Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) Poster ΠόστερΥπόθεση Κολλίνι
του Marco Kreuzpaintner. Με τους Elyas M'Barek, Alexandra Maria Lara, Franco Nero, Heiner Lauterbach, Manfred Zapatka, Jannis Niewöhner, Rainer Bock, Pia Stutzenstein, Peter Prager.


Καλός ναζί ο νεκρός ναζί
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Όταν η Γερμανία συνειδητά έδινε άλλοθι στους φασίστες

Αυτή είναι η έβδομη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος στις 11 Μαρτίου του 1977 στη Βαυαρία Marco Kreuzpaintner και η πρώτη του που βλέπουμε στη χώρα μας. Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 18 Απριλίου του 2019, βγαίνοντας στις κινηματογραφικές αίθουσες Γερμανίας και Αυστρίας.

Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) Poster Πόστερ Wallpaper
Το σενάριο της ταινίας Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) βασίζεται στο ομώνυμο μπεστ σέλερ του (δικηγόρου κατά βάση) Ferdinand von Schirach από το 2011. Ο παππούς του συγγραφέα, Baldur von Schirach, ήταν ναζιστής, επικεφαλής της Νεολαίας του Χίτλερ, ο οποίος στη Δίκη της Νυρεμβέργης καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο δε προπάππους του, Heinrich Hoffmann, ήταν ο επίσημος φωτογράφος του Χίτλερ.

Η υπόθεση: Βερολίνο, 2001. Ο Ιταλός μετανάστης Φαμπρίτζιο Κολλίνι, που επί χρόνια εργάζεται στη Στουτγάρδη, σε εργοστάσιο της Μερσέντες, συστήνεται ως δημοσιογράφος στον Γερμανό μεγαλοεπιχειρηματία Χανς Μάγιερ, τον οποίο και δολοφονεί σε μια σουίτα του πολυτελούς ξενοδοχείου Adlon. Ο Κάσπαρ Λάινεν έχει πάρει μόλις το πτυχίο της Νομικής και το κράτος του αναθέτει την υπεράσπιση του Κολλίνι. Ο Κάσπαρ, παιδί χωρισμένων γονέων με πατέρα Γερμανό και μητέρα Τουρκάλα, θα διαπιστώσει ότι ο Μάγιερ που δολοφονήθηκε ήταν ο ευεργέτης του: του είχε φερθεί ως πατέρας όσο ζούσε και εξαιτίας του σπούδασε Νομική. Μάλιστα, με την κόρη του Μάγιερ, την Γιοχάνα, είχαν ένα φλερτ. 

Ο Κάσπαρ είναι έτοιμος να εγκαταλείψει την υπόθεση: από τη μια, ενώ κανείς δεν γνωρίζει το κίνητρο για τη δολοφονία, ο Κολλίνι δεν του το αποκαλύπτει, και από την άλλη νιώθει πως υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων εξαιτίας της σχέσης του με τον δολοφονημένο. Μια λεπτομέρεια θα οδηγήσει τον Κάσπαρ να συνεχίσει το ψάξιμο. Αυτό που θα συναντήσει θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα νομικά σκάνδαλα στη γερμανική ιστορία και μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει...

Η άποψή μας: Αυτή είναι μια κανονική, εμπορική ταινία, που στοχεύει στο μεγάλο κοινό. Και το μεγάλο κοινό θα περάσει εξαιρετικά επιλέγοντας να την παρακολουθήσει. Κι αυτό επειδή διαθέτει μπόλικα πράγματα να δουλεύουν υπέρ της. Αρχικά, και σε πρώτο επίπεδο, η ταινία λειτουργεί μια χαρά ως δικαστικό δράμα. Μάλιστα, διαθέτει μια πολύ ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση από την πλειοψηφία. Στα περισσότερα δικαστικά δράματα ο θεατής καλείται να «ετυμηγορίσει» σχετικά με την αθωότητα ή την ενοχή ενός ανθρώπου που δικάζεται. Εκεί παίζεται όλο το σασπένς. Στη συγκεκριμένη ταινία, ξέρουμε ότι ο Κολλίνι σκότωσε τον Μάγιερ. 

Δεν είναι κόλπο, δεν πάει να κάνει κάποια ανατροπή σχετικά με την ταυτότητα του δολοφόνου ο σκηνοθέτης. Όχι. Αυτό που ιντριγκάρει λοιπόν είναι το γιατί. Γιατί ένας μετανάστης, που δεν είχε δώσει δικαιώματα, να σκοτώσει έναν μεγιστάνα, ο οποίος πέρα όλων των άλλων, ήταν καλός άνθρωπος κατά πως φαίνεται, βοηθώντας συν τοις άλλοις ένα φτωχαδάκι, παιδί χωρισμένων γονέων, με τούρκικες ρίζες, να σπουδάσει Νομική; Και να του δώσει τα κλειδιά της Μερσεντές του (χα!); Εδώ σε θέλω. Σε δεύτερο επίπεδο, η ταινία κριτικάρει ευθέως το σύγχρονο γερμανικό κράτος. Μπορεί η πλειοψηφία των Γερμανών σήμερα να νιώθει ενοχές για το χιτλερικό παρελθόν και ντροπή για τους ναζί, το κράτος όμως που αναδύθηκε από τις στάχτες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου δεν κινήθηκε ευθύς εξαρχής τιμωρητικά απέναντι σε όλους όσοι συμμετείχαν στη ναζιστική θηριωδία. 

Ίσα ίσα, όσοι μεγαλόσχημοι δεν τιμωρήθηκαν στη Νυρεμβέργη κι όσοι έμειναν στη Γερμανία, χωρίς να αναζητήσουν ασφάλεια σε κάποια χώρα της Λατινικής Αμερικής, έτυχαν ευνοϊκής αντιμετώπισης! Η νεόδμητη Δυτική Γερμανία δημιούργησε νόμους, οι οποίοι λειτούργησαν ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ για χιλιάδες ναζιστές, που ωσάν αθώες περιστερές απαλλάχτηκαν για πάντα (;) από τις νομικές συνέπειες των πράξεών τους κατά τη διάρκεια του Β'Π.Π. Αίσχος! Ντροπή! 

Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, μιας που είναι πρόσφατο το γεγονός, η ψωροκώσταινα, χώνοντας στη φυλακή του φασίστες της Χρυσής Αυγής, έδειξε τον δρόμο τον σωστό. Ε, πείτε ότι στη Γερμανία μετά τον Πόλεμο, οι νομικοί (και οι κυβερνήσεις) λειτουργούσαν όπως η εισαγγελέας στη δίκη της Χ.Α. - όχι όπως η Πρόεδρος. Και θα καταλάβετε τι παιζόταν. Και τι παίζεται ακόμα, μέχρι και σήμερα. Πόσες συγκαλύψεις, πόσες παραχαράξεις της Ιστορίας, πόσα κρυμμένα μυστικά και ψέματα. Πρόσφατα βγήκε στη φόρα το ναζιστικό παρελθόν του Alfred Bauer, του πρώτου διευθυντή του κινηματογραφικού φεστιβάλ Βερολίνου! Μάλιστα, η Berlinale έδινε βραβείο που είχε το όνομά του! Και πότε έγινε η αποκάλυψη; Εν έτη 2020! 75 ολόκληρα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου! Αυτά και για το δεύτερο επίπεδο. 

Τα στάνταρ παραγωγής της ταινίας είναι υψηλότατα, τα πάντα είναι προσεγμένα και στην εντέλεια, οι αποκαλύψεις έρχονται οργανικά κι όχι βίαια και ο θεατής ψυχαγωγείται καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας. Να πω την αμαρτία μου, υπάρχουν δύο χτυπητά φάουλ – που προφανώς μεταφέρθηκαν στο σενάριο έτσι όπως υπήρχαν στο βιβλίο. Από τη μια, το πιο χοντρό: πώς είναι δυνατόν να μην γνωρίζει πριν αναλάβει την υπόθεση ο Κάσπαρ ότι ο δολοφονημένος ήταν ο μέντοράς του; Και το δεύτερο, λιγότερο χοντρό αυτό: πώς μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά την υπόθεση ο (αποξενωμένος εξαιτίας του Κάσπαρ) πατέρας του δικηγόρου; Εντάξει, διαβάζει γρήγορα και διαγώνια επειδή είναι βιβλιοπώλης (!!!), ας το καταπιούμε αυτό, αλλά πώς μπορεί να ξέρει τι είναι σημαντικό μέσα στα πολυσέλιδα έγγραφα που καλείται να διαβάσει; 

Anyway, μικρό το κακό. Και καθόλου δεν επηρεάζει την απόλαυση της θέασης της ταινίας. Που και στον τομέα «υποκριτική» τα πηγαίνει περίφημα, με τον Franco Nero να είναι τρομερός, παίζοντας με τις σιωπές και τα υπέροχα, εκφραστικά του μάτια. Από ένα σημείο και μετά η συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί η ταινία χτυπάει κόκκινο. Και η αποφόρτιση δίνεται με ένα φινάλε τόσο απλό σε σύλληψη κι όμως τόσο πλούσιο, που ανταμείβει ολοκληρωτικά τον θεατή. Είναι η μόνη στιγμή που ο σκηνοθέτης αφήνει να μπει στη σκληρή πραγματικότητα μια νότα υπερβατικού. Δεν έχει χαθεί η μπάλα κύριοι, ίσα ίσα. Ωραιότατο φιλμ.

Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Danaos Films!
Περισσότερα... »

Roald Dahl's The Witches PosterRoald Dahl's The Witches
του Robert Zemeckis. Με τους Anne Hathaway, Octavia Spencer, Stanley Tucci, Jahzir Kadeem Bruno, Chris Rock, Codie-Lei Eastick, Kristin Chenoweth, Brian Bovell, Charles Edwards, Morgana Robinson.

