Movies Ltd

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αναπνεύστε ποίηση – με τα μάτια!!!

Jim Jarmusch ρε παιδιά. Ακόμα και οι χειρότερες ταινίες του είναι εξαιρετικές! Μπορεί να μην «κάνει» για όλους (διαφορετικά, οι ταινίες του θα έκοβαν εκατομμύρια εισιτήρια, κάτι που προφανώς δεν συμβαίνει) το σίγουρο πάντως είναι πως υπάρχουν φανατικοί οπαδοί του έργου του, παντού στον κόσμο, που πίνουν νερό στ' όνομά του! Αυτή είναι μόλις η 12η ταινία μυθοπλασίας μεγάλου μήκους που σκηνοθετεί ο ανεξάρτητος Αμερικάνος δημιουργός (που στις 22 Ιανουαρίου κλείνει τα 64 του χρόνια!). Έχουν περάσει 37 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη του ταινία, το «Διακοπές διαρκείας» (Permanent Vacation, 1980) κι αν υποθέσουμε πως ο «Νεκρός» (Dead Man, 1995) είναι η καλύτερη ταινία της φιλμογραφίας του, το Paterson είναι (τουλάχιστον για τον γράφοντα) η δεύτερη καλύτερή του ταινία. Καθόλου τυχαία και οι δύο ταινίες κουβαλούν μπόλικη ποίηση μέσα τους...

Η ταινία ξεκίνησε την παγκόσμια καριέρα της συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ των Καννών, όπου διεκδίκησε το Χρυσό Φοίνικα. Αποτέλεσε την ταινία έναρξης στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου προβλήθηκε και το ντοκιμαντέρ του «Gimme Danger» - ταινία που επίσης είχε κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ των Καννών! Το Paterson το πρωτοείδα στις Κάννες. Δεν το κάνω συχνά, αλλά κάθισα και την είδα ξανά την ταινία και στην προβολή της στη Θεσσαλονίκη. Αλήθεια είναι πως μια μεγάλη ταινία, στη δεύτερη θέασή της, σου αποκαλύπτει κι άλλα από τα υπέροχα μυστικά της, εκείνα που σου ξέφυγαν στην πρώτη συνάντηση μαζί της. Δηλώνω μαγεμένος!

Η υπόθεση: Ο Πάτερσον είναι ένας οδηγός λεωφορείου στην πόλη... Πάτερσον του Νιου Τζέρσεϊ! Κάθε μέρα ο Πάτερσον ακολουθεί την ίδια ρουτίνα: κάνει τη βάρδιά του περιτριγυρίζοντας την πόλη και κρυφακούγοντας τις κουβέντες των ανθρώπων που ανεβαίνουν στο λεωφορείο. Μετά, θα γράψει ποίηση στο κρυφό σημειωματάριό του, θα βγάλει βόλτα το αγγλικό μπουλντόγκ του, θα σταματήσει στο ίδιο μπαρ για να πιει μία και μόνο μπύρα και να συνδιαλαγεί με τους θαμώνες και τον ιδιοκτήτη και θα γυρίσει στο διαμέρισμα στο οποίο διαμένει με την υπέροχη σύζυγό του, τη Λάουρα.

Η Λάουρα από την άλλη έχει μια καθημερινότητα που διαρκώς αλλάζει. Είναι δημιουργική και εφευρετική και χαρούμενη κάθε μέρα. Έχει κατά πως φαίνεται μια εμμονή με το άσπρο και το μαύρο (μην είναι και Παοκσάκι...) και τη μία φτιάχνει υπέροχες κουρτίνες, την άλλη δοκιμάζει μια καινούργια, παράξενη συνταγή, την παράλλη δημιουργεί εκατομμύρια cupcakes. Ένα τόσο διαφορετικό ζευγάρι κι όμως αγαπιούνται πραγματικά. Εκείνη υποστηρίζει την ποίησή του κι ας μην της έχει διαβάσει ούτε έναν στίχο του κι εκείνος υποστηρίζει κάθε της δημιουργική έμπνευση. Θα μπορούσε αυτή να είναι η ευτυχία;

Η άποψή μας: Αυτή λοιπόν είναι η πιο «μικρή» ταινία στη φιλμογραφία του τεράστιου Τζιμ! Μια ταινία που υμνεί την καθημερινότητα. Μια ταινία που σφύζει ζωή και ποίηση. Φράσεις που ακούγονται μπανάλ, που θαρρείς και έχουν βγει από την αποθήκη των κλισέ. Ισχύουν, όμως, στο ακέραιο. Παρακολουθούμε τη ζωή ενός αγαπημένου ζευγαριού στη διάρκεια μιας βδομάδας. Μιας συνηθισμένης ζωής. Με τα πάνω και τα κάτω της. Μιας ζωής μέσα στη ρουτίνα. Ναι, αλλά λίγο την έχουμε υποτιμήσει τη ρουτίνα, έτσι; Θέλω να πω, καλοί και οι υπερήρωες αλλά ας πει κάποιος μια καλή κουβέντα για τους ήρωες της καθημερινότητας.

Ο Πάτερσον είναι ένας από αυτούς. Ένας άνθρωπος που νιώθει σίγουρος μέσα στη ρουτίνα του. Που μπορεί να «σκέφτεται καμιά φορά άλλα κορίτσια», όπως γράφει σε ένα από τα ποιήματά του αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να ζήσει χωρίς τη Λάουρα, τη γυναίκα της ζωής του, τη γυναίκα που λατρεύει κι ας φτιάχνει κάποιες φορές φαγητά που δεν... τρώγονται με τίποτα. Ο Πάτερσον λοιπόν είναι (προσ)γειωμένος, αυτάρκης, πλήρης και... φοβικός απέναντι στην τεχνολογία: δεν διαθέτει ούτε καν κινητό! Νιώθει ταυτόχρονα ευτυχισμένος (ναι, ας μην φοβόμαστε τις λέξεις) αλλά και εγκλωβισμένος! Ωραίο; Βρίσκει διέξοδο στην ποίηση. Στην ποίηση που μπορεί να βγει από ένα κουτάκι σπίρτα με μπλε κεφαλές! Στην ποίηση της καθημερινότητας. Ένας Δον Κιχώτης που έχει βρει την Δουλτσινέα του κι έπαψε πια να τα βάζει με ανεμόμυλους.

Η Λάουρα είναι πιο αισιόδοξη, πιο χαμογελαστή, πιο έξω καρδιά, πιο δημιουργική, πιο πρακτική. Μπορεί να βρει χαρά με το οτιδήποτε! Δεν είναι... βλαμμένη η κοπέλα ούτε χαζοχαρούμενη ούτε ζει μακριά από την πραγματικότητα: απλά βλέπει πάντα το ποτήρι μισογεμάτο και ποτέ μισοάδειο. Σε κάποια σημεία ο Jarmusch θυμίζει... Kaurismaki σε τούτη την ταινία. Π.χ., η δήλωση του ερωτευμένου αφροαμερικάνου μέσα στο μπαρ που την «βλέπει» «Ρωμαίος» από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» αλλά η... Ιουλιέτα απλά δεν ανταποκρίνεται, πως «τι είναι η ζωή αν δεν έχουμε αγάπη;» είναι μια δήλωση κατευθείαν από το σύμπαν του Φινλανδού δημιουργού...

Όλη η ταινία κυλάει σαν να βρισκόμαστε σε μαζική ύπνωση. Κάθε φορά που ο Πάτερσον γράφει ένα ποίημα, ακούμε τη φωνή του να το αφηγείται off, τη συνοδεία μουσικού «θορύβου», αλλά το βλέπουμε να γράφεται κι επί της μεγάλης οθόνης: ναι, το ποίημα γράφεται πάνω στο πανί, πάνω σε αυτήν την τεράστια λευκή επιφάνεια που ζωντανεύει εικόνες φτιαγμένες από φως! Αυτές οι στιγμές της ποίησης είναι οι πιο μελαγχολικές της ταινίας κι όμως, τόσο μα τόσο μαγικές. Βέβαια, ειρωνικότατα, ο Jarmusch κάνει ένα σχόλιο λίγο πριν από το φινάλε σχετικά με την ποίηση, καθώς το σημειωματάριο του Πάτερσον θα έχει απροσδόκητη τύχη. Η ποίηση λοιπόν είναι εφήμερη, η ζωή είναι εφήμερη αλλά την ίδια στιγμή είναι αιώνιες, ε;

Ο Adam Driver (χα, το επίθετό του σημαίνει «οδηγός» και υποδύεται έναν οδηγό – τυχαίο;) έχει τη φωνή και τη φάτσα για το ρόλο και είναι άψογος σε αυτόν. Εκείνη που λάμπει από ομορφιά, ταλέντο και δίψα για ζωή είναι η Golshifteh Farahani στο ρόλο της Λάουρας. Πάει και τελείωσε, οι Ιρανές είναι οι πιο όμορφες γυναίκες στον πλανήτη! Σε αυτό το σημείο να επισημάνουμε ένα ψεγάδι στην ταινία πριν το κάνουν οι... φεμινίστριες: η σκιαγράφηση του κεντρικού γυναικείου χαρακτήρα έρχεται κατευθείαν από τα πιο ζουμερά όνειρα όλων των αρσενικών σωβινιστικών γουρουνιών (μουάχαχαχαχα). Η Λάουρα είναι πανέμορφη, υποστηρικτική απέναντι στο σύζυγό της, κάθεται στο σπίτι, δεν πρήζει με κρεβατομουρμούρα, είναι θεά! Έτσι; Λεπτομέρεια μεν, κάποιους-ες θα τους-ες ενοχλήσει δε...

