Movies Ltd

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Όταν το περασμένο καλοκαίρι η Sony αποφάσισε να ενεργοποιήσει και πάλι, έναν επιτυχημένο σε κάθε τομέα, πλην χαμένο στην λήθη δύο περασμένων δεκαετιών, τίτλο, οι προσδοκίες δεν ήσαν ιδιαίτερα υψηλές, αφού ακόμη και οι φανατικότεροι της δίπτυχης σειράς των 28s δικαιολογημένα κράτησαν μικρό καλάθι. Στάση μετριοπαθής, που εντέλει αποδείχθηκε υπέρ της εξαγγελμένης από τον βασικό εμπνευστή της σειράς τριλογίας, αφού η αναβίωση του 28 Years Later, όρισε έναν ικανότατο βατήρα εκτόξευσης. Κι αν αρχικά φάνηκε κάπως παράξενο που ο κοντά 70χρονος Βρετανός, αποφάσισε να μείνει μακριά από την κάμερα στην back to back οργανωμένη συνέχεια, εντέλει εκτιμώ πως το ρίσκο να δώσει την σκυτάλη σε μια αναγνωρισμένη, αλλά και διαφορετικής φιλοσοφίας, Αμερικανίδα δημιουργό, μάλλον αποδεικνύεται σοφή. Στο κτίσιμο ενός δεύτερου μέρους, που ναι μεν οφείλει να διατηρήσει την γραμμή των σεναριακών εντολών του φοβερού και τρομερού Alex Garland, αλλά να μην επιμείνει στην γεμάτη αλβιονικούς συμβολισμούς Βρετανική εσωστρέφεια, του πρώτου επεισοδίου.

Έχοντας μια για πάντα εγκαταλείψει την απομονωμένη κοινωνία πέρα από την παλίρροια, όπου μεγάλωσε, ο 12χρονος Σπάικ, είναι πλέον αποφασισμένος να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τους θανάσιμους κινδύνους της ενδοχώρας. Ως το νεαρότερο μέλος της συμμορίας με τις πολύχρωμές φόρμες και τις ξανθές μακριές περούκες των Φίνγκερς, ο μικρός παλεύει να προσαρμοστεί στις παρανοϊκές απαιτήσεις του αρχηγού Τζίμι Κρύσταλ. Ενός χειριστικού λίντερ, που με αφετηρία τις επικλήσεις του σε μια υπέρτατη δαιμονική δύναμη, οδηγεί την φράξια σε πράξεις αδιανόητης βίας ενάντια στις ολιγομελείς κοινωνίες των υγειών πολιτών, που ήδη έχουν ταλαιπωρηθεί ακραία από τις επιθέσεις των νεκροζώντανων.

Σε πολύ κοντινή απόσταση, στον Ναό των Οστών που έκτισε ως φόρο τιμής στα θύματα του ιού της οργής, ο γιατρός Κέλσον, συνεχίζει τις μοναχικές του επιστημονικές μελέτες, πραγματοποιώντας συνεχή πειράματα στον πλέον θηριώδη των μολυσμένων, τον γίγαντα Σαμψών, που μοιάζει να έχει εθιστεί στην μορφίνη που ο δόκτορας χρησιμοποιεί για να τον ναρκώνει. Ενόσω ο επιστήμονας σταδιακά πλησιάζει στην λύση του γρίφου, προσεγγίζοντας την γιατρειά ενάντια στο δεινό, η αγέλη των Τζίμηδων θα ζυγώσει τον Ναό, για να βρεθεί μπροστά σε μια αναπάντεχη έκπληξη.

Αφετηρία λοιπόν αυτής της συνέχειας, έχουμε ακριβώς από το σημείο που τερμάτισε το προηγούμενο επεισόδιο. Και για να γίνει ακόμη ομαλότερη αυτή η μετάβαση από το Episode I στο II, το τέμπο της πρώτης πράξης, διατηρείται αναλλοίωτο, σε υψηλές στάθμες, σχεδόν φρενήρες. Στην πορεία οι παλμοί πέφτουν, μαζί με την φυσιογνωμία του έργου που αλλάζει και από μανιασμένο κυνηγητό επιβίωσης, μετατρέπεται σε θέατρο βαναυσότητας, μίσους και σαδισμού. Αιτία οι ανίερες πράξεις των υποταγμένων στις ορέξεις του Κάπτεν Τζίμι χούλιγκανς, που φαντάζουν πιο άγριες κι από εκείνες των αρρώστων. Από τον ιό, αφού δεν είναι δυνατόν να μην κρίνεις ασθενείς και τούτους εδώ τους αλήτες, που δεν έχουν την παραμνικρή ενσυναίσθηση για την ανθρώπινη υπόσταση.

