Movies Ltd

Μια απροσδόκητη φιλία, που γράφηκε κάπου κοντά στο τέλος. Ένα μόλις μήνα πριν ανοίξει τις πύλες του το χειμερινό κινηματογραφικό ραντεβού της Γιούτα, κάποιες από τις ταινίες που θα παρελάσουν από τα εκράν του και διαθέτουν την τύχη να έχουν πάρει ήδη διανομή, με πιο άνεση έχουν ξεκινήσει την διαδικασία του προμόσιον τους. Μεταξύ αυτών και η δραματική κομεντί με τον τίτλο The Last Word, που υπογράφει σκηνοθετικά ο Mark Pellington, δημιουργός του I Melt With You, που επίσης είχε κάνει πέρασμα από το Sundance πριν από πέντε ακριβώς χρόνια. Είναι η ιστορία της Χάριετ Λόουλερ, ηλικιωμένης σήμερα, μα μια φορά κι έναν καιρό πολύ επιτυχημένης επιχειρηματία, που βαδίζοντας στην τελική ευθεία της ζωής της θα πάρει την απόφαση να συγγράψει την βιογραφία της. Για τον σκοπό αυτό θα προσλάβει μια ικανή στο γράψιμο νεαρή κοπέλα την Αν Σέρμαν, για να ξεσκονίσει τις θύμησες της, μόνο που το τελικό αποτέλεσμα δεν θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες της. Για να γίνει πιο ζωντανό το αποτέλεσμα, οι δυο γυναίκες θα ξεκινήσουν ένα μακρύ ταξίδι για να συναντήσουν τα αμέτρητα πρόσωπα στο παρελθόν της Χάριετ, που όμως θα ξετυλίξουν το κουβάρι των αναμνήσεων, κατά πως εκείνοι τις αντιλήφθηκαν. Σε αυτή την διαδρομή, η γηραιά κυρία και η φρέσκια 25χρονη, θα δημιουργήσουν έναν ιδιαίτερα φιλικό δεσμό, που δεν θα εκτοξεύσει μονάχα την υστεροφημία της πρώτης, μα και τις φιλοδοξίες της δεύτερης. Η Bleecker Street είναι εκείνη που έχει αναλάβει το λανσάρισμα του φιλμ, από τις 3 Μαρτίου του 2017 στην Αμερική, εξού και το πρώτο τρέιλερ που μόλις βγήκε στο δίκτυο, δείχνοντας πως υπάρχει σημαντική χημεία, ανάμεσα στις δύο του πρωταγωνίστριες.

Η Shirley McLaine, άλλωστε, είναι από τα πρόσωπα που το Χόλιγουντ έκτισε πάνω της ένα τεράστιο μέρος από τον μύθο του στις περασμένες δεκαετίες και τέτοιες ερμηνείες επιστροφής είναι που διατηρούν τον θρύλο της ζωντανό ακόμη και στις μέρες μας. Δίπλα της η ταλαντούχα Amanda Seyfried σταυρώνει δάκτυλα, κάποια στιγμή να πετύχει έστω ένα μικρό μέρος της καριέρας της πολυβραβευμένης σταρ.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Arrival	Spentzos Films	1	53	20.743	20.743
2	The Bachelor	Village Films	2	49	15.271	57.387
3	Allied	UIP	3	45	12.287	108.776
4	Office Christmas Party	Odeon	1	38	8.477	8.477
5	Underworld: Blood Wars	Feelgood Ent.	2	45	8.368	39.400
6	Ozzy	Tanweer	3	69	5.592	24.441
7	Fantastic Beasts And Where to Find them	Tanweer	4	23	4.983	153.236
8	Trolls	Odeon	6	31	4.729	92.567
9	Lion	Odeon	2	34	4.485	15.844
10	L'Odyssee	Rosebud 21	1	33	3.665	3.665

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

The Beach Is Back! Για περισσότερο από μια δεκαετία ακουγόταν το ενδεχόμενο της κινηματογραφικές μεταφοράς, μιας από τις πλέον επιτυχημένες Αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές και να που επιτέλους μπαίνουμε στην ευθεία για την επίσημη κυκλοφορία της. Το Baywatch, το εβδομαδιαίο πρόγραμμα που από τους δέκτες του NBC κατέστησε σαν αστέρια κορυφαίου βεληνεκούς, τον David Hasselhof, την Pamela Anderson, την Yasmine Bleeth, μεταφέρεται πλέον και στην μεγάλη οθόνη, που θα μεταβληθεί σε ακτή της Καλιφόρνιας για να φιλοξενήσει την ατρόμητη ομάδα των ναυαγοσωστών. Που κάτω από την επίβλεψη του πιο έμπειρου όλων Μιτς Μπιουκάνον, θα επιχειρήσουν να διαλευκάνουν μια μυστηριώδη υπόθεση που λαμβάνει χώρα στον χώρο που επιβλέπουν και που ήδη έχει σαν αποτέλεσμα κάποιοι να χάσουν την ζωή τους. Η σκηνοθετική επιμέλεια του φιλμ ανήκει στον Seth Gordon, δημιουργό του κωμικού Horrible Bosses και από όσο δείχνουν τα πρώτα πλάνα του τρέιλερ που μόλις μοίρασε η Paramount, το χιουμοριστικό στοιχείο δεν λείπει από το γενικό σύνολο, που ακολουθεί πιστά την γνώριμη πεπατημένη του θρυλικού τηλεοπτικού σόου. Πρεμιέρα για το αναμενόμενο από τους αμέτρητους οπαδούς που μεγάλωσαν περιμένοντας κάθε Σάββατο τα καινούργια επεισόδια της σειράς, στις 26 Μαΐου 2017!

Τον αρχηγό της ομάδας εδώ υποδύεται ο έτσι κι αλλιώς σούπερ σταρ Dwayne Johnson, που το έχει δεδομένα να ποζάρει σαν κάπτεν, έχοντας σαν δεξί του χέρι τον νεοφερμένο σωματαρά και κολυμβηταρά Zac Efron, προκειμένου η ταινία να προσελκύσει το ενδιαφέρον και των νεαρότερων κοριτσόπουλων. Η Kelly Rohrbach και η Alexandra Daddario, αναμένεται να προκαλέσουν πάντως τα περισσότερα σοκ στην πλατεία, φορώντας το κατακόκκινο σέξι μαγιό, σήμα κατατεθέν άλλωστε του μέγκαχιτ.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Δεν είναι πόλεμος, είναι παιχνίδι! Ακόμη μια ταινία που μας ταξιδεύει στα εμπόλεμα μέτωπα της Μέσης Ανατολής, εκεί που καθημερινά χάνουν τις ζωές τους, χιλιάδες μίλια μακριά από τις πατρίδες τους Αμερικάνοι φαντάροι, μαχόμενοι για να διατηρήσει η Αμερική τον αιώνιο τίτλο του παγκόσμιου σερίφη. Τίτλος του φιλμ The Wall και είναι αρκετό κατά πάσα πιθανότητα για τους φανς του συγκεκριμένου είδους, πως την σκηνοθεσία υπογράφει ο Doug Liman, δημιουργός του Edge Of Tomorrow, του Fair Game, αλλά και των Mr And Mrs Smith και The Bourne Identity, που του έχουν προσδώσει τον τίτλο ενός από τους πιο αξιόλογους σκηνοθέτες περιπετειών δράσης, σασπένς και αγωνίας. Εδώ το θρίλερ συνδυάζει και τον ψυχολογικό τομέα, καθώς δύο στρατιώτες κατά την διάρκεια τυπικής περιπολίας στην έρημο του Ιράκ, θα δεχθούν την επίθεση αόρατου ελεύθερου σκοπευτή, που θα αφήσει τον έναν χτυπημένο βαριά και αδύναμο να κινηθεί, ξαπλωμένο στο χώμα και τον άλλο ελαφρύτερα λαβωμένο να έχει κρυφτεί πίσω από έναν πέτρινο τοίχο, που λειτουργεί σαν προστασία από την βολή του Άραβα. Το εισαγωγικό τρέιλερ που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η διανομή της Amazon Studios είναι ιδιαίτερα ελκυστικό και προκαλεί τον θεατή του να αναζητήσει την συνέχεια της πλοκής, για το αν θα έχει ευτυχές ή άσχημο φινάλε το έργο, από τις 10 Μαρτίου 2017 όταν και θα κάνει την εμφάνιση του στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Το ζεύγος των φαντάρων που οσονούπω θα ανακηρυχθούν (?) killing In Action, συνθέτουν δύο ετερόκλητοι πρωταγωνιστές, ο Aaron Taylor Johnson, που ακόμη δεν έχει κατορθώσει την καριέρα που υποσχόταν στα πρώτα του ερμηνευτικά βήματα και ο προερχόμενος από το επαγγελματικό πρωτάθλημα πάλης, θηριώδης John Cena, που καλείται να εκμεταλλευτεί και στο σινεμά, την δημοτικότητα του στα κατάμεστα από χιλιάδες φιλάθλους στάδια που φιλοξενούν αγώνες του WWE.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