Νοσταλγικό, γλυκόπικρο, ονειρικό, γεμάτο ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες (η παρουσία των διδύμων ως μοτίβο καθ' όλη της διάρκεια της ταινίας), γεμάτο πληροφορίες (για τον ποιητή William Carlos Williams που έζησε στην πόλη Πάτερσον, για τα άλλα διάσημα τέκνα της φαινομενικά άσημης αυτής πόλης), γεμάτο φατσάρες (ο Ινδός ή μήπως Πακιστανός συνάδελφος του Πάτερσον που αραδιάζει τα χίλια κακά της μοίρας του όταν ο Πάτερσον δείχνει ειλικρινά χαρούμενος), γεμάτο επαναλαμβανόμενα μοτίβα που βγάζουν γέλιο (κάθε πρωί ο Πάτερσον διορθώνει τη ταχυδρομική θυρίδα έξω από το σπίτι όπου ζει και κάθε άλλο πρωί, η θυρίδα είναι στραβή – μαντέψτε ποιος φταίει!) το Paterson αποδεικνύει το αταίριαστον του σκηνοθέτη με την εποχή του. Η σκηνή με τον Ιάπωνα ποιητή στο παγκάκι είναι μυθική, όσα λένε οι δύο νεαροί losers εργάτες μέσα στο λεωφορείο για τις γκόμενες που... σχεδόν έριξαν έχουν πλάκα αλλά με την πικρή έννοια, γενικώς, υπάρχουν δεκάδες πράγματα για να πιαστεί κανείς από την ταινία – ακόμα και ο σκύλος έχει σημαντική συνεισφορά!

Είθε να μπορούσαμε, όπως ο Πάτερσον, να δούμε την ποίηση στη ζωή μας και να βιώνουμε κάθε μέρα ως μοναδική κι ας είναι ντάλε κουάλε όπως η προηγούμενη μέρα και η προηγούμενη πριν από αυτήν κτλ κτλ. Κάθε στιγμή ευτυχίας στη ζωή κάθε ανθρώπου συνοδεύεται από απείρως περισσότερες ώρες βασάνων, λύπης, συμβιβασμών, νεύρων, άχθου και καμάτου. Αυτό όμως σημαίνει να είσαι άνθρωπος! «Or would you rather be a fish?»...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Η Ρόζα της Σμύρνης	Feelgood Ent.	2	97	35.388	147.008
2	The Great Wall	UIP	1	78	30.414	30.414
3	Sing	UIP	3	78	16.492	80.921
4	Moana	Feelgood Ent.	2	106	14.199	52.922
5	Passengers	Feelgood Ent.	1	49	14.161	14.161
6	Rogue One: A Star Wars Story	Feelgood Ent.	3	44	12.905	163.681
7	Τέλειοι Ξένοι	Odeon	3	41	11.851	105.526
8	La La Land	Odeon	2	25	11.652	37.762
9	Ballerina	Odeon	2	41	8.022	24.126
10	Why Him?	Odeon	1	18	5.298	5.298

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Ακόμη δεν έχουν κοπάσει οι διθυραμβικές ιαχές της πρώτης προβολής του καταπληκτικού La La Land και ο βασικός του πρωταγωνιστής, μαζί με τον δημιουργό του, ήδη ανακοίνωσαν την επόμενη ταινία που θα συνυπάρξουν κάτω από τα ίδια πλατό. Ο λόγος της επανένωσης τους, μετά τον θρίαμβο του 2016, δεν είναι άλλος από την φιλόδοξη και από πολλά χρόνια στα σκαριά, κινηματογραφική βιογραφία του πρώτου ανθρώπου που πάτησε το πόδι του στην Σελήνη, του κοσμοναύτη Νιλ Άρμστρονγκ. Η οποία τιτλοφορείται First Man για ευνόητους λόγους και το γενικό της πρόσταγμα έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας ο Damien Chazelle, έχοντας στο πλευρό του για να ενσαρκώσει τον θρύλο που πέτυχε ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα του 20ου αιώνα, τον σούπερ αστέρα Ryan Gosling. Το φιλμ στηρίζεται σεναριακά στο βιβλίο του James Hansen, First Man: A Life of Neil A. Armstrong, όπως θα το μετατρέψει για την μεγάλη οθόνη ο Josh Singer του Spotlight και θα επικεντρωθεί στις χρονιές από το 1961 μέχρι το 1969, περίοδο που η NASA είχε εντείνει τις προσπάθειες της για να στείλει επανδρωμένη αποστολή στο Φεγγάρι και να προλάβει το αντίπαλον δέος της Σοβιετικής Ένωσης, στην καθόλου άτυπη κόντρα των δύο χωρών.

"Δεν πρόκειται ακριβώς για biopic, αλλά για μια ιστορική διαδρομή στην εποχή που προετοιμαζόταν η επικίνδυνη αποστολή στο διάστημα, αναφέρει στις πρώτες κουβέντες του ο Chazelle στην επιθεώρηση της Vogue. Και ο Ryan είναι κατενθουσιασμένος που θα ερμηνεύσει με τόσο σπουδαία προσωπικότητα, που στα μάτια όλων μας φαντάζει σαν υπεράνθρωπος. Και πραγματικά εκεί θα εστιάσουμε στο σκριπτ που ετοιμάζουμε με τον Josh, στο να δείξουμε πως ετούτοι εδώ οι Ημίθεοι για όλη την ανθρωπότητα τότε, δεν ήταν παρά κοινοί άνθρωποι, που έπραξαν το αδιανόητο!" 

Ασυνήθιστα πολυάσχολη είναι η περίοδος που διανύουμε, για τον Terrence Malick, που κατά το δημιουργικό του παρελθόν, δεν μας έχει καλομάθει σε πολλαπλές εμφανίσεις πονημάτων του μέσα σε μια σεζόν. Αφού μέσα στο 16 κυκλοφόρησε στο εξωτερικό - εδώ δεν έφτασε ποτέ - το Knight Of Cups, είδε να εκδίδεται η μελετημένη από τον ίδιο στον τομέα της αποκατάστασης της κόπιας της, επανέκδοση του A New World από την Criterion, παρουσίασε δύο ντοκιμαντέρς, γύρισε μια ταινία με φόντο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (Radegund), τώρα είναι πανέτοιμος για να ρίξει στην αγορά το τελευταίο του έργο, που μέχρι πρότινος είχε την μαρκίζα Weightless. Το φιλμ, που πλέον τιτλοφορείται ως Song To Song, έχει σαν φυσικό του σκηνικό, την πρωτεύουσα του Τέξας, Όστιν, στην μουσική σκηνή της οποίας εξέχουσα θέση, έχουν δύο καλλιτεχνικά ζευγάρια, που μυστηριωδώς οι ρότες τους διασταυρώνονται. Το ένα αποτελούμενο από τους συνθέτες τραγουδοποιούς Φέι και ΜπίΒι, το άλλο από τον φημισμένο μουσικό παραγωγό Κουκ και την σερβιτόρα με την όμορφη φωνή,  που προμοτάρει. Οι τέσσερις τους θα βρεθούν μπλεγμένοι σε ένα ροκ εν ρολ παιχνίδι προδοσίας και αποπλάνησης, από όπου κανείς τους δεν θα είναι διατεθειμένος να ξεφύγει.

Λίγο πριν από την έλευση του πρώτου τρέιλερ της ταινίας, που αναμένεται να ρίξει στην κυκλοφορία η διανομή της Broad Green Pictures που θα κυκλοφορήσει την ταινία στις αίθουσες στις 17 Μαρτίου 2017, μόλις έκανε την εμφάνιση του το πρώτο επίσημο στιλ, που περιλαμβάνει τα τρία από τα τέσσερα πρόσωπα της πλοκής. Δηλαδή την Rooney Mara, τον Michael Fassbender και τον Ryan Gosling, που συντροφιά με την (προβλέπω δις Οσκαρούχα μέχρι τότε) Natalie Portman, ορίζουν τους βασικούς πυλώνες του στόρι. Το καστ συμπληρώνουν ακόμη οι Cate Blanchett. Haley Bennett, Val Kilmer, Benicio Del Toro, Clifton Collins Jr, Angela Bettis, Berenice Marlohe, Florence Welch και η Holly Hunter.

Της λίστας το κάγκελο!

Λίστα εδώ, λίστα εκεί, γκόσαμε πια! Είναι μέσα στα «σπορ» της εποχής να δημοσιεύονται λίστες με τα «καλύτερα» της χρονιάς, σαν ένας απολογισμός ρε παιδί μου της χρονιάς που διανύσαμε. Ειδικά σε ότι αφορά τον κινηματογράφο λοιπόν γίνεται της τρελής το πανηγύρι! Από τις αρχές Δεκεμβρίου αρχίζουν να δημοσιεύονται λίστες με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς κι ας υπάρχουν τέσσερις βδομάδες όπου μπορεί να παρεισφρήσει κάποιο αριστούργημα! Άσε που είναι ανθρωπίνως αδύνατον να δει κάποιος όλες τις ταινίες που βγαίνουν μέσα σε μια χρονιά σε κάποια χώρα. Διάβασα κάπου ότι φέτος στην Ελλάδα διανεμήθηκαν 333 ταινίες (!!!) στις αίθουσες. Τεςπα, επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (μουάχαχαχαχα, γι' αυτό λέτε να είμαστε πτωχοί;) προσωπικά εξαντλώ όλα τα περιθώρια του χρόνου που μου δίνεται πριν δημοσιεύσω οποιαδήποτε λίστα. Γιατί θέλω να είμαι ακριβοδίκαιος και να έχω δει όσο το δυνατόν περισσότερες ταινίες. Έτσι λοιπόν εδώ θα αναφερθώ σε πολλές ταινίες που ξεχώρισα μέσα στη χρονιά και μέσα από αυτές θα προκύψει η δεκάδα μου, ενδεχομένως με κάποιες ταινίες, που δεν έχω δει ακόμα και – άνθρωποι είμαστε – μπορεί να μου αρέσουν περισσότερο! Έχουμε και λέμε:

24 ταινίες μυθοπλασίας (ξένες, χωρίς αξιολογική σειρά):

