Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Doctor Strange	Feelgood Ent.	1	124	58.232	58.232
2	The Accountant	Tanweer	2	73	33.986	99.379
3	Inferno	Feelgood Ent.	3	70	25.907	207.842
4	Storks	Tanweer	4	70	13.381	69.253
5	Pete's Dragon	Feelgood Ent.	2	74	13.193	26.764
6	Toni Erdmann	Seven Films	1	17	10.547	10.547
7	Julieta	Odeon	2	29	9.340	25.928
8	Finding Dory	Feelgood Ent.	9	38	6.698	284.680
9	The Girl On The Train	Feelgood Ent.	4	22	5.998	107.578
10	The Secret Life of Pets	UIP	11	30	5.217	197.427

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Δεν έχουν περάσει παρά ελάχιστες ημέρες από την ανακοίνωση πως ο χαρισματικός ερμηνευτής Tom Hardy πρόκειται να υποδυθεί την ιδιόμορφη προσωπικότητα του Έρνεστ Σάκλετον στο βιογραφικό φιλμ που το σενάριο του ήδη ετοιμάζει ο γραφιάς του Tinker Tailor Soldier Spy, Peter Straughan και μια ακόμη πιο ξεχωριστή επερχόμενη παρουσία του έρχεται για να ταράξει πιότερο τα νερά. Κι αυτό γιατί ο Βρετανός σταρ α είναι εκείνος που θα υποδυθεί τον Αλ Καπόνε, στο πορτρέτο που έχει στα σκαριά ο σκηνοθέτης Josh Trank για τον διαβόητο μαφιόζο, που θα φέρει τον τίτλο Fonzo στην μαρκίζα του. Το πλάνο που αυτή την στιγμή βρίσκεται σε στάδιο Pre production, βασίζεται σε σενάριο του ίδιου του Trank που υπόσχεται να παρουσιάσει την μορφή του κακοποιού με κάθε της λεπτομέρεια, κατά την διάρκεια της δράσης του στον υπόκοσμο του Σικάγο, την εποχή της της Ποτοαπαγόρευσης. Ξεκινώντας την αφήγηση του από τα τελευταία του υπ αριθμόν ένα καταζητούμενου από τις αρχές Αλφόνσο Καπόνε, ενόσω στην ηλικία των 47 του χρόνων, θα κτυπηθεί από άνοια, που θα επαναφέρει στο τώρα όλες εκείνες τις μνήμες του παρελθόντος, οι οποίες όπως είναι λογικό θα ζωντανέψουν στο πανί. Πρόκειται και για μια σοβαρή προσπάθεια του δημιουργού που έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό με το ντεμπούτο του Chronicle να επανακάμψει μετά από το παντελώς αδιάφορο ριμπούτ των Fantastic Four, που του κόστισαν πιθανότατα την θέση του ντιρέκτορα του επόμενου επεισοδίου του Star Wars.

Όσο για τον Hardy το κοινό είναι πανέτοιμο να τον απολαύσει εντός των προσεχών μηνών σε μια από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες της επόμενης χρονιάς, στο Dunkirk, το επικό πολεμικό δράμα του Christopher Nolan που λαμβάνει χώρα κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που πρόκειται να κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα τους στις αίθουσες στα μέσα του Ιούλη του 2017.

Όλοι μας έχουμε τρεις ζωές. Μια δημόσια, μια ιδιωτική και μια μυστική! Τι συμβαίνει
λοιπόν όταν η γεμάτη πιπεράτες λεπτομέρειες τρίτη έρχεται στην επιφάνεια και όλοι όσοι την αγνοούσαν καλούνται πλέον να την αντιμετωπίσουν, αντιδρώντας όπως είναι φυσικό με κάθε τρόπο? Βασισμένο στο Ιταλικό φιλμικό σούπερ χιτ Perfetti Sconosciuti είναι το καινούργιο τρίτο μεγάλου μήκους μετά την Μέλισσα τον Αύγουστο και το Από Έρωτα, δημιουργικό βήμα του Θοδωρή Αθερίδη, που φέρει τον (λογικό) τίτλο Τέλειοι Ξένοι. Μια ιστορία αποκαλύψεων που λαμβάνει χώρα γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι όπου συμμετέχουν επτά φίλοι καρδιακοί, που ο ένας πιστεύει για τον άλλο πως γνωρίζει (σχεδόν) τα πάντα. Όταν πάνω στο παιχνίδι της αλήθειας αποφασίσουν να δημοσιοποιήσουν όλα όσα λαμβάνουν κρυφά και μυστικά σε κινητά, μέιλ και SMS στον στενό περίγυρο, τότε θα ξεκινήσει και το γαιτανάκι των εκρηκτικών αντιδράσεων, αφού κανείς τους δεν είναι εντέλει έτοιμος για να αποδεχτεί την πραγματικότητα. Μια πρώτη εικόνα για όλα όσα συμβαίνουν στο σαλονάκι της αποκάλυψης, παίρνουμε από το μικρό σε διάρκεια μα αρκούντως ενημερωτικό χωρίς να προβαίνει σε σπόιλερς, εισαγωγικό τρέιλερ του φιλμ, που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η διανομή της Odeon, διαλαλώντας έτσι και την επίσημη κυκλοφορία του, καταμεσίς της γιορτινής περιόδου, στις 15 Δεκεμβρίου.

Αγαπημένη του κοινού αν μη τι άλλο η ερμηνευτική ομήγυρη που συμμετέχει στην κομεντί, αφού εκτός του Αθερίδη που ορίζει τον έναν εκ των Επτά επί Τραπέζης, συμπρωταγωνιστούν ακόμη και οι Σμαράγδα (back to blonde, thank God) Καρύδη, Μαρία Ναυπλιώτου, Γιάννης Περλέγκας, Μάκης Παπαδημητρίου, Ευαγγελία Συριοπούλου, Χριστίνα Βαρώτσου και ο Άλκης Κούρκουλος.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Δεκεμβρίου 2016 από την Feelgood Ent.

του zerVo (@moviesltd)

Από τις λιγότερο προβεβλημένες περσόνες που γεννήθηκαν στις σελίδες των κόμικ της - η συγκεκριμένη πρωτοεμφανίστηκε στα 1963 και στην σειρά των Παράξενων Ιστοριών - εκείνη του Doctor Strange, αποτέλεσε ένα τεράστιο εμπορικό στοίχημα για την Marvel, την κραταιά μπράντα που ρίσκαρε σημαντικά ρίχνωντας στο παιχνίδι έναν σούπερ ήρωα εκ διαμέτρου αντίθετης γέννεσης και δράσης από ολάκερο το πασίγνωστο συνάφι. Έναν πανίσχυρο μαχητή της δικαιοσύνης (όπως όλοι τους δηλαδή) που τις δυνάμεις του δεν τις απέκτησε τυχαία σε κάποιο εργαστήρι που λάμβανε χώρα κάποιο μυστικό πείραμα, ούτε προέρχονται από κάποιον μακρινό γαλαξία που γεννά γίγαντες και τιτάνες. Μα είναι δημιούργημα μαγείας και διεργασιών αποκρυφισμού, με τις οποίες δεν είχε καταπιαστεί μέχρι ώρας το στούντιο σε κανένα από τα κύματα των μπλοκμπάστερ κυκλοφοριών του.

Από τους πλέον ονομαστούς νευροχειρουργούς, ο θαυματοποιός όπως αποκαλείται για τα αποτελέσματα της δουλειάς του Δόκτορας Στίβεν Στρέιντζ, απολαμβάνει μια ξένοιαστη, ανέμελη και γεμάτη ανέσεις ζωή, αποτέλεσμα των σημαντικών κερδών που του αποφέρει το επάγγελμα του. Δυστυχώς για εκείνον, πέφτοντας θύμα τροχαίου ατυχήματος οδηγώντας την υπερπολυτελή του κούρσα, μπορεί να μην το πλήρωσε με την ίδια του την ζωή, έχασε όμως εντελώς τον έλεγχο των μαγικών του χεριών, συνεπώς και την δυνατότητα να αναλαμβάνει υψίστης σημασίας χειρουργεία. Μετά από μεγάλο αριθμό επεμβάσεων που θα εξαντλήσουν ακόμη και την τελευταία του ελπίδα να επανέλθει στην πρότερη κατάσταση, ο γιατρός θα αντιληφθεί πως ότι του συνέβη εκείνο το βράδυ στην άσφαλτο έχει μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.

