Movies Ltd

Λατρεύουμε να τους Μισούμε! Οι Πρώην (Les Ex) είναι η νέα ρομαντική κωμωδία του Maurice Barthélémy και περιγράφει την απολαυστική αλληλουχία ερωτικών μπερδεμάτων που επιφυλάσσει η ζωή στους ανυποψίαστους χαρακτήρες της ταινίας, όσο η καρδιά τους χτυπάει δυνατά ακόμα και στην ιδέα των πρώην τους, όχι πάντα από έρωτα! Αξέχαστα πρόσωπα που οι ζωές τους θα διασταυρωθούν δημιουργώντας μια εύθυμη αναταραχή και που εύκολα θα μπορούσαν να ερωτευτούν ξανά. Ποιον όμως; Είτε μας τυραννούν είτε λατρεύουμε να τους μισούμε, κατά βάθος, είναι δύσκολο να ξεχάσουμε τους πρώην μας!

Το Παρίσι μπορεί να είναι η πόλη των ερωτευμένων, είναι όμως και η πόλη...των πρώην! Ο Αντουάν δεν τολμά να ξαναδεσμευτεί, ο Ντιντιέ αποζητά την πρώην γυναίκα του, o πατέρας Λοράν αναγκάζεται να παντρέψει την πρώην του, τη Ζουλί, ο Σερζ δέχεται παρενόχληση από την Λιζ, την πρώην της νυν φιλενάδας του, ενώ ο Γκρεγκ βρίσκει παρηγοριά στον σκύλο... της πρώην του.

Μια πλειάδα διάσημων Φραντσέζων ερμηνευτών παρελαύνει από τις σκηνές της πολυδιάστατης κομεντί, αποτελούμενη από τους Jean-Paul Rouve, Patrick Chesnais, Arnaud Ducret, Stéfi Celma, Maurice Barthélémy, Claudia Tagbo και τον Baptiste Lecaplain.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Σεπτεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.

Εθνικός Διχασμός! Στην νέα ταινία του, με τίτλο Αυτή η Γη είναι Δική μας (Chez Nous), ο Βέλγος σκηνοθέτης Lucas Belvaux (Pas Son Genre, 38 Temnoins) περιγράφει όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά στη Γαλλία, όπου η ακροδεξιά έχει γίνει κοινός τόπος κι όπου οι άνθρωποι γλιστρούν από τη μοναξιά στην παραίτηση, από την παραίτηση στον φόβο και από τον φόβο στο μίσος. Κάθε αντίθετη αναφορά, κουβέντα ή επισήμανση πέφτει στο κενό – γι’ αυτό ίσως η μυθοπλασία να είναι η μόνη ικανή απάντηση που μπορεί να ακουστεί, αφού απευθύνεται περισσότερο στο συναίσθημα. Η ταινία προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στους οπαδούς της Λεπέν στη Γαλλία, αφού μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη, που από τη μια μας βάζει σε προοπτική και ταυτόχρονα πρόσωπο με πρόσωπο με τους εαυτούς μας: μια σκληρή, αλλά πάντα γενναιόδωρη αναμέτρηση. Η Πωλίν, μια αυτοαπασχολούμενη νοσοκόμα σε μια περιφέρεια ορυχείων στη Βόρεια Γαλλία, μεγαλώνει μόνη τα δύο της παιδιά και φροντίζει τον πατέρα της, έναν πρώην σιδηρουργό. Αφοσιωμένη και γενναιόδωρη όπως είναι, οι ασθενείς της την αγαπούν και υπολογίζουν σε αυτή. Όμως κανείς δεν βλέπει πως η Πωλίν παίρνει σιγά-σιγά έναν δρόμο που κανείς από την οικογένειά της δεν έχει ξαναπάρει. Ένα ανερχόμενο εθνικιστικό κόμμα, σε αναζήτηση σεβασμού, θα εκμεταλλευτεί τη δημοφιλία της, τοποθετώντας την υποψήφιά του στις τοπικές εκλογές.

Εξαιρετικές παρουσίες συνθέτουν ένα πολύ δυναμικό ερμηνευτικά καστ, προεξάρχουσας της πάντοτε καταπληκτικής Emilie Dequenne, που εδώ υποστηρίζεται και από τους André Dussollier, Guillaume Gouix, Catherine Jacob και Anne Marivin.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Σεπτεμβρίου 2017 από την Weird Wave

It's Time We Knew. Η μεγάλη επιστροφή της πολυβραβευμένης Κυρίας του Αμερικάνικου σινεμά, Kathryn Bigelow, μετά από την διλογία αναφοράς της στα δεινά του πολέμου στην Μέση Ανατολή με τα The Hurt Locker και Zero Dark Thirty (όπως και των Near Dark, Blue Steel, Point Break, Strange Days, The Weight of Water, K-19: The Widowmaker, Mission Zero παλιότερα), επιχειρείται με το φιλμ Detroit που και πάλι είναι βασισμένο σε πραγματικά, συγκλονιστικά περιστατικά. Πρόκειται για την δραματοποιημένη καταγραφή του χρονικού όσων έλαβαν χώρα το καλοκαίρι του 1967 στο Ντιτρόιτ, κατά την πενθήμερη αιματηρή εξέγερση των πολιτών που διαμαρτύρονταν για την ακραία ρατσιστική συμπεριφορά των αρχών της Motor City. Εξέγερση που είχε σαν τραγικό αποτέλεσμα, να χάσουν την ζωή τους 43 άνθρωποι, περίπου 1200 να οδηγηθούν βαρύτατα τραυματισμένοι στα νοσοκομεία και περισσότερες από 2000 οικίες και καταστήματα να καταστραφούν ολοσχερώς. Αυτή η μαύρη σελίδα που έχει καταγραφεί στα νεότερα χρονικά της αμερικάνικης ιστορίας, φέτος με την συμπλήρωση των πενήντα χρόνων της, επιχειρείται να γίνει γνωστή και στις νεότερες γενιές πολιτών, που βλέπουν το φυλετικό ζήτημα, στις πιο φτωχικές μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ να αναζωπυρώνεται. Το εισαγωγικό τρέιλερ του κοινωνικού και αγωνιώδους φιλμ, καθιστά σαφές πως η σκηνοθέτης με την βοήθεια του σεναριογράφου Mark Boal, προσπαθεί να πιάσει το θέμα σφαιρικότερα και με όσο το δυνατόν περισσότερες υποιστορίες να στηρίζουν την κεντρική της ιδέα. Παγκόσμια πρεμιέρα στις 4 Αυγούστου 2017 από το στούντιο Annapurna.

Πολύ δυνατό και πολυσυλλεκτικό το καστ που μοιράζεται τους ρόλους, που εδώ αποτελείται από μερικά από τα πλέον ελπιδοφόρα ονόματα του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά όπως είναι οι John Boyega, Jack Reynor, Will Poulter, Ben O'Toole, Hannah Murray, Anthony Mackie, Jacob Latimore, Algee Smith, Joseph David-Jones, Kaitlyn Dever, Jason Mitchell, John Krasinski, Jeremy Strong και Laz Alonso.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Σεπτεμβρίου 2017

The Sky Is Never The Limit! Βασισμένη σε μια απίστευτη αληθινή ιστορία είναι η υπόθεση της καινούργιας ταινίας του Doug Liman, δημιουργού των Bourne Identity και Mr And Mrs Smith, που επίσης ανήκει στον είδος της περιπέτειας και τιτλοφορείται American Made. Κεντρικό πρόσωπο της απίθανης πλοκής είναι ο Μπάρυ Σιλ, πιλότος της TWA, που κατά την διάρκεια ταξιδιού του, μεταφέροντας παράνομα ναρκωτικές ουσίες θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί στις φυλακές. Εκεί που θα παρέμβει η CIA που γνωρίζοντας τις πτητικές ικανότητες του, θα ζητήσει αντάλλαγμα για να του επιστρέψει την ελευθερία του, να συμμετάσχει σε μυστικές αποστολές, που εννοείται θα του αποφέρουν και σημαντικά οικονομικά οφέλη. Από το τρέιλερ κιόλας που μόλις κυκλοφόρησε η Universal, γίνεται αντιληπτό πως το τέμπο του φιλμ δεν πρέπει να υπάρχει μισό στιγμιότυπο που να χαμηλώνει, καθώς τα μονοκινητήρια που οδηγεί ο ήρωας μας, σε υπερβολικά χαμηλά ύψη για να μην γίνεται αντιληπτός από τα ραντάρ, βάλλονται από παντού, σε σημείο που να μετατρέπουν το σχέδιο, σε αληθινή Mission Impossible! Για το αν θα κατορθώσει να τα βγάλει πέρα ο αεικίνητος κυβερνήτης, θα το πληροφορηθούμε στις 29 Σεπτεμβρίου 2017, όταν η ταινία θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της!