- «Οι μισητοί οχτώ» (The Hateful Eight) του Κουέντιν Ταραντίνο
- «Το μεγάλο σορτάρισμα» (The Big Short) του Άνταμ ΜακΚέι
- «Δεσμοί αγάπης» (Hrútar/ Rams) του Γκριμούρ Χακόναρσον
- «Η επιστροφή» (The Revenant) του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου
- «Deadpool» του Τιμ Μίλερ
- «Λουλούδια» (Loreak/ Flowers) των Χον Καράνο και Χοσέ Μαρί Γκενάχα
- «Το μάθημα» (Urok) των Κριστίνα Γκρόσεβα και Πέταρ Βαλχάνοφ
- «Στην αγκαλιά του φιδιού» (El abrazo de la serpiente/ Embrace of the Serpent) του Τσίρο Γκουέρα
- «Ο ήχος της σιωπής» (Louder than Bombs) του Γιοχίμ Τρίερ
- «Μελβούρνη» (Melbourne) του Νιμά Τζαβιντί
- «Η μοδίστρα» (The Dressmaker) της Τζόσλιν Μούρχαουζ
- «Sing Street» του Τζον Κάρνεϊ
- «Ξανά από την αρχή» (Demolition) του Ζαν-Μαρκ Βαλέ
- «Εκείνη» (Elle) του Πολ Φερχόφεν
- «Ο συγγραφέας» (Un homme idéal/ A Perfect Man) του Γιαν Γκοζλάν
- «Frantz» του Φρανσουά Οζόν
- «Η υπηρέτρια» (Ah-ga-ssi/ The Handmaiden) του Παρκ Τσαν-γουκ
- «Toni Erdmann» της Μάρεν Άντε
- «Αφερίμ» (Aferim!) του Ράντου Τζούντε
- «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» (I, Daniel Blake) του Κεν Λόουτς
- «Η μεγάλη αναμονή» (L'attesa/ The Wait) του Πιέρ Μεσίνα
- «Αγανάκτηση» (Idnignation) του Τζέιμς Σέιμους
- «La La Land» του Ντέιμιεν Σαζέλ
- «Ένα ολόγραμμα για τον βασιλιά» (A Hologram for the King) του Τομ Τίκβερ

Είχαμε και πολλές ενδιαφέρουσες ελληνικές ταινίες. Από τις πέντε για την ψηφοφορία της ΠΕΚΚ θα επιλεγούν τελικά οι τρεις. Έχουμε και λέμε:

- «90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το μέλλον» του Νίκου Τριανταφύλλιδης
- «Interruption» του Γιώργου Ζώη
- «Suntan» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου
- «Μικρή άρκτος» της Ελισάβετ Χρονοπούλου
- «SMAC» του Ηλία Δημητρίου

Τέλος, φέτος ήταν μια χρονιά όπου είδαμε εξαιρετικές ταινίες κινουμένων σχεδίων τόσο για ενήλικες όσο και για τα πιτσιρίκια. Οι περισσότερο αγαπημένες μου ήταν οι εξής:

- «Η κόκκινη χελώνα» (La tortue rouge/ The Red Turtle) του Μίκαελ Ντούντοκ ντε Βιτ
- «Anomalisa» του Τσάρλι Κάουφμαν
- «Τραγούδα!» (Sing) των Γκαρθ Τζένινγκς και Κριστόφ Λουρντελέ

Άντε, το 2017 να είναι καλύτερο!

Θόδωρος Γιαχουστίδης

ΕΚΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΤΟΧΗΣ...

Και μάλιστα έξυπνης Κατοχής, που δεν σου απαγορεύεται η νυχτερινή κυκλοφορία, ούτε κινδυνεύεις να πέσεις σε μελλοθανάτια μπλόκα, οπότε το συναίσθημα του περιορισμού δεν υφίσταται και νομίζεις μέσα σου πως λειτουργείς ελεύθερος και άνετος. Η αλήθεια είναι πλήρως διαφορετική φυσικά, η αόρατη μπότα έχει διαλύσει τα πάντα στο διάβα της, μα μέσω της τεχνητής τοπικής αναισθησίας, το πανηγύρι παραμένει ολόρθο, σαν να μην τρέχει τίποτα τριγύρω, ουρές στα σούπερ, στα ορθάνοικτα κυριακάτικα πολυεθνικά πολυκαταστήματα, στις μαύρες Παρασκευές, που κρύβουν ξωπίσω τους την κατάχνια των υπόλοιπων 360 βάλε ημερών της χρονιάς. Αν το δούμε αισιόδοξα? Ακόμη τα πόδια μας βαστούν και τα παιδιά μας είναι ακόμη καλά. Μέχρι πότε όμως? Η ανθεκτικότητα σώνεται, μαζί με το λάδι στο καντήλι. Και νάσου εμφανίζονται ολόγυρα μυστήρια αστρόπλοια στους ουρανούς, σαν να σε προετοιμάζουν σαν κάτι να θέλουν να σου πουν. Ή λες να μου έκαμε τόση εντύπωση η πιο πρόσφατη ταινία του καλύτερου μου, ενός καναδέζου, που από το πρώτο κιόλας δημιουργικό του βήμα, λάτρεψα και παντού στο περιβάλλον μου, καταλαβαίνω τις προειδοποιήσεις του. Αντίο λοιπόν στο 2016, που το καταλάβαμε όλοι σαν το χειρότερο όλων των εποχών, για τους εντελώς λανθασμένους λόγους, λαμβάνοντας απαισιόδοξα σήματα από όλο τον υπόλοιπο κόσμο, χωρίς να ρίχνουμε μισό βλέφαρο στην δική μας την αυλή. Που μαύρος κόκορας λαλεί! Πάμε στα καλύτερα...

Δηλαδή ξεκινώντας από τα χειρότερα, από τις απογοητεύσεις, τις κινηματογραφικές που άφησε πίσω του το Σωτήριον ετούτο Έτος. Όχι μεγάλες, όπως πέρσι. Αλλά άξιες αναφοράς. Με την πιο σημαντική εκείνη την προερχόμενη από την Ισπανία και τον Μέγα Pedro, που φρόντισε η Julieta του να συνεχίσει (οκ, όχι στο ίδιο καταστροφικό παλμό) σε όμοιο διάβα με της προηγούμενης δημιουργίας του. Κάτω από την κορώνα του Almodovar, μια χαρά στέκουν σαν χρυσές και πολυδιαφημισμένες μετριότητες εκείνες που μας σέρβιραν οι Zhang Yimou (The Great Wall), Paolo Virzi (La Pazza Gioia), Tate Taylor (The Girl On The Train), Antoine Fuqua (The Magnificent Seven), Paul Greengrass (Jason Bourne), Werner Herzog (Queen Of The Desert), Paul Feig (Ghostbusters), Shane Black (The Nice Guys), Gabriele Muccino (Fathers And Daughters), Aleksander Sokurov (Francofonia), Cohens (Hail, Caesar). Χειρότερη ταινία από τις τριακόσιες και βάλε που διάβασα φέτος στην μεγάλη οθόνη, χωρίς δεύτερη σκέψη η πιο πρόσφατη του Giuseppe Tornatote με την μαρκίζα La Corrispondenza, που δεν μπορώ να πιστέψω πως ο Ιταλιάνος σκαρφίστηκε να παρουσιάσει στο κοινό που τόσο τον αγαπά, μια τόσο πομπώδη σαχλαμάρα!

Για ελάχιστα εκτός της κορυφαίας μου δεκάδας, έχοντας όμως την τιμή του πολύ ψηλά μου, κρατώ: Τον Demolition με τον Jake, τον Sully με την έξοχη ερμηνεία του Hanks, την Handmaiden από την Κορέα, το αδικημένο Eye In The Sky, το Γαλλικό νουάρ L'Affaire SK1, το Σκανδιναβικό αντιπολεμικό Krigen, τον ανατρεπτικό Deadpool από τις λίγες στιγμές που γέλασα πολύ μέσα στο 16, την έξοχη σχεδιαστικά και εμπνευσμένη Anomalisa, όπως και την καταπληκτικού σκιτσαρίσματος και συγκινητική La Tortue Rouge, το The Light Between Oceans που το περίμενα ποιοτικότερο, το λιτό μα τόσης αλληγορικής σημασίας El Olivo, το φοβιστικό μέσα στον περιορισμό του Room, το ανατριχιαστικό El Abrazo De La Serpiente. Η ατυχία της ενδέκατης θέσης, σημαδεύει αγαπημένο ντιρέκτορα, Ολλανδό, με προϊστορία, που πραγματοποίησε μεγάλο καμ μπακ με το Elle του! Λίγο πριν τα πρώτα δέκα...

Εκεί που ετούτη την χρονιά μάλλον με άγγιξε πιο πολύ η παραγωγή των μεγάλων στούντιος, σε αντίθεση με το 2015 όταν τα ανεξάρτητα, από κάθε γωνιά της γης, είχαν την πλειοψηφία. Έχουμε και λέμε λοιπόν για να μην μακρηγορούμε...

10 / THE REVENANT - Η εκδίκηση του Leo, που βγήκε νικητής από ένα περιβάλλον, που κανείς δεν αντέχει ούτε στην σκέψη. Η πιο ποιοτική κινηματογράφηση του έτους, που άφησε κληρονομιά εικόνες που δεν ξεχνιούνται εύκολα και στολίζουν το έπος επιβίωσης του μέγιστου Μεξικάνου, πλάνα που μέσα από την απαράμιλλα άγρια ομορφιά τους, ακόμη μαστιγώνουν το μυαλό.

9 / SING STREET - Το άλμπουμ της εφηβείας μου, με τις ξεθωριασμένες καρτ ποστάλ που τραβήχτηκαν από την σιδερένια Kodak, γεμάτο μουσικές, περιστατικά, νεανικούς έρωτες και στυλ, όπως μόνον ένας Βρετανός θα μπορούσε να συμμαζέψει με τόση νοσταλγία. John Carney το όνομα του Ιρλανδού δημιουργού του, που πήρε θέση εύκολα στην λίμπρο ντόρο της καρδιάς μου.

8 / SPOTLIGHT - Το μέσον που έχει επιβληθεί στον τόπο μας η Κατοχή (που προανέφερα) όπως ακριβώς θα έπρεπε στην πραγματικότητα να λειτουργεί. Η αληθινή άμεμπτη και όχι βουλιαγμένη στην λαμογιά και ανηθικότητα που θα έπρεπε να έχει η πολιτική δημοσιογραφία, όπως προβάλλεται μέσα από την κατά τεκμήριο κορυφαία αμερικάνικη στιγμή (για το 2015) κατά την Ακαδημία Τεχνών.

