Movies Ltd

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Αστεία, αστεία, έναν τρόμο μου τον ξύπνησε μέσα μου το Cold Storage. Που έχει να κάνει με εκείνη την φοβερή περίπτωση του Σκάιλαμπ. Του σταθμού δηλαδή της NASA που για μια δυο βδομάδες, εκεί πίσω στα 1979, φόβισε ολάκερη την ανθρωπότητα, καθώς μετά την έκρηξη του στο διάστημα, θα επέστρεφε στην Γη, για να πέσει πάνω στα κεφάλια μας. Ήταν και κάπως υπερβολικά τα δημοσιεύματα - όποιος τα θυμάται, σίγουρα θα φέρνει στον νου τον πανικό που είχε προκληθεί - ήταν και το μυαλό ενός δεκάχρονου που είχε μεγεθύνει το ύψος της καταστροφής, νομίζοντας πως πλησιάζει ο Αρμαγεδδών... Ευτυχώς η επιστροφή του τεράστιου διαλυμένου σατελάιτ στον πλανήτη πραγματοποιήθηκε με ελεγχόμενο τρόπο, με τα περισσότερα των κομματιών του να βυθίζονται κάπου στον Ινδικό Ωκεανό, ενώ μερικά τμήματα του έσκασαν στους Αντίποδες, δίχως σοβαρές συνέπειες για τον κοσμάκη. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα μέχρι σήμερα...

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που οι επιστήμονες της αντι-βιοτρομοκρατικής υπηρεσίας του Πενταγώνου, αποφάσισαν τον αφανισμό ενός ολόκληρου αγροκτήματος στην Αυστραλία, έχοντας εντοπίσει την ύπαρξη ενός ακραία θανατηφόρου μύκητα, στα συντρίμμια ενός δορυφόρου που έπεσε στην περιοχή, δεκαετίες πριν. Τα αγνώστου προέλευσης ευρήματα, η Υπηρεσία αποφάσισε να τα ενταφιάσει σε υπόγειο, μυστικό χώρο, στην περιφέρεια του Κάνσας, εκτιμώντας πως το τρομακτικά επεκτεινόμενο φαινόμενο, δεν θα την απασχολήσει ξανά.

Μέχρι τώρα, που καθώς φαίνεται ο ιός ξύπνησε και βρήκε την διέξοδο για να αποδράσει από τα έγκατα της γης και να σκορπίσει ξανά τον θάνατο σε όποιον τον κολλήσει. Συναγερμός που θα σημάνει άμεσα για τον βετεράνο πράκτορα Ρομπερτ Κουίν, που μονομιάς θα ξεσηκώσει τους μηχανισμούς του Πενταγώνου, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή. Το πρόβλημα, όμως, θα πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, από την στιγμή που η κρύπτη, μετά από τόσες δεκαετίες έχει καλυφθεί από έναν χώρο ιδιωτικών αποθηκών. Με τους νεαρούς νυχτοφύλακες, Ναόμι και Τϊκεικ, να δείχνουν ιδιαίτερη περιέργεια για το τι μυστηριώδες μπορεί να κρύβεται πίσω από τους προχειροφτιαγμένους τοίχους του, όχι και τόσο νόμιμης λειτουργίας, ντεπό.

Εκ πρώτης όψης το πράγμα φαντάζει ενδιαφέρον, ειδικά αν κανείς γνωρίζει πως το σενάριο στηρίζεται σε νουβέλα φαντασίας, του πολύ, αλλά και μια φορά κι έναν καιρό Μίδα του σκριπτ, David Koepp (Jurassic Park, Indiana Jones IV + V, Carlitos Way, Spiderman). Οι μέρες των παχιών αγελάδων, καθώς φαίνεται, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί για τον πολύ στενό, κάποτε, κομπανιέρο του Spielberg, αφού ακόμη κι αν ηγείται με την γραφή του κινηματογραφικών τίτλων που από μόνοι τους ορίζουν το νόημα του μπλοκμπάστερ, εντούτοις απέχει της καταιγιστικής επιτυχίας, για τουλάχιστον μια δεκαετία. Συνεπώς επιχειρεί να επιστρέψει στα δρώμενα από κάθε πόστο (και παραγωγικό και σκηνοθετικό) όχι όμως πετυχαίνοντας την απόλυτη διάνα στον σκοπό του.