Εννοείται ως δυνητικό μπλοκμπάστερ, παρόντος του σούπερ αστέρα Tom Cruise, που όποτε βρει λίγο χρόνο μεταξύ των M.I. και των λοιπών πρότζεκτς που συμμετέχει, όπως η Μούμια που κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα στην Αμερική, ντύνεται το κοστούμι του στάντμαν όπως επιθυμεί και παίρνει μέρος και σε λιγότερο ονομαστά φιλμς, όπως το παρόν. Εδώ που θα συναντήσει ξανά τον Liman, μετά από το The Edge Of Tomorrow, αλλά και μια πλειάδα σημαντικών συμπρωταγωνιστών όπως οι Sarah Wright, Domhnall Gleeson, Jayma Mays, Jesse Plemons, Lola Kirke.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Σεπτεμβρίου 2017 από την UIP

του zerVo (@moviesltd)

Το ημερολόγιο έγραφε 1967 όταν για πρώτη φορά στην δημοφιλέστατη εβδομαδιαία επιθεώρηση κόμικ Pilote, που στις σελίδες της φιλοξένησε τα έργα των σπουδαιότερων Γάλλων και Βέλγων δημιουργών, έκανε την εμφάνιση της η περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας Valerian Et Laureline. Ένα έργο που τα κείμενα του επιμελήθηκε ο Pierre Christin και τις ζωγραφιές ο αρτίστας Jean Claude Mezieres και χάρη στην απρόσμενα μοντέρνα του υφή και το μελλοντολογικό περιεχόμενο, πολύ σύντομα αποτέλεσε αυτόνομο άλμπουμ, που με τα εικοσιένα τεύχη του μέσε βάθος δεκαετιών, όρισε μια από τις σπουδαιότερες εκδοτικές επιτυχίες της Dargaud. Το συγκεκριμένο έργο, όρισε το δημιουργικό όνειρο ζωής, για το πιο ανήσυχο παιδί του Γαλλικού σινεμά, μιας και από την εποχή της sci fi κορύφωσης του με το ανεπανάληπτο Πέμπτο Στοιχείο, είχε βάλει στόχο να το μεταφέρει από τις σελίδες στο εκράν, με οποιοδήποτε κόστος και θυσίες. Ακόμη κι αν εκ πρώτης όψης, έδειχνε σχεδόν αδύνατον να συμμαζευτεί σε ένα ενιαίο σενάριο.

28ος αιώνας. Εξακόσια περίπου χρόνια έχει διανύσει η ιδέα της ειρηνικής συμπαντικής μάζωξης εκατομμυρίων πλασμάτων, προσερχόμενων από όλους τους γνωστούς πλανήτες, με σκοπό την αρμονική συμβίωση και την ανταλλαγή της επιμέρους γνώσης του καθενός. Κεντρικό ρόλο σε αυτή την γιγαντιαία ομήγυρη, παίζει ο ανθρώπινος παράγοντας, που έχει αναλάβει τον έλεγχο από άκρου σε άκρου του διαστήματος, για την αποτροπή και της παραμικρής έστω εστίας πολέμου, που θα ανατρέξει το μεγαλεπήβολο ετούτο σχέδιο. Από τα πλέον δραστήρια πληρώματα των γήινων αυτών αποστολών, ορίζει το δυναμικό ντουέτο, του Κυβερνήτη Βαλέριαν και της Πιλότου Λορελίν, που η τελευταία τους αποστολή προστάζει το ταξίδι σε έναν μακρινό πλανήτη, προκειμένου να εντοπίσουν και να αποσπάσουν ένα μοναδικά σπάνιο είδος τρωκτικού, με απίστευτες ικανότητες μετατροπής της τροφής του σε ζωοφόρες μονάδες.

Επιτυγχάνοντας τον σκοπό τους και με τον ζητούμενο μετατροπέα στις αποσκευές τους, οι νεαροί περιπλανώμενοι του διαστήματος, θα προσεγγίσουν το πολυσυλλεκτικό αστέρι Άλφα, για να δώσουν την αναφορά τους στον βλοσυρό Κομάντερ τους, Φίλιτ, που μυστηριωδώς συμπεριφερόμενος, θα τους ενημερώσει πως ο δαιδαλώδους και τιτάνιας έκτασης σταθμός, έχει προσβληθεί από μια άγνωστης προέλευσης μόλυνση. Και η καινούργια τους ριψοκίνδυνη αποστολή θα είναι να εντοπίσουν τις ρίζες της, βαδίζοντας πάνω στα χνάρια της καλά εκπαιδευμένης ένοπλης διμοιρίας, που αφανίστηκε ολοσχερώς από αυτή την απροσδιόριστη και φονική δύναμη. Με άριστο δέσιμο μεταξύ τους και λειτουργώντας διαρκώς σαν ένα, ο ατρόμητος Βαλέριαν και η ευφυής Λορελίν, γρήγορα θα αντιληφθούν πως κάτι παράξενο κρύβεται πίσω από τους λαβύρινθους της ετερόκλητων κατοίκων διαστημικής αποικίας, που ενδεχόμενα θα θέσει σε άμεσο κίνδυνο τις λεπτές ισορροπίες της συμπαντικής εκεχειρίας.

Μονάδα μία οι δύο άφοβες ψυχές, όχι τρόπος του λέγειν, μα στην κυριολεξία, αφού από την πρώτη κοινή τους ολογραμματική συνύπαρξη τους στο εκράν, γίνεται αντιληπτό πως παίζει πανίσχυρος μαγνητισμός μεταξύ τους, σε τέτοιο βαθμό, που μια από τις πρώτες ατάκες του αποφασισμένου να κάνει τα πάντα για την καλή του, Βαλέριαν, αφορά στο να της περάσει αιώνια βέρα στο δεξί. Όχι πως παίζει ιδιαίτερο ρόλο η απάντηση της κοπελούδας, αν νοιάζει κανέναν για την έκβαση του ρομάντζου, μιας και είτε έτσι (μονοιασμένοι) είτε αλλιώς (στεφανωμένοι) σε ελάχιστες στιγμές της πλοκής, τα δυο τους δεν συνυπάρχουν στο ίδιο καρέ. Και όπου ετούτο δεν συμβαίνει, το εμφανές ήμισυ, αναζητά εναγωνίως το άλλο του μισό, μην τύχει και το πετύχει καμία συμφορά καταμεσίς του αφιλόξενου και γεμάτου παγίδες κόσμου.

