Movies Ltd

Με ένα ενθουσιώδες χειροκρότημα από όλους του παρευρισκομένους, συνοδεύτηκε το φινάλε της ταινίας Le Passe, του Ιρανού σκηνοθέτη Asghar Farhadi, που επιστρέφει στην δράση, κατόπιν του Οσκαρικά αναγνωρισμένου A Separation, με την πρώτη γαλλόφωνη δημιουργία του. Η υπόθεση της ταινίας έχει την βάση της στα σύγχρονα πολυφυλετικά προάστια του Παρισιού εκεί που ζει η Μαρί, μια μοναχική μητέρα, που ζητά από τον εν διαστάσει σύζυγό της να επιστρέψει από την Περσία προκειμένου να ολοκληρώσουν τις διαδικασίες του διαζυγίου τους. Αιτία της επιμονής της, το γεγονός πως πλέον επιθυμεί να ανοίξει καινούργιους ορίζοντες στην ζωή της στο πλάι ενός νέου αγαπημένου, η παρουσία του μελαγχολικού και προβληματισμένου πρώην της, Άχμεντ, θα προκαλέσει αμέτρητα ζητήματα, εφόσον η σχέση τους πλέον είναι πεθαμένη. Ο Farhadi στις πρώτες του δηλώσεις γνωστοποίησε πως ο βασικό λόγος που επέλεξε το Γαλλικό έδαφος για να γυρίσει το φιλμ, έχει να κάνει μόνο με θέματα του σεναρίου και όχι με τα γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζει το σινεμά στην πατρίδα του: "Θα μπορούσα να δουλεύω για πολλά χρόνια μακριά από το Ιράν, στην πραγματικότητα όμως παραμένω ένας αμιγώς Ιρανός κινηματογραφιστής. Φυσικά και το σετ ήταν αλλαγμένο, δεν συνέβη όμως το ίδιο και με εμένα."

Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά την ανακοίνωση των ζεν πρεμιέ που θα υποδυθούν τους πρίγκιπες στην κινηματογραφική μεταφορά του επιτυχημένου μιούζικαλ Into The Woods (Chris Pine και Jake Gyleenhaal) ήλθε η στιγμή να γνωστοποιηθούν οι ενζενί που θα ενσαρκώσουν τους γυναικείους χαρακτήρες της φιλόδοξης παραγωγής. Και η πρώτη εξ αυτών είναι η γοητευτική Βρετανίδα Emily Blunt, που στην διανομή κατοχύρωσε τον ρόλο της γυναίκας του Baker, που εδώ θα υποδυθεί ο ταλαντούχος James Corden. Τον συγκεκριμένο ρόλο σε μια πρόσφατη εκδοχή του Μπρόντγουέι είχε κρατήσει η εξίσου ικανή Amy Adams, που πλέον δίνει την σκυτάλη στην όμορφη πρωταγωνίστρια των The Young Victoria, The Wolfman, The Adjustment Bureau, Salmon Fishing In The Yemen και Looper που θα δοκιμάσει και τις φωνητικές της ικανότητες για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη. Η ερμηνευτική ομάδα του ακριβού πρότζεκτ που θα σκηνοθετήσει ο Rob Marshall ολοένα και γεμίζει, μετά τις αρχικές προσθήκες σε αυτό των Meryl Streep (Κακιά Μάγισσα), Johnny Depp (Λύκος) και Christine Baranski (Μητριά της Σταχτοπούτας) που ήδη έχουν πάρει περίοπτη θέση στο λαμπερό τιμ.

