Movies Ltd

του zerVo (@moviesltd)

Ενδεχόμενα να έχουμε συνδέσει την εικόνα του πανέμορφου πραγματικά αυτού άνθους, συμβόλου της αγάπης, με τα απέραντα λιβάδια που παράγεται μαζικά στις Κάτω Χώρες, όπως και τα κουκλίστικα παζάρια εκεί στις όχθες των καναλιών του Άμστελ, ποταμού - εισβολέα στην καρδιά της Ολλανδικής πρωτεύουσας. Στην πραγματικότητα η μακρά ιστορία του λουλουδιού έχει τις ρίζες της στα βάθη της Ασίας, από όπου ξεκίνησε το ταξίδι του, εντυπωσιάζοντας με την μαγευτική του όψη τους κατοίκους τόσο του Βυζαντίου (υπάρχουν ακόμη απεικονίσεις εμβλημάτων της εποχής, όπου κρατά κυρίαρχο ρόλο) όσο και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (ο επίσημος θυρεός του Ιράν, διατηρεί το σχήμα του). Στην περίοδο που η τουλίπα, φυτό άγνωστο στους πάντες, ταξίδεψε στην Γηραιά Ήπειρο, αναζητώντας καινούργια πατρίδα, μας ταξιδεύει η ρομαντική dramedy εποχής Tulip Fever, που βασίζεται θεματικά σε μυθιστόρημα Deborah Moggach.

Από το ορφανοτροφείο της Αγίας Ούρσουλας την πήρε την όμορφη Σοφία, κοριτσάκι μικρό, άμαθο αλλά και χωρίς σπουδαία όνειρα για το μέλλον, ο ηλικιωμένος, εύπορος και σεβάσμιος στην υψηλή κοινωνία του πολύβουου Άμστερνταμ, Κορνέλις Ζάντφορντ και την έχει μετατρέψει σε κυρία των τιμών, με τα πανάκριβα ρούχα, τα λαμπερά κοσμήματα, όλες της τις ανέσεις. Μοναδική επιθυμία του εξηντάχρονου άντρα, είναι να του χαρίσει κάποια στιγμή τα παιδιά που επιθυμεί, προκειμένου να γεμίσει με νεανικές φωνούλες το μουντό, τεράστιο σπιτικό τους. Ολοκλήρωση της φαμίλιας που ακόμη δεν έχει πραγματοποιηθεί, με τις πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο στο άμεσο μέλλον, διαρκώς να λιγοστεύουν.

Μολονότι ο εισοδηματίας προσφέρει τα πάντα στην νεαρή σύζυγό του, εκείνη νιώθει πνιγμένη, σαν παγιδευμένη πίσω από τα παράθυρα της οικίας τους. Διέξοδο και απελευθέρωση που θα βρει την στιγμή που θα τους επισκεφθεί ο νεαρός, γοητευτικός και ραγδαία ανερχόμενος Ολλανδός καλλιτέχνης Γιαν Φαν Λοος, προκειμένου να φιλοτεχνήσει το οικογενειακό τους πορτρέτο. Ο παράνομος δεσμός που ραγδαία θα αναπτυχθεί μεταξύ τους, φλογερός και παθιασμένος, θα ωθήσει τους εραστές να σχεδιάσουν πλάνα απόδρασης από την μεγαλούπολη. Και οι γκίλντες που τους χρειάζονται για να το θέσουν σε λειτουργία, μπορούν να βγουν μόνο μέσα από το το χρηματιστήριο και την ραγδαία άνοδο της μετοχής ενός καινούργιου είδους λουλουδιού που κάνει θραύση, της πάμπολλων λογιών και  αποχρώσεων τουλίπας.

Τα πάντα πρέπει όμως να κινηθούν κάτω από άκρα μυστικότητα, δίχως να αντιληφθεί ο απατημένος σύζυγός το παραμικρό, αλλά και χωρίς να υποκινηθούν υποψίες πως κάτι μυστήριο συμβαίνει, Απρόσμενο σύμμαχο στο σχέδιο της, η μελαγχολική Σοφία θα βρει στο πρόσωπο της οικιακής βοηθού Μαρίας, που δεν θα διστάσει να πάρει μέρος στην παράσταση που έχει καλά στηθεί για να παραπλανηθεί το αφεντικό της. Ακόμη και η απρόσμενη εγκυμοσύνη της παραδουλεύτρας, αποτέλεσμα του δεσμού της με τον δυναμικό ψαρά Ουίλιαμ, θα ορίσει έναν επιπλέον καταλύτη προκειμένου το ερωτευμένο ζευγάρι να σπάσει τις αλυσίδες, που δεν του επιτρέπουν να ευχαριστηθεί ελεύθερα τον έρωτα του...

Συνεπώς όχι μόνο ένα, αλλά δύο είναι τα ρομάντζα που αναπτύσσονται στην γραμμικά αφηγούμενη, όμως διαρκώς μετακινούμενη σε πολλαπλά παράλληλης δράσης μέτωπα, ετούτη ιστορία, που δεν φείδεται ιδιομορφιών στην εξέλιξη της. Γεγονός που προκύπτει από το ίδιο το σενάριο, που δεν ακολουθεί, προς μεγάλη μου έκπληξη, πορεία ερωτικού θρίλερ, τύπου Ολέθριας Σχέσης του 17ου αιώνα, όπως υπόσχεται η εισαγωγή, μα αντιθέτως βολτάρει σχεδόν μόνιμα σε γλαφυρά μονοπάτια, που μπορεί να δίνουν έναν ιδιόμορφο εύθυμο τόνο στην πλοκή, διαλύουν συνεχώς όμως το όποιο σασπένς είναι ακόμη ζωντανό, για το που οδηγείται το πράγμα. Μπερδεμένος και έχοντας απολέσει τα γκέμια από τα χέρια του, ειδικά στο δεύτερο μισό της δημιουργίας του, ο Justin Chadwick, στο τέταρτο μεγάλου μήκους κινηματογραφικό του βήμα (στα μέρη μας έχουμε δει τόσο τον ιστορικό του Mandela, όσο και το παρόμοιας υφής με το παρόν, The Other Boleyn Girl) χάνει την ευκαιρία να δώσει μια πραγματική ταυτότητα στο έργο του, που στο σύνολο του σχεδόν παραμένει μετέωρο στο ερώτημα, ποιο ακριβώς είδος υπηρετεί. Συνεπώς μετά και από τις Μολιερικές παρεμβάσεις, εκεί κάπου στις ώρες του τοκετού, που κανονικά θα έπρεπε να εκτοξευτεί η αγωνία, το ανατρεπτικά λυτρωτικό φινάλε, μάλλον φαντάζει ξεκομμένο των όποιων προσδοκιών.

Κι όμως παρότι χρονικά αγγίζει το δίωρο, το Tulip Fever δεν καταφέρνει να ορίσει με επιτυχία το ζευγάρωμα δύο νέων και φιλόδοξων ανθρώπων, μιας άλλης έστω εποχής. Ευθύνη που μάλλον βαρύνει πιότερο το σερνικό στέλεχος των les amants, τον Dane De Haan, που παρότι κλειστών 32 Μαίων, η πολύ νεανική του όψη, δεν πείθει ποτέ ως χαρισματικός αρτίστας σύγχρονος του Vermeer. Πόσο μάλλον να ορίσει το παθιασμένο ερωτικό ήμισυ, κουλαντρίζοντας στο κρεβάτι αυτό το διψασμένο αιλουροειδές από την Σουηδία. Μην ξεχνιόμαστε. Η δεσποινίς Alicia Vikander από το Γκέτεμποργκ είναι ήδη Οσκαρούχα και τέτοιου είδους χαλαρές ερμηνευτικές περιπτύξεις τις έχει για πλάκα στο τσεπάκι της. Η χημεία της όμως με τον παρτενέρ - με εκεινού φταίξιμο ξαναλέω - είναι ελάχιστη και δεν δικαιολογεί ποτέ την εμμονή του εξωσυζυγικού ντουέτου για να ανοίξει φτερά για μια νέα ιδανική ζωή. Αντιθέτως πολύ ορθότερα τρέχει το έτερο ρομαντζάκι, στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, ανάμεσα στην υπηρέτρια και τον κουβαλητή (Holliday Grainger και Jack O'Connell) σε τέτοιο βαθμό ώστε να ανταμείβονται αμφότεροι από την ευλογία του χάπι έντ.