7 / HACKSAW RIDGE - Δεν πα να λένε ότι τα έχει χαμένα, ότι το μάτι του έχει παραγυαλίσει, πως τα βλέπει όλα σκοτάδια και κατακόκκινα βαμμένα, ο Αυστραλός τα έχει τετρακόσια και όσο κάνει ταινίες, μάλλον θα είναι απίθανο να βγει ποτέ από το τσαρτ (μου). Ο Mel είναι μάστορας που ότι έχει να πει θα το δηλώσει έστω κι αν ο τρόπος του δεν θεωρείται από το κοινό ελκυστικός. Πολύ που τον νοιάζει...

6 / TONI ERDMANN - Και πόσα δεν ειπώθηκαν φέτος γι αυτό το ξέφρενης και απρόβλεπτης εξέλιξης πολυεπίπεδο γραπτό της Maren Ade. Γι αυτό το αλέ ρετούρ ταξίδεμα από την επαρχία της Αλεμανίας στην πρωτεύουσα της Ρουμανίας, που ενδέχεται να αλλάξει τα δεδομένα στις σχέσεις του μεσήλικα παρανόιντ γονιού, με το σε βιτρίνα μόνο, χαμογελαστό κοριτσάκι του, αξίζουν όλες οι δάφνες της γης!

5 / KUBO AND THE TWO STRINGS - Άνετα το πιο καλογραμμένο ανιμέισον του χρόνου, που εκτόξευσε, την ήδη στα ουράνια, εκτίμηση μου για την μπράντα της indie Laika. Απωανατολίτικο παραμύθι, ζωγραφιά μοναδική, θαύμα σχεδιαστικό, λυρισμός που τσακίζει ακόμη και το πιο απόμακρο μόριο της ψυχής, στον ορισμό εκείνων που θα αλλάξουν την δυσμενή κατάσταση: Των Νιάτων!

4 / THE HATEFUL EIGHT - Από την στιγμή που ταινία του Quentin παίζει μέσα στον χρόνο, δεν λείπει ούτε γι αστείο από οποιαδήποτε λίστα κορυφής. Πόσο μάλλον όταν το πειραγμένο ετούτο γουέστερν, που λαμβάνει χώρα μέσα σε είκοσι - τριάντα τετραγωνικά, αποτελεί ορόσημο στην διαδρομή για τον Tarantino. Ορόσημο είπα? Μάλλον το έχω ξαναπεί γύρω στις επτά φορές για Εκείνον!

3 / LA LA LAND - Είναι εκείνη η στιγμή που ένιωσα πως ο κινηματογράφος που με φιλοξενούσε, πέρασε μέσα από την χρονοκάψουλα στις ημέρες εκείνες που έμπαινες στο θέατρο νωρίς και δεν έβγαινες αν δεν σήμανε μεσάνυχτα, μετά από τρεις - τέσσερις παραστάσεις. Ακόμη οι δακρυγόνοι αδένες δεν έχουν επαναφορτίσει, μετά την ακατάσχετη ροπή συγκίνησης στο άκουσμα της μελωδίας του City Of Stars.

2 / I, DANIEL BLAKE - Χίλιοι ιδεαλιστές και επαναστάτες τύποι σαν τον κοντά συνταξιούχο Κύριο Ντάνιελ να υπήρχαν σε κάθε τόπο, τα πάντα θα ήσαν ιδανικά και ονειρεμένα. Το πολιτικό ανάγνωσμα που πρόσφερε ο κορυφαίος σύγχρονος Ευρωπαίος σκηνοθέτης και (εννοείται) απέσπασε περίπατο τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών, ορίζει ένα ακόμη αριστούργημα, μιας τεράστιας καριέρας!

1 / ARRIVAL - Δέος! Ακόμη κι αν είσαι απόλυτα προετοιμασμένος για ότι πρόκειται να δεις, μιας και ο Κεμπεκουά, μια, δυο, τρεις, πέντε φορές έχει λειάνει το έδαφος για το επερχόμενο μεγαλείο του. Από το Άλφα ίσαμε το Ωμέγα της ανθρώπινης υπόστασης, όλες οι στάσεις της ζωής σου, παίρνουν θέση εν τοις ουρανοίς της sci fi Αφίξεως, αφήνοντας σε μέρες μετά ακινητοποιημένο στο κάθισμα να τις αναπολείς. Villeneuve γράφει πάνω στο χρυσό μετάλλιο. Και θα το ματαγράψει προβλέπω...

PS - Συνήθως αφήνω τον εκτός σχεδίου επίλογο για για τις ελληνικές παραγωγές που μου έκαναν εντύπωση μέσα στον χρόνο. Το ΥΓ μου για το 2016 δεν έχει να κρατήσει πολλά πράγματα, παρά μόνο κάποιες συμπαθείς στιγμές σαν του SMAC ή της Μικρής Άρκτου. Με όλη αυτή την επίθεση που δέχεται ο τόπος μας, μου μοιάζει παράταιρο, η αντιστασιακή έμπνευση της ντόπιας μυθοπλασίας να σβήνει στις σεξοπεριπέτειες ενός ψυχωτικού γιατρού στην χειμωνιάτικη Αντίπαρο...

ΣΙΩΠΗ: ΚΑΡΤΕΡΩΝΤΑΣ ΜΕ ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΝ ΑΦΙΞΗ ΤΟΥ 2017

Σε μια χρονιά δίσεκτη με τη δυσμενέστερη κυριολεκτικά ερμηνεία του όρου, όταν μεμιάς χάνονται νεανικά είδωλα της γενιάς σου (Bowie, Prince, Leonard Cohen, George Michael) είσαι σε φάση να πας το 2016 πυξ- λαξ κωλοπιλάλα, με κραυγές και ασταδιάλα. Η σιωπή είναι εγκράτεια, εκτός αν πρόκειται για το Silence του Marty που δε μπορώ να περιμένω τα μέσα Γενάρη να βγάλω άποψη (screener κανείς;). Κάθε γύρισμα του έτους το ίδιο σκηνικό, με μισή φούχτα δυνατές ταινίες να ακολουθούν την άγονη γραμμή ως το TIFF, όπου βρέχει εργάρες για να μείνει ένα πασπαλισματάκι κοντά στα Χριστούγεννα ώστε να δέσει το γλυκό. Διακριτικά αποφεύγω τη γκρίνια για την έλλειψη ποιότητας σε μια αμερικανική αγορά κατακλυσμένη από Marvel -Star Trek – Star Wars τα οποία με αφήνουν παγερά (σα την καναδέζικη νύχτα του Γενάρη) αδιάφορο. Στα πολύ θετικά η δυναμική αντεπίθεση του σινεμά με κεντρικούς ήρωες μαύρους (όχι έγχρωμους, ούτε αφρο-αμερικάνους, μαύρους), συνοδευτικό φαινόμενο του black lives matter, ενδεχόμενη απάντηση στο περσινό oscars so white. Ξεκινώ λοιπόν την αντίστροφη, με διάπυρες ευχές για ΥΓΕΙΑ – ΕΙΡΗΝΗ – ΑΓΑΠΗ και επαναφορά του διαλλείματος στη μέση της ταινίας στα μόλτιπλεξ γιατί μεγαλώνουμε και διαμαρτύρεται ο προστάτης. Ευχαριστώ.

10. The Eyes Of My Mother – Λέγεται Nicholas Pesce. Σε 77 λεπτά σου αφοδεύει νοσηρή καλλιτεχνία και αγλαϊσμένη φρίκη. Ψάξτο σα τον αδάμα μες την κόπρο.

9. Elle – Ο γερο Dutchman τακτοποιεί λογαριασμούς με τη μη πολιτικά ορθή φιλμογραφία του έχοντας μπροστάρισσα το μεγάλο Huppert – ατού.

8. The Birth Of A Nation – Αν ήταν Polanski ή Allen θα πέφτανε τσιμέντα από τους διθυράμβους. Δοξολογίες στο Sundance – στην πυρά ο Parker μόλις αρχίνησε η οσκαρική κούρσα. Τυχαίο;

7. The Witch – O Robert Eggers ξορκίζει παγανιστικούς μύθους για να ορθοτομήσει τη γυναικεία χειραφέτηση με ύφος που θυμίζει γιατί ο κινηματογράφος λειτουργεί ως άθροισμα Τεχνών.

6. Hacksaw Ridge – Ο τρελο Μελ ξαναγύρισε μεστωμένος μεν σκηνοθετικά αλλά κι αμετανόητος ηδονιστής του ηρωικού ξεπαστρέματος. Καλώστονα- μου έλειψες.

5. Manchester By The Sea – Ρεσιτάλ ερμηνειών βυθισμένων στην αλήθεια του πόνου, της άνισης μάχης με τη θλίψη. Χωρίς χάπι εντ, όπως συμβαίνει στην πραγματική ζωή.

4. OJ: Made In America - Χρονιά OJ Simpson η φετινή επί της μικρής/μεγάλης οθόνης, γιατί όπως κρυστάλλινα τεκμηριώνεται σε αυτό το 7ωρο έπος, η ιστορία του ανομολόγητου/ατιμώρητου διπλού φονικού κρύβει μια πελώρια σοκαριστική αλήθεια για το πόσο φυλετικά λειτουργεί το δικαστικό σύστημα αλλά και η αμερικανική κοινή γνώμη ως τα σήμερα.

3. Zootopia – O καρτουνίστικος ανθρωπομορφισμός μετουσιώνεται σε μεγαλειώδες μάθημα ανοχής, εξοικείωσης και συμβίωσης με ό,τι διαφορετικό, δίχως στερεότυπα και προκαταλήψεις κάθε είδους. Υποχρεωτική παρακολούθηση στα σχολεία λέω.