Με μια κίνηση έκπληξη, ο ισχυρός άνδρας της κραταιάς WTC, Ηarvey Weinstein, έβαλε μπροστά την παραγωγή του σίκουελ μιας από τις ποιοτικότερες ταινίες wuxia στην ιστορία του σινεμά - σίγουρα της πιο διάσημης - του καταπληκτικού Crouching Tiger Hidden Dragon, που πάνω στην χρονιά του μιλένιουμ είχε αποσπάσει τέσσερα βραβεία Όσκαρ και είχε κάνει γνωστό σε όλο τον κόσμο το όνομα του δημιουργού του, Ang Lee. Σήμερα σύμφωνα με τον σπουδαίο παραγωγό, ξεκινά τις διεργασίες του το δεύτερο μέρος της εκπληκτικής σε σύλληψη ιστορίας από την κινέζικη παράδοση, που θα φέρει τον υπότιτλο The Green Destiny και στην σκηνοθετική του καρέκλα θα κάθεται ο Yuen Wo Ping, ενώ το σενάριο που θα υπογράψει ο John Fusco (του εξίσου καλού Forbidden Kingdom) θα βασιστεί πάνω στο έργο του Wang Du Lu, Iron Knight, Silver Vase. Και οι εκπλήξεις από τον θείο Harvey δεν σταματούν εδώ, εφόσον στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα βρεθούν ο κορυφαίος χορογράφος πολεμικών τεχνών των τελευταίων τριάντα χρόνων Donnie Yen, που θα κρατήσει τον ρόλο του Silent Wolf και η Michelle Yeoh, που θα επαναλάβει τον χαρακτήρα της Yu Shu Lien που είχε υποδυθεί πριν από δεκαπέντε χρόνια. Τα γυρίσματα του διαδόχου του μυθικού Τίγρη και Δράκου, που υπενθυμίζω πως αποτελεί την μεγαλύτερη μη αγγλόφωνη επιτυχία στην ιστορία του αμερικάνικου box office, θα ξεκινήσουν τον Μάρτιο του 2014.

Η πρώτη δυνατή κραυγή αγωνίας του φετινού φεστιβάλ Καννών, ακούστηκε μέσα από την δραματική δημιουργία του Ισπανο-Μεξικάνου Amat Escalante, Heli, που επιχειρεί να προσεγγίσει την τραγική καθημερινότητα μιας φαμίλιας στην χώρα των Αζτέκων, που βρίσκεται μόνιμα στο μέσον των πυρών του βίαιου κι αιματηρού πολέμου των καρτέλ. Είναι μια από τις είκοσι δημιουργίες που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα και στοχεύουν στην κατάκτηση του Χρυσού Φοίνικα, που μέσα από τις σκληρές της εικόνες, που δεν ενδείκνυνται για το ευαίσθητο κοινό, κάνει γνωστή σε όλον τον κόσμο την τραγική κατάσταση που βιώνουν οι δύσμοιροι πολίτες στον Νότο του Ρίο Γκράντε. Κάποιος εκ των παρευρισκόμενων δημοσιογράφων στην Συνέντευξη Τύπου εξέφρασε την δυσφορία του μάλιστα για την απεικόνιση που βγάζει το Μεξικό προς τα έξω, δηλώνοντας πως μετά την προβολή του έργου, ακύρωσε το ταξίδι αναψυχής που είχε οργανώσει προς τα εκεί.

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του φεστιβάλ των Καννών είναι η επιμονή του θεσμού στην ανάδειξη καινούργιων αστεριών. Αναμφισβήτητα στην φετινή διοργάνωση, έστω και τόσο νωρίς, ως πρώτο φαβορί για να κερδίσει τον τίτλο της νέας ανερχόμενης σταρ made in Croisette παίζει η 23χρονη σούπερ μόντελ και πανέμορφη πρωταγωνίστρια του νέου φιλμ του Francois Ozon, Jeune Et Jolie, Marine Vacht. Με την κορμοστασιά της και την φυσική της ομορφιά η Γαλλίδα υποδυόμενη την έφηβη που μέσα σε τέσσερις εποχές αποκαλύπτει ολόκληρο το φάσμα της ζωής της, κέρδισε αυτόματα την συμπάθεια των παρευρισκομένων στην μεγάλη γιορτή, αλλά έκλεψε και τα περισσότερα φλας των φωτογράφων, που στο προφίλ της βρήκαν με ευκολία το θέμα του επόμενου καρέ τους. Την έχει αυτή την ικανότητα πάντως ο Φραντσέζος να ανακαλύπτει χρυσάφι, κάθε φορά που σκέφτεται να ρίξει καινούργιο ερμηνευτικό αίμα στα πλάνα του.