Άρλεκιν δαντέλας, κορσέ και έντονης υγρασίας, ως εξελισσόμενο στο πλάι του ποταμού, πολυεπίπεδο σε λογική μα και αναιμικό σε δράση, που διαθέτει υψηλού λέβελ διεύθυνση παραγωγής, στην αναπαράσταση της Girl Of The Golden Earring εποχής, όχι όμως και την ανάλογη έμπνευση για να κρατήσει τον θεατή του σε εγρήγορση μέχρι τέλους. Χαρακτήρες ελάχιστα φροντισμένοι και αναλυμένοι εις βάθος, εκτός ίσως του πιο δραματικού όλων, του φουκαρά πλούσιου γέροντα - ο Christophe Waltz με άνεση στέκει δυο υποκριτικά επίπεδα πάνω από όλους - που στην τελική ευθεία της ζωής του, δέχεται τέτοιο μαρτυρικό κτύπημα. Ενδιαφέρουσα στιγμή, όχι ξεχωριστή πάντως, αν και θα μπορούσε να γίνει με λίγο παραπάνω ρίσκο, που αν μη τι άλλο μας προσφέρει και ένα σημαντικό πρόσθετο ιδεολογικό στοιχείο, για το πως λειτουργούσε, τέσσερις αιώνες πριν, η ζούγκλα του στοκ μάρκετ...

Ένας ακόμη κορυφαίος μάστορας του κινηματογραφικού τρόμου, ο σπουδαίος Tobe Hooper, δημιουργός τεράστιων επιτυχιών του είδους όπως ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι και το Πνεύμα του Κακού, έφυγε από την ζωή στο Σέρμαν Όουκς της Καλιφόρνια σε ηλικία 74 ετών, κάτω από αδιευκρίνιστες προς το παρόν συνθήκες.

Η χρονολογία έδειχνε 1974 όταν ο Hooper ολοκληρώνοντας το The Texas Chainsaw Massacre, με κόστος που δεν ξεπερνούσε τις 300 χιλιάδες δολάρια, θα παρουσιάζει μια από τις πλέον επιδραστικές δημιουργίες τρόμου στα χρονικά του σινεμά. Η ιστορία της άτυχης νεανικής φράξιας που κατά την διάρκεια ταξιδιού της στην αφιλόξενη αμερικάνικη ύπαιθρο στον Νότο, θα πέσει πάνω σε συμμορία κανιβάλων, χάρη στην ρεαλιστική της προσέγγιση, θα σκορπίσει αμέτρητες ανατριχίλες στο σοκαρισμένο από όσα παρακολουθούσε στο εκράν κοινό. Δεν είναι τυχαίο πως σε αρκετές χώρες απαγορεύτηκε η προβολή της, λόγω της ωμής βίας που παρουσίαζε. Σε συνέχεια της επιτυχίας, ο Hooper 12 χρόνια μετά θα σκηνοθετήσει κι ένα όχι τόσο προσεγμένο σίκουελ, περισσότερο σατιρικού χαρακτήρα, ταινία που αποτελούσε μέρος του υψηλών αποδοχών συμβολαίου του, με το στούντιο της Cannon.

Κορυφαία στιγμή στην καριέρα του θα αποτελέσει η συνεργασία του με τον Steven Spielberg το 1982, όταν έχοντας την οικονομική υποστήριξη του The Beard, που συνέγραψε και το σενάριο, θα σκηνοθετήσει το ανατριχιαστικό Poltergeist, υπογράφοντας μια από τις κλασσικότερες στιγμές του genre. Η τρομακτική ιστορία της οικογένειας που εντελώς αναπάντεχα μετακομίζει σε ένα σπίτι στοιχειωμένο από επιθετικά φαντάσματα, θα γίνει το κορυφαίο χιτ της χρονιάς για την MGM ως η όγδοη εμπορικότερη ταινία της σεζόν. Αξιόλογες επίσης στιγμές στην καριέρα του υπήρξαν οι ταινίες σφραγίδας Cannon, Lifeforce και Invaders From Mars, διασκευή της γνωστής ταινίας με εξωγήινους του 1953. Ο Hooper στην πορεία του ασχολήθηκε και με την μικρή οθόνη, με πιο σημαντική στιγμή την μίνι σειρά Salem's Lot του 1979, όπου συνεργάστηκε με τον μετρ του τρόμου Stephen King. Το δύο δίωρων επεισοδίων πόνημα, σε αρκετές αγορές μονταρίστηκε ξανά και κυκλοφόρησε ως μια ενιαία ταινία στους κινηματογράφους. Το κύκνειο άσμα του Hooper, που ακολούθησε λιγότερο γνωστά φιλμς του, όπως τα Toolbox Murder και Mortuary, ήταν η ταινία Djinn που κυκλοφόρησε το 2013.

Ο Tobe Hooper γεννήθηκε το 1943 στο Όστιν του Τέξας και πριν ασχοληθεί με την έβδομη τέχνη - ξεκίνησε σαν ντοκιμαντερίστας - δίδασκε σε κολέγια του Lone Star.

RIP

Δεν υπάρχουν καλοί! Να μια ταινία που ενδεχόμενα μπορεί να αποτελέσει μία από τις πιο σπουδαίες εκπλήξεις του επερχόμενου φεστιβάλ κινηματογράφου του Τορόντο, όπου πρόκειται να πραγματοποιήσει την επίσημη πρώτη της. Πρόκειται για την νέα δημιουργία του Νοτιοαφρικανού Michael Matthews, Five Fingers For Marseilles, ένα νέο - γουεστερν που χρησιμοποιεί για ερημικό του φόντο τις άγριες και αδειανές εκτάσεις στον νότο της Μαύρης Ηπείρου, εκεί που εκτυλίσσεται το γεμάτο ανατροπές περιπετειώδες στόρι. Εποχή του Απαρτχάιντ. Το μικρό χωριό του Ρέιλγουέι, απειλείται από την επικείμενη έφοδο των διεφθαρμένων αστυνομικών της παραδιπλανής κωμόπολης Μαρσέιγ και μόνο οι πέντε αδελφοί, γνωστοί σαν τα Πέντε Δάκτυλα, μπορούν να ανακόψουν την μανιασμένη τους πορεία. Μια μάχη άνιση, όπου ο πιο θερμόαιμος των αμυνομένων, ο Τάου, θα σκοτώσει δύο μπάτσους, ενέργεια που θα οδηγήσει στην σύλληψη και κατόπιν στην φυλάκιση του. Είκοσι χρόνια μετά, έχοντας βγει από την φυλακή, είναι πλέον ένας ονομαστός πιστολέρο, ο διαβόητος Λέον της Μασσαλίας, που κανείς δεν επιθυμεί να έχει για εχθρό του. Στην πραγματικότητα μέσα του είναι ένας άδειος και απελπισμένος χαρακτήρας, που το μόνο που επιθυμεί είναι να γυρίσει στον τόπο του και να ξανασυναντήσει τα αγαπημένα του πρόσωπα. Με τέμπο κλασσικού γουέστερν ξετυλίγεται το πολύ ενδιαφέρον και υποτιτλισμένο στα αγγλικά τρέιλερ, για το φιλμ που αναμένεται να ξεκινήσει την πορεία τους στους κινηματογράφους, στις αρχές του επόμενου έτους.

Σε συνεργασία με τον σεναριογράφο του έργου Sean Drummond, ο Matthews περπάτησε περισσότερα από πέντε χιλιάδες μίλια ερήμου για να εντοπίσει τις κατάλληλες τοποθεσίες, που θα όριζαν το φυσικό φόντο της πλοκής. Εννοείται πως οι πρωταγωνιστές δεν είναι διάσημοι στο ευρύτερο διεθνές κοινό, με το ερμηνευτικό καστ να αποτελούν οι ντόπιοι Vuyo Dabula, Hamilton Dhlamini, Zethu Dlomo, Kenneth Nkosi, Mduduzi Mabaso, Aubrey Poolo, Lizwi Vilakazi, Warren Masemola, Anthony Oseyemi, Brendon Daniels και Jerry Mofokeng.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Εκείνη είναι το όνειρο του, εκείνος είναι ο εφιάλτης του... Μια ακόμη ταινία παραγωγής του τηλεοπτικού καναλιού Netflix, είναι η περίπτωση του Little Evil, που κινείται μεν στον χώρο του horror, με έντονα όμως τα ψήγματα του χιούμορ στην εξέλιξη της πλοκής του. Στο επίκεντρο της ιστορίας που περιγράφει το φιλμ, το οποίος σκηνοθετεί ο Eli Craig, γνωστός στους φανς του είδους από το Tucker And Dave Vs Evil, βρίσκεται ο Γκάρυ, που μόλις έχει κάνει πραγματικότητα το όραμα του να παντρευτεί την γυναίκα που λατρεύει, την όμορφη Σαμάνθα. Για εκείνο που δεν είναι καν προετοιμασμένος, είναι για το γεγονός πως ο εξάχρονος γιος της από προηγούμενο γάμο της, είναι ο ίδιος ο Αντίχριστος. Η ιδέα που φυσικά και δεν είναι πρωτότυπη και στηρίζεται στην αειθαλή έμπνευση του The Omen, εδώ αποδίδεται με μια ενδιαφέρουσα γλαφυρότητα,. όπως διαφαίνεται και από το εξαιρετικά καλοστημένο τρέιλερ, που η διανομή έδωσε στην κυκλοφορία, ανακοινώνοντας την ημερομηνία κυκλοφορίας, την 1η Σεπτεμβρίου, τόσο στις αίθουσες, όσο και στο video on demand.

