Movies Ltd

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Στα Τρίκαλα, στα δυο στενά»...

Πολύ κατατοπιστικό το δελτίο τύπου που μας στάλθηκε από την εταιρία διανομής σχετικά με το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ. Παραθέτουμε:

«Στα τέλη του 2010 ο Δήμος Τρικάλων ανακοινώνει το σχέδιο αξιοποίησης ενός από τα χαρακτηριστικότερα μνημεία της πόλης, του συγκροτήματος της παλιάς φυλακής. Η φυλακή Τρικάλων χτίστηκε το 1895 σαν ένα από τα πρώτα έργα που χρηματοδότησε το ελληνικό κράτος στη Θεσσαλία, ύστερα από την απελευθέρωσή της από τους Οθωμανούς το 1881. Χτίστηκε στις όχθες του ποταμού Ληθαίου, δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα τεμένη της Ελλάδας που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα, το τζαμί του Οσμάν Σαχ, αλλά και την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου. Η φυλακή λειτούργησε ως το 2006, οπότε και εγκαινιάστηκαν νέες κτιριακές εγκαταστάσεις έξω από την πόλη.

Το 2011 ξεκινούν τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ. Πρωταγωνιστές του είναι επτά άνθρωποι που σχετίστηκαν στο παρελθόν με τη φυλακή: ο πολιτικός κρατούμενος και αγωνιστής της αντίστασης Αλκιβιάδης Ζαμπακάς, ο πολιτικός κρατούμενος στην περίοδο της δικτατορίας Θανάσης Αθανάσιου, ο ποινικός κρατούμενος Κώστας Σαμαράς, ο συνταξιούχος σωφρονιστικός υπάλληλος Γιάννης Αγκούμης, ο τελευταίος διευθυντής της φυλακής Βασίλης Ντάφος, η εκπαιδευτικός Έφη Χατζημάνου και η συγγραφέας-ερευνήτρια Μαρούλα Κλιάφα. Οι χαρακτήρες μας ξεναγούν στο εσωτερικό της φυλακής και με τις αφηγήσεις τους ξαναζωντανεύουν τον μικρόκοσμο της, αποκαλύπτοντας τα διαφορετικά στρώματα του πλούσιου παλίμψηστου της ιστορίας της, που κατ’ ουσίαν αντανακλά ολόκληρη την ιστορία της νεότερης Ελλάδας.

Το φθινόπωρο του 2011, η 19η εφορία βυζαντινών αρχαιοτήτων ανακαλύπτει πως η φυλακή Τρικάλων είναι χτισμένη πάνω σε οθωμανικό λουτρό του 16ου αι. και ξεκινά άμεσα τις εργασίες αποκατάστασής του. Το καλοκαίρι του 2014 ο Δήμος Τρικάλων εξασφαλίζει ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για τη μετατροπή της παλιάς φυλακής σε “Κέντρο έρευνας- Μουσείο Τσιτσάνη”. Οι εργασίες, που αναμένεται να ολοκληρωθούν μέσα στο 2017, επιφέρουν ολοκληρωτική αλλαγή στη φυσιογνωμία του συγκροτήματος, με αποτέλεσμα τίποτα να μη θυμίζει τη φυλακή»...

Η υπόθεση: Το 2006 η Φυλακή Τρικάλων κλείνει ύστερα από 110 χρόνια λειτουργίας. Επτά πρόσωπα που συνδέθηκαν καθοριστικά με τη φυλακή, επιστρέφουν σήμερα σ’ αυτή για να ανασυνθέσουν το παρελθόν της, φωτίζοντας με τις προσωπικές τους αφηγήσεις διαφορετικές όψεις της ιστορίας της νεώτερης Ελλάδας. Τι επιφυλάσσει το μέλλον για το ιστορικό συγκρότημα της φυλακής; Ποια θα είναι η νέα χρήση του; Μια απροσδόκητη ανακάλυψη φέρνει στο φως το κρυμμένο μυστικό του μνημείου και θέτει ένα καίριο ερώτημα: πώς διαχειριζόμαστε την ιστορική μνήμη;

Η άποψή μας: Ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος είναι ένας από τους πιο συνεπείς και τους πιο σημαντικούς κινηματογραφιστές που διαθέτει η χώρα μας. Έχει δοκιμαστεί και στη μυθοπλασία αλλά τα καλύτερα δείγματα δουλειάς του τα έχει δώσει στο χώρο του ντοκιμαντέρ. Πριν λίγα μόλις χρόνια, το 2013, ο υπέροχος «Μανάβης» του ήταν μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες εκείνης της χρονιάς. Τώρα, επιστρέφει με ένα ντοκιμαντέρ, που στο 10ο φεστιβάλ Χαλκίδας τιμήθηκε με τα βραβεία καλύτερης σκηνοθεσίας και μουσικής (του Βαγγέλη Φάμπα), ενώ έλαβε μέρος και στο περσινό 18ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Και για άλλη μια φορά είναι – σκηνοθετικά – άψογος. Καθώς έχει ουσιαστικά ως σκηνικό μόνο την ίδια τη φυλακή και τον προαύλιο χώρο της, δεν διαθέτει και πολλές ευκαιρίες για να συνεπάρει τον θεατή με φωτογραφικές καλλιγραφίες.

Οι φυλακές εξ ορισμού είναι άσχημα κτήρια, είναι φτιαγμένες για να στοιβάζονται εκεί εγκληματίες (αλλά όχι μόνο), προκειμένου εμείς, οι «απ' έξω», να συνεχίζουμε να ζούμε τις ζωές μας χωρίς να κινδυνεύουμε από τους «μέσα». Αναγκαστικά, με την αφήγηση και των επτά ανθρώπων, υπάρχει μια αίσθηση επανάληψης: σε πόσες γωνίες να βάλεις την κάμερα; Πόσες φορές να περάσεις μπροστά από τα κρεβάτια των κρατουμένων; Και να ανεβαίνει τη σκάλα ο πρώην διευθυντής με την ομπρέλα του και να μας δείχνει διάφορους χώρους η εκπαιδευτικός και να μας λέει πως στριμώχνονταν λόγω περισσότερου κόσμου απ' όσο άντεχαν τα τετραγωνικά της ο πολιτικός κρατούμενος. Ο χώρος λοιπόν εδώ ορίζει και περιορίζει. Είναι... φυλακή – και για την κάμερα ακόμα! Οπότε, ότι έχει σημασία είναι οι αφηγήσεις.

Εντάξει, όταν μιλάει ο πολιτικός κρατούμενος και λέει για τα ιδανικά της γενιάς του σε αντιπαράθεση με τη σημερινή no politica γενιά, την χωρίς ουσιαστικά ιδανικά, και σπάει η φωνή του από τη συγκίνηση και φεύγει από την κάμερα για να μην τον δούμε να κλαίει, ε, κάτι τέτοιες στιγμές δικαιώνουν τέτοιου είδους ντοκιμαντέρ. Και η ιστορία για το πως γράφτηκε το περίφημο τραγούδι του Τσιτσάνη έχει ενδιαφέρον. Όπως και ενδιαφέρον, είναι (κάτι που ισχύει σε πάμπολλα ντοκιμαντέρ) το γεγονός ότι είναι σαν ζωντανοί οργανισμοί. Οι δημιουργοί τους ξεκινούν με μια συγκεκριμένη ιδέα στο μυαλό τους αλλά στο διάβα του χρόνου της κινηματογράφησης κάποιο στοιχείο, κάποια ανακάλυψη, κάποιο νέο δεδομένο, μπορεί να αλλάξει τη ροή όλης της ταινίας! Κι εδώ συμβαίνει αυτό! Αρχικά, με την ανακάλυψη των τούρκικων λουτρών και κατά δεύτερον με την αλλαγή χρήσης του κτηρίου με τέτοιο τρόπο ώστε να μην θυμίζει καθόλου πως πριν ήταν φυλακή.

