Οικογένεια προς ενοικίαση
της Hikari. Με τους Brendan Fraser, Takehiro Hira, Mari Yamamoto, Shannon Mahina Gorman, Akira Emoto.
Big in Japan!
γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969) 
Πολύ μπροστά από την εποχή τους οι «Άλπεις» τελικά!
Hikari είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Mitsuyo Miyazaki. Όπως διαβάζω στη Wikipedia, γεννήθηκε στην Οσάκα το 1976 ή το 1977 – κι έχει το ενδιαφέρον του αυτό, το γεγονός δηλαδή πως σε μια εποχή όπου τα πάντα βρίσκονται σε δημόσια θέα και η οποιαδήποτε πληροφορία μπορεί να αλιευθεί σε χρόνο dt, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που διαφυλάσσουν τα προσωπικά τους δεδομένα. Η Hikari μεγάλωσε με τη μητέρα της μόνο (δεν γνώρισε τον πατέρα της) και στα 17 της μετακόμισε στις ΗΠΑ μέσω προγράμματος ανταλλαγής μαθητών. Το 1999 πήρε το Bachelor της στο Θέατρο, τον Χορό και τις Καλές Τέχνες από το Πανεπιστήμιο της Γιούτα. Ακολούθως μετακόμισε στο Λος Άντζελες όπου εργάστηκε ως κομπάρσος και χορεύτρια σε διάφορες ταινίες, διαφημίσεις και μουσικά βιντεοκλίπ. Έκανε κι άλλες δουλειές, όπως πχ φωτογράφος για τοπικά μουσικά σχήματα. Στα 30 της άρχισε να σπουδάζει στη Σχολή Κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, από όπου αποφοίτησε με Μάστερ στην Κινηματογραφική και Τηλεοπτική Παραγωγή το 2011.
Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί μετά το απρόβλητο στην Ελλάδα «37 Seconds» του 2019. Έχει σκηνοθετήσει δύο επεισόδια από την τηλεοπτική σειρά «Tokyo Vice» και τρία επεισόδια από τη σειρά «Beef». Το «Οικογένεια προς ενοικίαση» έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο φεστιβάλ του Τόκιο για να ακολουθήσει η πρεμιέρα του στο φεστιβάλ του Τορόντο.
Η υπόθεση: Ο Φίλιπ είναι ένας μεσήλικας Καναδός ηθοποιός, που μετακόμισε στο Τόκιο όταν πήρε έναν μεγάλο ρόλο σε διαφήμιση οδοντόκρεμας. Επτά χρόνια μετά, δεν του προσφέρονται πλέον σημαντικοί ρόλοι και η επιβίωση γίνεται επιτακτικό ζήτημα προς επίλυση. Όταν ο ατζέντης του Φίλιπ τον στέλνει σε μια δουλειά που προϋποθέτει να φοράει μαύρο κοστούμι, με καλή αμοιβή, ο Φίλιπ δεν το πολυσκέφτεται. Όταν φτάνει όμως στη «δουλειά», συνειδητοποιεί ότι κλήθηκε να υποδυθεί έναν άνθρωπο που πενθεί, στην κηδεία ενός άνδρα που βρίσκεται, ζωντανός ακόμα, σε ανοιχτό φέρετρο. Όταν η τελετή τελειώνει, ο Φίλιπ καταλαβαίνει ότι ο άνδρας πλήρωσε μια επιχείρηση για να σκηνοθετήσει την ίδια του την κηδεία, ώστε να ακούσει εγκωμιαστικούς επικήδειους.
Μετά το αρχικό σοκ του για την ύπαρξη μιας τέτοιας υπηρεσίας, ο Φίλιπ δέχεται να συναντηθεί με τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης και εντέλει προσλαμβάνεται. Καθώς περνάει ο καιρός, ο Φίλιπ αντιλαμβάνεται ότι οι σχέσεις που αναπτύσσει με τους πελάτες είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλές συναλλαγές. Κι όταν αρχίζει να βιώνει τον συναισθηματικό αντίκτυπο που έχει η δουλειά του, καλείται να αντιμετωπίσει τις ηθικές συνέπειες της νέας του ιδιάζουσας σταδιοδρομίας.
Η άποψή μας: Το 2011 ο Γιώργος Λάνθιμος σκηνοθετεί τις «Άλπεις», την τελευταία του γυρισμένη στα ελληνικά ταινία. Εκεί, μια Νοσοκόμα, ένας Οδηγός Ασθενοφόρου, μια Γυμνάστρια κι ένας Προπονητής, έχουν δημιουργήσει μια επιχείρηση «αντικατάστασης νεκρών προσώπων» που ονομάζεται «Άλπεις». Αναλαμβάνουν με την ανάλογη αμοιβή, να υποδύονται ανθρώπους που έχουν πρόσφατα πεθάνει, προκειμένου να κάνουν τα πράγματα πιο εύκολα για τους συγγενείς, τους φίλους, τους συναδέλφους των νεκρών. Πόσο μπροστά πια ο Έλληνας σκηνοθέτης, έτσι; Έστω και σε «κάτι πιο ποπ».