Ο αξιόλογος κωμικός Adam Scott κρατά τον βασικό ρόλο του προβληματισμένου μέσα στην γενική του χαρά φουκαρά, ενώ η ευειδής Evangeline Lilly παίζει την αγαπημένη του.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Κάποια κορίτσια δεν ανήκουν σε αυτό τον κόσμο. Η συνύπαρξη δύο σημαντικών προσωπικοτήτων, του σκηνοθέτη John Cameron Mitchell και του σεναριογράφου Neil Gaiman, είναι εκείνη που όρισε την ταινία How To Talk To Girls At Parties ως μια από τις πλέον συζητημένες στο πρόσφατο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών. Η ταινία πάντως του Αμερικάνου δημιουργού του Hedwig, του Shortbus και του Rabbit Hole δεν είχε την θετικότερη ανταπόκριση μετά την πρώτη της προβολή στην κρουαζέτ, καθώς δεν ανταποκρίθηκε πλήρως στις απαιτήσει του φανατικού κοινού, που ακολουθεί τον Mitchell σε κάθε του βήμα. Η ιστορία της νεαρής εξωγήινης που κατά την διάρκεια του αστρικού της ταιξιού στο σύμπαν θα ξεφύγει από την ομάδα της και θα προσγειωθεί στην γη και πιο συγκεκριμένα στο Λονδρέζικο Κρόυντον, όπου θα ενταχθεί στην ομύγηρη των πανκς, αγοράστηκε από την διανομή της Α24 που θα την κυκλοφορήσει στις αμερικάνικες αίθουσες στις αρχές του 2018, σχετικά αργότερα από την αντίστοιχη γιαπωνέζικη (που έδειξε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το θέμα) όπου θα κάνει και την παγκόσμια πρώτη της στα τέλη του έτους. Στυλιζαρισμένο το εισαγωγικό τρέιλερ αναπλάθει την εποχή της δεκαετίας του 70, όπου λαμβάνει χώρα η πλοκή, ορίζοντας τον καμβά της εξέλιξης μιας εκκεντρικής ιστορίας επιστημονικής φαντασίας.

Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Βρετανού ροκά με τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής, υποδύεται ο διαρκώς ανερχόμενος και ταλαντούχος Alex Sharp, ενώ το περιφερόμενο στον γαλαξία άλιεν κορίτσι ενσαρκώνει η κουκλίνα Elle Fanning. Το υπόλοιπο καστ που δεν φείδεται αστέρων ολοκληρώνουν και οι Nicole Kidman, Ruth Wilson, Matt Lucas, Tom Brooke.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

«And I will always love you»!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Χαμός στο ίσιωμα!

Όλοι μιλάνε για το high-concept αλλά λίγοι μπορούν ακριβώς να το ορίσουν και να το προσδιορίσουν. Θα το προσπαθήσω κι εγώ, αλλά πάλι νομίζω πως δεν θα το πετύχω επακριβώς. Αλλά στο περίπου, κάτι θα μάθετε εσείς που δεν γνωρίζετε. Κατά μία έννοια, λοιπόν, high-concept είναι αυτό που λέγεται στην ταινία «Ο παίκτης» (The Player, 1992) του Robert Altman: το να μπορείς να παρουσιάσεις το τι γίνεται σε μια ταινία σε «twenty-five words or less»! Είναι το να μπορείς να πασάρεις την ιδέα σου για μια ταινία σε έναν παραγωγό μέσα σε μια πρόταση. Αλλά βέβαια, δεν μπορεί να είναι high-concept μια ταινία που περιγράφεται πχ: «μετά το θάνατο της γυναίκας του ένας άνδρας παθαίνει κατάθλιψη». Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι! Αυτό δεν είναι high-concept. Αυτό περιγράφει χιλιάδες ταινίες. High-concept όμως μπορεί να είναι κάτι τέτοιο πχ: «μετά το θάνατο της γυναίκας του ένας άνδρας ανακαλύπτει πως εκείνη ήταν εξωγήινη και πως αν δεν την αναστήσει ο κόσμος μας θα καταστραφεί». Κάτι τέτοιο! Ε, λοιπόν, η συγκεκριμένη ταινία είναι high-concept. Δεν θα μπορούσε να είναι ρεαλιστική. Και μόνο η φράση: «επαγγελματίας σωματοφύλακας προστατεύει επαγγελματία δολοφόνο» αρκεί για να την περιγράψει! Εντάξει;

Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Patrick Hughes και αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του. Προηγήθηκαν τα «Red Hill» (2010) – κυκλοφόρησε σε dvd στη χώρα μας – και «Οι αναλώσιμοι 3» (The Expendables 3, 2014). Η τελευταία του ταινία βγήκε στις ΗΠΑ μια μέρα μετά την έξοδό της στη χώρα μας και στο πρώτο της τριήμερο έπιασε την κορυφή του box office καθώς έκανε εισπράξεις που έφτασαν τα 22 εκατομμύρια δολάρια. Το budget της έφτασε τα 30 εκατομμύρια δολάρια, άρα σε μικρό χρονικό διάστημα θα ισχύει αυτό που λέμε: «τα έβγαλε τα λεφτά της»!

Η υπόθεση: Ο Μάικλ Μπράις είναι ο κορυφαίος, επαγγελματίας σωματοφύλακας στον κόσμο. Οι υπηρεσίες του είναι ΑΑΑ και ο ίδιος βάζει πάνω από όλα την ασφάλεια των πελατών του – μερικά από τα μεγαλύτερα καθάρματα παγκοσμίως – ακόμα κι αν τα μέτρα προστασίας που παίρνει θεωρούνται υπερβολικά ή βαρετά. Όλα αυτά θα αλλάξουν όταν ένας από τους πελάτες του δολοφονείται λίγο πριν ο Μπράις ολοκληρώσει την αποστολή του! Δύο χρόνια μετά, ο Μπράις έχει πέσει πολύ στην αξιολόγηση ως σωματοφύλακας καθώς δεν τον εμπιστεύονται πλέον παρά μόνον κοκάκιες μεγαλοεπιχειρηματίες. Και τα πράγματα θα... χειροτερέψουν. Θα δεχτεί ένα τηλεφώνημα από την πρώην κοπέλα του, που είναι πράκτορας της Ινερπόλ, η οποία ζητάει τη βοήθειά του. Θα χρειαστεί να μεταφέρει έναν κρατούμενο από το Μάντσεστερ στη Χάγη προκειμένου εκείνος να καταθέσει εναντίον του πρώην δικτάτορα της Λευκορωσίας, ο οποίος δικάζεται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Μόνο που ο κρατούμενος δεν είναι όποιος κι όποιος. Είναι ο Ντάριους Κινκέιτ, διαβόητος πληρωμένος δολοφόνος, ο οποίος έχει χρόνια αντιπαλότητα με τον Μπράις! Και οι δύο είναι απρόθυμοι αρχικά να κάνουν το συγκεκριμένο επικίνδυνο ταξίδι, καθώς ο Ντάριους είναι ο μοναδικός μάρτυρας στη δίκη και ο δικτάτορας τον θέλει νεκρό. Εντέλει, θα συμβιβαστούν και θα συνεργαστούν. Και θα διαπιστώσουν πως ενδεχομένως θα μπορούσαν να γίνουν και φίλοι...