Πάτα το Tracking! Μπορεί να μην ξετρέλανε με την πρωτοτυπία της θεματικής του, στην πρώτη του γνωριμία με το κοινό του, το V/H/S, ως γνήσια ταινία τρόμου πέτυχε απόλυτα τον σκοπό της, σαρώνοντας τα box office, γεγονός που πανεύκολα έδωσε το κίνητρο στους παραγωγούς του να οδηγηθούν στην επιλογή του πρώτου σίκουελ. V/H/S/2 Λοιπόν και τίποτα δεν αλλάζει από την πρώτη φορά, αφού η συνταγή κατά κάποιο τρόπο παραμένει πανομοιότυπη. Δύο αστυνομικοί κατά την διάρκεια των ερευνών για την εξαφάνιση ενός νεαρού φοιτητή, θα εισέλθουν στο σπίτι του και θα ανακαλύψουν μια ολόκληρη συλλογή από βιντεοκασέτες που περιέχουν πραγματικά μακάβρια και αιματηρά εγκλήματα, τα οποία έχουν όπως πιστεύουν άμεση σχέση με την υπόθεση του. Η συλλογή των ανατριχιαστικών αυτών φόνων, όπως και στο ορίτζιναλ έτσι κι εδώ είναι φιλμαρισμένη από επιλεγμένους δημιουργούς - μετρ στο είδος, όπως είναι ο Gareth Evans του The Raid, ο Timo Tjahjanto του Macabre, ο Eduardo Sanchez του θρυλικού Blair Witch Project, ο Jason Eisener του Hobo With A Shotgun και ο Adam Wingard του You're Next. 

Το τρομακτικό αυτό παζλ, που υπόσχεται να είναι ακόμη πιο φοβιστικό από τον προκάτοχο του, έκανε την εντυπωσιακή του πρεμιέρα όπως και το πρωτότυπο στο φεστιβάλ των ανεξάρτητων του Sundance και αναμένεται να παρουσιαστεί στις ΗΠΑ από την Magnolia, πρώτα σε video on demand στις αρχές Ιούνη και έναν μήνα αργότερα σε περιορισμένο κύκλωμα στους κινηματογράφους.

Στις δικές μας αίθουσες? Μέχρι το τέλος του 2013

του Baz Luhrmann. Με τους Leonardo DiCaprio, Tobey Maguire, Carey Mulligan, Joel Edgerton, Isla Fisher, Jason Clarke, Elizabeth Debicki

Jay Z Gatsby in the Baz Age

του gaRis (@takisgaris)

Έχεις διαβάσει τον Υπέροχο Γκάτσμπυ του F. Scott Fitzgerald; Μια νουβέλα μετά βίας 48.000 λέξεων, εκδοθείσα το 1925, πουλώντας μόλις 20 χιλιάδες αντίτυπα τα πρώτα χρόνια κυκλοφορίας της, παρασάγγες πίσω από τις προηγούμενες δουλειές του, The Far Side of Paradise και The Beautiful and Damned (που άγγιξαν τις 50.000 αντίστοιχα). Ή δεν μπορεί, κάπου θα έχεις πετύχει μια εκ των προηγουμένων 5 αποδόσεων στο πανί, τουλάχιστον μία εκ των τριών σημαντικότερων Γκάτσμπηδων, Warner Baxter (1926), Alan Ladd (1949) και (το σιγουράκι) Robert Redford (1974). Ο Jay Gatsby είναι η ενσάρκωση της γκλιτερίζουσας φαυλεπίφαυλης κενότητας του αμερικανικού ονείρου, η από τ’ αλώνια στα σαλόνια εγκάρσια τομή στο κυνήγι της ευτυχίας, που προσδίδουν τα αχειροποίητα Αγάπη, Αυτοεκπλήρωση, Υστεροφημία καμωμένες με τα χθόνια υλικά του Πλούτου, Πλάνης και Προδοσίας.

Ποιος είναι και εντέλει πόσο υπέροχος είναι αυτός ο Jay Gatsby? Έχει όντως σπουδάσει στην Οξφόρδη, γόνος αριστοκρατικής φαμίλιας της Β. Ντακότα, ένδοξος μαχητής στον Μεγάλο Πόλεμο και βασιλιάς των επιχειρήσεων του στη Νέα Υόρκη εν έτι 1922, κάτοχος της εκπάγλου βιλαροεπαύλεως στο West Egg (Long Island) ή μήπως είναι ένα απιστεύτου θράσους χωριατόπαιδο που σκαρφάλωσε πάνω στους φράχτες οι οποίοι χωρίζουν το παλιό χρήμα από τους νεοκόπους της Wall Street, παίζοντας μπάλα στο τερέν της Ποτοαπαγόρευσης μες την καρδιά της Jazz Age; Μπορεί στ’ αλήθεια να αλλάξει το παρελθόν του αποκτώντας ξανά την νυν ύπανδρη Daisy, που διαμένει στην καθέτως ακροβολισμένη διάμετρο (διόλου τυχαίο) από το άνδρο των διαβόητων πάρτι της καλής κοινωνίας, που διαθέτει ως κατάλυμα; Ακόμη κι όταν ο γυναικάς, ρατσιστής, αλλά αληθινός γόνος της τοπικής αριστοκρατίας Tom Buchanan θα αποκαλύψει την αληθινή ταυτότητα του Jay; θα τον διασώσει από την κατρακύλα ο πιστός φίλος του (“Old Sport”) απόφοιτος του Yale και περιστασιακός συγγραφέας - άλτερ ίγκο του Fitzgerald - Nick Carraway;

