Movies Ltd

του gaRis (@takisgaris)

Το TIFF σε φκιάνει (κυρίως) ή σε χαλάει οσκαροτρόπως, νόμος αυτό. Ο Harvey Weinstein έχει μετα-ντοκτορά στην τέχνη του χρυσού τροπαίου και ξέρει από το μαγικό υλικό που σαγηνεύει το electoral college της Ακαδημίας. Βεβαίως, παραδεδεγμένο, έχει καιρούς η TWC να γνωρίσει χαρά Απονομής, με τελευταίο γκανιάν το The Artist. Το φετινό Lion, φαντάσου μια πιο συγκρατημένη poverty porn εκδοχή του Slumdog Millionaire (της γνώριμης διαδρομής Τορόντο -Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας), πληροί τη φόρμουλα (πέραν του πλέον 26χρονου μπρατσαρά Dev Patel) που σείει δακρυγόνους και καίει φυλλοκάρδια: Ο 5χρονος Σαρού (Lion) ζει πάμπτωχα με τη μάνα και τα δυο του αδέρφια σε ένα χωριό με όνομα που δε μπορεί ο δόλιος να προφέρει σωστά. Αποτέλεσμα: Όταν θα ξυπνήσει, μετά από ολονύχτιο δρομολόγιο σε άδειο τρένο όπου τον παίρνει μονάχο ο ύπνος, 1.600 μίλια μακριά, κατά Καλκούτα μεριά, δεν υπάρχει γυρισμός, ει μη μόνο περιπλάνηση, περίπου αποπλάνηση, ορφανοτροφείο και υιοθεσία στην Αυστραλία.

Δυο δεκαετίες αργότερα ο Dev Patel ζει το όνειρο με μάνα τη Nicole Kidman και φιλενάδα τη Rooney Mara. Έχει έναν πλήρως συγκαταβατικό πατέρα κι έναν προβληματικό θετό επίσης αδερφό από την Ινδία. Ο Σαρού μας περνά κρίση ταυτότητας. Θέλει να γυρίσει στις ρίζες του κι ό,τι η μνήμη του αρνείται πεισματικά, το πολεμά με σύμμαχο το Google Earth. Τρουστόρυ. Πε μου τώρα αν ο Harvey δεν έχει χτυπήσει χρυσάφι με αυτή την κατά κόρον αυστραλέζικη παραγωγή, σε σκηνοθεσία Garth Davis (γνωστός από την 6ωρη μίνι σειρά Top of the Lake που συνυπόγραψε με την Jane Campion) και διεύθυνση φωτογραφίας Greig Frazer (Zero Dark Thirty, Foxcatcher). Toπρώτο ημίχρονο στη ντικενσιανή Ινδία είναι στιλπνό και νευρώδες, χωρίς να υποχωρεί στο μελό. Ο μικρούλης Sunny Pawar ως Saroo, briefly, είναι ο φετινός Jacob Tremblay του Room.

Όταν η κάμερα γυρίζει στη Καμπέρα (βλ. Τασμανία όπου όντως γυρίστηκε) ο τόνος χάνεται στην αμηχανία και την προβλεψιμότητα. Δεν είναι μόνο ο ρόλος - κολάζ από γκέρλφρεντς - που ανησυχούν - για το αγόρι τους - πούχασε την μπάλα ο οποίος δεν πάει στην παράξενη φάτσα της ταλαντούχας Mara. Ούτε η αστεία σγουρή κόκκινη μπερούκα που γκελάρει στην αφοπλιστικά απογυμνωμένη (σίγουρη υποψηφιότητα) περφόμανς της Kidman. Είναι η επιλογή του Davis να παραθέτει μια πλειάδα πλάνων όπου ο Patel, της δουλευταράδικης υποκριτικής σχολής του Jake Gyllenhaal, βγάζει πόνο και νόστο μονόχορδο, αφαιρώντας τέμπο και ένταση στο βαθμό που η τελική σκηνή της επανένωσης να διαδραματίζεται νομοτελειακά, υποχρεωτικά, ίσως και ενοχλητικά αναληθής, όταν σκέφτεσαι πως αυτή η εκπληκτική ιστορία συνέβη απαράλλαχτη στην πραγματικότητα.

Αναπόφευκτη η σκέψη πως το Lion θα πρόβαλλε ως φαβορί για την Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία αν παρέμενε στα πατρώα ινδικά εδάφη. Παρά το αξιόλογο καστ και την πρώτης γραμμής δουλειά στις τεχνικές κατηγορίες, ο δρόμος είναι ανηφορικός για το λανσάρισμα στις 8-9 επικρατέστερες για το μεγάλο βραβείο. Από την άλλη, η φόρμουλα εγγυάται δάκρυ και πίστη στις οικογενειακές αξίες για ένα ευρύτατο πεδίο θεατών που ζητούν το δραματάκι τους καθαρό από βία, ουσίες και ταντρικό σεξ.

We'll always have...London

του zerVo (@moviesltd)

Πολλοί το αποκάλεσαν σαν την πέτρα του σκανδάλου, ρίχνοντας πάνω του τις περισσότερες των ευθυνών, για το πολύκροτο, νωπό ακόμη στις μνήμες όλων, διαζύγιο που συγκλόνισε τον πλανήτη Χόλιγουντ, πιστεύοντας ακράδαντα πως ανάμεσα στα δύο λαμπερά αστέρια που φωτίζουν την μαρκίζα του, παίχτηκε κάτι ελαφρώς περισσότερο του επαγγελματικού. Δίχως βεβαίως να υπάρχει η παραμικρή απόδειξη για κάτι τέτοιο, χωρίς όμως και τα δυο τους να κάνουν κάτι για να μας πείσουν για το αντίθετο, το Allied εκ προοιμίου έγραψε, καιρό πριν προβληθεί στις αίθουσες, μυθολογία ξέχωρη από εκείνη του τομέα ευθύνης του, του κινηματογραφικού. Παίζοντας διαρκώς στα χείλη των μπίρι μπίρι πανελιστών, με συνέπεια να του δώσουν μεν την αβάντα των εισιτηρίων, όσων περαστικών θα το επισκεφτούν για να κρίνουν ιδίοις όμασι αν ο ντόρος ήταν αληθινός, έκοψε όμως σημαντική φόρα από την δυναμική του σαν καλλιτεχνικό πόνημα, υπογεγραμμένο μάλιστα από σκηνοθέτη ονομαστό κι αγαπημένο, που αμφιβάλλω αν θα πετύχεις, όσο κι αν ψάξεις, λάκκο φλόπας στην τεράστια καριέρα του.

Καζαμπλάνκα, Γαλλικό Μαρόκο, 1942. Εντεταλμένος από την συμμαχική αντικατασκοπεία, ο Καναδέζος αξιωματικός της RAF, Μαξ Βατάν, καταφτάνει στο βορειοαφρικάνικο σταυροδρόμι των τυχοδιωκτών, έχοντας να φέρει εις πέρας μια υψηλού ρίσκο αποστολή. Αφού πρωτίστως συναντήσει την από καιρό εγκατεστημένη στην κάτω από την Ναζιστική κατοχή μεγαλούπολη, Γαλλίδα εκπρόσωπο της Αντίστασης, Μαριάν Μποσεζούρ και υποδυθεί τον μεγαλέμπορο αλατιού σύζυγό της, οι δυο τους θα βάλουν σε εφαρμογή το σχέδιο τους, να βγάλουν από την μέση τον Γερμανό πρέσβη, κατά την διάρκεια της ετήσιας δεξίωσης, προς τιμήν των φιλογερμανών αριστοκρατών της περιοχής.