Οχτώ
χρόνια μετά, ο τιτανομέγιστος Werner Herzog (που, by the way, στα 84 του χρόνια,
ετοιμάζει δύο ταινίες, η μία εκ των οποίων θα ονομάζεται «Bucking Fastard»!!!) σκηνοθετεί το «Οικογενειακή ευτυχία Α.Ε.» (Family Romance, LLC) στο οποίο, στο Τόκιο, ένας άνδρας προσλαμβάνεται για να υποδυθεί τον χαμένο πατέρα ενός νεαρού κοριτσιού. Και ναι, η ταινία του Herzog θα μπορούσε κανείς να πει πως αποτελεί κάτι παραπάνω από πηγή έμπνευσης για την ταινία της Hikari, μιας που μία από τις πιο σημαντικές ιστορίες που αφηγείται, περιγράφει ακριβώς αυτό: τη σχέση του Brendan Fraser με ένα μικρό κορίτσι, η μητέρα του οποίου τον προσλαμβάνει για να υποδυθεί τον πατέρα του.
Κατά τα άλλα, η ταινία της Hikari δεν έχει καμία σχέση αισθητικά, κατασκευαστικά και ως στόχευση με τις δύο προαναφερθείσες ταινίες. Το «Οικογένεια προς ενοικίαση» είναι μια ταινία που εξερευνά μια κατάσταση η οποία ισχύει στην Ιαπωνία από τη δεκαετία του '80, ενδεικτική της μενταλιτέ και της κουλτούρας μιας ολόκληρης χώρας. Στην Ιαπωνία, η ψυχανάλυση και η επίσκεψη σε ψυχολόγο ή / και ψυχίατρο, δεν είναι τόσο διαδεδομένη όσο στη Δύση: ίσα – ίσα, αποτελεί θέμα ταμπού και αντιμετωπίζεται ως στίγμα! Ως εκ τούτου, για να αποφευχθούν διάφορες κοινωνικά άβολες καταστάσεις, νοικιάζονται... άνθρωποι.
Όταν υπάρχει ζήτηση για μια υπηρεσία, η αγορά τη δημιουργεί και την παρέχει. Έτσι «μπλέκει» και ο Φίλιπ. Είναι ηθοποιός και η νέα του «δουλειά» τον βάζει να ερμηνεύει διάφορους ρόλους. Μόνο που αυτοί δεν αφορούν μια ταινία, ένα θεατρικό έργο, μια διαφήμιση. Αφορούν ρόλους δυναμικούς, όπου θα πρέπει να αυτοσχεδιάζει, όπου σενάριο δεν υπάρχει παρά μόνο ένα γενικό premise, όπου καλείται να δίνει τις καλύτερες ερμηνείες του όχι για κάποιο κοινό, ούτε έχοντας δίπλα του συναδέλφους που είναι στην ίδια «παράσταση», αλλά ανθρώπους με σάρκα και οστά, απρόβλεπτους, ευαίσθητους. Κι όταν η αποστασιοποίηση ανάμεσα στο «ρόλο» και το «είναι» πάει περίπατο, και ο ίδιος δεν μπορεί παρά να συνδέεται συναισθηματικά με τα «υποκείμενα» - παραβιάζοντας τους κανόνες της εταιρίας – τότε τα πράγματα γίνονται περίπλοκα.
Η Hikari γυρίζει συνειδητά μια ταινία με στόχο να αρέσει, να γοητεύσει, να κάνει κόσμο να συγκινηθεί και να δακρύσει, να κόψει εισιτήρια. Γενικώς, κατορθώνει να κρατήσει τις ισορροπίες, χωρίς να ξεπέφτει στο φτηνό μελόδραμα – όχι τόσο συχνά τουλάχιστον ώστε να ευτελίσει το υλικό της. Οι γωνίες είναι στρογγυλεμένες, τα πλάνα είναι φωτογενή και γυαλισμένα, η εις βάθος ανάλυση του πολύ ενδιαφέροντος φαινομένου αποφεύγεται και μένει στην επιφάνεια. Και το όλον θα κατέρρεε σαν χάρτινος πύργος εάν δεν υπήρχε η κόλλα που τα κρατάει όλα συμπαγή και άξια παρακολούθησης.
Κι αυτή η «κόλλα» δεν είναι άλλη από τον Brendan Fraser. O Fraser κατορθώνει να δώσει βάθος ακόμα κι εκεί που η Hikari απλώς πετυχαίνει να ξύσει την επιδερμίδα. Αυτός και το φινάλε της ταινίας την κάνουν άξια παρακολούθησης. «Έναν καθρέφτη συνεχώς έχω μπροστά μου/ Πάνω του πέφτει και ραγίζεται η καρδιά μου», που λέει και ο Φοίβος Δεληβοριάς...
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Φεβρουαρίου 2026 από την Feelgood Ent.!