Όπως ακριβώς την διαθέτει, στην έτερη αφηγηματική ράγα, ο παράξενης θωριάς, βαμμένος από την κορφή μέχρι τα νύχια με ιώδιο για να διώξει την μόλυνση, γενικός γιατρός, που πιστός στον Ιπποκράτειο όρκο, έχει κάνει αυτοσκοπό του να ανακαλύψει την ίαση του μεγάλου Κακού, που κοντεύει να αφανίσει την ανθρωπότητα. Σε αυτό το διπλό ταμπλό, που αναμενόμενα όσο πλησιάζουμε στο φινάλε, ομογενοποιείται, κτίζει την δική της εκδοχή της ιστορίας η χαρισματική Nia DaCosta, δίχως να δίνει μεγάλη βάση στους Brexitικούς προβληματισμούς του Doyle. Όχι και τόσο αναμενόμενα, ο μικρός ανήλικος ήρως Σπάικ (σαν να μεγάλωσε τέσσερα - πέντε χρόνια σε σχέση με χθες ο Alfie Williams), υποβιβάζεται κάπως από το πρώτο πλάνο, τονίζοντας κατ αυτόν τον τρόπο και τον δευτερεύοντα, υποτακτικό ρόλο που έχει στην αρμάδα των σατανιστών. Που ούτε του αρμόζει, ούτε του κάνει, είναι όμως αδύνατον προς το παρόν, ολομόναχος να κάνει ακόμη μια επανάσταση, που θα του ανοίξει τον δρόμο διαφυγής από την σπείρα.

Κι έτσι η βραδυφλεγής μονομαχία που αναμένεται με ενδιαφέρον, εστιάζεται κατά κύριο λόγο στο yin yang του Κέλσον με τον Κρύσταλ. Δεδομένα η τεράστια απόσταση υποκριτικού κύρους που χωρίζει τον Ralph Fiennes από τον Jack O'Connell, να προδιαθέτει τον θεατή υπέρ του πρώτου, ακόμη περισσότερο κι από τον προφανή λόγο εκτίμησης / αντιπάθειας που διακατέχει τους χαρακτήρες τους. Έναν γέροντα που μοιάζει να τα έχει χάσει, μα απεναντίας τα διατηρεί τετρακόσια, ρισκάροντας να αγκαλιάσει τον πιο φονικό των ζόμπις, ελπίζοντας πως δεν θα αργήσει η στιγμή που ανακαλύπτοντας το φάρμακο, θα μπορεί να χορεύει το λατρεμένο του Girls On Film μαζί με φίλους κι όχι στην απομόνωση. Κι έναν αντιγραφέα του διαβολικού σούπερ σταρ Jimmy Saville - από μόνο του σημάδι κυριαρχίας, όσο και ηθικής κατάπτωσης - που με τις μνήμες της σφαγής της φαμίλιας του από τα θηρία σφηνωμένες στον νου, να τιμωρεί εκδικητικά όποιον σταθεί απέναντι του.

Ο επίλογος, ζωγραφισμένος φλογερά στο πεδίο που έχει κτιστεί από κόκκαλα και κρανία, με το μπάσο του Steve Harris να δίνει τον σπινθηροβόλο παλμό, ορίζει μια από τις ανθολογικότερες φιλμικές στιγμές του horror είδους. Δίχως πάντως να μας οδηγεί σε τίποτα φοβερές και τρομερές εκπλήξεις κι ανατροπές. Πείθοντας μας εντέλει πως το The Bone Temple, ως το δεύτερο τμήμα της 28 Years Later Trilogy, μια χαρά και αξιοπρεπώς στάθηκε ως το γεφύρι που θα μας φτάσει στο (βέβαιο, όχι όμως ακόμη ανακοινώσιμο) τέλος. Εκεί όπου ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν την πτώση των ζενερίκ, αντιληφθήκαμε πως θα λάβει χώρα και το ριγιούνιον που άπαντες καρτερούμε!