Mission Impossible που θα στεφθεί με απόλυτη επιτυχία χάρη στην αριστοτεχνική ακρίβεια των κινήσεων του ζευγαριού, που θα δράσει σαν από πάντα προετοιμασμένο. Χημεία στο πεδίο του πολέμου, που ταχύτατα θα κτυπήσει ευθύβολα και στις καρδιές τους, οδηγώντας τους από τον σκηνοθετημένα κίβδηλο, σε άλλο, πραγματικό γάμο, που θα λάβει χώρα δίπλα στα βομβαρδισμένα ερείπια της Βρετανικής πρωτεύουσας, όπου πλέον έχουν εγκατασταθεί. Η άφιξη του καρπού του έρωτα τους, της μονάκριβης κόρης τους, θα αποτελέσει το επιστέγασμα της ευτυχίας τους, γεννώντας την ελπίδα πως θα παραμείνουν μονοιασμένοι για πολλά χρόνια ακόμη και μετά το πέρας των εχθροπραξιών. Το κακό μαντάτο, από το Πέμπτο Γραφείο Ασφαλείας των συμμάχων, δεν θα αργήσει να σκάσει, απλώνοντας σύννεφα μουντά, κατάμαυρα, πάνω από το σπιτικό των Βατάν...

Χωρισμένη σε δύο πράξεις είναι η καινούργια ταινία του τιμημένου με Όσκαρ για τον ανεπανάληπτο Forrest Gump, Bob Zemeckis, που εδώ δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε ένα είδος που ουδέποτε τον απασχόλησε στο παρελθόν. Στην εισαγωγική, εκεί στην διασταύρωση των βεδουίνων, την όαση στο μέσον της ερήμου, που οι δύο βασικοί χαρακτήρες συστήνονται μεταξύ τους - και κατ επέκταση στο κοινό - υποχρεωμένοι να δείξουν στον περίγυρο πως είναι μαζί εδώ και χρόνια, αγαπημένοι και ταιριαστοί, ακόμη κι αν οι συνθήκες τους έχουν οδηγήσει να ζουν χωριστά. Είναι το πιο λαμπερό, ζιργκόνικο και ιλουστρασιόν κομμάτι του φιλμ, με την κάμερα να κινείται μέσα στα πολύχρωμα νάιτ κλάμπς της Καζαμπλάνκας, ακολουθώντας βήμα προς βήμα το αεικίνητο ντυμένο στην πένα ντουέτο, φροντίζοντας μονίμως να τονιστεί το καθεστώς αυστηρότητας που έχουν επιβάλλει οι Γκεσταπίτες.

Πρόκειται για το χρονικό διάστημα που το εκράν ζητάει από τους πρωταγωνιστές του να ξεδιπλώσουν με τις κινήσεις, το στήσιμο, τις ματιές τους όλο τους το σταρικό είναι, μιας και η παραγωγή κατ ουσίαν γι αυτό τους επέλεξε, επενδύοντας πάνω στην αναμφίβολα γυαλιστερή τους θωριά να φεγγίσει την όψη της πλατείας, που δύσκολα δεν θα γοητευτεί και από τους δυο. Είναι βλέπεις εκείνη η άνεση που μοστράρει ο εντέχνως ακόμη πιο λουστραρισμένος Brad Pitt ότι κι αν κληθεί να υποδυθεί, που τον έχει καταστήσει εδώ και δυόμισι δεκαετίας σαν τοπ χολιγουντιανό αστέρα, που συνδυάζεται με την Παριζιανικης οτ κουτίρ θωριά της Cotillard και τους οδηγεί στο να κινούνται σαν μονάδα μια, στις απαιτητικές, θορυβώδεις και εκρηκτικές σεάνς. Και για να επιστρέψουμε στους ηδονοβλέπτες που πίσω από την κομπανιέρα σχέση τους, διαβλέπουν δύο και στην αλήθεια εραστές, οφείλω να τονίσω πως ο μαέστρος του Back To The Future και του Cast Away, προσφέρει ερωτική σκηνή τέτοιας θυελλώδους έντασης, που όμοια της δεν είδε το σινεμά μέσα σε ολόκληρο το '16.

Με την επιστροφή όμως από την ανάπαυλα του ημιχρόνου, το σκηνικό αλλάζει άρδην. Τα λούσα, τα λινά κοστούμια, οι βελούδινες τουαλέτες και τα αστραφτερά νυχτικά, παρέα με το εξωτικό κοσμοπολίτικο ύφος της Μαροκινής πρωτεύουσας, πάνε περίπατο, αφού από Inglourious Mr And Mrs Smith το φιλμ μεταβάλλεται σε δράμα με σημαντικές σασπένς εκφάνσεις. Μετά από τα περιττής υπερβολής γεννητούρια, πλέον στο, ακριβώς στην κορύφωση του πολέμου, Λονδρέζικο τραπέζι, θα πέσει η ενδεχόμενη προδοσία, η αμφιβολία, ο φόβος, η μη αποδοχή των κανόνων που ορίζει η χειρότερη των συνθηκών, η εμπόλεμη. Σαν σε διασκευή του Οι Ζωές των Άλλων, το δεύτερο και πολύ πιο απαιτητικό ερμηνευτικά μέρος, δεν μοιράζει στα ίσα την υποκριτική τράπουλα, δίνοντας την χρονική αβάντα στον Pitt, που ναι μεν αποδέχεται την πρόκληση, δεν την φέρει εις πέρας όπως την πρότερη, που αρκούσε απλά και μόνο η προβολή του σαν εναλλακτικού Cary Grant.

Η Φραντσέζα, που η εκφραστικότητα της - θα μπορούσα για ώρες να απολαμβάνω την ευθεία βολή του βλέμματος της, στο γαμήλιο πάρτυ, καταμεσίς του μπλιτζκριγκ, μέσα στο τιγκαρισμένο από καπνό κλαμπάκι - είναι ακαταμάχητη, εδώ περνά στο φόντο από το σενάριο, που την υποβαθμίζει τρομακτικά, σε σύγκριση με εκείνη την μοιραία ντίβα της εισαγωγής. Σκριπτ που πέφτει σε αρκετά, ορατά σφάλματα, προσθέτοντας δευτερεύοντες χαρακτήρες αμελέτητους και χωρίς σκοπό (όπως φερειπείν η, για απροσδιόριστο λόγο, λεσβία αδελφή του Μαξ, που ενώ οι βόμβες πέφτουν βροχή, κάνει τα γλυκά μάτια στο κορίτσι της) αλλά και στήνοντας μακροσκελείς σκηνές σουίνγκ εορτών που γενικότερα μειώνουν, αντί να εκτοξεύσουν την αγωνία στα ύψη. Για να οδηγηθούμε με δεδομένα προβλέψιμο τέμπο στο λυτρωτικό φινάλε, βροχερό όπως προστάζει ο ουρανός της Λόνδρας, που σαν σε ρεπρίζ του αριστουργηματικού Se7en, ζουμάρει στα φλογισμένα από το βούρκωμα και την απόγνωση μάτια του Brad, για να αντιληφθεί και ο πιο δύσπιστος, για τις ζημιές που έχει προκαλέσει ο χρόνος, ακόμη και σε ετούτο το τέλεια σμιλεμένο πρόσωπο του Άδωνι, είκοσι ακριβώς χρόνια μετά το επίτευγμα του Fincher.

