Movies Ltd

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Το είχε μολογήσει άλλωστε πρώτος, σαράντα κάτι χρονάκια πριν, στους στίχους και στο εξώφυλλο, του πρώτου σόλο άλμπουμ του, ο ένας και μοναδικός φρόντμαν του μεγαλύτερου συγκροτήματος στα μουσικά χρονικά. Η Γυναίκα είναι το Αφεντικό, στην δουλειά, στην κουζίνα, στο κρεβάτι, στο μυαλό του. Εκείνη φορά την στολή εργασίας κι έχει τον έλεγχο, την ώρα που Εκείνος, απλά φορά μια πιτζάμα, κρατώντας στα χέρια ένα κάτι σαν Κοσμοπόλιταν και παρακολουθώντας στην ΤιΒί τον Τροχό της Τύχης. Εννοείται πως ποτέ στα χρονικά δεν άλλαξαν οι συσχετισμοί, μόνο που τα μορτάκια οι σερνικοί δεν το είχαν κατανοήσει. Και η έλευση του ΜιΤού, απλά ήρθε καρμανιολικά, να κόψει την οποιαδήποτε υπόνοια περί του αντιθέτου. Τι Βοήθεια να ζητήσεις πλέον φουκαρά! Ούτε να συντάξεις ορθά μια τεσσάρων γραμμάτων λέξη δεν έχεις το κουράγιο: HEPL! 

Μόνο απογοήτευση θα προκαλέσει στην ικανότατη, πλην άτσαλη στην συμπεριφορά της, αλλά και συνεσταλμένη, υπάλληλο της εταιρίας, Λίντα Λίντλ, η απόφαση του καινούργιου αφεντικού της, να προτιμήσει έναν αδόκιμο συνάδελφο της για το πόστο του διευθύνοντα συμβούλου, αντί για εκείνη. Γεγονός που θα την οδηγήσει στο να διαμαρτυρηθεί έντονα, για την μη επιλογή της για το πόστο, στηρίζοντας το παράπονο της στο αδιαμφισβήτητο γεγονός, πως έχει δώσει και την ψυχή της για τον όμιλο που εργάζεται εδώ και μια επταετία.

Μια αντίδραση που θα ωθήσει τον διάδοχο του θρόνου της μπράντας, Μπράντλει Πρέστον, να την καλέσει να ταξιδέψει μαζί με τα υπόλοιπα στελέχη της επιχείρησης σε επαγγελματικό ταξίδι στην Μπανγκόκ, με σκοπό όμως, να την εκθέσει στα μάτια των συναδέλφων της. Εντελώς αναπάντεχα, το τζετ που τους μεταφέρει, θα συντριβεί στο μέσον του ωκεανού, αφήνοντας σαν μοναδικούς επιζώντες, πάνω στην αφιλόξενη ατόλη του Ινδικού Ωκεανού. Κι αν για την κοπέλα, η επιβίωση στο νησί, χάρη στις γνώσεις της μοιάζει με παιχνιδάκι, για τον κτυπημένο στο πόδι και ανήμπορο ακόμη και να περπατήσει, προιστάμενο της, τα πάντα ισοδυναμούν με εφιάλτη.

Απλούστατα διότι εκείνη έχει καθώς φαίνεται αποστηθίσει όλους τους κανόνες του Βιβλίου των Μικρών Εξερευνητών και γνωρίζει από το πως να ανάψει φωτιά, μέχρι το πως θα μαζέψει νερό, θα ψαρέψει ή θα κυνηγήσει ακόμη και αγριογούρουνα. Την ίδια ακριβώς ώρα που εκείνος, δίχως καν να έχει καταλάβει σε τι δυσμενή κατάσταση έχει περιέλθει, συμπεριφέρεται ακόμη σαν άξεστος Μπος, που σκορπάει πέρα δώθε εντολές και αποφάσεις. Επί ματαίω! Το πάνω χέρι έχει αλλάξει μεριά και την μπαγκέτα πλέον κρατά η Λίντα, που θαρρείς πως έχει ξεπηδήσει μέσα από το πιο δύσκολο σκέλος του Survivor, παίζει στα δάκτυλα, όχι μόνο τις δυσκολίες, αλλά και τις νευρώσεις του, υποτακτικούς της πια, ανδρός!