Ωραίο το εύρημα με τους επτά ομιλούντες – συμμετέχοντες στο ντοκιμαντέρ οι οποίοι μόνο ως σκιές μέσα στις φυλακές κοιτάνε έξω από το παράθυρο. Αλλά, δυστυχώς, η προσπάθεια του Κουτσιαμπασάκου να τονίσει πως δεν μπορούμε να σβήνουμε τη Μνήμη με το έτσι θέλω, χωρίς να τη σεβόμαστε, ήτοι, δεν μπορεί στη νέα του χρήση το κτήριο που 110 χρόνια λειτουργούσε ως φυλακή να μην θυμίζει τίποτα από τότε, δεν πετυχαίνει. Ακριβώς επειδή το όλον γίνεται θαρρείς βιαστικά, στο τέλος της ταινίας, μοιάζει forced και άτολμο. Πάντως, σίγουρα ανοίγει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το τι συνιστά εντέλει συλλογική μνήμη. Και τούτο το ντοκιμαντέρ λειτουργεί ως τέτοια...

του gaRis (@takisgaris)

Όσοι με διαβάζουν σε αυτόν τον αιώνα γνωρίζουν ότι τελώ μέγας θιασώτης του αυθεντικού ταλέντου από τη Φιλαδέλφια. Ναι, η Έκτη Αίσθηση. Ο Άφθαρτος. Και μετά μια πάλη εντός του Night για το εάν θα επικρατήσει ο Hitch ή ο Μούσιας ή (δυστυχώς συνέβη) ένα κοκορόμυαλο Εγώ που θεωρούσε πως κατείχε το άγγιγμα του Μίδα. Lady in the Water, The Happening, The Last Airbender (…) Μετά το ναυάγιο του αφελούς After Earth, τα στούντιος του έκλεισαν πορτοπαράθυρα. Ο Ινδός έσπασε το γουρουνοκουμπαρά για να χρηματοδοτήσει το χαριτωμένο και οπωσδήποτε φρεσκότατο The Visit. Εντωμεταξύνε, στο τουήτερ πετά σπόντες για κάτι που οι φανς κόβουν κεντρική αορτή για να ατενίσουν στο πανί. Παρακολουθώ και αναμμένο (κάρβουνο). Φέτο πάει στο φαντάστικ φεστ και πέφτουν σαγόνια μυριάδες στα πατώματα. Το Split, ανεξαρτήτως της θρεπτικής του κινηματογραφικής αξίας, περιέχει το απιστευτότερο τουίστ, ναι, έπειτα από την Έκτη Αίσθηση. Στην πραγματικότητα όμως η αληθινή ανατροπή είναι πως Shyamalan, ο περίγελως του ίντερνετ, το one trick pony και ο φίλε ξεπαρεού γιατί βρωμάει η σέλα σου, αποδεικνύεται Άφθαρτος, εκεί που άπαντες τον είχαμε ξεγραμμένο.

Έχει τελειώσει η προβολή και τα τελευταία 30 δευτερόλεπτα με έχουν στείλει αδιάβαστο. Βγαίνω από την αίθουσα στην κυριολεξία τρέμοντας. Το απόλυτο τράβηγμα χαλιού κάτω από τα πόδια. Γιατί επί σχεδόν δυο ώρες (άνετα ένα εικοσάλεπτο τριμάρισμα θα έκανε το θέαμα ακόμη ζουμερότερο) νομίζεις ότι βλέπεις το κλασικό τύπου 10 Cloverfield Lane τριπάκι, μόνο που εδώ έχουμε τρία έφηβα κοράσια που απάγει μετά από πάρτι ο κακούργος με τις 23 προσωπικότητες Κέβιν, για να τα θυσιάσει στο κελάρι του στο The Beast, τον επερχόμενο λυτρωτή (ο 24ος (ε)αυτός του) όλων των φυλακισμένων ανδρών / γυναικών / γκέη / στρέητ / παιδιών /δολοφόνων / βιαστών που ενθυλακώνει στο μυαλό του. Στη λογική του είσαι ό,τι πιστεύεις και αυτό σε κάνει άτρωτο μέσα από ψυχικό και σωματικό πόνο, ο Shyamalan χτίζει κάτι τρυφερό όσο και αποτρόπαιο, χαράζοντας μια διαδρομή που διαπερνά παιδική κακοποίηση, κανιβαλισμό, σασπένς και λυρισμό χωρίς να λείπουν χιούμορ και το χαρακτηριστικό cameo ώσπου να ρίξει μπουρλότο στο τέλος και να κλείσει τρύπες και απιστευτότητες, πείθοντας πως απλά έβλεπες άλλη ταινία. Μεγαλοφυές. Φτάνει να γνωρίζεις από Shyamalan.

Στις τρεις κοπελιές οι δυο βγαίνουν χαζές και ανυπεράσπιστες και η τρίτη Anya Taylor Joy. Όσοι στάθηκαν τυχεροί έχοντας δει το The Witch, ατενίζουν μια σπάνια εσωτερικότητα και ένα βλέμμα που φρικάρει. Η Betty Buckley (The Happening) ως ψυχίατρος που κουράρει τον Κέβον Γουεντελ Κραμπ λειτουργεί επεξηγηματικά σα ρόλος πέρα από τις συμβάσεις του horror ως προς το χρόνο παρουσίας, ώστε να δώσει μπίλνταπ στο χτίσιμο αγωνίας. Και έρχομαι στον εκπληκτικό James McAvoy (δεν υπάρχουν καλύτερες ερμηνείες από εκείνου μέσα στο 2016) που αντικατέστησε τον Joaquin Phoenix και μεταμορφώνεται κυριολεκτικά με τέτοια ακρίβεια που θα μπορούσε από μόνος του να αποτελέσει κίνητρο να δεις την ταινία μόνο γι’ αυτόν. Επιμένω όμως ότι ο Shyammy, συνεπικουρούμενος από τον dp Μάικ Γκιουλάκη (It Follows) και την κλειστοφοβικά πλαναριστή έμπνευση του Κυνόδοντα, έχει επιστρέψει από τους νεκρούς στην κορυφή ($40Μ το πρώτο 4ήμερo με μπάτζετ $15Μ) και πλέον ετοιμάζεται να παραδώσει αυτό που όλοι χρόνια περιμένουμε και ποιο είναι δαύτο, με ενθουσιασμό δε στο φανερώνω, γιατί πας και τα λες.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	xXx: The Return Of Xander Cage	UIP	1	65	21.931	21.931
2	Η Ρόζα της Σμύρνης	Feelgood Ent.	5	61	15.967	311.424
3	La La Land	Odeon	5	46	14.923	113.032
4	Sing	UIP	6	67	10.082	151.668
5	Έτερος Εγώ	Feelgood Ent.	1	44	9.792	9.792
6	Assassin's Creed	Odeon	3	26	9.435	118.871
7	Live By Night	Tanweer	2	49	9.144	42.879
8	Ballerina	Odeon	5	46	7.660	65.600
9	Moana	Feelgood Ent.	5	56	7.364	106.144
10	The Great Wall	UIP	4	22	7.356	132.601

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Δύο μόλις εβδομάδες απέμειναν για την εκκίνηση του 67ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και οι διοργανωτές ανακοίνωσαν με κάθε επισημότητα και τις 24 ταινίες που θα λάβουν μέρος στο σημαντικότερο κατά τεκμήριο τμήμα της διοργάνωσης, το Διαγωνιστικό. Από αυτές οι 18 θα κονταροκτυπηθούν για το ποια θα κερδίσει τον πολυπόθητο τίτλο, το Βραβείο της Χρυσής Άρκτου, ενώ οι υπόλοιπες 6 λαμβάνουν μέρος τιμητικά Εκτός Συναγωνισμού. Το φετινό Wettbeberb διαθέτει στις τάξεις του σπουδαία ονόματα που θα παρουσιάσουν τα έργα τους με στόχο να φύγουν από την Γερμανική πρωτεύουσα με έναν έπαινο στις αποσκευές τους, δημιουργοί του διαμετρήματος των Sally Potter, Aki Kaurismaki, Alain Gomis, Oren Moverman, Agnieszka Holland, Sabu και πολλών ακόμη με μακρά πορεία στα μεγάλα διεθνή ραντεβού, ενώ στο Out Of Competition κομμάτι θα προβληθούν οι νέες δημιουργίες των Alex De La Iglesia, Stanley Tucci, Martin Provost, Danny Boyle, Gurinder Chadha και James Mangold.