Διττου θεματικού χαρακτήρα λοιπόν το πολυδιαφημισμένο Allied, από την μια κατασκοπική περιπέτεια, που θα ξεσηκώσει αναμνήσεις από το επίσης στημένο μέσα στην καρδιά του πολέμου μνημείο του Curtiz, με τους ήρωες να γυαλίζουν στο πανί, χρησιμοποιώντας εφάμιλλης δυναμικής ατάκες, που μεταλλάζει στην εξέλιξη όψη, για να φτάσουμε στα φορτισμένα περιστατικά της επανάληψης, εκεί που είναι πια σαφές, πως μέσα στην μανία του πολέμου, οι κανόνες περιττεύουν. Οι Σύμμαχοι υπό άλλες συνθήκες, μακριά από τις βροντές και της αστραπές της Jolie, θα μπορούσαν να γράψουν την δική τους ιστορία ως ένα εναλλακτικό action ρομάντζο, εντούτοις όμως, παρότι δεν θα αφήσουν ανικανοποίητους τους θεατές τους, δεν αγγίζουν τις προσδοκίες που οι πανύψηλες φιλοδοξίες τους έθεσαν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Νοεμβρίου 2016 από την UIP

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Allied	UIP	1	94	35.914	35.914
2	Fantastic Beasts And Where to Find them	Tanweer	2	128	25.459	116.491
3	Ozzy	Tanweer	1	80	9.015	9.015
4	Trolls	Odeon	4	43	8.411	80.547
5	Get Squirrely	Odeon	1	35	4.580	4.580
6	The Light Between Oceans	Odeon	3	26	3.895	43.394
7	Hacksaw Ridge	Spentzos Films	3	25	3.446	34.287
8	I, Daniel Blake	Feelgood Ent.	4	16	3.442	27.110
9	Jack Reacher: Never Go Back	UIP	3	18	3.278	46.937
10	The Dancer	Filmtrade	1	6	2.994	2.994

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

I pray but i'm lost. Am i just pray to a silence? Απλά και μόνο το γεγονός πως βρισκόμαστε μπροστά σε ένα έργο που έχει συγγράψει το σενάριο και το έχει σκηνοθετήσει ο Martin Scorsese, εξάπτει την προσμονή και ωθεί τους σινεφίλ, εδώ και τώρα να το παρακολουθήσουν, γνωρίζοντας πως θα αποτελέσει ένα ακόμη διαμάντι, στην μακρά αλυσίδα των αριστουργημάτων του. Το Silence βασίζεται στο ομώνυμο περίφημο βιβλίο του Shusaku Endo και μας ταξιδεύει στην Ιαπωνία του 17ου αιώνα, περίοδο που οι Ιησουίτες ιεραπόστολοι αποστέλλονται στην χώρα που υπομένει τους διωγμούς των Κακουρε Κιρισιταν (Κρυφών Χριστιανών) που από το καθεστώς εκείνων που επικράτησαν του πολέμου θεωρούνται παράνομοι και ανεπιθύμητοι στον τόπο. Δύο εξ αυτών, νεαροί σε ηλικία και παράτολμοι στο να διανύσουν το μακρινό ταξίδι ίσαμε την χώρα του ανατέλλοντος ήλιου, θα αναζητήσουν τα χαμένα ίχνη του μέντορα τους, που από καιρό αγνοούνται. Η 28 ετών απόπειρα του Marty να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το φημισμένο μυθιστόρημα, που γράφτηκε στα 1966, λαμβάνει τέλος με την κυκλοφορία από την Paramount Pictures ενός εντυπωσιακού επικών διαστάσεων τρέιλερ, που μέσα από τις εκπληκτικές του εικόνες γνωστοποιεί την έξοδο του έργου στις αίθουσες στις 4 Ιανουαρίου του 2017.

Τους βασικούς ρόλους των νεαρών απεσταλμένων μοιράζονται οι εξαιρετικοί σε κάθε δύσκολη ερμηνευτική αποστολή που τους έχει δοθεί, Adam Driver και Andrew Garfield, με τους τόσο έμπειρους Βρετανούς Liam Neeson και Ciaran Hinds να δίνουν ξεχωριστή οντότητα στις εικόνες με την ειδικού βάρους παρουσία τους.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Ιανουαρίου 2017 από την Spentzos Films

Σε έναν κόσμο φόβου, έφτιαξαν ένα μέρος γεμάτο ελπίδα... Βασισμένο σε πραγματικά, απίστευτα περιστατικά, όπως καταγράφηκαν στο ομώνυμο βιβλίο της Diane Ackerman, που αποτέλεσε μπεστ σέλλερ το 2007, είναι το δραματικό φιλμ The Zookeeper's Wife, που μας ταξιδεύει στην Πολωνική πρωτεύουσα, την Βαρσοβία, σε μια εποχή που βίωσε τις πιο αιματηρές στιγμές της ιστορίας της. Διανύουμε το 1939, χρονιά που η χώρα βρέθηκε κάτω από την κατακτητική μπότα των Ναζί, με τους Γερμανούς να επιδίδονται σε πρωτοφανείς θηριωδίες ειδικότερα ενάντια στην πολυπληθή Εβραϊκή παροικία της πόλης. Γεγονός που θα αποτελέσει πρόκληση για την ένθερμη πατριώτισσα Αντονίνα Ζαμπρίνσκα και τον σύζυγό της Δόκτορα Γιαν Ζαμπρίνσκι, που έχοντας την επιμέλεια του ζωολογικού κήπου της Βαρσοβίας (πάρκου που ιδρύθηκε στα 1928, έκτασης περισσότερων των 100 στρεμμάτων, με πιο πολλούς από 600 χιλιάδες επισκέπτες ετησίως) θα επιχειρήσουν να συνεργαστούν με την Αντίσταση και να κρύψουν εντός του όλους τους φουκαράδες κυνηγημένους από τους Ες Ες. Η Νεοζηλανδή δημιουργός Niki Caro, που στο παλμαρέ της έχει καταγράψει ταινίες όπως το Whale Rider και το McFarland USA, είναι εκείνη που υπογράφει και την σκηνοθεσία στην ταινία που η Focus Features, έχοντας μόλις ρίξει στην κυκλοφορία το τρέιλερ που μοιάζει να κινείται στα γνώριμα πλαίσια αναβίωσης της περιόδου, θα βγάλει στους κινηματογράφους στις 31 Μαρτίου 2017.

Ρόλος παιχνίδι μοιάζει για τις ικανότητες της δυο φορές υποψήφιας για Όσκαρ Jessica Chastaine αυτός της συζύγου, την στιγμή που τον άντρα της, γιατρό, υποδύεται ο Johan Heldenbergh του The Broken Circle Breakdown. Ο μόνιμα υποδυόμενος ρόλους Γερμανού αξιωματικού Daniel Bruhl παίζει έναν βασικό χαρακτήρα της υπόθεσης, συμπληρώνοντας με την παρουσία του το διεθνές υποκριτικό τρίγωνο.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Οι στιγμές που έκτισαν τον Άνδρα... Με την Προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα να πλησιάζει στην λήξη της, μετά από μια οκταετία που οι Δημοκρατικοί κράτησαν τα σκήπτρα της διακυβέρνησης των ΗΠΑ, ολοένα και περισσότερες ταινίες που αφορούν τον απερχόμενοι Πλανητάρχη κάνουν την εμφάνιση τους. Πιο ενδεικτική εξ αυτών, έχοντας μάλιστα κάνει και την πρώτη της παρουσία με ιδιαίτερη επιτυχία στο πρόσφατο φεστιβάλ του Τορόντο, είναι το Barry που συνθέτει ένα πορτρέτο των νεανικών χρόνων του Προέδρου, ενόσω εκείνος σπουδάζει το 1981 στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Η δημιουργία του Vikram Gandhi, που έχει συγγράψει και το σενάριο μαζί με τον Adam Mansbach, εστιάζει περισσότερο στις κοινωνικές αδικίες, που βίωσε από πρώτο χέρι ο Μπαράκ, ενώ σημαντικό στοιχείο της αφήγησης αποτελεί και η διαβίωση του εκτός του κάμπους, στο σπίτι της West 109, εκεί που ήρθε σε επαφή με συνομηλίκους του, συζητώντας φλέγοντα ζητήματα για τον τόπο, που δημιούργησαν μέσα του την θέληση να συνεισφέρει στα κοινά, ακόμη κι αν σε τόσο νεαρή ηλικία δεν φανταζόταν πως θα διαβεί σαν μόνιμος ένοικος το κατώφλι του Λευκού Οίκου. Η πολυγραφότατη Netflix, είναι η υπεύθυνη της παραγωγής του φιλμ, που θα το προβάλλει ως είθισται από τα κανάλια της στις 16 Δεκεμβρίου 2016.

Τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Devon Terrell, που έχει προσαρμόσει αρκετά την εξωτερική του εμφάνιση προκειμένου να μοιάσει κατά το δοκούν στον Μίστερ Πρέζιντεντ, ενώ το υπόλοιπο καστ συμπληρώνουν οι Anya Taylor Joy, Jason Mitchell, Ellar Coltrane, Jenna Elfman και Ashley Judd.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Περασμένα μεγαλεία... Γυρισμένο μέσα σε μόλις εικοσιεπτά ημέρες είναι το καινούργιο πόνημα του βετεράνου σκηνοθέτη Taylor Hackford, The Comedian, που όπως αποκαλύπτει πολύ εύκολα και ο τίτλος του, στο επίκεντρο της ιστορίας δεν έχει παρά έναν κωμικό. Έναν σταντ απ κομίντιαν, τον ηλικιωμένο πλέον Τζάκι, με εντυπωσιακό παρελθόν στο θέατρο και στην τηλεόραση, που στην απόπειρα του να κερδίσει κάτι από την δόξα των παλαιών καλών ημερών, θα ανέβει και πάλι στο σανίδι, με ιδιαίτερα αρνητικά αποτελέσματα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, η βιαιοπραγία ενάντια σε έναν θεατή που τον προσέβαλε, θα τον οδηγήσει στο να αναλάβει την υποχρέωση κοινωνικής εργασίας, ρίχνοντας του ακόμη περισσότερο το ηθικό. Η γνωριμία του με την μεγαλοκοπέλα Χάρμονυ, κόρη ενός εκ των πλουσιότερων μεσιτών του Μαϊάμι, θα δώσει καινούργια πνοή στην ζωή του, δίνοντας του την έμπνευση για να δημιουργήσει καινούργιες παραστάσεις, που θα προσφέρουν διασκέδαση στο κοινό του. Η ανεξάρτητη παραγωγή της Sony Classics μόλις απέκτησε το πρώτο της τρέιλερ, που δείχνει καθαρά αμερικάνικου ενδιαφέροντος, δίνοντας μου την εντύπωση πως πέρα από την αγορά της υπερδύναμης στις 13 Ιανουαρίου 2017, πολύ δύσκολα θα μοιραστεί και στην Γηραιά Ήπειρο.

Ακόμη κι αν οποιαδήποτε ταινία με πρωταγωνιστή τον Robert De Niro έχει φτάσει μέχρι τα μέρη μας τα τελευταία χρόνια. Εδώ ο Μεγάλος Bob για δεύτερη φορά στην καριέρα του, μετά το σπουδαίο The King Of Comedy, υποδύεται έναν χαρισματικό κωμικό, αν και οι πιθανότητες επανάληψης αναλόγου επιπέδου ερμηνείες δεν είναι και τόσες πολλές. Δίπλα του εκτός από την Lesley Mann συναντάμε ακόμη και τους Danny De Vito, Cloris Leachman αλλά και τον Harvey Keitel, με τον οποίο έχει στα χρονικά συνεργαστεί ακόμη πέντε φορές (Mean Streets, Taxi Driver, Falling In Love, Copland και Little Fockers).

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

Ο πόλεμος τους χώρισε, η ελπίδα τους κράτησε κοντά! Από τις ταινίες που άφησαν φαρδύ πλατύ το στίγμα τους στην τελευταία εκδοχή του φεστιβάλ Καννών, μιας και χαρακτηρίστηκε ως μακράν η χειρότερη του διαγωνιστικού τμήματος και μια από τις πλέον αδύναμες που προβλήθηκαν εσχάτως στην Κυανή Ακτή, είναι η καινούργια απόπειρα του Sean Penn να καθίσει και πάλι μετά από καιρό στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Πρόκειται για το θρίλερ The Last Face που εκτυλίσσεται σε μια Αφρικάνικη χώρα που βρίσκεται σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου, καθώς μια ακτιβίστρια υπεύθυνη διεθνούς μη κερδοσκοπικού οργανισμού, καθώς παλεύει κόντρα στις αντιξοότητες να βοηθήσει τους ανήμπορους άμαχους πολίτες, θα γνωρίσει έναν εξίσου δυναμικό γιατρό χωρίς σύνορα, που θα συνεργαστεί μαζί της ακόμη κι όταν η κατάσταση ζορίζει, ενώ βρίσκονται στο μέσον του πεδίου της μάχης. Οι αρνητικές κριτικές από την Κρουαζέτ δεδομένα επηρέασαν και την εμπορική δράση του φιλμ, που δυσκολεύτηκε πολύ να βρει διανομέα στις Ηνωμένες Πολιτείες, με την Saban Films να είναι εντέλει εκείνη που θα το ρίξει στην αγορά την ερχόμενη άνοιξη του 2017. Το πρώτο τρέιλερ του έργου μόλις έκανε την εμφάνιση του, χωρίς να προσφέρει τίποτα περισσότερο στην ήδη μέτρια διάθεση όσων θα θελήσουν να το παρακολουθήσουν, μιας και είναι κάπως απίθανο να έχει το παραμικρό ενδιαφέρον ένα αγαπησιάρικο ρομάντζο ενώ στο φόντο λαμβάνει χώρα η απόλυτη αιματοχυσία.

Κι όμως από τις εικόνες του περιπετειώδους δράματος δεν απουσιάζουν κορυφαίοι αστέρες του σινεμά, με τους δύο βασικούς ρόλους να μοιράζονται στους Οσκαρούχους Javier Bardem και Charlize Theron. Στο πλευρό τους ένα διεθνές καστ συμμετέχει, αποτελούμενο από τους Jean Reno, Adele Exarchopoulos και Jared Harris.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Νεκρή Ευρώπη

Η πρώην Γιουγκοσλαβία διαμελίστηκε. Πολλές χώρες προέκυψαν από εκείνην, τη μία και αδιαίρετη, που όμως ήταν προϊόν – πάτσγουορκ υπό την αιγίδα του στρατάρχη Τίτο. Και μετά ήρθαν οι πόλεμοι. Από τις χώρες που προέκυψαν, το Κόσοβο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Σερβία τον Φεβρουάριο του 2008. Γνωστό και ως Κοσσυφοπέδιο, είναι μια χώρα που δεν είναι αναγνωρισμένη από όλα τα κράτη παγκοσμίως. Ο αλβανόφωνος στη συντριπτική του πλειοψηφία πληθυσμός της και η γειτνίασή της με την Αλβανία προκαλούν πολλές συζητήσεις περί σχεδίου για Μεγάλη Αλβανία κι άλλα τέτοια παράξενα – γεωπολιτικά παιχνίδια στην παγκόσμια σκακιέρα. Εν πάση περιπτώσει ο ντόπιος πληθυσμός «αισθάνεται» πολύ πιο άνετα με ότι έχει να κάνει με την Αλβανία, παρά με τη Σερβία, για την οποία όμως το Κοσσυφοπέδιο έχει σημασία ιερή. Πρωτεύουσα είναι η Πρίστινα. Και η νεοσύστατη χώρα εμφανίζει και μια κινηματογραφία με προοπτικές εξέλιξης.