I'm feelin' rough I'm feelin' raw... Μόλις μια δεκαετία έχει περάσει από τότε που ο Tobey Maguire κρέμασε μια για πάντα στην ντουλάπα του την στολή του Ανθρώπου Αράχνη, που τόσο πετυχημένα τίμησε σε τρεις συνέχειες και τώρα βρισκόμαστε ήδη στην τρίτη εκδοχή του, εφόσον παρεμβλήθηκε εκείνη με τον Andrew Garfield, που θα εκκινήσει από την αρχή, με την νέα περιπέτεια Spider-Man: Homecoming, μέρος του επόμενου κύματος κινηματογραφικών σούπερ ηρώων της Marvel. Άλλωστε μια πρώτη ιδέα για την επερχόμενη αλλαγή, πήραμε πέρσι το καλοκαίρι στο Captain America: Civil War, όπου ένας πιτσιρικάς Σπάιντερμαν έκανε την εμφάνιση του, διεκδικώντας και πετυχαίνοντας εντέλει να κερδίσει με το σπαθί του την ολόδικη του ταινία! Κι ενώ η Sony θα ήθελε πολύ τον Marc Webb να επιστρέψει στην σκηνοθετική καρέκλα όντας έμπειρος από τις δυο προηγούμενες φορές, εντέλει η παραγωγή της ερυθρόλευκης μπράντας κόμικ απεφάνθη να δώσει την σκυτάλη στον ανεξάρτητης σκηνής μέχρι τώρα Jon Watts (Cop Car) για να οδηγήσει τον superhero στον βατήρα, στέλνοντας τον αρκετά χρόνια πίσω από όσα είχαμε συνηθίσει μέχρι πρότινος, καθίζοντας τον στο θρανίο του μαθητή γυμνασίου. Εννοείται πως ο Πίτερ Πάρκερ είναι άπειρος και υποπίπτει σε λάθη, όπως αποκαλύπτει το εξαιρετικό πρώτο τρέιλερ, μα με την συμβουλή των αρχαιότερων του, όπως ο Τόνι Σταρκ / Iron man, που ορίζει τον μέντορα του, θα πάρει τον σωστό δρόμο. Και θα προετοιμαστεί κατάλληλα για να αντιμετωπίσει τον διαβολικό Vulture που απειλεί με τις καινούργιες του εφευρέσεις την ακεραιότητα της πόλης. Παγκόσμια πρεμιέρα στις 7 Ιουλίου 2017 και ήδη τα μποξ όφις ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν την καινούργια επίθεση του Spidey!

Που όπως είδαμε και πριν λίγους μήνες, στην πολύ πιο νεαρή του φόρμα τον ερμηνεύει ο Tom Holland με πιασάρικο τρόπο όπως είδαμε και στην τελευταία σύναξη των Avengers, από τους οποίους επιστρέφει και εδώ ο Robert Downey Jr ως εκκεντρικός δισεκατομμυριούχος - Εκδικητής - Δάσκαλος! Η Marisa Tomei κρατά τον ρόλο της θείας Μέι, ο Michael Keaton εκείνον του Vulture, ενώ το καστ ολοκληρώνουν ακόμη οι Zendaya, Donald Glover, Jacob Batalon, Laura Harrier, Tony Revolori, Tyne Daly, Bokeem Woodbine.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία. Αν χάσουμε, οριστικά θα γίνει ο Πλανήτης των Πιθήκων. Το τρίτο τσάπτερ του ριμπούτ (ένατη συνολικά ταινία του ίδιου βασικού θέματος, σε εύρος πέντε δεκαετιών) της φημισμένης και δημοφιλούς σειράς, αμέσως μετά τα Rise και Dawn, έρχεται για να συνεχίσει τον μύθο, ελπίζοντας πως θα ξεσηκώσει και πάλι θύελλα ενθουσιασμού στις τάξεις των φανατικών φίλων της. Τίτλος του νέου επεισοδίου, War for the Planet of the Apes και την σκηνοθετική επιμέλεια του έχει και πάλι ο Matt Reeves, που εκτός από το προηγούμενο τεύχος έχει υπογράψει και την αγγλόφωνη εκδοχή του Let Me In, αλλά και το μάλλον υπερτιμημένο Cloverfield. Σε αυτή την καινούργια περιπέτεια, οι ορδές των πιθήκων, καθοδηγούμενες από τον συνετό και μαχητή Caesar θα έρθουν σε ανοιχτό πόλεμο με τις στρατιές των ανθρώπων, που διοικεί ο αμείλικτος Συνταγματάρχης. Με την μεριά των πιθήκων να μετράει τρομακτικές απώλειες στην μάχη, ο Καίσαρας θα αναζητήσει τρόπους, χρησιμοποιώντας ακόμη και τα πιο σκοτεινά του ένστικτα για να ανεβάσει το φρόνημα του λαού του και να τους δώσει το κίνητρο να πολεμήσουν. Μια μάχη επική, που οι δύο ηγέτες θα φροντίσουν να έχουν καλά οργανωμένους τους στρατούς τους, αφού μόνο ο ένας, θα διατηρήσει το είδος του ζωντανό πάνω στην Γη. Καταπληκτικό και γεμάτο ένταση το τρέιλερ που μόλις έδωσε στην δημοσιότητα η διανομή της 20th Century Fox, αποκαλύπτει τα γιγάντια μεγέθη της τιτανομαχίας, που θα κάνει την πρεμιέρα της στους κινηματογράφους στα μέσα του καλοκαιριού, στις 17 Ιουλίου 2017!

Μεγάλη επιστροφή για τον ειδικό στις μασκαρεμένες εμφανίσεις, Andy Serkis, που υποδύεται ξανά τον μεγαλοφυή Σίζαρ, όπως για τον Woody Harrelson, που αποτελεί ιδανική επιλογή για να ενσαρκώσει τον ανηλεή στρατιωτικό. Την ομάδα του καστ ολοκληρώνουν και οι Steve Zahn, Judy Greer, Karin Konoval.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ο καπιταλισμός θα νικηθεί... χριστιανικά!

Αυτή είναι η 6η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Ιταλός Roberto Andò και η τρίτη που βλέπουμε στη χώρα μας μετά το «Παράφορο πάθος» (Sotto falso nome, 2004), όπου πρωταγωνιστούσε ο Daniel Auteuil (όπως κι εδώ) μαζί με την Anna Mouglalis – πού χάθηκε αλήθεια αυτή η ψυχή; - και την προηγούμενή του, το «Ζήτω η ελευθερία» (Viva la libertà, 2013), με πρωταγωνιστή και πάλι τον Toni Servillo! Η ταινία Le Confessioni πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, όπου τιμήθηκε με το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής.

Μιας που η G8 ως έννοια «παίζει» πολύ στην ταινία, θα πρέπει να αναφέρουμε πως πρόκειται για μια άτυπη ομάδα, της οποίας η συγκρότηση δεν προβλέπεται από κανένα διεθνή οργανισμό ή συνθήκη. Σύμφωνα με την ελληνική Βικιπαιδεία: «συγκροτήθηκε αρχικά το 1975, δύο χρόνια ακριβώς μετά την πετρελαϊκή κρίση που δημιούργησε ο ΟΠΕΚ, ως αντίποινα του αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1973, κατόπιν πρόσκλησης του τότε Γάλλου Προέδρου Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν, προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστεί εκείνη η κρίση. Αρχικά, προσκλήθηκαν πέντε χώρες όπου και συγκρότησαν την Ομάδα των Έξι, (G6), στην οποία και συμμετείχαν η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Δυτική Γερμανία, η Ιαπωνία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ»... «Τον επόμενο χρόνο η ομάδα αυτή διευρύνθηκε με την πρόσκληση και του Καναδά, συγκροτώντας έτσι την Ομάδα των Επτά, (G7). Μετά από 22 χρόνια της αρχικής σύστασης, το 1997 η ομάδα διευρύνθηκε κατά ένα μέλος ακόμη κατόπιν πρόσκλησης του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, με την είσοδο και της Ρωσίας, με συνέπεια την συγκρότηση πλέον της Ομάδας των Οκτώ, στη μορφή που υφίσταται σήμερα, και τη Γερμανία πλέον να μην είναι μόνο η Δυτική»... «Η Ομάδα των Οκτώ συνέρχεται κατ' έτος σε μία από τις χώρες μέλη που αναλαμβάνει και τη διοργάνωση και στην οποία συμμετέχουν οι πολιτικοί ηγέτες - πρωθυπουργοί ή και άλλες κυβερνητικές ομάδες, ομόλογοι υπουργοί και αξιωματούχοι των χωρών μελών. Στις διήμερες ή τριήμερες αυτές συνδιασκέψεις της Ομάδας των Οκτώ, συμμετέχει επίσης και εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ προσκαλούνται και διάφοροι παρατηρητές χωρών των λεγομένων αναδυόμενων οικονομιών όπως είναι η Κίνα, η Ινδία κλπ, καθώς και χωρών του λεγόμενου Νότου, όπως η Βραζιλία και η Νότια Αφρική»... Το G από το G8 σημαίνει «group»...