Σε κατάσταση απόγνωσης, ερχόμενος σε επαφή με πρώην παραπληγικό που επέβλεπε και που τώρα μοιάζει περισσότερο υγιής από ποτέ, θα ακολουθήσει την συμβουλή του να ταξιδέψει στο μακρινό Νεπάλ και στην απόκοσμη πολιτεία του Κάμαρ Ταζ, προκειμένου να αναζητήσει την Αρχαία, την από αιώνων ιέρεια της ανατολίτικης αποκρυφιστικής πολυδιάστατης μαγείας, ώστε να τον μυήσει στις τεχνικές και να ανακτήσει τις κατεστραμμένες τους δυνάμεις. Αρνητική στον να τον βοηθήσει αρχικά εκείνη, αντιλαμβανόμενη τον ιδιόρρυθμο και πλεονέκτη χαρακτήρα του, θα πάρει το ρίσκο να τον διδάξει όλα τα σκοτεινά μυστικά, γνωρίζοντας πως μπορεί να τον μετατρέψει σε στρατιώτη - φύλακα των ηθικών αξιών, που θα πολεμήσει με την πλευρά της ενάντια στις γεμάτες μίσος ορέξεις του παλιού μαθητή της Καισίλιου. Του αλαζόνα μάγου, που στοχεύει στο να σπάσει τα τείχη που προστατεύουν την ανθρωπότητα, προς όφελος του σατανικού Ντορμάμου και ο ίδιος να κερδίσει για τον εαυτό του την αιώνια ζωή!

Και κάπως έτσι, κινούμενο σε τρεις άξονες πάνω στην υδρόγειο, στην Νέα Υόρκη, το Λονδίνο και το Χονγκ Κονγκ, ξετυλίγεται το πρώτο, το αποκαλούμενο και εισαγωγικό επεισόδιο κάθε superhero, που στο αρχικό του κομμάτι έχει σκοπό του να μας συστήσει με τον Δόκτορα Παράξενο, αποκαλύπτοντας μας το πως δοκιμάστηκε, διδάχτηκε και εντέλει πήρε τον πολυπόθητο τίτλο και ε την βούλα από την Μεγάλη των Μάγων Θιβετιανή Σχολή. Τμήμα της ταινίας που παραδοσιακά είναι και το πιο ενδιαφέρον κάθε φιλμικού τεύχους της Marvel που παρουσιάζει μια καινούργια προσωπικότητα και πιθανότατα εκείνο που μένει και για περισσότερο καιρό χαραγμένο στην μνήμη του κοινού, που ενδεχόμενα πλέον να μπερδεύει στις πάμπολλες συνέχειες αντιπάλους, συμμάχους και κατά την πρόσφατη συνήθεια (του τύπου Iron Man vs Captain America) φίλιους εχθρούς.

Όπως ιδίωμα άλλωστε κάθε τέτοιας νέας σελίδας, κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου αφήγησης, περιορισμένο χρόνο έχει στο πανί ο βασικός Κακός της πλοκής, εν προκειμένοις ο Καισίλιος, αγαπημένος μια φορά κι έναν καιρό σπουδαστής της Αρχαίας που όμως παραστράτησε και χρησιμοποιεί πλέον τις ικανότητες του όχι κατά πως πρέπει, μα κατά πως ο ίδιος θέλει και που ας όψεται η διαβολική μουτσούνα (φέρνει τρομακτικά σε Christopher Lee) που τα εφέ έχουν ζωγραφίσει τον συνηθισμένο σε ρόλους κακίστρου Mads Mikkelsen, αλλιώς θα ψάχναμε με το κιάλι να βρούμε με ποιον καλείται να κοντραριστεί ο Doctor, η Αρχαία Tilda Swinton και ο Δάσκαλος Μόρντο Chiwetel Ejiofor. Μισμάτς που απαντάται σχεδόν πάντα, όποτε το μεγαλύτερο τμήμα της αφήγησης τρώνε οι συστάσεις, πόσο μάλλον εδώ που το συνολικό εύρος του έργου ίσα που ξεπερνά την μιάμιση ώρα σε διάρκεια.

Γεγονός που λειτουργεί απόλυτα υπέρ της συμπαγούς εξιστόρησης, που δεν πλατειάζει και δεν ξεφεύγει από τον πρωταρχικό στόχο, που δεν είναι άλλος από το να κάνει γνωστό στην πλατεία τον ήρωα - μάγο - ιλουζιονίστα αληθινών ακραίων φαινομένων, που εκ προοιμίου γνωρίζουμε πως σύντομα θα ξαναγυρίσει στο εκράν και πιθανότατα όχι μόνος, μιας και οι εμπνευστές των σινε-κόμικ έχουν τεράστιους εμπορικούς λόγους να προτιμούν τις ομαδικές ρήξεις των πάσης φύσης μεταλλαγμένων. Και ετούτη την παρουσίαση του νέοπα Doctor Strange, που μετατρέπεται από εκκεντρικός και υπερφίαλος δισεκατομμυριούχος πλέιμπου σε ορκισμένο διώκτη του Κακού, ο αδόκιμος στο είδος Scott Derrickson την πετυχαίνει μια χαρά, χωρίς να φήσει το παραμικρό κενό ή απορία οποιουδήποτε σταδίου μετεξέλιξης. Σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει φυσικά η μέθοδος της διδαχής του Transormation, που λαμβάνει χώρα σε ένα πιασάρικο αποκρυφιστικό σκηνικό, αλλά και η πολύ ενδιαφέρουσα πρακτικά, σκηνοθετική εμμονή στην γεωμετρική αρμονία, στην ισορροπία και και την ευκλείδειας συλλογιστικής σχεδίαση των φόντων. Πρέπει να ομολογήσω πως παρότι ένθερμος εχθρός του 3D, εδώ ο μηχανισμός του λειτουργεί άψογα υπέρ του σχηματισμού του απαιτούμενου βάθους πεδίου, ειδικά στα ινσεψιονικά πλάνα όπου η δράση κορυφώνεται.

Όπως άλλωστε υποχρεούμαι να παραδεχτώ το πόσο έξω έπεσα μια δεκαετία πριν, όταν αποκάλεσα Γκούφη σε κάποιον σχολιασμό μου τον Benedict Cumberbatch, βλέποντας τον για πρώτη φορά στο πανί να γκριματσάρει ακατάπαυστα και σαχλαμαρίστικα, στην ικανή βρετανική κομεντί Starter For 10 - ταινία που παρεμπιπτόντως και οι 4 νεαρότατοι τότε σταρς της, έχουν διαβεί το κατώφλι, σε σημαντικούς μάλιστα ρόλους, θρυλικών τίτλων της Marvel. Ο Ben που με τις σοφά επιλεγμένες του κινήσεις σε μικρή και μεγάλη οθόνη, έχει εξελιχθεί σε αστέρα κορυφαίου βεληνεκούς, μοιάζει η ιδανική επιλογή για την απόδοση του Δόκτορα, τόσο για την πειθήνια και αγέρωχη θωριά του, φορώντας την μπέρτα του Μονομάχου ενάντια στον εχθρό, όσο και για την ικανότητα του να μοιράζει στον αέρα χιουμοριστικές νότες, που πλέον αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε superhero movie που σέβεται τον εαυτό της.