Το Babai, ταινία του 2015 κρατάει έως και σήμερα τον τίτλο της πιο ακριβής κοσοβάρικης παραγωγής: στοίχισε 1,7 εκατομμύρια ευρώ. Επίσης, ήταν η ταινία που υπέβαλε το Κόσοβο ως υποψήφια για το ξενόγλωσσο Όσκαρ πέρσι, αλλά δεν μπόρεσε να μπει στην τελική πεντάδα των βασικών υποψηφιοτήτων. Φεστιβαλικά, είχε μια πολύ ενδιαφέρουσα πορεία: ξεκίνησε από το φεστιβάλ του Μονάχου, πήγε στο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι (όπου τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας), πέρασε από τα φεστιβάλ του Ελσίνκι, του Ρέικιαβικ, του Μπουσάν, έκανε μια στάση και στο περσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (εννοείται, στο τμήμα «Ματιές στα Βαλκάνια») κι έναν χρόνο και βάλε από την πρώτη παγκόσμια εμφάνιση της ταινίας βγαίνει στις αίθουσες της χώρας μας εμπορικά. Κι όλα αυτά από έναν σκηνοθέτη ο οποίος καταθέτει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του.

Η υπόθεση: Κόσοβο, δεκαετία του '90, λίγο πριν τον πόλεμο που διέλυσε την Γιουγκοσλαβία. Ο 10χρονος Νορί και ο πατέρας του, Γκεζίμ, ζουν πουλώντας τσιγάρα σε μια πόλη της περιοχής. Η μητέρα του τους έχει εγκαταλείψει και ο πατέρας του δεν θέλει ούτε καν να ακούει το όνομά της. Το μόνο που θέλει είναι να φύγει μακριά, να πάει στη Γερμανία, να φτιάξει το μέλλον του – κι όλα αυτά χωρίς τον Νορί, που του θυμίζει το παρελθόν. Το αγόρι κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να τον εμποδίσει, με αποτέλεσμα να συμβεί ένα ατύχημα και ο Νορί να βρεθεί στο νοσοκομείο. Αυτό το γεγονός καθόλου δεν εμποδίζει τον πατέρα του να προχωρήσει το σχέδιό του και τελικά να φύγει. Θυμωμένος αλλά αποφασισμένος, ο Νορί προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει χρήματα και συνοδοιπόρους για να πάει κι εκείνος στη Γερμανία και να βρει τον πατέρα του. Θα τα καταφέρει;

Η άποψή μας: Αυτό που εντυπωσιάζει σε τούτη την ταινία είναι η έλλειψη οποιασδήποτε μορφής συναισθηματικού εκβιασμού του θεατή. Είναι χαρακτηριστικά «φεστιβαλική», με όλα τα καλά και τα κακά που κουβαλάει ο συγκεκριμένος... χαρακτηρισμός. Όμως, σαφώς και είναι μια ταινία που παρακολουθείται με μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς κατορθώνει να ασχοληθεί με περισσότερα του ενός φλέγοντα θέματα. Θα μπορούσαμε να χωρίσουμε την ταινία σε τρία απολύτως διακριτά μέρη: το πρώτο λαμβάνει χώρα στο Κόσοβο, το δεύτερο επικεντρώνεται στο ταξίδι του Νορί και το τρίτο είναι αυτό που εξελίσσεται στη Γερμανία.

Στο πρώτο μέρος βλέπουμε πολλά χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τη ζωή των Κοσοβάρων στην εποχή της κυριαρχίας του Μιλόσεβιτς. Η έντονη παρουσία των Σέρβων στρατιωτών στους δρόμους, ο παραλογισμός της εξουσίας (υπάρχει μια σκηνή όπου ένας στρατιώτης σταματάει μέσω μιας σφυρίχτρας την κίνηση ενός αυτοκινήτου – κανείς δεν πλησιάζει το σταματημένο αυτοκίνητο – όταν ο οδηγός του πάει να το ξαναβάλει μπρος και το κινεί και πάλι ακούγεται το σφύριγμα), η φτώχεια, το χαμαλίκι και το όνειρο της διαφυγής για το εξωτερικό και ιδιαίτερα τη Γερμανία. Οι Κοσοβάροι μας παρουσιάζονται να κρύβουν όπλα μέσα στο αλεύρι (!), οι οικογένειες είναι καθαρά πατριαρχικές – ο μεγάλος αδελφός του μπαμπά του τίτλου είναι μια επιβλητική και κυριαρχική φιγούρα, που διευθύνει τα πάντα στην οικογένειά του με την ευρεία της έννοια – υπάρχουν ήθη και έθιμα αναχρονιστικά (ο ίδιος αδελφός ετοιμάζεται να παντρέψει τον μεγαλύτερο γιο του παρά τις αντιρρήσεις εκείνου – που προκύπτει ομοφυλόφιλος – και ψάχνει να βρει τρόπο να αποκτήσει χρήματα για την... προίκα). Υπάρχει μια σκηνή όπου στην επίσκεψη των πεθερικών, όλοι οι παρευρισκόμενοι ρωτάνε όλοι, ο ένας μετά τον άλλο, τις ίδιες ακριβώς ερωτήσεις σε όλους όσους συναντούν! Άλλο να σας το λέω κι άλλο να το βλέπετε! Και σε όλα αυτά, ο μικρός Νορί να προσπαθεί αρχικά να τραβήξει το ενδιαφέρον του πατέρα του και από την άλλη, όταν ο πατέρας τελικά ουσιαστικά τον εγκαταλείπει, να βρει τρόπο να εξοικονομήσει χρήματα για να πάει να τον συναντήσει στη Γερμανία.

Το δεύτερο μέρος που έχει να κάνει με το ταξίδι, είναι εκείνο που έχει την πλέον ντοκιμαντερίστικη χροιά. Τα πλάνα με τους «λαθρο»μετανάστες να περπατούν μέσα στη νύχτα έχουν κάτι το απόκοσμο και το ανατριχιαστικό. Επίσης, όταν η ιταλική ακτοφυλακή προσπαθεί να σταματήσει το πλοιάριο των σύγχρονων δουλεμπόρων, ο ένας από αυτούς πετάει στη θάλασσα ένα παιδί από αυτά που μεταφέρει, προκειμένου να καθυστερήσει τους διώκτες τους. Και μετά, έρχεται η Γερμανία. Η επανένωση με τον πατέρα. Και η πικρή διαπίστωση πως η Γερμανία δεν έχει καμία σχέση με παράδεισο. Εδώ έχουμε και την καλύτερη σκηνή της ταινίας, βγαλμένη από το όνειρο ή μάλλον καλύτερα τον εφιάλτη του Νορί. Όταν ο απογοητευμένος πατέρας του θα ψάξει για αλλού τη Γη της Επαγγελίας – και συγκεκριμένα στην Ολλανδία – θα προσπαθήσει να πείσει τον Νορί να κρυφτεί μέσα σε μια ξύλινη κατασκευή, σαν φέρετρο! «Πρέπει να φύγουμε από εδώ», του λέει, την ίδια ώρα που το «φέρετρο» ματώνει. Πεθαμένη Ευρώπη. Πουθενά ελπίδα. Πουθενά αγάπη. Κι ένας πατέρας που ουσιαστικά απαρνείται το παιδί του. Μια πολύ ιδιαίτερη ταινία που έχει το ενδιαφέρον της.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τα παιδιά του... Τζεµπεντάια ποιον έχουν πατέρα;

Ο Darren Lynn Bousman είναι ένας επιτυχημένος σκηνοθέτης ταινιών τρόμου, με μια ιδιαίτερη φροντίδα στο οπτικοακουστικό μέρος τους. Και είναι και παραγωγικότατος! Μόλις 37 ετών και αυτή είναι η 11η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί! Έχει σκηνοθετήσει τρεις από τις ταινίες της σειράς «Σε βλέπω» (και συγκεκριμένα την δεύτερη, την τρίτη και την τέταρτη). Κι επίσης, έχει σκηνοθετήσει τρεις ταινίες που συνδυάζουν τον τρόμο με το... μιούζικαλ!

