Movies Ltd

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Μα εγώ μ’ έναν άγριο, περήφανο χορό / σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω»...

H La Danseuse αποτέλεσε την επιλογή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης να προβληθεί κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης της τελευταίας διοργάνωσης του περασμένου Νοεμβρίου. Την κινηματογραφική της...παρθενιά την έχασε κατά τη διάρκεια του περασμένου φεστιβάλ των Καννών, όπου είχαμε την τύχη να τη δούμε. Εκεί προβλήθηκε στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» - και η αλήθεια είναι πως στην προβολή όπου την παρακολουθήσαμε, κέρδισε το θερμό χειροκρότημα των παρευρισκομένων δημοσιογράφων. Πρόκειται για μια βιογραφία (κατά μία έννοια) της χορεύτριας Loïe Fuller και της σχέσης που ανέπτυξε με την προστατευόμενή της και αντίζηλό της τελικά, Isadora Duncan. Η Stéphanie Di Giusto στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί, παίρνει αρκετές ελευθερίες σεναριακά, χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη το βιβλίο του Giovanni Lista «Loïe Fuller, Danseuse de la Belle Epoque». Πχ, ενώ η Fuller ήταν ολωσδιόλου Αμερικανίδα, της «δίνει» Γάλλο πατέρα, για να μην χρειαστεί η Γαλλίδα Soko που την υποδύεται να κρύψει την προφορά της. Επίσης, επινοεί τον χαρακτήρα του κόμη Louis d'Orsay (τον οποίο υποδύεται ο Gaspard Ulliel), για να υπάρχει κι ένας σημαντικός ανδρικός χαρακτήρας σε ένα γυναικοκρατούμενο σύμπαν!

Μεταξύ των συμπαραγωγών της ταινίας συναντάμε και τα ονόματα των αδελφών Dardenne. Διευθυντής φωτογραφίας είναι ο Benoît Debie, ο οποίος έχει μεταξύ των άλλων συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Gaspar Noé (συνεργάστηκαν σε τρεις ταινίες), Wim Wenders, Harmony Korine και Ryan Gosling!

Η υπόθεση: 1887: Μετά τη δολοφονία του γαλλικής καταγωγής χρυσοθήρα πατέρα της, η 25χρονη Μαρί-Λουίζ εγκαταλείπει την άγρια Δύση και μετακομίζει στη Νέα Υόρκη, στην αποξενωμένη μητέρα της, με απώτερο στόχο να κυνηγήσει το όνειρό της και να γίνει ηθοποιός. Έχοντας εμμονή με τη βιβλική Σαλώμη, κάποια στιγμή, στο θέατρο, από... δυσλειτουργία του κοστουμιού της σε μια παράσταση που είχε δεύτερο ρόλο, χωρίς λόγια, άρχισε να χορεύει με το φόρεμα στο χέρι! Αυτό ήταν! Ο κόσμος γούσταρε αυτό που είδε και η Λόι όπως «βαφτίστηκε», έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά για να βελτιώσει το σόου της. Ένας Γάλλος κόμης που ζούσε τότε στις ΗΠΑ θα πέσει θύμα της γοητείας της, εκείνη θα τον... ληστέψει και με τα λεφτά του θα γυρίσει στην πατρίδα του πατέρα της, τη Γαλλία, προκειμένου να τελειοποιήσει το σόου της. Θα στραφεί αρχικά στα Folies Bergère, θα κάνει τεράστια επιτυχία και θα φτάσει μέχρι την Όπερα των Παρισίων. Στην πορεία θα γνωρίσει μια νεαρή, ταλαντούχα και προκλητική χορεύτρια, την Ισιδώρα Ντάνκαν, με την οποία θα αναπτύξει μια σχέση αγάπης και μίσους.

Η άποψή μας: Αυτή η ταινία είναι χαρακτηριστική περίπτωση crowdpleaser για ένα πιο εκλεπτυσμένο κοινό. Τι θέλω να πω; Είναι μια βιογραφία, μια ταινία εποχής, φροντισμένη στην κάθε της λεπτομέρεια, που γυρίστηκε για να αρέσει στο κοινό που θα την παρακολουθήσει τόσο ώστε να τη διαδώσει με το περίφημο word of mouth. Όλα τα στοιχήματα της «έκατσαν» της πρωτοεμφανιζόμενης σκηνοθέτιδας. Στον πρώτο της ουσιαστικά πρωταγωνιστικό ρόλο η Soko δίνει εξαιρετική ερμηνεία. Η Lily-Rose Melody Depp, κόρη του διάσημου Johnny Depp, είναι επίσης πολύ καλή ως Ισιδώρα Ντάνκαν. Η διεύθυνση φωτογραφίας είναι εξαιρετική, η μουσική, οι χορογραφίες, η αισθητική της ταινίας πιάνουν υψηλότατες επιδόσεις.

Από την αρχή και με τη βοήθεια ενός πολύ λειτουργικού μοντάζ η ταινία κυλάει σαν νερό που με μεγάλη ορμή παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της! Ρυθμός που πέφτει αρκετά στο τελευταίο τρίτο της ταινίας (να τα λέμε κι αυτά) αλλά εντέλει η ταινία κλείνει έξυπνα. Ο βασικός ανδρικός ρόλος ερμηνεύεται (μεγάλη κουβέντα αυτή) από τον Gaspard Ulliel, που κατά την προσωπική μας άποψη δεν έπρεπε ποτέ να γίνει ηθοποιός (μιας που 9 στις 10 φορές είναι χάλια!), αλλά αυτό είναι ελάχιστο ψεγάδι, που δεν χαλάει με τίποτα την απόλαυση της ταινίας. Υπάρχουν σκηνές μαγικές: εκείνη όπου η Λόι δίνει την πρώτη της χορευτική παράσταση χρησιμοποιώντας ως εφέ φώτα, μπροστά σε κοινό, πραγματικά κόβει την ανάσα! Ομορφιά ρε παιδί μου, ομορφιά, λειτουργικότητα, απλότητα. Αυτή η ταινία αποτελεί τον ορισμό του καλού εμπορικού σινεμά. Απευθύνεται σε όλους, ιδίως όμως οι γυναίκες που ψάχνουν κινηματογραφικούς, σθεναρούς χαρακτήρες, οι οποίοι δεν τα παρατάνε με την καμία όσες δυσκολίες κι αν συναντήσουν, θα αποτελέσουν το target group του φιλμ. Και μεταφέρει στοιχεία από μια άλλη εποχή, που φαντάζει μαγική στην άδεια (κατά πως φαίνεται) από οράματα δική μας εποχή.

Η Λόι έγινε μούσα του Ροντέν, του Τουλούζ Λοτρέκ και των αδελφών Λιμιέρ μεταξύ των άλλων. Όμως, η σχέση που τη σημάδεψε ήταν εκείνη με την σαφώς πιο ταλαντούχα Ισιδώρα Ντάνκαν. Όπως πολύ όμορφα αναφέρεται στον κατάλογο του φεστιβάλ: «Αυτή είναι η ιστορία ενός σώματος που υπέφερε κάτω από 350 μέτρα υφάσματος, αλλά και μιας βασανισμένης ψυχής που μαράθηκε μετά από τη συνάντησή της με την Ισιδώρα Ντάνκαν – μιας προβολής του εαυτού της που δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει». Μένει να φανεί αν τόσες δεκαετίες μετά την εμφάνισή της και την επιτυχία της (τότε), η ζωή και το έργο της άγνωστης στο πλατύ κοινό πονεμένης καλλιτέχνιδας μπορεί να έχει απήχηση στους σημερινούς θεατές.

του gaRis (@takisgaris)

Θα σε πάρω να φύγουμε, σάλλη Γη σάλλα μέρη. Στη Homestead II, 120 ανθρωπινά χρόνια απόστα, με το ναυλωμένο αστρόπλοιο Avalon, χωρητικότητας 5 χιλιάδων επιβατών και καμιά τρακοσάρα κρου. Μπες στην κάψουλα, να κοιμηθείς στο ταξίδι, ώσπου να φανεί ο προορισμός μερικούς μήνες πριν το τέρμα. Αυτό το τοπ μπλακ λίστεντ σενάριο που υπομόνευε κοντά δέκα χρόνια προς υλοποίηση, για να πέσει στα ικανά χέρια (Headhunters, οσκαρικότατο The Immitation Game) του βάικινγκ Morten Tyldum. Χορταστική παραγωγή ($120Μ), με κατουσίαν δυο ρόλους, ενσαρκωμένους από ό,τι πιο γκλαμουράτο έχει να επιδείξει ο πλανήτης: Ο ιουράσειος Chris Pratt (πληρωμή: $12M) και η βασίλισσα του χόλλυγουντ Jennifer Lawrence (πληρωμή $20Μ επί του 30% των εισπράξεων). To κόνσεπτ απλό και ακανθώδες. Μέσα στο γενικό σιωπητήριο (hibernation), οι αρκούδες το λεν χειμερία νάρκη 30 ετών, η κάψουλα του Pratt ανοίγει πρόωρα και ο μορφονιός μηχανικός περιπλανιέται κανα χρόνο ψάχνοντας απαντήσεις, με μόνη παρέα το ουίσκι που του σερβίρει ο ευγενέστατος ανδροειδής- μπάρμαν Martin Sheen. Ώσπου μια των ατέρμονων ημερών ατενίζει την ωραία κοιμωμένη Aurora (sleeping beauty αναφορά) και μετά από πολύμηνο φιλοσοφικό διλημματισμό αποφασίζει να την ξυπνήσει, δηλαδή πρακτικά να τη σκοτώσει πριν την τελική άφιξη.