Η άποψή μας: Τώρα που είδα και τις τρεις νέες περιπέτειες, που ουσιαστικά απευθύνονται στο ίδιο κοινό και οι οποίες βγήκαν την ίδια βδομάδα στη χώρα μας (μεγάλη πετυχεσά της εγχώριας διανομής, δεν λέω), έκανα μερικές επισημάνσεις. Διασκέδασα περισσότερο μάλλον με τη χειρότερη από τις τρεις, που είναι ετούτη εδώ. Α, γεια να μην μπερδευόμαστε, οι άλλες δύο είναι το Baby Driver και το Atomic Blonde. Στις δύο από τις τρεις αυτές ταινίες, οι «κακοί» έχουν προέλευση την πρώην Σοβιετική Ένωση (στην περίπτωσή μας, ο πρώην πρόεδρος της Λευκορωσίας, τον οποίο υποδύεται με την ευκολία που άλλοι πίνουν τον καφέ τους, ο Gary Oldman). Και στις τρεις ταινίες έπαθα πλάκα με τη χορογραφία. Ναι, καλά διαβάσατε, με τη χορογραφία! Οι σκηνοθέτες τέτοιων ταινιών είναι μάλλον περισσότερο κάτι σαν χορογράφοι και σαν τροχονόμοι: απλά λένε στους απίστευτους κάμεραμέν τους πού να τοποθετήσουν την κάμερα και πως αυτή να κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα ανάμεσα στους ηθοποιούς – χορευτές, για να πιάσει τα πάντα!

Είναι χαρακτηριστική η σκηνή στην ταινία μας, προς το τέλος της, στο σιδεράδικο, όπου ο Ryan Reynolds μονομαχεί με τον Λευκορώσο αρχικακό, το τσιράκι του προέδρου: πώς στο διάολο κινούνταν έτσι η κάμερα, ανάμεσα στους ηθοποιούς; Γουάου! Στο Baby Driver έπαθα πλάκα με το σάουντρακ και τον απόλυτο συγχρονισμό ανάμεσα σε αυτά που έβλεπα επί της μεγάλης οθόνης και με τον ήχο γενικότερα και τα τραγούδια ειδικότερα. Στο Atomic Blonde, που είχε και τις περισσότερες τρυπάρες στο σενάριο, έπαθα ζημιά με την Charlize Theron (τρομερή τύπισσα, που παίρνει ρίσκα, τρώει πολύ ξύλο και μας δείχνει και το ωραίο, γυμνό κορμί της) αλλά και πάλι και από το σάουντρακ. Εντελώς διαφορετικό από εκείνο της ταινίας του Wright αλλά πολύ δεκαετία του '80 και μπόλικη γερμανική ποπ!

Στην ταινία του Hughes το σάουντρακ δεν είναι τόσο «πανταχού παρών» και πάλι όμως γίνεται πανέξυπνη χρήση μουσικής και τραγουδιών, ιδίως με χαβαλεδιάρικο τρόπο. Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε το «Hello» του Lionel Ritchie ή το «I wanna know what love is» των Foreigner τόσο μα τόσο κόντρα από το μελέ περιεχόμενό τους! Και για να αποκοπούμε πλέον από τις δύο άλλες ταινίες και να επικεντρωθούμε στη συγκεκριμένη, αυτή η λογική διέπει ολόκληρη την ταινία. Η λογική του χαβαλέ. Η λογική της καζούρας. Η λογική του δεν παίρνω τίποτε στα σοβαρά, πόσο μάλλον τον εαυτό μου και... πυροβολώ ότι κινείται! Ευτυχώς! Ο Ryan Reynolds και ο Samuel L. Jackson κουβαλάν τις τόσο αναγνωρίσιμες περσόνες τους και δεν δίνουν εννοείται μαθήματα υποκριτικής αλλά... παίζουν, με την έννοια του «τα παιδία παίζει»! Και δείχνουν να το καταδιασκεδάζουν! Οι τόσο αντίθετοι χαρακτήρες που υποδύονται (λέμε τώρα) λειτουργούν μέσα από τις αντιθέσεις τους συμπληρωματικά, με υψηλά οκτάνια γέλιου, προς τέρψιν των θεατών! Έτσι προκύπτει ένα πετυχημένο bromance.

Βρισιές με όλους τους τρόπους και τις εκφορές που μπορείτε να φανταστείτε, πυροβολισμοί, κυνηγητά με αυτοκίνητα, κυνηγητά με μοτοσικλέτες στους δρόμους του Άμστερνταμ (συναρπαστική σκηνή, αλήθεια!), ατάκες ένθεν και ένθεν, μια εντελώς... ρομαντική ματιά για τον έρωτα από τόσο μάτσο άνδρες (!!!), παντελής έλλειψη ανάπτυξης χαρακτήρων (εδώ δεν χρειάζεται ρε παιδιά) και ναι, υπάρχουν και ψήγματα σοφίας. Ποιος είναι «καλός άνθρωπος»; Αυτός που προστατεύει καθάρματα για να μην σκοτωθούν ή αυτός που τα σκοτώνει για να μην συνεχίσουν τις ειδεχθείς τους πράξεις; Γενικώς, περνάς καλά με την ταινία, που σε κερδίζει και με τις λεπτομέρειες. Πχ, σε μια από τις σκηνές όπου αστυνομικοί επισκέπτονται τη Salma Hayek, τη γυναίκα του χαρακτήρα του Jackson στην ταινία, στο κελί της, εκείνη κάνει λεκτικό μπούλινγκ στην εύσωμη συγκάτοικό της κι εκείνης της φεύγει μια πορδίτσα! Τόση δα! Μέσα σε ένα παράλογο, μη πιστευτό σύμπαν, μια τόσο πιστευτή λεπτομέρεια! Ε, τους αλήτες στο Χόλιγουντ, ξέρουν τι κάνουν. Κι ας κατηγορείται για «εθνική κάθαρση» ο πρόεδρος της Λευκορωσίας στην ταινία. Μα ποιους καθαρίζει; Τους αντιφρονούντες προφανώς. Καμία εθνική κάθαρση λοιπόν.

Μόνο που ούτε το δικό του φρόνημα δεν ξέρουμε (ευτυχώς, δεν τον στοχοποιούν ως κομουνιστή, γιατί θα είχαμε άλλα, μουάχαχαχα, ρε την Κουτσίκου) ούτε που μας νοιάζει. Περνάμε καλά κι αυτό φαίνεται στην πλατεία. Άσχημα;

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Αυγούστου 2017 από την Odeon

του zerVo (@moviesltd)

Το τείχος του Βερολίνου ορθώθηκε το 1961 από την ηγεσία της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ως μια τεχνητή ασπίδα που θα προστάτευε, κατά την εκτίμηση της, τους πολίτες της χώρας από τον Δυτικό Φασισμό, χωρίζοντας έτσι ένα τμήμα της φυσικής πρωτεύουσας της χώρας, από το λοιπό καπιταλιστικό κομμάτι της. Το ντόμινο των ραγδαίων εξελίξεων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που ακολούθησε την κόκκινη Περεστρόικα, οδήγησε τους ιθύνοντες να οδηγηθούν στην απόφαση του οριστικού του γκρεμίσματος στα τέλη του 1989, με ενωμένους πλέον τους Βερολινέζους να το πανηγυρίζουν πάνω στο ετοιμόρροπο κτίσμα, υψώνοντας στους ουρανούς την ενιαία πλέον σημαία του γερμανικού κράτους. Το ποιοι το μετάνιωσαν το γκρέμισμα, σε βάθος χρόνου (έχει περάσει έκτοτε ένα significant τραντάχρονο) είναι παγκοίνως γνωστό, καθώς οι πλήρους κοινωνικής κάλυψης Ανατολικοί, οι πρώτοι παγκοσμίως σε παιδεία, επιστήμη, αθλητισμό, νεολαία, καλλιτεχνική πρόοδο, βιομηχανική εξέλιξη, σε μια και μόνο νύχτα μεταβλήθηκαν σε είλωτες της Βόνης. Αυτά τα ολίγα προσθετικά, γνώριμα στους περισσότερους, αν όχι όλους, παρατίθενται εδώ ως ίντρο, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί η ταινία που πρόκειται να δούμε, ΔΕΝ αφορά στο γκρέμισμα του τοίχου...

Θλίψη θα σκορπίσει στην έμπειρη και δυναμική βρετανίδα πράκτορα Λορέιν Μπρόουτον, το άσχημο μαντάτο της δολοφονίας του (κάτι περισσότερο από) στενού της συνεργάτη Τζέιμς Γκασκόιν στο μουντό Βερολίνο. Γεγονός που αυτόματα θα σημάνει συναγερμό στις τάξεις των εξάδελφων υπηρεσιών MI6 και CIA, που θα την ενεργοποιήσουν για μια ριψοκίνδυνη αποστολή, στέλνοντας την στην σε σχίσμα ιδεολογικό και πρακτικό γερμανική μεγαλούπολη, προκειμένου να εντοπίσει τα ίχνη των δολοφόνων, που σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις είναι κατάσκοποι της Σοβιετικής KGB. Και που όπως όλα δείχνουν, έχουν αυτή την στιγμή στα χέρια τους, το μικροφίλμ όπου είναι καταχωρημένα τα ονόματα όλων των ενεργών μυστικών πρακτόρων στα μέτωπα της Ανατολικής Ευρώπης.