2. La La Land – Μάγος ο Chazelle, μοιράζει σημειώσεις απολαυστικής φορμαλιστικής αναψηλάφησης του μιούζικαλ, είδους σήμα κατατεθέν για το Hollywood. Jazzλή μελαγχολία χορεύει κλακέτες με τη μιλένιαλ αισιοδοξία. Πάρε το ταίρι και πετάξτε ψηλά.

1. Arrival – Ο Denis είναι μεγάλη λέρα. Πας για sci-fi -προθέρμανση εν αναμονή του νέου Blade Runner και σου προκύπτει μεγάλιθος φιλοσοφικής ενατένισης με φόντο την ύπαρξη δια της επικοινωνίας. Η δε τελική σεκάνς μαχαίρι να φέρνει σβούρες στο μυοκάρδιο. Δικέ μου έχεις σίγουρα έρθει από το μέλλον.

ΕΥΦΗΜΟΣ ΜΝΕΙΑ (Με αλφαβητική σειρά): Fences, I Am Not Your Negro, Love & Friendship, Moonlight, Nocturnal Animals, The Handmaiden, The Jungle Book, The Lobster, Swiss Army Man, Toni Erdmann.

Η παρουσίαση των νέων ταινιών του μήνα, είναι μια προσφορά της κορυφαίας μπράντας ηχητικών συστημάτων KEF!

Silence

Ιστορικό Δράμα - ΗΠΑ 2016, εγχρ., 161’

Σκηνοθεσία: Martin Scorsese Σενάριο: Jay Cocks, Martin Scorsese Ηθοποιοί: Andrew Garfield, Adam Driver, Tadanobu Asano, Ciarán Hinds, Liam Neeson Διανομή: Spentzos Films

Ο Πορτογάλος ιεραπόστολος Σεμπαστιάου Ροντρίγκες, φτάνει στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα για να εμψυχώσει τους καταπιεζόμενους χριστιανούς Ιάπωνες, αλλά και να ανακαλύψει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από την αποστασία του προκατόχου του, του έμπειρου ιεραπόστολου Φερέιρα, ο οποίος δεν άντεξε τα πολλαπλά μαρτύρια. O Ροντρίγκες θα βρεθεί, κι αυτός, σύντομα μπροστά σε τρομερά ηθικά διλήμματα αλλά κυρίως μπροστά στη σιωπή του Θεού, ο οποίος μοιάζει να αποδέχεται τα φριχτά βασανιστήρια στα οποία υπόκεινται οι πιστοί Του. [Trailer] [Review]

Paterson

Δράμα - ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία 2016, εγχρ., 118’

Σκηνοθεσία: Jim Jarmusch Σενάριο: Jim Jarmusch Ηθοποιοί: Adam Driver, Golshifteh Farahani, Barry Shabaka Henley, Cliff Smith, Chasten Harmon, William Jackson Harper, Masatoshi Nagase Διανομή: AMA Films

Ο Πάτερσον είναι οδηγός λεωφορείου στην ομώνυμη πόλη του Πάτερσον, στο Νιου Τζέρσι. Κάθε μέρα, ο Πάτερσον ακολουθεί μια ρουτίνα: κάνει το καθημερινό του δρομολόγιο, παρατηρώντας την πόλη καθώς αυτή περνά μπροστά από το παρμπρίζ του και κρυφακούγοντας αποσπασματικά τις συζητήσεις γύρω του. Γράφει στίχους σ’ ένα τετράδιο. Βγάζει βόλτα τον σκύλο του. Σταματά σ’ ένα μπαρ και πίνει μία μόνο μπίρα. Και γυρνά σπίτι στη γυναίκα του, τη Λόρα. Αντίθετα, ο κόσμος της Λόρα αλλάζει διαρκώς. Βλέπει νέα όνειρα σχεδόν καθημερινά. Ο Πάτερσον αγαπά τη Λόρα, κι αυτή τον αγαπά. Αυτός επικροτεί τις νεόκοπες φιλοδοξίες της. Αυτή υποστηρίζει το ταλέντο του στην ποίηση. Η ταινία παρατηρεί σιωπηρά τους θριάμβους και τις ήττες της καθημερινής ζωής, όπως και την ποίηση που κρύβεται στις πιο μικρές λεπτομέρειες. [Trailer] [Review]

Assassin's Creed

Περιπέτεια Φαντασίας - ΗΠΑ, Γαλλία 2016, εγχρ., 116’

Σκηνοθεσία: Justin Kurzel Σενάριο: Michael Lesslie, Adam Cooper, Bill Collage Ηθοποιοί: Michael Fassbender, Marion Cotillard, Jeremy Irons, Brendan Gleeson, Charlotte Rampling, Michael K. Williams Διανομή: Odeon

Μέσω μιας επαναστατικής τεχνολογίας που ξεκλειδώνει τις γενετικές του μνήμες, ο Κάλουμ Λιντς βιώνει τις περιπέτειες του προγόνου του, Αγκιλάρ, στην Ισπανία του 15ου αιώνα. Ο Κάλουμ ανακαλύπτει ότι κατάγεται από μια μυστηριώδη κρυφή αδελφότητα, τους θανάσιμους Assassins, και συγκεντρώνει φοβερές γνώσεις και ικανότητες για να αντιμετωπίσει την παντοδύναμη οργάνωση Templar στο σήμερα. [Review]

Nocturnal Animals

Ψυχολογικό Θρίλερ - ΗΠΑ 2016, εγχρ., 116’

Σκηνοθεσία: Tom Ford Σενάριο: Tom Ford Ηθοποιοί: Amy Adams, Jake Gyllenhaal, Michael Shannon, Aaron Taylor-Johnson, Isla Fisher, Armie Hammer, Laura Linney, Andrea Riseborough, Michael Sheen Διανομή: Spentzos Films

Η Σούζαν βιώνει ένα δυστυχισμένο γάμο με τον απόμακρο Χάτον. Ένα βράδυ που είναι, για άλλη μια φορά, μόνη στο σπίτι, αποφασίζει να διαβάσει το πρώτο βιβλίο του πρώην άντρα της, Έντουαρντ, τον οποίο δεν έχει δει 19 ολόκληρα χρόνια, με τίτλο «Νυκτόβια Πλάσματα» το οποίο και της έχει αφιερώσει. Ο ήρωας του μυθιστορήματος, ο Τόνι, καθηγητής μαθηματικών, πηγαίνει με το αυτοκίνητο την οικογένειά του από το Ντάλας στην έρημο του Τέξας, αλλά στη διαδρομή, συναντά τη συμμορία που απαγάγει τη γυναίκα του και την κόρη του. [Trailer] [Review]

Live By Night

Δράμα - ΗΠΑ 2016, εγχρ., 129’

Σκηνοθεσία: Ben Affleck Σενάριο: Ben Affleck Ηθοποιοί: Ben Affleck, Elle Fanning, Brendan Gleeson, Chris Messina, Sienna Miller, Zoe Saldana, Chris Cooper Διανομή: Tanweer

Βοστόνη, δεκαετία του ’20. Η ποτοαπαγόρευση έχει ως αποτέλεσμα την άνθιση ενός ολόκληρου δικτύου παράνομων αποστακτηρίων, υπόγειων μπαρ, γκάνγκστερ και διεφθαρμένων αστυνομικών. Ο Τζο Κάφλιν, ο μικρότερος γιος ενός διακεκριμένου Αστυνόμου της Βοστόνης, έχει επιλέξει έναν τρόπο ζωής που διαφέρει από την αυστηρή και καθώς πρέπει ανατροφή του. Έχοντας στον ενεργητικό του πλειάδα μικροκλοπών, πλέον εργάζεται για έναν από τους πιο διαβόητους μαφιόζους της περιοχής. Ο Τζο απολαμβάνει τη χλιδή, την ένταση και την κακή φήμη του παρανόμου. Όμως, η ζωή στη σκοτεινή πλευρά έχει το τίμημά της. [Trailer] [Review]

The Salesman

Δράμα - Ιράν, Γαλλία 2016, εγχρ., 125’

Σκηνοθεσία: Asghar Farhadi Σενάριο: Asghar Farhadi Ηθοποιοί: Shahab Hosseini, Taraneh Alidoosti, Babak Karimi, Farid Sajadhosseini, Mina Sadati, Maral Bani Adam, Mehdi Koushki Διανομή: Seven Films

Ο Εμάντ και η Ράνα, αναγκάζονται να αφήσουν το ετοιμόρροπο διαμέρισμα τους και να μεταφερθούν σ’ ένα διαμέρισμα στην Τεχεράνη. Η σχέση τους αρχίζει να αλλάζει, ενώ η παράσταση που ανεβάζουν, Ο Θάνατος του Εμποράκου, συνεχίζεται. [Trailer] [Review]

The Bye Bye Man

Δράμα - ΗΠΑ 2017, εγχρ., 96’

Σκηνοθεσία: Stacy Title Σενάριο: Jonathan Penner Ηθοποιοί: Douglas Smith, Lucien Laviscount, Cressida Bonas, Doug Jones, Carrie-Anne Moss, Faye Dunaway Διανομή: Odeon

Τρεις φοιτητές μετακομίζουν σε ένα παλιό σπίτι, όπου συνειδητοποιούν ότι έχουν γίνει στόχος της υπερφυσικής οντότητας «The Bye Bye Man». Προσπαθώντας να τον απωθήσουν, οι τρεις νεαροί θα πρέπει να βρουν έναν τρόπο να σωθούν, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να κρατήσουν μυστική την μάχη τους για επιβίωση – όποιος μάθει την ύπαρξη της οντότητας, θα είναι και το επόμενό της θύμα…

Hell or High Water

Περιπέτεια - ΗΠΑ 2016, εγχρ., 102’

Σκηνοθεσία: David Mackenzie Σενάριο: Taylor Sheridan Ηθοποιοί: Jeff Bridges, Chris Pine, Ben Foster Διανομή: Tanweer

