Movies Ltd

του zerVo (@moviesltd)

1η του Φλεβάρη του 2015 ήταν, όταν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων των δύο μεγαλυτέρων αγορών του κόσμου, κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα της Βρετανίδας Paula Hawkins έχοντας τέτοιο προωθητικό μπαζ πολύ πριν το release του, ώστε από τις πρώτες ώρες της έκδοσης του, να στρογγυλοκαθίσει στην κορυφή των τσαρτς πωλήσεων, εκεί που παρέμεινε για ένα διάστημα μεγαλύτερο των τριών μηνών! Η δεδομένη ανταπόκριση του κοινού στο μπεστ σέλλερ The Girl On The Train, που μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες έφτασε να πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα, επιβεβαίωσε την υποψία της Dreamworks που ήδη είχε καπαρώσει τα δικαιώματα του, για να χρηματοδοτήσει ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ψυχολογικά θρίλερ της κινηματογραφικής σεζόν. Οι πιο αισιόδοξοι έκαμαν ακόμη και λόγο για το καινούργιο Gone Girl, που θα ακολουθούσε σε επιτυχία το σπουδαίο γραπτό του Fincher. Ε, όχι δα...

Ψυχικά κλονισμένη από τον χωρισμό της, αποτέλεσμα του μακροχρόνιου εθισμού της στο αλκοόλ, η προβληματισμένη Ρέιτσελ, ξοδεύει το μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητας ταξιδεύοντας, περιοδικά και επαναλαμβανόμενα με το τρένο, από την μια άκρη της Νέας Υόρκης στην άλλη, καθισμένη πάντοτε στην ίδια θέση, του ίδιου βαγονιού, παρατηρώντας μέσα από την θολωμένη της ματιά τις ζωές των ανθρώπων γύρω της. Βασική της φροντίδα αυτή η βόλτα με τον συρμό να περιλαμβάνει και την γειτονιά, όπου ζει πλέον ο πρώην καλός της, Τομ μαζί με την καινούργια του αγαπημένη Ρεμπέκα και το νεογέννητο μωρό τους, ευτυχισμένοι. Μια ιδανική οικογενειακή ζωή, που βυθίζει ακόμη περισσότερο στην θλίψη την μοναχική γυναίκα...

Δεν είναι όμως το μοναδικό ζευγάρι που έχει προκαλέσει εντύπωση στην μυστηριώδη ταξιδιώτισσα, αφού στην ίδια περιοχή έχει αντιληφθεί την ύπαρξη του παθιασμένου ντουέτου της Μέγκαν και του Σκοτ, που μέσα στην δική της συλλογιστική της αποτυχημένης σχέσης, φαντάζουν σαν το ιδεώδες ερωτικό δίδυμο, που δεν διστάζει και διαλαλεί την έξαψη του δημοσίως. Το περίεργο αγκάλιασμα της εντυπωσιακής ξανθιάς Μέγκαν με έναν άγνωστο άντρα, που θα υποπέσει στην αντίληψη της Ρέιτσελ σε ένα από τα περάσματα της, θα ξυπνήσει μέσα της την περιέργεια για το τι πραγματικά συμβαίνει και πιθανόν απατά τον - μέχρι τα χθες λατρεμένο - συμβίο της. Κατάσταση που θα περιπλακεί ακόμη περισσότερο, όταν εκείνη θα εξαφανιστεί, δίχως να αφήσει πίσω της το παραμικρό ίχνος, με την Ρέιτσελ να έχει την έχει παρακολουθήσει στο μονοπάτι ελάχιστα πριν χαθεί, αλλά με τις ασύνταχτες και μπερδεμένες από το πιοτό θύμησες στον νου της να μην την βοηθούν να τις βάλει σε μια τάξη.

Κι όχι τίποτα άλλο αλλά αυτή η curiosity (killed the cat) κατάσταση θα μπλέξουν και την ίδια στην αστυνομική έρευνα που θα τεθεί σε εξέλιξη, καθώς δεν θα έχει την δυνατότητα από την μέθη της να δικαιολογήσει ούτε την παρουσία της στο άλσος, ούτε το γιατί βρέθηκε και η ίδια με αμυχές και αίματα στα ρούχα. Κι όμως θα πρέπει να υπάρχει μια κάποια λογική εξήγηση για το τι συμβαίνει, άσχετα αν κάθε καινούργια απόπειρα της αδύναμης να ξεπεράσει τις μανίες και τα καταστροφικά πάθη της κοπελιάς, μάλλον περισσότερο λάδι στην ήδη υπάρχουσα φωτιά θα ρίξουν, παρά θα αποκαλύψουν ένα αμυδρό έστω φως στο τούνελ. Και τα πάντα θα βαδίσουν ένα ακόμη πιο ιδιαίτερο, γεμάτο ρίσκο και κινδύνους διάβα, όταν οι πρώτες αποκαλύψεις ενός οδυνηρού παρελθόντος κι ενός άπιστου παρόντος, βγουν στην επιφάνεια.

Προσωπικά θεωρώ μεγάλο κρίμα που μια τέτοια, εξαιρετικής σύλληψης θεματική βάση, με τις όποιες ακρότητες του στις συμπτώσεις που περιγράφει, δεν βρήκε πρωτίστως τον κατάλληλο σεναρίστα και κατοπινά τον ορθό ντιρέκτορα για να το μετατρέψει σε εικόνα στο εκράν. Η βασική ιδέα, η πλοκή και κυρίως η αφήγηση που (φαντάζομαι πως) υπάρχει στο ορίτζιναλ των σελίδων, εδώ μετατρέπονται σε μια ατυχή μπερδεψούρα, όταν γίνονται ένα οι fuzzy logic εικόνες του τώρα, οι αναπόδεικτα αληθινές στιγμές του χθες, οι περίεργες αφηγήσεις στους ψυχολόγους / ψυχιάτρους και οι φαντασιώσεις του τι μπορεί να τρέχει στ αλήθεια, με τα παζλάκια να πέφτουν στο τραπέζι ασύνταχτα, δίχως να καταφέρνει να τα βάλει σε μια σειρά ο υπερεκτιμημένος δημιουργός του πραγματικά καλού The Help και του ενδιαφέροντος βιογραφικού Get On Up, Tate Taylor. O 47χρονος σκηνοθέτης, παρασυρόμενος προφανώς από την δυναμική του πρωτότυπου, εκτιμά πως με ελάχιστες out of focus παρεμβάσεις και κινούμενος στην ασφαλή ράγα της σταθερής τροχιάς, θα φτάσουμε στο φινάλε που τα τουίστ και οι ανατροπές από μόνες τους θα αναδείξουν το σύνολο, λησμονώντας πως μέχρι τότε θα πρέπει να κτίσει και το ανάλογο ενδιαφέρον στην πλατεία, για τους χαρακτήρες που ο ένας μετά τον άλλο μοστράρουν στο πανί. Της κατακερματισμένου εσωτερικού κόσμου επιβάτιδας πρωτίστως, που δεν την παρουσιάζει σαν κάτι περισσότερο από τους εκατομμύρια βαριεστημένους ταξιδευτές των αστικών συγκοινωνιών, που έχουν καρφωμένο το απλανές βλέμμα τους στο τζάμι, δίχως στην πραγματικότητα να κοιτάζουν κάπου συγκεκριμένα.

Κι εδώ παίζει το βασικότερο σωσίβιο, που κατά κάποιο τρόπο ακούει το αγωνιώδες SOS του Κοριτσιού και δεν το αφήνει να βουλιάξει μια και καλή, αφού αυτό ακριβώς το ζητούμενο βλέμμα, ζωγραφίζεται σε δύο από τα ομορφότερα μάτια του Χόλιγουντ, εκείνα της αληθινά εκφραστικής Emily Blunt. Η Βρετανίδα που υποδυόμενη με το γνώριμο δυναμισμό των χαρακτηριστικών του προσώπου, τα οποία δεν διστάζει να τσαλακώσει για να δείξει την ψυχική της απόγνωση, πρέπει να είναι και η μοναδική από τους συμμετέχοντες στο καστ (άντε και η εξαίρετη ρολίστα Alison Janney που σαν μπατσίνα του homicide δεν εμφανίζεται παρά ελάχιστα) που πιστεύουν πως ακόμη κι αυτό το χαρισματικό και μοσχοπουλημένο σύγγραμμα απαιτεί μια κάποια ώθηση για να ρολάρει όπως του πρέπει. Ισορροπώντας στα όρια του overacting η ήδη δέκα χρόνων αποκάλυψη του The Devil Wears Prada, στολίζει ικανά την δική της περσόνα, ελπίζοντας πως το ίδιο θα πράξουν και οι υπόλοιποι της υποκριτικής ομήγυρης, που εντέλει ή θα αποδειχτούν άφαντοι, όπως όλοι οι άρρενες στο σύνολο τους, είτε θα γνοιαστούν πιότερο για το προμόσιον του προσωπικού τους ίματζ, όπως ακριβώς συνέβη με την ξανθιά σούπερ καλλονή  Haley Bennett, που χωρίς να πράξει κάτι το ιδιαίτερο, ήδη έχει δει το όνομα της να συζητείται έντονα στα πηγαδάκια της Μέκκας του σινεμά...

