Movies Ltd

του Brad Anderson. Με τους Halle Berry, Abigail Breslin, Morris Chestnut, Michael Eklund, Michael Imperioli, David Otunga

Πάρε Το Εκατό

του gaRis (@takisgaris)

Όταν βλέπω τρέιλερ με Halle Berry να σκούζει στο θάλαμο επιχειρήσεων του L.A.P.D. (βλέπε 9.1.1.) αρχινούν να σκάνε δέκα ατομικές βόμπες στο καύκαλό μου, με θύμησες από Cellular και το άλλο το τρελά κλαστροφόμπικ το Buried. Ξεκινά το b-thrillerάκι σε στυλ «Η Τρόικα πίκτσερς σε συνεργασία με την Αποθέωσις φιλμς» κι εκεί πέφτει η κόλα από το χέρι χαμαί. Λόγω τιμής! Προσπερνώ επίσης την καρακαούκα της Χάλι που σε ταξιδεύει βαθιά πέρα στα μέσα των 70s και προσδοκώ ανάσταση νεκρών (sorry Halle, αλλά μετά το Cloud Atlas η καριέρα σου μετήλθε του χάους…). Να σου πω κάτι; Ο Brad Anderson έδειξε ότι διαθέτει παϊδάκια με το The Machinist, οπότε, τσεκάροντας το bio του αντιλαμβάνομαι πως είναι ίσως η δεύτερη - και - τελευταία ευκαιρία του έπειτα από μια ισχνή τηλεοπτική καριέρα να διαπεράσει δυναμικά το mainstream.

Και το κάνει, όμως αυτό δεν επαρκεί καθώς εντελώς απρόσμενα, η πρώτη ώρα, κοντά 2/3 της θέασης, δείχνει ότι χάθηκε μεγάλη ευκαιρία για να σκοράρει σε ένα τόσο φθαρμένο είδος, όπως αυτό του serial killer prcedural. Το γέμιο πυροτεχνήματα στόρι του ζεύγους D'Ovidio (13 Ghosts) εστιάζεται στο πως παρά στο γιατί, ο οικογενειάρχης Michael Eklund απαγάγει τις νεαρές κοπέλες - θύματά του για να τους πάρει το σκάλπ. Οποτεδήποτε επιχειρεί να δώσει εξηγήσεις το θέμα του εκτροχιάζεται σε κακοτράχαλα λημέρια, μεταξύ Saw και φυσικά Silence of the Lambs, με την κακή (αντιγραφή) έννοια. Δες το παρόμοιο Maniac (με το χόμπιτ Elijah Wood) όπου το πετύχεις, το οποίο, κοπιάροντας μεν τον καταραμένο υπό τους ήχους Bowieχορό του Buffalo Bill, επιχειρεί μια εκ των ένδων θεώρηση -ερμηνεία των δαιμόνων, που στοιχειώνουν την παραπαίουσα σχιζοφρενική προσωπικότητα του καθέξιν και κατά συρροήν δολοφόνου.

Λίγα έχω να πω για την στα – κεραμίδια - απόδοση του Eklund, όμως φυλάω τα καλά αφενός για την πλέον 17χρονη, οσκαροπροταθείσα για το Little Miss Sunshine χαριτωμένη Abigail Breslin που τσιρίζει, κλαυθμυρίζει και τρομάζει εαυτήν κι αλλήλους πειστικότατα ως το έσχατο θύμα του ανωμαλεόνε, σε βαθμό που ανυπομονώ να τη δω σε έναν αληθινά ενδιαφέρον ρόλο φέτος στο οσκαρικότατο August: Osage County δίπλα στη La Streep. Όσο για την Berry, παρότι η εκτροπή του τελευταίου ημιώρου που την προβιβάζει από τηλεφωνήτρια αμέσου δράσεως σε Dirty Harry την εκθέτει ερμηνευτικά, ομολογώ ότι βαδίζει με συνέπεια στα βήματα του τρισμέγιστου Nicolas Cage, κοσμώντας διαδοχικές φθηνοπαραγώγες περιπετειωδών θρίλς, με ερμηνείες ψυχωμένες και εμφανώς άνω των απαιτήσεων του target group.