Σε μια ιστορία για τη σύγκρουση της Παλαιάς με τη Νέα Δύση, δυο αδέλφια, ο Τόμπι, ένας συνηθισμένος, διαζευγμένος πατέρας που προσπαθεί να φτιάξει μια καλύτερη ζωή για το γιο του, και ο Τάνερ, ένας ευέξαπτος, πρώην κατάδικος, θα συνεργαστούν για να ληστέψουν τα υποκαταστήματα της τράπεζας που έχει κάνει κατάσχεση στην οικογενειακή τους περιουσία. Η εκδίκηση φαίνεται δική τους μέχρι τη στιγμή που θα βρεθούν στο στόχαστρο ενός αμείλικτου Τεξανού Ranger. [Trailer] [Review]

A peine j' ouvre les yeux

Δράμα - Γαλλία, Τυνησία, Βέλγιο, ΗΑΕ 2015, εγχρ., 102’

Σκηνοθεσία: Leyla Bouzid Σενάριο: Leyla Bouzid, Marie-Sophie Chambon Ηθοποιοί: Baya Medhaffar, Ghalia Benali, Montassar Ayari Διανομή: One From The Heart

Βρισκόμαστε στην Τυνησία το 2010, λίγους μήνες πριν την «Επανάσταση των Γιασεμιών» η οποία πυροδότησε στην ουσία αυτό που ονομάστηκε «Αραβική Άνοιξη». Η Φάρα, δεκαοκτώ χρονών, μόλις τέλειωσε το σχολείο και η οικογένεια της ήδη την φαντάζεται να σπουδάζει Ιατρική. Εκείνη όμως έχει άλλα όνειρα. Τραγουδάει σε ένα συγκρότημα με πολιτικό στίχο που μόλις ξεκινά να δίνει συναυλίες. Είναι παθιασμένη με τη ζωή, πίνει αλκοόλ, ανακαλύπτει τον έρωτα και την πόλη της τη νύχτα αντίθετα με τις επιθυμίες της πιο συντηρητικής μητέρας της Χαγιέτ που γνωρίζει πολύ καλά την σκοτεινή πλευρά της πατρίδας της και τα όρια της συντηρητικής κοινωνίας της. [Review]

Denial

Ιστορικό Δράμα - Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ 2016, εγχρ., 110’

Σκηνοθεσία: Mick Jackson Σενάριο: David Hare Ηθοποιοί: Rachel Weisz, Tom Wilkinson, Timothy Spall, Andrew Scott, Jack Lowden, Caren Pistorius, Alex Jennings Διανομή: Odeon

Βασισμένη στο διάσημο βιβλίο «History on Trial: My Day in Court with a Holocaust Denier», η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία της δικαστικής μάχης που έδωσε η Ντέμπορα Ι. Λίπσταντ προς τιμήν της αλήθειας ενάντια στον Ντέβιντ Έρβινγκ, ο οποίος την μήνυσε για συκοφαντική δυσφήμιση όταν εκείνη τον κατηγόρησε για άρνηση του Ολοκαυτώματος. Βάσει του αγγλικού νομικού συστήματος, στις περιπτώσεις αυτές, η ευθύνη της εύρεσης αποδείξεων βαραίνει τον κατηγορούμενο, άρα η Λίπσταντ και η νομική της ομάδα έπρεπε να αποδείξουν ότι το Ολοκαύτωμα συνέβη όντως. [Review]

Dobra zena / The Good Wife

Δράμα - Σερβία 2016, εγχρ., 90’

Σκηνοθεσία: Mirjana Karanović Σενάριο: Mirjana Karanović Ηθοποιοί: Mirjana Karanović, Boris Isaković, Jasna Đuričić, Bojan Navojec, Hristina Popović, Vlado Kerošević Διανομή: Filmtrade

Η Μιλένα είναι μια μέσης ηλικίας νοικοκυρά και μητέρα, που ζει μια τακτοποιημένη ζωή στα προάστια του Βελιγραδίου. Είναι αφοσιωμένη στα συζυγικά της καθήκοντα κι όταν δεν έχει πρόβα στην τοπική χορωδία, περιποιείται τον εαυτό της, μαγειρεύει και δεξιώνεται τους φίλους της οικογένειας. Όμως, μια ξεχασμένη βιντεοκασέτα θα ανατρέψει τα δεδομένα της ζωής της και η Μιλένα θα αναγκαστεί να πάρει αποφάσεις που θα συνταράξουν την ζωή όλων. [Review]

Maya The Bee Movie

Animation - Αυστραλία, Γερμανία, Βέλγιο, ΗΠΑ 2014, εγχρ., 87’

Σκηνοθεσία: Alexs Stadermann Σενάριο: Fin Edquist, Marcus Sauermann Ηθοποιοί: Coco Jack Gillies. Kodi Smit-McPhee, Joel Franco, Richard Roxburgh, Justine Clarke, Jacki Weaver, Miriam Margolyes, Noah Taylor, Andy McPhee Διανομή: Weird Wave

Χάρη στην περιέργειά της, η μικρή Μάγια, η μέλισσα και ο φίλος της ο Βίλλυ, θα σώσουν την κυψέλη τους από τον σύμβουλο της άπληστης βασίλισσας και θα δώσουν ένα τέλος στην μακρόχρονη έχθρα ανάμεσα στις μέλισσες και τις σφήκες. Βασισμένο στο παιδικό βιβλίο “Οι περιπέτειες της Μάγια της Μέλισσας”, του Γερμανού συγγραφέα Βάλντεμαρ Μπόνσελς, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1912. [Review]

Der Staat Gegen Fritz Bauer

Δράμα - Γερμανία 2015, εγχρ., 105’

Σκηνοθεσία: Lars Kraume Σενάριο: Lars Kraume Ηθοποιοί: Burghart Klaußner,Ronald Zehrfeld, Jörg Schüttauf, Sebastian Blomberg, Michael Schenk, Stefan Gebelhoff Διανομή: Strada Films

Γερμανία, 1957. Ο εισαγγελέας Φριτς Μπάουερ έχει σημαντικά στοιχεία ότι ο συνταγματάρχης των SS και ‘αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος' Αδόλφος Άιχμαν, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις μαζικές απελάσεις των Εβραίων, φέρεται να κρύβεται στο Μπουένος Άιρες. Ο Μπάουερ, ο οποίος είναι ο ίδιος Εβραίος, έχει προσπαθήσει να οδηγήσει στο δικαστήριο τα εγκλήματα του Τρίτου Ράιχ, μετά την επιστροφή του από την εξορία στη Δανία. Μέχρι στιγμής δεν τα έχει καταφέρει, λόγω της έντονης αποφασιστικότητας της Γερμανίας να καταστείλει το σκοτεινό παρελθόν της. Εξαιτίας της δυσπιστίας του στο γερμανικό σύστημα δικαιοσύνης, ο Φριτς Μπάουερ έρχεται σε επαφή με τη Μοσάντ, το Ινστιτούτο Πληροφοριών και Ειδικών Αποστολών του Ισραήλ, διαπράττοντας προδοσία. Ο Μπάουερ δεν ζητά εκδίκηση για το Ολοκαύτωμα, αλλά τον απασχολεί βαθιά το μέλλον της Γερμανίας. [Trailer] [Review]

Έτερος Εγώ

Θρίλερ - Ελλάς 2016, εγχρ., 101’

Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας Σενάριο: Σωτήρης Τσαφούλιας Ηθοποιοί: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Δημήτρης Καταλειφός, Μάνος Βακούσης, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Francois Cluzet Διανομή: Feelgood Ent.

Αθήνα 2015. Πέντε δολοφονίες. Κοινό χαρακτηριστικό, αρχαία ρητά του Πυθαγόρα στους τόπους των εγκλημάτων. Ο Δημήτρης Λαΐνης, καθηγητής εγκληματολογίας, αναλαμβάνει να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τους πέντε φόνους, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους. Αναπάντεχοι σύμμαχοι του Λαΐνη στο να ξεμπλέξει το πολύπλοκο και επικίνδυνο αυτό κουβάρι, η θεωρία του Πυθαγόρα κι ένας καθηγητής μαθηματικών. Θα καταφέρει να λύσει το μυστήριο και να αποκαλύψει την αλήθεια; [Review]

xXx: Return of Xander Cage

Περιπέτεια Δράσης - Γερμανία 2015, εγχρ., 105’

Σκηνοθεσία: D. J. Caruso Σενάριο: F. Scott Frazier Ηθοποιοί: Vin Diesel, Donnie Yen, Deepika Padukone, Kris Wu, Ruby Rose, Tony Jaa, Nina Dobrev, Toni Collette, Samuel L. Jackson Διανομή: UIP

Ο πρώην αθλητής των extreme sports που έγινε ειδικός (απόλυτος) πράκτορας του προγράμματος xXx, Ζάντερ Κέιτζ, ζει και βασιλεύει, απλώς είχε σκόπιμα σκηνοθετήσει το θάνατό του, ώστε να αποτραβηχτεί και να ζήσει μια φυσιολογική (πάντα στα δικά τουextreme standrads) ζωή. Τώρα, όμως, ο Ζάντερ καλείται να επιστρέψει από την αυτό-εξορία του και τους νεκρούς και να «στρατολογήσει» μια ομάδα που απαρτίζεται από εξίσου αντισυμβατικούς χαρακτήρες προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον ανελέητο Ζιάνγκ και τη συμμορία του, σε έναν αγώνα δρόμου ώστε να ανακτήσουν ένα άκρως καταστρεπτικό όπλο με την ονομασία το Κουτί της Πανδώρας, που στα λάθος χέρια μπορεί να αποβεί μοιραίο για την ανθρωπότητα. Ο Ζάντερ θα βρεθεί στη μέση μιας συνωμοσίας που εμπλέκει τα υψηλότερα κλιμάκια όλων των κυβερνήσεων του κόσμου και θα χρειαστεί να αναθεωρήσει εχθρούς και φίλους προκειμένου να επιζήσει και να σώσει και τον κόσμο. [Trailer] [Review]

Jackie

Βιογραφικό Δράμα - ΗΠΑ, Χιλή, Γαλλία 2016, εγχρ., 99’

Σκηνοθεσία: Pablo Larraín Σενάριο: Noah Oppenheim Ηθοποιοί: Natalie Portman, Peter Sarsgaard, Greta Gerwig, Billy Crudup, John Hurt Διανομή: Feelgood Ent.