Εν κατακλείδι και σύμφωνα με τις πανύψηλες προσδοκίες που είχε κτίσει στο προωθητικό του διάβα το Girl (η μοναδική, τιτλική, ομοιότης με το wannabe του) δεν απογοητεύει κιόλας, μα δεν φτάνει και στα λέβελ που είχε υποσχεθεί η διαφήμιση του. Αδικία που από μόνο του το φιλμ επέβαλλε στον εαυτό του, τιμωρώντας το, ίσως όχι στο να αποτελέσει ένα από τα πλέον ματαιόδοξα θρίλερ της δεκαετίας, αλλά ως ένα από τα έστω αξιοπρεπούς σασπένς b-movies της ίδιας περιόδου. Και ειλικρινά αδυνατώ να εκτιμήσω ποιο από τα δύο αποτελέσματα είναι το χειρότερο...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Στη σκιά του Φάουστ!

Ρε γμτ, είναι πολύ σπαστικό όταν έχεις μια καλή ιδέα και ο εγκέφαλος δεν σε βοηθάει να την προχωρήσεις, έτσι δεν είναι; Τι θέλω να πω; Να, τούτη η ταινία, μου θύμισε κι άλλες ταινίες τις οποίες έχω δει σίγουρα – και 100% θα υπάρχουν κι άλλες που δεν έχω δει – όπου κάποιος συγγραφέας «κλέβει» το κείμενο ενός άλλου και το παρουσιάζει ως δικό του και γίνεται γκραν σουξέ εντ σόου ον. Έλα μου όμως πως σε κάθε «ψαχτήρι» κι αν ανέτρεξα, ξεκινώντας από το... μυαλό μου, δεν βρήκα κάτι! Όλα τα ψαχτήρια παραπέμπουν σε ταινίες με τύπους που δανείζονται άλλη ταυτότητα, που παρουσιάζονται ως κάποιος άλλος. Και αυτό σωστό. Ταινίες με οικειοποίηση συγγραφικού έργου άλλου, όμως; Ελάτε, αφού έχουμε δει. Να, σαν να μου έρχεται μια ταινία όπου ένας καθηγητής λογοτεχνίας, που έχει να γράψει best seller εδώ και αιώνες, διαβάζει ένα draft κάποιου φοιτητή του και το ζηλεύει και φτάνει μέχρι να τον δολοφονήσει! Ο Kenneth Branagh έπαιζε ή μήπως όχι; Ουφ, τελικά πήγα με χρήση keywords στο imdb, έβαλα το plagiarism – η ταινία που θυμόμουνα ονομάζεται «Messages Deleted» (2010) με τον Matthew Lillard και ανάθεμά με αν... θυμάμαι πού και υπό ποίες συνθήκες την έχω δει – και βγήκαν μπόλικες ανάλογες. Ας πούμε το The Words (2012), που δεν βγήκε στις αίθουσες στη χώρα μας και σίγουρα δεν το έχω δει. Ή το «Μυστικό παράθυρο» (Secret Window, 2004), που το είδα και ναι, παραπέμπει κατά μία έννοια στην ταινία μας! Και το «A Murder of Crows» (1998) έχει ανάλογη θεματική – αυτό σίγουρα το είδα σε dvd! Άντε, τελικά βρήκαμε πράμα!

Το Un Homme Ideal είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Yann Gozlan μετά το «Captifs» (2010). Στη Γαλλία την είδαν πάνω από μισό εκατομμύριο θεατές. Και διαθέτει στον πρωταγωνιστικό ρόλο τον 27χρονο Pierre Niney, του οποίου το μέλλον προδιαγράφεται εντελώς ελπιδοφόρο και εντυπωσιακό!

Η υπόθεση: Ο Ματιέ είναι ένας νεαρός επίδοξος συγγραφέας. Γράφει συνεχώς, πιστεύει πως διαθέτει ταλέντο αλλά κανένας εκδοτικός οίκος δεν δέχεται να εκδώσει κάτι που έχει την υπογραφή του. Προκειμένου να βγάζει τα προς το ζην, εργάζεται περιστασιακά σε ένα συνεργείο μετακομίσεων. Όταν από τη δουλειά αναλαμβάνει να αδειάσει το σπίτι ενός γηραιού κυρίου που πεθαίνει μόνος του, χωρίς να έχει κανέναν συγγενή, ανακαλύπτει στα πράγματα του νεκρού ένα ημερολόγιο. Ο Ματιέ το διαβάζει και παθαίνει πλάκα: είναι καταπληκτικό! Και ως ιδέα και ως εκτέλεση. Μετά από μια μικρή εσωτερική πάλη, έχοντας ηθικούς ενδοιασμούς, τελικά το αποφασίζει: αντιγράφει στο λάπτοπ του το χειρόγραφο ημερολόγιο, του δίνει τίτλο και το στέλνει σε έναν εκδοτικό οίκο ως δικό του! Οικειοποιείται το βιβλίο ενός νεκρού.

Ο επικεφαλής του εκδοτικού οίκου συναρπάζεται, το βιβλίο εκδίδεται, οι κριτικές είναι διθυραμβικές, οι πωλήσεις εξίσου και ο Ματιέ ανακηρύσσεται ως το next big thing της γαλλικής λογοτεχνίας. Φήμη, δόξα, λεφτά, όλα σε μια στιγμή γίνονται δικά του, όπως και η γυναίκα των ονείρων του, η Αλίς. Τρία χρόνια μετά, ο δεσμευμένος με την Αλίς Ματιέ βιώνει την απόλυτη ντόλτσε βίτα. Περνάει τον περισσότερο χρόνο του στην παραθαλάσσια βίλα των γονιών της Αλίς, στην Κυανή Ακτή, ψάχνοντας απεγνωσμένα το θέμα του επόμενου βιβλίου του. Η πίεση από τον εκδότη είναι έντονη για λίγες έστω αράδες του πολυαναμενόμενου νέου πονήματος. Και σαν να μην έφτανε αυτή, εμφανίζεται κάποιος που εκβιάζει τον Ματιέ καθώς, όπως φαίνεται, γνωρίζει την αλήθεια...

Η άποψή μας: Νύχτα σε δρόμο χωρίς φωτισμό. Ένα ακριβό αμάξι μεγάλου κυβισμού τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο οδηγός του είναι αναστατωμένος. Σίγουρα και απελπισμένος. Έχει ξεμείνει από λύσεις. No way out. Ναι, ο βράχος φαίνεται καλή ευκαιρία. Ναι, θα καρφώσει το αμάξι επάνω του και όλα θα τελειώσουν, χωρίς να βασανίζεται πια. Cut. Αυτή είναι η αρχική σκηνή τούτου του πολύ όμορφου, παλαιάς κοπής... νεονουάρ! Ένα νεονουάρ που κάνει πάρα πολλά πράγματα πολύ σωστά. Δεν ανοίγεται σε άπειρους ομόκεντρους κύκλους, δεν ολισθαίνει από την κεντρική ιδέα, δεν παρεκτρέπεται σε επιμέρους καταστάσεις. Αυτό που βλέπεις αυτό παίρνεις. Και είναι στη διάθεση και στην ευχέρεια τη δική σου ως θεατή να κάνεις τις απαραίτητες συγκρίσεις. Βασικά, με το δικό σου ηθικό ρεζερβουάρ: εσύ τι θα έκανες στη θέση του Ματιέ; Θα χρησιμοποιούσες ως δικό σου ένα χειρόγραφο το οποίο δεν σου ανήκει; Και μέχρι πού θα έφτανες για να μην αποκαλυφθεί η τόσο ταπεινωτική για σένα αλήθεια;