Η υπόθεση: Μια κρίσιμη συνάντηση των G8 πραγματοποιείται σε ένα απομονωμένο, πολυτελές παραλιακό ξενοδοχείο στον γερμανικό βορρά. Υπουργοί από τις οχτώ περισσότερο ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες του κόσμου συζητούν για να θεσπίσουν σημαντικές διατάξεις που θα επηρεάσουν βαθιά την παγκόσμια οικονομία. Ένας από τους επισκέπτες είναι ένα μυστηριώδης Ιταλός μοναχός, ο Ρομπέρτο Σάλους, που προσκλήθηκε από τον Daniel Roche, τον διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Θέλει να εξομολογηθεί κάτι στον μοναχό το βράδυ πριν από την επίσημη έναρξη της συνόδου, μυστικά. Το επόμενο πρωί, ο Roche βρίσκεται νεκρός, με μια σακούλα τυλιγμένη γύρω από το κεφάλι του. Πρόκειται για αυτοκτονία ή για δολοφονία;

Η άποψή μας: «Εκ πείρας γνωρίζω πως οι άνθρωποι που παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο, συνήθως τον κάνουν χειρότερο». Μια από τις πολλές ατάκες που σηκώνουν κουβέντα από το πολύ ενδιαφέρον αυτό φιλμ. Παράξενη ταινία, με μια αύρα σπουδαίου, λίγο αφελής, αλλά πολύ πολύ σημαντική, κι ας είναι το Καλό προσωποποιημένο στον ιερέα. Ο Andò κριτικάρει τον καπιταλισμό, τους τραπεζίτες, τους οικονομολόγους, τους χαρτογιακάδες, όλους όσοι τέλος πάντων έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα σε αυτό το χάλι, με στόχο μόνο το κέρδος μιας οικονομικής ελίτ. Εντάξει, το κάνει επιδερμικά, «παιδικά», αλλά και πάλι έστω κι έτσι, λέγονται πράγματα που όλοι μας γνωρίζουμε, λίγοι όμως τα βάζουν σε ταινίες. Κι ενώ το mode είναι γυρισμένο στο «ακίνδυνος αντικαπιταλισμός», η ταινία δεν μένει σε αυτό. Ίσα ίσα, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί πολλά όπλα από τη φαρέτρα του για να κινήσει το ενδιαφέρον του θεατή.

Η ατμόσφαιρα που στήνει είναι αν μη τι άλλο, θελκτική και ελκυστική. Υπάρχει ένα μυστήριο που πρέπει να λυθεί, υπάρχει μια ίντριγκα που πρέπει να διερευνηθεί, υπάρχει μια εκκρεμότητα που ζητάει να αποσαφηνισθεί, υπάρχει ένα αστυνομικό whodunnit. Είναι δυνατόν να σκότωσε ο ιερέας τον αρχηγό του ΔΝΤ; Τι του εξομολογήθηκε ο Roche εκείνη τη μοιραία νύχτα; Είναι άνθρωποι που μετανιώνουν αυτοί που μας κυβερνούν, που διαφεντεύουν τις τύχες μας; Πιο απλά: είναι... άνθρωποι; Η εκπρόσωπος του Καναδά (η πάντα αξιόπιστη Marie-Josée Croze, εδώ χωρίς ρόλο ουσιαστικά αλλά με ένα κορμί θανατηφόρο στα 45 της χρόνια) λέει ένα ανέκδοτο περί του ποιοι έχουν καρδιά, που πετυχαίνει... κέντρο, λειτουργώντας κάπως σαν την κεντρική ιδέα της ταινίας. Η Connie Nielsen (θεά ήταν αν και διαβολοκόριτσο στον «Δικηγόρο του διαβόλου» - εδώ, δεν κρύβει τα χρόνια και τη φθορά της αλλά είναι απίστευτα ποθητή, τουλάχιστον για τον γράφοντα!) υποδύεται μια πλούσια συγγραφέα παιδικών βιβλίων, η οποία είναι ακτιβίστρια κι έχει να εξυπηρετήσει τους δικούς της σκοπούς. Ο πάντα καλός Servillo δεν έχει πολλά να κάνει με το ρόλο που του δόθηκε. Είναι ο ιερέας, είναι αυτός στον οποίο οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές εξομολογούνται τις αμαρτίες τους και ο ίδιος απαντά με τσιτάτα χριστιανικού περιεχομένου, πολλές φορές και με μορφή ερωτήσεων. Είναι εκείνος που εκφωνεί τον επικήδειο λόγο στο φινάλε σε μια κηδεία η οποία λαμβάνει χώρα εκεί, στον κήπο του ξενοδοχείου, λες και ο διευθυντής του ΔΝΤ δεν έχει πατρίδα (ε, ναι, το χρήμα δεν έχει πατρίδα), δεν έχει οικογένεια, δεν θα λείψει από κανέναν. Έχει ισχυρό συμβολισμό η συζήτηση που λαμβάνει χώρα μεταξύ των εκπροσώπων των G8 όταν μαθαίνουν πως ο Roche είναι νεκρός. Το να πουν ότι πρόκειται για δολοφονία δεν θα επηρεάσει αρνητικά τις αγορές σε σχέση με το να πουν ότι πρόκειται για αυτοκτονία! Όλα στο βωμό των αγορών, όλα με οδηγό τη δημιουργική καταστροφή: πρέπει να κάψεις το χωράφι για να μπορέσει να ξαναγίνει και πάλι γόνιμο! Ε, ρε κούνια που σας κούναγε, μπαγάσες.

Η αλήθεια είναι πως λείπει το κατάμαυρο χιούμορ της ταινίας του Κώστα Γαβρά «Le capital» (2012). Ευπρόσδεκτη πάντως είναι η πινελιά του μεταφυσικού. Ωραία ταινία, δεν μπορώ να πω, κι ας κλείνει λίγο αμήχανα με μετονομασία του (γερμανικής ράτσας) σκύλου. Αλλά έτσι έκαναν πάντα οι παπάδες: βάφτιζαν το ψάρι κρέας, και έλυναν τα προβλήματά τους, σωστά;

του zerVo (@moviesltd)

Για μένα η πράξη του Σκοτσέζου, ασχέτως του τελικού αποτελέσματος, είναι μεγάλη μαγκιά, που προυποθέτει πολύ γερά, πως τα λένε εκεί στο Αμέρικα, guts! Πανεύκολα για θέμα του πρώτου φιλμακίου που θα βρισκόταν πίσω (το και μπροστά δεν έχει σημασία, αυτή την ώρα) από την κάμερα, θα μπορούσε να διαλέξει έναν κάποιο από τους χιλιάδες μεσαιωνικούς μύθους της πανέμορφης πατρίδας του, να τον πασπαλίσει με μπόλικο σοσιολογικό προβληματισμό, να τον στολίσει με ένα, δυο, πέντε κουκλίστικα καταπράσινα λιβάδια, που θα σχηματίσουν αντίθεση με το σκουρόχρωμο του συννεφιασμένου ουρανού και να τον σερβίρει fast food στους σινεφίλ, που τότε θα έκαμαν λόγο για ένα ταλέντο δημιουργικό, εξίσου σημαντικό με το, δοκιμασμένο φαντάζομαι, υποκριτικό. Ανταυτού ο Ewan, είπε να το ρισκάρει κομματάκι παραπάνω από το πρέπων, αποφασίζοντας να ασχοληθεί με νουβέλα εκείνου του συγγραφέα που τα έργα είναι σχεδόν αδύνατον να ταξιδέψουν στην μεγάλη οθόνη. Λογικώς και επομένως, το σχέδιο, με τις αντιξοότητες να ταξιδεύουν διαρκώς σιμά του, ναυάγησε, όχι όμως και η φιλοδοξία του Mac που μου έδειξε πως ξέρει τι κάνει, κοιτάζοντας ψηλά, για να φτάσει ακόμη ψηλότερα. Το αν θα πετύχει διάνα, ή θα ακολουθήσει την μοίρα του βασικού ήρωά του εδώ στο American Pastoral, μάλλον στα δικά του χέρια είναι πια...