Για πες: Αυτού που εύκολα έφερε τα $17Μ ακριβώς εις τριπλούν με $51Μ σε εισπράξεις, δικαιώνοντας την… Τρόικα (να που αξιώθηκα να το γράψω κι αυτό) για την επιλογή να απορριφθεί ο Joel Schumacher ως σκηνοθετική επιλογή, παρότι είμαι βέβαιος ότι σε τέτοια περίπτωση θα φτάναμε σε μια γκραν γκινιόλ Αποθέωσις.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Μαΐου από την Village

του Έκτορα Λυγίζου. Με τους Γιάννη Παπαδόπουλο, Λίλα Μπακλέση, Κλεοπάτρα Περάκη, Βαγγέλη Κομματά, Χαράλαμπο Γωγιό

Για να τραφεί? Για να λησμονήσει? Ή για να πετάξει?

του zerVo (@moviesltd)

Διαβάζω στο προσεγμένο κείμενο του προμόσιον, την διαδρομή που έχει χαράξει στην υδρόγειο η ταινία: Τορόντο, Λονδίνο, Μπέλφαστ, Ρότερνταμ, Σεβίλλη, Μόντρεαλ, Ρέϊκιαβικ, Λοτζ, Γκέτεμποργκ, Χονγκ Κονγκ, Ταλίν! Αν μη τι άλλο είναι αξιοζήλευτο όλες αυτές οι πόλεις, που η καθεμιά ορίζει και μια πρόσκληση από φεστιβάλ, να ζητούν να εντάξουν το πόνημα σου στο καλαντάρι τους. Όμως... Ας υποθέσουμε πως όλοι αυτοί οι Ολλανδοί, Καναδέζοι, Βρετανοί, Κινέζοι, δεν έχουν ποτέ κάνει τσεκ ιν στην πρωτεύουσα μας, τι ακριβώς κατάλαβαν από την σοσιαλιστική γεωγραφία της, με ετούτη την δραματική, πολιτικότατη κραυγή? Ακόμη κι αν εντέχνως το φλούταρε ο δημιουργός στο κάδρο του, το τριγωνάκι που ορίζει η πολύβουη Πατησίων, το πολυσύχναστο Γκάζι και τα Μονμαρτρέ Εξάρχεια, ορίζουν στο μάτι - που δεν ξέρει την αλήθεια - το σανίδι που λαμβάνει χώρα η τραγωδία. Θα μου πεις αλλάζει κάτι, αν σπάσουν τα συνήθη σύνορα μέσα στα οποία κινείται κατά βάση το νέο ελληνικό σινεμά. Φυσικά και αλλάζει. Γιατί αν ο συμπαθέστατος, αξιόλογος και με ευθύβολη ματιά σκηνοθέτης, είχε ρίξει και κανένα βλέφαρο σε Δραπετσώνα, Ελευσίνα η κανέναν Ρέντη μεριά, που παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά διαλύονται για ένα τρακοσάρι στα καρνάγια και στις ράμπες και λιμοκτονούν πραγματικά, καθότι η μοίρα τους στέρησε κάθε συγγενική ή φίλια βοήθεια (και όχι το γινάτι του δικού μας τεμπελάρα εδωπά) τότε η απεικόνιση της αληθοπλασίας του θα ήταν πολύ πιο τίμια και ειλικρινής. Άσε που κι οι Σεβιγιάνοι, Λονδρέζοι και Τοροντίνοι, θα καταλάβαιναν πολύ καλύτερα τι παίζει σε αυτή την φουκαριάρα γωνιά του πλανήτη...

Στα 22 του μόλις χρόνια, ο Γιώργης, νιώθει την απόρριψη και την αποτυχία να σημαδεύουν την οποιαδήποτε πτυχή της ζωής του. Ερωτική, επαγγελματική, οικογενειακή. Στερημένος το γυναικείο χάδι μακρυά από την θαλπωρή της φαμίλιας του και με το όνειρο κάποια στιγμή να εκμεταλλευτεί το χάρισμα της μελωδικής του φωνής, να τρεμοσβήνει, βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης, καθώς αδέκαρος κι απελπισμένος, θα αντιληφθεί πως δεν διαθέτει ούτε τα βασικά, για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Βουτηγμένος στην ανέχεια και με το ένα μετά το άλλο τα δεινά να τον βομβαρδίζουν, θα ρίξει μια ματιά στο κλουβί του καναρινιού, του μοναδικού του συντρόφου. Τροφή! Έστω και καναβούρι...