Όλο το κλίμα της ταινίας από την αρχή ως το τέλος είναι ολοφάνερο ότι σε βάζει σε mood Patricia Highsmith. Ο Ματιέ μοιάζει πάρα πολύ με τον βασικό της αντιήρωα σε πολλά βιβλία της, τον Τομ Ρίπλεϊ, έτσι όπως ενσαρκώθηκε στη μεγάλη οθόνη τόσο από τον Alain Delon στο «Γυμνοί στον ήλιο» (Plein soleil, 1960) όσο και από τον Matt Damon στο «Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ» (The Talented Mr. Ripley, 1999) – ταινιάρες και οι δύο! Αλλά μοιάζει και με τον ήρωα του Woody Allen στο «Match Point». Και αυτό που καταφέρνουν τόσο ο Woody όσο και ο σκηνοθέτης τούτης της ταινίας είναι να οδηγήσουν το θεατή να συμπαθήσει (το λιγότερο) έναν τόσο προβληματικό και ηθικά επιλήψιμο ήρωα! Σχεδόν ευχόμαστε να τη βγάλει καθαρή, να ζήσει και να ευτυχίσει, παρά το γεγονός ότι «παραβιάζει» σχεδόν όλη τη λίστα των Δέκα Εντολών! Μεγάλο επίτευγμα αυτό και σίγουρα «ευθύνεται» πέρα από το σενάριο και τη σκηνοθεσία και ο πρωταγωνιστής της ταινίας.

Ο Pierre Niney μετά την εξαιρετική ερμηνεία του στο «Yves Saint Laurent» (2014) δείχνει και εδώ πως τόσο εμφανισιακά όσο και ερμηνευτικά είναι από τους καλύτερους της γενιάς του. Η ταινία σε κρατάει από το πρώτο ως το εντελώς ειρωνικό τελευταίο της λεπτό. Ο ρυθμός της είναι εξαιρετικός, τα γεγονότα κάποια στιγμή παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας, οι εκπλήξεις και οι ανατροπές είναι πανταχού παρούσες. Κάθε φορά που ο Ματιέ καλείται να πάρει μια ηθική απόφαση, πάντα επιλέγει την... ανήθικη. Ένας μέτριος άνθρωπος είναι με αμφισβητούμενο ταλέντο (το «παίζει» έξυπνα ο σκηνοθέτης αυτό μέχρι το φινάλε), που προσπαθεί να διορθώσει κάθε λάθος του με κάποιο καινούριο. Και όλο και βρίσκεται σε χειρότερη θέση από την προηγούμενη και όλο και ο κλοιός γύρω του σφίγγει και όλο και περισσότερο καταλαβαίνει την πικρή αλήθεια για τον εαυτό του – θέλει να ενδώσει αλλά το αίσθημα της αυτοσυντήρησης είναι μεγαλύτερο, οπότε σαν αγρίμι θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να επιβιώσει. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο όπου προφανώς και ο κόσμος γύρω του δεν είναι αγγελικά πλασμένος, έτσι; Απολαμβάνω μια ζωή χαρισάμενη πατώντας πάνω σε ένα πτώμα και φοβάμαι πως ανά πάσα στιγμή θα με ανακαλύψουν, θα δουν μέσα μου και θα καταλάβουν πόσο λίγος, πόσο κάλπης, πόσο ψεύτης είμαι. Ε, όταν πια πλησιάσουν σε απόσταση αναπνοής, καλύτερα να εξαφανιστώ. Σπουδαίο νεονουάρ, με αποδεκτές και λογικές μέσα στο πλαίσιο της ταινίας αναληθοφάνειες, που θα λατρέψετε.

ΥΓ: Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο για κάποιον που γράφει από έναν κέρσορα στην αρχή μιας άδειας σελίδας στην οθόνη του υπολογιστή, που αναβοσβήνει. Σαν τη φλόγα που τρεμοσβήνει ένα πράμα...

του zerVo (@moviesltd)

Στις μυθολογίες των αρχαίων πολιτισμών, Ελληνικών, Κινέζικων, Αιγυπτιακών, θα πρέπει να ψάξει κανείς για να εντοπίσει το τι κρύβεται πίσω από την φανταστική υπόθεση πως τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός, παραμυθάκι που οι ενήλικες χρησιμοποίησαν κατά κόρον για να εξηγήσουν στα ήδη υπάρχοντα παιδάκια τους, την προγραμματισμένη έλευση οσονούπω του μικρότερου αδελφακίου. Η πιο ορθολογική άποψη για το που μπορεί να στηρίζεται αυτός ο αστικός θρύλος, έχει να κάνει με την αποδήμηση του συγκεκριμένου πτηνού, που εγκαταλείπει κάθε φθινόπωρο τις περιοχές του Βορρά για να ταξιδέψει στα θερμότερα ισημερινά κλίματα, επιστρέφοντας (πάντα) στην φωλιά του, εννέα μήνες αργότερα, σε έναν κύκλο που διατηρεί καθόλη την διάρκεια της ζωής του. Εννεάμηνο απουσίας και επανόδου που πανεύκολα χρησιμοποίησε το Δυτικοφερμένο μάρκετινγκ για να στολίσει σε μια, ακόμη πιο παιδική φόρμα, την ήδη σπουδαίου ενδιαφέροντος και σημασίας ιστορία της Γέννεσης.

Για αιώνες είχε επικρατήσει η άποψη πως τα μωρά στον κόσμο τα φέρνουν οι πελαργοί, μέχρι που το φαινόμενο αυτό αναίτια και ανεξήγητα για όλο τον ανθρώπινο κόσμο σταμάτησε μονομιάς. Η αιτία κρύβεται πίσω από την απόφαση της εταιρίας διανομών Κόρνερ, της οποίας ηγείται ο φαταούλας πτήναρχος Χάντερ, να κλείσει οριστικά αυτό το τμήμα διανομής, για να ασχοληθεί με πολύ πιο κερδοφόρες μπίζνες, το ντελίβερι όλων των υπολοίπων καταναλωτικών αγαθών. Ψυχή και κορυφαίο στέλεχος της φάμπρικας, ο εργατικότατος Τζούνιορ, από την μια στιγμή στην άλλη θα κάνει το όνειρο του πραγματικότητα, παίρνοντας την πολυπόθητη προαγωγή σε προϊστάμενο της διαδικασίας διανομών. Η πρώτη δουλειά που καλείται να φέρει εις πέρας, πάντως, δεν θα του είναι και τόσο ευχάριστη, αφού θα πρέπει να απολύσει από την εταιρία, την τελευταία δημιουργημένη στο εργοστάσιο παραγωγής μωρών, την γκαφατζού Τούλιπ,. που έχει ξεμείνει για δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια στην Πελαργούπολη και με τα λάθη της, βάζει διαρκώς μέσα τα οικονομικά της μπράντας.

Καλόκαρδος και συμπονετικός ο Τζούνιορ δεν θα κάνει πράξη της προσταγές της διοίκησης και θα κρατήσει την φουκαριάρα κοπελίτσα στην δούλεψη του, δίνοντας της...μηδενικές αρμοδιότητες, μέχρι την ώρα που εκείνη βαριεστημένη από την απραξία θα επιχειρήσει να απαντήσει στην επιστολή παράκληση ενός μικρού αγοριού, για να αποκτήσει μια αδελφούλα. Ο σκουριοασμένος μηχανισμός θα πάρει μετά από δεκαετίες μπροστά και το αποτέλεσμα θα είναι να φέρει στον κόσμο μια πιτσιρίκα, την Ντάιαμοντ Ντέστινυ, που πλέον θα πρέπει να ταξιδέψει στην Γη για να συναντήσει την φαμίλια της. Πονοκέφαλος δηλαδή για τον φιλότιμο λέλεκα, που μυστικά από την εργοδοσία του πρέπει να καλύψει την ζημιά, συνοδεύοντας την μπέμπα στους γονείς της...