Όπως συνέβη δηλαδή και εδώ, σε μια ταινία που δεδομένα θα συναρπάσει τους φανατικούς φίλους του είδους, που βλέπουν να κλείνει με τον ιδανικότερο τρόπο μια χρονιά γεμάτη έντονες συγκινήσεις, ανοίγοντας συνάμα την όρεξη για το 2017 που θα υποδεχτούμε τις νέες περιπέτειες του Logan, των Guardians Of The Galaxy, του Spider-Man και του Thor! Θωρ είπα? Κάτσε να δω πως θα καταφέρω να συσχετίσω τώρα το σφυρί του Βίκνγκ με το Μάτι του Αγκαμότο του Μίστερ Στρέιντζ, που τους βλέπω παρεούλα να μας κουβαλιώνται, σε ούτε έναν χρόνο από τώρα δα.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι

Λατρεύουμε ιταλικό σινεμά! Κι όχι μόνον εξαιτίας του παρελθόντος του! Εντάξει, οι Michelangelo Antonioni, Federico Fellini, Pier Paolo Pasolini, Luchino Visconti, Vittorio De Sica, Roberto Rossellini έχουν αφήσει το στίγμα τους και την παρακαταθήκη τους στο παγκόσμιο σινεμά. Αλλά και στις μέρες μας δραστηριοποιούνται σπουδαίοι δημιουργοί από τη γείτονα χώρα. Με μπροστάρη τον Paolo Sorrentino διαπιστώνουμε συνεχώς πως μπορεί οι μέρες της Cinecitta να είναι πλέον μακρινές αλλά στην Ιταλία ανθεί μια οργιώδης κινηματογραφία, με πολλούς ταλαντούχους δημιουργούς αλλά και σκηνοθέτες που μπορούν να κάνουν καλό και έντιμο λαϊκό σινεμά. Ταινίες για το μεγάλο κοινό λοιπόν και ταινίες για τους θεατές που ψάχνουν το κάτι παραπάνω. Η διαφορά με τη χώρα μας είναι πως – δυστυχώς – εκλείπουν οι σκηνοθέτες που με τις ταινίες τους θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον των πολλών. Πλην του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, εντάξει...

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 35χρονου Piero Messina! Δύσκολο να το πιστέψεις παρακολουθώντας την, αλλά είναι αλήθεια! Ο Messina εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στην «Τέλεια ομορφιά» (La grande bellezza, 2013) του Sorrentino και κατά πως φαίνεται, επηρεάστηκε από την (επιδεικτική ορισμένες φορές) εξωστρεφή εικονοπλαστική καλλιγραφία του πιο διάσημου συμπατριώτη του. Η L'Attesa του έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περσινού φεστιβάλ Βενετίας (του 2015 δηλαδή) κι έρχεται με μεγάλης προσδοκίες στη χώρα μας. Θα συναντήσει το κοινό της; Για να δούμε.

Η υπόθεση: Σικελία, λίγο πριν το Καθολικό Πάσχα. Η Άννα είναι μια μεσήλικη γυναίκα, που θρηνεί μια τεράστια απώλεια στα μεγάλα δωμάτια μιας παλιάς και απομονωμένης βίλας. Η άγρια ομορφιά της υπαίθρου της Σικελίας περιβάλει το σπίτι, και σε συνδυασμό με την πυκνή ομίχλη, η απομόνωσή της γίνεται ακόμα πιο έντονη. Ο μόνος ήχος που σπάει τη σιωπή στο σπίτι είναι τα βήματα του οικονόμου, Πιέτρο. Η Ζαν είναι η κοπέλα του Τζιουζέπε, του γιου της Άννας. Φτάνει στη βίλα προσκεκλημένη του Τζιουζέπε, όπως ισχυρίζεται. Η Άννα της λέει ότι ο γιος της λείπει και ότι θα επιστρέψει για να γιορτάσουν μαζί το Πάσχα. Προτείνει στη Ζαν να μείνει μαζί της στη βίλα και να περιμένουν παρέα την έλευση του Τζιουζέπε, γνωρίζοντας στο μεσοδιάστημα καλύτερα η μία την άλλη. Η Ζαν δέχεται. Τηλεφωνεί συνεχώς στο κινητό του Τζιουζέπε αφήνοντας ηχητικά μηνύματα στον τηλεφωνητή του. Χωρίς όμως να παίρνει καμία απάντηση...

Η άποψή μας: Η ελληνική αφίσα της ταινίας αποτυπώνει μια κομβική σκηνή της. Η Άννα βρίσκεται στο μπάνιο και πιάνει το χέρι ενός νεαρού άνδρα που βρίσκεται μέσα στην μπανιέρα, του οποίου το πρόσωπο δεν μπορούμε να δούμε. Σκηνή που θυμίζει υπέρ το δέον το διάσημο fresco του Μιχαήλ Άγγελου «Η δημιουργία του Αδάμ». Ναι, η Άννα είναι η Μητέρα που έχει εμφυσήσει τη Ζωή στο γιο της, τον Τζιουζέπε. Ναι, τον κρατάει ζωντανό γιατί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Αυτή είναι μία από τις πολλές θρησκευτικές αναφορές που κάνει η ταινία. Που ξεκινάει με την πλήρη αποτύπωση ενός αγάλματος του Χριστού πάνω στο Σταυρό του μαρτυρίου. Ένα άγαλμα μέσα σε μια εκκλησία κατά τη διάρκεια μιας κηδείας λίγο πριν τον εορτασμό του Πάσχα. Θάνατος. Και Ανάσταση. Ναι;

Ο Messina αποδεικνύεται έξοχος φορμαλιστής, άξιος διάδοχος του Sorrentino. Η ταινία του είναι γεμάτη με εικόνες που σου μένουν στο μυαλό για τη δύναμη και την ομορφιά τους. Όταν αρχίζουν να πέφτουν οι τίτλοι της αρχής, βλέπουμε την άφιξη της Ζαν από τη Γαλλία σε αεροδρόμιο της Σικελίας υπό τους ήχους του «Missing» των The XX. Με μαγευτικό σλόου μόσιον ο σκηνοθέτης πιάνει τις επιδόσεις του περισσότερο αλληγορικού «Cafe de Flore». Μα, τι εικόνες είναι αυτές! Ποίηση από την κινηματογράφηση απλά μιας από τις γνωστές κυλιόμενες ράμπες που υπάρχουν μέσα σε κάθε αεροδρόμιο το οποίο σέβεται τον εαυτό του; Οι άνθρωποι, σκοτεινές φιγούρες, πηγαίνουν, όλοι προς μία κατεύθυνση, έως ότου ένας γυρίζει αντίθετη φορά κι αρχίζει να χορεύει! Γουάου! Μετά, η διαδρομή από το αεροδρόμιο προς τη βίλα. Σχεδόν σεληνιακό τοπίο, σχεδόν στα όρια του ασπρόμαυρου και η μουσική υπόκρουση (έχει βάλει το χέρι του στη σύνθεσή της ο ίδιος ο σκηνοθέτης!) να σε ταξιδεύει. Μετά, οι σκηνές στη λίμνη. Η Ζαν ήταν αθλήτρια καταδύσεων και μπαίνοντας στο νερό κρατάει την ανάσα της για ώρα. Ευκαιρία για τον σκηνοθέτη να κινηματογραφήσει το άψογο, νεανικό, σφριγηλό, υπέροχο γυναικείο κορμί με τρόπο φανταστικό! Μετά, η σκηνή με τα δύο αγόρια. Ο χορός υπό τους ήχους του «Waiting for the miracle» του Leonard Cohen – μα τι εξαιρετική σκηνή! Μετά, οι σκηνές από τη λιτανεία της Παναγίας, τη γιορτή, τους ντυμένους με φοβερά λευκά κοστούμια άντρες, με κουκούλες αλά Κου Κλουξ Κλαν (!) με έντονο το κόκκινο χρώμα όμως, ε, το κόκκινο του αίματος. Και ξανά στο φινάλε, τόσο ταιριαστά, το «Missing». Άριστα!