Αφορμή από πραγματικές, όσο και απίστευτες εικόνες θλίψης που συμβαίνουν από άκρο εις άκρου της κατακερματισμένης πρωτεύουσας (κυρίως) ο έμπειρος θεατρικός σκηνοθέτης Έκτορας Λυγίζος, επιχειρεί την κινηματογραφική του, μεγάλου μήκους πρώτη, προσπαθώντας να τιθασεύσει ένα από τα μυριάδες δάκρυα που η ρημαγμένη ελληνική κοινωνία σκορπά μέρα νύχτα στο διάβα της. Όμορφα και συνετά σκεπτόμενος, προκειμένου να αναδείξει αυτό τον καθημερινό πόνο του νεοέλληνα, διαλέγει έναν υπαρκτό χαρακτήρα, τοποθετώντας τον στο επίκεντρο της εικόνας του, φορτώνοντας του συνάμα στην ράχη την κάμερα, τον καταγραφέα - ρεπόρτερ της αγωνίας και του τρόμου που νιώθει μέσα στην στυγερή μοναξιά του.

Δεν ζητά και πολλά ο κακομοίρης ο Γιώργος από την ζωή. Μια χείρα βοηθείας, που θα του δώσει την τόνωση για να ανέλθει έστω λίγο ψυχικά, να του δώσει ώθηση να ξεφύγει από τον πάτο του βαρελιού. Ψυχή όμως, καμία απάντηση από κανέναν, είτε ακούσια είτε εκούσια. Ο γερο-γείτονας ίσα που έχει να πληρώσει τα φάρμακα του, μάνα και πατέρας (μάλλον) τον έχουν διαγράψει λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς και το κορίτσι που κοζάρει πίσω από τις βιτρίνες δεν δείχνει να του δίνει σημασία. Άσε που όποια εργασία βρει, του προκαλεί πιο πολλή ξινάδα και από την κελαηδίνη που μασουλά, ελέω απουσίας όποιου άλλου φαγητού. Ψωροπερήφανος?

Εκεί ακριβώς είναι η ένσταση μου με την ανθρώπινα μελαγχολική ιστορία που ο Λυγίζος αναδεικνύει. Και η υγιής κόντρα μου με την δική του συλλογιστική. Τον εικοσάρη, λέει το φιλμ, δεν θα τον σώσει από τον γκρεμό η διατήρηση της αξιοπρέπειας του. Εγώ πάλι λέω πως το αγόρι την έχει ξοδέψει την αξιοπρέπεια προ πολλού. Τόσο στα μάτια του σπιτονοικοκύρη, του μαχητή στο μέτωπο παππού, της μαμάς, της χριστιανής κυρίας, του ενεχυροδανειστή, ακόμη και της πρόσχαρης και ανοικτής κοπελιάς που θα τον αγκαλιάσει, δίχως να τον πολυξέρει. Το κανάρι που γνωρίζει καλά το (θετικό κι αρνητικό) ποιόν του αφεντικού του όμως, ούτε αυτιά έχει για να ακούσει τον καημό του, ούτε στόμα για να διαλαλήσει πως του τρώει το φαί. Το καναβούρι, που λέμε, δίχως να κλείνουμε κανένα μάτι πονηρά, που ο Γιωργάκης καταβροχθίζει σε ποσότητες. Για να τραφεί? Για να λησμονήσει? Ή εντέλει για να πετάξει?

Για πες: Έστω και ερχόμενος σε κόντρα με τις αρχές του σεναρίου, που σίγουρα στο κομμάτι της δουλειάς, της οποιασδήποτε δουλειάς εννοώ εν έτι 2013 και όχι της Λυρικής που οραματίζεται αποκλειστικά το παλικάρι, κινηματογραφικά οι απόψεις του Boy αποδίδουν με τάξη τις προσταγές που ορίζει η new wave εγχώρια φιλμική σκηνή. Συνέπεια στον πρώτο χρόνο, κοινωνικός προβληματισμός, καλλιτεχνική δημιουργία με ελάχιστα ψιχία. Τις (όχι λίγες) αναίτιες προκλήσεις του σκριπτ τις προσπερνώ, αφού μόνο κακό μπορούν να κάνουν στο ποίημα του Λυγίζου, που πέρα από τις κατά τόπους μελετημένες αλληγορίες, δείχνει απίστευτες ικανότητες στην καθοδήγηση του ερμηνευτικού του εργαλείου, του πρωτάρη στο πανί Γιάννη Παπαδόπουλου, στην μακράν της δεύτερης, ποιοτικότερη απόδοση ανδρικού ρόλου της φετινής γαλανόλευκης (κάπου έπρεπε να την χωρέσω κι αυτήν) σοδειάς...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Μαΐου 2013 αποκλειστικά στον Danaos