Το Passengers λοιπόν δεν οδηγεί πουθενά. Από τις εμφανείς επιλογές να αναδειχθεί ως ένα αφήγημα μεταξύ των Wall E και The Shining ή έστω μια soap opera τύπου Titanic-in-Space, αυτοαναλώνεται σε μια εντελώς λανθασμένα τοποθετημένη ιστορία Συνδρόμου της Στοκχόλμης, που οι εξέκιουτιβ στουντιακές κεφαλές μηρύκασαν πλειστάκις, στην προσπάθεια να κρατήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον προκαλώντας και μετά χαϊδεύοντας το στοχευμένο κοινό των μούλτιπλεξ. Ο Νορβηγός ξέρει το μαστοριλίκι και λανσάρει γκατζετάδικη μελλοντολογία με λουσάτη φωτό Rodrigo Prieto που σαγηνεύει. Οι δε σταρς δίνουν υποκριτικό αγώνα να υποστηρίξουν τα ανυποστήρικτα, καταργώντας νόμους της φυσικής και το πως λειτουργούν τα ανθρώπινα όντα, όταν οι επιλογές τους δεν είναι έρμαια του ανερμάτιστου γραπτού σου κε Spaihts (Doctor Strange, Prometheus). Ειδικά η τελική επιλογή της νεαρής νεοϋορκέζας δημοσιογράφου Aurora, προδίδει όχι μόνο τον ευγενή σκοπό του αστρικού της ταξιδιού αλλά ταυτόχρονα δικαιώνει την πράξη του Jim (Chris Pratt) να την «ξυπνήσει», γιατί…έτσι του άρεσε.

Μη διανοηθείς να δρασκελίσεις κατώφλι μούβι θήατερ αναμένοντας ο,τιδήποτε πιότερο μιας λουστραρισμένης ερωτοκατάστας, με κανα δυο σένιους εφφέδες και υπαινιγμούς κριτικής για τον κόσμο του μέλλοντός μας. Έχει και extended cameo του Lawrence Fishburne για να σπάσει η πρίβιλητζντ γουαϊατίλα και μερικά δεύτερα βωβού Andy Garcia. Ξόδεμα μεγάλο φιλαράκι. Δεν αδικώ λοιπόν τσι κριτικάτσηδες που θάψανέτο άγρια μαζί με το άλλο το ταλαίπωρο θολοκλαψούρικο Collateral Beauty. Βγήκανε οι στουντιάρχες και διαμαρτυρήθηκαν επειδή χάσανε εισιτήρια λέει. Φτάνει, τα πόνεσε η ψυχή μου τα παιδιά μωρσύ. Και μια κουβέντα για Τζενάκι και Chris Pratt: Αγάπες μου έφυγαν Last Christmas αγκαλιά ο George Michael με τη Carrie Fisher, δυο θηρία της ποπ κουλτούρας, πριν καν δρασκελίσουν στην τρίτη ηλικία. Σεις είστε στη θέση του οδηγού διασκέδασης των μαζών στον ενεστώτα χρόνο. Κάντε το δημιουργικά. Το χρήμα και η δόξα ποτέ δεν είναι ναφ. Άρα, τι; Εί-ναι το κά-τι που μένει όταν μια αγά-πη πεθαίνει νωρίς. Αθάνατε Τόλη.

Xin Ren σημαίνει εμπιστοσύνη...

του zerVo (@moviesltd)

Χωρίς δεύτερη σκέψη, ορίζει το σπουδαιότερο οικοδόμημα που έκτισε ποτέ ανθρώπινο χέρι. Για να ολοκληρωθεί χρειάστηκαν σχεδόν δέκα αιώνες, αφού οι εργασίες κατασκευής του ξεκίνησαν τον 7ο αιώνα, για να τελειώσουν στο απόγειο της διασημότερης δυναστείας που κυβέρνησε την Κίνα, εκείνη των Μινγκ, περίπου μια χιλιετία μετά. Ο πιο γνωστός μύθος γύρω από την ύπαρξη του, κάνει λόγο για εμφανή ορατότητα ακόμη κι από το διάστημα, δεδομένη υπερβολή για να τονιστεί το τιτάνιο μέγεθος του, που σε συνολικό μήκος αγγίζει τις 9 χιλιάδες χιλιόμετρα! Όσο ακριβώς χρειάστηκε στο αχανές οχυρωματικό αυτό έργο για να προστατέψει τον στρατό της Κίνας, εν καιρό πολέμου, από τις επιδρομές των Τούρκων και των Μογγόλων. Καθώς φαίνεται όμως, όπως μας πληροφορεί η περιπέτεια με τον πομπώδη τίτλο The Great Wall, δεν ήταν μόνο ανθρώπινοι οι στρατοί που ζήλεψαν την πρόοδο και την ευημερία της Τσάινα και επιθύμησαν να την κυριεύσουν...

Αφού έχει ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στα πεδία του πολέμου, προσφέροντας τις μισθοφορικές του υπηρεσίες σε όποιον στρατό του τις ζητήσει, έναντι αδράς αμοιβής, ο περιπλανώμενος τυχοδιώκτης Ουίλιαμ Γκάριν, θα βρεθεί στα αφιλόξενα εδάφη των ερήμων της άπω ανατολής, έχοντας να φέρει εις πέρας το σχέδιο, που θα λύσει το οικονομικό πρόβλημα της ζωής του. Έχοντας πάντοτε δίπλα του, το δεξί του χέρι και σύντροφο του στους αιματηρούς αγώνες, πολεμιστή Πέρο Τοβάρ, αναζητά στην κινέζικη επικράτεια, το άγνωστο υλικό που κάνει την διαφορά στην μάχη και που οι ντόπιοι μόλις έχουν ανακαλύψει, την πυρίτιδα, με την ελπίδα να την φέρει σαν υλικό στην Ευρώπη και να πλουτίσει. Αφού θα καταφέρουν να υπερκεράσουν ακόμη και τους πιο απροσδόκητους αντιπάλους στο διάβα τους, οι δύο δεινοί μαχητές θα πέσουν αιχμάλωτοι στα χέρια των καλά οργανωμένων στρατιωτών του Ανώνυμου Τάγματος, που δείχνουν να προετοιμάζονται για την τελική επίθεση του πιο απρόβλεπτου αντιπάλου...

Των μοχθηρών και τερατόμορφων ορδών του θηρίου Τάο Τέι, που ξυπνούν περιοδικά ανά εξήντα έτη, επιδιώκοντας να καταπνίξουν οτιδήποτε το ανθρώπινο βρεθεί στον δρόμο τους. Κάτω από τις εντολές του Διοικητή των πέντε στρατιών Σάο κι έχοντας οχυρωθεί για τα καλά πίσω από τους απροσπέλαστους πύργους του Μεγάλου Τείχους, οι Κινέζοι θα δείξουν διατεθειμένοι να δώσουν και την ζωή τους ακόμη, ώστε να μην επιτρέψουν στους κακομούτσουνους εισβολείς να περάσουν στον τόπο τους. Σε αυτό τους τον αγώνα, θα βρουν απρόσμενους συμμάχους τους δύο μπαρουτοκαπνισμένους ξένους, που η εμεπιρία τους στην μάχη, θα αποδειχτεί σωτήρια.

Είναι εντέλει το πως θα το καλομάθεις το παιδί, ειδικά εκείνο που όλες αυτές οι επικού περιεχομένου, τιγκάτες πολεμικών τεχνών και επίδειξης της wuxia τεχνικής, ταινίες, αποτελούν μακράν τις πιο όμορφα δομημένες, του action genre, από οποιαδήποτε γωνιά της γης κι αν προέρχονται. Και το γεγονός είναι πως οι καλοί μας φίλοι της People's (?) Republic of China, έχουν στην παράδοση τους το βασικό συστατικό των θρύλων, που είναι ικανοί να γεμίσουν και μια ντουζίνα από τέτοιες υπερπαραγωγές ετησίως. Ε, καμιά φορά αυτοί οι μύθοι ξεπερνούν τα όρια της φαντασίας και αντί για πολύχρωμους στρατούς, που προκύπτουν από όλα τα σύνορα της απέραντης χώρας, μπορεί να εμφανιστούν ασύνταχτα σμήνη βγαλμένα από φαντασίες σαν του Tolkien. Κάπως έτσι συμβαίνει κι εδώ, από την στιγμή που θα σημάνει το άρξασθε πυρ και οι Όρκ θα ριχτούν ολοταχώς για να κυριεύσουν το Σινικό Τείχος.

Το προείπαμε όμως, για τους καλομαθημένους, που έχουν παρακολουθήσει στο παρελθόν εποποιίες σαν τον ανυπέρβλητο Hero, το καταιγιστικό House Of The Flying Daggers και το λυρικό Curse Of The Golden Flower, άπαντα ζωγραφισμένα από την παλέτα του διασημότερου σκηνοθέτη που ανέδειξε ποτέ ο Σινικός τόπος. Κι εδώ ο Zhang Yimou, εκτός από την προϊστορία που έχει καταγράψει στο παλμαρέ του με ολόχρυσα γράμματα, έχει σιμά του και τους παράδες της Δύσης, που επιθυμούν να ορίσουν το αγγλόφωνο ντεμπούτο του, εκτός από το πιο ακριβό πόνημα στα χρονικά του Κινέζικου σινεμά, το πιο επιτυχημένο εγχείρημα στο είδος ποτέ. Κι αν είναι ηλίου φαεινότερο πως τα λεφτά τρέχουν ποτάμι, αλλιώς δεν δελεάζεις τόσο εύκολα έναν σούπερ χολιγουντιανό αστέρα τέτοιου βεληνεκούς, στο άνθος της καριέρας τους να το σκάσει για μια ολάκερη σεζόν στα πέριξ του Πεκίνου, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την έμπνευση, την εκτέλεση και συνολικά την δημιουργικότητα, που ακόμη και σε πολύ πιο χαμηλού μπάτζετ παραγωγές, είχε χειμαρρώδη πορεία.