Είναι και οι σιωπές, οι γεμάτες σημασία. Είναι και το βολικό ψέμα, η απόκρυψη της αλήθειας. Γιατί επιλέγουμε να μην ομολογήσουμε σε κάποιον μια αλήθεια που μας πληγώνει, που μας πονάει; Και αυτός ο κάποιος, πώς δεν καταλαβαίνει τι πραγματικά συμβαίνει; Ή μήπως καταλαβαίνει; Μήπως τον βολεύει να δείχνει πως δεν καταλαβαίνει; Περιμένοντας τον Τζιουζέπε αλά Μπέκετ οι δύο γυναίκες θα μαλακώσουν μέσα τους. Η μία «σκηνοθετεί» το ψέμα της και περνάει καλά, διασκεδάζει, αλαφραίνει, καθώς κι αυτός είναι ένας τρόπος να διώξει τα κακά πνεύματα. Τα ίδια κακά πνεύματα που μπορούν να παγιδευτούν στο βλέμμα όταν αυτό συναντήσει τον καθρέφτη – γι' αυτό και στο πένθος καλύπτονται οι καθρέφτες, σωστά; Η άλλη, η νεαρότερη, κατευνάζει την ανησυχία της. Είναι νέα, είναι ωραία, μπορεί να φλερτάρει, μπορεί να αγαπήσει ξανά – πάντα υπάρχει η δυνατότητα όσο κάποιος είναι ζωντανός.

Κι αυτή η Juliette Binoche ρε παιδί μου όσο περνάει ο καιρός γίνεται ολοένα και καλύτερη! Πολύ καλύτερη από τότε που θρηνούσε για τον άντρα της στη «Μπλε ταινία» του Kieslovski! Το πολύ έξυπνο που κάνει ο σκηνοθέτης είναι πως ποτέ δεν αποκαλύπτει με λόγια τι ακριβώς έχει συμβεί. Υπάρχει η εκκρεμότητα μέχρι το τελευταίο πλάνο. Σαν να ακολουθεί τον πρώτο κανόνα του «Fight Club»: ποτέ δεν μιλάμε για το Fight Club! Οι δύο γυναίκες στο φινάλε συνεννοούνται με βλέμματα, αγκαλιάζονται, αποδέχονται την αλήθεια αλλά ποτέ δεν την εκστομίζουν. Σπουδαία δουλειά με εξαιρετική, μυσταγωγική ατμόσφαιρα, ολοφάνερες φεστιβαλικές καταβολές (δεν είναι κακό αυτό ρε, ήμαρτον) και με απροσδιόριστη πορεία στις εγχώριες κινηματογραφικές αίθουσες. Θα την ανακαλύψετε ή θα ξεχαστεί ιδωμένη μόνο από τα βλέμματα μιας χούφτας θεατών; Εμείς, πάντως, την προτείνουμε ανυπερθέτως!

του zerVo (@moviesltd)

Να και μία από τις (σπάνιες) περιπτώσεις, που διαβάζεις στην μαρκίζα τα υλικά που την συνθέτουν, ανεβάζεις φιλοδοξίες και απαιτήσεις και στο τέλος δεν αποδεικνύεται παρά μια τρύπα στο νερό. Για ποια ακριβώς ειδική βαρύτητα μιλάμε. Δύο γυναίκες, διαφορετικής γενιάς με σημαντικό όνομα και μάλιστα τιμημένες με την υπέρτατη διάκριση, συμμετέχουν στο καστ, ένας επίσης υποψήφιος για Όσκαρ ηθοποιός, που σε κάθε του παρουσία ανεβάζει και το ερμηνευτικό του κύρος, ένας; δημιουργός, με άξια αναφοράς τηλεοπτική καριέρα σε σίριαλς επιπέδου, που με την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, την συνταρακτική Maria Full Of Grace είχε σκορπίσει αμέτρητες υποσχέσεις για το κινηματογραφικό του μέλλον. Εντέλει όμως τζίφος, αφού το άνευρο και δίχως σαφούς θεματικής ταυτότητας φιλμάκι, πνίγεται μέσα στην ίδια του την αλληγορική προσδοκία, αφ΄'ηνωντας σε εκκρεμότητα και τους παίκτες, αλλά και τους θεατές του.

Δεν θα μπορούσε να κάνει καλύτερη επιλογή συζύγου ο μεσήλικας Τομ από εκείνη της πανέμορφης Πέρσας Ραμίνα, αφού δεν είναι μόνο εντυπωσιακής θωριάς, μοναδικής εξυπνάδας και κορυφαίας δημιουργικότητας θηλυκό, αλλά τον λατρεύει και σαν Θεό, κάνοντας πραγματικότητα οποιαδήποτε απαίτηση κι αν εκείνος απαιτήσει. Όπως απόψε καλή ώρα που λαμβάνει χώρα το καθιερωμένο κάθε χρόνο πάρτι γενεθλίων, στο οποίο δηλώνουν το παρόν, γνωρίζοντας πως η διασκέδαση είναι εγγυημένη, όλοι οι στενοί συγγενείς, φίλοι και συνεργάτες του Κύρη. Κάποιο περίεργο αρνητικό προαίσθημα βαρύνει φέτος την ματιά του Τομ και κάτι η ρουτίνα της δουλειάς, κάτι που η καλή του σταδιακά ανεβαίνει σκαλοπάτια στην καριέρα της, έχουν περιορίσει το κέφι του, προκαλώντας του συνάμα και έναν πρόσκαιρο εκνευρισμό.

Κατάσταση που θα εξελιχθεί σε ακόμη πιο δυσμενή, στην εμφάνιση της υποψήφιας κοπελιάς του κολλητού του Κλάιντ, μιας κοσμογυρισμένης βιολόγου που τυχαία γνώρισε στο ρεστοράν της εταιρίας και έδεσαν τόσο από την πρώτη στιγμή, ώστε να της ζητήσει να τον συνοδεύσει στην γιορτή. Κι αν εκείνη έχει συστηθεί στην ομήγυρη, που έχει εντυπωσιαστεί με τις γνώσεις και τις εμπειρίες της, ως Άλις, δεν μπορεί, στην ανάμνηση του Τομ φέρνει την Τζένι. Την μεγάλη αγάπη της ζωής του, που εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη, προκαλώντας του προ δεκαπέντε ετών, ερωτική απογοήτευση.

Τι όμορφα φαντάζεσαι λοιπόν, να το το θρίλερ στήνεται καθώς οι πρώην εραστές θα συναντηθούν και πάλι, με τον έναν όμως να μην είναι λεύτερος να συμπεριφερθεί όπως θα ήθελε και τον άλλο να καλείται να δώσει εξηγήσεις για την μακροχρόνια φυγή του. Και για να τονίσουμε ακόμη πιότερο το σασπένς, ρίχνουμε και στο τραπέζι την ψυχιατρική υπόθεση της πολλαπλής προσωπικότητας, που δεδομένα θα ανεβάσει το θερμόμετρο, σκαλοπάτια παραπάνω. Ε. τίποτα από όλα αυτά δεν συμβαίνει, αφού δεν είναι γίνεται ποτέ ο σκοπός της δημιουργίας του Joshua Marston, που επιλέγει εντέλει να εξελιχθεί σε ένα πολύ χαμηλού τέμπο και πληθώρας απίθανων στην πραγμάτωση τους νοημάτων, δράμα, πολύ περιορισμένων δυνατοτήτων και έμπνευσης.

Γιατί το "θα κάνω ότι μου αρέσει τελικά", όπως και το "ότι δηλώσεις είσαι", για λίγα λεπτά, για μερικές ώρες, για κάποιες ημέρες μπορεί ενδεχόμενα να αντέξει, στην πορεία όμως, ο κατεργάρης παραμυθάς και παθολογικός ψεύτης θα αποκαλυφθεί και θα μεταβληθεί στον περίγελο της κάθε συντροφιάς, που δεν θα σκεφτεί καν τα πραγματικά κίνητρα του. Που δεν είναι τίποτα παραπάνω από την απόδραση από την φυλακή της μιζέριας και της στείρας καθημερινότητας, που εγκλωβίζει σταθερά τον ονειροπόλο και δεν τον αφήνει να πραγματοποιήσει τα μεγάλα όνειρα που είχε κάποτε σαν νέος. Οι μεταφορικότητες του σεναρίου είναι πολύ εύκολες στην επεξήγηση τους, οδηγώντας την πλατεία στο συμπέρασμα πως η αρτίστα του τσίρκο, χαρισματική νοσοκόμα, ταλαντούχα πιανίστα και εντέλει ψυχωμένη ερευνήτρια της ζωής των βατράχων στην Τασμανία, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια οπτασία που στόχο της έχει να παρακινήσει τον εγκλωβισμένο στο τυπικό κάθε μέρα, να πράξει αναλόγως και να σπάσει το αδιέξοδο. Με τόσο ρηχή και σιγανόφωνη παρακίνηση, σε πολλά σημεία θεατρικής υφής και χαρακτήρα σανιδιού, δεν είναι δυνατόν το Complete Unknown να πετύχει σπουδαία πράγματα όμως.