του David Cholewa. Με τους Fabian Wolfrom, Gilles Barret, Blandine Marmigère, John Fallon

Πάμε να Γουστάρουμε!

του zerVo (@moviesltd)

- Λοιπόν παίδες, έχω κάτι λίγα λεφτουδάκια στην άκρη που δεν τα έχω ανάγκη, τι λέτε στήνουμε ένα ταινιάκι, να κάνουμε την πλάκα μας, να γουστάρουμε και να το γυρνοβολάμε μετά από cult σε cult κοινότητα να γίνουμε και διάσημοι? Κάπως έτσι πρέπει να το πέταξε το ιδεάκι στην κομπανία του ο David Cholewa πριν από κανά δυάρι χρόνια, για να πάρει σαν απάντηση ένα μεγαλοπρεπέστατο Yeeeeeah! Ονομάτισε λοιπόν τον ένα κολλητό του σεναριογράφο, μερικούς ακόμη με έφεση στις τεχνικές του κομπιούτερ, τους όρισε visual effects supervisors, τους πιο χωστούς τους επέλεξε για πρωταγωνιστές και νάσουτο το cast and crew πανέτοιμο για δράση. Οκ σύμφωνοι, με τα 150 χιλιάρικα του, ο πιτσιρικάς έφτιαξε μερικά παπαδάκια, που άλλοι δεν τα φτάνουν με τα δεκαπλάσια, αλλά σε καμία περίπτωση το Dead Shadows δεν το λες ολοκληρωμένη κινηματογραφική πρόταση. Από εκείνες τις βιντεοκασέτες που μια φορά κι έναν καιρό παρέμεναν για μήνες στα σκονισμένα αζήτητα των ραφιών, μπορεί...

Δέκα χρόνια μετά το ανεξήγητο φονικό της φαμίλιας του, μπροστά στα παιδικά του μάτια, ο Κρις προσπαθεί να κρύψει τα ψυχικά σημάδια που απέκτησε σε νεαρή ηλικία, ασχολούμενος ολημερίς με το να δίνει online συμβουλές για την χρήση των δικτύων. Την ημέρα που σύσσωμος ο πλανήτης αναμένει το πέρασμα ξυστά από την γη ενός γιγαντιαίου κομήτη, ο νεαρός θα γνωριστεί επιτέλους με την όμορφη γειτόνισσα του Κλερ, που θα τον καλέσει σε ένα πάρτι - γιορτή για την έλευση του τέλους του κόσμου. Μια νύχτα κεφιού και διασκέδασης όμως, που θα ανοίξει διάπλατα στο νυχτερινό Παρίσι τις πύλες της κολάσεως.

Για πες: Ασυζητητί οι - όχι λίγοι - φανατικοί οπαδοί του είδους, θα πετάξουν σκούφια για να συμμετάσχουν στο αιματηρό πάρτι που περιλαμβάνει από αγριεμένους Aliens μέχρι σιχαμερούς μεταλλαγμένους και από νεκροζώντανους ζόμπι έως μοχθηρούς και επεκτατικούς εξωγήινους. Οι εξηγήσεις που δίνει το χαλαρότατο στα πλαίσια του Δεν Βαριέσαι σενάριο όμως είναι το λιγότερο αστείες, όπως ακριβώς και οι ερμηνείες των ξανθομάλληδων απειρότατων "σταρς" που δηλώνουν το παρόν σε αυτό το πάμφθηνο scifάκι - φόρος τιμής στον Lovecraft, που για straight to DVD κατευθυνόταν και κάποιος περαστικός Χάλει του έδωσε μια και το έστειλε στις σκοτεινές μας αίθουσες.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Μαΐου 2013 από την Filmboy