Μέντες...
του zerVo (@moviesltd)

Η ομώνυμη νουβέλα γράφτηκε από τον μάγο της νεανικής πεζογραφίας του φανταστικού Roald Dahl, το 1983, αποτελώντας ένα από τα ύστατα συγγράμματα της τεράστιας καριέρας του. Η πρώτη φορά που το βιβλίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο ήταν στα 1990, δια χειρός του ανατρεπτικού Nicolas Roeg και με την υποστήριξη του στούντιο του Jim Henson, με βασική πρωταγωνίστρια την τεράστια Anjelica Huston, δίπλα της την Mai Zetterling και τον Rowan Atkinson στον κομβικό ρόλο του ξενοδόχου. Η καινούργια φιλμική βερσιόν του σκοτεινού παραμυθιού, ορίζει το ριγιούνιον μιας ομάδας τεράστιων κινηματογραφιστών στην γραφή και στην σκηνοθεσία, το συνολικό αποτέλεσμα όμως, δεν ανταποκρίνεται ποτέ στο επίπεδο του ονόματος τους.

Roald Dahl's The Witches Quad Poster
Έχοντας χάσει τους αγαπημένους του γονείς σε μοιραίο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ένα νεαρό αγόρι θα αναγκαστεί να συμβιώσει με την γιαγιά του σε μια μικρή κωμόπολη της Αλαμπάμα. Αρχικά η σχέση των δύο, ενόσω ο μικρούλης θα δείξει ζορισμένος από την απώλεια, θα δείξει απόμακρη, παρόλες τις προσπάθειες της γεμάτης εμπειρίες γυναίκας. Σταδιακά όμως, η αγάπη που θα δείξει στο εγγόνι της, θα κτίσουν μέσα του τις κατάλληλες συνθήκες, για να δείξει εκείνο την εμπιστοσύνη που πρέπει, στον μοναδικό άνθρωπο που του έχει απομείνει. 

Με την εμφάνιση κάποιων μυστηριωδών γυναικών στην περιοχή που θα δείξουν απειλητικές διαθέσεις στον πιτσιρικά, η γιαγιά λειτουργώντας προστατευτικά θα τον ενημερώσει για την ύπαρξη των σύγχρονων μαγισσών που σκοπό τους έχουν να εξαφανίσουν από προσώπου γης την οποιαδήποτε παιδική ύπαρξη. Κρύβοντας του κιόλας τα δικά της νεανικά βιώματα, θα τον αναγκάσει να διαφύγουν από το σπίτι τους που παρακολουθείται και να μεταβούν για μεγαλύτερη ασφάλεια, στο παραλιακό πολυτελές ξενοδοχείο, εκτιμώντας πως θα διαφύγουν τον κίνδυνο!

Μια κίνηση που εντέλει θα αποδειχθεί λανθασμένη, αφού τον ίδιο χώρο έχει επιλέξει το γενικό συμβούλιο των μαγισσών για να πραγματοποιήσει το συνέδριο του, κάτω από την ψεύτικη μαρκίζα της "Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων". Ευρισκόμενοι κυριολεκτικά στο στόμα του λύκου και κυρίως της δαιμόνιας ηγέτιδας της διαβολικής συμμορίας, γιαγιά και εγγονός πρέπει να κτίσουν πλάνο σωτηρίας τους. Και κατοπινά να σχεδιάσουν το πως θα εξολοθρεύσουν μια και καλή την φράξια των σατανικών αυτών υπάρξεων.

Που ούτε καπέλο με κορυφή φορούν, ούτε μπέρτα σκουρόχρωμη, ούτε καβάλα σε καμία σκούπα μετακινούνται κατά πως προστάζει ο μύθος. Παρά είναι γυναίκες με κανονική όψη, αφού έχουν φροντίσει από πριν να καλύψουν τεχνηέντως εκείνες τα χαρακτηριστικά σώματος που θα τις προδώσουν. Τις σουβλερές και πανίσχυρες οπλές σε χέρια και πόδια, το ξυρισμένο κεφάλι με τους φουσκωμένους θύλακες, τα τεράστια ρουθούνια που τις ευνοεί να μυρίσουν ακόμη και σε μεγάλη απόσταση τα παιδιά, μα κυρίως τα γιγάντια σαγόνια, που πίσω τους κρύβουν δόντια μυτερά, πανέτοιμα να κατασπαράξουν το  κάθε ανυποψίαστο δεκάχρονο.

Τώρα για να έχουμε το καλό ερώτημα όλα αυτά τα προαναφερόμενα, συμβαίνουν σε μια ταινία που αφορά σε κοινό κατά κύριο λόγο οριακά διψήφιας ηλικίας και έχει πάρει και την σφραγίδα PG από την σχετική επιτροπή αξιολόγησης. Αν ναι, τότε κάπου υπάρχει ένα μικρό κενό στον τρόπο αντιμετώπισης του κάθε πονήματος στην απονομή του βαθμού καταλληλότητας, μιας και εκτιμώ πως όσοι άμαθοι και απροετοίμαστοι μπόμπιρες επιλέξουν να παρακολουθήσουν το παρόν, παιδικού ενδιαφέροντος τάχαμου φιλμ, το πιο πιθανό είναι να τα κάνουν πάνω τους στην θωριά των σπούκι Witches. Αφού με πολύ επιδέξιο τρόπο, στον χειρισμό των ειδικών εφέ, έχουν σχεδιαστεί τόσο αλλόκοτα ανατριχιαστικές, με κυνοδοντάρες, νυχάρες, ματάρες, αγριοφωνάρες μα κυρίως μακριές χεράρες, ώστε να τρομάζουν μεγάλους ανθρώπους, όχι τα ανυποψίαστα νήπια, που νομίζουν πως θα δουν μικιμάου. 

Φάουλ αξιολόγησης, που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, αν αναλογιστεί κανείς πως στην ουσία πρόκειται για μια τρυφερή ιστορία σχέσης, ανάμεσα σε μια μεγαλομάνα και το πεντάρφανο βλαστάρι της άτυχης θυγατέρας της. Δραματικής υφής, συγκινητικού περιβλήματος και αγαπησιάρικης ροής. Που κατά τόπους εξελίσσεται σε ένα αταίριαστο με το σύνολο, φρενήρες horror CGI πάρτι, απίστευτα υπερβολικό αναλογικά με την ταυτότητα του έργου. Φαντάζομαι αυτό θα είναι και το κομμάτι της παραγωγής όπου έβαλε το χέρι του ο γνωστός προβοκάτορας Del Toro.

Σε γενικές γραμμές πάντως, η θεματική βάση, προτού περάσουμε στις υπερφυσικότητες, έχει ενδιαφέρον. Παραλλαγμένο σημαντικά σε σχέση με το ορίτζιναλ, το σενάριο μας μεταφέρει στον αμερικάνικο Νότο των τελών της δεκαετίας του 60, τοποθετώντας στο επίκεντρο του στόρι χαρακτήρες με δέρμα μαύρο, ώστε να πηγάσουν από μέσα του και τα σχετικά με το black lives matter δίδαγμα. Αν και εδώ που τα λέμε, στο στόχαστρο των κακίστρων, για να τα μετατρέψουν με τα ξόρκια τους σε ποντικούς, δεν βρίσκονται μόνο τα έγχρωμα παιδάκια...

Ο Zemeckis εδώ φτάνει στο απόγειο της φανφαρόνικης πλευράς της δημιουργικότητας του. Στην ουσία από την στιγμή της αποκάλυψης των μαγισσών, δεν υπάρχει ούτε μισό πλάνο να μην είναι φτιαγμένο σε κομπιούτερ, με την μεγαλύτερη μετάλλαξη να την επιδέχεται η εικόνα της Hathaway, που από πανέμορφο κουκλάκι μοστράρεται σε κάτι εφάμιλλο του κλόουν στο It. Τα γραφικά, πάντως, πέραν της απρόσμενα φρικώδους απεικόνισης, είναι τέλεια. Το μόρφινγκ, σε ταχύτητες ιλιγγιώδεις, είναι τεχνικά άρτιο, γεγονός άλλωστε που συντείνει ακόμη περισσότερο στην ρεαλιστικά απόκοσμη μόστρα των μαγισσών. Πρώτος μάστορας άλλωστε σε κάτι τέτοιο ο πολυβραβευμένος Bob.

Που όπως δείχνει δεν διανύει και τις καλύτερες ημέρες της καριέρας του, καθώς απέχει της πολύ μεγάλης επιτυχίας για κοντά μια δεκαετία. Εδώ κυριολεκτικά ξεφεύγει των ορίων, υπολογίζει λανθασμένα σε ποιους απευθύνεται και μοιάζει σαν να έχει παρασυρθεί από την ματαιοδοξία του, να ζωγραφίσει όσο πιο φαντασμαγορικά γίνεται το πανάκριβο φοβιστικό καρναβάλι. Η υπέροχη γκράνμα Viola Davis παλεύει να διατηρήσει όσο γίνεται τις ανθρώπινες ισορροπίες σε μια τάξη, ο Stanley Tucci ήλπιζα να έχει περισσότερο χρόνο στο εκράν κι έπεσα έξω, όσο για την Φαντίνα, τίμησε και με το παραπάνω τον μισθό της, καθώς τσαλακώθηκε απίστευτα ως σιχαμερή Grand High Witch. Κι έτσι έφτασα στο επιμύθιο, να απορώ πως  είναι δυνατόν, με τόσους παράδες στην τσέπη, τέτοιες θρυλικές περσόνες στην οργάνωση και στον σχεδιασμό και τόσα οσκαρικά αγαλματάκια σε καστ και κρου, να μην μιλώ τώρα για κάτι πολύ σπουδαίο, μα για ένα πολύχρωμο και εντυπωσιακό στο μάτι πανηγύρι, που δεν θα το θυμάμαι καν μέχρι να ξημερώσει.

Roald Dahl's The Witches Rating
Από τις 22 Οκτωβρίου 2020 στον δίαυλο του HBO!
Περισσότερα... »

Έλα να Παίξουμε (Come Play) Poster ΠόστερΈλα να Παίξουμε
του Jacob Chase. Με τους Azhy Robertson, Gillian Jacobs, John Gallagher Jr., Winslow Fegley, Jayden Marine, Gavin MacIver-Wright.