Συνάμα όμως το σχέδιο δράσης της εκθαμβωτικής κατάξανθης spy, είναι να αποκαλύψει την πραγματική ταυτότητα του double agent και νούμερο ένα κινδύνου Σάτσελ, που για χρόνια παρέχει τις υπηρεσίες του στην Μόσχα και να τον βγάλει από την μέση, επαγγελματικά και αθόρυβα. Καθώς η Λορέιν θα βρεθεί καταμεσίς της εξέγερσης των πολιτών που διεκδικούν με έντονο παλμό την πτώση της πανίσχυρα φυλασσόμενης μεσοτοιχίας που τους χωρίζει από τον υπόλοιπο κόσμο, θα αντιληφθεί πως βρίσκεται ταυτόχρονα και στο στόχαστρο όλων των διεθνών κατασκόπων, που έχουν αντιληφθεί την παρουσία της, σιμά της Αλεξάντερπλατζ. Μοναδικός της σύμμαχος, αν και στην πεπειραμένη ματιά της, ακόμη κι αυτό μοιάζει αμφισβητούμενο, είναι ο Ντέιβιντ Πέρσιβαλ, σταθμάρχης της δυτικής αντικατασκοπείας στην περιοχή, που γνωρίζει καλύτερα κι από την παλάμη του, τις κρυφές διόδους που συνδέουν τα σκοτεινά λημέρια των πληροφοριοδοτών, ένθεν κακείθεν του τείχους.

Παρακολουθούμενη ταυτόχρονα από τους ανωτέρους της, που έτσι κι αλλιώς παρευρίσκονται στο Μπερλίν για να απολαύσουν ιδίοις όμασι τα ιστορικά γεγονότα που πριν εκπνεύσει δεκαήμερο θα λάβουν χώρα, με τις ευλογίες τους βεβαίως, η φορτισμένη συναισθηματικά Μπλόντι, ένεκα του χαμού του παρτενέρ της, πρέπει να κινηθεί αστραπιαία και κάτω από απόλυτη εχεμύθεια, ώστε να αποφύγει τα βλέμματα των σπιούνων που την ακολουθούν κατά πόδας. Φαντάζεσαι λοιπόν μέσα σου πως η βασική της επιδίωξη θα είναι να μην τραβήξει τα βλέμματα του περίγυρου, καμουφλάροντας εαυτόν σαν ο θηλυκός Ίθαν Χαντ, ώστε να περάσει απαρατήρητη. Αλλού αυτά! Η Ατομική δεν βρίσκεται εδώ για μασκαράτες και ημίθμετρα. Ήρθε για να επιβάλλει την τάξη, είτε με το καλό, είτε κυρίως με το κακό, να κάνει την δουλειά πατ κιουτ, εκτός κανόνων και παραινέσεων από τα αφεντικά και να επιστρέψει στην Λόνδρα θριαμβεύτρια και αποτελεσματικά τιμωρός!

Οδηγίες χρήσεως το λοιπόν! Με την έναρξη του φιλμ, την ώρα που βουτάει η Αφρικάνα στην μπανιέρα παίρνεις μια γερή ανάσα. Μια δυο φορές θα σου δοθεί παρόμοια ευκαιρία το προσεχές δίωρο, ενόσω η The Body θα ξαναβουτήξει στα παγάκια, για να πάρει δυνάμεις - κι εσύ να ξεφουσκώσεις. Καμία άλλη στιγμή, ακόμη και οι σιγανότονες της ανάκρισης δεν δίνει δικαίωμα ανασεμιάς, ούτε καν απόσπασης της ματιάς από το εκράν. Βασικός κανόνας παρακολούθησης της όποιας Spy Movie, αφού ακόμη κι ένα μόνο δευτερόλεπτο είναι ικανό να κρύψει κάτω από το τραπέζι ένα μικρό κομματάκι του δαιδαλώδους παζλ, που κατοπινά δεν αντικαθίσταται με την καμία. Κι αυτό διότι η αφήγηση δεν ακολουθεί ποτέ της την παραμικρή γραμμικότητα, ταξιδεύοντας διαρκώς μπρος πίσω στα συμβάντα, χρησιμοποιώντας σαν μίτο της τα ντοκουμέντα του χρονικού της ρίψης του τείχους.

Προδοσίες, αυτομολήσεις, ανατροπές, συνωμοσίες που ως είθισται κανείς - κανείς όμως - δεν είναι αυτός που φαίνεται, με σκηνικό ζωγραφισμένο κατά πλήρη ακρίβεια από τις ημέρες της εκπνοής του Ψυχρού Πολέμου, με χρήση της πόλης που όσο καμία άλλη στην τριακονταετή του διάρκεια όρισε πεδίο της δράσης των απανταχού σπιούνων. Το Βερολίνο, στην ψηφιακή του σε ουκ ολίγα σημεία, αναπαράσταση της περιόδου, δοσμένο στην μονοχρωματική παλέτα της μουντής χροιάς αμφότερων πλευρών του παραπετάσματος, ουσιαστικά ορίζει ρόλο πρωταγωνιστή στην εξέλιξη της πλοκής, αποτελώντας την ιδανική σκακιέρα που πάνω της παίζεται το ταχύτατο παιχνίδι. Που στην περίπτωση μας δεν αρκείται απλώς σε έναν σιγαστήρειο πυροβολισμό ή το μάσημα μιας κάψουλας υδροκυανίου, αλλά προχωρά ένα βήμα παραπέρα, σερβίροντας μας άριστα χορογραφημένες σεκάνς πολεμικής τέχνης. Εδώ κι αν μιλάμε για σουρπρί που αφήνει το στόμα ορθάνοιχτο για παραγωγή μικρομεσαίου κόστους αφού η Atomic Blonde δεν αποσπά τα μπιτ από την μουσική, προσεγμένη έστω, κάποιου περαστικού κομπόζερ, αλλά από μια απίθανη 80s mixtape, τραγουδιών που όχι απλώς μεγάλωσαν γενιά, αλλά αποτέλεσαν και ενδεικτικό χάρτη της underground σκηνής της σπασμένης στα δύο πόλης. Της πιο πανκ, στην Ανατολική μεριά της Πύλης, της ελαφρώς πιο μέινστριμ, στο απέναντι πλακόστρωτο.

Για να πω την αλήθεια στο άκουσμα του ονόματος του σκηνοθέτη, δεν ένιωσα βολικά, γνωρίζοντας πως έστω και uncredited έπαιξε ενεργό ρόλο στον σχεδιασμό του υπερτιμημένου John Wick, που ναι μεν υπήρξε καλογυρισμένο, μα στερούνταν πλήρως υπόθεσης. Εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο David Leitch περί ου ο λόγος, δεν χάνει την παραμικρή ευκαιρία να ρίξει στο μίξερ του οτιδήποτε κατεβάσει ο νους του για να προβοκάρει με πυροτεχνήματα την πλατεία, ανεβάζοντας της το ενδιαφέρον, χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στην συνάφεια και την συνοχή. Δεν δύναμαι (μετά από δύο θεάσεις της Atomic) να βρω το μεγάλο του σφάλμα, δεν καταφέρνω όμως, ακόμη και διψήφιες φορές να την τσεκάρω, να υποσχεθώ πως δεν θα μου χρειαστεί ένα διήμερο ολόκληρο για να εξηγήσω σεμιναριακά το τι ακριβώς τρέχει. Ταινία κατασκόπων είναι όμως και υποθέτω πως κάτι τέτοιο εξιτάρει πιότερο τους φανς του genre.

Που ειδικά αν είναι μεγαλωμένοι στην τότε εποχή, θα νιώσουν απίστευτα οικεία στο άκουσμα μελωδιών της ροκ μικτής κόσμου της περιόδου, των Mode, των Til Tuesday, των New Order, των Queen, των Bunnymen, των Cure, των Clash, των Seagulls, φυσικά του Bowie. Μουσικές που τυλίγουν επιδέξια και ως μέρος του σεναρίου όσα συμβαίνουν στο εκράν, λειτουργώντας μερικά ως επιμέρους βίντεο κλιπς, εκπληκτικής αισθητικής, με κορυφαία στιγμή του δίσκου, το αταίριαστα εκρηκτικό γύρισμα της κασέτας, πάνω στην μπομπίνα που είναι γραμμένο το Father Figure. Ένα τρίτο του αιώνα μετά, πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι αυτό το κομμάτι τόσο αλλιώς. Τι σου κάνει η κινηματογραφική εικόνα ε?