Αφήνοντας σε εκκρεμότητα έτσι την ώριμη γλυκάδα της Rachel Weisz, που με αρκετές ρυτίδες στην έκφραση της, δεν είναι πλέον το κουκλάκι της Μούμιας, ούτε η δυναμική τριαντάρα του Επίμονου Κηπουρού, όπως και την μόνιμη αγριάδα στην αλλόκοτη ματιά του Michael Shannon, που με τέτοια ανατολίτικης ομορφιάς συμβία στο πλευρό του (σαν την σύζυγο και όχι σαν την πρώην) δεν μπορεί με τίποτα να δικαιολογηθεί. Οδηγώντας έτσι, μετά από ένα κουτουρού πέρασμα στο σαλονάκι του ηλικιωμένου ζεύγους των Glover και Bates στο συμπέρασμα πως το φιλμ θα μπορούσε να σταθεί σίγουρα σαν ένα προσεγμένο μικρού μήκους, σε αντίθεση με το ανούσια παρατραβηγμένο χρονικά αποτέλεσμα που παρακολουθήσαμε.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Άνθρωποι μονάχοι...

Είναι αυτή η ταινία η καλύτερη της χρονιάς που διανύουμε; Στην πρώτη της παγκόσμια εμφάνιση κατά τη διάρκεια του πρόσφατου φεστιβάλ των Καννών, όπου συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα, η ταινία κατέρριψε το ρεκόρ όλων των εποχών σε ότι αφορά τον μέσο όρο των «αστεριών» που πήρε στην τελευταία σελίδα του περιοδικού Screen, όπου δίνουν την αξιολόγησή τους κριτικοί κινηματογράφου από όλον τον κόσμο! Είχε λοιπόν μέσο όρο 3,7 με άριστα το 4 από 11 κριτικούς! Θα σκεφτείτε: μμμ, οι κουλτουριάρηδες οι κριτικοί αφού βάζουν τόσο υψηλή βαθμολογία, καμία μπαχαντέλα θα είναι το φιλμ. Καμία σχέση! Είναι μια εκπληκτική ταινία που...εκπλήσσει! Όπως εξέπληξε τους πάντες το γεγονός ότι δεν πήρε κάποιο βραβείο από την κριτική επιτροπή του φεστιβάλ Καννών. Η FIPRESCI βεβαίως έσωσε τα προσχήματα και της έδωσε το δικό της βραβείο.

Αυτή είναι η τρίτη μεγάλους μήκους ταινία που σκηνοθετεί η Maren Ade. Προηγήθηκαν οι ταινίες «Der Wald vor lauter Bäumen» (2003) και «Alle Anderen» (2009). Ο Toni Erdmann αποτελεί την επίσημη πρόταση της Γερμανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ και είναι η μία από τις τρεις υποψήφιες ταινίες για το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Προβλήθηκε στις «Νύχτες Πρεμιέρας» και θα προβληθεί και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μετά την έξοδό της στους κινηματογράφους της χώρας μας. Μέσα σε 56 ημέρες γυρισμάτων προέκυψε υλικό 120 ωρών το οποίο μοντάρονταν για πάνω από ένα χρόνο για να προκύψει η τελική κόπια της ταινίας.

Η υπόθεση: Ο Γουίνφριντ Κονράντι είναι ένας διαζευγμένος δάσκαλος πιάνου, που ζει σε μια επαρχιακή πόλη της Γερμανίας. Στα πρόθυρα της τρίτης ηλικίας ζει μαζί με το γηραιό σκύλο του ενώ φροντίζει και την ακόμα πιο γηραιά μητέρα του. Βασικό χαρακτηριστικό του: του αρέσει να κάνει πλάκες: να υποδύεται ρόλους, να αλλάζει ταυτότητα, να βάζει και να βγάζει τα... δόντια του. Όταν μετά από πολύμηνη απουσία η πετυχημένη «golden girl» κόρη του, Ινές, κάνει μια επίσκεψη - αστραπή στη γενέθλια πόλη της, ο πατέρας της καταλαβαίνει πως, παρά την επιτυχία της, η κόρη του δεν είναι ευτυχισμένη.

Όταν ο σκύλος του εγκαταλείπει τα εγκόσμια, ο Γουίνφριντ αποφασίζει να κάνει επίσκεψη - έκπληξη στην κόρη του στο Βουκουρέστι και να έρθουν πιο κοντά. Η Ινές δουλεύει ως μεγαλοστέλεχος εταιρίας που κάνει ανάλυση κινδύνου για μια πολυεθνική η οποία συνεργάζεται με πετρελαϊκές εταιρίες στη Ρουμανία. Δεν διαθέτει χρόνο για τα τερτίπια του πατέρα της. Αρχικά λοιπόν οι δυο τους δεν τα πάνε καθόλου καλά. Προκειμένου να ξανακερδίσει την κόρη του και να την κάνει πιο χαρούμενη ο Γουίνφριντ αποφασίζει να μεταμορφωθεί στον Τόνι Έρντμαν, έναν άνθρωπο με χάλια δόντια, ακόμα πιο χάλια περούκα και κοστούμι για... κλάματα! Θα τα καταφέρει;

Η άποψή μας: Στην τρίτη της μεγάλου μήκους ταινία η 40χρονη Maren Ade πετυχαίνει τεράστια επίδοση. Υπογράφοντας πέρα από τη σκηνοθεσία και το σενάριο της ταινίας, μας μεταφέρει στο ιδιαίτερο σύμπαν της με έναν τρόπο μαγικό, καταιγιστικό, ανθρώπινο, απίστευτο. Τρεις ώρες (παρά 20 λεπτά περίπου) ταινία και δεν βαριέσαι ούτε μία στιγμή! Το ακόμα πιο τρελό: δεν μπορείς ποτέ να αντιληφθείς ποια κατεύθυνση θα πάρει η ταινία, τι θα συμβεί στην επόμενη σκηνή, πώς θα εξελιχθεί η πλοκή, πώς θα αλλάξουν οι χαρακτήρες. Γιατί οι δύο βασικοί χαρακτήρες, ο πατέρας και η κόρη, αλλιώς θα μπουν στην ταινία κι αλλιώς θα βγουν από αυτή. Πιο ώριμοι, πιο δεμένοι, και ναι, πιο ευτυχισμένοι! Κι όλα αυτά μέσα από συγκρούσεις, έτσι;

Κανείς δεν λέει ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εύκολες. Ιδίως όταν αυτό που τις χαρακτηρίζει είναι η απελπισία. Εδώ, όσο οι προσπάθειές του να προσεγγίσει την κόρη του αποτυγχάνουν τόσο πιο πολύ προσπαθεί ο πατέρας, τόσο πιο άγαρμπος γίνεται και – ω του θαύματος – τόσο πιο πολύ ενδίδει η κόρη! Όχι επειδή κάποια στιγμή χαλαρώνει και παραιτείται. Όχι. Αλλά επειδή συνειδητοποιείται. Και κάνει μια νέα αρχή, όχι μόνο σε σχέση με τον πατέρα της αλλά σε σχέση με το πως βλέπει η ίδια τον εαυτό της. Στη συγκεκριμένη ταινία είδαμε την πιο αστεία σκηνή αλλά και την πιο τρυφερή στιγμή μέσα στο 2016 έως τώρα! Και μιλάμε για γερμανική ταινία, έτσι; Που, η αλήθεια είναι πως το χιούμορ δεν είναι το πρώτο που θα σκεφτείς για έναν Γερμανό, ούτε η τρυφερότητα, ως χαρακτηριστικά του!