Το κυριότερο χάλασμα, παρόλες τις απόπειρες από πλευράς της παραγωγής να θεωρηθεί η όψη του σαν αλληγορική, συμβολική, μεταφορική, έχει να κάνει με το θεριό και τους μυριάδες υπασπιστές του, που υποτίθεται εκφράζουν την μοχθηρία του προετοιμασμένου επί εξηκονταετίας πλεονέκτη, στην πραγματικότητα όμως, κοπιάρουν και μάλιστα με άσχημο τρόπο, όσα εξιστόρησε με τον μη διαπραγματεύσιμα απόλυτο τρόπο, στην εξαλογία του ο Jackson. Οχτροί που λειτουργούν και κινούνται ομαδικά και συντεταγμένα όπως τα έντομα, παίρνοντας εντολές από την βασίλισσα τους, που στέκει στα μετόπισθεν δίνοντας κατευθύνσεις για το πως θα πέσει στα βρωμερά χέρια τους η πρωτεύουσα Μπιανλιάνγκ. Η λειτουργικότητα δηλαδή των Άλιενς, έρχεται να συναντήσει την ασταμάτητη από τις δυνάμεις του Αγαθού, επιθετικότητα των (σε μικρογραφία) Γκοτζίλα...

Από την άλλη μεριά βεβαίως, δεν θα ήταν δυνατόν σε δημιούργημα Made In China να μην γίνει αναφορά στις ηθικές αξίες και αρχές, όπου το σύνολο του Σινικού πληθυσμού είναι εμβαπτισμένο, σε αντίθεση με τους Δυτικούς, που είναι παρτάκηδες, κλέφτες, λαμογικής συμπεριφοράς, που δηλώνουν πανέτοιμοι να στην φέρουν με την πρώτη ευκαιρία και να σου βουτήξουν τα υπάρχοντα, καλά κρυμμένοι πίσω από την βιτρίνα του καλοσυνάτους. Κουτοπονηριά που πανεύκολα μεταλλάσσεται προς χάριν της εξέλιξης του στόρι σε ανδρεία (τουλάχιστον για τον κεντρικό Πολικό Αστέρα), αν και κομματάκι σε αυτό βάζει και το χέρι της, η σχιστομάτικη ομορφάδα της ηγέτιδος των βαμμένων στην μπλε αρματωσιά, θηλυκών κομάντος αυτοκτονίας.

Κι επειδή το γυροφέρνω πολύ, πάνω, κάτω και πλαγίως στην παρουσία του Matt Damon, που πρέπει να καπάρωσε μισθό χίλιες φορές παραπάνω από όσα πήρε ο ήρωας του, συνολικά, για να πολεμήσει κάτω από τις σημαίες όλων των στρατών που κάποια στιγμή απαριθμεί, να πω πως η παρουσία του δεν είναι αναλόγως καταλυτική με την αμοιβή. Φυσικά και ανεβάζει κατά πολύ το κύρος του πρότζεκτ, ανοίγοντας το πλάνο εμπορικά και στις πιο κοντινές σε εμάς διανομές, αλλά ο χαρακτήρας του δεν έχει καμία σημαντική βαρύτητα, πέραν εκείνης της γνωστής του μερσενάρυ που εξελίσσεται σε ιδεαλιστή, έτσι, δίχως πολλές επεξηγήσεις. Πέραν του βασικού εξτραφυσικού οχτρού της πλοκής, ο έτερος βιλαίν, ορίζει την πιο μηδενιστική παρουσία στην μεγάλη οθόνη για τον Willem Dafoe, που ελάχιστοι θα αντιληφθούν και ακόμη λιγότεροι θα εξηγήσουν το νόημα της, με τον έτερο γνώριμο στο ευρύ κοινό από το τηλεοπτικό χιτ Game Of Thrones, Pedro Pascal, να αποδίδει ρηχά και επίπεδα τον αμφιβόλου ηθικής funny partner. Συνεπώς εκείνοι που περιμέναμε να σηκώσουν το φιλμ στους ώμους τους, είναι οι Κινέζοι ερμηνευτές, όπως και πραγματικά γίνεται, με τους κορυφαίους Andy Lau, Eddie Peng και Zhang Hanyu, να γνωρίζουν πολύ καλά για τι ακριβώς πρόκειται να υποδυθούν, την ίδια στιγμή που η άγριας ομορφιάς Jing Tian, αποσπά ως η πιο ολοκληρωμένη παρουσία το περισσότερο παλαμάκι από τον θεατή.

Συντροφιά όπως είναι φυσικό, με τα ειδικά εφέ, που παίζουν τον πρώτο και σημαντικότερο παράγοντα στην πορεία του πολεμικού δράματος, ιδιαίτερα στο ταχύτατο, τρισδιάστατο σκιτσάρισμα των σε εφόρμηση Τάο Τέι, με τα σουβλερά δόντια και τις γαμψές νυχάρες. Καταπληκτική, αναμενόμενα η φωτογραφία που όπως πάντα συνοδεύει τα ασιανά έπη, ελαφρώς σκοτεινότερη εδώ για να μοιάσει πιότερο σε Μέση Γη, παρά σε Φεουδαρχική Κίνα, ατού σίγουρο στην φαρέτρα του εικονοπλάστη Yimou, σημείο που μάλλον είναι αδύνατον να πέσει σε σφάλμα. Όπως εκτιμώ την πάτησε σε μεγάλο βαθμό, υπολογίζοντας αρχικώς λιγότερες τις απαιτήσεις των χρηματοδοτών της Legendary, που η επιρροή τους στο σύνολο είναι πασιφανής, ειδικά στην εκμηδένιση της σινικής αισθητικής, προς όφελος των αγγλικών και της δυτικής τάσης, μπας και κοπεί κανένα εισιτήριο παραπάνω και στις States. Που προσωπικά δεν το βλέπω εύκολο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Δεκεμβρίου 2016 από την UIP

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Η Ρόζα της Σμύρνης	Feelgood Ent.	1	95	65.378	65.378
2	Rogue One: A Star Wars Story	Feelgood Ent.	2	104	40.762	127.151
3	Τέλειοι Ξένοι	Odeon	2	50	26.059	77.397
4	Sing	UIP	2	115	23.146	49.949
5	Moana	Feelgood Ent.	1	132	23.479	23.479
6	La La Land	Odeon	1	14	17.020	17.020
7	Collateral Beauty	Tanweer	1	32	13.377	13.377
8	Ballerina	Odeon	1	47	10.940	10.940
9	The Bachelor	Village Films	4	12	5.612	87.170
10	Arrival	Spentzos Films	3	5	4.162	49.921

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Όμως κι οι δυο μας, αχ και βαχ...

του zerVo (@moviesltd)

Στα σοβαρά τώρα και πέρα από κάθε καλαμπούρι, για τον μαρμαρωμένο βασιλιά και για το που γεννήθηκε ο Κεμάλ, υπάρχει κανείς που να πιστεύει - και δεν έχει εμπορικό - οικονομικό -επαγγελματικό συμφέρον ή δεν φοράει ολόμαυρο κοντομάνικο τι σερτ, που να πιστεύει πως με τους απέναντι εκείνα που μας συνδέουν δεν είναι απείρως περισσότερα από όσα μας χωρίζουν? Προφανώς ή δεν έχει πραγματοποιήσει ποτέ βόλτα στην γείτονα ή παραμυθιάζεται με το καθημερινό γνώριμο τρικ των παραβιάσεων και το ανά δεκαετία πανηγύρι της παρολίγον εμπόλεμης ρήξης, γεγονότων δηλαδή που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τα φίλια, σε βαθμό αδελφότητας, συναισθήματα που αμοιβαία (θέλω να πιστεύω) τρέφουν οι δυο λαοί μεταξύ τους. Λαοί αποτελούμενοι από φτωχό και απλοϊκό κοσμάκη, που έχει καθημερινά ζητήματα να λύσει για να επιβιώσει, είτε παγιδευμένος στην μπότα των κυρίαρχων, είτε γονατισμένος από τις ματαιόδοξες ορέξεις των Σουλτάνων που τον διοικούν, από τον Γιάννη και τον Μεμέτη του τραγουδιού, ίσαμε την Ρόζα και τον Ισμαήλ του ρομάντζου που μόλις παρακολουθήσαμε...

