας μια θεόστενη χακί φόρμα αγγαρείας, η φλογερή Λατίνα, θα σκύψει να δει τι κρύβεται στον βυθό. Και σε περιόδους που οι σινεμάδες φίσκαραν από κοσμάκη, αντιλαμβανόσουν με ευκολία τον κόμπο που στεκόταν μονομιάς στα σερνικά λαιμά. Το ήξερε το αβαντάζ της η ρουφιάνα και τρεις δεκαετίες τώρα το εκμεταλλεύεται όσο τίποτα άλλο. Λόγος βασικός που την καρτερούσα να επιστρέψει σε αυτό το ριμέικ πιο πολύ κι από το γιγάντιο ερπετό. Φευ!

Διαγωνισμό, νομίζεις κάνουν, για το ποιος μπορεί να είναι πιο αποτυχημένος στον τομέα του, οι δύο παιδιόθεν κολλητοί, ο Γκριφ, ένας ατάλαντος ηθοποιός της μισής ατάκας σε τηλεοπτικές δευτεράντζες και ο Νταγκ, φαντασμένος οπερατέρ σε γαμήλιες τελετές, που περνά τον εαυτό του για μεγάλο και τρανό σκηνοθεταρά! Όταν ο πρώτος θα ανακοινώσει στην παρέα, που συμπληρώνουν οι εξίσου απογοητευμένοι από την ζωή τους, Κένι και Κλερ, πως έχει αποσπάσει τα δικαιώματα του φιλμ Ανακόντα, θα καταφέρει να τους πείσει να βάλουν μπροστά ένα υπερβολικά χαμηλού κόστους ριμέικ, στα βήματα των καλτ παλιών καλών ημερών, που γύριζαν ταινίες οι τέσσερις τους, με προϋπολογισμό ελαχίστων δολαρίων...

Ρεφενέ λοιπόν θα μοιραστεί τα κόστη η συντροφιά των λούζερς, προκειμένου να ταξιδέψει στον Αμαζόνιο και να κάνει το πολλών ετών όνειρο πραγματικότητα, φιλμάροντας μονοκάμερο και χωρίς ηθοποιούς το αντίγραφο. Από την πρώτη στιγμή όμως του ταξιδιού, θα έχουν να αντιμετωπίσουν μπόλικα προβλήματα, αφού όχι μόνο το φίδι - πρωταγωνιστής, θα αποδειχτεί απείθαρχο, αλλά και θα βρεθούν στο μέσον του πολέμου των δύο συμμοριών, που επιδιώκουν η καθεμιά από την μεριά της να κερδίσει τον τίτλο της κυρίαρχης της περιοχής του Μαναούς!

Χωρίς περιστροφές και φιοριτούρες. Πρέπει μπροστά στα μάτια μας να εκτυλίσσεται η πιο ηλίθια ιδέα στα χρονικά των ριμέικ. Σε τέτοιο βαθμό που να μην μπορείς να πιστέψεις αυτή την ανακατωσούρικη σαχλαμάρα που ορίζει το καινούργιο Anaconda. Που εντέλει δεν είναι ούτε συνέχεια, ούτε κόπια, ούτε σπιν οφ, ούτε καν παρωδία του πρωτότυπου. Κι αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του πονήματος του προβληματικού να χειριστεί γελοίο σενάριο και υποφωτισμένες κάμερες Tom Gormican. Μια τάχαμου κωμική περιπέτεια, που ούτε καν ξέρει τι θέλει να γίνει. Κρίμα, γιατί από εκείνο το πρώτο επεισόδιο, που πια έχει εξελιχθεί σε καλτ, υπήρχαν μπόλικα στοιχεία - οι ήχοι από τα σπασμένα κόκαλα εκείνων που κατάπιε το ερπετό, οι λήψεις μέσα από τον φάρυγγα, το τελικό φτύσιμο του μισοφαγωμένου Jon Voight - που θα μπορούσαν να ορίσουν την βάση για μια κεφάτη επαναφορά του πιασάρικου τίτλου.