Μόνο που είναι σαφές πως λεπτό με το λεπτό που περνά, η κοπελιά μοιάζει να θέλγεται από αυτή της την κυριαρχική φάση, σε σημείο που να πέφτει στην δίνη της παράνοιας και να μην την ενδιαφέρει πόντο, το πως θα καταφέρει το ντουέτο να αποδράσει από την μυστηριώδη νήσο. Απεναντίας το τάχαμου παλικάρι, υποβαθμισμένο σε ετούτο το ανατρεπτικό ιεραρχικό στάτους, θα κάνει ότι περνά από την κούτρα του, για να ξεφύγει από την απομόνωση, έστω κι αν χρειαστεί να εγκαταλείψει μόνο του το κορίτσι στην ερημιά. Η διαφορά της μάχης των φύλων, είναι πως το θηλυκό, πάντα μα πάντα, βρίσκεται ένα, τουλάχιστον, βήμα μπροστά.

Το έργο σε κάθε άλλη περίπτωση σκηνοθετικής καθοδήγησης, δεν θα ήταν παρά μια εναλλακτική βερσιόν του, εξίσου κεφάτου cast away, όπως και πανομοιότυπα Battle Of The Sexes, Six Days And Seven Nights. Όχι όμως όταν το γενικό πρόσταγμα έχει ο ένας και μοναδικός άρχοντας του ανατρεπτικού τρόμου, Sam Raimi, που αποξαρχής σου δίνει την εντύπωση, πως δεν πρόκειται αυτό το παιχνίδι επιβίωσης - αλλά και κυνηγιού της ηγεσίας - να ακολουθήσει την πεπατημένη. Κι αν αρχικά τα πάντα ξεκινούν ως ένα σαδιστικό Misery με φόντο τα ρομαντικά ηλιοβασιλέματα της θάλασσας της Νοτιοανατολικής Ασίας, σύντομα τα σιντριβάνια αίματος, θα μας θυμίσουν πως στην διεύθυνση δεν βρίσκεται άλλος από τον ντιρέκτορα των Evil Dead.

Αν εξαιρέσουμε εκεί κάπου που το φιλμάκι χρονικά μεσιάζει κι οι επαναλήψεις στις ρήξεις των αταίριαστων ναυαγών κάνουν λογικά την εμφάνιση τους, το Send Help δεν σε αφήνει να ξεγλυστρίσεις από την εκκεντρική του αφήγηση, αφού την ίδια ώρα που μια σεκάνς του σε τρομάζει, αυτοστιγμεί σου προκαλεί και το γέλιο. Ίσως η ανατροπή - έκπληξη της τελικής πράξης, να μπορούσε να αποδοθεί με ακόμη πιο ευρηματικό τρόπο, πιότερο και για να τονιστεί το τάλαντο αντιμετώπισης ακόμη και των πιο ακραίων κινδύνων από το θήλυ...

Που εδώ απεικονίζεται με την μορφή της Rachel McAdams, της 45χρονης πια Καναδέζας, που μπορεί να έχει καταγράψει στο παλμαρέ της καμιά σαρανταριά ταινίες, πάντοτε θα παραμένει όμως το κορίτσι του πιο δακρύβρεχτου ρομαντικού δράματος για τον 21ο αιώνα. Αποτραβηγμένη από την εμπορική επιτυχία για καιρό, εδώ επιστρέφει αποδίδοντας μια περσόνα, εντυπωσιακά μακρινή από την κομψή λεπτότητα της ομορφάδας της, αγριεμένη, όσο και άγαρμπη, τραχιά, αλλά και ψυχωσική συνάμα, ώστε να πείσει πως οι Λίντες αυτού του man's κόσμου, δεν είναι οι φοβιτσάρες και δειλές που ενδεχομένως εκ πρώτης όψης φαίνονται. 

Απίθανη η χημεία που αναπτύσσεται ανάμεσα σε εκείνη και τον παρτενέρ της Dylan O'Brien, που αλλάζει πανεύκολα τις μουτσούνες του φαφλατά, φανφαρόνου, υπερόπτη, αξιοθρήνητου, κατουρλή από τον φόβο, μπορεί και τρομοκρατημένου ευνουχισμένου αφεντικού, που είτε το θέλει, είτε όχι, μοιάζει και είναι χαμένος από χέρι, τώρα που αρχίσαν τα δύσκολα και οι αβάντες έχουν πάει περίπατο. Κάνε την κότα εκεί πέρα και κοίτα να την διασκεδάσεις την απομόνωση, που μου θέλεις να το παίξεις και αφέντης, κακομοίρη μου...