Εξήντα πέντε ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την αποφράδα ημέρα, που η κατεστραμμένη ψυχικά Ρόζα, κόρη πλούσιας οικογένειας της Σμύρνης, πήρε ολομόναχη και εγκυμονούσα τον δρόμο της προσφυγιάς, ξεριζωμένη από τον τόπο της κι αναζητώντας μια καινούργια τύχη στην Αθήνα και ακόμη οι πικρές θύμησες δεν έχουν διαγραφεί από την μνήμη. Χωρίς ποτέ της να αποκατασταθεί, ούτε όμως και να παραπονεθεί για τον άγνωστο σε όλο τον οικογενειακό της κύκλο άντρα που άφησε πίσω, η Ρόζα θα δεχτεί ακόμη ένα κτύπημα της μοίρας, χάνοντας τον μοναχογιό της σε τροχαίο δυστύχημα. Μοναδικό στήριγμα της τώρα που έχει μπει στην τελική ευθεία της ζωής της, η εγγονή της Μαριάννα, που κυριολεκτικά λατρεύει, μια νεαρή καλλιτέχνιδα, που μετατρέπει ότι άχρηστο υλικό ανακαλύψει στα παλιατζίδικα σε κομψοτέχνημα.

Στα παλαιοπωλεία του Μοναστηρακίου αναζητά χαμένους θησαυρούς και ο εκτιμητής έργων τέχνης σαραντάχρονος Δημήτρης Σερέφης, ανήλικος πρόσφυγας κι αυτός στο δεύτερο κύμα των διωγμών, από την Κωνσταντινούπολη το '65, που μόνο μίσος τρέφει για τους Τούρκους, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα ξαναγίνουν ελληνικές οι χαμένες πατρίδες. Αρνητικό συναίσθημα που δεν αλλάζει ακόμη και στην γνώση πως οι κύριοι χρηματοδότες της έκθεσης λαογραφικής τέχνης που επιμελείται κι έχει σαν θέμα την κουλτούρα των Ελλήνων της Σμύρνης, είναι Τούρκοι. Ένα ταξίδι στην Σμύρνη για την εξεύρεση νέων εκθεμάτων και η ανακάλυψη στο παζάρι, ενός πανέμορφου και πανάκριβου μεταξωτού νυφικού, που έχει βουτηχτεί στο αίμα, θα του εξάψει την περιέργεια να αποκαλύψει την παράξενη ιστορία που κρύβεται πίσω από αυτόν τον ματωμένο γάμο. Ίχνη που θα τον οδηγήσουν στην πόρτα της ηλικιωμένης Ρόζας, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, εκείνη είχε στολιστεί εκείνο το μοιραίο πρωινό νύφη.

Και να ήταν μόνο αυτό? Η θυγατέρα Εμπέογλου, που άγνωστο γιατί το άλλαξε αμά την άφιξη της στην Ελλάδα σε Μπεμπέογλου, είχε σαν εφόδιο για νέο της ξεκίνημα και ένα ολόκληρο ανάκτορο δικό της αλλά και μια θυρίδα στην Σουίτζα τιγκαρισμένη με χρυσάφια, αγαθά που η ίδια αγνοούσε την ύπαρξη τους, μέχρι που ο δαιμόνιος Κύριος Σερέφης θα ξετρυπώσει, εντοπίζοντας την χειρόγραφη διαθήκη στην φόδρα του νυφικού. Ποτέ της δεν ζήτησε πολλά όμως η Κυρά Ρόζα της Σμύρνης, της αρκούσαν οι αναμνήσεις από την Σμύρνη, που ακόμη και πονεμένες για εκείνη ήταν κάτι περισσότερο από χρυσός.

Οπότε περίπλοκο το μυστήριο που με ιδιόμορφα σύνθετο τρόπο κτίζει στην πρώτη του κινηματογραφική απόπειρα ο βετεράνος της μικρής οθόνης και με ουκ ολίγες επιτυχίες στο παλμαρέ του Γιώργος Κορδέλλας. Με οδηγό του το ανάγνωσμα του Γιάννη Γιαννέλλη Θεοδοσιάδη, ο γνώριμος από τις τηλεοπτικές του δουλειές στην μέγκα χιτ Αναστασία, τον Απόντα, την Βεντέτα, ξετυλίγει το κουβάρι μιας από τις αμέτρητες κρυφές δραματικές ιστορίες, των ανθρώπων που άφησαν πίσω τον τόπο τους, λόγω των διωγμών που προκάλεσε ο πόλεμος. Βεβαίως το σενάριο δεν στέκεται μόνο στην αστυνομικής υφής υπόθεση για το τι ακριβώς τρέχει πίσω από το αίμα που στιγμάτισε το ρούχο, αλλά δημιουργεί όχι και λίγες υποπλοκές στην εξέλιξη, έρωτες, αμερικάνικα όνειρα, πάθη διάρκειας τόσων και τόσων δεκαετιών.

Λογικό κι επόμενο λοιπόν, κάποιος που δεν γνωρίζει τον χειρισμό του φιλμικού χρόνου να πέφτει σε αρκετές ατασθαλείες και ασυνέπειες, αφήνοντας στο διάβα πάμπολλα ερωτηματικά και τρύπες που δεν μπαλώνονται ποτέ στο κλείσιμο. Ή έστω κι αν μαντάρονται, αυτό συμβαίνει με κάποιες απίθανες υπερβολές, που ούτε στα παραμύθια δεν απαντά κανείς. Συμπτώσεις ασυμβίβαστες με την ροή, κενά στο κτίσιμο των χαρακτήρων που δεν είναι δα και πολλοί και κάποτε αναίτια εξαφανίζονται κιόλας από το κάδρο, μη εξηγήσιμες αλλαγές στάσης σχεδόν του συνόλου των ηρώων, εκκρεμότητες που δεν επιλύονται ποτέ (ας πούμε τι μπορεί να έγιναν τα λεφτά του λογαριασμού) απλώς και μόνο για να φτάσουμε στο τελικό συμπέρασμα πως Έλληνες και Τοπύρκοι είναι ίδια πάστα. Καρντάσια. Κι αν ποτέ τα τσουγκρίσαμε στ' αλήθεια κι όχι ντεμέκ με κάτι Σισμίκ (η υπόθεση εκτυλίσσεται λίγο μετά το περιστατικό στο Αιγαίο το 1987) και Ίμια για εσωτερικές καταναλώσεις και αποπροσανατολισμούς, νερό κι αλάτι. Όλοι την ίδια Πόλη λατρεύουμε για πρωτεύουσα, άσχετα ποια σημαία την σκεπάζει, κυριαρχικά.

Οπότε με πλάνα που είναι τραβηγμένα (και) στην ομορφότερη πόλη της γης, το μάτι είναι η αλήθεια θέλγεται από το κάλλος και σε κάποιες στιγμές λησμονεί τις τσαπατσουλιές του συνόλου. Αξιοπρεπής αν και όχι με ιδιαίτερο φόκους σε αυτό, όπως συνέβη ας πούμε στον Νοτιά, η αναπαράσταση της εποχής των 80s, με κάποια εξώφυλλα εφημερίδων, μια Αλφέτα εδώ κι ένα κατσαριδάκι εκεί, δίνει ένα κάποιο μικρό νοσταλγικό τόνο, αν και πιότερο ρόλο εδώ παίζει μάλλον η μουσική επένδυση από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου και τις φωνές της Χαρούλας και του Μητσιά.

Ελαττωματική η παρουσία του συνήθως καλού κινηματογραφικά Τάσου Νούσια, που δεν περνάει με τίποτα για 37 - 38 χρονών αν οι υπολογισμοί που έκανα στα δεδομένα είναι σωστοί, με τις εθνο-ατάκες του να είναι βαρύγδουπες και πομπώδεις κάθε φορά που αναφέρεται στην Μικρασία και τον ξεριζωμό, τόσο ώστε να μην γίνεται ποτέ πιστευτός. Όμορφη η επιλογή για την ερμηνεία της ηλικιωμένης Ρόζας, η Λήδα Πρωτοψάλτη, με όλο τον σεβασμό που τυλίγουν την πλατεία τα 65 χρόνια καριέρας της στην Τέχνη, ενώ μάλλον ως διακοσμητικό στοιχείο λειτουργεί πιο πολύ η κοψιάς Binoche, ομορφούλα Ευγενία Δημητροπούλου, ως ανήσυχη καλλιτεχνικά εγγονή, που ποτέ δεν πετυχαίνει αν αναπτυχθεί ως ο χαρακτήρας κλειδί της ιστορίας. Μιας ιστορίας που πανεύκολα θα μπορούσε στα χέρια κάποιου πιο πεπειραμένου σκηνοθέτη να αποδοθεί ρεαλιστικότερα και όχι με τέτοιες τάσεις απιθανοτήτων στο εκράν, που ενδεχόμενα δίνουν μια πιο εμπορική ώθηση στο τελικό αποτέλεσμα, διώχνουν όμως από πάνω του το πέπλο του ορθολογικού και όχι του απλά μυθοπλαστικού, που μόνο στο πανί μπορεί να προκύψει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Δεκεμβρίου 2016 από την Feelgood Ent.

Aue, Aue, we know the way!

του zerVo (@moviesltd)

Δεν είναι και πολλές εκείνες οι περιπτώσεις, οι κινηματογραφικές, που από πριν ξεκινήσουν καν να κτίζονται, γνωρίζεις πάρα πολύ καλά πως το αποτέλεσμα θα είναι πανύψηλου επιπέδου. Μια από αυτές τις ελάχιστες, που έχει αποφέρει έναν ανταγωνισμό σπουδαίο, με βασικότερο κερδισμένο τον θεατή που απολαμβάνει υπερθέαμα κορυφαίας ποιότητας, αφορά στην ευγενή κόντρα που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των σημαντικότερων animation στούντιο της εποχής μας, της Ghibli, της Pixar και φυσικά της πιο παραδοσιακής δύναμης στο είδος, της Disney. Της μπράντας του μπάρμπα Ουόλτ, που όποτε αποφασίσει στα σοβαρά να πιάσει στα χέρια της το πενάκι, πριν καν δούμε το αποτέλεσμα της, ξέρουμε εκ των προτέρων πως θα είναι μαγευτικό!