Και κάπως έτσι παίρνει μπροστά η περιπέτεια του ταξιδιού, από τον τόπο παρασκευής των παιδιών, στον σύγχρονο και μοντέρνο κόσμο, που περνάει μέσα από αμέτρητες δυσκολίες, κακοτοπιές και κινδύνους, όπως τους πεινασμένους λύκους που παραμονεύουν να τσιμπήσουν το παιδάκι ή τους μπράβους του Χάντερ, που θα ριχτούν στο κατόπι της δυάδας, εφόσον το μυστικό τους αποκαλυφθεί. Αφηγηματικό πινγκ πονγκ που λαμβάνει χώρα σε ίδιο χρόνο, είτε στο διάβα του (και τραυματισμένου σωματικά) ντουέτου που κουβαλάει με ασφάλεια το βρέφος, είτε στον πραγματικό κόσμο όπου σύσσωμη η οικογένεια καρτερεί την έλευση του καινούργιου της μέλους. Συνάμα όμως παίρνει μπροστά και η πιο συγκινητική υποιστορία που μελετά το Storks κι έχει να κάνει με το παρελθόν της Τούλιπ, που λογικά κι εκείνη κάπως θα πρέπει να αποκατασταθεί για την πολύχρονη αδικία που έχει υποστεί.

Όλα αυτά μέσα από το γνωστό πολύχρωμο σκηνικό που πρώτο θέσπισε το Ice Age, συμβαίνουν σε ένα καλοσχεδιασμένο animation από την Warner Bros και όσους κρύβονται πίσω από την παραγωγή του εμπορικού θριάμβου του The Lego Movie, που τόσο πολύ σνομπαρίστηκε στην Οσκαρική απονομή. Σκηνοθετημένο από τον όχι και τόσο συμβατικό Nicolas Stoller, δημιουργό των Forgetting Sarah Marshall, Get Him To The Greek, The Five Year Engagement αλλά και τις φανασαριόζικες κωμωδίες των Neighbors 1 και 2, το φιλμ μάλλον δανείζεται το ύφος των τελευταίων, όχι φυσικά στην θεματική, αφού πρόκειται για μια αμιγώς παιδική ταινία, αλλά στον πανζουρλισμό, κινούμενο ανά περιόδους με ιλιγγιώδες τέμπο, που μπορεί την ματιά των πιτσιρικάδων να την συναρπάζει, οι μεγαλύτεροι θεατές ίσως να νιώσουν πως κάτι παρόμοιο το έχουν ματαδεί στο σκιτσαρισμένο φιλμικό παρελθόν.

Νοήματα ηθικά και διδακτικά που δεν λείπουν από οποιαδήποτε παρόμοιας φόρμας κινούμενο σχέδιο, για την φιλία, την αλληλεγγύη, την οικογένεια, δεδομένα πηγάζουν και από τα χαριτωμένα και όμορφα δομημένα στους υπολογιστές πλάνα, τα οποία συνολικά σχηματίζουν μια ευχάριστη ενενηντάλεπτη διασκεδαστική στιγμή, που δεν θα παραμείνει όμως στην μνήμη των θεατών της για πολύ καιρό ακόμα.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μπανάκι μανάκι!

Αυτή είναι η τέταρτη ταινία μεγάλου μήκους που σκηνοθετεί ο Θάνος Αναστόπουλος (ο οποίος ζει και η πρώτη σε συν-σκηνοθεσία (μαζί με τον Davide Del Degan). Οι προηγούμενες τρεις ήταν ταινίες μυθοπλασίας: «Όλο το βάρος του κόσμου» (2003), «Διόρθωση» (2007) και «Η κόρη» (2012). Όλες τους, άλλη λιγότερο κι άλλη περισσότερο, υποδεικνύουν έναν δημιουργό με ταλέντο κι έναν άνθρωπο που δεν διστάζει να ασχοληθεί με τα δύσκολα και τα λιγότερο προφανή.

Η συγκεκριμένη ταινία, γυρισμένη σε διάρκεια δύο χρόνων, αποτέλεσε ένα από τα ελάχιστα ντοκιμαντέρ που επιλέχθηκαν φέτος για το επίσημο πρόγραμμα του 69ου Φεστιβάλ των Καννών. Έκανε την ελληνική της πρεμιέρα στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας παρουσία των σκηνοθετών Θάνου Αναστόπουλου και Davide Del Degan και την ιταλική πριν από λίγες μέρες στον τόπο που γυρίστηκε, στην Τεργέστη, παρουσία συντελεστών και πρωταγωνιστών στο θέατρο Sala Tripcovich όπου πλήθος κόσμου έμεινε εκτός αίθουσας καθώς καλύφθηκαν και οι 1.000 θέσεις! Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία προβάλλεται εμπορικά με το νέο της cut (διάρκειας 118’) που έκαναν οι σκηνοθέτες για την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες της Ελλάδας και του εξωτερικού όπου η ταινία θα διανεμηθεί στη Γαλλία και την Ιταλία, μεταξύ άλλων. Ήτοι, είναι κατά 17 λεπτά μικρότερη από την κόπια που προβλήθηκε στις Κάννες.

Η υπόθεση: Μια λαϊκή παραλία στην Τεργέστη. Η επίσημη ονομασία της; δημόσιο θέρετρο «Λα Λαντέρνα». Όλοι πάντως στην Τεργέστη την αποκαλούν απλά «Ελ Πεντοτσίν», μια δημοτική παραλία στην καρδιά της ιταλικής πόλης, που ακόμα και σήμερα χωρίζεται στα δύο από έναν τοίχο. Στη μία πλευρά είναι οι άντρες και στην άλλη οι γυναίκες. Ένας άλλος κόσμος με θέα σε μια θάλασσα που χωρίζει κι ενώνει την ίδια στιγμή, που διευρύνει και συγχέει τα σύνορα, τα επανακαθορίζει και φέρνει κοντά Ιταλούς και Σέρβους, Έλληνες και Σλοβένους, Εβραίους και Γερμανούς, Αυστριακούς και Αμερικανούς.

Την ίδια στιγμή, η παραλία αυτή αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο για τους ανθρώπους που της εμπιστεύονται ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους. Στις 30 Σεπτεμβρίου, η πύλη ανοίγει για το ετήσιο πάρτι του τέλους της σεζόν. Άντρες και γυναίκες ετοιμάζονται. Φαγητό, κρασί, τραγούδια και κέφι. Στις 12 ακριβώς, ο τοίχος ανοίγει μέσα σε γενική αδιαφορία και όλως περιέργως σχεδόν κανείς δεν περνά στην άλλη πλευρά. Σε μια πόλη όπου τα σύνορα άλλαζαν αδιάκοπα, όπου τα φράγματα, αληθινά ή συμβολικά, έχουν καταρρεύσει, ο τοίχος του Πεντοτσίν στέκει ακόμα...

Η άποψή μας: Οι γάτες κινούνται με άνεση στο «Ελ Πεντοτσίν». Τα ρολόγια χαλάνε καθώς τα τρώει η αλμύρα της θάλασσας. Τα ακυρωτικά μηχανήματα δεν δουλεύουν – εντάξει, μπορείς να ακυρώσεις το εισιτήριο σχίζοντάς το στην άκρη. Ένα ευρώ κοστίζει η είσοδος στη δημοτική αυτή πλαζ. Ως παραλία δεν λέει πολλά: βότσαλα έχει κι όχι άμμο, κοντά στο κέντρο της πόλης βρίσκεται άρα πόσο καθαρή μπορεί να είναι, πλοία της γραμμής περνάνε τρεις και λίγο κουβαλώντας απόνερα. Κι όμως, η παραλία είναι δημοφιλής. Κόσμος πάει και ξαναπάει και δεν την αλλάζει. Μέχρι και ξαπλώστρες έχουν κρατημένες και φυλαγμένες – κλειδωμένες, όπως κλειδώνουμε ποδήλατα και μηχανάκια ξέρω 'γω.

Το κουλόν της υπόθεσης: ένας τοίχος χωρίζει άντρες από γυναίκες. Εννοείται ότι στη θάλασσα μπροστά στην παραλία τα δύο φύλα μπορούν να βρεθούν. Όπως και έξω από την πλαζ, εκεί, στο χώρο του πάρκινγκ, στην είσοδο και στις κοντινές καντίνες. Δεν κάνουν όμως κάτι ιδιαίτερο για να βρεθούν οι άντρες με τις γυναίκες, δεν το επιδιώκουν. Τους βολεύει αυτό το ιδιότυπο σύνορο: δεν χρειάζεται να επιδείξουν τον εαυτό τους, δεν βρίσκονται εκεί για να ελκύσουν άτομα του αντίθετου φύλου. Οι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, πηγαίνουν στη συγκεκριμένη παραλία για να κάνουν μια βουτιά, να ξαπλώσουν στον ήλιο, να συζητήσουν με φίλους, να παίξουν, να χαλαρώσουν βρε αδελφέ. Και το όλον λειτουργεί μια χαρά.