Ακόμη και σήμερα, που έχουν περάσει σαράντα ολόκληρα χρόνια από τότε που αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Νιούαρκ, κανείς δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα αθλητικά κατορθώματα του ενός και μοναδικού Σέιμουρ Λιβόβ, του υπερπρωταθλητή ποδοσφαίρου και μπέιζμπολ, που η φήμη του τότε είχε εξαπλωθεί σε ολάκερη την Πολιτεία της Νέας Ιερσέης. Αποκαλούμενος και Σουηδός, χάρη στην κατάξανθη κώμη και το ανοιχτόχρωμα δέρμα, που τον διέκρινε από όλους τους μελαχρινούς Εβραϊκής καταγωγής συμμαθητές του, ο Λου, θα εξαργυρώσει την δόξα των σχολικών του επιτευγμάτων, παίρνοντας σε πολύ νεαρή ηλικία, για σύζυγό του την ομορφότερη - και κατά τεκμήριο ως εστεμμένης στα καλλιστεία - γυναίκα που γέννησαν, σύμφωνα με τον θρύλο, οι βορειοδυτικές ακτές του Ατλαντικού, μεταπολεμικά. Την ζωντανή κούκλα Ντον Ντάιερ...

Έχοντας κληρονομήσει την μικρή οικογενειακή φάμπρικα παραγωγής δερματίνων γαντιών από τον συνταξιοδοτημένο πια πατέρα του Λου, έναν φανατικό Εβραίο, πολυλογά σοφιστή, ο Σουέντ, θα κτίσει το σπιτικό του, στο κέντρο μιας καταπράσινης φάρμας, μακρυά από την βουή της πόλης, στην φιλήσυχη και ειδυλλιακή ύπαιθρο, εκεί που απολαμβάνει ζωή χαρισάμενη, δίπλα στην λατρεμένη του κυρά και στην πανέμορφη θυγατέρα τους, Μέρι. Το κατάξανθο και μονίμως γελαστό κοριτσάκι τους, που μόνο ένα γεγονός σκιάζει το χαμόγελο του, το εμφανέστατο τραύλισμα στον λόγο, που κανείς από όλους του δοκτόρους που πάλεψαν να το λύσουν, δεν έχει βρει ακόμη το γιατρικό. Ίσως γιατί δεν έψαξε καλά στην ψυχή της μικρής, που επιχειρώντας να επαναστατήσει ενάντια στις πιθανότητες να εξελιχθεί στο τέλειο παιδί, ως κόρη του υπερτσάμπιον και της Μις Νιου Τζέρζι, βρήκε αποκούμπι στο, για λύπηση, κεκέδισμα.

Ενάντια στάση, που στα χρόνια της εφηβεία της Μέρι, τέλη της δεκαετίας του εξήντα, εποχή κοινωνικών συγκρούσεων και αναταραχών με αφορμή την πανωλεθρία του Βιετ-fuckin-νάμ, θα φτάσει στην κορύφωση της, με την πιτσιρίκα ολοένα και να εναντιώνεται στις οικογενειακές της αρχές και να εξελίσσεται σε εξτρεμιστικό στοιχείο, πανέτοιμο να δράσει ενάντια σε κάθε μορφής αρχή. Είναι η στιγμή που η πρώτη βόμβα, με έναν νεκρό στο τοπικό μπακάλικο - βενζινάδικο - ταχυδρομείο, πιθανότατα βαλμένη από την Μέρι, θα σκορπίσει τα περισσότερα θραύσματα μέσα στο σπιτικό των Λιβόβ, διαλύοντας μονομιάς το ονειρικό, αν και εμφανώς εύθραυστο, περιβάλλον που είχαν κτίσει, ακολουθώντας πιστά τις προσταγές του Αμερικάνικου ονείρου τους οι γονείς της.

Να το δούμε σαν μια αλληγορική καταγραφή δεδομένων, πιθανότατα δεν θα έφταναν ούτε δύο, ούτε τρεις αναγνώσεις της ταινίες για να αποκρυπτογραφηθούν όλες, με το διάβασμα του ορίτζιναλ, δια χειρός Philip Roth, σε αυτή την περίπτωση να φάνταζε επιβεβλημένο, ώστε να ψαχτούν στο σύνολο τους μέσω των hints που ενδεχόμενα θα σκόρπιζε στις λέξεις του ο συγγραφέας. Και δεν είναι λίγες οι προφανείς μεταφορές στην αφήγηση, που παραπέμπουν άμεσα στο πανεύκολα θρυμματίσιμο βιτρινάκι, που ο κάθε γυαλισμένος και ατσαλάκωτος, είχε στήσει εμπρός του, πιστεύοντας πως έπιασε, όπως του έταξε ο γέρο Σαμ, την καλή. Τα γάντια με το απαλό, όσο και ψεύτικο όμως άγγιγμα τους, το παιδικό λεύκωμα με τις αμέτρητες φωτογραφίες της Ωραίας μας Κυρίας κατά προτροπή του κονσερβαρισμένου μπαμπά, η Αστερόεσσα και η δυναμίτιδα που κρύβουν οι ασπροκόκκινες ρίγες της, η απογύμνωση της ομορφιάς, καλυμμένης μόνο με την λαμέ κορδέλα - ενθύμιο νιότης και δόξης λαμπρόν, η μαγική ανακατασκευή που θα ωθήσει την υποδειγματική φαμίλια στις τελευταίες της αναλαμπές, το βρωμόπανο στο σμπαραλιασμένο προσωπάκι της κοπέλας, έτσι, για να μην λερώνει με την ανάσα του τον κόσμο. Φιλοσοφικές ρήσεις που σηκώνουν πολλή κουβέντα,στην ανάλυση της σημασίας τους, όπως τις προβάλλει ο λογοτέχνης κυρίως και κατά πολύ λιγότερο ο φακός του McGregor που εντέλει αποδείχτηκε κατά πολύ πιο ματαιόδοξος αυτού που πίστευε.

Βασικότερο και πιο έντονο ζήτημα από όσα κλήθηκε να κοντράρει ο Σκώτος, είναι κι εκείνο που πέφτει στο μεγαλύτερο ολίσθημα, το τέμπο, ο παλμός, ο ρυθμός που θα έδινε στο έργο τον αέρα εκείνο που θα τόνωνε την πλατεία πλάνο με το πλάνο, προκαλώντας την να επιλύσει γρίφους και μεταφορές. Αφηγούμενη η ιστορία από το σήμερα, ημέρα επανένωσης των παλιών συμμαθητών του Γυμνασίου, δια στόματος του φημισμένου παγκοσμίως γραφιά, που στα μάτια του ο Σουέντ μοιάζει με Σούπερμαν, περνάει από το τώρα στο τότε, κινούμενη σαν σε σλόου μόσιον, αφήνοντας κενά ολάκερα δεκάλεπτα χωρίς να έχει συμβεί το παραμικρό. Δεν είναι τυχαίο πως το σημείο μηδέν που άπαντες διαβαίνουν τις κόκκινες γραμμές, που στο τρέιλερ παίζει σε πρώτο πλάνο, η έκρηξη του ποστ όφις, λαμβάνει χώρα ελάχιστα πριν την ανάπαυλα, όταν τα μάτια έχουν εξαντληθεί και βαρύνει ανεπανόρθωτα, από το σχεδόν τίποτα που συνέβη για μια ώρα.

Ευθύνη που βαρύνει μάλλον περισσότερο το σενάριο του ντεφορμέ John Romano, που το προσφέρει σαν μια οπτικοποίηση των σελίδων, κάτι που επ ουδενί ορίζει το σινεμά. Από την μεριά του ο McGregor, επίσης μακριά από τον καλό του εαυτό ερμηνευτικά, δείχνει μέσα από τις προφανείς επιρροές που του έχει αφήσει ο πιο επιδραστικός των σκηνοθετών που έχει συνεργαστεί - ο μέγας David McKenzie είναι αυτός, που τον Ewan συνάντησε κάποτε στο Young Adam - πως με κάπως πιο προσεγμένο υλικό στα χέρια, μπορεί να πετύχει διαμαντάκια. Τα καρτερούμε. Και για τον επίλογο, αν παρέμεινε κάτι στην μνήμη μετά το πέρας του Αμερικάνικου Ειδυλλίου, της μανιώδους λατρείας του καθενός Γιάνκη για να πιάσει το άπιαστο, το μη αληθινό, μετατρέποντας τον μικρόκοσμο του κατά πως εκείνος γουστάρει, είναι εκείνα τα απίστευτα μάτια της Jennifer Connelly, που για ακόμη μια φορά καθηλώνουν στην θωριά τους. Τριάντα χρόνια και βάλε μετά το έπος του Sergio και τα φαινόμενα του Dario, η 46χρονη Νεοϋορκέζα φαντάζει γοητευτικότερη από ποτέ!