Τον οποίο μια χαρά τον έχει κτίσει πολύχρωμα, πολύβουα και ζαλιστικά, σαν να έχει περάσει από τις λεωφόρους του ένα ορμητικά ψυχεδελικό τσουνάμι, ο Besson, συνεχίζοντας τις sci fi περιπλανήσεις του, περισσότερο από εκεί που σταμάτησε στο Element, παρά από την λιτών ντεκόρ Lucy. Ο δαιμόνιος Φραντσέζος σκεπτόμενος την μέθοδο που θα ακολουθήσει στην αφήγηση του, δεν αφήνει απέξω ούτε μισό αναγνωρισμένο φιλμικό θρύλο της ιστορίας του σινεμά, όχι κλέβοντας, μα πιότερο αποτίοντας δάφνες σε σκηνοθέτες που τον μύησαν στο genre. Η Avatar αισθητική της εισαγωγής, με τους σχεδιασμένους στον υπολογιστή χαρακτήρες του παραδεισένιου πλανήτη που αφανίστηκε μονομιάς, το Blade Runner πλανάρισμα τις στιγμές της απελπισμένης αναζήτησης στα καταγώγια της red light district, η Star Wars Τζάμπα Δε Χατ μόστρα του διαβόητου αστρικού δοσοληψία, το δεδομένα Total Recall ζωγράφισμα των εξωγήινων του περιθωρίου, με τον μπαγάσα τον Παριζιάνο, μονάχα τρίβυζο Άλιεν να μην μοστράρει στα πλάνα. Ακόμη και στον ίδιο του τον εαυτό κάνει like, ο φοβερός Luc, με τα τρίδυμα ΕΤ που μοιάζουν σαν ξαναγεννημένα από το Στοιχείο. Το περίβλημα, άλλωστε πολύ δύσκολα θα αποτύγχανε, με τέτοιο κόστος που επένδυσε ο Besson, παραπάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια, για να φέρει εις πέρας το σχέδιο της ακριβότερης Ευρωπαϊκής και ανεξάρτητης παραγωγής έβερ. Με το περιεχόμενο τι γίνεται όμως?

Εκεί το πράγμα μπάζει, από διάφορες μεριές, με πιο εμφανή την αστοχία στους διαλόγους του σεναρίου, που μοιάζουν υπέρμετρα πομπώδεις και αναίτια φανφαρόνικοι. Στην θωριά δε του Κομάντερ των αστρομαχητών, με την ατσαλάκωτη στολή κι εκείνο το γιγα-πηλήκιο της ψαρωσιάς, όπως το φορά στην κεφαλή ο τσακωμένος με τις επιτυχίες τα τελευταία έτη Clive Owen, δεν είναι δύσκολο ακόμη και σε πεντάχρονο να μαντέψει το ποιος είναι ο villain του στόρι. Ιστορίας σε γενικές γραμμές όχι ιδιαίτερα σπουδαίας και ανατρεπτικής, μηδέ εμπνευσμένης και φουλ σασπένς, σε βαθμό που ο θεατής άνετα λύνει τους γρίφους, πολύ πριν εκείνοι πέσουν στο τραπέζι. Την στιγμή δε που το πράγμα παίρνει ένα κάποιο σχήμα και αποκτά ισχυρό παλμό, λαμβάνει χώρα ένα πλήρως ουδέτερο και εκτός συνοχής και συνέχειας μουσικοχορευτικό βίντεο κλιπ, Rihanna's στάρινγκ ως στριπτιτζούς και Ethan Hawke σαν του πίμπο της, που οκ, το μάτι χορταίνει, το προϊόν όμως χωλαίνει...

Δεν περίμενα κάτι παραπάνω από τα δύο νεαράκια, ανερχόμενα χολιγουντιανά αστεράκια, που ορίζουν το προς την εκπνοή των εικοσάχρονων σκελών του, ντουετάκι. Γενικά - και αλλού που τον έχουμε δει - ο De Haan είναι αναιμικός και το βλέμμα του βγάζει μια βαριεστημάρα, δυσανάλογη με την ασύμμετρα βαρύτονη φωνή του, σε αντίθεση με το ξανθό Λονδρέζο κουκλάκι, την Delevingne, που παραπάνω για φωτομοντέλο περνιέται, παρά για μαχητικό κλωνάρι της Λέια. Οι χιουμοριστικές (διόλου λίγες) στιγμές τους είναι σημαντικά υψηλότερης υποκριτικής πιστότητας, από τις περιπετειώδεις, εκεί που τα φαντάρια δεν βοηθούνται και από τις ατάκες, που σκάνε πιο βαρύγδουπα κι από τις βόμβες. Ταιριάζουν, δεν λέω, αέρα δεν διαθέτουν και άνεση. Ποιος ξέρει, στο σίκουελ, ενδεχόμενα να έχουν βρει την κατάλληλη χημεία που λείπει από τον εισαγωγικό Valerian. Αν και με τα μέχρι ώρας απανταχού έσοδα, να έχουν καλύψει μόλις πάνω από το μισό μπάτζετ, δεν είμαι και τόσο βέβαιος για την ύπαρξη Νάμπερ 2...

United we stand / divided we fall...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Κάτι σαν... brexit αλλά αλλιώς!

Αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθετεί η γεννημένη το 1969 στο Λονδίνο, αλλά με καταγωγή από την Γκάνα, Amma Asante. Έχουν προηγηθεί οι ταινίες: A Way of Life (2004) και Belle (2013). Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο βιβλίο της Susan Williams με τίτλο «Colour Bar».

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Λονδίνο και στην Μποτσουάνα, μήνα Οκτώβριο, για να αποφευχθούν οι μεγάλες ζέστες, κάτι που δεν κατέστη εφικτό. Η ζέστη ήταν ιδιαίτερα δύσκολη να αντιμετωπιστεί από την Rosamund Pike. Το σπίτι του ζευγαριού που βλέπουμε στην ταινία είναι το πραγματικό σπίτι όπου έζησαν οι αληθινοί Σερέτσε και Ρουθ. Εν τω μεταξύ, ο David Oyelowo που υποδύεται τον Σερέτσε, έχει παντρευτεί λευκή, Jessica Oyelowo, με την οποία έχει αποκτήσει τέσσερα παιδιά! Και παίζουν μαζί σε τούτη την ταινία, απλά η Jessica υποδύεται τη σύζυγό του «κακού» Άλιστερ Κάνινγκ.

Η υπόθεση: 1947: Ο Σερέτσε Κάμα, ο άνθρωπος που προαλείφεται ως ο βασιλιάς της Μποτσουάνα, συναντά την Αγγλίδα δακτυλογράφο Ρουθ Γουίλιαμς και η έλξη που αναπτύσσεται ανάμεσά τους είναι μοιραία. Εκείνη, πέρα όλων των άλλων, μαγεύεται από το όραμά του για έναν καλύτερο κόσμο, κι εκείνος από τη θέλησή της να εμπλακεί μ’ αυτό το όραμα. Είναι ιδανικοί ο ένας για τον άλλο και απόλυτα ερωτευμένοι, η σχέση τους όμως προκαλεί έντονες αντιδράσεις, οικογενειακές, αλλά και πολιτικές. Βλέπετε, ο Σερέτσε είναι μαύρος και η Ρουθ λευκή, σε μια εποχή που λευκοί και μαύροι δεν μπορούν εύκολα να συνάψουν ερωτικές σχέσεις μεταξύ τους.

Στην κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής, που είχε μόλις εφαρμόσει την πολιτική του απαρτχάιντ, δεν άρεσε καθόλου το γεγονός ότι η γειτονική χώρα θα μπορούσε να κυβερνάται από ένα ζεύγος μεταξύ εκπροσώπων διαφορετικών φυλών. Έτσι, προσπάθησε να αποτρέψει το γάμο των δύο ερωτευμένων νέων. Πώς; Απειλώντας τους Βρετανούς (προτεκτοράτο των οποίων ήταν η Μποτσουάνα) ότι αν δεν εμποδίσουν τον γάμο του Σερέτσε και της Ρουθ, θα τους απαγορευτεί η πρόσβαση στο ουράνιο και τον χρυσό της Νοτίου Αφρικής, ρισκάροντας μια εισβολή στην Μποτσουάνα. Παρά τις τεράστιες πιέσεις, ο Σερέτσε και η Ρουθ δεν έκαναν πίσω, κάτι που το πλήρωσαν ακριβά. Εντέλει, όμως, από όλη αυτήν την ιστορία βγήκαν νικητές ή ηττημένοι;

Η άποψή μας: Η Amma Asante προσπάθησε να φτιάξει μια ταινία στην οποία να είναι κυρίαρχη η αισθηματική ιστορία και μέσω αυτής να αφηγηθεί και να περιγράψει το ιδιαίτερο πολιτικό κλίμα της εποχής και κυρίως το τμήμα εκείνο που αφορούσε τη γέννηση ουσιαστικά μιας χώρας. Τη μετάβαση του βρετανικού προτεκτοράτου με το όνομα Bechuanaland στην ανεξάρτητη χώρα με το όνομα Botswana. Κάθε... γέννα και δύσκολη και υπάρχει κι ένας ευθύς παραλληλισμός ανάμεσα στο παιδί που έφερε στον κόσμο το ζευγάρι με τη χώρα που έκανε τα πρώτα της βήματα. Μόνο που η Asante εν πολλοίς αποτυγχάνει. Γιατί; Μα επειδή αφηγείται τον έρωτα των δύο εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους ανθρώπων, ιδίως σε μια εποχή που οι διαφορές τους μεγεθυνόταν ακόμα περισσότερο στα μάτια της κοινής γνώμης, με έναν τρόπο εντελώς φλατ. Καθόλου επαναστατικά. Εντελώς ισοπεδωτικά.