Ακόμη μεγαλύτερο κρίμα για τους πρωταγωνιστές του φιλμ, που ο καθείς από την μεριά του έχει δώσει διαπιστευτήρια αξίας, τουλάχιστον στον κωμικό τομέα. Τόσο οι βασικοί σταρς Paul Rudd και Jack Black, που παλεύουν να φέρουν σε μια ισορροπία τα κουτά αστεία, με γκριμάτσες και σλαπστικ παλιάς κοπής, όσο και οι δεύτεροι, απλά περαστικοί Steve Zahn και Thandiwe Newton, δεν πετυχαίνουν ποτέ να γίνουν ομάδα, που έστω πάνω της θα μπορούσε να στηθεί μια κεφάτη διασκευή. Έχουν καταστραφεί καριέρες καλλιτεχνών και με μικρότερες αστοχίες. Θα μου πεις με το πρώτο Ανακόντα να εμφανίζεται, στο εκράν και όχι κρυμμένο στον θολό βυθό, μετά το πέρας των εξήντα λεπτών "δράσης", οι άνθρωποι σου έλειψαν και όχι το τρομακτικό ζώο της μαρκίζας, που δεν υπάρχει πουθενά...

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Το είχε μολογήσει άλλωστε πρώτος, σαράντα κάτι χρονάκια πριν, στους στίχους και στο εξώφυλλο, του πρώτου σόλο άλμπουμ του, ο ένας και μοναδικός φρόντμαν του μεγαλύτερου συγκροτήματος στα μουσικά χρονικά. Η Γυναίκα είναι το Αφεντικό, στην δουλειά, στην κουζίνα, στο κρεβάτι, στο μυαλό του. Εκείνη φορά την στολή εργασίας κι έχει τον έλεγχο, την ώρα που Εκείνος, απλά φορά μια πιτζάμα, κρατώντας στα χέρια ένα κάτι σαν Κοσμοπόλιταν και παρακολουθώντας στην ΤιΒί τον Τροχό της Τύχης. Εννοείται πως ποτέ στα χρονικά δεν άλλαξαν οι συσχετισμοί, μόνο που τα μορτάκια οι σερνικοί δεν το είχαν κατανοήσει. Και η έλευση του ΜιΤού, απλά ήρθε καρμανιολικά, να κόψει την οποιαδήποτε υπόνοια περί του αντιθέτου. Τι Βοήθεια να ζητήσεις πλέον φουκαρά! Ούτε να συντάξεις ορθά μια τεσσάρων γραμμάτων λέξη δεν έχεις το κουράγιο: HEPL! 

Μόνο απογοήτευση θα προκαλέσει στην ικανότατη, πλην άτσαλη στην συμπεριφορά της, αλλά και συνεσταλμένη, υπάλληλο της εταιρίας, Λίντα Λίντλ, η απόφαση του καινούργιου αφεντικού της, να προτιμήσει έναν αδόκιμο συνάδελφο της για το πόστο του διευθύνοντα συμβούλου, αντί για εκείνη. Γεγονός που θα την οδηγήσει στο να διαμαρτυρηθεί έντονα, για την μη επιλογή της για το πόστο, στηρίζοντας το παράπονο της στο αδιαμφισβήτητο γεγονός, πως έχει δώσει και την ψυχή της για τον όμιλο που εργάζεται εδώ και μια επταετία.

Μια αντίδραση που θα ωθήσει τον διάδοχο του θρόνου της μπράντας, Μπράντλει Πρέστον, να την καλέσει να ταξιδέψει μαζί με τα υπόλοιπα στελέχη της επιχείρησης σε επαγγελματικό ταξίδι στην Μπανγκόκ, με σκοπό όμως, να την εκθέσει στα μάτια των συναδέλφων της. Εντελώς αναπάντεχα, το τζετ που τους μεταφέρει, θα συντριβεί στο μέσον του ωκεανού, αφήνοντας σαν μοναδικούς επιζώντες, πάνω στην αφιλόξενη ατόλη του Ινδικού Ωκεανού. Κι αν για την κοπέλα, η επιβίωση στο νησί, χάρη στις γνώσεις της μοιάζει με παιχνιδάκι, για τον κτυπημένο στο πόδι και ανήμπορο ακόμη και να περπατήσει, προιστάμενο της, τα πάντα ισοδυναμούν με εφιάλτη.