Ο Baz Luhrmann (των θριαμβευτικών Romeo + Juliet, Moulin Rouge αλλά και της απογοητευτικής Australia) πράττει μια εξίσου θρασύτατα παράτολμη από πλευράς ρίσκου με τον κεντρικό ήρωά του μεταφορά του εικονικού έργου σε 3D. Για τους πολυπληθείς επικριτές του, είναι για ακόμη μια φορά συνεπέστατος: Φιλμάρει οργιαστικά, έχοντας $120Μ για ξόδεμα για μια ταινία - φαντασμαγορία, όπου τα εξόφθαλμα εστέτ κουστούμια της Miuccia Prada πλημμυρίζουν την οθόνη σε στιλπνά αναχρονιστικό μπερδεγουέη με τα ρετρό χιπχοπίσματα του σύγχρονου Μίδα Jay Z και της - δικιάς του Daisy - Beyonce. Το πιάν’ς; Η γυναίκα του Baz, Catherine Martin σολάρει ακατάπαυστα σε έναν υπερλουσάτο καμβά, που διακοσμεί μια στιλπνή φωτογραφία κρεμασμένη στον αέρα (του crane shot το ανάγνωσμα - πρόσχωμεν), φιξαρισμένη σε 3D που κολλά τους ερμηνευτές πάνω σου α λα ταπετσαρία – μανεκέν, γνώριμη ευχή και κατάρα για την αλήθεια που συνήθως απέχει από τις buzzατες δημιουργίες του εικονοκλάστη Οστρέλιαν.

Άλλη μια κλασική περίπτωση όπου ο Luhrmann θυσιάζει την αλήθεια των χαρακτήρων στο βωμό της διαστολής του αμφιβληστροειδούς θα κραυγάσουν οι δυσκοίλιοι. Ή μήπως όχι; Γιατί αυτή-δαύτη είναι η αλήθεια του Φιτζέραλντ, η ψευτιά και ανακατωσούρα της τάχα μου υψηλής κενωνίας όπου το διχαστικό παλιό χρήμα απειλείται στα ίσα από το ψευδεπίγραφο χαρτοφυλάκιο του χρηματιστηρίου, εκεί, λίγο πριν την Great Depression. Ο Gatsby του Baz είναι acid Jazz, είναι και μεγαλομανής όσο το χωριατόπαιδο που πίστεψε ότι έγινε πρίγκηπας. Η χάρμα οφθαλμών απόδοση του κειμένου δεν ερμηνεύει βαθύτερα παρά τραβά ασταμάτητα φωτογραφίες. Λειτουργεί δηλαδή όπως ακριβώς ο ήρωας στη δεδομένη ιστορική περίοδο. Ενστικτωδώς αντανακλαστικά, ρέοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα ως αφρώδης οίνος προς την ολική αυτοκαταστροφή.