Οι ταινίες του Διαγωνιστικού Τμήματος της 67ης Berlinale, που θα λάβει χώρα από τις 9 μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου.

Ana, mon amour, σκηνοθεσία Călin Peter Netzer (Ρουμανία / Γερμανία / Γαλλία)
Bamui haebyun-eoseo honja (On the Beach at Night Alone), σκηνοθεσία Hong Sangsoo (Νότια Κορέα)
Beuys, σκηνοθεσία Andres Veiel (Γερμανία) - Ντοκιμαντέρ
Colo, σκηνοθεσία Teresa Villaverde (Πορτογαλία / Γαλλία)
The Dinner, σκηνοθεσία Oren Moverman (ΗΠΑ)
Django, σκηνοθεσία Etienne Comar (Γαλλία) – Σκηνοθετικό Ντεμπούτο
El bar (The Bar), σκηνοθεσία Álex de la Iglesia (Ισπανία) – Εκτός Συναγωνισμού
Félicité, σκηνοθεσία Alain Gomis (Γαλλία / Σενεγαλή / Βέλγιο / Γερμανία / Λίβανος)
Final Portrait, σκηνοθεσία Stanley Tucci (Ηνωμένο Βασίλειο / Γαλλία) – Εκτός Συναγωνισμού
Hao ji le (Have a Nice Day), σκηνοθεσία Liu Jian (Κίνα) - Animation
Helle Nächte (Bright Nights), σκηνοθεσία Thomas Arslan (Γερμανία / Νορβηγία)
Joaquim, σκηνοθεσία Marcelo Gomes (Βραζιλία / Πορτογαλία)
Logan, σκηνοθεσία James Mangold (ΗΠΑ) – Εκτός Συναγωνισμού
Mr. Long, σκηνοθεσία Sabu (Ιαπωνία / Χονγκ Κονγκ / Ταιβάν / Γερμανία)
The Party, σκηνοθεσία Sally Potter (Ηνωμένο Βασίλειο)
Pokot (Spoor), σκηνοθεσία Agnieszka Holland (Πολωνία / Γερμανία / Τσεχία / Σουηδία / Σλοβακία)
Return to Montauk, σκηνοθεσία Volker Schlöndorff (Γαλλία / Γερμανία / Ιρλανδία)
Sage femme (The Midwife), σκηνοθεσία Martin Provost (Γαλλία / Βέλγιο) – Εκτός Συναγωνισμού
T2 Trainspotting, σκηνοθεσία Danny Boyle (Ηνωμένο Βασίλειο) – Εκτός Συναγωνισμού
Teströl és lélekröl (On Body and Soul), σκηνοθεσία Ildikó Enyedi (Ουγγαρία)
Toivon tuolla puolen (The Other Side of Hope), σκηνοθεσία Aki Kaurismäki (Φινλανδία / Γερμανία)
Una mujer fantástica (A Fantastic Woman), σκηνοθεσία Sebastián Lelio (Χιλή / ΗΠΑ / Γερμανία / Ισπανία)
Viceroy’s House, σκηνοθεσία Gurinder Chadha (Ινδία / Ηνωμένο Βασίλειο) – Εκτός Συναγωνισμού
Wilde Maus (Wild Mouse), σκηνοθεσία Josef Hader (Αυστρία) – Σκηνοθετικό Ντεμπούτο

89th Academy Awards: Oscars So Black in La La Land

Εδώ είμαστε λοιπόν. Με ένα καινοφανή τρόπο παρουσίασης των υποψηφιοτήτων η Ακαδημία έβαλε προηγούμενους νικητές και υποψηφίους να μιλήσουν γλυκερά για τη στιγμή που άκουσαν το όνομά τους στη λίστα, συμπεριλαμβανομένης της Glenn Close μάλιστα και εδώ χαμογελάμε πικρά. Γιατί η Amy Adams (η πλέον ανάλογη περίπτωση της Glen οσκαρικώς) που σήκωσε στους ώμους της το Arrival βγήκε εκτός πεντάδας όχι χάρη της ανυπέρβλητης La Streep που επισήμως είναι κατηγορία Walt Disney με την 20η (εικοστή) υποψηφιότητα αλλά της συμπαθούς Ruth Negga του Loving, επειδή Oscars So Black. Χρωστούμενα είναι αυτά. Έξι μαύροι + ένας Ινδός (Patel του Lion) μεταξύ των 20 προταθέντων ερμηνευτών. Θρίαμβος του Barry Jenkins με πρωτοφανή τριπλή υποψηφιότητα για Ταινία + Σκηνοθεσία + Σενάριο. Πρωτιά μαύρου ντοκιμαντερίστα (I Am Not Your Negro, 13th, OJ), πρωτιά μαύρου διευθυντή κινηματογράφησης (Arrival). Βέβαια καμιά από τα μιλιούνια γυναικών που βγήκε στους δρόμους για τον Τράμ-π δε βροντοφώναξε για τις 647 υποψηφιότητες διαχρονικώς στη συγκεκριμένη κατηγορία χωρίς ουδεμία γυναικεία παρουσία.

Τι άλλο διακρίνω; Ότι η Ελλάδα που επιμένει έχει Λάνθιμο- Φιλλίπου για το σενάριο του Αστακού αλλά και το 4.1 Miles της Δάφνης Ματζιαράκη για την προσφυγική κρίση που μας βγάζουν στον αφρό. Δεν την πρότεινα (έπιασα τα άλλα τέσσερα στο short doc) για να μη χαλάσει το γούρι και δικαιώθηκα. Το αυτό και με τους Michael Shannon και Mel Gibson που είναι ότι πιο χαρούμενο μου έδωσε η πρωινή γυροβολιά. Ο άσωτος Mel επέστρεψε στις αγκάλες του Hollywood, η Ακαδημία διέσωσε το κύρος της μετά το περσινό φιάσκο έλλειψης χρώματος, όμως το ζουμάκι βρίσκεται αλλαχού. Η χρονιά και η θέαση στο πάνθεον των βραβεύσεων ανήκει δικαιωματικά στο La La Land (του παντελώς VANILLA film) του νεαρότερου νικητή στη σκηνοθεσία στην ιστορία του θεσμού Damien Chazelle. Ισοφαρίζει τις τερματισμένες 14 υποψηφιότητες του All About Eve και του Titanic, αφήνοντας ως μόνη αγωνία το αν θα ξεπεράσει τις 10 νίκες του West Side Story ως μιούζικαλ ή ακόμη και τις απόλυτες 11 πρωτιές των Ben Hur - Titanic - The Return of The King.

Ε, όπως κι εμένα ξεφύτρωσε μια 10η θέση (Deadpool που ξώμεινε στα βράχια γενικώς) στη λίστα μου ενώ έκραζα ότι δεν πρόκειται να έχουμε δεκάδα στη Καλύτερη Ταινία ΚΑΙ εφέτος, έτσι και στο σάιτ της AMPAS εκ παραδρομής καταγράφηκαν οι Tom Hanks και Amy Adams ως υποψήφιοι! Ρε μπας και πλακώσαν οι ρούσοι χακεράδες ξανά; Στο σύνολο μετά το άχαστο La La Land (14) ακολουθούν Arrival / Moonlight (8), Manchester By The Sea / Hacksaw Ridge/ Lion (6), ενώ προέκυψε το γλίσχρο Passengers (2) να τυγχάνει μεγαλύτερης διάκρισης από την ορφανή διεύθυνση κινηματογράφησης του Scorcesικού Silence.