Απλούστατα διότι εκείνη έχει καθώς φαίνεται αποστηθίσει όλους τους κανόνες του Βιβλίου των Μικρών Εξερευνητών και γνωρίζει από το πως να ανάψει φωτιά, μέχρι το πως θα μαζέψει νερό, θα ψαρέψει ή θα κυνηγήσει ακόμη και αγριογούρουνα. Την ίδια ακριβώς ώρα που εκείνος, δίχως καν να έχει καταλάβει σε τι δυσμενή κατάσταση έχει περιέλθει, συμπεριφέρεται ακόμη σαν άξεστος Μπος, που σκορπάει πέρα δώθε εντολές και αποφάσεις. Επί ματαίω! Το πάνω χέρι έχει αλλάξει μεριά και την μπαγκέτα πλέον κρατά η Λίντα, που θαρρείς πως έχει ξεπηδήσει μέσα από το πιο δύσκολο σκέλος του Survivor, παίζει στα δάκτυλα, όχι μόνο τις δυσκολίες, αλλά και τις νευρώσεις του, υποτακτικούς της πια, ανδρός!

Μόνο που είναι σαφές πως λεπτό με το λεπτό που περνά, η κοπελιά μοιάζει να θέλγεται από αυτή της την κυριαρχική φάση, σε σημείο που να πέφτει στην δίνη της παράνοιας και να μην την ενδιαφέρει πόντο, το πως θα καταφέρει το ντουέτο να αποδράσει από την μυστηριώδη νήσο. Απεναντίας το τάχαμου παλικάρι, υποβαθμισμένο σε ετούτο το ανατρεπτικό ιεραρχικό στάτους, θα κάνει ότι περνά από την κούτρα του, για να ξεφύγει από την απομόνωση, έστω κι αν χρειαστεί να εγκαταλείψει μόνο του το κορίτσι στην ερημιά. Η διαφορά της μάχης των φύλων, είναι πως το θηλυκό, πάντα μα πάντα, βρίσκεται ένα, τουλάχιστον, βήμα μπροστά.

Το έργο σε κάθε άλλη περίπτωση σκηνοθετικής καθοδήγησης, δεν θα ήταν παρά μια εναλλακτική βερσιόν του, εξίσου κεφάτου cast away, όπως και πανομοιότυπα Battle Of The Sexes, Six Days And Seven Nights. Όχι όμως όταν το γενικό πρόσταγμα έχει ο ένας και μοναδικός άρχοντας του ανατρεπτικού τρόμου, Sam Raimi, που αποξαρχής σου δίνει την εντύπωση, πως δεν πρόκειται αυτό το παιχνίδι επιβίωσης - αλλά και κυνηγιού της ηγεσίας - να ακολουθήσει την πεπατημένη. Κι αν αρχικά τα πάντα ξεκινούν ως ένα σαδιστικό Misery με φόντο τα ρομαντικά ηλιοβασιλέματα της θάλασσας της Νοτιοανατολικής Ασίας, σύντομα τα σιντριβάνια αίματος, θα μας θυμίσουν πως στην διεύθυνση δεν βρίσκεται άλλος από τον ντιρέκτορα των Evil Dead.

Αν εξαιρέσουμε εκεί κάπου που το φιλμάκι χρονικά μεσιάζει κι οι επαναλήψεις στις ρήξεις των αταίριαστων ναυαγών κάνουν λογικά την εμφάνιση τους, το Send Help δεν σε αφήνει να ξεγλυστρίσεις από την εκκεντρική του αφήγηση, αφού την ίδια ώρα που μια σεκάνς του σε τρομάζει, αυτοστιγμεί σου προκαλεί και το γέλιο. Ίσως η ανατροπή - έκπληξη της τελικής πράξης, να μπορούσε να αποδοθεί με ακόμη πιο ευρηματικό τρόπο, πιότερο και για να τονιστεί το τάλαντο αντιμετώπισης ακόμη και των πιο ακραίων κινδύνων από το θήλυ...

