Movies Ltd

"Everybody be cool, this is NOT a robbery!"

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

"I'm as mad as hell, and I'm not going to take this anymore!"

Ο Gore Verbinski γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1964 (είχε πρόσφατα τα γενέθλια των 62ων χρόνων του δηλαδή) στην πόλη Όουκ Ριτζ, στο Τενεσί των ΗΠΑ. Οι γονείς του πατέρα του ήταν Πολωνοί εμιγκρέδες. Από βιβλία έχει δηλώσει πως στην παιδική του ηλικία τον διαμόρφωσε η «Μεταμόρφωση» του Φραντζ Κάφκα και από δίσκους το «Master of Reality» των Black Sabbath! Ως έφηβος και στην μετεφηβεία ήταν κιθαρίστας σε πανκ ροκ συγκροτήματα όπως οι «Daredevils» και οι «Little Kings». Εντέλει, όμως, τον κέρδισε ο κινηματογράφος: εν αρχή πούλησε την κιθάρα του για να αγοράσει μια κάμερα Super 8. Ακολούθως, σπούδασε κινηματογράφο στο φημισμένο UCLA Film School, από όπου αποφοίτησε το 1987. Οι πρώτες του επαγγελματικές δουλειές ήταν να σκηνοθετήσει βιντεοκλίπ για συγκροτήματα όπως οι L7, οι Bad Religion και οι Monster Magnet. Στη συνέχεια, στράφηκε στη διαφήμιση και σκηνοθέτησε διαφημίσεις για εταιρίες όπως Nike, Canon, Skittles, United Airlines και Coca-Cola. Το 1993 δημιούργησε την περίφημη διαφημιστική καμπάνια της Budweiser με τους βατράχους που έκρωζαν, για την οποία βραβεύτηκε στις Κάννες!

Και το 1997 γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του: ήταν το «Οι δύο ατσίδες και το πονηρό ποντίκι» (Mousehunt). Ακολούθησαν: «Ο Μεξικάνος» (The Mexican, 2001), «Σήμα κινδύνου» (The Ring, 2002), «Πειρατές της Καραϊβικής: Η κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού» (Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, 2003), «Έχει ο καιρός γυρίσματα» (The Weather Man, 2005), «Πειρατές της Καραϊβικής: Το σεντούκι του νεκρού» (Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest, 2006), «Πειρατές της Καραϊβικής: Στο τέλος του κόσμου» (Pirates of the Caribbean: At World's End, 2007), «Ράνγκο» (Rango, 2011), «Ο μοναχικός καβαλάρης» (The Lone Ranger, 2013), «Αντίδοτο στην ευεξία» (A Cure for Wellness, 2016) και «Good Luck, Have Fun, Don't Die» (2025), ταινία που έκανε την ευρωπαϊκή της πρεμιέρα στο περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου. Ο Verbinski έχει κερδίσει Όσκαρ για το «Ράνγκο».

Η υπόθεση: Ένας Άνθρωπος Έρχεται από το Μέλλον στο Σήμερα για να σώσει την Ανθρωπότητα. Και για να το πετύχει αυτό, θα πρέπει να μαζέψει κάποιους συνανθρώπους του που βρίσκονται σε ένα diner στο Λος Άντζελες και με τη συγκεκριμένη ομάδα, να σταματήσει ένα 9χρονο αγόρι από το να κατασκευάσει την Υπέρτατη A.I. Μόνο που πρέπει να καταφέρει να δημιουργήσει την πιο κατάλληλη ομάδα, από τους χιλιάδες δυνατούς συνδυασμούς μεταξύ των θαμώνων του diner τη δεδομένη στιγμή. Κι αυτό αποδεικνύεται πολύ δύσκολο στην πράξη: ήδη έχει αποτύχει 117 φορές. Μήπως η 118η φορά θα είναι η τυχερή; Εκείνη που θα σώσει την Ανθρωπότητα;

Η άποψή μας: Ο Gore Verbinski είναι εκείνος ο σκηνοθέτης που μέσω της ταινίας «Πειρατές της Καραϊβικής: Το σεντούκι του νεκρού» κατέχει διάφορα ρεκόρ, όπως: α) της ταινίας που έφτασε ταχύτερα τα 100 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις (μόλις σε δύο ημέρες), β) της πώλησης των περισσότερων εισιτηρίων σε μία μόλις ημέρα (αξίας 55.8 εκατομμυρίων δολαρίων), γ) των υψηλότερων εισπράξεων σε 7 ημέρες (196 εκατομμύρια δολάρια)! Νούμερα που τρελαίνουν! Κι όμως, αυτός ο πρώην Μίδας του Χόλιγουντ χρειάστηκε να περιμένει σχεδόν 10 χρόνια από την προηγούμενη ταινία του για να ολοκληρώσει τούτην εδώ! Κι αυτό επειδή οι δύο τελευταίες του ταινίες, και ιδίως το Αντίδοτο στην ευεξία ήταν οικονομικές αποτυχίες. Και το Χόλιγουντ δεν συγχωρεί την αποτυχία... 