του gaRis (@takisgaris)

Λύσσαξα. Παρότι προηγήθηκε το σπαραχτικό Manchester By The Sea. Τι κι αν στο κατόπι μαγεύτηκα από το La La Land. Το φετινό TIFF σφραγίστηκε από την Άφιξη. Που δεν είναι μόνο ένα πιο στιβαρό Contact (1997). Ούτε ένα πιο εγκεφαλικό Close Encounters of The Third Kind (1977). Κι ας είναι φαινομενικά απλά στο ζέσταμα για το σήκουελ του θρυλικού Blade Runner (1982). Το Arrival του Denis Villeneuve, του 49χρονου Κεμπεκανού με το εσχάτως περίλαμπρο βιογραφικό (Incedies, Prisoners, Enemy, Sicario) επιβεβαιώνει (σόρρυ σποράκο Xavier Dolan) πως πρόκειται για το μεγαλύτερο ενεργό ταλέντο του Καναδικού σινεμά. Ξαναλυσσάω λοιπόν που για ευνόητους αλλά τόσο αντι-καλλιτεχνικούς λόγους, ως ταινία επίσημης έναρξης του TIFF16 προτιμήθηκε το (θου..) The Magnificent Seven. Η Άφιξη αποδεικνύει με τον περίλαμπρο γρανίτη της εικονοκλασίας της, τον σεμνυνόμενα ρηξικέλευθο σχεδιασμό των εξωγήινων όντων και την αφοπλιστικά ανατριχιαστική προσγείωση του science fiction στο τρίσβαθο του γεγονότος της μητρότητας που, πέρα από κερδισμένα καυτά δάκρυα αγαλλίασης, ανατινάζει νευρώνες με ένα twist που σε κάνει να αντιληφθείς αποσβολωμένος, πλήρης δέους και ενcineσθησης, πως στην πραγματικότητα το Arrival δεν είναι η δισεκατομμυριοστή εξωγήινη εισβολή, αλλά η Ιστορία της Ζωής σου.

Με μια διαφορά. Το παρελθόν είναι ένα παράλληλο μέλλον. Είναι η συνειδητή αποδοχή της προσωρινότητας αυτού που φευγαλέα θ(ε)ωρούμε ευτυχία. Ο εναγκαλισμός του πόνου, η μνημοσύνη της μονάκριβης μυσταγωγίας που λέμε αγάπη. Η πάλη ενάντια στην αντιξοότητα, αυτό το ανεκτίμητο παράσημο στη ζήση του καθενός. Και εντέλει η επικοινωνία ως αυτοεκπληρούμενος οδηγός επιβίωσης του πλανήτη. Τα επτάποδα Octopi, δε μοιάζουν με εμάς. Έρχονται μια ντουζίνα σε σχηματισμό μάχης(;). H φημισμένη γλωσσολόγος Dr. Louise Banks (Amy Adams) επιστρατεύεται για να αποτρέψει τον Αρμαγεδδών(α). Στο τημ οι Jeremy Renner και Forest Whitaker. Η Amy σηκώνει τον συναισθηματικό ογκόλιθο της ταινίας μονάχη ερμηνευτικά ενώ η γνώριμη μπάντα του Denis (Bradford Young, Joe Walker, Johann Johannson) ορθώνει μέγα μονόλιθο περιδεούς ανησυχίας, προτού μας απογυμνώσουν παρέα με τον συντριπτικά ελεγειακό επίλογο.

Ο Villeneuve είναι ξεχωριστός γιατί διαθέτει τόσο πίστη στα εκφραστικά του μέσα, όση ακριβώς και στη νοητική καλλιέργεια του θεατή που ορέγεται τη θρεπτική, οργανικά ακατέργαστη τροφή. Δεν είναι ελιτιστής, απλώνει χέρι και μοιράζει δώρα εκεί που ο Nolan (παρά την πρόοδο του Interstellar) αδυνατεί, θαμπωμένος από τον αντικατοπτρισμό του σκηνικού μεγαλείου του. Λαμβάνει αφορμή από το (short) Story of your Life του Ted Chiang και μετουσιώνει μεγαλειωδώς αυτό που ο Jacques Lacan αποκρυπτογραφεί στο The Ego in Freud’s Theory (BookII, 1954-1955): “The Message is a programme one puts into a universal machine and after a while it retrieves whatever it can from it (…) A message isn’t just direct. The messenger may not know what the message contains. But in every case there’s a point of Departure and a point of Arrival. (The message) is the shrinking of the symbolic world. With language as backdrop, speech will choose. Communication is what occurs once the message is exchanged”.

O Denis Villeneuve μας επικοινωνεί την εμβριθέστερη σε οντολογική σημειωτική ταινία του 2016.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Από τις όμορφες ζωές όμορφα ρουφιέται ο αέρας και τα σώματα συσκευάζονται εν κενώ

Αν πάρουμε τοις μετρητοίς όλα όσα λέει το imdb για τον Kiyoshi Kurosawa, ο τύπος έχει γυρίσει: τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, τρεις ταινίες στην αρχή της καριέρας του για τις οποίες δεν ξέρουμε διάρκεια και μας προτρέπει το imdb «add a plot», ήτοι, δεν ξέρουμε την τύφλα μας γι' αυτές, πέντε τηλεταινίες μόνος του, δύο τηλεταινίες μαζί με άλλους, δύο τηλεοπτικές σειρές και 26 (!) ταινίες μεγάλου μήκους – μέσα στη σεζόν είναι να δούμε στην Ελλάδα και την 27η – τουλάχιστον, έχει αγοραστεί αυτή η ταινία, δεν ξέρουμε αν θα προβληθεί! Ο Ιάπωνας δημιουργός ξεκίνησε την καριέρα του το 1975 σε ηλικία 20 ετών! Και σχεδόν όλες του οι ταινίες προβάλλονται σε μεγάλα φεστιβάλ – τούτη εδώ πχ προβλήθηκε στο περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου, στο τμήμα «Berlinale Special».

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Yutaka Maekawa που εν έτη 2011 του χάρισε και το βραβείο Καλύτερου Μυθιστορήματος Μυστηρίου Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα στην Ιαπωνία. Και όπως λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης (όπως μας πληροφορεί το δελτίο τύπου για την ταινία): «Είναι ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα. Η ταινία Creepy καταπιάνεται με τον εκφυλισμό της οικογένειας – σαν την υπόθεση που εξετάζεται, μα παραμένει άλυτη. Ελπίζω το κοινό να απολαύσει τον τρόμο και το σασπένς, όταν τα μυστικά αρχίσουν να αποκαλύπτονται».

Η υπόθεση: Ο Τακακούρα ήταν ένας φέρελπις αστυνομικός, ο οποίος όμως αποχώρισε από την ενεργό δράση όταν μια υπόθεση την οποία χειριζόταν έκλεισε με βίαιο και αιματηρό τρόπο, που του άφησε τραύματα – σωματικά και ψυχικά. Μετακομίζει μαζί με τη σύζυγό του σε μια ήσυχη γειτονιά και συμβιβάζεται με το να πάρει μια θέση καθηγητή εγκληματολογίας. Το αίμα του όμως βράζει. Κι όταν ένας παλιός συνάδελφός του, του ζητάει να τον βοηθήσει να ξεδιαλύνει την άλυτη υπόθεση μίας αγνοούμενης οικογένειας, που συνέβη έξι χρόνια πριν, ο Τακακούρα δέχεται ασμένως, αφήνοντας για πολλές ώρες μόνη της τη γυναίκα του, στο σπίτι. Ένας από τους γείτονές τους στη νέα τους γειτονιά είναι ο Νισίνο, ο οποίος ζει σε ένα σπίτι μαζί με την άρρωστη γυναίκα του και την κόρη του, τη νεαρή Μίο. Μία μέρα, η Μίο, λέει στον Τακακούρα πως ο Νισίνο δεν είναι ο πατέρας της, αλλά κάποιος άγνωστος...