Που εδώ απεικονίζεται με την μορφή της Rachel McAdams, της 45χρονης πια Καναδέζας, που μπορεί να έχει καταγράψει στο παλμαρέ της καμιά σαρανταριά ταινίες, πάντοτε θα παραμένει όμως το κορίτσι του πιο δακρύβρεχτου ρομαντικού δράματος για τον 21ο αιώνα. Αποτραβηγμένη από την εμπορική επιτυχία για καιρό, εδώ επιστρέφει αποδίδοντας μια περσόνα, εντυπωσιακά μακρινή από την κομψή λεπτότητα της ομορφάδας της, αγριεμένη, όσο και άγαρμπη, τραχιά, αλλά και ψυχωσική συνάμα, ώστε να πείσει πως οι Λίντες αυτού του man's κόσμου, δεν είναι οι φοβιτσάρες και δειλές που ενδεχομένως εκ πρώτης όψης φαίνονται. 

Απίθανη η χημεία που αναπτύσσεται ανάμεσα σε εκείνη και τον παρτενέρ της Dylan O'Brien, που αλλάζει πανεύκολα τις μουτσούνες του φαφλατά, φανφαρόνου, υπερόπτη, αξιοθρήνητου, κατουρλή από τον φόβο, μπορεί και τρομοκρατημένου ευνουχισμένου αφεντικού, που είτε το θέλει, είτε όχι, μοιάζει και είναι χαμένος από χέρι, τώρα που αρχίσαν τα δύσκολα και οι αβάντες έχουν πάει περίπατο. Κάνε την κότα εκεί πέρα και κοίτα να την διασκεδάσεις την απομόνωση, που μου θέλεις να το παίξεις και αφέντης, κακομοίρη μου...

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Ειλικρινά μου προκαλεί τεράστια εντύπωση, τον τελευταίο καιρό, πως είναι δυνατόν, με όλες αυτές τις κάμερες, παρακάμερες, ντρον και κινητά τηλέφωνα που παρακολουθούν τις κινήσεις του καθενός με απόλυτη ακρίβεια, κανείς, να προβαίνει, ακόμα, σε παραβατικές κινήσεις, από την στιγμή που η σύλληψη του, στα σοβαρά κράτη, να θεωρείται όχι απλά βέβαιη, αλλά δεδομένη. Είναι δύσκολο, έως και ακατόρθωτο για τον κατηγορούμενο πλέον, να διαψεύσει την καταγεγραμμένη εικόνα, με αποτέλεσμα το ρίσκο που παίρνει, μπροστά στην σίγουρη καταδίκη του να είναι αναφανδόν εις βάρος του. Ή μήπως όχι, αφού ενδεχόμενα τα ντοκουμέντα μπορεί καμιά φορά να σε ξεγελάσουν? 

Προς μεγάλη του έκπληξη, ξυπνώντας από τον βαθύ λήθαργο, ο έμπειρος ντετέκτιβ του τμήματος ανθρωποκτονιών του Λος Άντζελες, Κρις Ρέιβεν, θα αντιληφθεί πως βρίσκεται καθισμένος στην καρέκλα του αλάνθαστης κρίσης δικαστηρίου του Α.Ι. συστήματος Μέρσυ - που κι ο ίδιος έχει συνδράμει στην υλοποίηση του - κατηγορούμενος για την στυγνή δολοφονία της συζύγου του, Νικόλ. Με τα στοιχεία να είναι αδιάσειστα εναντίον του, γεγονός που θα του επιφέρει την θανατική ποινή, αν και εφόσον το αποφασίσει η άτεγκτη, αν και ολογραμμική, δικαστής Μάντοξ, ο Ρέιβεν έχει στην διάθεση του, μόλις 90 λεπτά για να ανατρέψει τα μέχρι στιγμής δεδομένα και να αποφύγει την εκτέλεση.