Ο Cameron Bailey, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, και ο Δημήτρης Εϊπίδης, Επικεφαλής Διεθνούς Προγραμματισμού για το Φεστιβάλ, ανακοίνωσε σήμερα ότι η πόλη των Αθηνών, Ελλάδα, θα είναι το σημείο εστίασης του προγράμματος City to City για το 2013 στο 38ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

“Το πρόγραμμα City to City αναζητά κινηματογραφικά hot spot σε ολόκληρο τον κόσμο", δήλωσε ο Bailey. “Θέλουμε να συστήσουμε το κοινό μας σε νέες γενιές κινηματογραφιστών που δεν φοβούνται να ξαναγράψουν τους κανόνες. Όταν αρχίσαμε να σκεφτόμαστε σχετικά με τις αιφνιδιαστικά πρωτότυπες ταινίες που πρόσφατα αναδύθηκαν από αυτήν την αρχαία και σύγχρονη πόλη, η τέλεια επιλογή για μας φέτος ήταν η Αθήνα".

“Μετά από μια μακρά περίοδο χειμερίας νάρκης, το ελληνικό σινεμά βρήκε τελικά το δρόμο της επιστροφής στο προσκήνιο. Μια σειρά νεαρών κινηματογραφιστών — με τους περισσότερους από αυτούς να έχουν μόλις τελειώσει την σχολή κινηματογράφου ή, στην καλύτερη περίπτωση, με μια-δυο ταινίες μικρού μήκους στο βιογραφικό τους — έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Εκεί όπου οι άλλοι έβλεπαν απόγνωση, εκείνοι έβλεπαν έμπνευση”, δήλωσε ο Εϊπίδης. “Δουλεύοντας με ελάχιστα μέσα, συχνά ανταλλάσσοντας υπηρεσίες ο ένας στις παραγωγές του άλλου, παρήγαγαν σε μεγάλες ποσότητες ταινίες που κέρδισαν την προσοχή σε ολόκληρο τον κόσμο. Αισιοδοξούμε ότι αυτό το νέο κύμα διεθνούς αποδοχής θα προσφέρει στο ελληνικό σινεμά την αυτοπεποίθηση να μεταδώσει το μήνυμά του από μια θέση όπου τα εθνικά σύνορα δεν θα έχουν σημασία πια”.

Αυτή είναι η πέμπτη χρονιά για τη σειρά City to City, η οποία προβάλλει κινηματογραφιστές που ζουν και εργάζονται σε μια επιλεγμένη πόλη, ανεξάρτητα από το πού γυρίζονται οι ταινίες τους. Ανάμεσα στις πόλεις που προβλήθηκαν σε παλαιότερα προγράμματα είναι το Τελ Αβίβ, η Κωνσταντινούπολη, το Μπουένος Άιρες και η Βομβάη. Η ανακοίνωση του προγράμματος City to City θα πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο. Το πακέτο εισιτηρίων θα είναι διαθέσιμο προς πώληση ξεκινώντας στα τέλη Ιουνίου. Το 38ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο διεξάγεται από τις 5 έως τις 15 Σεπτεμβρίου του 2013.

Θα γίνεις ο καλύτερος Κυβερνήτης που έχουμε ποτέ εκπαιδεύσει. Βασισμένο σε μια από τις πλέον διαβασμένες νουβέλες από το 1985, του Orson Scott Card, είναι το φιλμ επιστημονικής φαντασίας Ender's Game, που σκηνοθετεί ο Νοτιοαφρικάνος Gavin Hood, δημιουργός του μη αγγλόφωνου Οσκαρικού Tsotsi, αλλά και των X: Men Origins. Εβδομήντα χρόνια μετά την φονική επίθεση των εξωγήινων, ένα ασυνήθιστα χαρισματικό αγόρι, ο Έντερ Γουίγκιν, αποστέλλεται στην εξειδικευμένη στρατιωτική σχολή πλοηγών, προκειμένου να εκπαιδευτεί σωστά ώστε να μπορέσει να αποτρέψει μια ενδεχόμενη νέα εισβολή. Το πρώτο τρέιλερ από την Summit / Lionsgate, που θα κυκλοφορήσει το φιλμ την 1η Νοεμβρίου, καθιστά σαφές το ποσοστό που θα κατέχουν στην σύνθεση του τα ειδικά εφέ, που από τα λίγα πλάνα αντιλαμβάνεται ο θεατής πως αγγίζουν επίπεδα αρτιότητας του Final Fantasy. Το σενάριο του Ender's Game υπογράφει ο ίδιος ο Hood, ενώ πίσω από την παραγωγή κρύβονται τα ονόματα των Roberto Orci και Alex Kurtzman, που έχουν παίξει έναν ξεχωριστό ρόλο και στην επιτυχία του Star Trek.