Μεγαλωμένη δίπλα στην θάλασσας το κύμα κι έχοντας αναπτύξει από νηπιακή ηλικία μια ξεχωριστή σχέση με το υγρό στοιχείο, η Βαιάνα, κόρη του δυναμικού ηγέτη της φυλής των ιθαγενών Τούι, στην ατόλη της Πολυνησίας, οραματίζεται την μοναδική στιγμή που με το σκάφος της θα καταφέρει να βγει στα ανοιχτά, ξεπερνώντας τα επικίνδυνα ρεύματα που καθιστούν μια τέτοια απόπειρα ως ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη. Κύματα θεόρατα που σχηματίζονται ελάχιστα μακριά από την ακτή και απαγορεύουν στους μόνιμα ευδιάθετους και μονοιασμένος κατοίκους του νησιού, να ξανοιχτούν για ψαριές, όπως συνέβαινε παλιότερα, πριν η κατάρα των Θεών κτυπήσει τον παραδεισένιο τόπο. Έχοντας αρκεστεί στα βασικά αγαθά που τους προσφέρει η γη τους, κάνουν υπομονή πιστεύοντας πως κάποτε η τιμωρία τους θα τερματιστεί. Όταν και αυτά, όμως, θα αρχίσουν να αρρωσταίνουν, οι καλόκαρδοι νησιώτες της πιο απόμακρης γωνιάς του Ειρηνικού, θα κληθούν να πάρουν μια απόφαση σημαντική για το μέλλον της φυλής τους.

Να εντοπίσουν τα πραγματικά αίτια που τους έχουν οδηγήσει στην απόγνωση και σχετίζονται όπως όλα δείχνουν άμεσα με την μεγαλομανή στάση του ευμετάβλητης μορφής ημίθεου Μάουι, που μια φορά κι έναν καιρό βάζοντας τα με τα στοιχεία της φύσης, τα προκάλεσε κι αυτή του η συμπεριφορά οδήγησε στην εξαφάνιση του. Χωρίς όπλα στα χέρια της, με μοναδικό σύντροφο της την ελπίδα (άντε και το πιο ηλίθιο κοτόπουλο που εμφανίστηκε ποτέ στον κόσμο) η Βαιάνα θα ανέβει στο εύθραυστο κανό της και θα ριχτεί στον αφιλόξενο ωκεανό, ψάχνοντας τα χαμένα ίχνη του Μάουι, ελπίζοντας πως αν τον ανακαλύψει, ενδεχόμενα θα σπάσει το ξόρκι και η ευτυχία θα επανέλθει στο χωριό της.

Που να φανταστεί η στα όρια της ενηλικίωσης άφοβη κοπέλα, μετά από τις αβάστακτες ταλαιπωρίες αναζήτησης του στα ανοιχτά πελάγη, πως εκείνος, κακότροπος αρχικά και πλεονέκτης, έχοντας περάσει ζαμάνια ολόκληρα στην απομόνωση ενός αχαρτογράφητου βράχου, το μόνο που θα σκεφτεί θα είναι να της αρπάξει το σκαρί και να ζητήσει την χαμένη του ελευθερία. Έχοντας στο πλευρό της για προστάτη, την αρμυρένια θαλάσσια αύρα, θα βρεθεί και πάλι μπροστά του, δίνοντας του να καταλάβει πως μόνο αν επιστρέψουν μαζί και συντροφικά στο μέρος από όπου όλα ξεκίνησαν, θα σβήσουν μονομιάς όλα τα δεινά που τους έστειλε η φύση. Αυτή η επιστροφή, εκτός από το να αλλάξει ο κουτοπόνηρος, γεμάτος ζωντανά τατού στο κορμί, που  νιώθει ένα τίποτα χωρίς την μαγκούρα - γάντζο στο χέρι, semiGod, στάση και να δείξει συμπόνοια κι αλληλεγγύη στην κοπελούδα, ζητάει ακόμη κουράγιο, πυγμή, σθένος και μαχητικότητα, για να αντιμετωπιστούν οι οχτροί που καραδοκούν, στήνοντας μια σε μικρογραφία Οδύσσεια.

Όλο αυτό λοιπόν το ζωγραφιστό πανηγύρι, στα χέρια της πιο φημισμένης μαρκίζας κινουμένων σχεδίων, εξελίσσεται σε φαντασμαγορικό υπερθέαμα, καθώς τα τρία βασικά συστατικά που τοποθέτησαν την Disney στην κορυφή, δίνουν και πάλι το παρόν στο ραντεβού τους: Πιασάρικο με τάσεις δραματικές και συγκινησιακά φορτισμένες στόρι, πολυχρωμία που χρησιμοποιεί ακόμη και το πιο εξεζητημένο συστατικό της παλέτας, σκίτσο μαεστρικά δημιουργημένο, με μοντέρνες γωνίες στην υφή, πατρόν όμως παλιάς κοπής, δοκιμασμένο και πετυχημένο σε βάθος πολλών, πολλών δεκαετιών. Πρώτες ύλες που τις συγκεντρώνει με πολλή προσοχή και σεβασμό στον θεατή της οποιασδήποτε ηλικίας θα κληθεί να παρακολουθήσει το πόνημα τους, το άριστης γνώσης στο genre τιμ, που καθοδηγούν οι Ron Clements και John Musker, του Hercules, του Alladin, της Little Mermaid.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, που και το παρόν Moana (στα δικά μας μάτια το κορίτσι μεταλλάσσεται ονομαστικά σε Βαιάνα, ομορφούλι δεν λέω) στροφάρει ακριβώς στον πανομοιότυπο καμβά του υπερηρωικού, που λαμβάνει χώρα σε έναν κόσμο μαγικό και παραμυθένιο, όπου κουρσάροι είναι οι καρύδες και θαλασσινοί δράκοι οι θεότητες που παραστράτησαν. Το ιδιαίτερο στην περίπτωση μας είναι που - ίσως, εκτιμώ - για πρώτη φορά, αυτός ο μυθολογικός κόσμος, δεν αγκαλιάζει κάτι το άυλο, το φανταστικό, αλλά ένα μέρος υπαρκτό, ονειρικό για τους περισσότερους στην όψη, που θα ήθελαν να το επισκεφτούν ακόμη και τώρα αν είχαν την δυνατότητα, για να βιώσουν από κοντά το παραδεισένιο τροπικό τους κάλλος.

Σε αυτή την γη την φτωχή πλην όμορφη, την λιτής διαβίωσης αλλά περήφανη, μεγαλώνει η Βαιάνα μας, το κοριτσάκι που στιγμή δεν θα διστάσει να ορθώσει ανάστημα στια κακοτοπιές, για να σώσει τους συνανθρώπους της, όπως προστάζουν οι εντολές του καλού και ηθικού Disneyκού ανιμέισον. Που για ακόμη μια φορά στέκεται στο θεόρατο ύψος των περιστάσεων - ένεκα απίστευτου ανταγωνισμού - προσφέροντας σε ισόποσες δόσεις, κέφι, αγωνία, μηνύματα, τραγούδι το βασικότερο, αλλά και μια ακόμη πιτσιρίκα, που προστίθεται με άνεση στην τόσο αγαπημένη ομήγυρη των διαχρονικών πριγκιπισσών της φίρμας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Δεκεμβρίου 2016 από την Feelgood Ent.

του gaRis (@takisgaris)

Αγαπάς τη Jazz; Αγαπώ. Έχω μάθει την 9χρονη Τίνα μου να ζητά μόνη της τον Τζαζ FM στο ραδιόφωνο όταν την παγαίνω βόλτα. Αγαπάς μιούζικαλς; Εννοείται αγαπώ. Από Μινέλι μέχρι Δαλιανίδη κι από Singing in the Rain ως το Moulin Rouge. Δύνασαι να αντιπαθήσεις ταινία που εξυμνεί Miles Davis και Charlie “Bird” Parker πεταρίζοντας το μάτι στον Jacques Demy (The Young Girls of Rochefort αγαπητοί cineδελφοι και ουχί The Umbrellas of Cherbourg είναι το σωστό δάνειο, δέστε αμφότερα προτού πλανηθείτε) των 60s με Michel Legrand και τα ονειρολυρικά χρωματιστά αιωρούμενα που τόσο ευπρόσδεκτα αποδράττουν της οικτρής μας καθημερινότητος. Γουστάρεις Hollywood Studios, Oscars, ιστορία παραπεταμένος τζαζ πιανίστας συναντά wanabe movie star, τσακώνονται, αγαπιώνται και ύστερις ακολουθούν διαφορετικά επαγγελματικά μονοπάτια για να ξαναβρεθούν πέντε χρόνια αργότερα τυχαία για μια ύστατη ματιά; Αστειεύεσαι φυσικά. Εννοείται. Όμως να...