Πριν γυρίσει τούτη την ταινία είχε εκδώσει έξι βιβλία – graphic novels, μια μίνι σειρά σαν να λέμε, που οργάνωνε το σύμπαν του Abattoir. Στην ταινία έχουν μεταφερθεί στοιχεία από αυτό το σύμπαν, αλλά το σενάριό της δεν βασίζεται σε κάποιο από αυτά ή σε όλα μαζί – ο Bousman χρησιμοποιεί χαρακτήρες και ιδέες που υπάρχουν στα βιβλία αλλά η ιστορία εδώ είναι πρωτότυπη. Έχει αλλάξει και κάποιους από τους πρωταγωνιστές, το φιλμικό κόνσεπτ όμως είναι απότοκο του κομικσάδικου. Και κατά πως φαίνεται, αν τούτη η ταινία έχει επιτυχία (και πάντα οι ταινίες τρόμου έχουν επιτυχία καθώς είναι φτηνές στην παραγωγή και φέρνουν συνήθως υπερπολλαπλάσια κέρδη) θα δούμε κι άλλες ταινίες σε μια νέα σειρά! Ήδη ετοιμάζεται το prequel με τίτλο «The Dwelling», όπου θα παρακολουθήσουμε το παρελθόν του βασικού «κακού» της ταινίας, του Dayton Callie.

Η υπόθεση: Η Τζούλια Τάλμπεν είναι μια νεαρή, φιλόδοξη ρεπόρτερ κτηματομεσιτικών θεμάτων σε μια μικρή εφημερίδα κάπου στον αμερικάνικο νότο. Η ζωή της θα αλλάξει όταν ένας φαινομενικά ήρεμος άνθρωπος θα δολοφονήσει την αδελφή της, τον γαμπρό της και τον ανιψιό της! Θέλοντας να μάθει τα «γιατί» του ειδεχθούς αυτού εγκλήματος θα διαπιστώσει πως το σπίτι της αδελφής της διεκδικήθηκε και τελικά πουλήθηκε υπερβολικά γρήγορα μετά το συμβάν σε έναν τύπο ονόματι Τζεµπεντάια Κρον. Κι όχι μόνον αυτό: το δωμάτιο όπου έλαβε χώρα η τριπλή δολοφονία έχει «ξηλωθεί» από το σπίτι!

Ψάχνοντας περισσότερες απαντήσεις θα ζητήσει τη βοήθεια του πρώην εραστή της, του ντετέκτιβ Ντέκλαν Γκρέιντι. Με ενδελεχή έρευνα θα ανακαλύψει πως κι άλλα σπίτια στα οποία σημειώθηκαν τρομερά εγκλήματα έχουν αγοραστεί από τον Τζεµπεντάια Κρον κι ότι τα δωμάτια στα οποία έχουν γίνει τα εγκλήματα, έχουν «ξηλωθεί», ακριβώς όπως συνέβη στην περίπτωση της αδελφής της. Εντέλει, θα οδηγηθεί σε μια μικρή, παρηκμασμένη πόλη ονόματι «Νιου Ίγκλις». Στο παρακείμενο δάσος ο Τζεµπεντάια Κρον χτίζει ένα τερατώδες σπίτι κατασκευασμένο από συρραμμένα δωμάτια θανάτου και κατάρας. Η Τζούλια συνειδητοποιεί ότι η ψυχή της αδερφής της είναι παγιδευμένη στο εσωτερικό του, αλλά το «Αμπατουάρ» δεν είναι ένα απλό σπίτι – είναι η πύλη για κάτι τόσο σατανικό που ξεπερνά την ανθρώπινη φαντασία.

Η άποψή μας: Παράξενο φρούτο τούτη η ταινία. Μοιάζει λίγο σαν το Φρανκενστάιν σπίτι που χτίζει ο βασικός κακός, ο Τζεμπεντάια. Έχει πολλά καλά διαφορετικά στοιχεία, το τελικό πάτσγουορκ, όμως, δεν θα αφήσει κανέναν ευχαριστημένο. Τι θέλω να πω, για να σας εξηγήσω καλύτερα τα γράμματα, όσο μπορώ. Η ταινία είναι κατά βάση ένα b-movie τρόμου, αυτού που ασχολείται ιδίως με τα φαντάσματα, ok; Ναι, αλλά δεν βλέπουμε και πολλά φαντάσματα. Και κυρίως, τα φαντάσματα που βλέπουμε δεν είναι καθόλου... τρομακτικά! Επίσης, ο φιλμικός τόνος, αλλάζει, δεν είναι συνεχώς ο ίδιος. Μέχρι την είσοδο των δύο πρώην εραστών στο σπίτι – σφαγείο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Bousman ακολουθεί τους κανόνες του φιλμ νουάρ σε ότι αφορά την ατμόσφαιρα.

Από τη στιγμή, όμως, που μπαίνουν στο σπίτι (στα τελευταία 20 λεπτά χοντρικά της ταινίας) η ατμόσφαιρα είναι παραισθητική, σαν το «Neon Demon» να συνάντησε ταινία του David Lynch στα πιο... ακατανόητά του! Μην με παρεξηγείτε, και οι δύο... ατμόσφαιρες είναι σπουδαίες, συναρπαστικές, σούπερ γουάου και σε επίπεδο εικαστικού ενδιαφέροντος, «σφυράνε». Θέλω να πω, η απεικόνιση των τυραννισμένων ψυχών ως σκιές από ατμό, που ενίοτε φαίνεται να καίγονται, σου μένει στο νου ρε παιδί μου, πως το λένε. Κι όλο αυτός ο ντελιριακός παροξυσμός μας κάνει να τεστάρουμε την ευπείθιά μας (αν υπάρχει τέτοια λέξη κι αν τη γράφω σωστά γραμματικώς – το πόσο εύκολα μας πείθει κάτι θέλω να πω – οι αγγλοσάξωνες το λένε πιο περιεκτικά με τη φράση leap of faith). Δευτεροκλασάτοι ηθοποιοί οι πρωταγωνιστές, δεν κάνουν τίποτε το τρομερό, αλλά δεν σε ξενερώνουν κιόλας. Οι δεύτεροι ρόλοι από την άλλη έχουν μια δυναμική.

Ο Dayton Callie είναι πειστικότατος ως ο ιεροκήρυκας του Κακού, Τζεµπεντάια Κρον, εκείνη όμως που κλέβει την παράσταση είναι η Lin Shaye, την οποία έχουμε δει πάμπολλες φορές σε ρόλους απεχθούς και δυσοίωνης κακιάς, εδώ όμως βγάζει μια εξαιρετική ερμηνεία σε έναν σύνθετο χαρακτήρα, όπως αυτός που υποδύεται. Δεν υπάρχει πολύ αίμα (σχεδόν καθόλου για τέτοιου είδους ταινία) αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι αρκούντως υποβλητικό. Εκείνο που με κέρδισε είναι η έμμεση αθεΐα της. Ο Τζεµπεντάια δίνει τόσο στην Τζούλια όσο και στον Ντέκλαν το προνόμιο της ελεύθερης βούλησης! Τους λέει πως καλό είναι τα τα ξεχάσουν όλα, να συνεχίσουν τη ζωή τους και να φύγουν από το σπίτι ή να μπουν σ' αυτό, το τόσο σκοτεινό και «κακό» σφαγείο έτσι ώστε η Τζούλια να βρει ξανά την αδελφή της και ο Ντέκλαν να βρει την Τζούλια. Ελεύθερη βούληση, γκέγκε; Το άλφα και το ωμέγα της χριστιανικής θρησκείας. Υπάρχει μέσα μας το Καλό και το Κακό κι ενώ ο Θεός θα μπορούσε να μας οδηγεί πάντα προς το Καλό, μας αφήνει την ελεύθερη βούληση να αποφασίσουμε εμείς.