Η αστεία σκηνή είναι εκείνη όπου η Ινές «σαλτάρει» από την πίεση που δέχεται από τη δουλειά της και αντιλαμβάνεται πως αυτά που της λέει ο πατέρας της δεν είναι ψέματα, οπότε στο πάρτι «σύσφιξης σχέσεων» που διοργανώνει στο διαμέρισμά της, αποφασίζει, μετά από δεκάδες δοκιμές ρούχων, να υποδεχτεί τους καλεσμένους της... αλλιώς! Η αμέσως επόμενη σκηνή λαμβάνει χώρα έξω, στους δρόμους του Βουκουρεστίου, εκεί όπου η Ινές αναζητά τον πατέρα της. Τον πατέρα της που έχει ντυθεί με μια παραδοσιακή στολή από τη Βουλγαρία και μοιάζει με τεράστιο, μαλλιαρό γίγαντα. Ένας... Κινγκ Κονγκ στου οποίου την αγκαλιά θέλει απλά να βρεθεί και να γαληνέψει! Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε.

Η Ade με οξυδερκή ματιά, πέρα από την περίπλοκη σχέση πατέρα – κόρης κάνει και πολλαπλά σχόλια: για την καπιταλιστική κοινωνία, για εταιρίες που δεν θέλουν να απολύουν ανθρώπους και προσλαμβάνουν άλλες εταιρίες για να το κάνουν για χάρη τους, για το ρόλο των γυναικών σε ένα απίστευτα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Και το τρομερό είναι πως παρά τη μεγάλη διάρκεια της ταινίας η σκηνοθέτιδα δεν φλυαρεί! Όλα είναι μετρημένα για να πάρουν την ανάσα τους, να αναδειχθούν κατά πως πρέπει. Πχ δεν χρειάζεται να πει πολλά για τη φτώχεια στη Ρουμανία. Από τη μια η Ινές πληροφορεί τον πατέρα της πως στο Βουκουρέστι υπάρχει το μεγαλύτερο mall στην Ευρώπη, αλλά κανείς ντόπιος δεν μπορεί να ψωνίσει εκεί. Κι από την άλλη σε ένα πλάνο ελάχιστων δευτερολέπτων η Ινές από το διαμέρισμά της, από πολύ ψηλά, βλέπει παιδιά φτωχής οικογένειας να παίζουν πίσω από αλουμινένιο φράχτη – να μην χαλάσει και η εικόνα μιας οικονομίας σε ανάπτυξη, ε;

Γέλιο (ναι, μπορεί να προκύψει κι από έναν πολύ καλό τρίφτη τυριών!), ανθρωπιά (η σκηνή με τα μήλα σου τονώνει την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους), συγκίνηση, σεξ (ιδιαίτερο, με... «πιτσιλισμένα» εκλεράκια), τρομερές και ατίθασες ερμηνείες (ο ρόλος του Erdmann είναι φαντεζί και ο Simonischek τα πάει περίφημα σε αυτόν αλλά εκείνη που λάμπει στο ρόλο της Ινές είναι η Hüller) και... τραγούδι! Σε μια από τις πιο όμορφες και απελευθερωτικές σκηνές, η μπουχτισμένη Ινές, με την προτροπή του πατέρα της, τραγουδά στο σπίτι μιας άγνωστης ρουμάνικης οικογένειας όπου ετοιμάζονται να γιορτάσουν το ορθόδοξο Πάσχα το «The Greatest Love of All» της Whitney Houston, και θαρρείς πως οι στίχοι έχουν γραφτεί για να περιγράψουν την κατάστασή της. Και ναι, στο φινάλε ακούγεται και το «Plainsong» των Cure - καθόλου τυχαία! Είναι τελικά αυτή η ταινία η καλύτερη της χρονιάς που διανύουμε; Νομίζω πως το ερώτημα έχει ήδη απαντηθεί!

Άγριο κυνηγητό! Τις καλύτερες ημέρες της καριέρας του διανύει αυτόν τον καιρό ο σπουδαιότερος Χιλιανός σκηνοθέτης της εποχής μας και ένας εκ των πλέον αναγνωρισμένων παγκοσμίως, ο μεγάλος Pablo Larrain, που βλέπει όχι μόνο μία αλλά δύο δημιουργίες του να έχουν πάρει διανομή για τις Αμερικάνικες αίθουσες, χάρη στην εξαιρετική τους πρώτη εμφάνιση στα διασημότερα φεστιβάλ της γης, όπως του Τορόντο, του Telluride, της Βενετίας. Εκτός λοιπόν από την βιογραφική αναφορά στην εμβληματική Πρώτη Κυρία Jackie, ο λατινοαερικάνος παρουσιάζει ακόμη μια βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά ταινία, που φέρει τον τίτλο Neruda και φυσικά στο επίκεντρο της έχει την μορφή του χαρισματικότερου και γνωστότερου ποιητή που έχει γεννήσει ο τόπος του. Όπως όμως και του πιο διάσημου κομμουνιστή της Χιλής που ακόμη δεν έχει ανανήψει από τις πληγές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου καθώς οι φασιστικές συμπεριφορές των ηγετών του κράτους έχουν κηρύξει ανθρωποκυνηγητό για να εντοπίσουν τους αριστερούς, προδότες του έθνους. Κι ενώ ολάκερη η προοδευτική Ευρώπη με τις ευλογίες του Πικάσο φωνάζει υπέρ της αθώωσης του ποιητή, η αστυνομία, αδιάφορη για το τι πρέπει, τον αναζητά σε όλη την επικράτεια για να τον συλλάβει και να τον οδηγήσει στην φυλακή, τιμωρώντας τον παραδειγματικά. Πρεμιέρα στις αμερικάνικες αίθουσες, ενόσω ήδη προβάλλεται στις πέριξ της Χιλής χώρες, στις 16 Δεκεμβρίου.

Τον κορυφαίο διανοούμενο στο ταχύτατο όπως αποκαλύπτει και το τρέιλερ του, θρίλερ, υποδύεται ο Luis Gnecco ενώ την πιο διεθνή διάσταση στο πρότζεκτ δίνει ο σούπερ αστέρας Gael Garcia Bernal που ερμηνεύει την Νέμεση του, τον διώκτη του από άκρου εις άκρο της Χιλής. Το καστ επίσης ολοκληρώνουν και οι Mercedes Moran, Alfredo Castro, Emilio Guttierez Caba.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Φεβρουαρίου 2017 από την Strada Films

Casualties Of War! Ακόμη μια δραματική ταινία που καυτηριάζει την συμμετοχή της Υπερδύναμης σε πολέμους που η ίδια δημιουργεί σε πεδία πολύ μακρινά από την επικράτεια της, για να αναδείξει την κυριαρχία της είναι το Man Down, ένα φιλμ που υπογράφει ο αξιόλογος σκηνοθέτης Dito Montiel. Έργο που προβλήθηκε για πρώτη φορά στα πλαίσια του διεθνούς φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας, έναν όμως χρόνο πριν κι έκτοτε παρέμενε υπομονετικά στα συρτάρια περιμένοντας την ημερομηνία της διανομής του, που εντέλει θα πραγματοποιηθεί στις 2 του ερχόμενου Δεκέμβρη, με την βοήθεια της Lionsgate. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ο Γκάμπριελ Ντράμερ πρώην πεζοναύτης με προϋπηρεσία στα πεδία των μαχών του Αφγανιστάν, που πάσχει από μετατραυματικό σύνδρομο μετά από όσα βίωσε στις σφαγές τόσο των δικών του ανθρώπων, όσο και των αντιπάλων αμάχων. Επιστρέφοντας στον τόπο του όμως, τίποτα δεν του θυμίζει εκείνο που άφησε πίσω του φεύγοντας για το μέτωπο, καθώς δίχως σπίτι και με την γυναίκα του να τον έχει εγκαταλείψει μαζί με τον μικρό τους γιο, δεν βρίσκει κανένα απολύτως ενδιαφέρον για την ζωή. Με την βοήθεια του παλιού του συντρόφου στον πόλεμο Ντέβιν, θα ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι να ανακαλύψει τα ίχνη τους, την ίδια στιγμή που οι εφιάλτες των θανατηφόρων αναμνήσεων θα επιστρέψουν στο μυαλό του.