Σε τούτο το ντοκιμαντέρ, οι δύο σκηνοθέτες δεν σχολιάζουν ποτέ ούτε έχουν κινούμενες κεφαλές με ειδικούς να λένε διάφορες θεωρίες - απλώς καταγράφουν: εικόνες, ανθρώπους, συμπεριφορές. Και όσο περνάει η ώρα αντιλαμβάνεσαι ως θεατής πως το όλον έχει «πλάκα» αν και κινείται στις παρυφές του δραματικού. Και πως με χαλαρό στυλ εντέλει τίθενται μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα ερωτήματα: περί συνόρων, τοίχων και τειχών, σεξουαλικότητας, εθνότητας, εντέλει ταυτότητας. Η διεύθυνση φωτογραφίας είναι συναρπαστική, μερικές φάτσες σου μένουν στο μυαλό, οι συζητήσεις για θαμώνες που έφυγαν από τη ζωή, σου μεταφέρουν κάτι οικείο, να ξορκίσουμε το χρόνο παιδιά, να πίνουμε, να τραγουδάμε και να ευτυχούμε, όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία, ο τοίχος έχει τη δική του ιστορία, μερικές κρεμάστρες βρίσκονται καρφωμένες επάνω του για να μπορούν οι άνθρωποι να βάζουν τα ρούχα τους για να μείνουν με τα απαραιτήτως απαραίτητα, με το θνητό σώμα τους είτε σε πλήρη άνθιση είτε σε πορεία αποδόμησης, έτσι είναι αυτά, και η θάλασσα εκεί, να περιμένει να δεχτεί τους πάντες στην υγρή της αγκάλη, αδιαφορώντας για το πόσα λεφτά βγάζουν, τι θεό πιστεύουν, αν είναι άσπροι ή μαύροι, ψηλοί ή κοντοί, χοντροί ή αδύνατοι ή πόσο γκόμενοι είναι στην τελική – ουφ, ξέφυγα ρε παιδιά, συγχωρέστε με, μια χαρά ντοκιμαντέρ είναι τούτο, δύο σε ένα, και μάθημα ιστορίας κατά μία έννοια και ανθρωπολογική μελέτη, ίσως να ήθελε λίιιιιγο ακόμα τριμάρισμα αλλά πολλές φορές είναι πιο δύσκολο να «κόψεις» παρά να «προσθέσεις». Πιο δύσκολο να χτίσεις παρά να γκρεμίσεις...

του zerVo (@moviesltd)

Σε γενικές γραμμές το Home Invasion, σαν υποκατηγορία του γενικότερου είδους του Horror, σε βάθος χρόνου, παρότι υψηλής δημοτικότητας και ενδιαφέροντος δεν έτυχε των τόσων πολλών τίτλων που πολλοί πίστευαν πως θα του άξιζε. Από την εποχή του ασπρόμαυρου In Cold Blood κι αφού στην πορεία πήρε την ευλογία μεγαλουργών σαν τον Kubrick, τον Peckinpah και κατοπινότερα του Fincher και του Haneke, μάλλον έστριψε την ματιά του στο πιο κοινωνικό σχόλιο με τις γραφές του, παρά στο αμιγές φοβιστικό, που ντε φάκτο το διαθέτει στον συλλογισμό πως κάποιος εισβολέας σπάει ετσιθελικά το άσυλο της εστίας. Αφού λοιδωρήθηκε (αναίτια) χάρη στις Scream απόπειρες του Craven, το genre πέρασε κρίση έχοντας να προσφέρει κάποιες λιγοστές αξιόλογες ευρωπαϊκές, Γαλλικής κοπής κατά βάση, ταινίες, πριν αποφασιστεί από το εμπορικό τμήμα του Χόλιγουντ η ανάσταση του, με πονήματα του τύπου You're Next, Knock Knock και του πιο εμπνευσμένου όλων The Purge. Το Don't Breathe αποτελεί ακόμη ένα (αξιοπρεπές) κρικάκι στην αλυσίδα ετούτη, που προσπαθεί με συνέπεια να κερδίσει την συμπάθεια των σινεφίλ.

Μικροκλοπές τέλος, ήρθε η ώρα για το μεγάλο κόλπο! Αυτή ακριβώς την απόφαση έχει πάρει η συμμορία των τριών κολλητών λωποδυτών, της ονειροπόλας Ρόκι, του ριψοκίνδυνου Μάνι και του πιο φοβισμένου Άλεξ, που εισβάλλοντας στα σπίτια πλουσίων στα ακριβά προάστια του Ντιτρόιτ, που την ασφάλεια τους έχει αναλάβει η εταιρία σεκιούριτι του μπαμπά του τελευταίου, βγάζει το χαρτζιλίκι της. Μονίμως ριγμένοι στην μοιρασιά από τον κλεπταποδόχο, οι τρεις θα σχεδιάσουν το μεγάλο σχέδιο που θα τους γλυτώσει από την εκμετάλλευση του, μπαίνοντας νύχτα στην εμφανισιακά φτωχική τρώγλη ενός πρώην πεζοναύτη, που έχει χάσει εντελώς την όραση του και που οι θρύλοι αναφέρουν πως στα στρώματα του κρύβει το ιλιγγιώδες ποσόν των 300 χιλιάδων δολαρίων. Ανταμοιβή που του έδωσε η ασφαλιστική εταιρία, για τον αναπάντεχο θάνατο της λατρεμένης του κόρης, που έπεσε θύμα απροσεξίας άπειρης οδηγού...

Αφού κάμφθηκαν οι αρχικές ενστάσεις για την εκτέλεση του σχεδίου, μπροστά στην γερή όπως αναμένεται μπάζα, το τρίο σχετικά εύκολα θα σπάσει πόρτες, θα προσπεράσει φύλακες σκύλους και θα διαλύσει κωδικούς συναγερμών ώστε να διαβεί το κατώφλι του τυφλού γέρου και να ριχτεί στην αναζήτηση του κομποδέματος. Παρότι βυθισμένος στο σκοτάδι όμως, ο πεπειραμένος λοκατζής σύντομα θα αντιληφθεί την παράνομη παρουσία τους και θα θελήσει από την μεριά του να προστατέψει το σπιτικό και την περιουσία του, που οι πιτσιρικάδες έχουν βάλει στο μάτι. Κι αν η μια του αίσθηση, η όραση, βρίσκεται σε μηδενικό επίπεδο, όλες οι άλλες βρίσκονται σε έξαρση και οποιαδήποτε κίνηση των διαρρηκτών, θα τιμωρηθεί, ακόμη και με θάνατο!

Κι όμως οι εκπλήξεις δεν σταματούν σε ετούτη την αρκετά ελκυστική για να κινήσει το ενδιαφέρον του θεατή σύνοψη, αφού το ξύλινο δίπατο κρύβει πάμπολλες ακόμη εκπλήξεις που αυτομάτως θα μετατρέψουν τον πρακτικά αμυνόμενο, σε παράνομο, στην προσπάθεια του σεναρίου να οδηγήσει την πλατεία, στο να νοιαστεί (αντιφατικώς) περισσότερο για τους κλέφτες, παρά για τον νοικοκύρη. Προσεγμένα λοιπόν και νοικοκυρεμένα, η καινούργια δημιουργία του Ουρουγουανού Fede Alvarez, γνώριμου στο φαν κλαμπ των χορορίστας από την (μέτρια) διασκευή του Evil Dead. ανεβάζει σταδιακά στροφές, χρησιμοποιώντας την ούτως ή αλλιώς δεδομένη φοβιστική διάθεση που επικρατεί ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους της ερμητικά σφραγισμένης προς την ελευθερία (πλέον) παράγκας.

Από την αφήγηση, που δεν λείπουν οι εκπλήξεις και οι ανατροπές, δεν απουσιάζουν και οι στιγμιαίες ανατριχίλες, έντεχνες κατά κύριο λόγο, προερχόμενες από τους πρόσθετους συριστικούς ήχους και το δεδομένο σκότος που όπως και να έχει φτιάχνει ατμόσφαιρα τρόμου. Στην προσπάθεια του πάντως το Don't Breathe να προσφέρει ένα πιο ολοκληρωμένο πακέτο σε όσους το επέλεξαν για την κινηματογραφική διασκέδαση τους, δεν αποφεύγει τα σημαντικά και βαρύγδουπα λάθη. Όπως ας πούμε (SPOILER ALERT) την συνεχή χρήση των σε κοινή θέα σχεδόν αντικλειδιών (από τον γιο) που έχει στην κατοχή του ο (μη εμφανίσιμος ποτέ) σεκιουριτάς γονιός και ακόμη πιο τραβηγμένα, την απρόσμενη ύπαρξη μεγάλης ποσότητας κατεψυγμένου...σπέρματος στο υπόγειο του εξηντάρη αυτοδίκη, που μόλις έχει υποστεί καταπάτηση της ιδιωτικότητας του.