Αυτό που έκαναν ο Σερέτσε και η Ρουθ ήταν πολύ μπροστά, πολύ επαναστατικό, πολύ ριζοσπαστικό. Ε, λοιπόν, εν έτει 2017 η Asante αποφασίζει να το παρουσιάζει με τη μορφή Βίπερ Νόρας, τηλερομάντζου, αισθηματικού μελοδράματος παλαιάς (τι παλαιάς, αρχαίας!) κοπής. Θαρρείς και πιστεύει πως πιο εύκολα θα κάνει ελκυστική την ταινία της στις πλατιές μάζες με το να υπηρετεί όρους σεμνοτυφίας! Μπορεί οι άνθρωποι να έκαναν σεξ (άντε, έρωτα) για πρώτη φορά μετά το γάμο τους, όπως μας το δείχνει η ταινία, αλλά ήμαρτον, ούτε η Μαντά δεν θα παρουσίαζε έτσι τη σχέση τους. Και δώστου ηλιοβασιλέματα, και να αυτός εξόριστος στην Αγγλία κι αυτή κατά μία έννοια εξόριστη στην Αφρική και να μην μπορούν να βρεθούν ελέω ακόμα ακόμα και αυτού του... Τσόρτσιλ και ο Σερέτσε μονίμως δίπλα στο τηλέφωνο ρε παιδί μου, μην είναι εκτός σπιτιού όταν τον καλέσει η αγαπημένη του... Και με τα παιχνίδια εξουσίας από την άλλη να παρουσιάζονται με στιλ τόσο απλοποιημένου, στα όρια του απλοϊκού.

Ο Βρετανός επιτετραμμένος να προσπαθεί κάθε φορά να μειώσει τον Σερέτσε, να τα καταφέρνει και τελικά να ηττάται! Πώς γκένεν αυτό, χαμπάρι δεν πήρα. Η πολιτική διπλωματία με όρους... Τάκη Τσουκαλά: «άντε γεια ρε, άντε γεια»! Ακόμα και σε επίπεδο κάστινγκ έχει σημασία που στο ρόλο του «κακού» βλέπουμε τον Tom Felton, τον Ντράκο Μάλφοϊ από τη σειρά ταινιών του Χάρι Πότερ! Να είναι άμεσα αναγνωρίσιμος βρε παιδί μου ο κακός, να μην του δώσουμε βάθος ή να αναπτύξουμε τον χαρακτήρα του. Γενικά, ανάπτυξη χαρακτήρα σε βάθος δεν βλέπουμε για κανέναν από τους ήρωες της ταινίας. Και συγνώμη κιόλας, αλλά ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι δεν υπάρχει καμία φλόγα. Απόλυτα πετυχημένη δεν λες ούτε μια άλλη ταινία που ασχολήθηκε με μια διαφυλετική σχέση σε εποχές παράξενες και δύσκολες για κάτι τέτοιο, όπως ήταν το Loving του Jeff Nichols, αλλά μπροστά σε τούτο το φιλμ μοιάζει με αριστούργημα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Αυγούστου 2017 από την Feelgood Ent.

του zerVo (@moviesltd)

Μιλάμε για τρελό τζακ ποτ. Εννοείται πως δεν είναι κανένα σπουδαίο κατόρθωμα να πετύχεις εμπορικό σάρωμα λανσάροντας μια ταινία κινουμένων σχεδίων, αφού η μονοψήφιας ηλικίας πιτσιρικαρία ορίζει το πιο σταθερά μεγάλο κομμάτι της πίτας των ετήσιων εισιτηρίων. Να πετύχεις όμως - πάρε ανασεμιά - να ισοφαρίσεις το κόστος της πρώτης ταινίας μέσα σε ένα μόλις τετραήμερο στις States (69 εκ.) φτάνοντας τελικά σε παγκόσμιο σκορ κοντά στα 400 μύρια, δυο χρονάκια μετά, με σχεδόν το ίδιο μπάτζετ, να πιάσεις το μισό δις τζίρο worldwide, έχοντας μάλιστα για καβάτζα ένα απίστευτο σπιν οφ, χάρη στο trade mark σκίτσο της δεκαετίας Minions, που θα καθαρίσει ακόμη μισό δισάκι στο πουγγί και όλα αυτά με αφετηρία έναν χαρακτήρα που καλόνε δεν τον αποκαλείς, μάλλον ελάχιστα ελκυστικό για την παιδική θωριά, ε, τότε συζητάμε για το απόλυτο φαινόμενο. Με το καλό να τριτώνει εφέτο, που για τρίτη φορά η ολάκερη η κομπανία επιστρέφει, έχοντας σκοράρει ήδη από τα μέσα καλοκαιριού, ένα ακόμη 250άρι (εκατομμύρια ντε) μόνο στο Αμέρικα!

Αφού πήρε την απόφαση να αλλάξει ολοκληρωτικά πρόσωπο και από Απαισιότατος να γίνει καλοσυνάτος, ο πάλαι ποτέ κακίστρος Γκρου, βιώνει μια παραδεισένια ζωή, δίπλα στην λατρεμένη του πρακτορίνα Λούσι και τα τρία τους κοριτσάκια, την Άγκνες, την Ίντιθ και την Μαργκό που μόλις υιοθέτησαν. Εννοείται πως τώρα που έχει εγκαταλείψει τον στραβό τον δρόμο, για να ακολουθήσει εκείνον της αρετής, έχει γίνει μετά τιμής ευπρόσδεκτος από την μυστική υπηρεσία δίωξης εγκλήματος, την οποία υπηρετεί με σεβασμό, έχοντας δημιουργήσει ένα αχτύπητο δίδυμο με την πανέξυπνη σύζυγό του. Ατυχώς και για τους δύο, η πιο πρόσφατη αποστολή τους δεν θα στεφθεί με επιτυχία, μιας και μπορεί να έσωσαν το γιγάντιο κατακόκκινο διαμάντι τς πόλης τους από βέβαιη κλοπή, έχασαν όμως μέσα από τα χέρια τους τον μανιακό κακοποιό Μπαλτάζαρ Μπρατ, στα μικράτα του εκεί πίσω στα 80s τοπ τηλεοπτικό αστέρα, που όμως μεγαλώνοντας έχασε την αίγλη του σαν παιδί θαύμα, γεγονός που έχει αφήσει μέσα του εκδικητικό αποθημένο για οτιδήποτε έχει σχέση με το Χόλιγουντ.

Η πειθαρχική τιμωρία της υπηρεσίας θα είναι βαρύτατη για το αντρόγυνο, αφού αμφότεροι θα πάρουν την άγουσα για το ταμείο ανεργίας, στενόχωρο μαντάτο για όλη την φαμίλια, αλλά και για τα δεκάδες κατακίτρινα Μίνιονς που παίρνουν μέρος στις missions impossible και στριφογυρνούν ολημερίς στα πόδια του αφεντικού τους. Αρνητικό κλίμα που θα αλλάξει μονομιάς, στο άκουσμα της ύπαρξης του επί χρόνια εξαφανισμένου στην άλλη άκρη του κόσμου δίδυμου αδελφού του Γκρου - ονόματι Ντρου - ενός εκκεντρικού πολυεκατομμυριούχου, που διατηρεί στην μακρινή Φριντόνια γιγάντια φάρμα εκτροφής γουρουνιών. Στην πραγματικότητα όμως, αυτή του η αποδοτική ενασχόληση δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα των αληθινών του προθέσεων, να μοιάσει πλήρως στον πατέρα τους, που μια φορά κι έναν καιρό, είχε υπάρξει ο υπέρτατος κακός του κόσμου!