Η άποψή μας: Θα αρχίσω αυτό το κομμάτι του κειμένου δακρύβρεχτα: τι τραβάμε κι εμείς οι κριτικοί! Εντάξει, δεν εξορύσσουμε και κάρβουνο στα ορυχεία του Βελγίου ούτε και χτυπάμε «γερμανική» βάρδια στις φάμπρικες της Αλεμανίας! Αλλά, το να γράφεις για μία, δύο, τρεις, τέσσερις ταινίες κάθε βδομάδα για όλες τις βδομάδες του χρόνου για πολλά χρόνια, ε, κάπου σε εξαντλεί. 1000 λέξεις το κομμάτι είναι αυτές, έλα πάρε πάρε, διαλέχτε λέμε! Με πόσους τρόπους να αποθεώσεις μια ταινία που σου άρεσε; Με πόσους τρόπους να θάψεις μια ταινία που δεν γούσταρες; Αν έχει ενσκήψει και αγία βαρεμάρα (συμβαίνει) άντε να βγάλεις άκρη. Οπότε, έχουμε τρικ. Χρησιμοποιούμε πατρόν. «Ράβουμε» για μαζική παραγωγή και παίζουμε με τις λέξεις. Πολλές φορές λοιπόν τυχαίνει να χρησιμοποιήσουμε φράσεις κλισέ. Και το τρελό είναι πως χρησιμοποιούμε τις ίδιες φράσεις κλισέ είτε υπέρ είτε κατά μιας ταινίας. Πχ, μας άρεσε μια ταινία δύσκολη; Αποθεώνουμε το γεγονός ότι δεν χαρίζεται στον θεατή, ότι δεν του δίνει μασημένη τροφή. Δεν μας άρεσε μια ταινία δύσκολη; Λέμε πως ο θεατής δεν θα την καταλάβει, ότι δεν θα «νιώσει», ότι θα βαρεθεί! Την ίδια κατάσταση λοιπόν την ερμηνεύουμε κατά πως θέλουμε. Γατάκια! Αλλά δεν θίγουμε και τον αναγνώστη, έτσι; Μόνο όταν θέλουμε να τον ταρακουνήσουμε και να τον κάνουμε να αντιδράσει!

Τεςπα, λοιπόν, σε τούτη την ταινία κυριαρχεί μια ατμόσφαιρα αποξένωσης, παγωμάρας, δυστοπίας. Κι επειδή η ταινία δεν μου άρεσε, αυτό είναι κακό (μουάχαχαχαχαχα). Ενώ στις ταινίες του Haneke της πρώιμης περιόδου (μέχρι και το πρωτότυπο «Funny Games») αυτό είναι κακό, επειδή λατρεύουμε Haneke πρώιμης περιόδου! Μπήκατε στο νόημα, έτσι; Γενικώς, ο Kurosawa εν αντιθέσει με τον συνεπώνυμό του Akira φτιάχνει ταινίες όσο το δυνατόν πιο αφαιρετικές. Το στυλ του είναι συγκεκριμένο και αναγνωρίσιμο. Το... Κακό στις ταινίες του δεν είναι το προφανές. Είναι ο... πολιτισμός. Είναι η κοινωνία με τις δομές της. Όχι καταγγελτικά αλλά υπόγεια. Εδώ, ας πούμε, περισσότερο ανατριχιάζεις από το γεγονός ότι οι γείτονες είναι απότομοι και ακατάδεχτοι. Περισσότερο ανατριχιάζεις από το γεγονός ότι η ήσυχη γειτονιά, που φαίνεται εκ πρώτης όψεως ειδυλλιακή, κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή είναι. Με μια πιο προσεκτική ματιά φαίνονται οι τρύπες στους συρμάτινους φράχτες, οι σκαλωσιές, η κατάσταση «προσοχή, έργα», η διαφαινόμενη εγκατάλειψη, η σαπίλα. Η σήψη από την πτωμαϊλα ανθρώπων που απλά δεν ζουν – απλά παρακολουθούν, βαριούνται, δεν νιώθουν. Το μόνο που μπορεί να ταράξει τη ζωή τους είναι ο ανεμιστήρας τους! Και ποιος γάμος; Και ποια αγάπη; Δεν υπάρχουν αυτά, κατασκευές είναι.

Όσο αποστειρωμένες είναι οι ζωές των ζωντανών άλλο τόσο αποστειρωμένος πρέπει να είναι ο θάνατός τους, σύμφωνα εντέλει με αυτόν που υποδύεται τον κακό – γι' αυτό και η χρήση των πλαστικών σακούλων συσκευασίας μέσα στα οποία κλείνει τα πτώματα ερμητικά εν κενώ. Εδώ, να κάνουμε μια ιδιαίτερη μνεία: ο Teruyuki Kagawa (που εχθές, στις 7 Δεκεμβρίου, έγινε 51 χρονών, έχοντας τα γενέθλιά του) μπορεί να είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου! Η φάτσα του όμως είναι ότι πρέπει για ρόλους κακών! Εγώ ας πούμε αν γύριζα ποτέ ταινία, θα τον έβαζα να παίξει τον διάβολο!

Με αυτά και μ' αυτά να τονίσουμε πως η ίντριγκα από κάποιο σημείο και μετά δεν έχει σημασία, πως η σκηνοθεσία του Kurosawa υπηρετεί ακριβώς τον σκοπό του, να τονίσει δηλαδή την απανθρωπιά του σύγχρονου τρόπου ζωής, πως η διάρκεια της ταινίας κουράζει, πως οι Ιάπωνες πρέπει να είναι λίγο σαλεμένοι και πως το πνιγηρό γκριζοπράσινο που κυριαρχεί και η έλλειψη ζωηρών και έντονων χρωμάτων (ακόμα και σε σκηνή κοψίματος του λαιμού το αίμα δεν είναι έντονο κόκκινο – ή ίσως και να μην φαίνεται και καθόλου – εντύπωση μου έκανε αυτό) υποδηλώνουν την ασφυξία και τη «μη ζωή». Εγώ, πάντως, δυσκολεύομαι να προτείνω την ταινία για να τη δουν οι masses.

του zerVo (@moviesltd)

Μια φορά κι έναν καιρό, προ κρίσης, το συγκεκριμένο, ξενόφερτο έθιμο, είχε πέραση και στα μέρη μας, με τις μεγάλες εταιρίες, των δεκάδων υπαλλήλων στην δούλεψη τους, να στήνουν προσεγμένες Χριστουγεννιάτικες γιορτούλες, για να ανταλλάξουν ευχές. Συνεστιάσεις που έφταναν σε έντονα κεφάτες καταστάσεις και συνοδεύονταν συνήθως από μοιρασιές δώρων, αλλά και πολυήμερες κατοπινές άδειες, από τις φίρμες που φρόντιζαν με αυτές τις μικρές παροχές τους εργαζόμενους τους, διατηρώντας τους σε φρόνημα υψηλό, ώστε να εργαστούν με ζήλο αμά τη επιστροφή τους. Πλέον λιτότητος, αυτές οι μικρές στιγμές εργασιακής χαράς, έχουν περάσει στην σφαίρα του παρελθόντος και διατηρούνται ζωντανές μόνον στις χώρες που έχουν επιβάλλει τον κατοχικό νόμο στα μέρη μας, πιστεύοντας πως έτσι οι Έλληνες θα περιορίσουν τις σπατάλες και θα βουλιάξουν στην μιζέρια τους. Δεν έχουν υπολογίσει όμως πως ακόμη και τα Χριστούγεννα εδώ θα είναι ηλιόλουστα και φωτεινά και όχι συννεφιασμένα και μουντά, όπως καλή ώρα στο δεκάδων βαθμών υπό του μηδενός Σικάγο, που λαμβάνει χώρα η κεφάτη κομεντί Office Christmas Party...

Ελαφρώς μειωμένα είναι τα κέρδη της επιχείρησης δικτύων υπολογιστών Ζένοτεκ τον τελευταίο χρόνο, σε σχέση με πέρσι, γεγονός που βλέπει με ιδιαίτερα αρνητικό μάτι η, έτσι κι αλλιώς μονίμως κακοδιάθετη, CEO της μπράντας Κάρολ Βάνστοουν, που θα δώσει την εντολή στον Πρόεδρο αδελφό της για άμεσες απολύσεις της τάξης του 20 τοις εκατό και για περικοπές που θα αρχίσουν με την αναβολή του ετήσιου εταιρικού πάρτι, της παραμονής των Χριστουγέννων. Ιδιαίτερα αγαπητός στους εργαζόμενους του, που τους δίνει και την ψυχή του για να είναι ικανοποιημένοι, όμως, ο Κλέι, ούτε καν διανοείται να διώξει έστω και έναν, όπως ούτε περνά από το μυαλό του πως δεν θα πραγματοποιηθεί για φέτος η γιορτή.