Ραντεβού στο Dolby Theater την Κυριακή - Κοντή Γιορτή της 26ης Φεβρουαρίου. Κελάηδησέ μου στο @TakisGaris και ραντεβού ξανά εδώ για να πάμε ταμείο με χαρά. Αν θες ρίξε μια ματιά στις πρόβλεψες μου επροχθές για να πειστείς.

ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ!

BEST PICTURE
Arrival
Fences
Hacksaw Ridge
Hell or High Water
Hidden Figures
La La Land
Lion
Manchester by the Sea
Moonlight

BEST DIRECTOR
Denis Villeneuve, Arrival
Mel Gibson, Hacksaw Ridge
Damien Chazelle, La La Land
Kenneth Lonergan, Manchester by the Sea
Barry Jenkins, Moonlight

BEST ACTOR
Casey Affleck, Manchester by the Sea
Andrew Garfield, Hacksaw Ridge
Ryan Gosling, La La Land
Viggo Mortensen, Captain Fantastic
Denzel Washington, Fences

BEST ACTRESS
Isabelle Huppert, Elle
Ruth Negga, Loving
Natalie Portman, Jackie
Emma Stone, La La Land
Meryl Streep, Florence Foster Jenkins

BEST SUPPORTING ACTOR
Mahershala Ali, Moonlight
Jeff Bridges, Hell or High Water
Lucas Hedges, Manchester by the Sea
Dev Patel, Lion
Michael Shannon, Nocturnal Animals

BEST SUPPORTING ACTRESS
Viola Davis, Fences
Naomie Harris, Moonlight
Nicole Kidman, Lion
Octavia Spencer, Hidden Figures
Michelle Williams, Manchester by the Sea

BEST ORIGINAL SCREENPLAY
Hell or High Water
La La Land
The Lobster
Manchester by the Sea
20th Century Women

BEST ADAPTED SCREENPLAY
Arrival
Fences
Hidden Figures
Lion
Moonlight

BEST CINEMATOGRAPHY
Arrival
La La Land
Lion
Moonlight
Silence

BEST FILM EDITING
Arrival
Hacksaw Ridge
Hell or High Water
La La Land
Moonlight

BEST VISUAL EFFECTS
Deepwater Horizon
Doctor Strange
The Jungle Book
Kubo and the Two Strings
Rogue One: A Star Wars Story

BEST PRODUCTION DESIGN
Arrival
Fantastic Beasts and Where to Find Them
Hail, Caesar!
La La Land
Passengers

BEST COSTUME DESIGN
Allied
Fantastic Beasts and Where to Find Them
Florence Foster Jenkins
Jackie
La La Land

BEST MAKEUP & HAIRSTYLING
A Man Called Ove
Star Trek Beyond
Suicide Squad

BEST ORIGINAL SCORE
Jackie
La La Land
Lion
Moonlight
Passengers

BEST ORIGINAL SONG
“Audition (The Fools Who Dream),” La La Land
“Can’t Stop the Feeling,” Trolls
“City of Stars,” La La Land
“The Empty Chair,” Jim: The James Foley Story
“How Far I’ll Go,” Moana

BEST SOUND EDITING
Arrival
Deepwater Horizon
Hacksaw Ridge
La La Land
Sully

BEST SOUND MIXING
Arrival
Hacksaw Ridge
La La Land
Rogue One: A Star Wars Story
13 Hours: The Secret Soldiers of Benghazi

BEST ANIMATED FEATURE
Kubo and the Two Strings
Moana
My Life as a Zucchini
The Red Turtle
Zootopia

BEST DOCUMENTARY
Fire at Sea
I Am Not Your Negro
Life, Animated
O.J.: Made in America
13th

BEST FOREIGN LANGUAGE FILM
Land of Mine
A Man Called Ove
The Salesman
Tanna
Toni Erdmann

BEST DOCUMENTARY SHORT SUBJECT
Extremis
4.1 Miles
Joe's Violin
Watani: My Homeland
The White Helmets

BEST LIVE ACTION SHORT
Ennemis Entreniers
La Femme et le TGV
Silent Nights
Sing
Timecode

BEST ANIMATED SHORT
Blind Vaysha
Borrowed Time
Pear Cider and Cigarettes
Pearl
Piper

Προετοιμάσου για εκδίκηση! Έχοντας πραγματοποιήσει την επίσημη πρεμιέρα της στα γκαλά του Διεθνούς Φεστιβάλ Τορόντο του 2016, έρχεται η καινούργια δημιουργία του βετεράνου action σκηνοθέτη Walter Hill, που μια φορά κι έναν καιρό μας είχε προσφέρει τεράστιες επιτυχίες όπως τα 48 Hours, The Warriors και Streets Of Fire, ενώ πιο πρόσφατα υπέγραψε και τα φιλμς Crossroads, Trespass, Last Man Standing, Supernova και Bullet To The Head, κινούμενος πάντοτε στο ίδιο περιπετειώδες τέμπο. Αυτή την φορά το νέο του πόνημα που φέρει τον τίτλο The Assignment και πάλι διαθέτει αρκετή φασαρία στις αποσκευές του με την διαφορά πως ο θεματικός του σπινθήρας, μοιάζει κάπως ξεχωριστός. Κι αυτό διότι το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένας επαγγελματίας εκτελεστής, που η πιο πρόσφατη δουλειά που θα αναλάβει δεν θα τα πάει όπως περίμενε και προδομένος από τους συντρόφους του θα πέσει στα χέρια της αντίπαλης συμμορίας. Που για να εκδικηθούν την δράση του θα του αλλάξουν το φύλο, μέσω εγχείρησης που θα αναλάβει ο δαιμόνιος σαδιστής Γιατρός, μετατρέποντας τον σε μια ολοστρόγγυλων καμπύλων κυρία. Η οποία φυσικά δεν έχει λησμονήσει την τέχνη και εννοείται θα αναζητήσει τους υπεύθυνους πίσω από την μετάλλαξη της για να πάρει το αίμα της πίσω. Ούτε καν το τρέιλερ είναι ικανό να αλλάξει πάντως την πλήρως αρνητική εντύπωση που αφήνει το πλοτ, για το φιλμ που αναμένεται να βγει στις αμερικάνικες αίθουσες κάπου στα μέσα του 2017.

Η παραγωγή μάλιστα δεν επέλεξε κάποιον άντρα ερμηνευτή για να του αποδώσει τον ρόλο, αλλά την ήδη μάτσο και αγριεμένη σε οτιδήποτε κι αν έχει καταπιαστεί στο παρελθόν της Michelle Rodriguez, που έχει ένα ενδιαφέρον να δούμε αν θα πιάσει το στοίχημα που βάζει εδώ. Μαζί της συμμετέχουν επίσης και οι Sigourney Weaver, Tony Shalhoub, Anthony La Paglia, Caitlin Gerard και Terry Chen.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 27 Απριλίου 2017 από την Odeon

Συνέχεια από Episode I

89th Academy Awards: ΜΑΡΤΥΡΩ TA ΝΟΜΙΝΕΣΙΑ (προκείμενος)

Επανέρχομαι. Απορία ψάλτου βηξ ή όχι, ξομολογιέμαι: Είναι δυνατό να έχουμε έξοδο των Split και The Founder τέλη Γενάρη και να χάνουν το τρένο των υποψηφιοτήτων o 24K (όσα και οι προσωπικότητες στις οποίες εκπληκτικά μεταμορφώνεται στη θριαμβευτική επιστροφή του M. Night Shyamalan) o James Mc Avoy και ο (αδίκως αβράβευτος στο Birdman) Michael Keaton; Από τη μια ποιος να σπρώξει τον Shyammy όταν ο πλανήτης τον έχει πάρει με τις πέτρες (όχι αδικαιολόγητα) την τελευταία ντουζίνα χρόνια. Από την άλλη οι Weinsteins αφιερώθηκαν ψυχή και σώμα στο Lion το οποίο πέταξε όξω από DGA Scorsese και Gibson και μοστράρει μέχρι και τον 8χρονο πρωταγωνιστή Sunny Pawar για πρώτο ανδρικό, μετά από αγκαλιές με Ομπάμα και καπάκι ανακοίνωση έναρξης ίντερνσιπ της κόρης του Μαλία στην TWC. Έτσι παίζεται το παιχνίδι αγάπη μου. Ενώ ταυτόχρονα, αφού με έφερε η κουβέντα στο μπεστ άκτορ, αρχίζει το σμήαρ καμπαίην (L.A. Times) ενάντια στον Casey Affleck περί παλιών υποθέσεων για διπλό σέξουαλ χαράσμεντ που έχει τακτοποιηθεί στα πολιτικά δικαστήρια (σε αντίθεση με τα ποινικά που απασχόλησε ο Nate Parker του A Birth of A Nation).