«Μην τον αφήσεις να βγει έξω»
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Επικίνδυνες οθόνες

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο γεννημένος την 1η του Ιούλη του 1986 στο... Πανόραμα της Καλιφόρνιας, Jacob Samuel Chase. Η πρώτη του είχε τίτλο «The Four-Faced Liar» (2010). Η τωρινή του ταινία βασίζεται σε μια παλιότερη μικρού μήκους που είχε γυρίσει ο σκηνοθέτης το 2010 με τίτλο «Larry». Ο Jacob υπογράφει και τα σενάρια των ταινιών του ενώ παλιότερα έχει εργαστεί ως μοντέρ αλλά και ως ηθοποιός.

Έλα να Παίξουμε (Come Play) Poster Πόστερ Wallpaper
Στο ρόλο της μητέρας βλέπουμε την ηθοποιό Gillian Jacobs. Η Gillian γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου του 1982 στο Πίτσμπεργκ της Πενσιλβανίας, στις ΗΠΑ. Αυτή είναι από τις λίγες φορές που τη βλέπουμε σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο, αλλά γνωστή έγινε από την τηλεόραση και κυρίως από το ρόλο της Μπρίτα Πέρι στο «Community» και κατά δεύτερο λόγο από το ρόλο της Μίκι Ντομπς στο «Love».

Η υπόθεση: Ο Όλιβερ είναι ένα οκτάχρονο μοναχικό, αυτιστικό αγόρι. Το κινητό του είναι το μοναδικό μέσο με το οποίο επικοινωνεί με τον έξω κόσμο. Μέσω ειδικής εφαρμογής «λέει» όλα όσα θέλει να πει, καθώς δεν μιλάει. Στο σχολείο όπου πηγαίνει, όχι μόνον δεν έχει φίλους αλλά υπάρχουν και τρεις συμμαθητές του, οι οποίοι του κάνουν μπούλινγκ, ενώ παλιότερα τα πήγαιναν καλύτερα. Μη έχοντας παρέες καταφεύγει και για συντροφιά στο κινητό του, παρακολουθώντας επεισόδια του «Μπομπ Σφουγγαράκη». Το γεγονός ότι οι γονείς του, η Σάρα και ο Μάρτι, βρίσκονται σε διαδικασία να χωρίσουν, δεν βοηθάει τα πράγματα. Όλα όμως θα χειροτερέψουν από τη στιγμή που ένα πλάσμα, ο Λάρι, που κρύβεται πίσω από την οθόνη του κινητού του Όλιβερ (και εντέλει, πίσω από όλες τις οθόνες), θα προσπαθήσει να εισέλθει στον κόσμο μας από μια άλλη διάσταση, ψάχνοντας απελπισμένα έναν φίλο, καθότι, όπως «δηλώνει», είναι ένα Παρεξηγημένο Τέρας...

Η άποψή μας: Στο youtube υπάρχει η μικρού μήκους ταινία, το «Larry», πάνω στην οποία βασίζεται τούτο το φιλμ. Δείτε την, είναι μόλις πέντε λεπτά. Αν κι έχει κι εκείνη τα προβληματάκια της (ε, χμ), εντούτοις λέει την ιστορία της άμεσα, χωρίς χρονοτριβές, χωρίς γεμίσματα, χωρίς σάλια και πετυχαίνει το στόχο της. Τα πάντα λαμβάνουν χώρα ένα βράδυ σε ένα πάρκινγκ, όπου ο νυχτερινός φύλακας, ενώ σκυλοβαριέται και δεν ξέρει πως να ξοδέψει την ώρα του, βρίσκει ένα κουτί απολεσθέντων και μέσα σε αυτό, ένα τάμπλετ. Στο τάμπλετ υπάρχει η e-book ιστορία ενός Παρεξηγημένου Τέρατος, του Larry. Και καθώς «τρέχει» τις σελίδες, ο φύλακας αρχίζει να «βλέπει» τον Larry. 

Στη μεγάλου μήκους ταινία, ο χαρακτήρας του φύλακα είναι εκείνος του πατέρα του Όλιβερ. Άρα, ο Όλιβερ, η μητέρα του, το σχολείο, ο αυτισμός, ο Μπομπ Σφουγγαράκης, είναι όλα προσθήκες προκειμένου να προκύψει το διαρκείας 96 λεπτών φιλμ. Πρώτο πρόβλημα: αυτό που λειτουργεί σε πέντε λεπτά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα λειτουργήσει για 96 λεπτά. Και δεν λειτουργεί. Ο σκηνοθέτης δημιουργεί συνθήκες σασπένς, έχει την κατάλληλη ατμόσφαιρα, εμφανίζει σταδιακά το τέρας (ευτυχώς) αλλά για να γεμίσει τη διάρκεια, φορτώνει το όλον με υποπλοκές αδιάφορες ενώ μπαίνει και ο βαρύνοντας παράγοντας «επανάληψη». Δεύτερο – πολύ χοντρό αυτό – πρόβλημα: τα λογικά κενά στην πλοκή. 

Ενώ στη μικρού μήκους ταινία δίνεις συγχωροχάρτι στον σκηνοθέτη για την (αναγκαστική;) επιλογή του να μας παρουσιάζει το τέρας έξω από την οθόνη κι εντέλει στο φινάλε αυτό να βγαίνει μέσα από την οθόνη, δεν μπορείς όμως με τίποτε να του συγχωρήσεις τα απανωτά φάουλ στη μεγάλου μήκους. Λοιπόν, το τέρας μας, ο Larry, προσπαθεί να εισέλθει στον κόσμο μας, αλλά όσο δεν εισέρχεται, αλληλεπιδρά στον κόσμο μας με διαφόρους τρόπους ενώ μπορεί κανείς να τον δει μέσω οποιασδήποτε οθόνης. Δεν είναι δηλαδή ορατός δια γυμνού οφθαλμού. Μουάχαχαχαχαχα, τι είπες τώρα; Και πώς πολεμιέται το τέρας; Κλείνοντας τις οθόνες/ σπάζοντας τις οθόνες/ βγάζοντας τις οθόνες από την πρίζα. 

Προσέξτε, όμως: ο Larry είναι επιλεκτικός, καθώς ενώ «κινείται» μέσα από τις λάμπες εντός και εκτός σπιτιού, ακόμα και από τα φώτα των αυτοκινήτων της περιοχής, προσπαθεί να μπει στον κόσμο μας μόνο από τις οθόνες της οικογένειας του Όλιβερ! Δεν καταπίνεται με τίποτε αυτό. Γιατί μόνο από τις οθόνες του Όλιβερ; Γιατί έτσι θέλει ο σεναριογράφος – σκηνοθέτης και άμα μας αρέσει. Δεν μας αρέσει. Έχουμε δει ξανά προσπάθεια πνεύματος να εισέλθει στον κόσμο μας μέσα από τις οθόνες. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα, το «Πνεύμα του κακού» (Poltergeist, 1982) του Tobe Hooper, με το κοριτσάκι να ακουμπάει την τηλεοπτική οθόνη, που παίζει χιόνια, και να λέει «they're here». Ανατριχίλες. Ποιος ήταν σεναριογράφος εκεί; Ο πολύς Steven Spielberg. Ποιος είναι παραγωγός εδώ; Η Amblin του πολύ Steven Spielberg. Του αρέσουν του Steven οι οθόνες. 

Το σενάριο εδώ όμως είναι πραγματικά κακό. Και το λυρικό φινάλε, που θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια οποιαδήποτε άλλη ταινία, εδώ απλά προκαλεί το γέλιο. Και είναι κρίμα επειδή η βασική προβληματική της ταινίας έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Είμαστε έρμαια της τεχνολογίας. Και όσο περισσότερο χρησιμοποιούμε οθόνες για να μειώσουμε την μοναξιά μας, καθώς μας κρατάνε παρέα, τόσο περισσότερο η μοναξιά μας μεγαλώνει. Αλλά ούτε και στο καστ ευτυχεί η ταινία. Ο John Gallagher Jr. στο ρόλο του πατέρα είναι αδιάφορος και η αγαπημένη Gillian Jacobs στο ρόλο της μητέρας είναι απλά κακή! Δεν της ταιριάζει ο ρόλος και τον παίζει εντελώς φλατ. Ο μόνος που ξεχωρίζει είναι ο πιτσιρικάς Azhy Robertson στο ρόλο του Όλιβερ. Λίγο μεγαλύτερα μάτια να είχε και θα ήταν ντάλε κουάλε ίδιος ο Σάμιουελ του Lukas Haas από τον «Μάρτυρα εγκλήματος» (Witness, 1985), την ταινιάρα αυτή του Peter Weir. Σε ότι αφορά το τέρας, θαρρείς και ο H.R. Giger έχει ρίξει βαριά τη σκιά του και όλοι τα τέρατά τους τα κάνουν κόπιες του Alien. 

Οπότε: αφήστε τα τάμπλετ, τα smartphones, τα βιντεογκέιμς και βγείτε να παίξετε. Όταν τελειώσει η πανδημία. Κι αν σας δώσει το χέρι ένας Larry, να το πάρετε και να κάνετε χειραψία. Μην τον φοβάστε: φίλος σας θέλει να γίνει μονάχα...

Έλα να Παίξουμε (Come Play) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Odeon!
Περισσότερα... »

Ρεβέκκα (Rebecca) PosterΡεβέκκα
του Ben Wheatley. Με τους Lily James, Armie Hammer, Kristin Scott Thomas, Keeley Hawes, Ann Dowd, Sam Riley, Tom Goodman-Hill, Mark Lewis Jones, John Hollingworth, Bill Paterson, Ben Crompton, Jane Lapotaire .