Πόσο μάλλον, όταν η πιάτσα, λόγω της άτεγκτης στάσης της διευθύνουσας συμβούλου, έχει σχηματίσει άσχημο όνομα για την αντεργατική δράση της εταιρίας, οπότε τα σχέδια για συνεργασία με τον τεχνολογικό κολοσσό της χώρας, που θα την εκτινάξει εμπορικά, μάλλον πηγαίνουν περίπατο. Εκτός και ο Κλέι, μαζί με το δεξί του χέρι, διευθυντή Τζος Πάρκερ και την μεγαλοφυή τεχνικό Τρέισι, κάνουν το θαύμα τους και πείσουν τον ειδικό σύμβουλο, να επιλέξει την Ζένοτεκ σαν την ιδανική πρόταση για συνεργασία. Και μια καλή αρχή, θα είναι να τον καλέσουν, στο ετήσιο πάρτι Χριστουγέννων, που εν αγνοία της στριμμένης CEO, εντέλει θα πραγματοποιηθεί.

Τι θα πραγματοποιηθεί δηλαδή, αφού από τα γραφεία του ουρανοξύστη, ακριβώς στο κέντρο της χιονισμένης Πόλης των Ανέμων, θα παρελάσουν όχι μόνο οι εργαζόμενοι στην εταιρία, αλλά απρόσκλητοι σχεδόν όλοι οι περαστικοί, που θα δουν φως και θα μπουν. Κάτι η εύθυμη διάθεση των προϊσταμένων, στην προσπάθεια τους να πείσουν τον σύμβουλο να αλλάξει γνώμη, κάτι το πιοτό που ρέει άφθονο, λίγο οι αναστολές των παρευρισκομένων που θα καμφθούν όσο ο DJ δίνει τόνο, λίγο η περίεργη άσπρη σκόνη που θα πέσει στο μηχάνημα τεχνητής χιόνωσης και θα εκτοξεύσει στα ύψη το αρχικώς μουδιασμένο mood, το ενδοεταιρικό παρτάκι, πολύ σύντομα θα μεταλλαχθεί στο κοσμικό event ολάκερης της μεγαλούπολης. Θα είναι αυτό αρκετό όμως για να αποσπάσει η φιλόδοξη Ζένοτεκ το χρίσμα και να υπερκεράσει τα φαβορί της Dell και της HP?

Για όσους, παλαιότερους θυμούνται εκείνες της πρώτες φορές που η μορφή του κορυφαίου ερμηνευτή των τελευταίων τριάντα ετών Tom Hanks έπαιζε στην πολύ νεανική του μορφή στο πανί, είναι απίθανο να μην μνημονεύουν το πραγματικά σπαρταριστό Bachelor Party του 1984, που σε όλους τους τομείς ορίζει το πατρόν της πορείας και της τωρινής, πανομοιότυπης μέσες άκρες θεματικής, κωμωδίας. Σερβιρισμένη από το δίδυμο των Josh Gordon και Will Speck, που μέσα σε μια δεκαετία έχουν φροντίσει σκηνοθετικά μόλις τρεις ταινίες (αντάμα με το The Switch και το Blades Of Glory), χρησιμοποιώντας σαν άξονα τον κοινό σκοπό της διατήρησης της εταιρίας ζωντανής, κτίζουν όχι και λίγες περιφερειακές ιστορίες, δημιουργώντας ένα κλίμα (εκτός του γιορτινού) σπονδυλωτό.

Το σύνολο των χαρακτήρων που μάχονται για το καλό της δουλειάς τους, συμμετέχει και σε μια δεύτερη τύποις ρουμπρίκα, που συμβάλλει ουσιαστικά στο συνολικό δέσιμο της πλοκής και χάρη στο προσεγμένο σενάριο, ο καθένας μοιάζει εξίσου χρήσιμος στο στόρυ, χωρίς ποτέ να παραφουσκώνει το όλο πακέτο. Φυσικά, όταν αναφερόμαστε σε μια made in USA κωμωδία, ιδιαίτερα φωνακλάδικη τρόπον τινά, δεν θα ήταν δυνατόν να απουσιάσουν οι χοντράδες στα αστεία, που σε καμία περίπτωση όμως δεν υπερτερούν των έξυπνων στιγμών, που οι όχι και λίγοι σε αριθμό, συγγραφείς του Screenplay, έχουν διανθίσει την αφήγηση τους. Όταν μάλιστα ανάμεσα τους κρύβεται ο φοβερός και τρομερός Dan Mazer - του Borat και αυτό είναι αρκετό - είναι το λιγότερο αναμενόμενο πως στο χιούμορ θα υπάρξουν και πιπεράτα ανέκδοτα και σόκιν στιγμιότυπα και (έως αρκετά) ακατάλληλες σκηνές, προς τέρψην της πλατείας. Που αν εξαιρέσουμε δυο, τρεις, μετρημένες στα δάκτυλά στιγμές, που το πράγμα ξεφεύγει, μια χαρά θα το διασκεδάσει και θα γελάσει ίσαμε σπαρταριστά, σε ετούτο το χριστουγεννιάτικης πλοκής πανηγύρι, που αποξαρχής αποτινάζει από πάνω του την μαρκίζα "για όλη την οικογένεια"...

Κύριος λόγος και αιτία γι αυτό, η απόλυτη χημεία του κωμικού καστ, που τις περισσότερες φορές θυμίζει σύναξη φίλων και κολλητών διασκεδαστών, που μαζεύτηκαν για να ανταλλάξουν εμπνευσμένα αστεία. Ο Jason Bateman, που ήδη έχει ξεκινήσει να δοκιμάζει δυνάμεις και στο δράμα, με την πείρα του στο είδος, ως προϊστάμενος ηγείται του τιμ, ώστε πάνω του να βασιστούν οι ερμηνείες του "αλλού γι αλλού" Προέδρου από το πουθενά T. J. Miller, της εξωτικής ομορφιάς χάκερ Olivia Munn, της σε ρεπρίζ του ρόλου της στους Horrible Bosses, Aniston, που κάθε μέρα που περνά, γίνεται και πιο ώριμα γοητευτικότερη, εκδικούμενη την σε ραγδαία πτώση κοκαλιάρα που της έφαγε το αμόρε. Αναμφίβολα η μεγάλη έκπληξη ακούει στο όνομα Kate McKinnon, της λιγότερο διάσημης εκ της πιο πρόσφατης τετράδας των Ghostbusters, με την μεγάλη πορεία όμως στο Πανεπιστήμιο του SNL, που ως Προσωπάρχης με Βίβλο το πρωτόκολλο, σολάρει ανά περιόδους, φτιάχνοντας μια διπρόσωπη και εκκεντρική περσόνα.

Δεν το συζητούμε πως οι φανς εκείνου του προϊστορικού Πάρτυ για Εργένηδες, εδώ θα θυμηθούν τα παλιά και θα περάσουν φίνα, στο αντίκρυ του ισοπεδωμένου κτιρίου, που θα φέρει κατά νου τον Πύργο της Νακατόμι στον πρώτο Die Hard. Ακόμη καλύτερα θα το διασκεδάσουν μάλιστα οι πιο αγγλομαθείς, που πίσω από την κονσερβαρισμένη απόδοση υποτίτλων, θα αντιληφθούν κι άλλα πονηρά αστειάκια, που χάθηκαν κάπου στην μετάφραση...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

ΠΑΟΚάρααα, είμαι χάλια / Βλέπω έναν Αετό μ’ οχτώ κεφάλια / Πού τα βλέπω, τ’ άλλα έξι / ΠΑΟΚάρα είμαι χάλια, τα ’χω παίξει...