Στα γρήγορα λοιπόν, πριχού τις πρόβλεψες σε ΟΛΕΣ τις κατηγορίες, γιατί εδώ στον Κάναδα ήρταμαν για να τα βλέπουμε ΑΠΑΝΤΑ. Το La La Land θα τσιμπήσει κοντά στη ντουζίνα νομινέσια (με ισχυρή πιθανότητα επικράτησης σε 6-9). Αν δεις μέσα Gosling - σενάριο έχει τελειώσει η δουλίτσα. Δυο μόνο φιλμς απειλούν, ήτοι τα Manchester by the Sea και Moonlight, τα οποία μάλλον θα βολευτούν από ένα σενάριο και μια ερμηνεία ή δυο στις νίκες. Τρελό ντεμαράζ από Lion, Deadpool και το θριαμβεύον στις αίθουσες Hidden Figures, που μαζί με Moonlight, Fences και την παντοδύναμη ντοκιμαντερίστικη τριάδα OJ -13th- I Am Not Your Negro ολοκληρώνουν το φετινό Black Oscars σενάριο. To Hacksaw Ridge είναι στην κόψη ως Ταινία και μάλλον εκτός Σκηνοθεσίας καθότι Trump (που δεν, αλλά…). Silence και 20th Century Women (Benning-Gerwig οριακά όχι στην πεντάδα) εκτός νυμφώνος παρέα με Sully και Loving που έκαναν πηκ νωρίς. Τα BAFTAs έφεραν στο προσκήνιο Nocturnal Animals και I, Daniel Blake, χωρίς σοβαρό επηρεασμό της κούρσας όμως.

Στα τεχνικά και τα μουσικοτραγουδιστικά πρωτεύει το La La Land ενώ δείχνει να έχει ξεκαθαρίσει η φάση σε animated – doc – ξενόγλωσσο με Zootopia - OJ: Made in America – Toni Erdmann. Στις ερμηνείες οι μονομαχίες είναι Affleck - Washington, Stone - Portman, Ali - Bridges και Davis - Williams, με κλειδωμένη τη Viola για τη νίκη (Fences). Η ταινία του Denzel θα κονταροχτυπηθεί με το Moonlight στο προσαρμοσμένο σενάριο ενώ το Manchester θα παλέψει με το La La το οποίο αν επικρατήσει ΚΑΙ εδώ πάει για σκούπα. Ελληνική ελπίδα O Λάνθιμος με τον Αστακό για την τιμητική υποψηφιότητα. Ακολουθούν οι πίνακες. Δέχομαι στοιχήματα. Κελάηδησέ μου στο @TakisGaris και συντονίσου στο @moviesltd μέχρι την Απονομή σε ένα μήνα όπου ο Τζίμι Κίμελ θα έχει -ελέω φρεσκαδούρας 45ου Αμερικανού Προέδρου - άφθονο υλικό να επαναφέρει το οσκαρικό σόου στην υψηλή τηλεθέαση, σε μια εποχή που το πόπολο έχει πιότερο ανάγκη από ποτέ τέσσερες ώρες απόδρασης από το ζόφο της νεότερης τάξης πραγμάτων.

gaRis

Γκοτζίλας που χορεύει! Όχι βεβαίως και με τις ευλογίες της Toho, που πρώτη δίδαξε στο κινηματογραφικό κοινό την μορφή του θεόρατου μυθολογικού τέρατος, μιας και με τις δηλώσεις του δικηγόρου της, ποτέ δεν θα επιθυμούσε το θηρίο να γίνει ποτέ βασικό θέμα κωμωδίας, έρχεται μια τύποις σατιρική εκδοχή της φημισμένης Made In Japan ιστορίας φαντασίας, που φέρει την μαρκίζα Colossal. Φέροντας την υπογραφή του Σπανιόλου σκηνοθέτη Nacho Vigalondo, δημιουργού του Cronocrimenes, άλλωστε, οι γνώστες του έργου του λίγο έως πολύ γνωρίζουν από πριν ποια θα είναι η αισθητική του φιλμ, στην ανάμειξη της περιπέτειας με την γλαφυρότητα. Κεντρικό πρόσωπο της πλοκής η Γκλόρια, τριαντάρα Νεουορκέζα που δεν λέει να σοβαρευτεί με συνέπεια ο καλός της να την στείλει αδιάβαστη. Χωρίς να έχει κάποιον να την βοηθήσει, θα πάρει την απόφαση να επιστρέψει στην γενέτειρα της εκεί που η μοναδική απασχόληση που θα βρει στα μέτρα της, θα είναι ως σερβιτόρα στο μικρό μπαράκι του παλιόφιλου της Όσκαρ. Και εκεί που θα φανταστεί πως έχει ηρεμήσει, θα αντιληφθεί πως ο έξαλλος τρόπος ζωής έχει δημιουργήσει έναν περίεργο συσχετισμό με το γιγάντιο τέρας που απειλεί τον κόσμο στην μακρινή Κορέα! Σύμφωνοι, το ύφος είναι απόλυτα ανατρεπτικό και μακρινό από όσα γνωρίζαμε μέχρι ώρας για τις περιπέτειες με τα Κάιτζου, όπως αποδεικνύει και το τρέιλερ που η νεότευκτη Neon Pictures έχει ρίξει στην κυκλοφορία, να δούμε όμως και αν το αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον, όταν το έργο θα πραγματοποιήσει την επίσημη πρεμιέρα του στους κινηματογράφους στις 7 Απριλίου 2017.

Φέτος κλείνουν πέντε χρόνια από την στιγμή που η χαριτωμένη Anne Hathaway, η οποία εδώ κρατά τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο, τιμήθηκε με το Όσκαρ ερμηνείας για την παρουσία της στο μιούζικαλ Les Miserables και ακόμη η αξιόλογη σταρ δεν έχει καταφέρει να τον εξαργυρώσει ανεβάζοντας ακόμη πιο πολύ τις μετοχές της. Θα το πετύχει εδώ σε μια ταινία που εμφανώς δείχνει να διαθέτει ειδικές ικανότητες? Μαζί της συμμετέχουν ακόμη και οι Jason Sudeikis, ο Tim Blake Nelson, o Austin Stowell και ο Dan Stevens.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Απριλίου 2017 από την Odeon

Του μοιάζει! Δεν δείχνει διατεθειμένη η Fox και μαζί της η συνεχόμενων φιλμικών κυμάτων Marvel να εγκαταλείψει το χρυσοφόρο πρότζεκτ του μεταλλαγμένου με τις λεπίδες, του γνωστότερου ίσως και δημοφιλέστερου υπέρ ήρωα που συμμετείχε ποτέ στο σχήμα των X-Men. Για ένατη φορά λοιπόν, συμπεριλαμβανομένων των εμφανίσεων του στις κινηματογραφικές σελίδες των Mutants αλλά και των προσωπικών του σπιν οφς, ο Logan έρχεται στην μεγάλη οθόνη, έχοντας δώσει ήδη ραντεβού πρεμιέρας στο επερχόμενο Φεστιβάλ του Βερολίνου, ανεβάζοντας το εμπορικό θερμόμετρο του θεσμού. Σε σκηνοθεσία του James Mangold καταφτάνει η καινούργια περιπέτεια που κλείνει την ξέχωρη τριλογία του Γούλβεριν, η οποία χρονικά κινείται στο κοντινό μέλλον, με τον Λόγκαν να αναζητά τα χαμένα ίχνη του Καθηγητή Χ που κρύβεται από τους παράξενους διώκτες του κάπου στα σύνορα των ΗΠΑ με το Μεξικό. Την ήδη δυσχερή κατάσταση θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο η παρουσία ενός μικρού κοριτσιού, με τις ίδιες ακριβώς μεταλλακτικές ικανότητες του Wolverine, που βρίσκεται κυνηγημένο κι εκείνο από τις σκοτεινές δυνάμεις των αντιπάλων. Το εισαγωγικό τρέιλερ που μόλις έδωσε στην δημοσιότητα η διανομή είναι ελαφρώς διαφοροποιημένο στην ατμόσφαιρα του από τις προηγούμενες ταινίες με τον ίδιο κεντρικό χαρακτήρα, όπως όμως είναι και πολύ πιο βίαιο και περιπετειώδες στην παρουσίαση του θέματος του. Που αναμένεται να φτάσει στις αίθουσες του κόσμου, στις 3 Μαρτίου του 2017.