Το μεγάλο στοίχημα του στούντιο βέβαια, είναι το ποια θα είναι η ερμηνευτική συμπεριφορά των νεότερων μελών του καστ, προεξάρχοντος του μικρούλη Asa Butterfield που κρατά τον βασικό ρόλο, αλλά και των Haille Steinfeld και Abigail Breslin που τον περιβάλλουν. Αναμφίβολα όμως, το ιδιαίτερο βάρος θα πέσει στις πλάτες των έμπειρων Harrison Ford, Ben Kingsley και Viola Davis, που στους ενήλικους ρόλους θα επιχειρήσουν να δώσουν τα φώτα τους στους λιγότερης εμπειρίας νέους πρωταγωνιστές.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013.

Ένας άντρας ξεπέρασε το παρελθόν του και έγινε μέρος της ιστορίας. Ούτε έναν, ούτε δύο, αλλά οκτώ ολόκληρους πλανητάρχες είχε ως αφεντικά του κατά την σχεδόν μισού αιώνα ζωής, θητεία του ως καμαρότος στον Λευκό Οίκο. Ποιος είναι λοιπόν ο ιδανικότερος για να αποδώσει ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης αμερικάνικης ιστορίας, από τον Γιουτζίν Άλλεν, τον άνθρωπο που βρέθηκε κοντά όσο κανείς στους ηγέτες εκείνους που πήραν τις σημαντικότερες αποφάσεις για την ανθρωπότητα? The Butler τιτλοφορείται η νέα δημιουργία του ικανότατου Lee Daniels, που εδώ έχοντας την ισχύ της υποστήριξης του Weinstein, εμφανίζεται ήδη ως ένα από τα μεγαλύτερα φαβορί της ερχόμενης Οσκαρικής κούρσας. Ατού του, η ρεαλιστική μέθοδος; που ακολουθεί στην απόδοση των εικόνων του και τον έκανε διάσημο με την Precious. Κατά του? Ε, όπως και να το κάνουμε εκείνο το The Paperboy, δεν έχει ακόμη χωνευτεί από το κοινό που το παρακολούθησε, προκατειλλημένο πως θα δει ένα ακόμη διαμαντάκι από τον έγχρωμο σκηνοθέτη. Η αλήθεια για τον Μπάτλερ πάντως θα αποκαλυφθεί στις αίθουσες στις 18 του Οκτώβρη που μας έρχεται, όταν και έχει προγραμματιστεί να κάνει την πρεμιέρα του στην άλλη άκρη του Ατλαντικού.

Και θέλεις καστ? Αρχής γενομένης από τον ήδη Οσκαρούχο για τον The Last King Of Scotland και πιθανότατο ήδη στην πεντάδα των υποψηφιοτήτων της νέας σεζόν, Forrest Whitaker, που υποδύεται τον κεντρικό χαρακτήρα, μια πλειάδα αστέρων παρελαύνει από τις εικόνες της δραματικής, ιστορικής δημιουργίας. Η Oprah Winfrey συμμετέχει ως Γκλόρια Γκέινς, ο David Oyelowo ως Λούις Γκέινς, ο John Cusack είναι ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο Liev Schreiber είναι ο Λίντον Τζόνσον, ο Alan Rickman είναι ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο James Marsden είναι ο JFK, ο Cuba Gooding Jr. υποδύεται τον Κάρτερ Ουίλσον, η Jane Fonda την Νάνσι Ρέιγκαν, η Melissa Leo την Μάμι Αισενχάουερ και ο Robin Williams τον αγέρωχο Άικ!

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013.