Απροσεξίες που πανεύκολα θα μπορούσαν να αποφευχθούν και το τελικό σερβίρισμα να εξελιχθεί σε πιο εύπεπτο και ειλικρινές, μιας και στην ουσία δεν περιγράφει μια ιστορία που δεν θα μπορούσε να συμβεί ακόμη και στην διπλανή μας μονοκατοικία. Ο πιο διάσημος ένστολος παραλλαγής τα τελευταία χρόνια, Stephen Lang, χάρη στην διπρόσωπη στρατόκαυλη παρουσία του στο μαγικό Avatar του Cameron, εδώ συνεχίζει να φορά την μεταλλική ταυτότητα στο λαιμό, συνταξιοδοτημένος και αποκαμωμένος όμως από την τύφλωση και είναι πραγματικά καλός στον ρόλο του ζορισμένου γέροντα. Όπως πάρα πολύ εκφραστική - απαιτείται κάτι τέτοιο μιας και οι ατάκες, στην απαιτούμενη κατάσταση ησυχίας και ακινησίας είναι λογικά λιγοστές - είναι η μπεμπούλα Jane Levy, που μια χαρά παριστάνει το προβληματισμένο από την ανέχεια κοριτσόπουλο που ονειρεύεται να ξεφύγει από την μιζέρια της Μοτορ Σίτι για να διαφύγει στο ηλιόλουστο περιβάλλον του LA. Εκεί που αναμένεται πια, να εκτυλιχτεί η συνέχεια της πλοκής, στην ενδεχόμενη συνέχεια που θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως θα χρηματοδοτήσει η ευχαριστημένη από το εμπορικό σκορ της ταινίας, παραγωγή της Screen Gems.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Οφθαλμόλουτρο με μπόλικο αιματάκι!

O Nicolas Winding Refn έχει ένα όνειρο: να γίνει ο πιο «ενοχλητικός» Δανός σκηνοθέτης! Έχει να αντιμετωπίσει τον Lars von Trier για τον επίζηλο τίτλο. Η μεταξύ τους κόντρα έχει πάρα πολύ πλάκα! Πχ, κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών ο Refn δήλωσε μεταξύ των άλλων ότι ο Trier την έχει «πέσει» στη γυναίκα του, στην οποία έχει αφιερώσει την τελευταία του ταινία! Ωραίες στιγμές! Μετά το Drive, που τον έκανε γνωστό σε ένα πιο ευρύ κοινό, γυρίζει ταινίες οι οποίες προκαλούν μεγάλες και βίαιες αντιδράσεις από το κοινό – του φεστιβάλ των Καννών τουλάχιστον! Το Only God Forgives πριν τρία χρόνια γιουχαΐστηκε εντόνως στις Κάννες. Νομίζω πως η τελευταία του ταινία, επίσης στο διαγωνιστικό τμήμα, τούτο εδώ το The Neon Demon, γιουχαΐστηκε ακόμα περισσότερο! Τι «αυνανιστή» φώναζαν οι έξαλλοι, κατά βάση Γάλλοι κριτικοί (να πω και «κριτικοί»; - ανοίγω παρένθεση – τι κακό κι αυτό το φετινό στο φεστιβάλ; - μας τέλειωσε το «Ραούλ» και τώρα οι λάτρεις των Καννών, τα Γαλλάκια, μόλις έβλεπαν το σήμα του φεστιβάλ πριν από κάθε προβολή χειροκροτούσαν μανιασμένα – μετά χειροκροτούσαν και κάθε εταιρία της οποίας το λογότυπο έβγαινε πριν τα credits, εταιρίες που συμμετείχαν στην παραγωγή της ταινίας – τι μ@λ@κί@ τους έπιασε; - γι' αυτό μιλάω για «κριτικούς», άντε κλείνω την παρένθεση), τι γιούχα, τι βρίσιμο έφαγε ο άνθρωπος, δεν λέγεται. Αδίκως εν πολλοίς θα πω εγώ. Και θα εξηγηθώ λίιιιγο παρακάτω, εκεί που θα εκφέρω την άποψή μου.

Αυτή είναι η 10η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Refn, η μεγαλύτερη σε διάρκεια που έχει γυρίσει ως σήμερα και η πρώτη του όπου βασική πρωταγωνίστρια είναι μια γυναίκα. Τα γυρίσματα έγιναν με χρονολογική σειρά, όπως εντέλει φαίνεται να εκτυλίσσεται η πλοκή στην ταινία (κάτι πάρα πολύ σπάνιο γενικώς για τα γυρίσματα οποιασδήποτε ταινίας). Οι ηθοποιοί είχαν την ευχέρεια να αυτοσχεδιάσουν και το έκαναν με κάθε ευκαιρία που τους δινόταν.

Η υπόθεση: Η Τζέσι είναι ένα κορίτσι που φεύγει από την αμερικάνικη επαρχία και φτάνει στο Λος Άντζελες με μεγάλα όνειρα. Δεν ξέρει να γράφει, δεν ξέρει να τραγουδάει, το μόνο που έχει ως εφόδιό της για να τα «καταφέρει» είναι η ομορφιά της. Και ναι, είναι εκθαμβωτικά όμορφη! Με βάση της ένα δωμάτιο σε ένα φτηνό μοτέλ στην Πασαντίνα και με «διαβατήριο» μερικές ερασιτεχνικές φωτογραφίες που της βγάζει ένας νεαρός ο οποίος την ερωτεύεται, πηγαίνει σε ένα γραφείο μοντέλων. Η διευθύντρια εκεί πείθεται με την πρώτη: η Τζέσι μπορεί να γίνει το επόμενο «it girl», μιας που έχει την ανεπιτήδευτη, φυσική ομορφιά που οι πάντες αναζητούν. Δεν έχει καμία σχέση με τις πλαστικές μοντέλες που κυριαρχούν στο χώρο.

Αρκεί βέβαια, όταν την ρωτάνε, να απαντάει ότι είναι 19 ετών – κι ας είναι μόλις 16! Αφού της ανοίγει η πόρτα της μόδας, η εύκολη και γρήγορη ανέλιξή της στο χώρο, δημιουργεί έχθρες. Μόνη της σύμμαχος και φίλη φαίνεται να είναι μια μακιγιέρ, η Ρούμπι, που τη βοηθάει από την πρώτη στιγμή. Η Τζέσι ξέρει πως να προστατεύει τον εαυτό της. Κάποια στιγμή, όμως, το μυαλό της παίρνει αέρα. Η νεοαποκτηθείσα αλαζονεία της σε συνδυασμό με το μίσος που πλέον νιώθουν οι... συναδέλφισσές της απέναντί της, θα οδηγήσουν σε... δύσπεπτα αποτελέσματα...

Η άποψή μας: «Beauty isn't everything. It's the only thing» λέει ο Alessandro Nivola, που υποδύεται (uncredited) έναν σχεδιαστή μόδας στην ταινία. Και ουσιαστικά εκστομίζε την κεντρική ιδέα του φιλμ (ή μήπως όχι;). Όλα τα υπόλοιπα που συμβαίνουν στη ζωή και στην ταινία λίγη σημασία έχουν. Η ομορφιά είναι τα πάντα, λοιπόν. Ο Refn αποθεώνει την ομορφιά. Αποθεώνει την επιφάνεια. Και το κάνει με κάθε τρόπο που διαθέτει στη φαρέτρα του. Και να 'σου τα slomo, και δώσ' του οι ονειρικοί φωτισμοί, τα φώτα από νέον, και να τα στησίματα σαν διαφήμιση. Αποθεώνει την ομορφιά λοιπόν – αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και καλά στα... μυαλά του! Γιατί ποιος άνθρωπος μμε σώας τας φρένας θα γύριζε σκηνή όπου ένα... τζάγκουαρ κάνει άνω κάτω το δωμάτιο ενός μοτέλ; Η λογική του παραλόγου! Η λογική της διαφήμισης!