Που μεταξύ μας μόνο το σινεμά μπορεί να πάρει μια μεσήλικα, ακόμη και για τα γνώριμα καλά διατηρούμενα γονίδια της South Africa και να την προσαρμόσει τόσο αγγελικά, ονειρικά και αισθησιακά απεικονισμένη στο επίκεντρο του φλογισμένου πεδίου. Η Theron δυο και κάτι δεκαετίες από τον καιρό που μας συστήθηκε χαμογελώντας στο σποτ του Campari (που δεν πίνεται) έχει αλλάξει ολοκληρωτικά ύφος, στο πιο αγριεμένο, terminator και die hard μαζί, η κορμάρα όμως παραμένει αναλλοίωτη, ίσως και ώριμα βελτιωμένη. Ντυμένη στα τσιτωμένα λέδερ, με τις καργαρισμένες ψηλά μποτάρες στιλέτο, πάνοπλη και αποφασισμένη, η Πυρηνική Charlize, παίρνει μπιτ από Under Pressure και στέλνει σε παραζάλη ολάκερη την διαδρομή από την K-Dahm μέχρι το ανατολικής τεχνοτροπίας Kino, που οι συντρόφοι απολαμβάνουν νοσταλγικά το Stalker του Tarkovski. Καινούργια καριέρα ανοίγεται για την Μπαφάνα κούκλα, στα μέτρα των Taken σιτεμένων επίσης αντρών, που κανείς τους δεν έχασε, το αντίθετο μάλιστα, ως ηλικιωμένος εκδικητής.

Τοπ action επιλογή που δεν θα αφήσει κανέναν οπαδό ασυγκίνητο, μιας και το μενού της είναι κάτι περισσότερο από πλήρες. Και σασπένς και τουίστς και δολοπλοκίες και Βραδεμβούργο και πολιτική χροιά και Ρώσοι και Άγγλοι και Γεράκια και μια Γαλλίδα φωτιά. Δεν ζητάω τίποτα περισσότερο, έτσι κι αλλιώς ο μουσικός επιμελητής την μια (από τις δυο) χάρη μου την έκανε και το Gasoline το έπαιξε ολόκληρο. Κάπου περίμενα από λεπτό σε λεπτό να μιξάρει και το Atomic της μόνης πανκ ξανθιάς που μπορεί να συγκριθεί σε σεξ απίλ με την παρούσα Blonde, μα οκ, δεν πειράζει. Στο σίκουελ...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Baby Driver	Feelgood Ent.	1	65	10.742	10.742
2	The Hitman's Bodyguard	Odeon	1	70	10.677	10.677
3	The Son Of Bigfoot	Odeon	1	87	10.586	10.586
4	Que Dios nos perdone	Rosebud 21	2	15	6.702	22.620
5	Atomic Blonde	Spentzos Films	1	40	5.661	5.661
6	Wind River	Spentzos Films	3	16	3.400	29.804
7	Paris Can Wait	Feelgood Ent.	2	16	3.274	15.553
8	The Dark Tower	Feelgood Ent.	3	28	2.236	29.427
9	L'Ora Legale	Seven Films	8	4	1.342	58.348
10	Contratiempo	Tanweer	5	18	1.196	49.773

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Σε ηλικία 91 ετών, έφυγε από την ζωή στο Λας Βέγκας, ο θρυλικός Αμερικάνος κωμικός Jerry Lewis, όπως επιβεβαίωσε ο ατζέντης του, αφήνοντας ορφανό το είδος που υπηρέτησε πιστά για περισσότερες από έξι δεκαετίες. O Lewis γεννήθηκε στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρζι το 1926 και το πραγματικό του όνομα ήταν Joseph Levitch. Αμφότεροι οι γονείς του υπήρξαν αρτίστες, γεγονός που τον έσπρωξε και τον ίδιο στο να συμμετάσχει σε παράσταση σε ηλικία μόλις πέντε ετών. Στα δεκαπέντε του θα βρεθεί στο Μπάφαλο σαν μέλος θιάσου, επιδεικνύοντας τις ικανότητες του στη υποκριτική και το τραγούδι. Το 1942 θα αναλάβει τον ρόλο του κονφερασιέ σε δημοφιλείς βραδιές που λάμβαναν χώρα στο ξενοδοχείο Brown της Νέας Υόρκης.

Βατήρας εκτόξευσης της καριέρας του κορυφαίου στο είδος του σλάπστικ, υπήρξε η συνεργασία του, μετά το πέρας του μεγάλου πολέμου με τον επίσης πολυτάλαντο Dean Martin, δίδυμο που ανακάλυψε κατά την διάρκεια των παραστάσεων που έκαναν μαζί στο Χόλιγουντ, ο παραγωγός Hal Wallis, δίνοντας τους την ευκαιρία να υπογράψουν ένα χρυσοφόρο συμβόλαιο με την Paramount. Για τα επόμενα δέκα χρόνια, Lewis και Martin, θεωρούνταν οι φυσικοί διάδοχοι του εξίσου μυθικού διδύμου Hope - Crosby, συμμετέχοντας σε συνεχόμενες κωμικές φιλμικές στιγμές, όπως The Caddy (Δατς Αμόρε, 1953 του Norman Taurog), The Stooge (1952 του Norman Taurog), Artists And Models (Λόρδοι, Λόρδα και Φιλότιμο, 1955 του Frank Tashin), Pardners (Τα Συνεταιράκια, 1956 του Norman Taurog), με όλες τους να ξεπερνούν σε εισπράξεις το ποσό των 5 εκατομμυρίων δολαριών, νούμερο τρομακτικό για την εποχή. Μετά από μια ολόκληρη δεκαετία κοινής συνύπαρξης το δυναμικό ντούο, αποφάσισε να χωρίσει τους δρόμους του, γεγονός που συνέβη κατόπιν της κυκλοφορίας του φιλμ Hollywwod Or Bust (Τρελές περιπέτειες στο Χόλυγουντ, 1956 του Frank Tashin) και ενός απίστευτου αποχαιρετιστήριου σόου στην Κόπακαμπάνα.

Κατόπιν του χωρισμού ο Lewis ασχολήθηκε ενεργά με το γράψιμο, την παραγωγή αλλά και την σκηνοθεσία ταινιών, αρχής γενομένης από τα The Ladies Man (Ο Τζέρι Λιούις γυναικοκατακτητής, 1961) και The Errand Boy (Ο Τζέρι Λιούις περιπλανώμενος, 1961) συνεχίζοντας συνάμα την συνεργασία του με τον δημιουργό Frank Tshlin στα φιλμς Cinderella (Ο Τζέρι Λιούις Σταχτοπούτος, 1960) και The Disorderly Orderly (Ο Τζέρι Λιούις ταραχοποιός, 1964). Είναι η στιγμή που θα πραγματοποιήσει την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία της καριέρας του, πρωταγωνιστώντας στην σπαρταριστή κωμωδία The Nutty Professor (Ο Τζέρι Λιούις δάσκαλος για κλάματα, 1963) που αποτέλεσε και το ζενίθ της δημοτικότητας του στο σινεφίλ κοινό. Ακολουθεί η μεταπήδηση στο στούντιο της Sony, εκεί που πρωταγωνίστησε σε μια σειρά από λιγότερο εμπνευσμένες δημιουργίες, σαν τα Three On A Couch (Να γιατρός, να μάλαμα, 1966), The Big Mouth (Ο τσαρλατάνος, 1967), Don’t Raise the Bridge, Lower the River (Ο κομπιναδόρος, 1968 του Jerry Paris). Η δεκαετία του 70 δεν θα ορίσει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του, καθώς θα πρωταγωνιστήσει στην κομεντί Which Way to the Front? (Φαντάρος για κλάματα, 1970) αλλά και στο πιο δραματικής υφής The Day the Clown Cried (1972) ταινίες που ανέβασαν πάντως αρκετά την δημοτικότητα του στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα ακολούθησαν οι αποτυχημένες απόπειρες του στο θεατρικό σανίδι του Μπρόντγουέι με το μιούζικαλ Feeling No Pain και στην Βοστόνη με το Hellzapoppin. Ο Lewis παρέμεινε ανενεργός ερμηνευτικά μέχρι το 1979 όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία που σκηνοθέτησε ο ίδιος Hardly Working (Ο μεγάλος πλακατζής) αναμένοντας την στιγμή που θα αποτελούσε την κορωνίδα της τεράστιας καριέρας του.