Μουάχαχαχαχα, να χαρώ εγώ ελεύθερη βούληση. Σαν να λέμε, στο χέρι σου είναι να τα καταφέρεις στον καπιταλισμό και να πετύχεις! Μουάχαχαχαχα. Εδώ, τα λέει ωραία ο Bousman. Γενικώς, όμως, ενώ τα επιμέρους στοιχεία είναι μέχρι και γαμάτα, το σύνολο χωλαίνει. Τουλάχιστον δεν διαπίστωσα να προσπαθεί να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες...

του zerVo (@moviesltd)

Τι όμορφη ιδέα για διασκευή! Που έτσι κι αλλιώς όπως έχει αποδείξει η οποιαδήποτε παρελθοντική της πορεία στα box office και σε κάθε της φόρμα, έχει εξαιρετική πέραση στο κοινό. Και σε κάθε άλλη περίπτωση, αν αυτός ο σπινθήρας της animation βερσιόν του ορισμού της Heist movie στα φιλμικά χρονικά, υποστηριζόταν από ένα κορυφαίο στο είδος στούντιο, τώρα θα μιλούσαμε για ένα από τα διασκεδαστικότερα φιλμ κινουμένων σκίτσων της δεκαετίας. Για κακή τύχη του Get Squirrely, άπαντα τα φιλόδοξα όνειρα, παρέμειναν επί χάρτου, μιας και εντελώς απροσδόκητα το βασικό υλικό για μια καρτούν δημιουργία είναι τόσο χαμηλού επιπέδου, που αυτομάτως χαλάει και η οποιαδήποτε διάθεση να δούμε το φιλμάκι με πιο θετική διάθεση.

Μονίμως καλοντυμένος, στυλάτος, άνετος και αεράτος, ο τυχοδιώκτης σκίουρος Φράνκυ, αφού εξέτισε την ποινή του στον ζωολογικό κήπο της περιοχής τους για παλαιότερα αδικήματα του, τώρα επιστρέφει στην παλιά του γειτονιά, γεμάτος ελπίδες πως πια θα ακολουθήσει τον καλό δρόμο. Που τέτοια τύχη όμως? Από την πρώτη του παγανιά στα λημέρια και μόλις θα συναντήσει τον πολυλογά, μεγαλοσχήμονα και αερολόγο, επίσης μικροκαkοποιό σκαντζόχοιρο κολλητό του Κόντυ, θα μάθει τα άσχημα μαντάτα για τα οποία δεν είχε προετοιμαστεί. Μια ανθρώπινη βιομηχανία, ονόματι A.C.O.R.N.S. έχει βάλει στο μάτι να καθαρίσει όλες τις βελανιδιές του δάσους από τους καρπούς τους, που τους χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει μια θαυματουργή κρέμα προσώπου.

Αυτό ήταν, κατευθείαν στο μυαλό του πολυμήχανου Φράνκι θα ζωγραφιστεί το σχέδιο της εφόδου στο πολύ καλά φυλασσόμενο άντρο του κολοσσού, για να αποσπάσει τα γευστικά βελανίδια και να τα επιστρέψει στους ομοίους του, που τώρα πια έχουν ξεχάσει την γεύση της νόστιμης τροφής τους. Το βασικό πρόβλημα είναι πως το κτίριο της φίρμας φαντάζει απροσπέλαστο, οπότε μόνο με δύο χέρια ε΄'ιναι αδύνατον να γίνει η δουλειά. Συνεπώς θα κληθεί να οργανώσει, έχοντας την στήριξη του πάμπλουτου χρηματοδότη Κυρίου Μπέλγουντ, μια ετερόκλητη ομάδα λωποδυτών, για να φέρει εις πέρας το πολυπόθητο ριφιφί. Μια οχιά χάκερ, ένας τυφλοπόντικας αθόρυβος λωποδύτης, ένας αρουραίος άσος του παρκούρ, δυο αρμαντίλο δεινοί εκσκαφείς, μια νυχτερίδα για ραντάρ κι ένας βάτραχος αστέρι στο να τρυπώνει σε χαραμάδες, θα στήσουν την ομήγυρη, που θα λάβει μέρος στο παράτολμο πλάνο. Κι αν όλα πάνε καλά, μπορεί ο Φρανκι να δείξει καλό πρόσωπο στην καλή του Λόλα, τραγουδίστρια του φημισμένου νάιτ κλαμπ, που ποτέ της δεν πίστεψε πως εκείνος μπορεί να συνετισθεί.

Πανεύκολα διαπιστώνει λοιπόν κανείς πως αυτή η Καναδέζικη παραγωγή, βαδίζει στα χνάρια του μέγκα χιτ Ocean's Eleven, που είτε στην εκδοχή του κλασικού Rat Pack, είτε σε αυτή την πιο πρόσφατη των υπεραστέρων του Soderbergh, δεν άφησε ταμείο για ταμείο όρθιο στο πέρασμα της. Φυσικά τα λεφτά του θησαυροφυλακίου, εδώ προς χάριν των νεαρότερης ηλικίας θεατών που πρόκειται να παρακολουθήσουν το φιλμάκι, αντικαθίστανται από βελανίδια, για να μην καλομαθαίνουν οι μικροί μπόμπιρες σε τέτοιου είδους λωποδυτικά παιχνίδια. Και κυριολεκτικά οι σεναριογράφοι, έξυπνα σκεπτόμενοι έχουν κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά στην μετατροπή του ορίτζιναλ, σε μια πιο light μεταφορά, που δεν θα αφορά γκάνγκστερ, αλλά ζωάκια του αγρού, αθώα, φιλικά, τρυφερά. Η τραγωδία όμως από την πρώτη κιόλας θωριά των σχεδιασμένων χαρακτήρων κάνει δυστυχώς την παρουσία της...

Σε βαθμό που σχεδόν δεν πιστεύεις πως μπορεί δημιουργικό που ασχολείται με το CGI να έχει κάνει τέτοια προχειροδουλειά στο σκιτσάρισμα, προσφέροντας μορφές που θυμίζουν πρωτόγονα βίντεο παιχνίδια σε υπολογιστές 386! Γωνιασμένα σώματα, καμία φυσιολογική κίνηση, παντελής ασυμμετρία λόγου και ανοιγοκλείσματος στόματος, πλήρης ασυμβατότητα πρώτου πλάνου και φόντου, που πολλές φορές μπερδεύονται σχηματίζοντας artifacts! Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχουν και αρκετές στιγμές που οι ήρωες (τάχαμου φτιάχνοντας το πλάνο σε μιλιμετρέ) δημιουργούν τα δικά τους σκαριφήματα, που και ο πιο αδαής μπορεί να φανταστεί που οδηγούν το level της σχεδίασης. Πολύ μεγάλο κρίμα!

Γιατί σε όλους τους άλλους τομείς έχει γίνει εξαιρετική δουλειά στο κτίσιμο κλίματος νουάρ, με ένα δυνατό μουσικό τέμπο να βαράει διαρκώς και δυνατά ανεβάζοντας το σασπένς και τις τζαζ νότες να δηλώνουν μόνιμα παρούσες, σχηματίζοντας ένα γοητευτικότατο sixties περιβάλλον. Όσο για τα ονόματα που δανείζουν τις φωνές τους στους ληστράκους κομπανιέρους δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα, αφού ανάμεσα τους βρίσκουμε σταρς μεγέθους Jason Jones, Will Forte, Leguizamo μέχρι και John Cleese παρακαλώ! Εννοείται πως με τα γιγάντια στούντιο που έχουν φτάσει τον πήχη ίσαμε τον ουρανό, θα έπρεπε να δείχνουμε πιο επιεικείς με τις indie απόπειρες, που ούτε τους παράδες έχουν, ούτε τα μέσα για να κατορθώσουν πολλά. Στο Get Squirrely όμως, το θέαμα είναι τόσο κακό, που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί σε καμία περίπτωση η αδυναμία των δημιουργών να σερβίρουν ένα animation έστω ανεκτό στους θεατές τους. Δηλώνω πλήρως απογοητευμένος!