Δίχως αμφιβολία, διανύει τις καλύτερες ημέρες της καριέρας του ο 42χρονος σκηνοθέτης από το Πίτσμπεργκ, Shane Black. Αφού είδε την τελευταία του - δεύτερη στο παλμαρέ του μετά το εκρηκτικό ξεκίνημα του Kiss Kiss Bang Bang - δημιουργία, το υπό την αβανταδόρικη σκέπη της Marvel, Iron Man III να σκίζει και εμπορικά και καλλιτεχνικά, λίγες μόλις ημέρες μετά την επίσημη πρεμιέρα της, σήμερα ανακοίνωσε την συμφωνία του με την Sony Entertainment για μια ακόμη ταινία υψηλού ενδιαφέροντος. Ο τίτλος της Doc Savage, στην οποία, κατά την συνήθεια του, δεν θα υπογράψει μόνο την σκηνοθεσία, αλλά και το σενάριο της, συντροφιά με τους Anthony Bagarozzi και Charles Mondry, βασισμένος στα κόμικ με πρωταγωνιστή τον ομώνυμο ήρωα. Ο οποίος υπήρξε μια από τις πλέον δημοφιλείς σούπερ ηρωικές φιγούρες των δεκαετιών 1930 και 1940, μέσα από τις περιπέτειες του, που έπαιζαν καθημερινά στα ραδιόφωνα μπαίνοντας στο σπίτι κάθε αμερικάνου. Ο Ντοκ Σάβατζ είναι ένας ευρηματικός επιστήμονας, ένας χαρισματικός γιατρός, ένας λάτρης της περιπέτειας, ένας διψασμένος για καινούργιες ανακαλύψεις σκαπανέας, που με τις απίθανες επιδεξιότητες του καταφέρνει να φέρνει εις πέρας ακόμη και την πιο δύσκολη αποστολή. Αυτού ακριβώς την ιστορία καλείται να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη ο mr Iron Man III, σε μια κλασσική adventure δημιουργία που ήδη οι φανατικοί του genre έχουν καταχωρήσει στις πλέον αναμενόμενες τους.

Με μια λιτή ανακοίνωση από την οικογένεια του στο Facebook, έγινε γνωστό πως ο θρυλικός πρωτομάστορας των ειδικών οπτικών εφέ και του στοπ μόσιον, πολυβραβευμένος Ray Harryhausen, έφυγε από την ζωή στο Λονδίνο σε ηλικία 92 ετών. Πρόκειται για τον άνθρωπο που επέφερε ολοκληρωτική επανάσταση στον τρόπο της απεικόνισης των ψευδαισθήσεων στην μεγάλη οθόνη, με το έργο του να ορίζει την βάση πάνω στην οποία κινούνται οι σημερινοί θρύλοι Steven Spielberg, Peter Jackson, James Cameron, John Landis, George Lucas. Η μανία του Harruhausen με το στήσιμο των ειδικών εφέ γεννήθηκε το 1933, παρακολουθώντας με τον παιδικό του φίλο και σεναριογράφο Ray Bradbury τα γυρίσματα μιας εκ των πρώτων κινηματογραφικών μεταφορών του King Kong. Για τα επόμενα 45 χρόνια το όνομα του Harryhausen έγινε συνώνυμο της φιλμικής καινοτομίας, βάζοντας την σφραγίδα του σε μερικές από τις πιο διάσημες περιπέτειες του είδους όπως Mighty Joe Young (1949), It Came From Beneath The Sea (1955), 20 Million Miles to Earth (1957), Mysterious Island (1961), One Million Years BC (1966), The Valley Of Gwangi (1969), τρεις ταινίες με τον Σεβάχ και το Clash Of The Titans (1981). Η πιο διάσημη στιγμή του αναμφισβήτητα υπήρξε το animation των επτά σκελετών στο Jason And The Argonauts (1963) μια σεκάνς που όπως ο ίδιος ομολόγησε του πήρε τρεις μήνες για να την σχεδιάσει. Η Αμερικάνικη Ακαδημία Τεχνών και Κινηματογράφου, δεν είχε θεσπίσει ακόμη στις ημέρες του το βραβείο για τα ειδικά εφέ, για τον λόγο αυτό τον τίμησε με ένα βραβείο για την συνολική του προσφορά στην Έβδομη Τέχνη το 1992. Μέχρι τότε είχε τιμηθεί με τρία βραβεία αντίστοιχα του τωρινού θεσμού, από την Ακαδημία Φανταστικού Κινηματογράφου. R.I.P.