Τι να ρε, έχεις παράπονο; Αυτό το εκπληκτικό μιλένιαλ ο Damien Chazelle που ολοένα μου βγάζει Spielbergιο, με άρτι καβαλημένα τα -άντα έχει δώσει το (επίσης τζαζάτο) τσίτα σα το δερματόπανο της ντραμς Whiplash, δεύτερη μόλις ταινία μετά το πριν καλά τελειώσει το Harvard πρωτόλειο Guy and Madeleine on a Park Bench (2010, ξανά μιουζικαλάτο) και είναι ονφάιερ. Ο Ryan Gosling που έλιωσε δάχτυλα να μάθει το κλειδοκύμβαλο δένει κομπόστα (τρίτη φορά) με τη γλύκα αυτήνε την Emma Stone στην καλύτερη στιγμή της καριέρας της με τραγούδι και tap dancin, με τα καναρινί φορέματα και κείνα τα πελώρια μάθια έτοιμα να σε βουλιάξουν στη Λα Λα Λάντ τους. Γιατί έτσι λένε το LA. Όπου στην εναρκτήρια τέκνικολορ σκηνή στη δημοσιογραφική προβολή του TIFF16 πέφτουν σωβρακοκυλόττες στο πάτωμα ατενίζοντας μια αρμάδα οδηγούς αμαξιών – χορευτές στον αυτοκινητόδρομο 105 προς 110, στο Rush Hour προς Downtown να εκτελούν ένα ανεπανάληπτο χορευτικό (“Another Day of Sun”, εύγε Mandy Moore) - σε λέω βροντερό χειροκρότημα όπως και σε δυο-τρία ακόμη numbers που να λες πάνε οι κριτικές γραφίδες στα σκουπίδια - πιάσαμε την τσιγκολελέτα.

Όχι ρε, δεν έχω παράπονο. Η μπάντα είναι ελβετικό ρολόι. Ο Linus Sandgren φωτίζει με ρομαντισμό κατά ριπάς ενώ ο Tom Cross κόβει τα longtakes βουτυράτα. Ο Justin Hurwitz δεν φκιάνει το μέγκα χιτάκι όμως οι μελωδίες του διαθέτουν χαρακτήρα και σε μπάζουν στην ηδυπάθεια της νεανικής μελαγχολίας του Seb και της Mia ενώ ο David Wasco συνθέτει μια στουντιο γειτονιά αγκυροβολημένων ονείρων που μόνο να ερωτευθείς μπορείς, αν δεν έχεις ευλογηθεί με τη δια ζώσης Χόλυγουντ experience. Το κυνικό αφεντικό του Gosling είναι ο (σωστά) J.K. Simmons ενώ ο αρχηγός της μπάντας που του χαρίζει το λάκυ μπρέικ ο χαρισματικός μουσικός John Legend. Όσο για τον ίδιο τον καρντάση μου, κακό λόγο να πω θα πέσει το σπίτι (Καναδάς) να μας πλακώσει, eh; Κι όμως ρε, δε μπορώ αυτό το σμάγκ που κουβαλά από το πρόσφατο The Nice Guys. Ίσως ο Miles Teller να ήταν ορθότερη επιλογή ή πιότερο αυτό το νεούδι ο Alden Ehrenreich του φετινού Κοενικού Hail, Caesar! – ο Ryan δεν έχει μασήσει το ρόλο ενώ η Emma, νικήτρια στη Μόστρα την οποία άνοιξε επίσημα στις 31 Αυγούστου η ταινία, φτύνει άμα λάχει και τα κουκούτσια.Την ξέρεις δα την κοπελιά, γεννημένη για το ρόλο, δηλαδή καθόλου κόντρα, άρα ίσως τόμπολα.

Αν έχουμε περίπτωση Shakespeare In Love το όσκαρ θα το πάρει άνετα. Έστω κι αν η Jackie της Natalie Portman είναι μια κλάση ανώτερη. Με το πολυ διακριθέν (Tony) Fences του Denzel Washington, της μόνης ταινίας που μπορεί να κλέψει το μέγα έπαθλο από το μικρό μάγο Damien Chazelle, να καραδοκεί χριστουγεννιάτικα με τη Viola Davis έτοιμη για βραβευτική δικαίωση. Και για να τελειώνουμε, παράπονο δεν έχω από το La La Land. Απογειώνει, ναι. Κι ας είναι φκιασμένο από την λουσάτη παρτίδα του ένδοξου σελουλόιντ που όσα κονφέκτιονς κι αν δοκιμάσεις είναι η ίδια, λιγωτική γεύση. Μιλά για όσους τολμούν να ονειρευτούν αλλά με την τετράγωνη λογική της σημερινής νεολαίας. Όσο για τη Jazz, όσες (ανα)φορές κι αν κάνεις, Jazz δε γίνεσαι. Γεννιέσαι.

Η ζωή που περνά και χάνεται...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Κι αν είμαστε απλά ναυαγοί πώς θα τα βγάλουμε πέρα;

O Michael Dudok de Wit είναι Ολλανδός σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων γνωστός για τον περφεξιονισμό του. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Γενεύης. Το 1978 αποφοίτησε από το West Surrey με την ταινία του «The Interview». Εργάστηκε για ένα χρόνο στη Βαρκελώνη για να μετακομίσει μόνιμα στο Λονδίνο, όπου σκηνοθετεί animation διαφημιστικά για την τηλεόραση και το σινεμά. Το 1992 σκηνοθέτησε τη μικρού μήκους «Tom Sweep». Ακολούθησε το «Le moine et le poisson» (1994), που ήταν υποψήφιο για Βραβείο Όσκαρ, ενώ απέσπασε κι ένα Βραβείο César. Το 2000 γυρίζει το 8λεπτο «Father and Daughter», το οποίο τιμάται με το Βραβείο Όσκαρ ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους. Το 2006 ολοκληρώνει το επίσης μικρού μήκους «The Aroma of Tea». Και το 2007 δέχεται μια πρόταση που αλλάζει όλη του τη ζωή...

Το Studio Ghibli είναι ένα από τα πιο διάσημα στούντιο παραγωγής ταινιών κινουμένων σχεδίων στην Ιαπωνία – εννοείται πως η βασική παραγωγή τους έχει να κάνει με anime. Το στούντιο είναι δημιούργημα δύο σπουδαίων καλλιτεχνών του χώρου: του Hayao Miyazaki και του Isao Takahata Δεν είναι Disney – οι άνθρωποι κάνουν τέχνη στοχεύοντας κατά βάση σε ένα ενήλικο κοινό, χωρίς να αποκλείουν βεβαίως και τα πιτσιρίκια. Η πρώτη συμπαραγωγή του Studio Ghibli με την Ευρώπη και δη τη Γαλλία είναι το La Tortue Rouge. Έχοντας δει το «Father and Daughter» οι άνθρωποι της Ghibli έστειλαν ένα μέιλ στον de Wit ζητώντας την άδειά του να διανείμουν εκείνη την ταινία στην Ιαπωνία και προτείνοντάς του να συνεργαστούν προκειμένου να γυρίσει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Εκείνος, που γράφει επίσης και εικονογραφεί παιδικά μυθιστορήματα και διδάσκει animation σε σχολές καλών τεχνών της Αγγλίας αλλά και εκτός αυτής, δέχτηκε. Έτσι, μετά από δέκα σχεδόν χρόνια μόνιμης απασχόλησης με το πρότζεκτ προέκυψε τούτο το αριστούργημα! Η ταινία τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής λαμβάνοντας μέρος στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του περασμένου φεστιβάλ των Καννών, ενώ πήρε και το Βραβείο Κοινού στο περασμένο φεστιβάλ Αθηνών «Νύχτες Πρεμιέρας»!

Η υπόθεση: Καταμεσής της θάλασσας κατά τη διάρκεια μιας σφοδρής καταιγίδας ένας άντρας παλεύει με τα κύματα. Προφανώς, είναι ναυαγός, το πλοίο στο οποίο επέβαινε βυθίστηκε και ο ίδιος προσπαθεί να παραμείνει στη ζωή. Εντέλει καταλήγει αναίσθητος στις ακτές ενός έρημου νησιού. Μόνος, με παρέα μόνο καβούρια, πουλιά και γενικώς μια πλούσια χλωρίδα και πανίδα, ο ναυαγός προσπαθεί να φτιάξει με μπαμπού σχεδία για να φύγει από το νησί και να επιστρέψει στον πολιτισμό. Κάθε φορά που το επιχειρεί, όμως, κι ενώ απομακρύνεται για κάμποσα μέτρα από την ακτή, μια δύναμη του διαλύει τη σχεδία.

Στην πολλοστή του προσπάθεια αντιλαμβάνεται πως η δύναμη που δεν τον αφήνει να φύγει από το νησί είναι μια τεράστια κόκκινη χελώνα. Αγανακτισμένος, ο ναυαγός σκοτώνει τη χελώνα. Μετά την πράξη του, όμως, νιώθει ενοχές. Κοιμάται κι όταν ξυπνάει την άλλη μέρα βλέπει πως η χελώνα έχει εξαφανιστεί και στη θέση της βρίσκει μια υπέροχη, όμορφη, νέα γυναίκα με κατακόκκινα μαλλιά. Έχοντας πλέον συντροφιά και σύντροφο, ο ναυαγός βλέπει την προοπτική του να παραμείνει στο νησί με τελείως διαφορετικά μάτια.