Ο Refn έχωσε αυτήν τη σκηνή στην ταινία γιατί είναι μια σκηνή που τα μάτια μας δεν χορταίνουν να βλέπουν! Τώρα, αν ντε και καλά θέλετε να ψάξετε και για νοήματα κι αυτά μπορούν να προκύψουν άμα λάχει. Αποθεώνοντας την ομορφιά την κριτικάρει καθώς όλοι μας, μα όλοι μας έχουμε εμμονή με αυτήν. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να είμαστε «όμορφοι», μας αρέσουν τα «ωραία» πράγματα (βλέπετε, λέω πράγματα, δεν λέω ιδέες...), μας αρέσει να περνάμε γαμάτα. Επί σχεδόν δύο ώρες ο Refn μας προσφέρει ομορφιά, ατόφια ομορφιά. Κι έχει στον πρωταγωνιστικό ρόλο την Elle Fanning, που δεν ξέρω πως είναι το κορίτσι από κοντά, αλλά την παρουσιάζει ως θεά! Ο φακός την λατρεύει και ο Refn την κολακεύει σε κάθε πλάνο! Σαν την Αφροδίτη του Μποτιτσέλι ένα πράγμα! Ανόθευτη ομορφιά, που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί, που δεν χρειάζεται να αναλυθεί, που δεν χρειάζεται να προσπαθήσει. Υφίσταται και σαγηνεύει τους πάντες. Οι σκηνές που βλέπουμε το πρόσωπό της μακιγιαρισμένο και ιδίως εκείνη με την πρώτη της επαγγελματική φωτογράφιση, όπου ο φωτογράφος «χαλάει» το μακιγιάζ της γεμίζοντας το λαιμό της με χρυσό χρώμα είναι σκέτη ποίηση!

Ως σωστός προβοκάτορας, όμως, ο Refn προφανώς και θέλει να μας κάνει να αισθανθούμε άβολα. Ομορφιά, ομορφιά, αλλά πετάει και μια σκηνή νεκροφιλίας. Όταν η Ρούμπι (μα τω θεό, η Jena Malone που την υποδύεται, όταν την κινηματογραφεί σε προφίλ ο Refn μοιάζει ντάλε κουάλε με την Nicole Kidman!) δεν μπορεί να αποκτήσει το αντικείμενο του πόθου της, την παρθένα (!!!) Τζέσι, την φαντασιώνεται καθώς γαμεί ένα γυναικείο πτώμα! Πώς να αντέξει ένας καθωσπρέπει αστός μια τέτοια σκηνή; Ή πως να αντέξει τη σκηνή όπου το ένα από τα δύο μοντέλα που «τρώνε» την Τζέσι, ξερνάει το ένα της μάτι; Ε; Κουλαμάρα; Χάρμα οφθαλμών η ταινία – κυριολεκτικά – και ο Cliff Martinez γράφει ένα εξαιρετικό σάουντρακ, που βρωμάει εϊτίλα. Αλλά πέρα από τα εκατοντάδες θετικά που μπορεί να γράψει κανείς για την ταινία, εντάξει, ο άνθρωπος δεν είναι καλά στα μυαλά του. Κι ίσως αυτό να μην είναι εντελώς κακό ξέρετε. Πάντως, σίγουρα αυτό το φιλμ δεν είναι για όλους. Δεν είναι ρε παιδί μου για ένα ευχάριστο δίωρο. Σωστά;

ΥΓ: Ευτυχώς που δεν μπόρεσε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία η Carey Mulligan κι έπαιξε η Elle Fanning. Γιατί η ομορφιά της μικρής ήταν ένα από τα στοιχεία που μας έκανε να γουστάρουμε την ταινία – με μπόλικες επιφυλάξεις αλλά ναι, ένα thumbs up της το δίνουμε άνετα...

Μια νέα εποχή μαγείας ξεκινά! Αφού περάσαμε σχεδόν μια δεκαετία, συντροφιά κινηματογραφική με τα βιβλία της που αφορούσαν στις περιπέτειες του μαθητευόμενου πιτσιρικά με την μπαγκέτα Χάρι Πότερ, έφτασε η στιγμή για την απαρχή ενός καινούργιου σινέ σίριαλ που βασίζεται στα μυθιστορήματα της J.K. Rowlings. Τίτλος του πρώτου επεισοδίου του φιλόδοξου ετούτου εγχειρήματος της Warner Bros είναι Fantastic Beasts που συνοδεύεται από την μικρή μαρκίζα And Where To Find Them που διευθύνει ο έμπειρος και δοκιμασμένος στο είδος David Yates. Βρισκόμαστε στα 1926 και ο νεαρός θαυματουργός ιλουζιονίστας Νουτ Σκαμάντερ παίρνει την εντολή από το Αμερικάνικο Συμβούλιο της Μαγείας να κυνηγήσει όλα τα στοιχειά που απελευθερώθηκαν μέσα από την βαλίτσα που τα κουβαλούσε τόσα χρόνια φυλακισμένα και που τώρα ελεύθερα παραμονεύουν για να καταστρέψουν ολόκληρη την χώρα. Μια κατάσταση που θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο καθώς στην μέση θα μπει και η οργάνωση Φιλανθρωπίας του Νέου Σάλεμ, μια εξτρεμιστική σέχτα που σκοπό της έχει τον αφανισμό από προσώπου γης, οποιουδήποτε έχει την παραμικρή σχέση με την μαγεία. Καταπληκτικό το τρέιλερ που η διανομή έδωσε στην κυκλοφορία, για το φιλμ που αναμένεται να σαρώσει τα ταμεία στις 18 Νοεμβρίου όταν παγκοσμίως θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες. ήδη έχει προγραμματιστεί το επόμενο τεύχος της σειράς πάντως που απλώς θα φέρει το νούμερο 2 στον τίτλο του και αναμένεται να δούμε την ίδια εποχή, το 2008.

Ήδη τιμημένος με Όσκαρ ο Eddie Redmayne αποτελεί ένα από τα πλέον περιζήτητα ονόματα αυτή την εποχή στο Χόλιγουντ. Ο νεαρός αστέρας εδώ περιβάλλεται από πλειάδα σημαντικών νέων ηθοποιών όπως οι Katherine Waterston, Dan Fogler, Ezra Miller, Alison Sudol, αλλά και των πιο πεπειραμένων όπως οι Colin Farrell, Ron Perlman, Samantha Morton, Jon Voight.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Νοεμβρίου 2016!

Αν ποτέ σου με εγκαταλείψεις, θα ξεριζώσω την καρδιά μου και δεν θα την επαναφέρω ποτέ στην θέση της! Σύμφωνα με τους τυχερούς παρευρισκόμενους στο πρόσφατο φεστιβάλ των Καννών όπου έκανε την επίσημη πρώτη της η νέα ταινία του Jim Jarmusch, Paterson, πρόκειται για την δημιουργία εκείνη που ξεσήκωσε τα περισσότερα πλήθη ενθουσιασμού, συγκρινόμενη μόνο με το πολύ σπουδαίο Toni Erdmann. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ο Πάτερσον, ένας συνηθισμένος οδηγός λεωφορείου (στην πόλη...Πάτερσον του Νιου Τζέρζι, όπου διαβιώνει μαζί με την απίστευτα ενεργητική σύζυγο  του, Λάουρα) που στον ελεύθερο χρόνο του γράφει, κρυφά από τον περίγυρο του, ποιήματα. Ο σημαντικός σκηνοθέτης εμπνεύστηκε το νέο του έργο από το, ομώνυμο με την ταινία, ποίημα του William Carlos Williams που του έδωσε την ώθηση να δημιουργήσει μια σπάνιας ομορφιάς κινηματογραφική εμπειρία. Εξίσου όμορφα δομημένο είναι και το τρέιλερ που η διανομή της Amazon Studios έδωσε μόλις στην κυκλοφορία προγραμματίζοντας συνάμα και την ημερομηνία εξόδου του έργου στην Αμερική, ως την 28η Δεκεμβρίου του 2016.