Στο Αντίδοτο στην ευεξία άρχισε να δείχνει στοιχεία ενός δημιουργού, που σαν να προσπαθούσε με κάποιον τρόπο να αφυπνίσει ένα κοινό εφησυχασμένο, σαν να έστελνε ένα κινηματογραφικό μπουκάλι με S.O.S. για έναν κόσμο με πορεία ιδανικού αυτόχειρα. Εξόριστος πια από τα στούντιο, επιστρέφει με μια ταινία, την οποία παρήγαγε με δικά του χρήματα κατά βάση, στην οποία θα έλεγε κανείς πως βρίσκεται στην ίδια γενικότερη λογική που είχε στο Αντίδοτο στην ευεξία, μόνο που πλέον είναι πολύ θυμωμένος. Είναι εξοργισμένος. Και φτιάχνει μια ταινία που, με τον μανδύα της κωμωδίας επιστημονικής φαντασίας, επισημαίνει με δηκτικό τρόπο τους κινδύνους από την επέλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης. 

Και τη σκηνοθετεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αγγίζει τα όρια της υπερβολής, της εξτραβαγκάνζας, φτάνοντας να ξεπερνάει πολλάκις τον σουρεαλισμό. Κι αυτή είναι μια ταινία που ή την αγκαλιάζεις και της παραδίδεσαι με τρέλα είτε σε απωθεί επειδή είσαι... άνιωθος ή επειδή την παρερμηνεύεις ως φόλα διδακτική. Βλέποντας την ταινία σου σκάνε δεκάδες άλλες στο μυαλό: από το «12 Πίθηκοι» και το «Ο βασιλιάς της μοναξιάς» μέχρι το «Matrix», το «Εξολοθρευτής» και το... «Inception» αλλά και το «Invasion of the Body Snatchers»!!! 

Ο ίδιος ο Verbinski δήλωσε πως πηγές έμπνευσής του για την ταινία αποτέλεσαν τα «Repo Man», «Akira» και «Σκυλίσια Μέρα»! Και βεβαίως τα backstories των βασικών ηρώων μπορούν να ιδωθούν ως επεισόδια από το «Black Mirror»: κινητά και social media που μετατρέπουν τους εφήβους σε ζόμπι, κλώνοι αγαπημένων προσώπων που αποδήμησαν εις Κύριον σε προσφορά, και χρήστες virtual reality, που την προτιμούν σε σχέση με την reality reality!!! Και ναι, ο λατρεμένος John Carpenter επίσης κρύβεται στις λεπτομέρειες: αν σας έρθει το «Απόδραση από το Λος Άντζελες» στο μυαλό, σε μια συγκεκριμένη σκηνή της ταινίας, είστε φίλοι μου. Αλλά και οι gamers θα την καταβρούν με την ταινία. 

Κι αυτό επειδή πχ το «GLHF» είναι κάτι που οι gamers σημειώνουν πριν αρχίσουν ένα παιχνίδι, κάτι σαν χαιρετισμός, ενώ και η γενικότερη εικόνα και δομή του φιλμ παραπέμπει σε παιχνίδι: υπάρχουν λαγκαρίσματα και glitches, πολλοί από όσους εμφανίζονται μοιάζουν με NPC, ενώ το «Η μέρα της μαρμότας» element έχει να κάνει με το παλιό, κλασικό, «game over» και «insert coin»! Εννοείται πως η ταινία φτιάχτηκε χωρίς τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης (αυτό δα έλειπε). Εννοείται πως έχει και αυτοαναφορικά στοιχεία (πχ βλέπουμε ηρωίδα να φοράει μπλούζα Bad Religion!). Και εννοείται πως διαθέτει ένα καστ που το καταδιασκεδάζει, προεξάρχοντος του πάντα αγαπημένου Sam Rockwell! 

Αντέστε και δείτε την ταινία στο σινεμά, με κλειστό το κινητό πλιζ, και με ανοιχτό μυαλό, ικανό να σκέφτεται ακόμα! Γιατί, ωραία τα βιντεάκια με τις γατούλες, αλλά οι ψιψίνες μπορεί και να μην είναι τόσο αθώες όσο φαίνονται... Και ναι, το τραγουδάκι στο φινάλε είναι τέρμα κολλητικό: Good Luck, Have Fun, Don't Die!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαρτίου 2026 από την Tanweer!

Big in Japan!

γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969)

Πολύ μπροστά από την εποχή τους οι «Άλπεις» τελικά!

Hikari είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Mitsuyo Miyazaki. Όπως διαβάζω στη Wikipedia, γεννήθηκε στην Οσάκα το 1976 ή το 1977 – κι έχει το ενδιαφέρον του αυτό, το γεγονός δηλαδή πως σε μια εποχή όπου τα πάντα βρίσκονται σε δημόσια θέα και η οποιαδήποτε πληροφορία μπορεί να αλιευθεί σε χρόνο dt, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που διαφυλάσσουν τα προσωπικά τους δεδομένα. Η Hikari μεγάλωσε με τη μητέρα της μόνο (δεν γνώρισε τον πατέρα της) και στα 17 της μετακόμισε στις ΗΠΑ μέσω προγράμματος ανταλλαγής μαθητών. Το 1999 πήρε το Bachelor της στο Θέατρο, τον Χορό και τις Καλές Τέχνες από το Πανεπιστήμιο της Γιούτα. Ακολούθως μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου εργάστηκε ως κομπάρσος και χορεύτρια σε διάφορες ταινίες, διαφημίσεις και μουσικά βιντεοκλίπ. Έκανε κι άλλες δουλειές, όπως πχ φωτογράφος για τοπικά μουσικά σχήματα. Στα 30 της άρχισε να σπουδάζει στη Σχολή Κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, από όπου αποφοίτησε με Μάστερ στην Κινηματογραφική και Τηλεοπτική Παραγωγή το 2011.

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί μετά το απρόβλητο στην Ελλάδα «37 Seconds» του 2019. Έχει σκηνοθετήσει δύο επεισόδια από την τηλεοπτική σειρά «Tokyo Vice» και τρία επεισόδια από τη σειρά «Beef». Το «Οικογένεια προς ενοικίαση» έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο φεστιβάλ του Τόκιο για να ακολουθήσει η πρεμιέρα του στο φεστιβάλ του Τορόντο.

Η υπόθεση: Ο Φίλιπ είναι ένας μεσήλικας Καναδός ηθοποιός, που μετακόμισε στο Τόκιο όταν πήρε έναν μεγάλο ρόλο σε διαφήμιση οδοντόκρεμας. Επτά χρόνια μετά, δεν του προσφέρονται πλέον σημαντικοί ρόλοι και η επιβίωση γίνεται επιτακτικό ζήτημα προς επίλυση. Όταν ο ατζέντης του Φίλιπ τον στέλνει σε μια δουλειά που προϋποθέτει να φοράει μαύρο κοστούμι, με καλή αμοιβή, ο Φίλιπ δεν το πολυσκέφτεται. Όταν φτάνει όμως στη «δουλειά», συνειδητοποιεί ότι κλήθηκε να υποδυθεί έναν άνθρωπο που πενθεί, στην κηδεία ενός άνδρα που βρίσκεται, ζωντανός ακόμα, σε ανοιχτό φέρετρο. Όταν η τελετή τελειώνει, ο Φίλιπ καταλαβαίνει ότι ο άνδρας πλήρωσε μια επιχείρηση για να σκηνοθετήσει την ίδια του την κηδεία, ώστε να ακούσει εγκωμιαστικούς επικήδειους. 

Μετά το αρχικό σοκ του για την ύπαρξη μιας τέτοιας υπηρεσίας, ο Φίλιπ δέχεται να συναντηθεί με τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης και εντέλει προσλαμβάνεται. Καθώς περνάει ο καιρός, ο Φίλιπ αντιλαμβάνεται ότι οι σχέσεις που αναπτύσσει με τους πελάτες είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλές συναλλαγές. Κι όταν αρχίζει να βιώνει τον συναισθηματικό αντίκτυπο που έχει η δουλειά του, καλείται να αντιμετωπίσει τις ηθικές συνέπειες της νέας του ιδιάζουσας σταδιοδρομίας.

Η άποψή μας: Το 2011 ο Γιώργος Λάνθιμος σκηνοθετεί τις «Άλπεις», την τελευταία του γυρισμένη στα ελληνικά ταινία. Εκεί, μια Νοσοκόμα, ένας Οδηγός Ασθενοφόρου, μια Γυμνάστρια κι ένας Προπονητής, έχουν δημιουργήσει μια επιχείρηση «αντικατάστασης νεκρών προσώπων» που ονομάζεται «Άλπεις». Αναλαμβάνουν με την ανάλογη αμοιβή, να υποδύονται ανθρώπους που έχουν πρόσφατα πεθάνει, προκειμένου να κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα για τους συγγενείς, τους φίλους, τους συναδέλφους των νεκρών. Πόσο μπροστά πια ο Έλληνας σκηνοθέτης, έτσι; Έστω και σε «κάτι πιο ποπ». 