Και τώρα πως αντιδράς αγαπητέ μου Ντρου, που το αδελφάκι σου προσφέρει όλες τις υπερσύγχρονες ανέσεις για να ξαναγυρίσεις στην παρανομία, αλλά εσύ έχεις αποφασίσει να μεταλλαχθείς σε ηθικό στοιχείο και οικογενειάρχη, σφραγίζοντας μια για πάντα στην ντουλάπα το αρνητικό προσωπείο? Πρόκληση! Που δεν γίνεται να την απαρνηθείς, ενόσω το μικρόβιο της φαυλότητας κυλά ακόμη στο αίμα σου και νιώθεις μια έντονη διάθεση να σπείρεις ξανά ζιζάνια. Κι όμως καταλύτης στο να μην βγει ξανά στην παρανομία ο Γκρου, θα είναι η προκλητική συμπεριφορά του πραγματικού villain του στόρι, του εκκεντρικά κακότροπου Μπρατ, που το έχει βάλει αμέτι μοχαμέτι να ισοπεδώσει ολάκερο το Λος Άντζελες. Ε, όχι, δεν θα του περάσει, το Καλό, πιθανότατα, θα υπερισχύσει.

Πολύ ενδιαφέρουσα τροπή στην γνώριμη πλοκή του προϊόντος της χρυσοφόρας δημιουργικής μπράντας Illumination Entertainment, δίνουν οι εμπνεύσεις του τετραμελούς τιμ που ορίζουν τα δύο ντουέτα. σκηνοθετικό (Coffin / Balda) και σεναριακό (Paul / Daurio). Με μια έξυπνη κίνηση τα παιδάκια της υπόθεσης, από ένα γίνονται αυτομάτως τρία, ώστε να ταιριάξουν μαζί τους όλες οι ηλικίες από την νηπιακή ίσαμε την προεφηβική, ενώ ταυτόχρονα δίνεται απεριόριστος χρόνος συμμετοχής στους δαιμόνιους Μίνιονς προς τέρψη και των πιο ενήλικων θεατών, που δηλώνουν φανατικοί τους οπαδοί. Δεν είναι τυχαίο που η απολαυστικότερη, θεαματικότερη και πλέον φαντασμαγορική σεκάνς του φιλμ, που συνδυάζει κλασσικό μιούζικαλ και X-Factor αισθητική, έχει εκείνους για πρωταγωνιστές. Δίκαιο το χειροκρότημα.

Αλλά και σε γενικότερες γραμμές, η ταινία ακολουθεί την επιτυχημένη συνταγή που πρότειναν από την μεριά τους οι ρυθμικοί Guardians Of The Galaxy, καθώς το φιλμ είναι πλουμισμένο με μια έξοχη νοσταλγική playlist από μέγκαχιτς των 80s, χορευτικών κατά βάση (ποιος το θυμήθηκε άραγε το Sussudio?) που δεν παρεμβάλλονται απλώς, αλλά συμμετέχουν ενεργά, δένοντας απόλυτα με το πολύχρωμο σύνολο. Όπως συνέβη και στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις δε, το ελληνικό dubbing είναι ιδιαίτερα φροντισμένο και με γερές δόσεις χιούμορ, ώστε να δίνει την δυνατότητα στον μετρ Γιάννη Ζουγανέλη να σολάρει με το ακατάπαυστο γνώριμο κέφι του.

Δεν νομίζω πως παίζει ρόλο να ψάξουμε να βρούμε αν το τρίτο μέρος του Despicable Me είναι το ποιοτικότερο της (μέχρι στιγμής) τριλογίας ή αν το επίπεδο του αγγίζει τα λέβελ των προκατόχων. Εκείνο που έχει σημασία είναι πως ο δαιμόνιος Απαισιότατος, για μια ακόμη φορά πραγματοποιεί τις υποσχέσεις που έχει δώσει στο κοινό του, ορίζοντας μια φρενήρη διασκεδαστική περιπέτεια ακατάπαυστης 90λεπτης έντασης, στα όρια του εκρηκτικού, με αρκετές εμβόλιμες συγκινητικά διδακτικές στιγμές, που διατηρεί πλήρως την φιλοσοφία του πρότζεκτ, μην ξεφεύγοντας ρούπι από την πορεία που τίγκαρε χρυσάφι τα ταμεία της Universal. Πανάξια! Να δω τι θα σκαρφιστούν στο Episode IV...

του zerVo (@moviesltd)

Διανύουμε τον πρώτο χρόνο του νέου μιλένιουμ, όταν ένας από τους πλέον εργασιομανείς και πολυπράγμονες Χολιγουντιανούς, μα και indie συνάμα, ντιρέκτορες, παίρνει το ρίσκο να ξανακτίσει στο εκράν, έναν από τους πλέον πιασάρικους τίτλους της χρυσής εποχής του σινεμά, αναβιώνοντας ταυτόχρονα ένα είδος που πνέει τα λοίσθια. Χάρη στην εκρηκτικότητα του, μα και λόγω της συμμετοχής σε αυτό ολάκερης της αμερικάνικης ερμηνευτικής ντριμ τιμ, το Ocean's 11, συνέτριψε εμπορικά με τις δυο ακόμη συνέχειες, τον μύθο του προκατόχου του, ξανασυστήνωντας στο κοινό το εξαφανισμένο genre των heist movies. Με τόση πείρα πάνω στο θέμα, πια, ο άνθρωπος που υπέγραψε δυο ντουζίνες ταινίες μέσα σε 14 χρόνια, δεν είναι τυχαίο που πραγματοποιεί την μεγάλη του επιστροφή, πάνω σε αυτή την γνώριμη ράγα, μετά από μια τετραετία απραξίας.

Παροιμιώδης είναι η γκαντεμιά που έχει κτυπήσει την οικογένεια των Λόγκαν, αφού κανένα από τα τρία αδέλφια δεν ευτύχησε να ακολουθήσει την καριέρα που ονειρευόταν. Ο ένας αδελφός, ο μικρός, ο Κλάιντ, μέχρι το Ιράκ έφτασε ντυμένος την στολή του πεζοναύτη, εκεί που πολεμώντας για την πατρίδα του έχασε σε μάχη, το αριστερό του χέρι και απλά ξοδεύει την ημέρα του, βαριεστημένος, παριστάνοντας τον μπάρμαν, στο σφαιριστήριο του χωριού του. Ομοίως και η μορφονιά Μέλι, ποτέ της δεν εξαργύρωσε τις φιλόδοξες επιταγές της πιτσιρίκας beauty queen, χάνοντας την ευκαιρία να ξεφύγει από τα στενά όρια της Δυτικής Βιρτζίνια, για να μείνει πίσω φροντίζοντας με το σεσουάρ της, τις κουπ των ηλικιωμένων κυριών. Όσο για τον μεγαλύτερο, τον Τζίμυ, μια φορά κι έναν καιρό πρωταθλητή ποδοσφαίρου ολόκληρης της Πολιτείας, που όλες οι επαγγελματικές ομάδες είχαν βάλει στο στόχαστρο τους? Ένας μοιραίος τραυματισμός στο πόδι θα τον αφήσει σχεδόν σακατεμένο, να ψαχουλεύει πλέον, κοντά στα σαράντα του, μεροκάματα λίγων δολαρίων, στα εργοτάξια της περιοχής.