Ζωή, η σκιά του θανάτου
του zerVo (@moviesltd)

Μια απαραίτητη διευκρίνηση. Η ταινία Rebecca του 2020, δεν αποτελεί κανενός είδους ριμέικ της ομώνυμης δημιουργίας του Alfred Hitchcock από το 1940. Απλώς ορίζει μια νέα (υπερπολλοστή) εκδοχή της φημισμένης νουβέλας της Ντάμας Daphne Du Maurier, όπως άλλωστε διασκευή του ιδίου έργου θα σημάνει οποιαδήποτε άλλη φιλμική, τηλεοπτική, θεατρική, οπερική απόπειρα, πάνω στον ίδιο τίτλο, ενδεχόμενα συμβεί στα επόμενα χίλια χρόνια. Είναι αυτονόητο, πως όταν ένας από τους πλέον ευφυείς σκηνοθέτες στην ιστορία του σινεμά έχει ασχοληθεί με το συγκεκριμένο έργο, οδηγώντας το μάλιστα μέχρι την υπέρτατη βραβευτική καταξίωση, οι πιθανότητες να φτιάξει κανείς πόνημα αντάξιο, συντριπτικά δεν είναι υπέρ του. Για να μην γελιόμαστε πάντως, η κουβέντα ετούτη είναι άκαιρη, άσκοπη και χωρίς συγκεκριμένο λόγο, μιας και εκτιμώ (ευχόμενος κυριολεκτικά να σφάλλω) πως από ένα δείγμα εκατό θεατών, που θα την τσεκάρουν από την λίστα των επιλογών του διαύλου Netflix, δεν πρέπει να ξεπερνούν σε αριθμό τους δύο ή τρεις, εκείνοι που έχουν παρακολουθήσει το προ ογδόντα ολόκληρων ετών, κλασικό αριστούργημα με την Fontaine και τον Olivier. Συνεπώς μην περιμένετε από μένα ανώφελες και ανούσιες συγκρίσεις με το χθες, η καινούργια Μπέκα, είναι μια αυτόνομη καλλιτεχνική ύπαρξη, που εκμεταλλεύεται προβόκα μεν το μπαζ της μαρκίζας της, σε καμία περίπτωση όμως δεν μπαίνει στην διαδικασία του συναγωνισμού με το παρελθόν.

Ρεβέκκα (Rebecca) Quad Poster
Ορφανή από γονείς και προερχόμενη από χαμηλότερη κοινωνική τάξη, η νεαρή, άβγαλτή και ντροπαλή βοηθός της υπερφίαλης νεόπλουτής αμερικάνας Μαντάμ Βαν Χόππερ, περιφερόμενη ολημερίς ανάμεσα στους αριστοκρατικούς κύκλους του πριγκιπάτου του Μονακό, θα γνωρίσει τον εύπορο Βρετανό μπον βιβέρ Μαξίμ Ντε Γουίντερ. Έναν 42χρονο άντρα, που η μοίρα του έπαιξε άσχημο παιχνίδι, καθώς πολύ πρόσφατα έχασε την λατρεμένη του σύζυγο Ρεμπέκα, γεγονός που τον έχει βυθίσει σε βαρύ πένθος.

Ο ανιδιοτελής χαρακτήρας της όμορφης κοπέλας, πολύ σύντομα θα τραβήξει το ενδιαφέρον του περιζήτητου ως πιθανού γαμπρού, Εγγλέζου ευγενή, με αποτέλεσμα ταχύτατα να αναπτυχθεί μεταξύ τους ειδύλλιο με φόντο τις ηλιόλουστες ακτές της Γαλλικής Ριβιέρας. Παθιασμένος δεσμός που τάχιστα θα οδηγήσει τους δύο ερωτευμένους εις γάμου κοινωνία. Κατόπιν ενός παραδεισένιου μήνα του μέλιτος, το ευτυχισμένο ζεύγος Ντε Γουίντερ θα επιστρέψει στην βάση του, στο υπέροχο Μάντερλευ, κτήμα της οικογένειας στην επαρχία της Κορνουάλης. Δίχως όμως κανείς από τους δύο νεόνυμφους να είναι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει την σκιά της νεκρής Ρεμπέκα, που πέφτει βαριά από άκρου εις άκρο της πολυτελούς έπαυλης.

Ούτε όμως και την σθεναρή αντίσταση της, ελεύθερων εργασιακών κανόνων, οικονόμου της οικίας, Κυρίας Ντάνβερς, μιας συντηρητικής και μουντής γεροντοκόρης, που στην θωριά της καινούργιας Μίσιζ Ντε Γουίντερ, διακρίνει μια απειλή λησμονιάς για την λατρεμένη, πλην μακαρίτισσα πρώην εργοδότη της. Δίνοντας προσωπικό όρκο να οδηγήσει την κατωτέρας κοινωνικής φατρίας νεόνυμφη σε τέτοια ψυχικά άκρα, ώστε να αποποιηθεί όσο το δυνατόν νωρίτερα γίνεται, τον καινούργιο της τίτλο. Με οποιοδήποτε κόστος κι αν χρειαστεί...

Είναι πραγματικά πολύ σπουδαίο, ένα ολόκληρο έργο, είτε ως πρωτότυπο στις γραμμές του βιβλίου είτε ως μεταφορά μέσω γέφυρας στην οθόνη, να περιστρέφεται γύρω από την μορφή ενός προσώπου, που κυριαρχεί παντού και σε κάθε σκηνή του, χωρίς εκείνο να εμφανίζεται ποτέ στο εκράν. Στοιχείο γνώριμο τοις πάσι που συμβαίνει στην περίπτωση της Ρεμπέκας, η οποία δανειζόμενη την βασική σεναριακή αρχή του φοβιστικού τρόμου που λαμβάνει χώρα σε ένα στοιχειωμένο αρχοντικό, δεν φωτίζει κάποιο άσχημης θωριάς φάντασμα, κάποιο στοιχειό, μα ζωγραφίζει μια νεκρή γυναίκα τόσο ζωντανή, λες και συμβαδίζει μόνιμα με τους πρωταγωνιστές του στόρι.

Συνεπώς με μια τόσο πανίσχυρη θεματική βάση, το μόνο που χρειαζόταν για να πάρει μπροστά ένα αξιοπρεπές ανασκεύασμα του έργου της Maurier, ήταν ένα καλογραμμένο σενάριο της προκοπής, που μπορεί ενδεχόμενα να γύριζε τον χρόνο πίσω στα μέσα των 30s, θα ζύγωνε όμως κοινωνιολογικά, σε μια πιο μοντέρνα, με ουκ ολίγα φεμινιστικά δεδομένα, ιδεολογία. Εξού και και η χαμηλοβλεπούσα εν αρχή κόρη, με το που φορά στεφάνι, αναλαμβάνει δράση, να στήσει σπιτικό, να φανεί ενεργή νοικοκυρά έστω και αν φαντάζει φοβισμένη, να δείξει εικόνα ανθρώπου πρακτικού που δεν αρκείται στο να κρατά α λά μπρατσέτα τον συμβίο της, παρά να βγαίνει ισάξια πλάι του. Να κινήσει γη και ουρανό εντέλει, βάζοντας μπροστά το αστυνομικό της δαιμόνιο, προκειμένου να εντοπίσει τα στοιχεία εκείνα που θα βγάλουν λάδι τον καλό της. Ίδια χρονική περίοδος στο φόντο, άλλες όμως εποχές.

Η πρώτη απάντηση στην χρηστικότητα ετούτης της καινούργιας Rebecca μου έχει ήδη απαντηθεί. Μου είναι όμως και αρκετή ώστε να την δικαιολογήσω ως νέας βερσιόν του θρυλικού μυθιστορήματος ύπαρξη? Οι τεχνικές αναλύσεις, φυσικά βοηθούν στην αποδοχή. Η ηδονική εισαγωγή του Μόντε Καρλο είναι φαντασμαγορική, συγκλονιστικά φωτισμένη, και χάρη στην βοηθούσα τις κρημνώδεις λήψεις τεχνολογία, κόβει την ανάσα, δημιουργώντας την ιλιγγιώδη εκείνη συνθήκη κτισίματος του θρίλερ συναισθήματος που επακολουθεί. Η μετάβαση στον εσωτερικό, βαρύ, σκοτεινό, επιπλωμένο μέχρι πόντου χώρο της βίλας, είναι τόσο ακαριαία ώστε να νομίζεις πως μονομιάς έπεσαν μπάρες βαριές και ατσάλινες γύρω από τον καινούργιο αιχμάλωτο του σπιτιού. Από εδώ δεν θα βγει κανείς αλώβητος, αυτό είναι βέβαιο. Το ζήτημα είναι το ποιος είναι ο ισχυρότερος που θα επιβιώσει.

Κι εκεί σκάζει το υπερατού, που τραβά από την στοίβα με τις παιχνιδιάρες κάρτες ο δαίμονας Ben Wheatley. Καθώς ανάμεσα στα εργαλεία του έχει την απίστευτη τύχη να διαθέτει την πλέον εκφραστική, βρετανική, θηλυκή περσόνα των πρόσφατων τριάντα χρόνων. Παράνομα δεμένη σιμά στον Κόντε Αλμάσι, ακραία ερωτεύσιμη στην αγκάλη της Bitter Moon διαβολικής παιδούλας, μελαγχολικά δοσμένη στις μυστηριώδεις ορμές ενός γητευτή αλόγων, αιώνια παθιασμένη με έναν νεανικό ανομολόγητο έρωτα εν μέσω γάμων και κηδειών. Δεν απαιτείται κανένα σπουδαίο κόλπο, αρκεί να ρίξεις στο μίξερ όλες αυτές τις προσωπικότητες που έχει εκτοξεύσει στα ύψη με την μοναδική υποκριτική της ικανότητα η Kristin Scott Thomas και το αποτέλεσμα σου είναι συγκλονιστικό, στο ξάναμα της Κυρίας Ντάνβερς. Το επίτευγμα δε, είναι τρομακτικότερο, όταν το κατορθώνεις με μία και μοναδική κουβέντα. Την πρώτη βιτριολική που εκστομίζει, κατόπιν του μισιακού καλώς όρισες στην νέα μαντάμ της οικίας. Εδώ που ήρθες, εγώ έχω το απάνω χέρι. Θες δεν θες, θα φτύσεις αίμα κοριτσάκι...