Στις 22 Νοεμβρίου του 1963, κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στο Ντάλας, ο John F. Kennedy δολοφονείται και το ροζ ταγέρ της Jackie ποτίζεται από το αίμα του συζύγου της. Ο κόσμος της και η πίστη της θρυμματίζονται. Παρά το τραύμα της, μια εβδομάδα μετά καλείται να αντιμετωπίσει το αδιανόητο: να παρηγορήσει τα δυο της μικρά παιδιά, να αδειάσει το σπίτι που ανακαίνισε με πολύ κόπο και να οργανώσει την κηδεία του άντρα της. Η Jackie συνειδητοποιεί γρήγορα ότι οι επόμενες εφτά μέρες θα καθορίσουν πώς η ιστορία θα καταχωρίσει την κληρονομία του συζύγου της, αλλά και το πώς θα μείνει η ίδια στην ιστορία. [Trailer] [Review]

Split

Ψυχολογικό Θρίλερ - ΗΠΑ 2016, εγχρ., 116’

Σκηνοθεσία: M. Night Shyamalan Σενάριο: M. Night Shyamalan Ηθοποιοί: James McAvoy, Anya Taylor-Joy, Betty Buckley Διανομή: Odeon

Η ιστορία του Κέβιν, ενός νεαρού που πάσχει από διασχιστική διαταραχή προσωπικότητας με αποτέλεσμα να έχει 23 διαφορετικές και τελείως διακριτές μεταξύ τους προσωπικότητες. Όταν μια από τις 23 προσωπικότητές του κυριαρχεί, απάγει και φυλακίζει σε ένα σκοτεινό, υπόγειο δωμάτιο, τρία νεαρά κορίτσια και τότε, μια 24η, κρυμμένη προσωπικότητα, όμοια με τέρας, ετοιμάζεται να ξεπροβάλλει και έτσι να κλείσει τον κύκλο της απόλυτης παράνοιας. [Trailer] [Review]

Resident Evil: The Final Chapter

Περιπέτεια Φαντασίας - ΗΠΑ 2016, εγχρ., 106’

Σκηνοθεσία: Paul W. S. Anderson Σενάριο: Paul W. S. Anderson Ηθοποιοί: Milla Jovovich, Ali Larter, Shawn Roberts, Ruby Rose, Eoin Macken, William Levy, Iain Glen Διανομή: Feelgood Ent.

Η νέα ταινία πιάνει την αφήγηση από το τέλος του Resident Evil: Retribution, όπου η Αλίκη (Milla Jovovich) είναι η μοναδική που έχει επιβιώσει μετά την τελική μάχη της ανθρωπότητας έναντι στο απόλυτο Κακό. Τώρα θα χρειαστεί να επιστρέψει εκεί όπου ξεκίνησε ο εφιάλτης – στο The Hice στη Raccoon City, όπου η Umbrella Corporation συγκεντρώνει τις δυνάμεις της για μια τελική αναμέτρηση απέναντι στους επιζώντες της Αποκαλυψης. [Trailer] [Review]

A Dog's Purpose

Δράμα - ΗΠΑ 2017, εγχρ., 100’

Σκηνοθεσία: Lasse Hallström Σενάριο: W. Bruce Cameron, Cathryn Michon, Audrey Wells, Maya Forbes, Wallace Wolodarsky Ηθοποιοί: Britt Robertson, K. J. Apa, Juliet Rylance, John Ortiz, Kirby Howell-Baptiste, Peggy Lipton, Dennis Quaid, Josh Gad Διανομή: Odeon

Βασισμένο στο ομώνυμο μπεστ-σέλερ του Γ. Μπρους Κάμερον από το 2010, το «Ο Καλύτερος Φίλος Μου», σε σκηνοθεσία Λάσε Χάλστρομ («Chocolat», «The Hundred-Foot Journey»), επικεντρώνεται σε έναν αφοσιωμένο σκύλο, που βρίσκει νόημα στην δική του ύπαρξη μέσα από τις ζωές των ανθρώπων που αγαπά. Τους μαθαίνει να γελάνε και να αγαπάνε, και αυτοί τον μαθαίνουν πώς είναι να έχεις μια οικογένεια που θα κάνει τα πάντα για σένα.

Moonlight

Δράμα - ΗΠΑ 2016, εγχρ., 111’

Σκηνοθεσία: Barry Jenkins Σενάριο: Trevante Rhodes, André Holland, Janelle Monáe, Ashton Sanders, Jharrel Jerome, Naomie Harris, Mahershala Ali, Alex Hibbert Διανομή: Seven Films

Αυτή είναι η ιστορία μιας ολόκληρης ζωής. Μια διαχρονική ιστορία ανθρώπινης επαφής κι αυτογνωσίας, το Moonlight εξιστορεί τη ζωή ενός νεαρού από την παιδική του ηλικία έως και την ενηλικίωση, καθώς παλεύει να βρει τη θέση του στον κόσμο. Ένα ζωτικό πορτρέτο της σύγχρονης ζωής ενός αφροαμερικανού κι ένας ποιητικός διαλογισμός για την ταυτότητα, την οικογένεια, τη φιλία, την αγάπη πλημμυρισμένος με βαθιά συμπόνοια και καθολικές αλήθειες. [Review]

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Έρημά μου νιάτα, πού τσαλακωθήκατε;

Μιας που είναι η εποχή των... λιστών, την ταινία American Honey θα τη δείτε σε μπόλικες από δαύτες. Του... εξωτερικού, να το διευκρινίσουμε αυτό. Γιατί στο εσωτερικόν δεν θα μπορούσε να είναι σε λίστες της χρονιάς, μιας που δεν έχει βγει στις ημεδαπές αίθουσες το 2016 και δεν γνωρίζουμε αν θα το πράξει και μέσα στο 2017. Παράξενο κατά μία έννοια, καθώς ήταν μία από τις πλέον συζητημένες ταινίες του περασμένου φεστιβάλ των Καννών όπου έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της τον περασμένο Μάιο, συμμετέχοντας στο διαγωνιστικό τμήμα!

Η Andrea Arnold είναι αν μη τι άλλο μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνοθέτιδα. Με την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία της, και πρώτη made in USA, επέστρεψε λοιπόν στο φεστιβάλ όπου συμμετείχε και με τις δύο πρώτες ταινίες της, για την καθεμιά από τις οποίες έλαβε και το Βραβείο της Επιτροπής! Και το... καλό τρίτωσε με τούτη την ταινία, που επίσης τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής! Θυμίζουμε: ξεκίνησε με το εντυπωσιακό «Red Road» (2006), συνέχισε με το εξίσου σούπερ γουάου Fish Tank (2009) και το 2011 έκανε μια... απιστία, παρατώντας (προσωρινά) το αγαπημένο της φεστιβάλ για να δοκιμαστεί στο διαγωνιστικό της Βενετίας με την ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά της στα «Ανεμοδαρμένα ύψη» (Wuthering Heights) της Emily Bronte. Ο τίτλος της τελευταίας της ταινίας είναι δανεισμένος από το ομώνυμο τραγούδι των Lady Antebellum. Και είναι μια από τις σπάνιες πλέον ταινίες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που λείπουν λέμε από το σύγχρονο κινηματογράφο. Τα πλάνα είναι γυρισμένα με χρονολογική σειρά, υπήρξε μεγάλη ελευθερία στο σενάριο και μπόλικος αυτοσχεδιασμός, σχεδόν καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας η κάμερα είναι στο χέρι και τέλος δεν χρησιμοποιήθηκε σχεδόν καθόλου τεχνητός φωτισμός! Αμ οι τίτλοι τέλους; Κι αυτοί ιδιαίτεροι. Για πρώτη φορά όλοι όσοι συμμετείχαν στην ταινία εμφανίζονται στους τίτλους τέλους με αλφαβητική σειρά – κι όχι προτάσσοντας αρχικά τους ηθοποιούς και μετά τους τεχνικούς. Όχι. Όλοι αλφαβητικά, ανεξάρτητα αν είναι ηθοποιοί ή το παιδί που φρόντιζε για το φαγητό στο σετ! Ωραίο;

Η υπόθεση: Η Σταρ είναι μια 18χρονη κοπέλα που μπορεί να έχει όλο το μέλλον μπροστά της, παρόν όμως δεν διαθέτει. Ανήκει στην κατηγορία «white trash», φροντίζει η ίδια τα δύο ανήλικα αδέλφια της μαζεύοντας φαγώσιμα από τους σκουπιδοτενεκέδες των σούπερ-μάρκετ και οι γονείς της είναι εκτός κάδρου. Μια μέρα θα συναντήσει μια παρέα συνομηλίκων της που τριγυρνάνε τις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ βγάζοντας τα προς το ζην «πουλώντας» συνδρομές για περιοδικά! Την προσοχή της κερδίζει αμέσως ο Τζέικ, ένας καταφερτζής αλαζόνας, μεγαλύτερός της σε ηλικία νεαρός, που την προσκαλεί να τους ακολουθήσει και να βγάλει κι εκείνη χρήματα όπως εκείνοι! Αφού αφήσει τα αδέλφια της υπό την προστασία ενός αναξιόπιστου είναι η αλήθεια κηδεμόνα, η Σταρ όντως ακολουθεί το παράξενο αυτό καραβάνι. Μεταξύ αυτής και του Τζέικ θα αναπτυχθεί μια ερωτική σχέση. Έτσι κι αλλιώς όμως είναι νέα, είναι νέοι και όλη η ζωή βρίσκεται μπροστά τους...