Αυτή την στιγμή ο Hugh Jackman είναι ο μακροβιότερος ηθοποιός που έχει υποδυθεί οποιονδήποτε superhero βγαλμένο από κόμικ, ρεκόρ όμως που δεν πρόκειται να επεκταθεί περαιτέρω μιας και ετούτη είναι η τελευταία φορά που θα τον δούμε να ντύνεται την μορφή του Λόγκαν. Δίπλα του όπως έχουμε συνηθίσει συναντάμε τον βετεράνο Patrick Stewart να αποδίδει και πάλι τον Προφέσορα Ξαβιέ, ενώ το καστ ολοκληρώνουν ακόμη οι Sienna Novikov, Boyd Holbrook, Richard E. Grant, Stephen Merchant και η μικρούλα Dafne Keen που υποδύεται την Λόρα Κίννευ / Χ-23.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Μαρτίου 2017 από την Odeon

89th Academy Awards: ΜΑΡΤΥΡΩ TA ΝΟΜΙΝΕΣΙΑ (πρόλογος)

Κλείνω 4ήμερο μπιέλας στο λάπτοπο και κάτι παράξενες εντροπίες κυβερνοπαραληρούν στον μυελό μου. Θέλω να βρίξω από τη μια, γιατί αυτό το βρώσιμο χρυσάφι που είναι για πολλούς τα όσκαρς είναι ο προσωπικός μου πρεζέμπορας την τελευταία 30ετία (μη ψαρώνεις – 31 δείχνω, αχαχαχαχαχα). Είναι ζόρι και άτιμο πράμα να βλέπεις έργο και να στεγνώνει ο καταπιώνας από το στρέσσο να μαντέψεις πιθανές υποψηφιότητες. Κατά περίεργο τρόπο, η νίκη είναι κατά τι ευκολότερη μαντεψά. Σταλήθεια, η όλη ιστορία απλή χώνεψη είναι (στο 80+%) της πορείας των υποψηφίων ταινιών και συντελεστών στη βραβευτική πίστα του κάθε Δεκέμβρη και εντεύθεν, ξεκινώντας από τις ενώσεις κριτικών κινηματογράφου και ένα ποτ – πουρί SAGs, Golden Globes (αμέ και δε ντρέπομαι!), BAFTAs, PGA, DGA και λοιπού συντεχνιακού συμφύρματος. Αυτά τα νορμάλ χρόνια. Φέτο πέσαμε πάνω στην απαρχή της προεδρίας Τράμπ, δηλαδή το πλήρες αδιανόητο, τόσο για τον πλανήτη, όσο και για τον ίδιο. Δε παίζει ρόλο λες;

Aμέ. Το Χόλυγουντ έχει δώσει ξεκάθαρο μήνυμα στον πλανηταρχίδη, στο δεύτερο ημιχρόνιο της περσινής #oscars_so_white ντροπής. Για να ρίξω τα κουκιά επιτέλους, καθαρίζω ότι η Ακαδημία φέτος θα κάμει δυο πράματα: Αφενός θα το ρίξει στο μιούζικαλ για να ξορκίσει το πεσμένο ηθικό από την πιο ντροπιαστική ήττα δημοκρατικού υποψηφίου μετά από 8ετία του δημοσκοπικά (60%) πιότερο δημοφιλούς προέδρου έβα Ομπάμα. Αφετέρου, θα επιβραβεύσει καθολικά μαύρους υποψηφίους όπου μπορεί και δη γυναίκες σε μια άνευ προηγουμένου ρελάνς ντιβέρσιτι. Σημειωτέο πως η Τσέρυλ Μπουν έμπασε καμιά τετρακοσαριά νέα ντιβέρς μέλη ενώ ταυτόχρονα κατανάγκασε σε άρση δικαιώματος ψήφου μια φούχτα γερόντια. Μάθε κι απομνημόνευσε επίσης ότι ο καθείς ψηφίζει στον τομέα του κι όλοι μαζί για Καλύτερη Ταινία. Με το πρεφερένσαλ μπάλοτ χρειάζονται περίπου 300 πρωτιές για μια ταινία για να παίξει 8άδα – 9άδα (10άδα ξέχνα τη κι εφέτο). Στο τέλος δε νικά αυτή με τα περισσότερα νο1 αλλά εκείνη με τα νο1 + νο2. Έτσι νίκησε το Spotlight ταπέρσι επί του διχαστικού καλλιτεχνικά The Revenant. Δίνω στίγμα λοιπόν και συνεχάω πασπαλίζοντας ένα ανατρεπόμενο τρίβια για να εισέλθω πλαγιομετωπικά στην αποσαφήνιση των κυριοτέρων (μπιγκ έιτ) κατηγοριών.

Best Picture Musicals (9 νικήτριες)

Broadway Melody (1928/29)

The Great Zeigfeld (1936)

An American In Paris (1951)

Gigi (1958)

West Side Story (1961)

My Fair Lady (1964)

The Sound Of Music (1965)

Oliver! (1968)

Chicago (2002)

Best Picture + Best Original Song (5 Νικήτριες)

Going My Way (1944)

Gigi (1958)

Titanic (1997)

The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)

Slumdog Millionaire (2008)

Νικήτριες Best Picture χωρίς υποψηφιότητα Best Director

Wings (1927/28)

Grand Hotel (1931/32)

Driving Miss Daisy (1989)

Argo (2012)

Νικήτριες Best Picture and χωρίς υποψηφιότητα Screenplay

Wings (1927/28)

The Broadway Melody (1928/29)

Grand Hotel (1931/32)

Calvacade (1932/33)

Hamlet (1948)

The Sound Of Music (1965)

Titanic (1997)

Τα μόνα Animated Films που έχουν κερδίσει υποψηφιότητα Best Picture

Beauty and the Beast (1991)

Up (2009)

Toy Story 3 (2010)

Οι μόνοι ηθοποιοί που έχουν κερδίσει όσκαρ (ερμηνείας) σκηνοθετώντας τον εαυτό τους

Laurence Olivier — Hamlet (1948)

Roberto Benigni — Life is Beautiful (1998)

Μαύροι Ηθοποιοί που έχουν Όσκαρ

Hattie McDaniel, Best Supporting Actress — Gone With the Wind (1939)

Sidney Poitier, Best Actor — Lilies of the Field (1963)

Louis Gossett Jr., Best Supporting Actor — An Officer and a Gentleman (1982)

Denzel Washington, Best Supporting Actor — Glory (1989)

Whoopi Goldberg, Best Supporting Actress — Ghost (1990)

Cuba Gooding Jr., Best Supporting Actor — Jerry Maguire (1996)

Halle Berry, Best Actress — Monster's Ball (2001)

Denzel Washington, Best Actor — Training Day (2001)

Morgan Freeman, Best Supporting Actor — Million Dollar Baby (2004)

Jamie Foxx, Best Actor — Ray (2004)

Forest Whitaker, Best Actor — The Last King of Scotland (2006)

Mo'Nique, Best Supporting Actress — Precious (2009)

Octavia Spencer, Best Supporting Actress — The Help (2011)

Lupita Nyong'o, Best Supporting Actress — 12 Years a Slave (2013)

Χρονιά με τις περισσότερες υποψηφιότητες Μαύρων Ηθοποιών

2004 (5): Jamie Foxx (Best Actor: Ray & Best Supporting Actor: Collateral), Morgan Freeman (Best Supporting Actor: Million Dollar Baby), Don Cheadle (Best Actor: Hotel Rwanda) and Sophie Okonedo (Best Supporting Actress: Hotel Rwanda). Με τρεις συνολικά υποψηφιότητες ακολουθούν τα έτη 2001 και 1972.