Είναι πολλές οι φορές που τα δελτία τύπου αποτυπώνουν την αλήθεια με τρόπο που δεν χωράει πολλές διορθώσεις και βελτιώσεις. Παραθέτουμε ως εισαγωγή λοιπόν τμήμα του δελτίου τύπου. Δεν είναι πολύ... παοκτσίδικο αυτό, αλλά είναι αναγκαίο:
«Ο ΠΑΟΚ, ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινοπολιτών, ιδρύθηκε το 1926. Η δημιουργία του ικανοποιούσε ένα βαθύτερο και μέχρι πρότινος ανεκπλήρωτο αίτημα: εκείνο της ένταξης των κατατρεγμένων προσφύγων σε έναν φιλόξενο ''τόπο''. Ο ΠΑΟΚ αντιπροσωπεύει τις ρίζες για τον ξεριζωμένο, μία πυξίδα για τον κάτοικο της χαμένης πατρίδας, την ζώσα μνήμη που διατηρεί την ιστορικότητά της μέσα στην πραγματικότητα του παρόντος και στην προοπτική του μέλλοντός της. Η 90λεπτη ταινία τεκμηρίωσης ''90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το μέλλον'' δεν είναι μια απλή καταγραφή της ιστορίας της ομάδας, αλλά ένα ζωντανό φιλμικό ημερολόγιο που διατρέχει τους σημαντικούς σταθμούς της ομάδας σε συνάρτηση με τις ιστορικές εξελίξεις και τις κοινωνικές διαστάσεις. Πρόκειται για ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο και στον τόπο, μία κινηματογραφική πραγματεία στην ''ομάδα – ιδέα''. Στη διάρκεια των γυρισμάτων, τα οποία διήρκησαν πέντε μήνες, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης επισκέφτηκε τους τόπους στους οποίους χτυπά δυνατά η καρδιά της ομάδας και απέσπασε συγκινητικές εξομολογήσεις από παλαίμαχους και νέους ποδοσφαιριστές, προπονητές, παράγοντες της ομάδας αλλά και πιστούς φίλους που τίμησαν και εξακολουθούν να τιμούν την ''βαριά φανέλα''».

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ λοιπόν του Νίκου Τριανταφυλλίδη αποτελεί την παρακαταθήκη που μας άφησε ο σπουδαίος σκηνοθέτης και «βαμμένος μέχρι τα μπούνια» ΠΑΟΚτσής δημιουργός, ο οποίος εγκατέλειψε τον μάταιο αυτόν κόσμο πρόσφατα. Η σύντροφός του, Μαρίνα Δανέζη, ολοκλήρωσε το ντοκιμαντέρ που με τόση αγάπη έφτιαξε ο Νίκος. Η προβολή της ταινίας ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του περασμένου φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και τιμήθηκε εκεί με το βραβείο μας, με το βραβείο της ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου) ως η καλύτερη ταινία του τμήματος «Ελληνικές ταινίες». Ήταν μια από τις πιο συγκινητικές και – γιατί όχι; - ιστορικές στιγμές που ζήσαμε με το σωματείο μας – και εννοώ και την ΠΕΚΚ και τον ΠΑΟΚ!

Η υπόθεση: Οι μεγάλοι σταθμοί της ομάδας, η χαμένη πατρίδα και ο ξεριζωμός, το ιστορικό και κοινωνικό φόντο, ξετυλίγονται στον φακό σαν ένα ζωντανό κινηματογραφικό ημερολόγιο, μέσα από τις εξομολογήσεις παλαίμαχων και νέων ποδοσφαιριστών, προπονητών, παραγόντων και πιστών φίλων του ΠΑΟΚ, όπως οι Νότης Τσίντογλου, Γιώργος Κούδας, Κλάους, Ιβάν Σαββίδης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Κώστας Ζουράρις κ.α. Από το γήπεδο της Τούμπας στο Σύνδεσμο Φίλων ΠΑΟΚ του Ντίσελντορφ, από την Κωνσταντινούπολη στην Λισαβόνα, η κάμερα αποτυπώνει την ιστορία μίας ομάδας που γράφεται αδιάλειπτα στις κερκίδες, στο γήπεδο, στους δρόμους των ταξιδιών της και στις αναμετρήσεις με τους μεγάλους της αντιπάλους, αλλά πρωτίστως στις αναμετρήσεις με τον εαυτό της.

Η άποψή μας: Εντάξει, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός κρίνοντας το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ – έτσι κι αλλιώς δεν είμαστε αντικειμενικοί όταν καταθέτουμε την άποψή μας για οποιαδήποτε ταινία. Τον υποκειμενισμό μας εκθέτουμε όσοι ασχολούμαστε με το... σπορ χρησιμοποιώντας όσο το δυνατόν πιο δυνατά επιχειρήματα για να σας πείσουμε εσάς που μας διαβάζετε. Εδώ, όμως, ένας λόγος παραπάνω μιας που είμαστε ΠΑΟΚ! Αγαπάμε την ομάδα μας και λατρεύουμε κάθε τι που την αφορά. Έτσι κι αλλιώς πάντως ο Νίκος έφτιαξε κι ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Ένα ντοκιμαντέρ που προσπαθεί μέσα στην πεπερασμένη διάρκειά του να χωρέσει την ιστορία του τεράστιου συλλόγου μας. Γίνεται; Προφανώς και όχι. Όσα μας δίνει, όμως, είναι υπέροχα. Ξεκινώντας από τις απαρχές του συλλόγου και τη δημιουργία του από Κωνσταντινουπολίτες, οι θεατές μαθαίνουν όλα όσα αφορούν το σύλλογο.

Για το ότι το πρώτο σήμα ήταν ένα τετράφυλλο τριφύλλι κι ένα πέταλο. Για το γήπεδο στο Συντριβάνι. Για την έκφραση «η μπάλα στα νεκροταφεία». Για την έκφραση «ΠΑΟΚ και ξερό ψωμί». Για το πως χτίστηκε το γήπεδο στην Τούμπα. Για τον ΠΑΟΚ ως ομάδα προσφυγιάς. Για τον ΠΑΟΚ ως ομάδα που αντιστέκεται στο κατεστημένο. Για τους ζωντανούς θρύλους του. Για το διαχρονικό παραγκωνισμό του ΠΑΟΚ από τις ομάδες του ΠΟΚ. Για παράγοντες άλλων ομάδων του ΠΟΚ που σφύριζαν παιχνίδια των ομάδων τους εναντίον του ΠΑΟΚ! Για Βούλγαρους διαιτητές που σφύριζαν με παραλλαγμένα ονόματα (!!!) σε διαφορετικά ματς των ομάδων του ΠΟΚ που τους έφερναν στη χώρα μας, δίνοντάς τους μόνο νίκες! Για τον Λες Σάνον. Για τον Γκιούλα Λόραντ, που άφησε την τελευταία του πνοή στον πάγκο της ομάδας. Για τον Φερνάντο Σάντος.

Ένα υπέροχο οδοιπορικό που κρατάει ισορροπίες όντας αστείο πολλές φορές, συγκινητικό εκεί που πρέπει, και αρκούντως κατατοπιστικό ακόμα και για τους θεατές που δεν ασχολούνται καθόλου με το ποδόσφαιρο! Δεν θα ήμασταν ΠΑΟΚτσήδες βεβαίως αν δεν γκρινιάζαμε. Λείπει πχ οποιαδήποτε αναφορά στο δυστύχημα στα Τέμπη ή στο ιστορικό 6 – 1 εναντίον του Ολυμπιακού στα Σέρρας ενώ υπάρχει πολύς Ιβάν Σαββίδης μέσα στο ντοκιμαντέρ. Ας είναι. Εδώ να σημειώσουμε πως πιθανόν η κόπια που θα προβληθεί εμπορικά να είναι κατάτι διαφορετική από αυτήν που είδαμε στο φεστιβάλ και να τα περιλαμβάνει όλα αυτά.

Όλοι όσοι θέλουν να λέγονται ΠΑΟΚτσηδες πρέπει να δουν αυτό το ντοκιμαντέρ οπωσδήποτε. Αν και η εταιρία διανομής, θεωρώντας πως δεν υπάρχουν Παόκια στη νότια Ελλάδα, προβάλλει την ταινία μόνο σε αίθουσες της βόρειας Ελλάδας. Ας είναι – νομίζω πως τα εισιτήρια θα είναι αρκούντως... αρκετά ώστε την επόμενη Πέμπτη η ταινία να προβάλλεται και στην Αθήνα. Κι ας περνά ο σύλλογος μία από τις πιο δύσκολες καμπές στην ιστορία του! Από όλες τις κινούμενες κεφαλές κρατώ τη δήλωση του Περικλή Κοροβέση για το ποιοι υποστηρίζουν τις τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης ανάλογα με την κοινωνική τους προέλευση, τη συγκίνηση του Κώστα Ορφανού και τη μεγάλη κουβέντα που λέει ο Τάσος Τέλλογλου από όλους τους ανθρώπους, που ουσιαστικά προσπαθεί να εξηγήσει την «κατάρα» του να είσαι μεγάλη ομάδα αλλά να μην διαθέτεις τους ανάλογους τίτλους. Χρειάζεται αυτοπεποίθηση παιδιά. Και να σταματήσει η γκρίνια. Και μια ισονομία εννοείται ότι δεν θα μας χαλούσε. Το ντοκιμαντέρ κλείνει απίστευτα συγκινητικά με τον θεούλη Νότη Τσίντογλου. Όσο τέτοιοι άνθρωποι έχουν φορέσει τα χρώματα της ομάδας μου, δεν φοβάμαι τίποτα!