Εδώ ο Koepp λοιπόν τι φαντάστηκε? Πως πάνω στο Σκάιλαμπ, που αναφέρομαι στον πρόλογο πως γκρεμοτσακίστηκε κομμάτια στην Γη, έχει σφηνωθεί ένα μόλυσμα, που είκοσι χρόνια μετά την παρουσία του ανάμεσα στους ανθρώπους θα προκαλέσει επιδημία, με ακραία δραματικές συνέπειες για όποιον το κολλήσει. Κάτι που σημαίνει πρασίνισμα δέρματος, παρανοϊκή συμπεριφορά και εντέλει έκρηξη εκ των έσω στο φούντωμα της λοίμωξης. Και για να τα λέμε όλα με το όνομα τους, το ίντρο του Cold Storage, έμοιαζε παρεμφερές με το προ τριών δεκαετίων, all star cast θρίλερ, Outbreak, που ασχολιόταν με το ίδιο θέμα. Όχι! Με το που ισοπεδώνεται το μολυσμένο χωριό, αντί για επικό μουσικό θέμα στην συνοδεία, πέφτει το I Get Around των Beach Boys. Οπότε κι εύκολα αντιλήφθηκα πως κάτι πειραγμένο κινείται στον αέρα.

Και πράγματι έτσι συμβαίνει, από τους τίτλους έναρξης και στο εξής, εφόσον η κάμερα μεταφέρεται στον νυχτερινό αποθηκευτικό χώρο - και δεν την κοπανάει σχεδόν ποτέ από εκεί - όπου το ντουετάκι των Gen Y, όχι και το πιο εργατικό του κόσμου, παρακινούμενο από την αδιακρισία του, για το τι παίζει πίσω από την γυψοσανίδα, θα τα κάνει όλα μαντάρα! Ο ραγδαία επεκτεινόμενος virus πάντως έχει βρει διέξοδο, με αποτέλεσμα όλοι όσοι εισέλθουν στον τεράστιο χώρο - παραβατικής συμπεριφοράς κυρίως, άρα καλά να πάθουν - θα μετατραπούν σε κάτι σαν ζόμπι, που οσονούπω το κεφάλι τους θα σκάσει σαν καρπούζι. Κωμική υποτίθεται η φασαρία, με τα ανόητα και σίγουρα αηδιαστικά ειδικά εφέ, να μην μπορούν να στηρίξουν στιγμή το living dead αστείο.

Ευτυχώς που στην διαδικασία του, μετριότατου στο πρωταγωνιστικό του στήσιμο, κάστινγκ - δηλαδή της πομπώδους Georgina Campbell και του αδιάφορου Joe Keery των Stranger Things - κάποιος σκέφτηκε να δώσει ρόλο και στον πιο έμπειρο, ερμηνευτικά, σε τέτοιου είδους κόντρες με το κοινό Κακό, Liam Neeson και κάπου το πράγμα ισορρόπησε. Από την άλλη μεριά, στις ανακόλουθες επιλογές των τρίτων γυναικείων ρόλων, όπου συναντούμε την Τεράστια Vanessa Redgrave και την Σπουδαία Lesley Manville, λογικά πρέπει να παίζει κάποιος συμβολισμός που δεν τον κατανόησα ποτέ μου. 

Άρα το τελικό προιόν δεν την σκαπουλάρει του συνονθυλεύματος, με την απόπειρα για μια ακόμη B-Movieκή παραλλαγή πάνω στο γνώριμο περιβαλλοντικό / κοινωνικό / οικονομικό ζήτημα να πηγαίνει στράφι, κυρίως λόγω της πανύψηλης οργανωτικής του ματαιοδοξίας. Μια έξυπνη ιστορία μεν, που ποτέ της όμως δεν πήρε φωτιά, αντιθέτως, φαίνεται να ακούμπησε πάνω στα neon χρωματικά μικρόβια που έσπειρε ένθεν κακείθεν, την άρπαξε, με αποτέλεσμα να παραμείνει κλινήρης και δίχως συνταγογραφημένη αντιβίωση στην Μονάδα Εκτάκτων Περιστατικών...