Ταινίες με τις περισσότερες οσκαρικές υποψηφιότητες

All about Eve (1950) — 14 [6 wins]

Titanic (1997) — 14 [11 wins]

Gone with the Wind (1939) — 13 [8 wins plus one Special and one Sci/Tech award]

From Here to Eternity (1953) — 13 [8 wins]

Mary Poppins (1964) — 13 [5 wins]

Who's Afraid of Virginia Woolf? (1966) — 13 [5 wins]

Forrest Gump (1994) — 13 [6 wins]

Shakespeare in Love (1998) — 13 [7 wins]

The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001) — 13 [4 wins]

Chicago (2002) — 13 [6 wins]

The Curious Case of Benjamin Button (2008) — 13 [3 wins]

Έλα μπάσου στο κλίμα και κάνε όρεξη γιατί Τρίτη κοντή γιορτή. Διάλλειμα και επιστροφή με προβλέψεις – γκαραντί και ανάλυση καραφωτιά. Πάω να σβήσω το φούρνο κι έρχομαι.

Συνέχεια σε Episode II

του zerVo (@moviesltd)

Δεν με είχε χαλάσει θυμάμαι, εκεί λίγο μετά το μιλένιουμ, η πρώτη εκείνη κινηματογραφική απόπειρα του Τριπλ Εξ, για να πλασαριστεί στο κοινό, σαν κλωνάρι του Τζέιμς Μποντ, που την περίοδο αυτή διένυε ντεφορμέ φεγγάρι. Είχε ταχύτητα, τέμπο, ρυθμό αλλά και χιουμοράκι εκείνη η προσπάθεια της Sony θυμάμαι, μα και έναν ανερχόμενο αστέρα στις τάξεις της για να υποστηρίξει τον σπορτίφ υπερήρωα, με τα εμπορικά αποτελέσματα να είναι καθόλα ικανοποιητικά, καθώς πέτυχε στην πορεία της να τριπλασιάσει παγκοσμίως τα 70 εκατομμύρια που στοίχισε. Το πρότζεκτ με την ολική επαναφορά του κορυφαίου υπερκατάσκοπου, λογικά, έπεσε στην δυσμένεια, απέκτησε ένα σίκουελ της σχεδόν κακιάς ώρας κι έκτοτε εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Προσωπικά δεν γνωρίζω τους άξιους αναφοράς λόγους που ώθησαν την Paramount (πια) να το επαναφέρει στο προσκήνιο, εκτός από το φούσκωμα των ταμείων, μιας και δεν υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη πλέον για σελιλόιντ πράκτορες. Όταν μάλιστα δεν έχουν και τίποτα το καινούργιο να προσθέσουν.

Για μια και πλέον δεκαετία ο παροπλισμένος μυστικός Ζάντερ Κέιτζ, έχει σβήσει για τα καλά τα ίχνη του, όντας αποφασισμένος να αφήσει πίσω του το ριψοκίνδυνο παρελθόν και να αποκτήσει μια πολύ πιο ήρεμη και φιλήσυχη ζωή, στον τροπικό παράδεισο της Καραϊβικής που διαμένει και που από τους φιλόξενους ντόπιους θεωρείται σαν τοπικός ήρωας. Η πρόσφατη κλοπή από την αδίστακτη συμμορία του διαβόητου, πρώην agent, Ζιανγκ, του Κουτιού της Πανδώρας, μηχανισμού που καταφέρνει να ελέγξει την πορεία των δορυφόρων της γης, όπλου που στα παρανοϊκά χέρια της μπορεί να εξελιχθεί σε σφόδρα απειλητικού για την ανθρωπότητα, θα αναγκάσει την Υπηρεσία της NSA να εντοπίσει τον διατηρούμενο ακόμη σε άριστη φόρμα xXx και να τον ενεργοποιήσει, δίνοντας του την εντολή να βρει τους κακοποιούς και να τους αποσπάσει την σημαντικότατη συσκευή...

Με το παλιό του αφεντικό, τον μέντορα του Αύγουστο Γκίμπονς, να έχει γίνει το πρώτο μαρτυρικό θύμα της πρώτης πτώσης δορυφόρου από την ανατολίτικης προέλευσης τρομοκρατική φράξια, ο Ζάντερ θα κληθεί από την αυταρχική διάδοχο του Τζέιν Μαρκ, να συντάξει μια καλά εκπαιδευμένη ομάδα και να αναζητήσει τα ίχνη των εξτρεμιστών, πριν εκείνοι σπείρουν και πάλι τον πανικό. Έτσι η ετερόκλητη κομπανία που θα δημιουργήσει ο Κέιτζ, αποτελούμενη από μια ισορροπίστρια άσσο στην σκοποβολή, έναν ευφάνταστο DJ και έναν τερμινέιτορ που έχει επιβιώσει από διακόσιες παρά μία συγκρούσεις, θα βρεθεί στο κατόπι της αεικίνητης γκανγκ των δύο μαχητών με άριστη γνώση ασιανών πολεμικών τεχνών και της κοπελιάς που επίσης διαθέτει χάρισμα στο σημάδι.

Ισοδύναμες δηλαδή εκ πρώτης όψης, οι αντίπαλες φατρίες που ρίχνονται στην μάχη κάτω από την επίβλεψη της κατά είκοσι κιλά περίπου αδυνατισμένης, μέσα στις μαύρες ολόσωμες φόρμες, με μαλλάκι κομμένο καρεδάκι ίσιο και βαμμένο πλατινέ ξανθό Toni Colette, που μπορεί να μην μοιάζει ούτε για τριαντάρα, αλλά ακόμη δεν αντιλήφθηκα την επιλογή της να χαμηλώσει τα ερμηνευτικά της στάνταρντς συμμετέχοντας σε ένα τόσο μέτριου επιπέδου φανφαρόνικο πατιρντί. Βεβαίως όταν τους καλούς εκπροσωπεί ο μάτσο και υπέρλαμπρος action αστέρας Vin Diesel, είναι πολύ δύσκολο η τελική έκβαση να μην γείρει υπέρ του, ακόμη κι αν κόντρα του θα βρει τον κορυφαίο κίτρινο δράκο του Χονγκ Κονγκ των πρόσφατων δεκαετιών, Donnie Yen, που στα 54 και μετά από πέντε ντουζίνες ταινιών στην πατρίδα του κι ένα μίνι πέρασμα από ένα τεύχος του Blade, αποφάσισε να ξενιτευτεί προς Χόλιγουντ μεριά και να κάνει γνωστή την ικανότητα του στο κουνγκ φου και στην Δύση, για δεύτερη φορά φέτος μετά το Rogue One. Μονομαχία μεγατόνων, φαντάζεσαι και στρογγυλοκάθεσαι στο κάθισμα καρτερώντας τον πανζουρλισμό.