Πραγματικό κοριτσάκι, δηλαδή, η Lily James, ντισνεική πριγκηπέσα εν αρχή, που στην εξέλιξη της ως ενζενί έχει βγάλει νύχια κι έχει κονφιρμάρει πως είναι ικανή και για τα πιο δύσκολα. Επιλογή από το πάνω ράφι, που φέρει εις πέρας τον κομβικό ρόλο της γκολκίπερ που πρέπει να δώσει ψυχή και σώμα, για να κρατήσει την εστία της αλώβητη. Έχοντας ως κεντρικό οπισθοφύλακα έναν μπερδεμένο, κατακερματισμένο, ψυχολογικά μηδενισμένο και ανάκατο βασιλόπαι Μαξίμ, δοσμένο τόσο όσο χρειάζεται, από τον Hammer.

Με αρτιστική διεύθυνση που αγγίζει το τέλειο - η σεκάνς του μπόλρουμ είναι σαν βγαλμένη κατ εντολή εξ ουρανών Kubrick - σασπένς που σιγοβράζει ωσότου φτάσουμε στην λυτρωτική εκπνοή και εντάσεις δίχως ταβάνι, που κόβουν ανάσες ακόμη κι αν κανείς γνωρίζει την έκβαση του στόρι, η τωρινή, ριγμένη κατάφορα από την συνθήκη της μη κινηματογραφικής της προβολής, Rebecca, στέκεται επάξια στο βάθρο των, οποιασδήποτε μορφής, εκδοχών του μύθου.

Ρεβέκκα (Rebecca) Rating
Από τις 23 Οκτωβρίου 2020 στον δίαυλο του Netflix!
Περισσότερα... »

Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu) PosterΜιράκολο, Μιράκολο! Το ντεμπούτο του Μαροκινού συγγραφέα και σκηνοθέτη Alaa Eddine Aljem είναι ένα κοινωνικό δράμα με τίτλο Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu). Σε ένα εγκαταλελειμμένο έρημο χωριό, ένας κλέφτης θάβει μια σακούλα λεηλασίας στην κορυφή ενός λόφου, μεταμφιέζοντας το σημείο ως τάφο. Χρόνια αργότερα, όταν επιστρέφει για να ανακτήσει τη λεία του, είναι έκπληκτος και απογοητευμένος που βρήκε ότι ένα μαυσωλείο που τιμά έναν «άγνωστο άγιο» που πιστώνεται με την εκτέλεση θεραπευτικών θαυμάτων. Επιπλέον, ένα νέο χωριό ξεκίνησε κοντά για να εξυπηρετήσει τους προσκυνητές που προσελκύει το ιερό. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να αποκομίσει με πολύ φρέσκο χιούμορ αυτήν την κατάσταση με ένα εκπληκτικά καστ εκκεντρικών χαρακτήρων.

Το Θαύμα του Άγνωστου Αγίου (Le Miracle Du Saint Inconnu) Movie

Πρωταγωνιστούν οι Younes Bouab, Salah Bensalah, Bouchaib Essamak, Mohamed Naimane, Anas El Baz, Hassan Ben Bdida.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την AMA Films!

Περισσότερα... »

Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) PosterΟ νέο-καπιταλισμός, οπουδήποτε κυριαρχεί, έχει συντρίψει αδελφικές, φιλικές και οικογενειακές σχέσεις και δεν επιτρέπει καμία σύνδεση ανάμεσα στους ανθρώπους εκτός από το ψυχρό συμφέρον! Στη Μασσαλία, μια οικογένεια συγκεντρώνεται για τη γέννηση της μικρής Γκλόρια. Παρά τη χαρά τους, οι νεαροί γονείς έχουν πέσει σε δύσκολους καιρούς. Την ώρα που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα, επανασυνδέονται με τον πρώην κατάδικο παππού της νεογέννητης κόρης τους. Ο σκηνοθέτης Robert Guédiguian συνεργάζεται ξανά με τους ηθοποιούς των “Το Σπίτι Δίπλα στη Θάλασσα” και “Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο” στη νέα, υποψήφια για Χρυσό Λέοντα, ταινία του Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) που διακρίνεται από ισχυρή ποιητική αισιοδοξία.

Η Ελπίδα του Κόσμου (Gloria Mundi) Movie

Το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας του Φεστιβάλ Βενετίας απέσπασε η Ariane Ascaride, έχοντας δίπα της ως συμπρωταγωνιστές τους Jean-Pierre Darroussin, Gérard Meylan, Anaïs Demoustier.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Weird Wave!

Περισσότερα... »

Υπόθεση Κολλίνι (The Collini Case) PosterΜια συγκλονιστική υπόθεση δολοφονίας, ένας ύποπτος χωρίς κίνητρο, ένας δικηγόρος στην αναζήτηση της αλήθειας! Το δικαστικό δράμα συναντά το πολιτικό θρίλερ σε αυτήν την εξαιρετική προσαρμογή του διεθνούς μυθιστορήματος Υπόθεση Κολλίνι (Der Fall Collini / The Collini Case) με τις καλύτερες πωλήσεις του Ferdinand von Schirach. Ο Marco Kreuzpaintner μας επιστρέφει στις σκοτεινές ημέρες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και σκηνοθετεί την εκρηκτική δίκη δολοφονίας ακροβατώντας ανάμεσα στα όρια μεταξύ ηθικής και δικαιοσύνης. Ο δικηγόρος Caspar Leinen αναλαμβάνει την υπεράσπιση ενός κατηγορούμενου για τη δολοφονία ενός αξιοσέβαστου ηλικιωμένου επιχειρηματία. Στην έρευνα της υπόθεσης, ο νέος δικηγόρος συναντά ένα από τα μεγαλύτερα δικαστικά σκάνδαλα στη γερμανική ιστορία και μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει.

Υπόθεση Κολλίνι (The Collini Case) Movie

Πρωταγωνιστούν οι Elyas M'Barek, Heiner Lauterbach, Alexandra Maria Lara, Franco Nero, Rainer Bock, Manfred Zapatka, Jannis Niewöhner.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Danaos Films!

Περισσότερα... »

Έλα να Παίξουμε (Come Play) PosterΜην τον αφήσεις να βγει έξω! Μια αμερικάνικη ταινία τρόμου, βασισμένη στο μικρού μήκους φιλμ Larry, του ιδίου σκηνοθέτη Jacob Chase (The Four-Faced Liar) είναι το Έλα να Παίξουμε (Come Play), που αποτελεί μαι από τις πλέον φιλόδοξες παραγωγές της Focus Features για φέτος. Ο Όλιβερ, ένα μοναχικό αγόρι που νιώθει διαφορετικό από τους άλλους. Ψάχνοντας απεγνωσμένα για έναν φίλο, βρίσκει καταφύγιο στο κινητό και στο τάμπλετ του, τα οποία δεν αποχωρίζεται ποτέ. Όταν ένα μυστηριώδες πλάσμα θα χρησιμοποιήσει τις συσκευές του Όλιβερ για να εισέλθει στον κόσμο μας, οι γονείς του Όλιβερ θα πρέπει να παλέψουν για να σώσουν τον γιό τους από το τέρας που ζει πίσω από την οθόνη.

Έλα να Παίξουμε (Come Play) Movie

Εκτός από τον μικρούλη Azhy Robertson, στην διανομή συμμετέχουν ακόμη και οι Gillian Jacobs, John Gallagher Jr., Winslow Fegley.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Οκτωβρίου 2020 από την Odeon!

Περισσότερα... »

On The Rocks Poster ΠόστερOn The Rocks
της Sofia Coppola. Με τους Bill Murray, Rashida Jones, Marlon Wayans, Jessica Henwick, Jenny Slate, Barbara Bain, Nadia Dajani, Musto Pelinkovicci.


Σφύρα το να τελειώνουμε!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια γυναίκα με first world problems

Αυτή είναι η 7η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η γεννημένη στις 14 Μαΐου του 1971 στη Νέα Υόρκη Sofia Carmina Coppola, κόρη του τεράστιου Francis Ford Coppola. Είναι παντρεμένη με τον frontman του συγκροτήματος Phoenix, Thomas Mars, εδώ και εννέα χρόνια κι έχουν αποκτήσει μαζί δυο κόρες. Παλιότερα, είχε παντρευτεί τον σκηνοθέτη Spike Jonze. Η έως τώρα φιλμογραφία της έχει ως εξής: «Αυτόχειρες παρθένοι» (The Virgin Suicides, 1999), «Χαμένοι στη μετάφραση» (Lost in Translation, 2003), «Μαρία Αντουανέτα» (Marie Antoinette, 2006), Somewhere (2010), «Οι ύποπτοι φορούσαν γόβες» (The Bling Ring, 2013) και «Η αποπλάνηση» (The Beguiled, 2017).

On The Rocks Poster Πόστερ Wallpaper
Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η Coppola συνεργάζεται με τον Bill Murray μετά το «Χαμένοι στη μετάφραση» - τρεις αν υπολογίσει κανείς και το ωριαίο τηλεοπτικό (σσ: λες και μπορούμε πια να κάνουμε τέτοιου είδους διακρίσεις έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα με τις πλατφόρμες) «A Very Murray Christmas». Η ταινία On The Rocks έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 22 Σεπτεμβρίου στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης. Από τις 23 Οκτωβρίου προβάλλεται στο Apple Tv + έχοντας σε κάποιες χώρες και κινηματογραφική διανομή από τις 2 Οκτωβρίου.