Η άποψή μας: Στις Κάννες είναι κανόνας οι περισσότερες ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος να είναι μεγάλες σε διάρκεια. Τούτη η ταινία, ας πούμε, διαρκεί 162 λεπτά! Σχεδόν τρεις ώρες δηλαδή! Ξέρετε ποιο είναι το κατόρθωμα της Arnold; Το γεγονός ότι κατάφερε να γεμίσει αυτά τα 162 λεπτά χωρίς να μας παρουσιάζει κάτι το αδιαπραγμάτευτα συγκλονιστικό αλλά κανένα λεπτό της ταινίας δεν σε κάνει να βαρεθείς – δεν υπάρχει στιγμή της ταινίας που να σε αφήνει αδιάφορο! Μπορεί να είναι η πιο «χαλαρή» της ταινία σε ότι αφορά τη διαδοχή των γεγονότων κι όμως όλα τα κομμάτια του παζλ κολλάνε. Από την αριστουργηματική διεύθυνση φωτογραφίας, το απαιτητικό και εντελώς έξυπνο μοντάζ και το καταπληκτικότερο σάουντρακ που έχετε ακούσει τα τελευταία χρόνια! Ε, ναι, λοιπόν, αν είστε young at heart αποκλείεται να μην παρασυρθείτε από τη χαρά της ζωής που νιώθουν αυτά τα παιδιά. Που με την ίδια ευκολία που χορεύουν ξέφρενα υπό τους ήχους του «We Found Love» (in a hopeless place, έτσι;) της Rihanna, μπορούν να γουστάρουν μια βόλτα μέσα στην πόλη, μέσα στη νύχτα με το φοβερό και τρομερό «Recharge and Revolt» των Raveonettes, που μέχρι πρόσφατα το είχα και ήχο κλήσης στο κινητό (just saying!).

Θα μπορούσα να είμαι πατέρας αυτών των πιτσιρικάδων (με... παίρνει ηλικιακά), αλλά διάολε, πολύ χαίρομαι που ένα μικρό μέρος μέσα μου συνεχίζει και μπορεί να νιώθει όπως αυτοί, έτσι όπως αποτυπώνεται στην ταινία. Μια γενιά χαμένη, καμένη, κατεστραμμένη κι όμως ζωντανή, αισιόδοξη, δυνατή, με αυτοπεποίθηση, ιδίως σε ότι αφορά τις κοπέλες της παρέας. Η πρωτοεμφανιζόμενη Sasha Lane (με καμία προηγούμενη υποκριτική πείρα – την ξεχώρισαν όταν την είδαν σε μια παραλία στην Πόλη του Παναμά με μια φίλη της και οι δύο κοπέλες νόμιζαν αρχικά ότι τις ήθελαν για να γυριστεί πορνό!!!) είναι εξαιρετική στο ρόλο της Σταρ: ο φακός την αγαπάει και το πρόσωπό της ακτινοβολεί δυναμισμό. Ο Shia LaBeouf, το μεγάλο όνομα του καστ, μάλλον δίνει την καλύτερη ερμηνεία της ζωής του, ίσως επειδή ο συγκεκριμένος ρόλος βρίσκεται πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είναι, οπότε δεν χρειάζεται να... υποδυθεί.

Μεταξύ των «επεισοδίων» τούτου του ιδιότυπου συνδυασμού road movie, americana και ιστορίας αγάπης, που παρεκκλίνουν λίγο από το γενικό αισθητικό κανόνα της ταινίας, εκείνη που ξεχωρίζει είναι αυτή με τους Τεξανούς, την τεκίλα και το κλασικό σκουλήκι ενώ μια άλλη, εκείνη με τους τύπους που δουλεύουν στις πηγές άντλησης πετρελαίου, θα μπορούσε ενδεχομένως και να λείπει. Πάντως, όποτε είναι μαζί οι δύο πρωταγωνιστές η ταινία κερδίζει σε ένταση και φλόγα. Κι είναι αυτοί οι δύο που εκπροσωπούν την άποψη της σκηνοθέτιδας σχετικά με τη νέα γενιά και τη σχέση της με το σεξ και τον έρωτα: το σεξ βρίσκεται πολύ εύκολα, ο ρομαντισμός δεν έχει πεθάνει αλλά η εποχή παραείναι κυνική για να παραδεχτούν τα παιδιά ότι είναι ερωτευμένα.

Ένας ύμνος στη νέα γενιά, μια ταινία – πυγολαμπίδα που, όπως στο φινάλε, με το λίγο φως το οποίο εκπέμπει, μπορεί να διώξει τα σκοτάδια που μας έχουν περικυκλώσει και ασφυκτικά σκεπάσει. Λέω εγώ τώρα...

του gaRis (@takisgaris)

Έκανα λοιπόν Χριστούγεννα στο Μπρόντγουεη, όπως το όνειρο παιδιόθεν αν και, για να είμαι ειλικρινής, όχι ακριβώς. Ο Denzel Washington πήρε το Fences όπως το έζησε προ 5ετίας στο σανίδι για 114 παραστάσεις και το μετέφερε αυτούσιο στη μεγάλη οθόνη. Προς τιμήν του αλλά με εμφανείς δυσκολίες προσαρμογής σκηνοθετικά. August Wilson o μαύρος συγγραφέας, δις βραβευμένος με πούλιτζερ (Fences, 1987 και A Piano Lesson, 1990), πρόσφατα χαμένος (2005) στα 60 του από καρκίνο στο συκώτι. Tony awards για παράσταση, πρώτο ανδρικό και γυναικείο ρόλο προ 25ετίας, επανάληψη του σκηνικού στο revival με Denzel και Viola Davis το 2011, οπότε καταλαβαίνεις τη σύνδεση. Ή για να στο κάνω λιανά, βάλε μέσα τη δήλωση του σκηνοθέτη/πρωταγωνιστή πως η επιλογή πλασαρίσματος της Βαϊόλα στις υποστηρικτικές ερμηνείες για τις υποψηφιότητες ήταν εντελώς δική της. Δηλαδή, θέλω το όσκαρ και το θέλω τώρα. Θα το πάρεις κυρία μου, γιατί δεν υπάρχει καλύτερο λυσσασμένο κλάμα, πλήρες εντιμότητας και άδικου πόνου από το δικό σου στην πιάτσα.

Πίτσμπεργκ στα 50s. O Troy Maxson (Denzel Washington) είναι ο σκουπιδιάρης με δυο γιους (Russell Hornsby, Jovan Alepo) από διαφορετικές γυναίκες που έχει κάνει φυλακή για φόνο, πέρασε τη νιότη του ελπίζοντας πως θα γινόταν σταρ του μπέιζμπολ, προτού καταλήξει στον αυλόγυρο του σπιτιού που πήρε από τον αδερφό του Gabriel (Mykelti Williamson), βετεράνο πολέμου και νυν τρελό της γειτονιάς με την τρομπέτα, να πίνει τζιν με τον κολλητό συνάδελφο Jim Bono (Stephen Henderson), φλερτάροντας με τη γυναίκα της ζωής του Rose (Viola Davis). Γεμάτος ανεκπλήρωτα όνειρα και ενοχές, ρίχνει τη βαριά σκιά του στα αγόρια (ο μεγάλος άφραγκος μουσικός, ο μικρός εκκολαπτόμενος παίκτης του μπέιζμπολ) και ενίοτε μπερμπαντάκος, παρότι η Rose του έχει δοθεί ψυχή και σώμα. Όσο είναι αυτός που φέρνει το βδομαδιάτικο κάθε Παρασκευή για να το παραδώσει στο χέρι της, είναι αυτοδίκαια ο Άντρας του σπιτιού και ο λόγος του ο μόνος που μετράει. Όμως η οικογένειά του περιμένει το πρώτο του παραστράτημα για να επαναστατήσει.

Το Fences είναι ο ευθύς συμβολισμός του φράχτη που χωρίζει τους μαύρους από την υπόλοιπη Αμερική με τον ίδιο τρόπο που ο Troy αυτοπεριχαρακώνεται έναντι των γιων του αρνούμενος να ομολογήσει την ήττα του στα μαρμαρένια αλώνια της βιοπάλης. Η Rose είναι το υγιέστερο κομμάτι του, η κολόνα του σπιτιού του. Όμως τα θεμέλια θα ξεριζωθούν, γιατί ο Troy θα βρεθεί καβάλα στο φράχτη, ψάχνοντας ένα αίσθημα ελευθερίας που δεν γνώρισε ποτέ. Τρίτη σκηνοθετική απόπειρα για τον Washington (Antwone Fisher, 2002 και Τhe Great Debaters, 2007) που είναι με άνεση η επαρκέστερη, δεδομένης της γνώσης του υλικού και του με διαφορά καλύτερου κάστ σε φετινή κινηματογραφική παραγωγή. Το χάρισμα, η αιλουροειδής κίνηση, η απειλητική γοητεία, η ηφαιστειώδης ένταση στη διαπασών, για τον εύκολα καλύτερο μη λευκό ηθοποιό του σελουλόιντ έβα. Η Davis είναι η συναισθηματική άγκυρα του έργου, κρυστάλλινη, δίκαιη και θύμα του άνδρα όπου εμπιστεύτηκε αρχετυπικά τα όνειρα της μητρότητας. Δε θα αδικήσω τους υποστηρικτικούς ρόλους, ξεχωρίζω όμως τον Stephen Henderson ως τον χορό σε αυτή την τραγωδία αρσενικών στον περίκλειστο αυλόγυρο.

To ξεκαθάρισα εξαρχής: O Denzel κάνει μια ευπρόσωπη δουλειά, τιμά την επιθυμία του Wilson (που ήθελε αποκλειστικά μαύρο σκηνοθέτη) να δώσει πρωτοκαθεδρία στον πυκνό, κοφτερό λόγο του τσεχωφικών καταβολών (καθότι τα γεγονότα - κλειδιά διαδραματίζονται εκτός σκηνής) θεατρικού κειμένου. Η στατικότητα όμως, η έλλειψη νατουραλισμού στην κατεύθυνση της δράσης και κυρίως στον τόνο των ερμηνειών είναι κουσούρια που βαραίνουν τον ίδιο παρά την εκρηκτική του ερμηνεία, χωρίς πάντως το gravitas του James Earl Jones της πρώτης παράστασης του Fences. Στα SAG Awards αναμένω να διαπρέψει – στα Oscars όχι τόσο ως ταινία. Μολαταύτα, μύρισε Broadway κι αυτό από μόνο του είναι εγγυημένη απόλαυση για τους θιασώτες του είδους.