Η άποψή μας: Είναι δυνατόν μια ταινία να σε αφήσει άφωνο; Speechless, πώς το λένε; Κατά πως φαίνεται, είναι! Αλλά, και πάλι κατά πως φαίνεται, μπορεί να σε αφήσει και... ανίκανο να γράψεις ένα κείμενο της προκόπας. Κι αυτό επειδή κάθε προσπάθεια αποκρυπτογράφησης της ταινίας, από τη μια σε κάνει να νιώθεις λίγος μπροστά στο μεγαλείο της και από την άλλη σε οδηγεί σε σκέψεις του στυλ «μα σοβαρά τώρα, πάω να αποκαλύψω και να μαγαρίσω ένα θαύμα;». Είναι κλισέ – ίσως – αλλά αυτή είναι μια ταινία που τη βλέπεις και τη βιώνεις! Σε κάνει να σκεφτείς και να αισθανθείς – τι λέω! Σε κάνει να πλημμυρίσεις με συναισθήματα! Σε κουβάρι όμως! Πώς είναι όταν βιώνεις κάτι υπέροχο, το οποίο θέλεις να μοιραστείς με τους άλλους πάση θυσία αλλά δεν ξέρεις πως να μετατρέψεις τις σκέψεις σου σε λέξεις; Ε, αυτό!

80 λεπτά ταινία χωρίς να ακούγεται ούτε μία λέξη! 80 υπέροχα λεπτά κινουμένων σχεδίων. Γεμάτα συμβολισμούς, όνειρα, ενήλικα θέματα. Ένα μαγευτικό έργο τέχνης. Που, όμως, ρίχνεται στην κινηματογραφική αρένα! Άρα, πέρα από το να εκτιμηθεί από «λίγους και εκλεκτούς» – κάτι που παραπέμπει σε ελιτισμό – θέλει να αγγίξει όσο το δυνατόν περισσότερους. Κι έρχεται τώρα το ερώτημα που... ξενερώνει: ποιες είναι οι εμπορικές προοπτικές της ταινίας; Είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων, ποιητικής διάθεσης, που δεν δίνει μασημένη τροφή στο θεατή και αφήνει πάρα πολλά πράγματα ανοιχτά σε οποιαδήποτε ερμηνεία, στοχεύοντας στο ενήλικο κοινό. Στην Ελλάδα οι ενήλικες δεν βλέπουν ταινίες κινουμένων σχεδίων παρά μόνον όταν συνοδεύουν τα πιτσιρίκια τους σε τέτοιες ταινίες. Και αυτήν τη στιγμή ο ανταγωνισμός είναι μπόλικος! Αυτήν την Πέμπτη πριν τα Χριστούγεννα αυτή είναι μία από τις τρεις ταινίες κινουμένων σχεδίων που βγαίνουν στις ελληνικές αίθουσες, με τις άλλες δύο να στοχεύουν σαφέστατα σε πολύ μεγαλύτερο κοινό! Και υπάρχει και το υπέροχο «Τραγούδα!» που βγήκε την προηγούμενη Πέμπτη. Θα μπορέσει τούτο το αριστούργημα να βρει το κοινό του; Το εύχομαι.

Κι ανοίγω παρένθεση για τους εν δυνάμει, μικρής ηλικίας, θεατές της ταινίας. Δεν ξέρω πχ κατά πόσο η πεντάχρονη κόρη μου θα εκτιμούσε τούτη τη θαυμάσια ιστορία, όπου όμως κανείς δεν μιλάει, δεν υπάρχει λόγος: μόνο εικόνα – και μουσική. Πολλές φορές, βεβαίως, υποτιμούμε τις διανοητικές δυνατότητες της πιτσιρικαρίας. Θα μπορούσε να αντιδράσει μια χαρά και μάλιστα μετά να ξεκινούσαμε μια κουβέντα για το πως βίωσε την ταινία, αν της άρεσαν τα καβουράκια που λειτουργούν ολίγον τι ως comic relief, αν τρόμαξε όταν ο άντρας έπεσε στον μικρό κολπίσκο με φαινομενικά καμία δυνατότητα διαφυγής, πως της φάνηκε η μετατροπή της κόκκινης χελώνας σε γυναίκα με κόκκινα μαλλιά. Κλείνει η παρένθεση.

Κάθε παραπάνω κουβέντα «χαλάει» την ποίηση ενός αυθεντικού αριστουργήματος. Μια παραβολή για την ίδια τη ζωή, ένας ύμνος στο δημιουργικό πνεύμα, μια αληθινή ματιά πάνω στον έρωτα και την οικογένεια. Πραγματικά συγκλονιστικό.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Δεκεμβρίου 2016 από την Seven Films

Show must go on!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τύφλα να 'χουν τα X-Factor, Rising Star και The Voice

Ενδιαφέρουσα περίπτωση αυτή του γεννημένου το 1972 Βρετανού σκηνοθέτη Garth Jennings. Έχει γυρίσει βιντεοκλίπ για συγκροτήματα όπως οι Blur, οι Pulp και οι R.E.M. Και για καλλιτέχνες όπως ο Badly Drawn Boy. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθέτησε ήταν η κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Douglas Adams «Γυρίστε τον γαλαξία με οτοστόπ» (The Hitchhiker's Guide to the Galaxy, 2005)! Ακολούθησε το εξαιρετικό «Ο γιος του Ράμπο» (Son of Rambow, 2007). Εννέα χρόνια μετά φέρνει στη μεγάλη οθόνη την πρώτη του ταινία κινουμένων σχεδίων σε παραγωγή της Illumination Entertainment, της εταιρίας του Christopher Meledandri, που είναι υπεύθυνοι για τις δύο ταινίες (ως τώρα) του «Εγώ ο απαισιότατος», για τα «Μίνιονς» και για το «Μπάτε σκύλοι αλέστε». Και οι τρεις του ταινίες είναι πάρα πολύ καλές και είθε το σερί του να συνεχιστεί.

Στο Sing ακούγονται πάνω από 85 τραγούδια απ' όπου σταχυολογούμε: Frank Sinatra (My Way), The Beatles (Golden Slumbers), Katy Perry (Firework), Lady Gaga (Bad Romance), John Legend (All of Me), Sam Smith (Stay With Me), Stevie Wonder (Don't You Worry 'Bout A Thing), Carly Rae Jepsen (Call Me Maybe), Leonard Cohen (Hallelujah), Queen με David Bowie (Under Pressure), Elton John (I'm Still Standing), The Spencer Davis Group (Gimme Some Lovin') και άλλα πολλά! Για πρώτη φορά ακόμα το τραγούδι «Faith» των Stevie Wonder και Ariana Grande, η Scarlett Johannson ερμηνεύει το επίσης φρέσκο «Set It All Free» ενώ σας βοηθάμε τα μάλα (το ξέρουμε) αποκαλύπτοντάς σας πως το τραγούδι που ερμηνεύουν συνεχώς τα πέντε γιαπωνέζικα σκιουράκια είναι το «Kira Kira Killer» από το συγκρότημα Kyary Pamyu Pamyu!

Η υπόθεση: Ο Μπάστερ Μουν είναι ένα κοάλα το οποίο στα έξι του χρόνια βίωσε μια εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή: είδε μια παράσταση που λάτρεψε τόσο πολύ ώστε αποφάσισε να ασχοληθεί με το χώρο του θεάματος και να μην γίνει αστροναύτης! Με τις οικονομίες του πατέρα του, ο οποίος τις μάζεψε πλένοντας χιλιάδες αυτοκίνητα, ο Μπάστερ αγόρασε ένα θέατρο, που το ονόμασε «Μουν» κι άρχισε να ανεβάζει παραστάσεις. Καμιά τους, όμως, δεν έγινε επιτυχία: ίσα – ίσα, η μία ήταν μεγαλύτερη εμπορική αποτυχία από την άλλη. Χρωστώντας στο φίλο του, τον Έντι το πρόβατο, αλλά κυρίως στις τράπεζες, ο χρεοκοπημένος Μουν κινδυνεύει να χάσει το πολυαγαπημένο του θέατρο.

Το μόνο που του μένει είναι μια σκέψη την οποία θέλει να πραγματώσει: να οργανώσει ένα talent show στο θέατρό του, το οποίο θα τον ξελασπώσει οικονομικά. Από λάθος της γραμματέως του, όμως, η αμοιβή που φέρεται να προσφέρεται για το νικητή του show είναι υπερπολλαπλάσια από αυτά που μπορεί να διαθέσει ο Μπάστερ. Αφού κάνει την επιλογή των υποψηφίων κι αφού και πάλι όλα του πάνε στραβά ο Μπάστερ είναι έτοιμος να τα παρατήσει. Όμως, το σόου πρέπει να συνεχίσει...

Η άποψή μας: Τι ταινιάρες κάνουν βρε παιδί μου και οι Αμερικάνοι όταν έχουν έμπνευση! Τι αγάπη για ζωή, τι (κινηματογραφικές και άλλες) αναφορές, τι πλούτος συναισθημάτων, τι φαντασμαγορία για το μάτι, τι ηχητική πανδαισία για τα αυτιά, τι αστεία που σε κάνουν να γελάσεις, τι σκηνές που σε κάνουν να συγκινήσε! Είναι δυνατόν να παρακολουθείς αυτήν την ταινία και να είσαι μεμψίμοιρος; Να σκέφτεσαι «μωρέ δεν είναι καλά ανεπτυγμένοι οι χαρακτήρες»; Να γκρινιάζεις για αποσπασματικότητα; Να εκφράζεις δυσαρέσκεια για μη κοινωνικό σχολιασμό; Μα είναι δυνατόν να βλέπεις αυτήν την ταινία και να μην γίνεσαι και πάλι παιδί; Σε επαφή δηλαδή με όλα τα βασικά σου ένστικτα;

Όσο παρακολουθούσα την ταινία τόσο φοβόμουνα πως η μικρούλα Δανάη με την οποία την έβλεπα θα δυσανασχετούσε. Εντάξει τώρα, ένας τύπος – κι ας είναι κοάλα – ταγμένος στην τέχνη πόσο μπορεί να συνεπάρει ένα 6χρονο; Κι όμως! Δεν σταμάτησε να χορεύει στη θέση της, δεν υπήρξε αστεία σκηνή που να μην γέλασε, το καταευχαριστήθηκε! Οπότε, βλέποντας κι εκείνη να το διασκεδάζει με την ψυχή της, απενοχοποιήθηκα κι εγώ κι άντε να γελάω με τη σαύρα με το ένα μάτι, κι άντε να θαυμάζω την εφευρετικότητα της γουρουνίτσας, κι άντε να συγκινούμαι τα μάλα με το άκουσμα του «Hallelujah», την ώρα που ακούγεται, στο context που ακούγεται. Τέτοιος φόρος τιμής στο θέαμα, τέτοια λατρεία για την τέχνη από ταινία κινουμένων σχεδίων! Γουάου!