Φαντάζομαι πως είναι αυτονόητο πως το θέμα αυτού του δικαστικού θρίλερ, εξελίσσεται σε κάποιο όχι και τόσο κοντινό μέλλον, εποχή που οι ζωές των πολιτών παρακολουθούνται τόσο από τα άγρυπνα αστυνομικά μάτια, όσο όμως και από τις συσκευές που διαθέτει ο καθένας για ίδια χρήση. Πρόσβαση σε όλη αυτή την ατέρμονη πληροφορία, έχουν μόνο οι computerized επιβολείς του Νόμου, που οφείλουν να τα χειριστούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να δώσουν στον φερόμενο ως δράστη την δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε μια δίκαιη δίκη. Και αν είναι δυνατόν να κατεβάσει το ποσοστό πιθανής ενοχής του κάτω από το 92%, αφού οποιοδήποτε νούμερο ανώτερο του, θα τον οδηγήσει μονομιάς στο απόσπασμα.

Η σεναριακή βάση του Mercy στηρίζεται στο αφήγημα δύο αγαπημένων ταινιών, αρχικά του The Fugitive, εκεί όπου ο κεντρικός ήρωας κατηγορείται ως ο φονιάς της γυναίκας του και του Minority Report, όπου ο έλεγχος και η αντιμετώπιση του εγκλήματος πραγματοποιείται με τις πιο εξελιγμένες τεχνολογικά μεθόδους. Γενικά θα έλεγα πως και η γενικότερη απεικονιστική αισθητική του έργου, ακολουθεί πιστά τις οδηγίες του Spielberg. Αφού ναι μεν, η δράση δεν φεύγει (σχεδόν) ποτέ από το δωμάτιο όπου ο κατηγορούμενος είναι δέσμιος στο εδώλιο έχοντας απέναντι του, σαν σε γιγάντια οθόνη, τον σκληρό Ντρέντ, όλες όμως οι εγγεγραμμένες ή και live εικόνες σε οποιοδήποτε μέσον, μπορούν να κρίνουν την δίκη, τρέχουν τρισδιάστατα στο περιβάλλον, δημιουργώντας ένα συναίσθημα χαοτικής φαντασμαγορίας.

Σύμφωνοι ο θεατής θα πρέπει να συμφωνήσει με αυτή την fuzzy sci fi συνθήκη, αν και εφόσον θελήσει να παρακολουθήσει αυτή την εξελισσόμενη σε πραγματικό χρόνο δίκη, ενός σε κατάσταση σοκ ανθρώπου που κάνει την απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει το τομάρι του. Και να μην αποστρέψει το βλέμμα του, μονομιάς, κρίνοντας αυτό που εκτυλίσσεται στο εκράν ως μια αβάσταχτη σαχλαμάρα, που υπογράφει ο υπερεκτιμημένος Timur Bekmambetov, του Ρώσου ντιρέκτορα που η δημιουργική καριέρα του μοιάζει να βάλτωσε είκοσι κοντά χρόνια πριν, με το περιπετειώδες Wanted και την Jolie.

Εδώ με δεδομένη την υπερβολή στην περισυλλογή των ντοκουμέντων - όπως και μια κάποια υποδόρια αίσθηση καταπάτησης ατομικών ελευθεριών - που θα τον σώσουν από την ηλεκτρική καρέκλα, στην οποία ήδη είναι καθισμένος, ο Chris Pratt, αποδίδει αξιοπρεπώς τον αιφνιδιασμένο από τις συνθήκες, αλλά σταδιακά αποφασισμένο να μην χάσει την μάχη, πολυβραβευμένο μπάτσο. Που έχει να αντιμετωπίσει την ανέκφραστα ρομποτική μόστρα της ψυχρής και δίχως το παραμικρό φίλινγκ Δικαστού, της Rebecca Ferguson, που σε κερδίζει ως ο Ύψιστος Κριτής από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αν είναι πες να τιμωρηθώ αυστηρά για ότι κακό έχω κάνει, το τελευταίο πράγμα που θα δω να είναι τα ωκεανίσια μάτια της Σουηδέζας. Χαλάλι της!

της Hikari. Με τους Brendan Fraser, Takehiro Hira, Mari Yamamoto, Shannon Mahina Gorman, Akira Emoto.