Χωρίς μόνιμη δουλειά, δίχως έσοδα και με τα χρέη να τρέχουν, ανήμπορος να προσφέρει τα στοιχειώδη στην μικρή του κόρη, που πια ζει μαζί με την μητέρα της και τον φανφαρόνο, νεόπλουτο πατριό της, θα δεχτεί ακόμη ένα κτύπημα, στο άκουσμα του μαντάτου, πως θα φύγει ακόμη πιο μακρυά του, μιας και η νέα της φαμίλια σχεδιάζει μετακόμιση. Ευρισκόμενος σε απόγνωση και γνωρίζοντας καλά πως βοήθειες δεν θα έλθουν από πουθενά θα προτείνει στα αδελφάκια του ένα παράτολμο, όσο και παράνομο, σχέδιο: Να ξαφρίσουν το θησαυροφυλάκιο του φημισμένου πολυήμερου αγώνα ταχύτητας NASCAR της Σάρλοτ, εκεί που την αργία της Memorial Day αναμένεται να μαζευτεί ολόκληρο το χαρτί της Πολιτείας!

Βασικό πλεονέκτημα του πλάνου των Λόγκαν, είναι πως γνωρίζουν σαν την παλάμη τους τα κατατόπια, ειδικά τα υπόγεια, στοές από όπου ταξιδεύουν οι αγωγοί μεταφοράς του χρήματος, από τα ταμεία ίσαμε την κρύπτη. Το δύσκολο κομμάτι της άσκησης, είναι το πως θα επιτευχθεί η διάρρηξη του απροσπέλαστης ασφάλειας χώρου. Λύση που μπορεί να δώσει μόνον ένας, ο πιο ονομαστός διαρρήκτης της Midwest, ο διαβόητος Τζο Μπανγκ, που για κακή τύχη της τριάδας - όπως συνήθως - βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα, εκτίοντας ποινή φυλάκισης. Τα αδέλφια όμως είναι αποφασισμένα να πάνε μέχρι τέλους την ευρηματική τους ιδέα και κανένα τέτοιου είδους εμπόδιο δεν μπορεί να σταθεί ικανό να τους αποτρέψει...

Στην μίζερη και φτωχική κομητεία Μπουν, στήνεται το τυπικά southern επαρχιακό μοτίβο, που θα φιλοξενήσει την δράση των φιλόδοξων πάνω στην απελπισία τους Logan Lucky. Ξεφτισμένα όνειρα, λιγοστές συγκινήσεις, ρουτινιάρικες συνθήκες διαβίωσης, πολύ μακρινές από εκείνες τις προνομιούχες, που ισχύουν στην λαμπερή βιτρίνα της Υπερδύναμης, στις πλούσιες ζώνες που στεγάζουν τα κέντρα των αποφάσεων. Σε αυτή την δίχως ορατό φωτεινό ορίζοντα καθημερινότητα, η απόφαση για το πέρασμα στην παρανομία δεν είναι δύσκολη, το αντίθετο μάλιστα, σχεδόν παρακινεί προς αυτήν η έλλειψη οράματος και η απουσία μακράς και υγιούς πνοής. Συνεπώς ευρηματικά ο Soderbergh, προσθέτοντας ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα των κινηματογραφικών του αέρινων ληστειών, ταξιδεύει την κάμερα του από το λουσάτο Λας Βέγκας, στον άγονο και ερημικό Νότο, εκεί που το βλέμμα πρέπει να ταξιδέψει πολλές χιλιάδες μίλια για να συναντήσει πολυτέλειες και εκμοντερνισμούς.

Κι επειδή ο δαιμόνιος Steven δεν αρκείται στο να σερβίρει μια καλοστημένη όσο και δαιδαλώδης υφής λωποδυσιά, στολίζει το μενού του με ουκ ολίγες υποπλοκές, με πιο εμπνευσμένη φυσικά, εκείνη την πρόκληση της απελευθέρωσης του γκουρού των κλοπών από το σωφρονιστικό ίδρυμα, δίχως να το αντιληφθεί κανείς. Ακόμη πιο ευφυής είναι η ιδέα του να απονείμει τον συγκεκριμένο ρόλο του πανέξυπνου, αν και ποτέ δεν πείθει γι αυτό, λιγομίλητου, βετεράνου της στενής και εκκεντρικού κλεφταρά, στον Daniel Craig, που ασπρομάλλης εδώ και μακρυά από τα τζειμσμποντικά σμόκιν, σου δίνει την εντύπωση πως είναι ένας ηθοποιός που διαβάζεις για πρώτη φορά στο εκράν και δεν κοιτάς την ώρα να τον ξανασυναντήσεις για να τον χορτάσεις. Άλλη ταινία, άμα τη εμφανίσει του, έστω και μόνον υποστηρικτικά.

Αφού οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες είναι μοιρασμένοι σε ένα τρίο που διαθέτει απίθανη χημεία, παρότι ετερόκλητης υποκριτικής αξίας και δυνατότητας. Ο Channing Magic Mike Tatum, δίνει ξανά τα χέρια με τον Sodie, πολύ βαρύτερος και αργοκίνητος ετούτη την φορά, ώστε να αναδείξει το μέγεθος της ψυχοσωματικής παραίτησης ενός φέρελπι νέου, ενόψει μιας ζωής που δεν είναι ακριβώς εκείνη που καρτερούσε. Πανάξιος συμπαραστάτης ο πλέον ερμηνευτικά αποκαλυπτικός ηθοποιός της δεκαετίας Adam Driver, ως μονόχειρας μπαρτέντερ - εξ κομάντο, παρατημένο θύμα των πατριωτικών απαιτήσεων της Αμέρικα, που στέλνει στο διάολο αρχές και ηθικές αναστολές, βλέποντας πως κανείς δεν θα γνοιαστεί για εκείνον. Τα μισά - όχι και τόσο πολιτικά ορθά είναι είναι η αλήθεια - αστεία του σεναρίου, είναι βασισμένα πάνω στην μη αρτιμελώς ιδιόμορφη περσόνα του. Έκπληξη τέλος ορίζει η θηλυκή πλευρά του τριγώνου, Καλιφορνέζα Riley Keough, που ως το αισιόδοξο αδελφάκι ορίζει ότι πιο κάντρι χοτ έχουν δει τα μάτια μας, από την εποχή της Ντέιζι Ντιουκ!

Το κόλπο του Soderbergh πάντως, γνωρίζοντας από πριν πως θα πέσει σε παγίδες, δεν τις αποφεύγει, αντιθέτως πέφτει μέσα τους, προκαλώντας τον ανάλογο κρότο. Υπ αριθμόν ένα φλόπα η παρουσία στο απόλυτο σύνολο της, του Seth MacFarlane, που πίσω από μια ηλίθια περούκα κι ένα πανηλίθιο μουστάκι, προκαλεί απορία για τον λόγο που υπάρχει στο φιλμ. Ανούσια προσθήκη, καθαρή αμερικανιά, που ποτέ δεν κολλάει στο λοιπό παζλ. Ομοίως ανεξήγητη, αναιμική, ουδέτερη η ανιαρή καλησπέρα της 2 στα 2 Όσκαρς Hilary Swank, που συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν συνταξιούχα. Κλείσιμο στις αρνητικές μου εντυπώσεις, κάνω με την αναφορά στην αξιοπρεπή ως ψιλοβλάχα πρώην σύζυγο του αρχηγού Λόγκαν, Katie Holmes, που καθώς φαίνεται το διαζύγιο στην αληθινή της ζωή, την έχει ζορίσει μοστρικά, ώστε να δείχνει καμιά εικοσαριά χρόνια μεγαλύτερη από τα σαράντα που είναι στ αλήθεια. Κουκλάκι σωστό την θυμάμαι. Πάνε αυτά...

Για δύο ώρες, όπως ακριβώς το υπόσχεται ο Soderbergh, δεν πρέπει να υπάρξει θεατής που να μην περάσει από όμορφα έως πολύ καλά, παρακολουθώντας και υποστηρίζοντας την (ανήθικη) δράση των Λόγκαν να ξαφρίσουν τους παράδες. Κέφι, ζωντάνια, τέμπο, έξυπνα δοσμένα κλισέ, σέξι χιουμοριστική διάθεση, σκηνοθεσία που ποτέ της δεν βαραίνει παρόλες τις μικρές αστοχίες, χαρακτηρίζουν μια ακόμη κίνηση του μετρ, πάνω σε έναν στίβο που γνωρίζει πάρα πολύ καλά. Συνεπώς το επίσημο καμ μπακ του μίστερ Crash, πιάνει τόπο, τον βάζει ξανά στο κάδρο από όπου κατάτι τον είχαμε λησμονήσει, προκαλώντας στους σινεφίλ φανς του έργου του, το συναίσθημα πως είναι εδώ και σύντομα θα μεγαλουργήσει ξανά.