Η υπόθεση: Γυρίζοντας στο διαμέρισμά του, στο Σόχο της Νέας Υόρκης μετά από ταξίδι για δουλειές στο Λονδίνο, ο Ντιν, ζαβλακωμένος από τα Xanax που πήρε για να κοιμηθεί στο αεροπλάνο, φιλάει τη σύζυγό του Λόρα, που κοιμάται στο κρεβάτι, κι όταν εκείνη του μιλάει, ο Ντιν... εκπλήσσεται. Δεν θέλει και πολύ για τη Λόρα, μια συγγραφέα που έχει μπλοκάρει και αδυνατεί να ξεκινήσει να γράφει το νέο της βιβλίο, να υποψιαστεί πως ο Ντιν ίσως και να... ξενοκοιτάζει άλλες γυναίκες. Ο γάμος τους δεν βρίσκεται ακριβώς σε κρίση: έχουν δύο υπέροχες κόρες, είναι νέοι, επιτυχημένοι, όμορφοι και η νέα δουλειά του Ντιν δείχνει να εξελίσσεται εξαιρετικά. 

Απλά, του τρώει πάρα πολύ χρόνο κι όσο να πεις, η ρουτίνα από τη μια και η ολιγόωρη παρουσία του Ντιν στο σπίτι, όταν δεν ταξιδεύει, από την άλλη, κλονίζουν την αυτοπεποίθηση της Λόρα. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν όταν ο μπον βιβέρ, σωβινιστής παλιάς κοπής, φραγκάτος, πρώην art dealer πατέρας της Λόρα, ο Φέλιξ, της τριβελίσει το μυαλό πως όντως ο Ντιν μπορεί και να την απατάει! Η Λόρα στην αρχή αποκρούει την ιδέα αλλά εντέλει πείθεται: θα παρακολουθήσει τον Ντιν, μαζί με τον πατέρα της, μέχρι να μάθει την αλήθεια...

Η άποψή μας: Λοιπόν, τι έχουμε εδώ; Χμ, πολλά πράγματα μαζί κατά πως φαίνεται. Η Coppola γυρίζει μια ελαφριά κομεντί με κάποια δραματικά στοιχεία. Το κάνει με κομψότητα, με άνεση, με σιγουριά. Φαίνεται πως όσα βιώνει η Λόρα την έχουν απασχολήσει και την ίδια, αν όχι στην πραγματικότητα, σίγουρα θεωρητικά, ως ανησυχίες. Έχει δηλώσει πως τον χαρακτήρα του Φέλιξ τον έχει βασίσει εν μέρει στον πατέρα της: μπορώ να φανταστώ τον Francis Ford ως μπον βιβέρ, καθόλου όμως ως ερωτύλο – και απ' όσο γνωρίζω, δεν έχει χωρίσει από τη μητέρα της Sofia, με την οποία είναι παντρεμένος 57 ολόκληρα χρόνια! 

Τόσο τα εξωτερικά όσο και τα εσωτερικά γυρίσματα στη Νέα Υόρκη παραπέμπουν σε βιώματα. Όταν αγαπάς την πόλη στην οποία ζεις, όταν ξέρεις τα μικρά και τα μεγάλα μυστικά της, όταν μπαινοβγαίνεις από μικρή σε εμβληματικούς χώρους, όταν φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχεις περπατήσει, οδηγήσει, κινηθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτής της σύγχρονης Μητρόπολης, δεν δυσκολεύεσαι να πιάσεις την ατμόσφαιρα. Η πόλη είναι ένας από τους χαρακτήρες της ταινίας, μάλλον ο πιο ενδιαφέρον μετά τον Φέλιξ. Σε όλα αυτά η Coppola τα πηγαίνει περίφημα. Στην... ουσία είναι που μας τα χαλάει. Την χρειαζόμαστε την ελαφράδα, ιδίως στις μέρες μας, και η εικόνα της αγαπημένης μεγαλούπολης, τόσο ζωντανής, με τους δρόμους γεμάτους κόσμο, με τα μαγαζιά φίσκα, με τη διεγερτική ατμόσφαιρα, παραπέμπει σε ημέρες (και νύχτες) πιο λαμπερές από τις σημερινές, που τις σκιάζει η φοβερά και τις πλακώνει η σκλαβιά του covid. 

Όμως, δεν εμβαθύνει, μένει στην επιφάνεια και προσπαθεί να καλύψει το κενό ανάμεσα στην ουσία και τη διασκέδαση με το να ρίξει όλα τα φώτα πάνω στον Bill Murray. Και ο Murray δέχεται την πρό(σ)κληση και το διασκεδάζει. Είναι απολαυστικός ο τρόπος που έχει τελειοποιήσει τον χαρακτήρα του κυνικού, κουρασμένου, καλοντυμένου ανθρώπου στο μεταίχμιο ανάμεσα στη μέση και την τρίτη ηλικία. Εδώ, με στοιχεία... Καζανόβα, φλερτάροντας συνέχεια και τους πάντες, αρκεί να είναι γυναίκες οποιασδήποτε ηλικίας, φυλής, χρώματος και κατάστασης, δεν μπορείς να τον μισήσεις κι ας παίζει έναν χαρακτήρα καθόλου αποδεκτό πλέον στην εποχή της πολιτικής ορθότητας. Έχει επηρεάσει αρνητικά την κόρη του εξαιτίας του χωρισμού του με τη μητέρα της σε μικρή ηλικία, την πνίγει με την υπερπροστατευτικότητά του, την τρελαίνει με τα γκομενιλίκια του και για τις απόψεις του σχετικά με το σεξ και τις σχέσεις των δύο φύλων, αλλά δεν παύει να τον θαυμάζει, να τον αγαπά, να τον ακούει και να πείθεται από αυτόν. 

Όμως, κακά τα ψέματα: ο Murray δεν έχει (πρώτης τάξεως) υλικό για να πατήσει επάνω και να λάμψει. Και πάλι μας κάνει να χαμογελάσουμε αλλά δουλεύει με πολύ λίγα. Το ίδιο ισχύει και με την Rashida Jones, την βασική πρωταγωνίστρια της ταινίας. Η κόρη του Quincy Jones είναι καλή στο ρόλο της αλλά δεν πετυχαίνει ποτέ να νοιαστούμε πραγματικά με το πρόβλημά της καθώς ποτέ δεν δυνάμεθα να πειστούμε αν όντως έχει πρόβλημα στο γάμο της. Του στυλ «άσε μας κουκλίτσα μου». Μια γυναίκα που πλησιάζει ολοταχώς στα 40 της και παθαίνει μια κρίση... αυτοπεποίθησης. Big deal. Μια γυναίκα που συν τοις άλλοις είναι... pathetic! 

Υποψιάζεσαι πως ο σύζυγός σου έχει εξωσυζυγική σχέση; Μίλα! Πες κάτι. Συζήτα το μαζί του. Αλλά όχι. Η Λόρα δεν μιλάει, παρά μόνον στον πατέρα της. Τον οποίο κράζει μόνο όταν όλο το πράγμα χαλάει. Βγάζει αντίδραση στο «και πέντε» δηλαδή! Εδώ, δεν μιλάει και δεν λέει τίποτε στη μητέρα που την πρήζει κάθε μέρα όταν παίρνουν τα παιδιά τους από το σχολείο, σχετικά με τα ερωτικά της. Κι εδώ δείχνει προβληματικό το όλον. Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα όπως η συγκεκριμένη μητέρα ή η προσπάθεια... σφυρίγματος δείχνουν αδυναμία. Και σκηνές όπως εκείνη με τους αστυνομικούς, ενώ σε διασκεδάζουν, είναι μεμονωμένες και λειτουργούν αποσπασματικά και λίγο αποπροσανατολιστικά. 

Εν κατακλείδι: περνάει η ώρα, δεν βλέπεις τρεις και λίγο το ρολόι, κάποιες στιγμές είναι διασκεδαστικές, αλλά οι επιδόσεις της Coppola εδώ είναι πολύ μακριά από την κορυφή που χτύπησε με το υπέροχο από όλες τις απόψεις «Χαμένοι στη μετάφραση». Σαν να μην ήθελε να βουτήξει στα βαθιά ένα πράγμα. Οπότε, τσαλαβουτάει στα ρηχά φορώντας και μπρατσάκια.

On The Rocks Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Οκτωβρίου 2020 από τον δίαυλο του Apple TV!
Περισσότερα... »

Borat 2 PosterBorat 2
του Jason Woliner. Με τους Sacha Baron Cohen, Maria Bakalova.


It’s Never As Good As the First Time
του gaRis (@takisgaris)

Jak sie masz? My name-a Borat. My life is nice, NOT! But how I end up like this? O Borat Margaret Sagdiyev ακόμη σπάει κοτρώνια στα Καζακστάνικα γκούλαγκ μετά το ξεφτιλιζασιόν παγκοσμίου φιάσκο πίσω στα 2006. Το καθεστώς επιτάσσει εξιλέωση/αποκατάσταση για το καπότενες ένδοξο κράτος, στέλνοντας τον τρισχαριτωμένα τρισανώμαλο ρεπόρτερ πίσω στο Αμέρικα. Αρχικά το κόλπο σχεδιάστηκε να είναι το λάδωμα του Mikhael Pence, υποπλανηταρχίδη, με τη δωρεά της πορνοστάρ μαϊμούς – σύμβολο του ξεπεσμένου ευρασιατικού (10% Ευρώπη) κράτους των 18Μ κατοίκων. 

Κανείς όμως δεν υπολόγιζε την 15χρονη (εντελώς της παντρειάς) ξεχασμένη κόρη του Borat, Tutar, η οποία παρείσφρησε στο κιβώτιο με το μαϊμούνι εν μέσω πλου με αποτέλεσμα να το... κατασπαράξει. Νο πρόβλεμ. Ή μη σου είπω, έτι καλυτερότερα. Ο Vicegrabber θα έχει μια προσφορά που δεν μπορεί να αρνηθεί: Συμπεθεριό με τους Sagdiyev! Κάπου εδά σταματώ, η ταινία δεν είναι κατάλληλη για κάτω των τριών (3) ετών στο Καζακστάν, ενώ οπουδήποτε αλλού, και τα 25 συναπτά φαντάζουν ολίγιστα.

