Movies Ltd

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Το ημερολόγιο δείχνει 1983, όταν στα εγχώρια ράφια των βίντεοκλαμπ, προστίθεται μια ταινία που στο εξωτερικό είχε κάνει κάποια εμπορική αίσθηση, με πρωταγωνιστή ένα θηριώδες, πλην αγαπησιάρικο φουντωτό Αγίου Βερνάρδου, που από την μια στιγμή στην άλλη παθαίνει αμόκ και αρχίζει να εξολοθρεύει το ένα μετά το άλλο, τα μέλη της φαμίλιας που το στεγάζει. Το χόρρορ φιλμ Kujo - ελληνιστί, Κούτζο Το Βρομόσκυλο, σε εποχές που δεν είχε αναπτυχθεί τόσο ακραία όπως στις μέρες μας, το αίσθημα της συντροφικής ζωοφιλίας - βασισμένο σε μια από τις πρώτες νουβέλες της τεράστιας καριέρας του θρυλικού Stephen King, υπήρξε μια από τις ουκ ολίγες περιπτώσεις των 80s, που έκτισαν τον μύθο πως οι φιλμικές μεταφορές των έργων του Βασιλιά, απέχουν παρασάγγες ποιότητας από το ορίτζιναλ γραπτό. Σκέψου λοιπόν αν δεν τα κατάφερε και τόσο καλά το πρωτότυπο με τον σκύλο τω καιρώ εκείνω, τι μπορεί να πετύχει το κακέκτυπο του, μισό κοντά αιώνα κατοπινά...

Κοριτσοπαρέα, εκμεταλλευόμενη τις σχολικές διακοπές, αποφασίζει να περάσει λίγες ημέρες ξενοιασιάς στην πανάκριβη έπαυλη της Χαβάη, που ανήκει στην οικογένεια της μιας εξ αυτών, της πιο συνεσταλμένης και μυαλωμένης της ομήγυρης, Λούσι. Εκεί όπου πέρα από τον φημισμένο συγγραφέα, πλην κωφάλαλο, πατέρα της, αλλά και την νεότερη και μοναχική αδελφή της, η παρέα θα συναντήσει και τον συμπαθητικό Μπεν, έναν χιμπαντζή που η φαμίλια όχι απλά φιλοξενεί ως κατοικίδιο, αλλά τον θεωρεί και αναπόσπαστο μέλος της. Μια κατάσταση φαινομενικής ηρεμίας και διασκέδασης, όμως, που δεν θα αργήσει να εξελιχθεί σε τραγωδία!

Αφού ο πιθηκάκος, δαγκαμένος από ένα άρρωστο ερπετό, κυριευμένος από την λύσσα, απόντος του αφεντικού του, που λείπει σε ταξίδι προώθησης του καινούργιου του βιβλίου, θα αρχίσει να εξοντώνει το ένα μετά το άλλο τα νεαρά άτομα της συντροφιάς. Που παγιδευμένα στην απομόνωση της υπερπολυτελούς βίλας, δεν μπορούν να εντοπίσουν τον παραμικρό τρόπο διαφυγής από την μανία του ζώου. Ακριβώς δηλαδή όπως το έχουμε ξαναδεί το εργάκι, πόσες δεκαετίες πριν, με την φιλοδοξία πως το έχουμε λησμονημένο και ετούτη εδώ η απόπειρα θα μας μοιάσει καινούργια. Μπα!

Στα θετικά της αφήγησης, μπορούμε να ορίσουμε το απόλυτα περιοριστικό περιβάλλον, που κλείνεται στα στενότατα σύνορα μιας πισίνας στο χείλος του γκρεμού, αλλά και στις παντελώς αδιάφορες προσωπικότητες των νεαρών ηρώων του στόρι - ειδικά των σερνικών, που κινούνται στα όρια του dumb and dumber - που μάλλον στρέφουν το βελάκι της ευνοϊκής διάθεσης προς την μεριά του Μπεν. Φάτους όλους αυτούς τους ηλίθιους που σκέφτονται μονάχα το πουλί τους δηλαδής. Από την  απέναντι μεριά όμως, το προιόν, ελλείψει της παραμικρής έμπνευσης, χρησιμοποιεί ακόμη και το πιο προβλέψιμο κλισέ του είδους, χάνοντας το όποιο ενδιαφέρον παρακολούθησης του από πάρα πολύ νωρίς.

Εκτός των άλλων, το υπερβολικά τραβηγμένο, όσο και κακοσχεδιασμένο, gore, με τα αποσπόμενα σαγόνια, κεφάλια, άκρα και εντόσθια, πιο πολύ των χαβαλέ θα ξεσηκώσουν των πολύ νεαρών θεατών στους οποίους απευθύνεται το Primate, τάχαμου αποτίνοντας φόρο τιμής στον παλιό καλό εκείνο καιρό που τα σιντριβάνια αίματος προκαλούσαν το φασαριόζικο μπιζάρισμα της πλατείας. Σύμφωνοι, το σύνολο σχεδόν θα ταχθεί με το πλευρό του ανθρωποπίθηκου - που επικοινωνεί, μιλώντας κιόλας, μέσω τάμπλετ!!! -  παρά με τους ανόητους νεανίες, το βασικό ερώτημα όμως παραμένει, για το ποιος μπορεί να επιλέξει να έχει δίπλα του ολημερίς ένα pet chimp, χωρίς να φοβάται μια τέτοια έκρηξη της δεδομένης ευφυίας του.