Αν σας πω ότι μου θύμισε το ελληνικό «Τετάρτη 04:45» του Αλέξη Αλεξίου κάποιοι θα με πείτε τρελό. Αμ δε! Ο Μπάστερ Μουν είναι ένας ονειροπόλος όπως ο χαρακτήρας του Στέλιου Μάινα στην ελληνική ταινία. Είναι ένας, ε, χμ... άνθρωπος που ζει για το θέατρο, όπως ο χαρακτήρας του Μάινα για το τζαζ κλαμπάκι του. Βεβαίως και συμβιβάζεται ανεβάζοντας talent show μιας που μόνο μέσω αυτού μπορεί να σώσει το όνειρό του. Εσείς δεν έχετε ακούσει για καλλιτέχνες που γυρίζουν διαφημίσεις προκειμένου με την αμοιβή να κάνουν τα έργα τέχνης που ονειρεύονται; Σπουδαίο φιλμ, ατόφια κινηματογραφικό και εννοείται ότι η επιλογή του κινουμένου σχεδίου για να μεταφερθεί η ιστορία, είναι στρατηγικής σημασίας. Από τη μια απελευθερώνει τους δημιουργούς από συμβάσεις και δυσκολίες της «κανονικής» ταινίας, από την άλλη μπολιάζει τους νεαρούς, ανήλικους θεατές με το μικρόβιο που ονομάζεται «τέχνη»!

Η αλήθεια είναι πως στον περιορισμένο χρόνο της (αν και μεγάλη σε διάρκεια για ταινία κινουμένων σχεδίων) αναφέρεται χωρίς να εμβαθύνει σε πάρα πολλά θέματα, αλλά το κάνει με τέτοιο τρόπο που δεν το βλέπεις καν ως ψεγάδι. Και πέραν όλων των άλλων, πριν το αναγκαστικό happy end έχει μια τροπή εντελώς ρεαλιστική: το θέατρο γκρεμίζεται. Κι εκεί, στα ερείπια, όλα τα ζώα, δίνουν την ερμηνεία της ζωής τους και λάμπουν, έστω για λίγο, με το φως να τα λούζει. Κι αν έχετε δει εσείς πιο συγκινητική και σπουδαία σκηνή από εκείνη όπου η ντροπαλή ελεφαντίνα ερμηνεύει Stevie Wonder με τέτοια ζέση ώστε να γκρεμίσει το ψεύτικο σκηνικό με το «χάρτινο το φεγγαράκι» και με αυτόν τον τρόπο να αποκαλύψει ένα ολόγιομο, υπέροχο, λαμπερό φεγγάρι, ελάτε να το συζητήσουμε! Κάντε δώρο στον εαυτό σας και στα παιδιά σας – ανίψια σας: δείτε αυτήν την ταινία. Δεν είναι απλά ένα «μικιμάου» - είναι πολλά περισσότερα!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Δεκεμβρίου 2016 από την UIP

Welcome to South America! Από τους παραγωγούς των σπουδαίων εμπορικών χιτς, Spy και The Heat, που έφτασαν μέχρι την κορυφή του σχετικού αμερικάνικου box office, έρχεται ακόμη μια κωμωδία, ανατρεπτική και πιπεράτη, που κινείται σε πανομοιότυπα θεματικά μονοπάτια. Τίτλος της Snatched και υπογράφεται σκηνοθετικά από τον Jonathan Levine, δημιουργό του 50 / 50 και του Warm Bodies, πάνω σε σενάριο της Kate Dippold (Ghostbusters). Στο επίκεντρο της ιστορίας μας βρίσκεται η Έμιλυ, μια τριαντάχρονη και βάλε, ακόμη ανύπαντρη γυναίκα, που εγκαταλείπεται από τον καλό της, λίγο πριν κάνει πραγματικότητα το όνειρο της, το μακρινό ταξίδι στο Εκουαδόρ. Δίχως συντροφιά πλέον, θα αναζητήσει το κατάλληλο πρόσωπο για παρέα στην ριψοκίνδυνη αυτή βόλτα της και θα το εντοπίσει στην ίδια της την μητέρα, που η φουκαριάρα θα πει το μεγάλο ναι, για να μην στενοχωρήσει την μεγαλοκοπέλα θυγατέρα. Που να φανταστεί πως εκεί στην άκρη του κόσμου, οι δυο τους θα πέσουν θύματα απαγωγής τοπικής συμμορίας, που θα χρησιμοποιήσει τις δύο αμερικανίδες ως ομήρους ζητώντας σε αντάλλαγμα λύτρα, πιστεύοντας πως πρόκειται για δύο πολύ πλούσιες γυναίκες. Στα γνώριμα μονοπάτια κινείται το τρέιλερ της 20th Century Fox, που χάρη σε κάποιες ακατάλληλες σκηνές του, πήρε και τον ζητούμενο χαρακτήρα Red Band, οπότε αυτομάτως αποκτά και το ξεχωριστό κοινό που θα το παρακολουθήσει από τις 12 Μαΐου 2017 όταν και θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στις ΗΠΑ.

Έχουν περάσει δεκατρία ολόκληρα χρόνια από την τελευταία της παρουσία στην μεγάλη οθόνη - για όσους δεν θυμούνται ήταν στο The Banger Sisters - και ελάχιστα δεν είχαν πιστέψει πως η Goldie Hawn, δεν είχε επισήμως συνταξιοδοτηθεί από το σινεμά. Εδώ λοιπόν η αιώνια ξανθούλα, που συμπληρώνει εντός ολίγου πενήντα χρόνια καριέρας, επιχειρεί την μεγάλη της επιστροφή, υποδυόμενη την μαμά της Amy Schumer, που ξαναγυρνά στην δράση, μετά το πραγματικά πετυχημένο ντεμπούτο της στο Trainwreck. Το καστ ολοκληρώνουν και οι Joan Cusack, Ike Barinholtz, Wanda Sykes και ο Christopher Meloni.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Ποτέ δεν είναι αργά για να πάρεις το αίμα σου πίσω! Αφού πραγματοποίησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε μια ανεξάρτητη παραγωγή, το δραματικό Wish I Was Here, ο Zach Braff επιστρέφει στην καρέκλα του δημιουργού, αυτή την φορά έχοντας πίσω του την στήριξη ενός μεγάλου Χολιγουντιανού στούντιο. Ο λόγος? Το ριμέικ μιας heist movie που στα 1979 είχε προσφέρει ο Martin Brest και φέρει τον τίτλο Going In Style και αφορά σε μια περιπετειώδη κομεντί στα χνάρια ανάλογου ύφους ταινιών όπως τα Last Vegas και Stand Up Guys. Κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας, τρεις ηλικιωμένοι, φίλοι από πολύ, πολύ παλιά, ο Ουίλι, ο Τζο και ο Αλ, που έχοντας πλέον συνταξιοδοτηθεί, θα αντιληφθούν προς μεγάλη τους έκπληξη πως τα χρήματα τους έχουν γίνει καπνός, εξαιτίας των κακών χειρισμών της τράπεζας που τα διαχειρίζεται. Αποφασισμένοι να εκδικηθούν όλους εκείνους που τους έχουν φέρει σε τόσο δύσκολη θέση, να μην είναι ικανοί να πληρώσουν ούτε τους λογαριασμούς τους, θα σκεφτούν ένα κόλπο, που εκτός από πολλή μελέτη, χρειάζεται και κότσια. Να ληστέψουν την μπάνκα και να πάρουν πίσω, όλα όσα εκείνη με τεχνάσματα τους έκλεψε! Διασκεδαστικό το πρώτο τρέιλερ που κυκλοφόρησε η Warner Bros, για το φιλμ που το σενάριο του υπογράφει ο Theodor Melfi (Hidden Figures) και που αναμένεται να βγει στις αίθουσες της Αμερικής, στις 7 Απριλίου 2017!

Με τρεις τιμημένους με την υπέρτατη διάκριση, το Όσκαρ ερμηνείας, ακόμη κι αν έχουν περάσει εδώ και καιρό το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, το φιλμ έχει αρκετές δυνατότητες να εξελιχθεί σε εμπορική έκπληξη. Εννοείται πως το κύρος του είναι πολύ υψηλού επιπέδου, καθώς φιλοξενεί στις εικόνες του τα βαριά ονόματα των Morgan Freeman, Michael Caine και Alan Arkin, στους ρόλους των απόμαχων που βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να γίνονται καπνός! Σε περιφερειακούς ρόλους συναντάμε ακόμα την Ann Margret, τον Matt Dillon, τον Christopher Lloyd, τον John Ortiz και τον Peter Serafinowicz.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Ιουνίου 2017 από την Tanweer.