Borat 2 Quad Poster
Διότι αν σποϊλεριάσω, θα στο χαλάσω. Εξυπαρχής αποκαλύπτομαι δίχως περιστροφές. Το Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan (2006) είναι η καλύτερη κωμωδία - πολιτική σάτιρα του 21ουαιώνα. Σα να λεμε τώρα ο πήχης στα Ουράλια όρη. Τίποτε δε συγκρίνεται με την πρώτη φορά. Και δεν είναι ευκαταφρόνητα τα τείχη / ταμπού που κατακρήμνισε ο μυστακοφόρος, μισογύνης και αντισημίτης Καζάκος. Υπερτεταμένη μεσοδακτύλια αιχμή της τρίαινας Ali G – Borat – Bruno, αυτή η σουρεάλα καρικατούρα εξέθεσε ανεπανόρθωτα τα ά-χρηστα ήθη, την ιδιωτεία της βλαχαδουριάς και το καφριλίκι του οπλοκατέχοντος αμερικανικού ιμπέριουμ. Τότενες όμως ουδείς τον ήξευρε. Μετά τα $200Μ είσπραξες, μια κατοσταριά μήνυσες και την οσκαρική αναγνώριση το πράμα ζορίστηκε. Ύστερις έγινε το καραμπαμπάμ με τα σόσιαλ και στο φινάλε προ 4ετίας ενέσκυψε ο Τραμπο-ιός. 

Η άναρχη δομή σε σκηνοθεσία Larry Charles, με την ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ σκηνή της πάλης του Borat με τον παραγωγό Azamat έχει δώσει σκυτάλη στη μελωμένη στρωσιά του τηλεοπτικού σκηνοθέτη Jason Wolinar. Χώρια που η νεαρή Βουλγάρα Maria Bakalova κάνει ένα φοβερό breakthrough ως κόρη Sagdiyev που κοντράρει στα ίσα τον αδάμαστο Sacha Baron Cohen. Ο Sacha, με τεράστια διαφορά ο σημαντικότερος κωμικός του 21ου αιώνα, επίγονος του Peter Sellers με ευθεία αναφορά στους χαρακτήρες του Jackass (δες την περίπτωση του σκηνοθέτη Spike Jonze, ο ίδιος πίσω από τα Synecdoche, New York και Her ), παίζει οσκαρικά φέτος σε δραματικό ρόλο (The Trial of the Chicago 7, του Aaron Sorkin) και έχει διαχρονικά διαδραματίσει σημαίνοντα ακτιβιστικό ρόλο, εκπροσωπώντας κατουσίαν ως παρουσία το άκρως αντίθετο του Borat. 

Από το να αναγκάσει το Facebook να μπλοκάρει τους αρνητές του Ολοκαυτώματος μέχρι να τσακάσει τον Ρούντι Τζουλιάνι να μαζεύει τα βρακοπαντέλονά του εδώ, είναι δεδομένο πως η επιστροφή του Borat έγινε επί σκοπώ “Now vote, or you will be execute” και αυτό κάνει δύσκολο να δεχθείς, τόσο την επαναληψιμότητα των γκαγκς, το staging σε σκηνές που σερβίρονται ως αληθινές ή την έλλειψη βρωμόγελου όπως στον μιας γενιάς πίσω Sagdiyev. Κι αν ο Borat o Μεταγενέστερος δεν είναι δα και η Δευτέρα Παρουσία, για όλους εμάς τους ultrafans θα είναι παντοτινά ευπρόσδεκτος.

Borat 2 Rating


Στις 23 Οκτωβρίου 2020 από τον δίαυλο του Amazon Studios!
Περισσότερα... »

Η Φωλιά (The Nest) PosterΗ Φωλιά
του Sean Durkin. Με τους Jude Law, Carrie Coon, Charlie Shotwell, Oona Roche, Adeel Akhtar, Anne Reid, Michael Culkin, Wendy Crewson.

Κάθε σπίτι κρύβει λίγη αγάπη στη σιωπή...
του zerVo (@moviesltd)

Είναι φορές που η αληθινή ζωή, αποδεικνύεται πολύ πιο ανατριχιαστική στην εξέλιξη της, από οποιαδήποτε αίσθηση μπορεί να προκαλέσει ο μεταφυσικός, φανταστικός, στενεμένος μέσα στα όρια του φοβισμένου μυαλού, τρόμος. Είναι στιγμές που οι δαίμονες που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, δεν είναι τα καλά κρυμμένα, φαντάσματα στο κελάρι, την ντουλάπα ή τους τοίχους της στοιχειωμένης μας οικίας, αλλά άλλοι, ορατοί, απτοί, υπαρκτά στεκούμενοι ακριβώς δίπλα μας. Εκεί που ζουν και αναπνέουν δυσωδώς για καιρό, μα που οι παρωπίδες που σφαλίζουν τις ματιές μας, δεν μας επιτρέπουν καν να τους αντιληφθούμε. Κι εκείνοι ριζώνουν γερά, μεγεθύνονται, θεριεύουν και κυριαρχούν εντέλει επί των αδύναμων να αντιδράσουν ψυχών, που απροετοίμαστες για να κοντράρουν το δεινό, σηκώνουν τα χέρια ψηλά και παραδίνονται σχεδόν αμαχητί. Ελλείψει αισθημάτων. 

Η Φωλιά (The Nest) Quad Poster
Αναζητώντας να πιάσει μια και καλή το λαχείο, που θα του αποφέρει τα χρηματικά κέρδη που πάντοτε επιζητούσε, ο βρετανός μεγαλοχρηματιστής της Ουόλ Στριτ, Ρόρι Ο'Χάρα, θα πάρει την απόφαση ρίσκο, να επιστρέψει στην πατρίδα του, ώστε να εργαστεί στην φίρμα του παλιού αφεντικού και μέντορα του. Τα υποσχόμενα κέρδη πολλαπλάσια από τα ήδη πολλά, που έχουν χαρίσει σε εκείνον και την οικογένεια του, μια άνετη και γεμάτη κομφόρ διαβίωση στις ΗΠΑ. Μια επιλογή προσωπική, που θα παρθεί χωρίς ενημέρωση προς τους άμεσα ενδιαφερόμενους όμως. Που θα σημάνει την τέταρτη, μετακίνηση ολάκερης της φαμίλιας μέσα σε μια δεκαετία.

Βασισμένη πως το ένστικτο νικητή του ανδρός της δεν θα πέσει έξω, χωρίς να συμφωνεί ιδιαίτερα, βολεμένη σε μια απασχόληση που την ικανοποιεί απόλυτα, ως εκπαιδεύτρια ιππασίας, η Άλισον θα αναγκαστεί για ακόμη μια φορά να μαζέψει οικοσκευή και δυο παιδιά στο μεταίχμιο της εφηβείας και να μεταβεί στο Λονδίνο. Εκεί που ο καλός της, με γνώμονα την απόλυτη ευχαρίστηση όλων, έχει φροντίσει να διαμείνουν σε μια τεράστια αρχοντική έπαυλη στα ακριβά προάστια, τα παιδιά να παρακολουθήσουν μαθήματα σε επιλεγμένα σχολεία, ενώ η καλή του θα μπορεί στον απέραντο ελεύθερο (πια) χρόνο της, να απολαμβάνει την ανάβαση στο ολόδικο της καθαρόαιμο άτι.

Βιτρίνα υπέρλαμπρη, σε σημείο που ακόμη και ο πιο μπον βιβέρ κοσμοπολίτης μια ζήλεια να την βγάζει για τον πανάκριβο τρόπο ζωής των Ο'Χάρα, που δείχνουν να μην τους λείπει τίποτα. Την στιγμή που τα εκατομμύρια, όπως πιστεύεται, ρέουν ποταμός στους τραπεζικούς λογαριασμούς, αφού με περισσή πομπή τα πλούτη επιδεικνύονται στον ισοδύναμης ταξικής κατηγορίας περίγυρο: Αυτή είναι η βίλα που έζησαν μια φορά και έναν καιρό οι Λεντ Ζέππελιν! Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας στο απόγειο της. Αν τα πράγματα στο χρηματιστηριακό παζάρι δεν διαβούν κατά πως σχεδιάστηκαν αρχικά. Και τα κέρδη δεν συνάδουν με την χλίδα, την σπατάλη, το ιλουστρασιόν.

Λογικά σκεπτόμενος κανείς, εκτιμά πως ένας καλλιτέχνης, με σχεδόν δεκαετές κενό ανάμεσα στην προηγούμενη και την τωρινή του δουλειά, θα δείξει σκουριασμένος και δυσκίνητος. Ειδικά αν το ντεμπούτο φέρει την μαρκίζα Martha Marcy May Marlene, μια από τις ποιοτικότερες φιλμικές στιγμές του 2012 δηλαδή, περιμένεις πως η σόφομορ πράξη δεν θα είναι του ίδιου βεληνεκούς. Συνυπολογιζόμενης και της κορονωιικής αδικίας, που έχει σφαλίσει σινεμάδες και θέατρα, άρα ποιος θα το παρακολουθήσει το εργάκι, με αποτέλεσμα να περάσει στο ντούκου, όπως κομματάκι έχει συμβεί και στα αλήθεια με το άγνωστο The Nest.

Σφάλμα ολοκληρωτικό! Ο Sean Durkin, ενδεχόμενα μπορεί να είχε πέσει σε χειμερία νάρκη οκταετίας, ανήκει σε στόφα όμως ικανή για πολύ σπουδαία κινηματογραφικά πράγματα. Με πατρόν κίνησης ένα σενάριο που τσακίζει κόκαλα, με τέσσερις χαρακτήρες πατέρα, μάνα, τέκνα, αγόρι και κορίτσι, εντελώς διαφορετικούς να κτίζουν το φαμιλιάρικο όλον, ο Καναδέζος ζωγραφίζει μια πανέμορφη ελεγεία ανάδειξης της σημαντικότητας της αγάπης, για το οποιοδήποτε κοινωνικό υποσύνολο. Στην περίπτωση μας το μικρότερο σε μέγεθος, το μοναδικό σπιτικό. Που τα λούσα και τα φράγκα τρέχουν από τα μπατζάκια, όπως μοιάζει, μα σε καμία περίπτωση όλα ετούτα δεν είναι ικανά να πείσουν πως τα θεμέλια και οι δεσμοί ανάμεσα στα μέλη είναι πανίσχυρα και τεκμηριωμένα.

