Movies Ltd

γράφει ο zerVo (@moviesltd)

Ειλικρινά μου προκαλεί τεράστια εντύπωση, τον τελευταίο καιρό, πως είναι δυνατόν, με όλες αυτές τις κάμερες, παρακάμερες, ντρον και κινητά τηλέφωνα που παρακολουθούν τις κινήσεις του καθενός με απόλυτη ακρίβεια, κανείς, να προβαίνει, ακόμα, σε παραβατικές κινήσεις, από την στιγμή που η σύλληψη του, στα σοβαρά κράτη, να θεωρείται όχι απλά βέβαιη, αλλά δεδομένη. Είναι δύσκολο, έως και ακατόρθωτο για τον κατηγορούμενο πλέον, να διαψεύσει την καταγεγραμμένη εικόνα, με αποτέλεσμα το ρίσκο που παίρνει, μπροστά στην σίγουρη καταδίκη του να είναι αναφανδόν εις βάρος του. Ή μήπως όχι, αφού ενδεχόμενα τα ντοκουμέντα μπορεί καμιά φορά να σε ξεγελάσουν? 

Προς μεγάλη του έκπληξη, ξυπνώντας από τον βαθύ λήθαργο, ο έμπειρος ντετέκτιβ του τμήματος ανθρωποκτονιών του Λος Άντζελες, Κρις Ρέιβεν, θα αντιληφθεί πως βρίσκεται καθισμένος στην καρέκλα του αλάνθαστης κρίσης δικαστηρίου του Α.Ι. συστήματος Μέρσυ - που κι ο ίδιος έχει συνδράμει στην υλοποίηση του - κατηγορούμενος για την στυγνή δολοφονία της συζύγου του, Νικόλ. Με τα στοιχεία να είναι αδιάσειστα εναντίον του, γεγονός που θα του επιφέρει την θανατική ποινή, αν και εφόσον το αποφασίσει η άτεγκτη, αν και ολογραμμική, δικαστής Μάντοξ, ο Ρέιβεν έχει στην διάθεση του, μόλις 90 λεπτά για να ανατρέψει τα μέχρι στιγμής δεδομένα και να αποφύγει την εκτέλεση.

Φαντάζομαι πως είναι αυτονόητο πως το θέμα αυτού του δικαστικού θρίλερ, εξελίσσεται σε κάποιο όχι και τόσο κοντινό μέλλον, εποχή που οι ζωές των πολιτών παρακολουθούνται τόσο από τα άγρυπνα αστυνομικά μάτια, όσο όμως και από τις συσκευές που διαθέτει ο καθένας για ίδια χρήση. Πρόσβαση σε όλη αυτή την ατέρμονη πληροφορία, έχουν μόνο οι computerized επιβολείς του Νόμου, που οφείλουν να τα χειριστούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να δώσουν στον φερόμενο ως δράστη την δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε μια δίκαιη δίκη. Και αν είναι δυνατόν να κατεβάσει το ποσοστό πιθανής ενοχής του κάτω από το 92%, αφού οποιοδήποτε νούμερο ανώτερο του, θα τον οδηγήσει μονομιάς στο απόσπασμα.

Η σεναριακή βάση του Mercy στηρίζεται στο αφήγημα δύο αγαπημένων ταινιών, αρχικά του The Fugitive, εκεί όπου ο κεντρικός ήρωας κατηγορείται ως ο φονιάς της γυναίκας του και του Minority Report, όπου ο έλεγχος και η αντιμετώπιση του εγκλήματος πραγματοποιείται με τις πιο εξελιγμένες τεχνολογικά μεθόδους. Γενικά θα έλεγα πως και η γενικότερη απεικονιστική αισθητική του έργου, ακολουθεί πιστά τις οδηγίες του Spielberg. Αφού ναι μεν, η δράση δεν φεύγει (σχεδόν) ποτέ από το δωμάτιο όπου ο κατηγορούμενος είναι δέσμιος στο εδώλιο έχοντας απέναντι του, σαν σε γιγάντια οθόνη, τον σκληρό Ντρέντ, όλες όμως οι εγγεγραμμένες ή και live εικόνες σε οποιοδήποτε μέσον, μπορούν να κρίνουν την δίκη, τρέχουν τρισδιάστατα στο περιβάλλον, δημιουργώντας ένα συναίσθημα χαοτικής φαντασμαγορίας.

Σύμφωνοι ο θεατής θα πρέπει να συμφωνήσει με αυτή την fuzzy sci fi συνθήκη, αν και εφόσον θελήσει να παρακολουθήσει αυτή την εξελισσόμενη σε πραγματικό χρόνο δίκη, ενός σε κατάσταση σοκ ανθρώπου που κάνει την απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσει το τομάρι του. Και να μην αποστρέψει το βλέμμα του, μονομιάς, κρίνοντας αυτό που εκτυλίσσεται στο εκράν ως μια αβάσταχτη σαχλαμάρα, που υπογράφει ο υπερεκτιμημένος Timur Bekmambetov, του Ρώσου ντιρέκτορα που η δημιουργική καριέρα του μοιάζει να βάλτωσε είκοσι κοντά χρόνια πριν, με το περιπετειώδες Wanted και την Jolie.

Εδώ με δεδομένη την υπερβολή στην περισυλλογή των ντοκουμέντων - όπως και μια κάποια υποδόρια αίσθηση καταπάτησης ατομικών ελευθεριών - που θα τον σώσουν από την ηλεκτρική καρέκλα, στην οποία ήδη είναι καθισμένος, ο Chris Pratt, αποδίδει αξιοπρεπώς τον αιφνιδιασμένο από τις συνθήκες, αλλά σταδιακά αποφασισμένο να μην χάσει την μάχη, πολυβραβευμένο μπάτσο. Που έχει να αντιμετωπίσει την ανέκφραστα ρομποτική μόστρα της ψυχρής και δίχως το παραμικρό φίλινγκ Δικαστού, της Rebecca Ferguson, που σε κερδίζει ως ο Ύψιστος Κριτής από το πρώτο δευτερόλεπτο. Αν είναι πες να τιμωρηθώ αυστηρά για ότι κακό έχω κάνει, το τελευταίο πράγμα που θα δω να είναι τα ωκεανίσια μάτια της Σουηδέζας. Χαλάλι της!