Ο Montiel είναι εκείνος που είχε βοηθήσει σημαντικά στην καριέρα του τον Shia LaBeouf, δίνοντας του τον βασικό ρόλο στην ταινία του A Guide To Recognize Your Saints, περίπου μια δεκαετία πριν και αυτή η συνεργασία αναβιώνει εδώ, με την ελπίδα ο νεαρός αστέρας να βρει και πάλι τον σωστό δρόμο στην πορεία του, όπως παλιά. Σε αυτή του την προσπάθεια εδώ θα έχει βοήθειες από τους ικανότατους ερμηνευτές Kate Mara, Jai Courtney, Clifton Collins Jr και τον σπουδαίο Gary Oldman.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Όπου κι αν κρυφτεί, τα μυστικά την ακολουθούν! Βασισμένη στο μπεστ σέλλερ μυθιστόρημα του Γιάννη Γιαννέλλη - Θεοδοσιάδη, Ισμαήλ Και Ρόζα, είναι μια από τις πλέον φιλόδοξες εγχώριες κινηματογραφικές παραγωγές της χρονιάς, Η Ρόζα της Σμύρνης, που φέρει την σκηνοθετική υπογραφή του Γιώργου Κορδέλλα. Ο φημισμένος από την πορεία του στην μικρή - κατά κύριο λόγο - οθόνη δημιουργός, που έχει καταγράψει στο ενεργητικό του τεράστιες τηλεοπτικές επιτυχίες όπως το Τζιβαέρι, η Αναστασία, ο Απών, τα Μυστικά και Λάθη, ενώ έχει διατελέσει και βοηθός σημαντικών κινηματογραφιστών, όπως ο Τάσιος, ο Φέρρης, ο Πανουσόπουλος, καταπιάνεται με μια δραματική ιστορία, που συνδέει χρονικά δύο διαφορετικές εποχές: Το χθες στην Σμύρνη του 1922 και το (πρακτικό) σήμερα της Αθήνας του 1987. Κοινό πρόσωπο και των δύο περιόδων η Ρόζα, τωρινή ηλικιωμένη αριστοκράτισσα και γόνος πλούσιας φαμίλιας, που εκδιώχτηκε από τον τόπο της με τον ξεριζωμό, που εδώ και δεκαετίες ζει στην πρωτεύουσα, συντροφιά με την λατρεμένη της εγγονή Μαριάννα. Για περισσότερο από μισό αιώνα κουβαλάει μέσα της ένα επτασφράγιστο μυστικό, που δεν δέχεται να αποκαλύψει σε κανέναν, ο ερχομός το φως όμως κάποιων προσωπικών στοιχείων, δεν θα το κρατήσει για πολύ καιρό ακόμη στο σκοτάδι. Και κάπως έτσι θα ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι αναμνήσεων και θύμησης ίσαμε τα πανέμορφα παράλια της Μικράς Ασίας, την υπέροχη Σμύρνη και την ομορφότερη Πόλη του κόσμου, την Μυτιλήνη και βεβαίως την Αθήνα, εκεί που αναμένεται όλοι γνώριζαν για την καλά θαμμένη ερωτική ιστορία να ανοίξουν το στόμα τους και να μιλήσουν. Εξαιρετικά πολύχρωμο και τιγκαρισμένο από τις νότες της ζεμπεκιάς του χειμώνα με την φωνή της Χαρούλας μας, είναι το τρέιλερ που διαλαλεί την επίσημη κυκλοφορία του φιλμ στις αίθουσες την γιορτινή εβδομάδα των Χριστουγέννων, δείχνοντας πως πρόκειται για μια ακριβή και αξιόλογη παραγωγή, που ελπίζουμε να ανταποκριθεί θετικά στις προσδοκίες μας.

Εννοείται πως το έχουν διαπιστώσει οι περισσότεροι, πως η ενζενί πρωταγωνίστρια του έργου Ευγενία Δημητροπούλου, είναι κοψιά εικοσάχρονης Binoche και ευχή μας είναι να πάρει έστω ένα μικρό ποσοστό του τρομακτικού υποκριτικού ταλέντου της Γαλλίδας. Η οποία νεαρή ηθοποιός υποδύεται σε διπλό ρόλο την εγγονή αλλά και την Ρόζα στα νιάτα της, με την ηρωίδα του τίτλου να αποδίδεται σε μεγάλη ηλικία από την σπουδαία Κυρία του θεάτρου μας, Λήδα Πρωτοψάλτη. Στους περιφερειακούς ρόλους συναντάμε επίσης σημαντικούς Έλληνες και ξένους ερμηνευτές όπως είναι οι Τάσος Νούσιας, Γιλμάζ Γκρουντά Γιούλικα Σκαφιδά, Πέτρος Λαγούτης, Τζεμ Ακσακάλ Χάρης Εμμανουήλ, Κώστας Καζανάς, Αϊσάν Σουμερτζάν Γιάννης Θωμάς.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Δεκεμβρίου 2016 από την Feelgood Ent.

του zerVo (@moviesltd)

Θα είχε πραγματικά τρομακτικό ενδιαφέρον, αν υπήρχε η φανταστική δυνατότητα να προβάλουμε στο ίδιο πλήθος, δυο ταινίες με τον ίδιο πρωταγωνιστή, παραγωγής του ίδιου ακριβώς στούντιο, με εντελώς διαφορετική όμως φιλοδοξία εμπορικής εκμετάλλευσης για αμφότερες τις δημιουργίες και να του ζητήσουμε την άποψη του για το ποια από τις δυο θα επιθυμούσε, εδώ και τώρα, να απολαύσει την θεματική της συνέχεια. Επιλέγουμε λοιπόν τον δημοφιλέστατο και πολυβραβευμένο αστέρα Ben Affleck σαν κεντρικό πρόσωπο της κόντρας, προβάλλουμε πρωτίστως την μορφή του στην φασαριόζικη DC Comics νεότερη εκδοχή του μύθου του Batman και ακολούθως εκείνη του ζορισμένου ψυχικά The Accountant. Ακόμη κι αν η πρώτη αβαντάρεται απίστευτα από το μέγεθος του τίτλου, που σε κάθε του εμφάνιση στις αίθουσες σπάζει ταμεία εδώ και τρεις δεκαετίες, δεν είμαι και απόλυτα βέβαιος πως θα νικούσε με άνεση την παρούσα duel στην αίσθηση του κοινού, που εκτιμώ μάλλον θα έγειρε την προτίμηση του στην ιδιαίτερα ανθρώπινη φόρμα ενός αντι-ήρωα ελάχιστα προμοταρισμένου και διαφημισμένου όπως Ο Λογιστής!

Ποιος να το φανταζόταν πως πίσω από το λίγων τετραγωνικών μέτρων ισόγειο γραφείο, που στεγάζει την λογιστική επιχείρηση ΖΖΖ στην επαρχία του Ιλινόι, κρύβεται εκείνος ο μεγαλοφυής τύπος που επεξεργάζεται τους ισολογισμούς όλων των πάμπλουτων μεγιστάνων που έχουν δημιουργήσει τις περιουσίες τους από παράνομες δραστηριότητες, λαθρεμπόριο, διακίνηση ναρκωτικών, παζάρι πανάκριβων οπλικών συστημάτων. Το όνομα του είναι Κρίστιαν Γουλφ, ακόμη κι αυτό το αγνοούν όμως οι κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας που βρίσκονται πάντοτε μπροστά σε έναν λογιστή - φάντασμα, σε κάθε τους απόπειρα να εντοπίσουν τα ίχνη του και να αποκαλύψουν την πραγματική του ταυτότητα.