του zerVo (@moviesltd)

Από τις πλέον αναγνωρισμένες στον χώρο του animation σχολές, η Ισπανική έχει καταφέρει μέσα από την συνέπεια στο σχέδιο και στηριγμένη σε κάποιες εξαίσιες ιδέες, να φτάσει μέχρι και στο σημείο να καπαρώνει θέση στις πεντάδες της αντίστοιχης Οσκαρικής κατηγορίας (μόλις πρόπερσι το Chico And Rita) πετώντας έξω πανάκριβες υπερπαραγωγές των μεγάλων στούντιος. Δεν είναι μάλιστα και λίγες οι περιπτώσεις που σπανιόλικες δημιουργίες έχουν διανεμηθεί και με εμπορική επιτυχία στις παγκόσμιες αγορές, με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις εκείνες των Planet 51 και Tad The Lost Explorer, που είχαμε την χαρά να παρακολουθήσουμε και στα μέρη μας. Ατυχώς όμως η πιο πρόσφατης Ιβηρικής κοπής - με την αρωγή Καναδέζων animators - ταινία, δεν ανήκει στις πιο αντιπροσωπευτικές αυτής της ποιοτικά ανοδικής πορείας, μιας υστερεί και στα δύο βασικά συστατικά που συνθέτουν το καλό καρτούν. Την ευρηματική πλοκή και το λεπτομερές σκίτσο.

Ζωηρός, σκανταλιάρης και παιχνιδιάρης ο μικρούλης Όζυ, είναι το αγαπημένο τετράποδο της τριμελούς φαμίλιας, που άσχετα από τις ζημιές που προκαλεί συχνά, δεν μπορεί στιγμή να τον αποχωριστεί, αφού κρατά την καλύτερη συντροφιά στην μικρούλα και ανέμελη Πόλα. Όταν η οικογένεια θελήσει να κάνει ένα μικρό ταξίδι αναψυχής, ο σκυλάκος αντί να μείνει ολομόναχος και χωρίς κανείς να τον προσέχει στο σπίτι, θα υποχρεωθεί για λίγες ημέρες να διαβιώσει σε μια από τις πιο φημισμένες πανσιόν για πετς, που υπόσχεται στα τετράποδα να μην τους λείψει ούτε στιγμή η θαλπωρή της κανονικής τους εστίας.

Αυτό σε ότι αφορά στην βιτρίνα του ιδρύματος, γιατί από πίσω ο δαιμόνιος και κακίστρος ιδιοκτήτης του, έχοντας στήσει μια καλά οργανωμένη βιοτεχνία στην παραδιπλανή φυλακή μικρών ζώων, φορά στα κακόμοιρα σκυλάκια την στολή του βαρυποινίτη και τα στέλνει χωρίς να δώσει εξηγήσεις πίσω από τα κάγκελα, για να εργάζονται δωρεάν και ολημερίς για χάρη του. Δικαιολογώντας κατοπινά στα αφεντικά του την απουσία σαν απώλεια που προήλθε από την στενοχώρια του πρόσκαιρου αποχωρισμού μαζί τους. Μελαγχολικός και έξω εντελώς από τα νερά του, ο φουκαράς Όζζυ, πλέον πρέπει να προσαρμοστεί στα καινούργια δεδομένα της στενής, να επιβιώσει των εχθρικών επιθέσεων, μα ταυτόχρονα να σχεδιάσει και πλάνο απόδρασης από το μπαλαούρο ώστε ελεύθερος πια να αναζητήσει τα χαμένα, λατρεμένα του πρόσωπα.

Αν κάτι προκαλεί εκ πρώτης κιόλας όψης εντύπωση, είναι που ένα genre φιλμικό, που κατά κόρον θα το παρακολουθήσουν τόσο νεαρής ηλικίας θεατές, όπως συμβαίνει με το animation, παίρνει ρίσκο να ασχοληθεί στην θεματική του, με μια τόσο τρομακτική έννοια στην αθώα ματιά, όπως είναι η φυλακή. Ακόμη κι αν η απόπειρα των σεναριογράφων να κρατήσουν τα επίπεδα του περιορισμού χαμηλά - όσο είναι δυνατόν κάτι τέτοιο, αφού σκηνές ολόκληρες από prison movies μεταφέρονται αυτούσιες στο σχέδιο, όπως οι κλασσικές του κελιού, του εστιατορίου, του προαυλίου - εντούτοις δημιουργεί απορίες στο πως δόθηκε το πράσινο φως σε μια αμιγώς παιδική ταινία, να μιλήσει για αυστηρούς δεσμοφύλακες, μοχθηρούς διευθυντές, άθλιες συνθήκες κράτησης και στο αποκορύφωμα, το πλέον φοβιστικό όλων των σχετικών στοιχείων, την σκοτεινή απομόνωση.

Η χρήση ενήλικων αστείων, όπως τις εκστομίζουν οι μάτσο κόπροι βαρυποινίτες, δεν λειτουργεί διόλου μιας και οι μεγάλοι της πλατείας, οι συνοδοί, το πιο πιθανό θα είναι να τα προσπεράσουν σαν χοντράδες, ενώ οι πιτσιρικάδες ούτε καν θα καταλάβουν. Αν και μεταξύ μας, δεν είναι και τόσο λογικό ένας τετράχρονος να πιάσει ανέκδοτα που έχουν να κάνουν με συνθήκες Κορυδαλλού. Το υπόβαθρο δε, που δημιουργείται αποξαρχής, στο κτίσιμο του χαρακτήρα της φαμίλιας που φιλοξενεί τον Όζζυ, είναι τόσο ρηχό, ώστε να μην δικαιολογεί σε κανένα σημείο την κατοπινή θλίψη που προκαλεί ο χαμός του στους γονείς (κυρίως) του κοριτσιού. Άρα από θεματική πάμε γι άλλα που λένε, αφού εδώ οι φίλοι μας οι Σπανιόλοι, μάλλον έκαναν λάθος εκτίμηση στο μέσον ανάδειξης των γνώριμων εννοιών της φιλίας, της αλληλεγγύης και της ομαδικότητας.

Αλλά και δημιουργικά η εικόνα δεν έχει να προσφέρει κάτι το ξεχωριστό, με τους ήρωες να θυμίζούν κάτι στην όψη από παλιών δεκαετιών ζωάκια της Looney Tunes, ανέκφραστα σε όψη, επίπεδα σε υφή, δίχως τρίχωμα - λεπτομέρεια που κάνει το κάθε hi level animation να ξεχωρίζει - με τους σχεδιαστές να δίνουν περισσότερο νοιάξιμο στο φόντο και στο ζωγράφισμα των περιοριστικών συνθηκών φυλακής. Όσο για τον βασικό ήρωα, τον Ozzy, εμένα μου θύμισε τον συμπατριώτη του (αν δεν κάνω λάθος, ισπανικής κοπής ήταν κι εκείνος) τηλεοπτικό και προϊστορικό Νταρτακάν, που έκανε κολεγιά στις αρχές των 80s με τους Τρεις Σωματοφύλακες, κάτι που όσο κυλούσε η ώρα και η πλοκή συνέβη κι εδώ, με αποτέλεσμα να οδηγηθώ σε ένα περίεργο (και κάπως νοσταλγικό) ντέζα βου των μικράτων μου, όταν η δικαναλική μικρή οθόνη (μας) δεν είχε να προσφέρει και πολλά στους μονοψήφιας ηλικάς θεατές της. Και που σίγουρα δεν μιλούσε για φυλακές και αποδράσεις, κλέβοντας μάλιστα σεκάνς πλήρεις από τις πιο γνώριμες στιγμές του πολύ ενδιαφέροντος (για ενήλικες και μόνο) είδους.