Και τι ιδέα σκηνοθετική, στο φόντο των πάντων να παίζει η στοιχειωμένη βίλα, που βγαλμένη από τα πιο μοντέρνα φοβιστικά παραμύθια του Μίστερ Blum, περιβάλει σαν φυλακή τα όνειρα και τις ανθρώπινες επιθυμίες των εσώκλειστων. Εν έτι 1985, όταν οι αγελάδες, παντού, ήσαν ακόμη παχουλές και τροφαντές. Μόνο που τα στοιχειά και τα ζόμπι δεν είναι τίποτα πεθαμένοι μπαμπούλες. Αλλά οι ίδιοι οι εφιάλτες στις σκοταδιασμένες ψυχές των αντιηρώων, κατά βάση του πάτερ φαμίλια που έχει τυφλωθεί από το πάθος για ακόμη περισσότερα κέρδη και σοσιολογική ανέλιξη. Απίθανος συσχετισμός στην δόμηση του θρίλερ, είδους που Η Φωλιά επ ουδενί ανήκει. Απλά δανείζεται όλα τα δεδομένα του genre για να φέρει στην επιφάνεια τον τρόμο των εσώψυχων, όταν δεν υπάρχει πουθενά το μαξιλαράκι των βασικών ηθικών συστατικών της ομαδικής cineύπαρξης.

Δεν θα πω κουβέντα για το ερμηνευτικό λέβελ του Jude Law, εικοσιπέντε χρόνια τώρα, από την εποχή του μπροστάρικου Gattaca, δεν με έχει απογοητεύσει ποτέ. Η καθολική έκπληξη εδώ όμως έχει ονοματεπώνυμο, που ακούει στο Carry Coon. Εν αντιθέσει με τον εικοσάχρονο μίσχο a star is born της Marlene - Elizabeth Olsen, η ώριμη, θεατρικής παιδείας ηθοποιός, υπό την καθοδήγηση του ντιρέκτορα, σαρώνει τα πάντα στην θωριά της, αντιφατικά ενάντια στην δειλία που ορίζει ο χαρακτήρας που ερμηνεύει. Ούτε που την θυμόμουν, με διαφορετική πλήρως μόστρα, από το Gone Girl, που έπαιξε την κουνιάδα της εξαφανισμένης. Ούτε που πρόκειται να την λησμονήσω ξανά, καθώς με καθήλωσε, ορίζοντας την υποτακτικά άνευρη κυρά, που οι καταστάσεις την εξελίσσουν σε σούπερ κούγκαρ σαραντάρα Diane Lane, με κατάξανθο μαλλί αφράτο και ξώπλατο του θανάτου, να λικνίζεται επαναστατικά στους παλμούς των Bronski Beat. Το αναμφισβήτητο κέρδος, από ένα φιλμ τρομακτικά δυνατότερο, από το ισχνό και πενιχρό προμόσιον του.  

Η Φωλιά (The Nest) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Οκτωβρίου 2020 από την Spentzos Films!
Περισσότερα... »

Θα Έρθει Φωτιά (O Que Arde / Fire Will Come) PosterΘα Έρθει Φωτιά
του Oliver Laxe. Με τους Amador Arias Mon, Benedicta Sánchez, Inazio Brao, Nuria Sotelo, Rubén Gómez Coelho, Iván Yáñez, Luis Manuel Guerrero Sánchez.

Ευκάλυπτος
του zerVo (@moviesltd)

Ελάχιστα δέντρα μπορούν να φτάσουν στο μπόι του. Τουλάχιστον από τα πιο διαδεδομένα παγκοσμίως, είναι κείνο το ψηλότερο, αφού με ευκολία μπορεί να φτάσει ίσαμε τα ογδόντα μέτρα από το ίσιωμα. Κατόρθωμα του ευκάλυπτου, που οφείλεται στο δαιδαλώδες σε εξάπλωση μέσα στο έδαφος, ριζικό του σύστημα, που όχι μόνο σαρώνει την οποιαδήποτε αντίσταση συναντήσει - τα θεμέλια των σπιτιών τα έχει για πλάκα - αλλά κατατρώγει οποιαδήποτε άλλη φυτική ύπαρξη, που τριγύρω του προσπαθεί να αναπτυχθεί. Στην χώρα μας συναντάται ως μονάδα, σε αυλές και πάρκα, ενώ στο εξωτερικό υπάρχουν ολάκερες φυτείες του είδους, προς εκμετάλλευση τόσο των θεραπευτικών ιδιοτήτων του φυλλώματος, όσο και της ποιοτικής του ξυλείας. Όπως στην Ισπανία, ας πούμε, που υπάρχουν δάση απέραντα ευκαλύπτων.

Θα Έρθει Φωτιά (O Que Arde / Fire Will Come) Quad Poster
Μετά από φυλάκιση δύο ετών, έχοντας κριθεί ένοχος για εμπρησμό, ο μεσήλικας Αμαδόρ, θα επιστρέψει στην γενέτειρα του, το Λούγκο, ένα μικρό χωριό της Γαλικίας, προκειμένου να διαμείνει μαζί με την μητέρα του, την Μπενεντίκτα, μια ηλικιωμένη γυναίκα, που παρά τα προχωρημένα της χρόνια, ασχολείται ολημερίς με το αγρόκτημα και τα ζώα της. Από την πρώτη κιόλας στιγμή της επανεμφάνισης του στην περιοχή, ο άρτι αποφυλακισθείς άντρας, θα πέσει στον περίγελο των συγχωριανών, που θα τον απορρίψουν μονομιάς ως συμπολίτη τους, θεωρώντας τον ως έναν στυγνό εγκληματία.

Κατάσταση που θα εκδηλωνόταν σε ακόμη πιο ακραίες πράξεις βίας, αν η μικρή κοινωνία δεν έτρεφε τόσο υψηλά αισθήματα σεβασμού για την Μπενεντίκτα, σε σημείο που η γερασμένη παρουσία της πλάι του να λειτουργεί σαν υπερπροστατευτικό δίχτυ. Σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον, θα επιχειρήσει να κτίσει την ζωή του από το μηδέν ο μοναχικός και λιγομίλητος Αμαδόρ, κάθε προσπάθεια του να αναπνεύσει όμως, όπως η γνωριμία του με την όμορφη και συμπαθή του κτηνοτρόφο Έλενα, θα σκοντάφτει πάνω στις αντιξοότητες που θα κτίσει το προβληματικό παρελθόν του. μαζί με κάθε απόπειρα του να σκεφτεί να εκμοντερνίσει τον σε καθεστώς παρακμής τόπο του, ώστε να γίνει πιο αρεστός και ενδεχόμενα να φιλοξενήσει ξένους, που θα τον επισκεφτούν για τουρισμό.

Είναι ιδιαίτερη η ταινία που μας προσφέρει ο Γαλλοσπανιόλος ντιρέκτορας Oliver Laxe, καθώς τα κίνητρα του στο ξετύλιγμα της ιστορίας του, μεταπηδούν διαρκώς από τα κοινωνικώς υπαρξιακά σε εκείνα της περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Οι εικόνες που σχεδιάζει, υψηλής αισθητικής, ειδικά οι φωτεινότερες και ομιχλώδεις τύπου ντοκιμαντέρ των καταπράσινων εκτάσεων, στα βορειοδυτικά παράλια της Εσπάνια, αναμειγνύονται με τα μυθοπλαστικά καρέ, με πρωταγωνιστές την μάνα και τον γιο, χαρακτήρων βγαλμένων σαν μέσα από τον σπαραγμό του Άνθρωποι και Ποντίκια.

Με μουσική επένδυση συριστική, εντέχνως αταίριαστη πηγάζουσα από τις εικόνες του Blade Runner, ο σκηνοθέτης βγάζει μια έκδηλη κραυγή ανησυχίας για την πορεία που έχει πάρει ο κόσμος, στην απόπειρα εκμετάλλευσης της γης που κατοικεί. Η εισαγωγική σεκάνς της νυχτερινής ισοπέδωσης της συστάδας των, αλληγορικά χρησιμοποιούμενων, ευκαλύπτων, είναι πραγματικά εντυπωσιακή, όπως όμορφη είναι κι η μέθοδος που χρησιμοποιεί για να ενώσει τον φόβο του, με την παρουσία του εξιλαστήριου, όπως θα αποδειχθεί στην πορεία, θύματος.

Οι αργότατοι παλμοί του φιλμ, που απέσπασε θετικότατες κρίσεις στο Ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών, σιγοβράζουν το ζουμί της σοσιολογικού προβληματισμού κεντρική του ιδέας, έχοντας σαν βασικό οπλισμό, τις εξαιρετικά ρεαλιστικές ερμηνείες του βασικού πρωταγωνιστικού του διδύμου, Amador Arias Mon και Benedicta Sanchez. Από την άλλη μεριά, οι προφανώς ερασιτέχνες ηθοποιοί στο πλευρό τους, δεν βγάζουν την ίδια αληθινότητα, ειδικά στις τελικές σκηνές της κορύφωσης, εκεί που το βασικό νόημα του O Que Arde έχει διασαφηνιστεί και πλέον απομένει να ξεκινήσει η κουβέντα πάνω στα πάμπολλα ζητήματα που ρίχνει στο τραπέζι. Γιατί αποξαρχής είναι προφανές πως Θα Έρθει η Φωτιά. Το ζήτημα είναι ποιος θα την εκκινήσει. Ο ριζωμένος ταυτοποιημένος ως πυρομανής Αμαδόρ, για κανείς αόρατος, βαλτός μπαχαλάκιας?

Θα Έρθει Φωτιά (O Que Arde / Fire Will Come) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Οκτωβρίου 2020 από την Neo Films!
Περισσότερα... »