Κι όμως από τα παιδικά του χρόνια ο Κρίς έδειχνε πως θα εξελισσόταν σε χαρακτήρα διαφορετικό με ιδιαίτερες ικανότητες, καθώς πάσχοντας από ένα ιδιόμορφο είδος αυτισμού, που προκαλούσε στο μυαλό του την απόλυτη συγκέντρωση στον στόχο, έδειξε μια απίστευτη έφεση στα μαθηματικά και στην αριθμολογία, όπως ακριβώς έχει συμβεί στο παρελθόν στους διασημότερους εκφραστές της επιστήμης, που σύμφωνα με όλες τς ενδείξεις εμφάνιζαν παρόμοια συμπτώματα. Η δυνατότητα του στην μελέτη νούμερων και ψηφίων, είναι εκείνη που τον έχει αναδείξει σε υπ αριθμόν ένα περιζήτητο αναλυτή των εγκληματικών οργανώσεων, για να μπαλώνει όλες τις περιπτώσεις μαύρου χρήματος που εισρέουν στα ταμεία τους, άσχετα αν εκείνος παραμένει υπομονετικά στο παρασκήνιο και για προκάλυμμα των δραστηριοτήτων του έχει την (μερική) ενασχόληση με οικογενειακές μικρές εταιρίες της γειτονιάς του, κεφαλαίου λίγων χιλιάδων δολαρίων.

Ο λογιστικός έλεγχος - για τα μάτια του κόσμου, που θα αναλάβει στα βιβλία του τεχνολογικού κολοσσού της Living Robotics, θα αποκαλύψει μια τεράστια τρύπα πολλών εκατομμυρίων, γεγονός που αυτομάτως θα τον θέσει στο στόχαστρο εκείνων των ανήθικων μελών της που την προκάλεσαν και αγνοούν συνάμα το ποιος στην πραγματικότητα είναι. Που αγνοούν κυριολεκτικά όμως ποιος στην πραγματικότητα είναι, αφού στην απόπειρα τους να τον βγάλουν από την μέση για να του κλείσουν το στόμα, θα βρεθούν μπροστά σε μια άριστα εκπαιδευμένη στην μάχη φονική μηχανή, που δεν είναι ικανός να την θέσει υπό έλεγχο ούτε ολόκληρος στρατός κομάντο!

Απίθανης θεματικής μετάλλαξης το δίπρακτο! Ή αλλιώς πως γίνεται να περνάμε από το δραματικό-κοινωνικό-χαμηλότονο A Beautiful Mind του πρώτου ημιχρόνου, στο θορυβώδες και γεμάτο σεναριακές ανατροπές Death Wish της επανάληψης. Με βασικό του όπλο το σενάριο που ουδέποτε στέκει ακίνητο σε μια χρονική περίοδο, το εντέλει action movie σύμφωνα με την εξέλιξη του, ακολουθεί μια διαδρομή κλασσική τύπου πρώτου επεισοδίου κόμικ που μεταπήδησε στον σινεμά, για να παρουσιάσει στο πρώτο του μέρος το ποιος στην πραγματικότητα είναι ο Γουλφ ποιες είναι οι ρίζες του, ποια τα βιώματα του, ποιες οι συνταρακτικές νεανικές του εμπειρίες, ποια η μέθοδος που ακολούθησε για να καλμάρει τα συναισθήματα του, ποιος ο τρόπος που διδάχθηκε τον πόλεμο, είτε εκείνον σώμα με σώμα, είτε με την χρήση των πανάκριβων πολυβόλων.

Ο Γουλφ είναι μια από από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που το σινεμά της δράσης αναλύει (και μάλιστα πλήρως) στις γραφές των πρόσφατων δεκαετιών. Δεν μοιάζει με κανέναν άλλο παρόμοιο του, δεν είναι εκείνος ο γοητευτικός, μπρατσαράς με τις ουλές και τα τατουάζ στα πλευρά, αλλά ένας συνεσταλμένος γυαλάκιας κουστουμάτος, όχι ντεμέκ σαν τον Κλαρκ Κεντ, που δουλεύει το στυλ του νερντ για κάλυψη, αλλά στην πραγματικότητα χαρτογιακάς, που ακολουθεί πιστά τα πρωτόκολλα, του επαγγέλματος, έχοντας όλων των αποχρώσεων τα στυλό στην τσέπη, φροντίζοντας να προστατευτεί αν κανένα από αυτό χύσει το μελάνι και του καταστρέψει το πουκάμισο. Συνάμα με το κτίσιμο της γνώσης στο κοινό, πως δεν πρόκειται για νορμάλ, αλλά για ψυχικά ζορισμένο από τον αυτισμό χαρακτήρα, μοιάζει κομματάκι έκπληξη ο τρόπος που εκείνος τρανσφορμάρμεται για να επιβάλει την τάξη μετά το διάλειμμα.

Εκεί ακριβώς δικαιολογώ και την αναφορά μου στον πρόλογο σε κάποια ενδεχόμενη συνέχεια, σε ένα (τουλάχιστον) σίκουελ, μιας και θεωρώ απίθανο αυτός ο κερδοφόρος περσόνος να μην γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από την WB ειδικά όταν από το πρώτο Σαββατοκύριακο του και με πρόμο της πεντάρας, έχει επιστρέψει πίσω τα λίγα 40 εκ. που κόστισε, μόνο από τα έσοδα της Αμερικάνικης αγοράς και όλα πλέον είναι κέρδη. Και να σκεφτεί κανείς πως δεν είναι και τόσο εύκολο το να στήσει κανείς ένα τέτοιας διπλής οντότητας φιλμ, αν δεν διαθέτει το τσαγανό και την σκηνοθετική αντίληψη, που ευτυχώς στην περίπτωση μας κατέχει σε πολύ μεγάλο βαθμό ο Gavin O' Connor, δημιουργός να θυμίσω της πιο αδικημένης χολιγουντιανής παραγωγής κατόπιν του μιλένιουμ (αυτό είναι το Warrior).

Εδώ ο πενηντάχρονος Νεοϋορκέζος, προσφέρει ένα δυναμικό και ευρηματικό στην πλοκή του θρίλερ, που σταδιακά ανεβάζει στροφές στην πορεία του, βοηθούμενο από καλογυαλισμένα και ενίοτε multiple angle φλας μπακς και από τις παράλληλες ιστορίες που μπολιάζουν το ενδιαφέρον (τι άριστος γνώστης της έννοιας ρολίστας αυτός ο Simmons) για να οδηγηθεί στο εκρηκτικό τέλος, όπου όλα τα παζλ (δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς, δεν λείπει ούτε κομματάκι) μπαίνουν στην θέση τους, εν μέσω άπειρων τουίστς και εκπλήξεων. Ο Affleck από την μεριά του δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, σε αντίθεση με την αναπόδεικτη άποψη των πολέμιων του, αυτός είναι και ο καλύτερος ηθοποιός που έβγαλε η οικογένεια του, όπως και ποιοτικότερος πολλών της γενιάς του που ήδη θεωρούνται μεγάλοι και τρανοί. Το αν δεν έχει ταιριάξει με το μασκαριλίκι του Ανθρώπου Νυχτερίδα δεν είναι δική του ευθύνη, μα εκείνων που τον επέλεξαν, μη γνωρίζοντας πως στην γκάμα του μπορεί να αποδώσει πολύ ποιοτικότερα ανθρώπινες μορφές, παρά σούπερ ηρωικές, πολύχρωμες και βουτηγμένες στην μέγκα φανφάρα. Σαν και του Γουλφ, καλή ώρα...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Accountant	Tanweer	1	91	40.012	40.012
2	Inferno	Feelgood Ent.	2	99	38.532	163.642
3	Julieta	Odeon	1	22	11.905	11.905
4	Pete's Dragon	Feelgood Ent.	1	77	11.240	11.240
5	Storks	Tanweer	3	68	10.674	54.181
6	The Girl On The Train	Feelgood Ent.	3	34	8.490	96.429
7	Ouija 2 The Origin Of Evil	UIP	1	20	6.170	6.170
8	Finding Dory	Feelgood Ent.	8	36	4.776	277.141
9	The Secret Life of Pets	UIP	10	26	3.378	191.757
10	Don't Breathe	Feelgood Ent.	3	19	2.383	35.350

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