Οχτώ χρόνια μετά, ο τιτανομέγιστος Werner Herzog (που, by the way, στα 84 του χρόνια, ετοιμάζει δύο ταινίες, η μία εκ των οποίων θα ονομάζεται «Bucking Fastard»!!!) σκηνοθετεί το «Οικογενειακή ευτυχία Α.Ε.» (Family Romance, LLC) στο οποίο, στο Τόκιο, ένας άνδρας προσλαμβάνεται για να υποδυθεί τον χαμένο πατέρα ενός νεαρού κοριτσιού. Και ναι, η ταινία του Herzog θα μπορούσε κανείς να πει πως αποτελεί κάτι παραπάνω από πηγή έμπνευσης για την ταινία της Hikari, μιας που μία από τις πιο σημαντικές ιστορίες που αφηγείται, περιγράφει ακριβώς αυτό: τη σχέση του Brendan Fraser με ένα μικρό κορίτσι, η μητέρα του οποίου τον προσλαμβάνει για να υποδυθεί τον πατέρα του. 

Κατά τα άλλα, η ταινία της Hikari δεν έχει καμία σχέση αισθητικά, κατασκευαστικά και ως στόχευση με τις δύο προαναφερθείσες ταινίες. Το «Οικογένεια προς ενοικίαση» είναι μια ταινία που εξερευνά μια κατάσταση η οποία ισχύει στην Ιαπωνία από τη δεκαετία του '80, ενδεικτική της μενταλιτέ και της κουλτούρας μιας ολόκληρης χώρας. Στην Ιαπωνία, η ψυχανάλυση και η επίσκεψη σε ψυχολόγο ή / και ψυχίατρο, δεν είναι τόσο διαδεδομένη όσο στη Δύση: ίσα – ίσα, αποτελεί θέμα ταμπού και αντιμετωπίζεται ως στίγμα! Ως εκ τούτου, για να αποφευχθούν διάφορες κοινωνικά άβολες καταστάσεις, νοικιάζονται... άνθρωποι. 

Όταν υπάρχει ζήτηση για μια υπηρεσία, η αγορά τη δημιουργεί και την παρέχει. Έτσι «μπλέκει» και ο Φίλιπ. Είναι ηθοποιός και η νέα του «δουλειά» τον βάζει να ερμηνεύει διάφορους ρόλους. Μόνο που αυτοί δεν αφορούν μια ταινία, ένα θεατρικό έργο, μια διαφήμιση. Αφορούν ρόλους δυναμικούς, όπου θα πρέπει να αυτοσχεδιάζει, όπου σενάριο δεν υπάρχει παρά μόνο ένα γενικό premise, όπου καλείται να δίνει τις καλύτερες ερμηνείες του όχι για κάποιο κοινό, ούτε έχοντας δίπλα του συναδέλφους που είναι στην ίδια «παράσταση», αλλά ανθρώπους με σάρκα και οστά, απρόβλεπτους, ευαίσθητους. Κι όταν η αποστασιοποίηση ανάμεσα στο «ρόλο» και το «είναι» πάει περίπατο, και ο ίδιος δεν μπορεί παρά να συνδέεται συναισθηματικά με τα «υποκείμενα» - παραβιάζοντας τους κανόνες της εταιρίας – τότε τα πράγματα γίνονται περίπλοκα. 

Η Hikari γυρίζει συνειδητά μια ταινία με στόχο να αρέσει, να γοητεύσει, να κάνει κόσμο να συγκινηθεί και να δακρύσει, να κόψει εισιτήρια. Γενικώς, κατορθώνει να κρατήσει τις ισορροπίες, χωρίς να ξεπέφτει στο φτηνό μελόδραμα – όχι τόσο συχνά τουλάχιστον ώστε να ευτελίσει το υλικό της. Οι γωνίες είναι στρογγυλεμένες, τα πλάνα είναι φωτογενή και γυαλισμένα, η εις βάθος ανάλυση του πολύ ενδιαφέροντος φαινομένου αποφεύγεται και μένει στην επιφάνεια. Και το όλον θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος εάν δεν υπήρχε η κόλλα που τα κρατάει όλα συμπαγή και άξια παρακολούθησης. 

Κι αυτή η «κόλλα» δεν είναι άλλη από τον Brendan Fraser. O Fraser κατορθώνει να δώσει βάθος ακόμα κι εκεί που η Hikari απλώς πετυχαίνει να ξύσει την επιδερμίδα. Αυτός και το φινάλε της ταινίας την κάνουν άξια παρακολούθησης. «Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου/ Πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου», που λέει και ο Φοίβος Δεληβοριάς...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Φεβρουαρίου 2026 από την Feelgood Ent.!