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Τον κανόνα τον μάθαμε εκείνο τον παλιό καλό καιρό, όταν οι περιπέτειες δράσης κυκλοφορούσαν με ρυθμό τουλάχιστον μιας ανά εβδομάδα, φισκάροντας μέχρι και τα σκαλάκια των αιθουσών που προβάλλονταν: Ήξερες πάρα πολύ καλά τι πρόκειται να δεις, από το πρώτο ίσαμε το ύστατο δευτερόλεπτο της διάρκειας, αφού μπορεί οι δυσμενείς εκπλήξεις να έσκαζαν διαρκώς στο διάβα του lone wolf ήρωα, πάντοτε στο φινάλε το παλικάρι, όμως, θα έβγαινε θριαμβευτής. Γνώριζες ολάκερη την δομή του action, πως ο φίλος μας θα είχε όλο το δίκιο με το μέρος του, πως θα σάρωνε ακόμη και τον πιο γιγάντιο οχτρό έβρισκε στο διάβα του, πως θα έδινε και την ψυχή του για να προστατεύσει τον αθώο, γι αυτό και οι τίτλοι τέλους σε έβρισκαν σούπερ ενθουσιασμένο που για ακόμη μια φορά κατάφερε και βγήκε αλώβητος από την μάχη. Και οι αστέρες που ενσάρκωναν τον τίμιο μαχητή, ούτε μισό πόντο δεν έδειχναν βαριεστημένοι ή εξαντλημένοι από την διαρκή επανάληψη της μανιέρας. Ούτε κι εγώ δεν θυμάμαι, με ακρίβεια, πόσες φορές έχει επαναλάβει εδώ και μερικές δεκαετίες, το ίδιο κόλπο ο εδώ πρωταγωνιστής μας. Το κάνει όμως με τέτοια υπευθυνότητα, που νομίζεις πως για τον Jason Statham, η κάθε φορά, φαντάζει πρώτη φορά.

Αποφασισμένος να αφήσει μια για πάντα πίσω το παρελθόν του, ως επαγγελματίας licensed to kill πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών της Αυτού Μεγαλειότητος, ο βετεράνος Μάικλ Μέισον έχει αποτραβηχτεί στην απομόνωση ενός βράχου στα ανοιχτά της Σκοτίας, όπου δεν μπορεί να τον εντοπίσει κανείς από τους παλιούς του συντρόφους. Μέχρι την ημέρα, όπου εντελώς αναπάντεχα θα σώσει από βέβαιο πνιγμό την μικρούλα Τζέσι, το κοριτσάκι που τακτικά - και επίσης μυστικά - του φέρνει τις απαραίτητες προμήθειες για την διαβίωση του.

Με την πεντάρφανη, πια, πιτσιρίκα να είναι βαριά τραυματισμένη, ο πρώην black ops, θα κληθεί να επιστρέψει μαζί της στον πολιτισμό, προκειμένου να της παρασχεθούν οι βασικές νοσοκομειακές βοήθειες. Μια κίνηση ρισκαδόρα, αφού μέσω των απανταχού τοποθετημένων καμερών, η μορφή του Μέισον θα εμφανιστεί στα ραντάρ της MI6, προκαλώντας συναγερμό στην υπηρεσία που μέχρι τώρα τον θεωρούσε K.I.A.! Με τα παλιά του αφεντικά να δίνουν άμεσα την εντολή στις ομάδες των των πληρωμένων εκτελεστών να εντοπίσουν τα ίχνη του και να τον εξολοθρεύσουν...

Τρομερό ε? Θα νομίσει κανείς πως διαβάζει την σύνοψη των δέκα, δεκαπέντε πιο πρόσφατων ταινιών με πρωταγωνιστή τον Σταθ. Και φυσικά δεν θα πέσει ιδιαίτερα έξω, αφού ο σύγχρονος βαρόνος του action adventure, έχει αποκτήσει μάστερ στην απόδοση της περσόνας του ενός αλλά λύκου, που καλείται να τα βάλει με έναν ολάκερο στρατό, κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες. Συνεπώς ποιος ακριβώς μπορεί να είναι ο λόγος για τον θεατή, να προτιμήσει να παρακολουθήσει μια ακόμη επανάληψη, μια και πάλι από τα ίδια?