Ώρα που ήλθε τρία χρόνια κατοπινά, όταν ο μέγιστος Martin Scorsese του έδωσε την ευκαιρία να αποτυπώσει στο πανί την περσόνα του πομπώδη τηλεοπτικού άνκορμαν στο King Of Comedy (Ο Βασιλιάς της Κωμωδίας, 1972). Ακολούθησαν οι συμμετοχές του, σε κυρίως περιφερειακούς ρόλους σε ταινίες σαν τις Slapstick of Another Kind (Πρωταθλητές της καρπαζιάς, 1982 του Steven Paul), Cookie (Τι απέγινε η Κούκι;, 1989 της Suzan Seidelman) και στο εξαιρετικό Arizona Dream του Emir Kusturica το 1993. Η τελευταία αξιοσημείωτη στιγμή του στο σινεμά, χρονολογείται στα 1995 και στην ταινία Funny Bones (Αθεράπευτα αστείος) του Peter Chlesom.

Ο Jerry Lewis παντρεύτηκε την αγαπημένη του Patti Palmer τραγουδίστρια φωνητικού συγκροτήματος το 1944 και μαζί της απέκτησε έξι παιδιά. Το 2009 η Αμερικάνικη Ακαδημία Τεχνών του απένειμε το τιμητικό Βραβείο για την προσφορά του στην έβδομη τέχνη.

RIP

Οι ψυχές μα την νύχτα. Πρεμιέρα στην επερχόμενη Βενετσιάνικη Μόστρα αναμένεται να πραγματοποιήσει η δραματική ταινία Our Souls At Night, που σκηνοθετεί με την γνώριμη συγκινητική του μέθοδο το δίδυμο των Scott Neustadter και Michael H. Weber, που έχουν γίνει γνωστοί στο ευρύ κοινό από την δακρύβρεχτη νεανική δημιουργία τους The Fault In Our Stars. Το έργο που στηρίζεται σε νουβέλα του Kent Haruf, περιγράφει το απροσδόκητο σμίξιμο δύο ηλικιωμένων, της Άντι Μουρ και του Λούις Γουότερς, που αμφότεροι έχουν απολέσει τους συζύγους τους και κατοικούν μόνοι και απομονωμένοι, δίχως καν να έχουν την χαρά της επίσκεψης των παιδιών τους. Παρότι οι οικίες τους είναι πολύ κοντά, ουδέποτε είχαν συναντηθεί κατά το παρελθόν και το δέσιμο που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους, θα δώσει καινούργιο νόημα στην καθημερινότητα τους, ώστε να δουν με πιο ελπιδοφόρα ματιά το υπόλοιπο της ζωής τους. Το φιλμ θα κάνει την επίσημη πρώτη του στις αίθουσες στις 29 Σεπτεμβρίου, ταυτόχρονα με την παρουσίαση του στο κανάλι Netflix, που ως υπεύθυνο για την παραγωγή και την διανομή του, μόλις έδωσε στην δημοσιότητα το εισαγωγικό τρέιλερ, που ακολουθεί πιστά την συλλογιστική όλων των παρόμοιας αισθητικής ταινίες.

Κακά τα ψέματα όμως, αν κάτι κάνει ξεχωριστό το έργο, αυτό δεν είναι άλλο από το ριγιούνιον δύο μυθικών χολιγουντιανών αστέρων, που έρχονται και πάλι κοντά, δεκαετίες μετά το λατρεμένο Barefoot In The Park. Σε ηλικία που πλέον δεν έχουν κάτι να αποδείξουν αμφότεροι, τόσο η Jane Fonda όσο και ο Robert Redford, κάνουν την κοινή τους εμφάνιση που γεννά νοσταλγικές αναμνήσεις. Το καστ συμπληρώνουν επίσης και οι Bruce Dern, Matthias Schoenaerts, Judy Greer και Iain Armitage.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Παιδί ενός ανώτερου θεού!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Nature just got gangster»!

Τη συγκεκριμένη ταινία την είδαμε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (στο πλαίσιο του τμήματος «Ανοιχτοί Ορίζοντες») και πολύ την ευχαριστηθήκαμε! Οπότε, το γεγονός ότι βγήκε σε dvd αποτελεί μια πρώτης τάξεως αφορμή για να την προτείνουμε από τη συγκεκριμένη στήλη. Είναι μια τόσο feelgood (μουάχαχαχαχαχαχα) ταινία, που πραγματικά σε κάνει να περνάς καλά. Βέβαια, δύσκολα θα μπορούσε να σταθεί στις αίθουσες στη χώρα μας. Ταινία από την Νέα Ζηλανδία, χωρίς μεγάλο σταρ και με παιδί πρωταγωνιστή; Πού ακούστηκε κάτι τέτοιο; Στο dvd όμως έχει αξία ανακάλυψης.

Αυτή είναι η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο άνθρωπος – πολυεργαλείο Taika Waititi. Ο γεννημένος στις 16 Αυγούστου του 1975 στο Γουέλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας σκηνοθέτης (είχε πρόσφατα γενέθλια λοιπόν!) ξεκίνησε την καριέρα του στις μεγάλου μήκους ταινίες με το «Eagle vs Shark» (2007), που έλαβε μέρος στα φεστιβάλ του Σάντανς, του Βερολίνου και της Αθήνας μεταξύ των άλλων. Ακολούθησε το «Boy» (2010), που επίσης έλαβε μέρος στα φεστιβάλ του Σάντανς, του Βερολίνου και της Αθήνας! Με την τρίτη του ταινία προκάλεσε σαματά. Λογικό, μιας που το «What We Do in the Shadows» (2014) είναι η πιο διασκεδαστική ταινία με βαμπίρ που έχετε δει ποτέ, όντας γυρισμένη και με τη μορφή... ντοκιμαντέρ!!! Άντε, να το βάλω κι εδώ: η ταινία προβλήθηκε στα φεστιβάλ του Σάντανς, του Βερολίνου και της Αθήνας!!! Τούτη, η τέταρτη ταινία του ανθρώπου, που είναι εκτός από σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός στις ταινίες του (εδώ πχ υποδύεται έναν εντελώς «γεια σου» παπά), παίχτηκε στο φεστιβάλ του Σάντανς, ΔΕΝ παίχτηκε στο φεστιβάλ Βερολίνου και παίχτηκε στην Ελλάδα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κι όχι σε εκείνο των Αθηνών! Έχοντας πίσω του και μια απίστευτα καλτ τηλεοπτική σειρά (το «Flight of the Conchords» - ψαχτείτε) ο Waititi «τσιμπήθηκε» από το Χόλιγουντ και του ανατέθηκε ένα μπλοκμπάστερ. Συγκεκριμένα, η πέμπτη του μεγάλου μήκους ταινία θα είναι το «Thor: Ragnarök», που βγαίνει στις αίθουσες της χώρας μας στις 2 Νοεμβρίου του 2017. 2 Νοεμβρίου ξεκινά και το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης! Λέτε να δούμε κανένα συνολικό αφιέρωμα στον Waititi; Και με την τηλεοπτική του σειρά; Γιατί όχι;;;;;

Η υπόθεση: Ο Ρίκι είναι ένα πανέξυπνο, δύστροπο και παχουλό 13χρονο αγόρι. Είναι ορφανός και μέσω της Κοινωνικής Πρόνοιας της Νέας Ζηλανδίας έχει μεγαλώσει τόσο σε ορφανοτροφείο όσο και σε δεκάδες σπίτια με υποψήφιους θετούς γονείς, χωρίς να μπορεί να στεριώσει πουθενά. Τελευταίοι υποψήφιοι γονείς είναι το ζευγάρι μεσηλίκων Μπέλα και Χεκ (εκ του Χέκτορ). Η Μπέλα κερδίζει εύκολα και γρήγορα την εμπιστοσύνη του μικρού, ενώ ο Χεκ εμφανίζεται βαρύς, αμίλητος και ασήκωτος. Όταν η Μπέλα πεθαίνει εντελώς ξαφνικά, ο Ρίκι δεν μπορεί να το αντέξει. Βάζει φωτιά στην αποθήκη του Χεκ (και καλά για να κρύψει τα ίχνη του) και το σκάει στο παρακείμενο πυκνό δάσος. Ο Χεκ τον βρίσκει αλλά στην προσπάθειά του σπάζει το πόδι του. Και χωρίς να έχουν τρόπο να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο, και χωρίς ο Χεκ να μπορεί να κουνηθεί, η αστυνομία πιστεύει πως ο Χεκ απήγαγε τον Ρίκι! Ένα ανθρωποκυνηγητό ξεκινάει κι ο Ρίκι με τον «θείο» Χεκ θα πρέπει να αφήσουν τις διαφορές τους κατά μέρος και να συνεργαστούν. Θα γλυτώσουν από τους διώκτες τους;