Αχ αυτά τα σαράντα...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τι συμβαίνει όταν παύεις να είσαι ροκ εν ρολ;;;;

Ο Guillaume Canet γεννήθηκε στις 10 Απριλίου του 1973 στη Βουλώνη, στη γαλλική ακτή της Μάγχης. Η οικογένειά του επί γενιές ολόκληρες ασχολείται με την εκτροφή λόγων. Και ο ίδιος ασχολήθηκε επαγγελματικά με την ιππασία έως ότου ένας άσχημος τραυματισμός στο γόνατό του σταμάτησε την καριέρα του – αν και συνεχίζει να ασχολείται ερασιτεχνικά. Εκείνος ο τραυματισμός, όμως, αποτέλεσε κατά μία έννοια το αίτιο για να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο τόσο ως ηθοποιός όσο και ως σκηνοθέτης.

Αυτή είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία την οποία σκηνοθετεί. Η προηγούμενη φιλμογραφία του ως σκηνοθέτης έχει ως εξής: «Έρωτας αλά γαλλικά» (Mon idole, 2002), «Μην το πεις σε κανέναν» (Ne le dis à personne, 2006), «Μικρά αθώα ψέματα» (Les petits mouchoirs, 2010) και «Ο νόμος του αίματος» (Blood Ties, 2013). Μπροστά και πίσω από το φακό έχει βρεθεί στην πρώτη του ταινία και στην τωρινή. Στην πρώτη του ταινία είχε συμπρωταγωνίστρια την τότε σύζυγό του, Diane Kruger ενώ στην τελευταία έχει ως συμπρωταγωνίστρια την εράστριά του και μητέρα των δύο παιδιών του, Marion Cotillard, την οποία έχει σκηνοθετήσει σε άλλες δύο από τις ταινίες του! Αυτή είναι η τέταρτη ταινία στην οποία συμπρωταγωνιστεί με την Cotillard (η μία είναι η κινουμένων σχεδίων «Ο μικρός πρίγκιπας» (The Little Prince, 2015), στην οποία δάνεισαν τη φωνή τους) με την πρώτη να είναι η φοβερή και τρομερή ταινία «Αγάπα με αν τολμάς» (Jeux d'enfants, 2003). Το «Μεγάλωσε αν τολμάς» βγήκε στη Γαλλία στις 15 Φεβρουαρίου (πριν έξι μήνες δηλαδή) και την ταινία είδαν πάνω από 1,2 εκατομμύριο θεατές.

Η υπόθεση: O 43χρονος Guillaume Canet έχει όλα όσα χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένος. Πετυχημένος ηθοποιός, ζει μαζί με την πανέμορφη κι εξίσου πετυχημένη ηθοποιό Marion Cotillard και το παιδάκι τους και ασχολείται με το αγαπημένο του σπορ, που είναι η ιππασία. Ωστόσο, ο εγωισμός του και κυρίως η ματαιοδοξία του θίγονται όταν μια νεαρή δημοσιογράφος που του παίρνει συνέντευξη, του μιλάει μονάχα για τους νεαρότερους συναδέλφους του, Pierre Niney και Gaspard Ulliel, ως την ανερχόμενη γενιά και ως sex symbols. Η Camille, μια νεαρή 20χρονη ηθοποιός με την οποία γυρίζει μια ταινία, θα του υπενθυμίζει επίσης επίμονα την ηλικία του. Για τον Canet, αυτή η περίοδος είναι περίοδος ενδοσκόπησης και ο ίδιος αρχίζει να φέρεται παράξενα δυσαρεστώντας τη σύντροφό του και τους δικούς του. Μέχρι πού θα φτάσει όλο αυτό;

Η άποψή μας: Χρειάζεται πολύ θάρρος για να χρησιμοποιήσεις την κινηματογραφική κάμερα ως καθρέφτη και να βάλεις μπροστά της τον εαυτό σου: να καταγράψεις τη ζωή σου ως ντοκιμαντέρ και ως μυθοπλασία ταυτόχρονα! Ο Canet ψυχαναλύεται μπροστά στα μάτια μας και δεν χαρίζεται σε κανέναν και κυρίως στον εαυτό του, στην περσόνα του! Εννοείται ότι όλα όσα βλέπουμε δεν είναι αλήθεια: αυτό που γυρίζει δεν είναι ντοκιμαντέρ. Είναι όμως κατά μία έννοια ένα mockumentary με μπόλικα αληθινά στοιχεία κι άλλα τα οποία είναι κατασκευασμένα. Πχ, ο Canet ήταν και συνεχίζει να είναι λάτρης της ιππασίας όντως. Στην ταινία εμφανίζεται η πραγματική του σύντροφος, η πραγματική του μητέρα, το αγοράκι όμως που έχει αποκτήσει με την Cotillard δεν εμφανίζεται στην ταινία – το παίζει ένα άλλο αγοράκι!

Ο Canet από τη μια παίζει με το αδηφάγο βλέμμα του κοινού και την ανάγκη του για... κουτσομπολιό και από την άλλη, κατακρίνει τη ματαιοδοξία του ίδιου και γενικά των ηθοποιών – σταρ, σε μια ταινία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η... αποθέωση της ματαιοδοξίας! Κι όλο αυτό το κάνει με πολύ, πολύ χιούμορ. Υπάρχουν σκηνές στην ταινία όπου γελάς πάρα πολύ και δυνατά. Ο Canet χαλιέται που τον περνάνε για ξενέρωτο. Χαλιέται που δεν βγαίνει με τους φίλους του. Χαλιέται που υποδύεται ρόλους πατεράδων πλέον αντί εραστών. Χαλιέται που η νεαρή συμπρωταγωνίστριά του δεν τον βλέπει ερωτικά. Χαλιέται που τον κοροϊδεύουν για την ενασχόλησή του με τα άλογα. Χαλιέται που δεν είναι πλέον rock'n roll, όπως είναι και ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας. Βεβαίως, μπορεί ποτέ να μην ήταν rock'n roll, αλλά αυτό το προσπερνάμε... Ο Canet μπαίνει στα άδυτα (χμ...) της κινηματογραφικής βιομηχανίας made in France και τα χώνει γενικώς! Κάθε του προσπάθεια να «βγει» πιο cool στέφεται με μεγαλύτερη αποτυχία από την προηγούμενη!

Στα γυρίσματα της ταινίας που γυρίζει μέσα στην ταινία, κάνει παλαβομάρες και οι υπόλοιποι δεν μπορούν να τον ανεχθούν. Ζητάει βοήθεια από τον κολλητό του, Gilles Lellouche, λες και αυτό που έχει ο Gilles και δεν έχει ο ίδιος, μπορεί να διδαχθεί, να μεταδοθεί, να μπολιαστεί. Πηγαίνει στον θεό Johnny Hallyday (του οποίου η νεαρότατη και ομορφότατη πραγματική σύντροφός του, την οποία επίσης βλέπουμε να υποδύεται τον εαυτό της, προσπαθεί να του κόψει το τσιγάρο προκειμένου να προστατέψει την υγεία του κι εκείνος καπνίζει μπάφους!) και του... κόβεται η μαγκιά! Πηγαίνει για κάστινγκ στον Ben Foster ο οποίος ψάχνει νεαρό Γάλλο ηθοποιό για τη νέα του ταινία, έναν ηθοποιό που να μιλάει καλά αγγλικά, και εξευτελίζεται! Πηγαίνει στο γραφείο παραγωγής, στους ανθρώπους που γνωρίζει σχεδόν σε όλη του την επαγγελματική ζωή και τους βγάζει όλους έξω φρενών – είναι η σκηνή με την οποία γελάσαμε περισσότερο! Και η Marion είναι τρελαμένη με το να προσπαθεί να μάθει γαλλικά του Κεμπέκ, προκειμένου να λάβει μέρος στη νέα ταινία του Javier Dollan, όπως όντως συνέβη στην πραγματικότητα! Χαμός!