Όσο κι αν η εκ φύσεως ενστικτώδης ερμηνευτικά Carey Mulligan είναι μισκασταρισμένη ή ο Tobey Maguire δεν πείθει ως τάχα μου όψιμα αλκοολικός (αχρείαστο συγγραφικό πείραγμα από τον βοηθό - σεναριογράφο Craig Pearce) κολλητός του Jay, μου άρεσε η στιβαρή, δουλεμένη στη λεπτομέρεια του Joel Edgerton τον οποίο θάμαξα από το αδικημένο Warrior. Εκεί πάντως που υποκλίνομαι είναι μπροστά στον απόλυτο Γκάτσμπυ του Leo DiCaprio. Πέρα και μακριά από το κούφιο ποζαριλίκι του Redford, ο ρόλος έχει φτιαχτεί για τον manchild κορυφαίο ερμηνευτή της γενιάς του. Λάμπει πιότερο κι από το χρυσάφι, είναι σχεδόν αψεγάδιαστος, παραβλέποντας την ολίγο υπερτονισμένη προφορά στην κλασική εκφορά του “Old Sport”, για να συμφωνήσω με την παρατήρηση του A.O.Scott στους Ν.Υ.Times. Αισθάνομαι πως φέτος είναι επιτέλους η χρονιά του Leo, όπου αυτή εδώ η θαυμαστή ενσάρκωση του Gatsby θα ταιριάξει με μια εξίσου αξιομνημόνευτη υπόδυση στο Σκορσεζικό Wolf of Wall Street και κάπου εκεί θα βρέξει όσκαρ. Η ερμηνεία του εδώ διαθέτει τον ηλεκτρισμό που χρειάζεται για να παρακολουθήσει κανείς την σχεδόν 2,5 ώρες λιγωτική υπερπροσπάθεια του Luhrmann, να μπογιατίσει την οθόνη στην κυριολεξία με ατόφιες παραθέσεις από το πρωτότυπο κείμενο του Fitzgerald, ωσάν έτσι να σοβάντιζε το κενό μεταξύ δραματουργίας και πασαρέλας.

Για πες: Το κατά Lurmann The Great Gatsby θα ξετρελάνει τους νεότερους, χωρίς να απογοητεύσει κανέναν άλλον, πλην των σκληροπυρηνικών πιουρίστας του F. Scott Fitzgerald. Έχει υπερθετικά production values και τον καλύτερο Di Caprio που έχω δει (παντού). Ίσως η διανομή του τον Μάιο, αντί του αρχικά προγραμματισμένου περσινού Δεκέμβρη, να του αφαιρεί κρίσιμο οσκαρικό βεληνεκές (ουχί της κατηγορίας καλύτερης ταινίας συμπεριλαμβανομένης, που δεν παίζει με τίποτα) σε κάθε περίπτωση όμως πρόκειται για ότι καλύτερο έχει να μας παρουσιάσει έως τώρα στο '13 το mainstream Hollywood. To σινεμά του Baz είναι μοντέρνο, χορταστικό, έχει άποψη και κατά συνέπεια άξιο να φέρει τον τίτλο του blockbuster, χωρίς να προσβάλλει την αισθητική του απαιτητικού θεατή.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Μαΐου 2013 από την Village

της Margarethe von Trotta. Με τους Barbara Sukowa, Janet McTeer, Klaus Pohl, Nicolas Woodeson, Axel Milberg, Julia Jentsch, Ulrich Noethen

Η κοινοτοπία του κακού

του zerVo (@moviesltd)

Το Κακό, η διαστροφική τάση ενός προσώπου, σύμφωνα με μια εμπεριστατωμένη φιλοσοφική άποψη, σε αντίθεση με το Καλό και το Ενάρετο, δεν είναι έμφυτο σε έναν χαρακτήρα, ώστε εκ γενετής να τον προκαθορίσει ως διαβολικό, κακότροπο έως και natural born killer. Αλλά είναι απόρροια αδυναμίας αντίκρουσης άνωθεν εντολών, είτε εκείνες προέρχονται από φυσική μορφή, είτε από ένα δημιούργημα θεϊκών δυνάμεων, της φαντασίας του εγκληματία. Σε κάθε περίπτωση πάντως ο "δολοφόνος" λειτουργεί άβουλα, ακολουθώντας ιεραρχικές διαδικασίες, δίχως να διαθέτει το παραμικρό συναίσθημα για το θύμα ή τα θύματα του. Πρόκειται για μια υπερβολικά προοδευτική και ανατρεπτική άποψη, που όταν μάλιστα πηγάζει από το στόμα κάποιου που ολάκερη η φυλή του έχει ξεκληριστεί από γήινη μετενσάρκωση του Εωσφόρου, δεδομένα θεωρείται ως και προβοκατόρικη προς τα κοινά ήθη.