Μα πολύ απλά για το γεγονός πως ο 58χρονος, πια, σταρ από το Ντάρμπισιρ, όχι απλά δεν δείχνει βαριεστημένος από το να ριλουπάρει τον λιγομίλητο, μα άριστα εκπαιδευμένο, λοκατζή, αντιθέτως φροντίζει κάθε φορά να ανανεώνει το ενδιαφέρον του κοινού για τον γνώριμο χαρακτήρα. Και με βασικό βατήρα εξέλιξης του στόρι μάλιστα, την ακριβώς ανάστροφη φάση: Δεν με νοιάζει πόντο για την πάρτη μου, η ζωή μου δεν αξίζει μία. Της πονεμένης κορασίδας που έχω πάρει υπό την κηδεμονία μου, από την άλλη, η ακεραιότητα, μετράει και πολύ μάλιστα. Οπότε εδώ θα πέσει πατρικό μπερντάκι κι όποιον πάρει ο Χάρος!

Κι όμως το Shelter δεν είναι μια περιπέτεια δράσης μονάχα με μπιστολίδια και καρπαζιές. Διαθέτει προσεγμένο σενάριο, που δεν βουλιάζει στις υπερβολές, ενώ και η σκηνοθεσία του Waugh - δυο ταινίες σε ένα μήνα, κατόπιν και του Greenland 2 - είναι μελετημένη, ξεκινώντας την αφήγηση σε τέμπο τσιμουδιάς, υποτονικό, για να την οδηγήσει αυξητικά, στο παρανάλωμα του φινάλε. Το υπέροχο της υπόθεσης, είναι που ο καλός μας κομάντο, δεν βαδίζει τον δρόμο μονάχος, σέρνοντας απλά ένα κουτσούβελο στο πλευρό του. Προς σπουδαία έκπληξη, το κορίτσι στέκει ισάξια και ισοδύναμα στο πλευρό του άχαστου πολεμιστή, έχοντας μαζί του μερικές πολύ όμορφες διαλεκτικές στιγμές, σε μουντό φόντο, εκεί όπου κτίζεται σταδιακά η όχι εξ αίματος, σχέση γονιού - θυγατέρας. Καταπληκτικό intro για την Ιρλανδεζούλα Bodhi Rae Breathnach, που είδαμε και στον Hamnet, μια κοψιά Saoirse, με ούτε την μισή ομορφάδα της, αλλά με πολλαπλάσια εκφραστικότητα, πίσω από την θλίψη του βλέμματος και την εφηβική ακμή.

Με αυτή την αγαπησιάρικη χημεία που αναπτύσσεται μεταξύ των βασικών χαρακτήρων του, στοιχείο που τοποθετεί εύκολα το κοινό είτε στο πόστο του ενήλικα προστάτη, είτε στο ντύμα της φοβισμένης, μα και έτοιμης να τσαμπουκαλευτεί παιδούλας, Το Καταφύγιο δεν θα μπορούσε να μην επιτύχει τον σκοπό του. Να ορίσει δηλαδή μια old fashioned εκρηκτική ιστορία, που δεν κινείται μονοδιάστατα πάνω στην ρήξη του παλικαριού και των διαβολικών οχτρών του (με καπετάνιο τον πάντα δυνατό καρατερίστα Bill Nighy) αλλά με μπόλικο συναίσθημα, σοβαρή κινηματογράφηση και  ερμηνευτικό δέσιμο, να σταθεί ως μια από τις καλύτερες παραγωγές του αγαπημένου είδους, για την σεζόν που διανύουμε.

του Kleber Mendonça Filho. Με τους Wagner Moura, Maria Fernanda Candido, Gabriel Leone, Carlos Francisco, Alice Carvalho, Roberio Diogenes, Tânia Maria, Laura Lufesi, Udo Kier.

του Ryan Coogler. Με τους Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Jack O'Connell, Wunmi Mosaku, Jayme Lawson, Omar Benson Miller, Delroy Lindo.