Το θάρρος του Canet μάλιστα είναι τόσο μεγάλο που όσο πλησιάζει στο τέλος η ταινία, τόσο περισσότερο... ξεφεύγει! Η υποκριτική, μάλλον το πλέον ναρκισσιστικό από όλα τα επαγγέλματα του κόσμου, επιζητεί τη μόνιμη νεότητα. Σαν τον Δράκουλα ένα πράγμα. Και ο Canet βλέποντας μέσα από παραμορφωτικό φακό προφανώς, λέει, πως για την επίτευξη της αιώνιας νεότητας ο ίδιος και οι συνάδελφοί του προχωρούν σε συμφωνίες με το διάβολο. Που στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να είναι ένας γκουρού που σου κάνει... μπότοξ. Εκεί, λοιπόν, στο τελευταίο 20λεπτο, εκεί όπου ο ηθοποιός έχει χάσει πλέον την εικόνα του εαυτού του, εκεί η ταινία αγγίζει την υστερία. Τραβάει τα πράγματα στα άκρα.

Ας είναι. Μας έχει δώσει προηγουμένως απίστευτα πολλά πράγματα για να γελάσουμε. Με τα χάλια των ηθοποιών. Και γιατί όχι, με τα δικά μας...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 31 Αυγούστου 2017 από την Rosebud 21

του Θόδωρου Γιαχουστίδη

Ναι, το κάναμε και αυτό!

Το θέμα είναι πως όταν δεν υπάρχουν δρόμοι για να φτάσεις εκεί που θέλεις, πρέπει να τους δημιουργείς. Πάρτε για παράδειγμα αυτήν την... ανταπόκριση! Πήγα εγώ ποτέ στο Λοκάρνο; Όχι, ποτέ, αν και πολύ θα το ήθελα. Οπότε, τι σόι... ανταπόκριση είναι αυτή; Εμ, εδώ σε θέλω μάγκα μου! Ένα θα σας πω: ας είναι καλά το Festival Scope!

Τι είναι το Festival Scope; Ας κάνω τη μετάφραση κατευθείαν από το site τους:
«Τα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ αποτελούν ένα εξαιρετικό παράθυρο ανακάλυψης νέων, ταλαντούχων δημιουργών και παρακολούθησης των τελευταίων τους δουλειών. To Festival Scope φέρνει αυτές τις ταινίες στο διαδίκτυο, επιτρέποντας να παρακολουθήσει κανείς online, τμήμα συγκεκριμένων φεστιβάλ από όλη την υφήλιο. Σε συνεργασία με τα πιο αναγνωρισμένα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, το Festival Scope είναι περήφανο για το γεγονός ότι παρουσιάζει μια επιλογή ταινιών, πολλές φορές αμέσως μετά την παγκόσμια πρεμιέρα τους μέσα σε κινηματογραφική αίθουσα στα φεστιβάλ! Οδηγώντας αυτούς τους τίτλους να είναι προσιτοί για λίγες μέρες αμέσως μετά τις πρεμιέρες τους, το Festival Scope στοχεύει από τη μια να δώσει την ευκαιρία στους σινεφίλ να πάρουν μια γεύση από ταινίες που θα βγουν στις αίθουσες προσεχώς κι από την άλλη συμμετέχουν στην προώθηση αυτών των ταινιών, βοηθώντας τες να βρουν το κοινό που τις αξίζει».

Ωραίο; Τι ωραίο, καταπληκτικό! Λίγο πριν ξεκινήσουν δύο από τα πιο σπουδαία κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, εκείνα της Βενετίας (30 Αυγούστου με 9 Σεπτεμβρίου) και του Τορόντο (7 με 17 Σεπτεμβρίου), εμείς θα σας παρουσιάσουμε πέντε πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες (ως επί τω πλείστον, μην τρελαθούμε κιόλας), από το παράλληλο του επίσημου διαγωνιστικού, επίσης διαγωνιστικό τμήμα «Cineasti del Presente», του τελευταίου φεστιβάλ του Λοκάρνο, το οποίο έλαβε χώρα στην ιταλόφωνη αυτή πόλη της Ελβετίας από τις 2 έως τις 12 Αυγούστου. Ολοκληρώθηκε δηλαδή πριν από λίγες μόλις μέρες. Και κάτι μου λέει πως κάποιες από τις ταινίες του συγκεκριμένου τμήματος – κι ενδεχομένως κάποιες από αυτές που θα σας παρουσιάσουμε εδώ – θα τις δούμε να συμμετέχουν στο προσεχές φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο διαγωνιστικό τμήμα, μιας που το δικό μας φεστιβάλ δομεί το συγκεκριμένο τμήμα από δουλειές πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών (ταρά, ταρά) και γενικώς υπάρχει μια συνεργασία μεταξύ των δύο καλλιτεχνικών οργανισμών. Για να δούμε...

Έρχονται για να αλλάξουν τους κανόνες των εκτελεστών! Από την έμπνευση του πρώην μέλους της ομάδας των Saturday Night Live, Taran Killam, που εδώ πραγματοποιεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, έρχεται η κωμική περιπέτεια δράσης Killing Gunther, μια ανατρεπτικού έως και εκκεντρικού ύφους action movie, διαφορετική εκ πρώτης όψης από τον σωρό. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο Γκάνθερ, ο υπ αριθμός ένα επαγγελματίας δολοφόνος του κόσμου, τον οποίο έχει βάλει στο στόχαστρο μια φράξια πιστολέρο, προκειμένου να τον εξοντώσουν και να πάρουν εκείνοι την θέση στον θρόνο του. Για εκείνο που δεν είναι προετοιμασμένοι είναι για το γεγονός πως ο έμπειρος μισθοφόρος, πάντοτε βρίσκεται ένα βήμα μπροστά τους. Στα βήματα που ορίζει η γενικότερη παραγωγή, βαδίζει και το εκρηκτικό - κυριολεκτικά - τρέιλερ που έδωσε μόλις στην κυκλοφορία η διανομή, υποσχόμενη κέφι και διασκέδαση, συνδυασμένη με επί της οθόνης πανζουρλισμό από τις 20 Οκτωβρίου, όταν και ο Εξολοθρευτής Γκάνθερ θα πραγματοποιήσει την επίσημη έξοδο του στις αίθουσες.

Με την αναφορά στον Terminator διόλου τυχαία να είναι, αφού ο αγέραστος Arnold Schwarzenegger στην μετα-πολιτική του καριέρα, επιστρέφει και πάλι σε ρόλο που τον έχει παίξει πολλάκις στα δάκτυλα, συνδυασμένο μάλιστα με το αγαπημένο του κωμικό ύφος, που επίσης υπηρέτησε με επιτυχία στο μακρινό όμως παρελθόν. Από τα επεισόδια του SNL προέρχονται και οι συνοδοιπόροι του εδώ, που φτιάχνουν την ομάδα ενάντιας κρούσης του, όπως την αποτελούν οι Bobby Moynihan, Cobie Smulders, Allison Tolman.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Dunkirk	Tanweer	1	119	53.457	53.457
2	Atomic Blonde	Spentzos Films	2	35	9.149	21.843
3	Tulip Fever	Odeon	1	38	5.669	5.669
4	The Son Of Bigfoot	Odeon	2	70	5.564	23.404
5	The Hitman's Bodyguard	Odeon	2	50	5.343	24.655
6	Baby Driver	Feelgood Ent.	2	41	3.559	21.916
7	Que Dios nos perdone	Rosebud 21	3	9	2.494	26.884
8	Trip To Spain	Filmtrade	1	9	1.419	1.419
9	Wind River	Spentzos Films	4	7	1.234	32.337
10	Cars 3	Feelgood Ent.	7	28	1.202	179.010

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