1960. Μετά από μια καλά συντονισμένη έρευνα της Μοσάντ, θα συλληφθεί στο Μπουένος Άιρες, ένας από τους πλέον φημισμένους εγκληματίες πολέμου, ο υπεύθυνος για τις ανείπωτες θηριωδίες ενάντια στους Εβραίους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς και της Τρεμπλίνκα, Άντολφ Άιχμαν και θα οδηγηθεί με συνοπτικές διαδικασίες ενώπιον της ισραηλινής δικαιοσύνης. Στην κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας ακροαματική διαδικασία, θα παραστεί ως απεσταλμένη της έγκυρης επιθεώρησης New Yorker, η Γερμανοεβραία συγγραφέας, δημοσιογράφος και διανοούμενη Χάνα Άρεντ, που έχει και η ίδια βιώσει τις ανηλεείς διώξεις των SS, η οποία μελετώντας το σύνολο της δικογραφίας, θα καταλήξει σε ένα μακρινό από τα αναμενόμενα συμπέρασμα για την αιμοσταγή δράση του ναζιστικού κτήνους. Ένα συμπέρασμα που θα επιφέρει ρήξεις στις σχέσεις ακόμη και με τα πιο κοντινά της πρόσωπα.

Πανίσχυρη προσωπικότητα η Άρεντ. Από εκείνες που λατρεύεις να παρακολουθείς να ξετυλίγουν τις ιδέες τους, που ακόμη κι αν δεν σε βρίσκουν σύμφωνο, εντούτοις σου δημιουργούν τον προβληματισμό να τις μελετήσεις σε κάθε επίπεδο τους, χάρη στην μαγική μέθοδο που αναπαράγονται. Επιβλητική, ευθυτενής, ακαριαία, με μια λέξη Γερμανίδα η φιλόσοφος, δεν δίστασε να έρθει σε άμεση κόντρα, με μέντορες, συναδέλφους, μυστικές υπηρεσίες, εκδότες και κυρίως με το σώμα των αναγνωστών της, ουσιαστικά ακυρώνοντας τις άμεσες ευθύνες του στυγερού Άιχμαν. Στο επιμύθιο του έργου της, περί της κοινοτοπίας του Κακού, μελέτη πάνω στην δίκη του φονιά, τον στέλνει στην κρεμάλα όχι για τις πράξεις του, που τις θεωρεί αποτέλεσμα ηθικής υποταγής στον νόμο των εντολών, αλλά επειδή υπηρέτησε ένα καθεστώς που στερεί την δυνατότητα σε μια φυλή, να έχει μερίδιο δικαιωμάτων σε αυτόν τον κόσμο.

Πρόκειται για την πολλοστή φορά στην μακρά καριέρα της Margarethe Von Trotta, που η Βερολινέζα σκηνοθέτις προβάλει τον βίο μια πανίσχυρης γυναικείας προσωπικότητας, με πιο γνώριμες στο ευρύ κοινό την Katharina Blum (φανταστική περσόνα) και την Rosa Luxembourg (υπαρκτή). Δεδομένου πως είναι κάπως δύσκολο να συνδυάσει ντοκουμέντα της εποχής (κυρίως αποσπάσματα δηλαδή της ακροαματικής διαδικασίας) και μυθοπλασίας, η Γερμανίδα επιλέγει κλισέ τρόπους για να συνυπάρξει τα στοιχεία της στο ίδιο κάδρο. Πλάνα που ακολουθούν πιστότατα την ακαδημαϊκή αφήγηση, δίχως τον παραμικρό εκμοντερνισμό στις απόψεις του, κάτι που στερεί από το σοβαρότατο αυτό biopic φρεσκάδα και σύγχρονη πνοή. Μολονότι οι συλλογιστικές της Hannah Arendt μπορούν να θεωρηθούν καινούργιες και για πάρα πολλές ακόμη γενιές μπροστά...

Για πες: Πέρα από την γνωριμία στους αδαείς των φιλοσοφικών έργων μια γνήσιας απογόνου του Πλάτωνα και του Σωκράτη, ο βασικός λόγος για να προσεγγίσει ο θεατής το φιλμ είναι η εκρηκτική ερμηνεία της βετεράνου Barbara Sukowa, που προσφέρει ένα πραγματικό ρεσιτάλ ως προβληματισμένη θεωρητικός. Η Lola του Fassbinder, με την εμπειρία της 35χρονης διαδρομής κυριολεκτικά ντύνεται την μορφή της Άρεντ και προσφέρει από την δική της μεριά, ένα υψηλού επιπέδου σεμινάριο υποκριτικής, που χρήζει ιδιαίτερης εύφημης μνείας!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Μαΐου 2013 από την Strada