Η άποψή μας: Πραγματικά απολαυστική ταινία! Με το νεαρό, χοντρούλη πρωταγωνιστή Julian Dennison να στρέφει τους φακούς της προσοχής επάνω του εξαιτίας της εντελώς νατουραλιστικής και ευφυέστατης ερμηνείας του. Και να κλέβει την παράσταση, όπως λέμε. Με τον γερόλυκο Sam Neill να κρατάει το ίσιο και να πείθει απόλυτα ως νέος... Crocodile Dundee, που ξέρει να επιβιώνει στα πιο απάνθρωπα περιβάλλοντα, δεν ξέρει όμως να... διαβάζει! Ο Waititi χωρίζει την ταινία του σε κεφάλαια. Και κάθε καινούργιο κεφάλαιο είναι ακόμα πιο καλό από το προηγούμενο. Συνεχείς αναφορές στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα, με τον μικρό να θέλει να γίνει gangsta και pimp ταυτόχρονα (ήρωάς του είναι ο Tupak) ενώ γράφει σούπερ γουάου χαϊκού, έξυπνοι διάλογοι, υπέροχη κινηματογράφηση, τρομερά τοπία, γαμάτη μουσική ποπ της δεκαετίας του '80, γρήγορος ρυθμός και μια ταινία που δεν κρύβει την κριτική της στάση απέναντι στον κομφορμισμό χωρίς να ξενερώνει κανέναν: πραγματικά ταινία για όλους.

Κι αν το ψάξετε λίιιιιγο παραπάνω το πράγμα, θα βρείτε εντελώς φανερές αναλογίες με την σπουδαία ταινία κινουμένων σχεδίων «Ψηλά στον ουρανό» (Up, 2009). Μέχρι και... πουλί που κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει ανακαλύπτουν ο ευτραφής νεαρός και ο δύστροπος γέρος!!! Μπορεί στην αρχή της ταινίας οι θεατές, όπως ο Χέκτορ του Sam Neill, να έχουν κάποιες αντιρρήσεις, να μην τους κάθεται καλά το όλον πράγμα, να μην «ψήνονται» βρε αδελφέ, αλλά εντέλει δεν μπορείς παρά να παρασυρθείς, να χαλαρώσεις και να το απολαύσεις. Και να σκάσεις στα γέλια. Αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Και υπάρχουν άπειρες σκηνές για να επιτευχθεί αυτό. Μα selfie με τον φυγά; Που γίνεται λαϊκός ήρωας; Και σκηνή κυνηγητού με αυτοκίνητα (εντάξει, αντί του glamorous κονβέρτιμπλ εδώ έχουμε αγροτικά ημιφορτηγά Toyota!) που παραπέμπει ταυτόχρονα στο «Θέλμα και Λουίζ» και το «Braveheart», με το «Freedom» που εκστομίζει στην κρίσιμη στιγμή ο μικρός; Τς τς τς, χάλασε ο κόσμος! Με την καλή, απολύτως απολαυστική έννοια!

Μια ταινία που θα σας φτιάξει τη μέρα! Ή τη νύχτα, ανάλογα πότε θα τη δείτε. Αλλά να τη δείτε!

Στις δικές μας αίθουσες? Κατευθείαν σε DVD!

Nolan's Law!

του gaRis (@takisgaris)

Η ιδέα γεννάται στην ιδιοφυή κεφαλή του Christopher Nolan πίσω στα 1992, όταν διέσχισε έμπλεος για πρώτη φορά μετά της νυν συζύγου (και πολλάκις συμπαραγωγού, Emma Thomas) τα παράλια της γαλλικής Δουνκέρκης. Εκεί που ο στρατιωτικός όλεθρος εκείνου του Μάη του ’40 μόνο με την απώλεια της Σιγκαπούρης θα μπορούσε να συγκριθεί δυο χρόνια αργότερα. Γύρω στους 400 χιλιάδες Κοινοπολιταίους μαζί με Γαλλοβέλγους να τους μπορμπαρδίζει η Λουφτφάφε και να μένουν εγκλωβισμένοι καταρρώμενοι την άτιμη τη RAF, στην πλειονοψηφία αμούστακα, άπειρα στη μάχη παιδιά. Ο Τσέρτσιλ γίγαντας μόλις 16 ημερών στην πρωθυπουργία, στρέφει τα πλοιάρια των Βρετανών πολιτών στο πέλαγος και μετατρέπει την άτακτη φυγή σε ψυχολογικό θρίαμβο, γλιτωμό του Νησιού που έστρεψε τον ρου του WWII.

O Nolan δεν είναι κι ούτε θέλει να ζηλώσει δόξαν Spielberg. Ούτε τόχει να βγάζει ανθρωπίλα Eastwood ή μεταφυσική σπλατεριά Gibson. Θέλει δυο - τρεις Bay στην καθισιά του και έχει τρανή ευκαιρία να δείξει μούσκουλα, στο ποιος είναι το αφεντικό στο είδος που ο ίδιος έχει δημιουργήσει: Την ταινία μαζικής αποδοχής που στοχεύει (και ποτέ δεν πετυχαίνει) να μετουσιωθεί σε Τέχνη. Διότι από τεχνική ίπταται παρασάγγας. Ευχή και κατάρα, ότι περίπου και με τον έτερο αρχιμάστορα, David Fincher, να επαναθέτουν τα όρια κινηματογραφικής μαεστρίας, μα το σουβλάκι αηδονόγλωσσα δε γίνεται, όσο στην εντέλεια μαγειρεμένο κι αν είναι.

Η Δουνκέρκη απο-στομώνει με IMAX οδοστρωτήρα και κορώνει με το 65mm (στην κοντινή παράδοση των The Master και The Hateful Eight). Με μια εκατοπενηντάρα χρηματοδότηση από τα οποία το εικοσάρικο στην τσέπη (ρεκόρ που πιάνει την αμοιβή του Peter Jackson για το King Kong), τον Interstellar Hoytema και τον διαβόητο Zimmer να κουρταλά τσι ήχοι, ο διαστημοπλοιάς Christopher παίρνει τη μανιέρα κατακερματισμού του ιστορικού χρόνου και την τερματίζει από ξηράς-θαλάσσης-αέρος.

Ελάχιστοι το αντιλαμβάνονται μεμιάς, άλλωστε αυτό είναι και το κλου του Nolanικού oevre. Απανωτές παρακολουθήσεις, ώστε να διασπαστεί η προσοχή από το άτσαλο μοντάζ δράσης (που εδώ όμως τα σπάει) και την αισθητή υπανάπτυξη του στόρυ (76 σελίδες εδώ) όσο και των χαρακτήρων (ο μόνος που ουσιαστικά διεκδικεί τη συναισθηματική μας συμμετοχή στο Dunkirk είναι ο σκηνοθέτης Nolan). Δες τις 10 αράδες του πιλότου - μασκοφόρου Μπέιν (Tom Hardy σε άλλο ένα αποκαρδιωτικό ξόδεμα), την καρικατούρα καλοκάγαθου μαουνιέρη - με - την - αψόγου άρθρωση Mark Rylance και τον πεζικάριο Harry Styles των One Direction να περιφέρει ζυγωματικά, σε ένα πλήθος χρησιμοποιούμενο ως σκηνικό αιτιολόγησης, μιας συρραφής μοναδικών σκηνών καταστροφής, που έκαναν τους ολοιγάριθμους ενενηντακοντούτηδες επιβιώσαντες να ξαναζήσουν τον εφιάλτη, 77 χρόνια αργότερα, στην πρεμιέρα της ταινίας.

Αναντίρρητα ο Βρετανός έχει κάνει πολλή έρευνα: Greed (1924), Sunrise: A Song of two Humans (1927), Le Salaire De La Peur (1953). Παίζει με πλήθη, νεύματα, ανάσες για να γεμίσει την οθόνη θραύσματα μιας ντοκουντράμα αφήγησης που θα ήταν πολύ κοντά στο United 93, αν δεν προσγειωνόταν άτσαλα στα ρηχά μιας γλυκερής, μη πιστευτής κατάληξης, όχι ως προς την ιστορική αλήθεια, αλλά μιλώντας για το συναίσθημα μιας διάσωσης που εδώ ελλείπει. Το Dunkirk είναι ένα αισθησιαρχικό μιλένιαλ έπος που αποστασιοποιείται ιδεολογικά από κάθε πόλεμο και θεωρεί ανοίκεια, ως ανέφικτη, την όποια σύνδεσή του με οτιδήποτε, πέρα από την δια πυρός και σιδήρου επιβίωση.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Αυγούστου 2017 από την Tanweer