Οι περισσότεροι το όνομα Adam Driver το γνωρίζουν από την πιο πρόσφατη εκδοχή του Πολέμου των Άστρων, Star Wars: The Force Awakens, όπου υποδύεται τον Kylo Ren. Εδώ ο δραματικός κατά κύριο λόγο ηθοποιός που ως ρολίστας έχει εμφανιστεί και στα J. Edgar, Lincoln, Inside Llewyn Davis, This Is Where I Leave You, Midnight Special, κρατά τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο του φιλμ, έχοντας στο πλάι του την σπάνιας ανατολίτικης ομορφιάς Golshifteh Farahani.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Ιανουαρίου 2017 από την AMA Films

Η Δικαιοσύνη καταφτάνει! Ακόμη κι αν ποτέ δεν άγγιξε τα εμπορικά επίπεδα οποιουδήποτε επεισοδίου των Επικίνδυνων Αποστολών, εντούτοις τα 200 εκατομμύρια (και) που πέτυχε το πρώτο μέρος στα διεθνή box offices, ήταν αρκετό για την Paramount για να ανάψει το πράσινο φως για την ολοκαίνουργη περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον μέγκα σταρ Tom Cruise, με τον τίτλο Jack Reacher: Never Go Back. Καθώς ο σκηνοθέτης του ορίτζιναλ Christopher McQuarrie έχει μετακομίσει στα πλατό του Mission Impossible, η παραγωγή βρήκε στο πρόσωπο του Edward Zwick εκείνον που θα έφερνε εις πέρας το πρότζεκτ της πρώτης συνέχειας. Εκεί που ο πράκτορας Ρίτσερ, μπαίνει σε καινούργιους μπελάδες - βασισμένους στο 18ο βιβλίο της ομώνυμης σειράς του συγγραφέα Lee Child - καθώς ταξιδεύοντας στην Βιρτζίνια για να ανακαλύψει τα χαμένα ίχνη μιας παλιάς του συνεργάτιδας θα βρεθεί παγιδευμένος σε έναν φόνο που όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως εκείνος τον προκάλεσε. Την ίδια στιγμή που θα ξυπνήσουν μνήμες από το προ είκοσι ετών παρελθόν που πιθανόν θα αποκαλύψουν πως ο κατάσκοπος πιθανότατα είναι ο πατέρας ενός ορφανού κοριτσιού που θα εμφανιστεί αναπάντεχα μπροστά του. Όπως ακριβώς το περιμένουν οι φίλοι της έντονης δράσης είναι το ταχύτατο και κοφτό σε μοντάζ τρέιλερ που διαλαλεί την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες στις 21 Οκτωβρίου 2016.

Και που αναμενόμενα θα καθίσει για καιρό στην κορυφή του τσαρτ απλά και μόνο χάρη στην παρουσία του αιώνιου έφηβου Cruise. Κοντά στον ριψοκίνδυνο ηθοποιό, βρίσκονται αυτή την φορά οι Cobie Smulders, Austin Hebert, Patrick Heusinger, Aldis Hodge, Holt McCallany και Robert Knepper.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 10 Νοεμβρίου 2016!

Ποιο είναι το αγαπημένο σου πράγμα στον Πλανήτη Γη? Ως επιστημονικής φαντασίας ρομάντζο πλασάρεται η καινούργια ταινία του σκηνοθέτη Peter Chelsom, The Space Between Us, ενός δημιουργού που ουκ ολίγες φορές κατά το παρελθόν έχει ασχοληθεί με το είδος του rom com σε φιλμς όπως τα Serendipity, Town And Country, Shall We Dance, ενώ η πιο πρόσφατη στιγμή του καταγράφεται στο Hector And The Search Of Happiness. Μια καινούργια αποστολή ερευνητών έχει ξεκινήσει με προορισμό τον Άρη, προκειμένου να δημιουργήσει εκεί τις κατάλληλες συνθήκες για να στηθεί η πρώτη γήινη αποικία. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού μια από τις γυναίκες μέλη του πληρώματος θα βρεθεί σε ενδιαφέρουσα με αποτέλεσμα με του καταφτάσει το σκάφος στον Κόκκινο Πλανήτη να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδί που θα γεννηθεί εκτός της Γης. Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία του Γκάρντνερ Έλλιοτ του 16χρονου, που στην μέχρι στγμής ζωή του ωσότου να επιστρέψει στον δικό μας κόσμο, θα συναντήσει όλους κι όλους 14 ανθρώπους που απαρτίζουν την ομάδα των επιστημόνων. Αξιόλογο το πρώτο τρέιλερ από την μπράντα της STX Entertainment, που ποντάρει πολλά για μια κάποια εμπορική επιτυχία στο φιλμάκι, που θα το ρίξει στην αγορά στις 16 Δεκεμβρίου, τέσσερις ολόκληρους μήνες κατόπιν της πρώτης ημερομηνίας που είχε κλείσει γι αυτό στα τέλη Αυγούστου.

Ο πιτσιρίκος Asa Butterfield είναι εκείνος που θα υποδυθεί τον πρώτο άνθρωπο που γεννήθηκε σε ξένο πλανήτη, συνεχίζοντας τις εμφανίσεις που τον έχουν καταστήσει σαν έναν από τους πιο αξιόλογους νεαρούς σταρς. Μαζί του στο φιλμ συνυπάρχουν και οι Carla Gugino, Gary Oldman, BD Wong και Britt Robertson.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Φεβρουαρίου 2017 από την Odeon

Μια Αμερικάνα στο Παρίσι... Έχοντας πραγματοποιήσει την επίσημη πρεμιέρα του στα πλαίσια του Διαγωνιστικού Τμήματος του πρόσφατου Φεστιβάλ Καννών, έρχεται το ολοκαίνουργο πόνημα του διεθνώς αναγνωρισμένου σκηνοθέτη Olivier Assayas, αμέσως μετά το Clouds Of Sils Maria, με τον τίτλο Personal Shoppper. Όπερ σημαίνει προσωπικός αγοραστής, άγνωστη στο ευρύ κοινό έννοια, που αφορά σε εκείνον που επαγγέλλεται ψωνιστής πανάκριβων αγαθών που αναμένεται να γεμίσουν τις ντουλάπες των διάσημων αστέρων. Μια τέτοια περίπτωση είναι και εκείνη της νεαρής Μορίν που ζει στην Γαλλική πρωτεύουσα έχοντας βρει αυτή την εργασία για να βγάζει τα προς το ζην, συνάμα όμως διαθέτει μια μοναδική ικανότητα να επικοινωνεί με πνεύματα από τον άλλο κόσμο, μέντιουμ δηλαδή. Δυνατότητα που θα μεγεθυνθεί προσφάτως, αμέσως μετά τον αναπάντεχο θάνατο του αγαπημένου της αδελφού, που μοιάζει να επιθυμεί να έλθει σε επαφή μαζί της. Πρεμιέρα και για το επίσημο προωθητικό τρέιλερ από την IFC Films, που όμως δεν δείχνει εξίσου ανατριχιαστικό με τα όσα μεταφυσικά υπόσχεται η υπόθεση, αν και με τις πρώτες εκτιμήσεις που έρχονται από την Γαλλία, δεν θα πρέπει να περιμένουμε μια τυπική περίπτωση ψυχολογικού θρίλερ όπως τα αμερικάνικης κοπής. Έξοδος στις αίθουσες του κόσμου, για την ταινία στις 10 Μαρτίου 2017.

Back 2 Back συνεργασία λοιπόν για τον Assayas - που να σημειωθεί τιμήθηκε εξ ημισείας με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στην Γαλλική Ριβιέρα - με την Kristen Stewart που ακόμη ψάχνει την μεγάλη της ευκαιρία να πιάσει τον σπουδαίο ρόλο, έχοντας πάντως και το τιμητικό έπαθλο της πρώτης Αμερικάνας που απέσπασε Cesar ερμηνείας. Συμμετέχουν ακόμη και οι Lars Eidinger, Sigrid Bouaziz, Anders Danielsen Lie, Ty Olwin, Hammou Graia, Nora Van Waldstatten, Benjamin Biolay.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Miss Peregrine's Home for Peculiar Children	Odeon	1	74	16.303	16.303
2	Lights Out	Tanweer	1	57	12.265	12.265
3	Finding Dory	Feelgood Ent.	5	75	10.295	255.081
4	Sully	Tanweer	4	41	7.614	131.553
5	Kubo and the Two Strings	UIP	2	65	7.532	20.839
6	The Magnificent Seven	Feelgood Ent.	2	46	6.898	35.121
7	The Secret Life of Pets	UIP	7	53	6.651	178.163
8	Deepwater Horizon	Odeon	1	44	6.352	6.352
9	Barbie Starlight Adventure	Feelgood Ent.	1	59	4.610	4.610
10	Bridget Jones's Baby	UIP	3	24	3.711	42.182

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