Που εντέλει δεν έρχεται ποτέ ή σχεδόν ποτέ πέραν ενός ολιγόλεπτου τύπου παρκούρ κυνηγητού και μιας θαλασσινής καταδίωξης με υδρόβια μηχανάκια κάτω από τα κύματα (!), μιας και το ανύπαρκτο, ακόμη και για περιπέτεια δράσης, σενάριο, αποφασίζει από μια στιγμή και μετά να τους μετατρέψει όλους σε φιλαράκια, γνωστοποιώντας πως όλοι, παλιοί, νέοι, ακόμη και επανεμφανιζόμενοι Ice Cube xXx, μόνο λειτουργώντας ομαδικά μπορούν να θριαμβεύσουν. Εννοείται πως όλες οι σεκάνς αγωνίας και απίθανης σε ταχύτητα εξέλιξης, καταστρατηγούν τον οποιοδήποτε κανόνα της φυσικής, για να πραγματοποιηθούν, όπως επίσης εννοείται πως τα πάντα λαμβάνουν χώρα με το χαμόγελο της χαρακτηριστικής άνεσης ζωγραφισμένο στα πρόσωπα των συμμετεχόντων, που, σιγά μωρέ, δεν έγινε και τίποτα που πέφτει το αεροπλάνο μας, απλά θα ανοίξουμε την πόρτα και θα βουτήξουμε κι εμείς στο κενό. Τι στην ευχή! Όλο και κάποιο αλεξίπτωτο θα βόσκει εκεί έξω...

Αν υπάρχει μια κάποια θετική ανάγνωση όλων αυτών των αφελών εξελίξεων του xXx: Return Of Xander Cage, είναι που ο D.J, Caruso που τις επιμελείται, το κάνει με κέφι και τις αποτυπώνει στην οθόνη πιστεύοντας κι ο ίδιος πως μπορεί σε κάποιο παράλληλο σύμπαν να συμβούν στ αλήθεια. Οπότε ακολουθούμε κι εμείς οι θεατές το δικό του ανέμελο δόγμα και συντονιζόμαστε στο χωρίς συγκεκριμένο δράκο παραμύθι, που μας ταξιδεύει από την Ντομίνικα ίσαμε τις Φιλιππίνες, έτσι για να πάρουμε και μια μυρωδιά κλίματος τροπικού και στο, παρόντος Neymar Τζούνιορ, φινάλε του να πούμε ανακουφισμένοι το ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Ζήσαν? Μα για στάσου ο χαρακτήρας του Sam Jackson δεν τα κακάρωσε?

του zerVo (@moviesltd)

Για όσους δεν το γνωρίζουν ή δεν το θυμούνται το παιδικό πρόγραμμα των κρατικών τηλεοπτικών καναλιών της χώρας, από την αρχή της λειτουργίας του μέσου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 80, είχε δεν είχε διάρκεια μιας ώρας, παίζοντας εκεί γύρω στις 4 με 5 το απόγευμα, με εκπομπές που άνοιγαν το πενιχρότατο σε χρονική διάρκεια ημερήσιο πλάνο εκπομπών. Και συνήθως, μιας και τα επεισόδια των ελάχιστων σειρών που είχαν στην κατοχή τους οι δίαυλοι της ΕΡΤ ήταν ελάχιστα, αυτά έπαιζαν σε συνεχείς λούπες, κρατώντας κατά κάποιο τρόπο, έστω κι έτσι φτωχά, το ενδιαφέρον της πιτσιρικαρίας ζωντανό. Χάιντι, Λόλεκ και Μπόλεκ, Σταρ Μπλέιζερς, Γούντυ Τρυποκάρυδος, άντε και καναδυό που δεν μου έρχονται τώρα στον νου, αποτελούσαν την ούτε καλά καλά δεκάδα των μικιμάου της εποχής, που αν και πρωτόγονη σε αισθητική και δυνατότητες, σήμερα επανέρχεται με νοσταλγία στην μνήμη χάρη στην κυκλοφορία της κινηματογραφικής εκδοχής, μιας από τις πιο διάσημες ηρωίδες των μονοψήφιων χρόνων μας. Μάγια η Μέλισσα λοιπόν...

Ούτε γι αστείο δεν μπορείς να την κρατήσεις σε ησυχία, από την στιγμή που θα ανοίξει τα μάτια της και θα ξεκινήσει την καινούργια της ημέρα στην (κυριολεκτικά) πολύβουη φωλιά. Ο λόγος για την νεαρότατη μελισσούλα Μάγια, που ούτε γράμματα επιθυμεί να μάθει, ούτε τρόπους καλής συμπεριφοράς, ούτε φυσικά τους κανόνες της σωστής λειτουργίας της κυψέλης. Μονάχα το τραγούδι, το παιχνίδι κι ο χορός νοιάζουν ολημερίς το σκανταλιάρικο έντομο, που ονειρεύεται διαρκώς την στιγμή που θα διαβεί την πύλη του σπιτικού, που κάτω από την επίβλεψη της καλόκαρδης και δίκαιης βασίλισσας εργάζονται χιλιάδες μέλισσες, ώστε να τρέξει ελεύθερη και ανέμελη στον άγνωστο έξω κόσμο.

Εκεί που όμως παραμονεύουν αμέτρητοι κίνδυνοι, αρπαχτικές νυχτερίδες, πεινασμένοι βάτραχοι, επιθετικές αράχνες και το κυριότερο απειλητικές σφήκες, που την έχουν στημένη προσμένοντας να περάσει από μπροστά τους ένα ανέμελο ζωάκι. Παρέα με τον άμυαλο και αφελή κολλητό της φίλο, Βίλλι και τον προστατευτικό κονφερασιέ ακρίδο Φλιπ, η Μάγια θα αναζητήσει τον μακρινό εκείνο τόπο που γίνονται ολοήμερα πάρτι, μολονότι γνωρίζει πως για να φτάσει ίσαμε εκεί, θα πρέπει να προσπεράσει ολόκληρο το καταπράσινο λιβάδι.

Βασισμένη στην ομώνυμη παιδική νουβέλα του Γερμανού συγγραφέα Waldemar Bonsels, είναι η κινηματογραφική animation διασκευή που επιμελείται ο Alexs Stadermann, σε μια παραγωγή του ανεξάρτητου στούντιο κινουμένων σχεδίων της Buzz. Για τον σχεδιασμό των χαρακτήρων χρησιμοποιείται σαν πατρόν η μορφή των ηρώων, όπως εκείνοι προϋπήρχαν στην νεότερη τηλεοπτική εκδοχή του παραμυθιού, συνεπώς δεν είναι άγνωστοι στους νεαρής ηλικίας φίλους της Maya The Bee που τους είχαν παρακολουθήσει στις μικρές τους οθόνες. Σχέδιο ιδιαίτερα απλοϊκό στην φόρμα και στην λεπτομέρεια, που εστιάζει στο κτίσιμο προσώπων γελαστών και διασκεδαστικών και κινούμενων σε ένα περιβάλλον μόνιμα φωτεινό και πολύχρωμο σαν κι εκείνο του λιβαδιού, προς τέρψη των οφθαλμών των μπόμπιρων, που δεδομένα ορίζουν το τάργκετ γκρουπ της ταινίας.

Όπως απλά στην παρουσίαση τους είναι και τα νοήματα που πηγάζουν από την ιστορία με τις περιπέτειας της πιτσιρίκας μέλισσας, διδάγματα για την αληθινή φιλία, την αποφυγή των κάθε μορφής αντιπαλοτήτων, τον σεβασμό στους μεγαλύτερους, αλλά και τον έλεγχο τους αν εκείνοι συμπεριφέρονται απρεπώς. Η Μάγια, σύμφωνοι δεν πιάνει σκιτσαρισμένα στάνταρντς Pixar ή Disney, αλλά συμπαθέστατη, πολύχρωμη, κεφάτη και με πιασάρικες ατάκες θα κερδίσει τους συνομήλικους της σινεφίλ χωρίς κανέναν κόπο έχοντας την υποστήριξη όλων των ζωυφίων της συντροφιάς της. Με πρώτα από όλα τα φατσένια και Dumb And Dumber μυρμήγκια - στρατιωτάκια που με την στάση τους, θα κάνουν ακόμη και τον συνοδό γονιό να χαμογελάσει.