Movies Ltd

του zerVo (@moviesltd)

Αν κάτι έχει πραγματικά επιτύχει εδώ και μιάμιση δεκαετία που ασχολείται με το σπορ, ο δισεκατομμυριούχος πλέον Dan Brown, μέσα από τα Ντα Βίντσι βιβλία (και κατοπινά φιλμάκια) που έχει επιμεληθεί συγγραφικά, είναι που έχει μεταλλάξει σε σημαντικό βαθμό, τον τρόπο που το απλό κοινό αντιλαμβάνεται την ύπαρξη των αμύθητης αξίας καλλιτεχνικών θησαυρών, που οι πρόγονοι μας έχουν κληροδοτήσει. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, ελάχιστοι φανς της σειράς των μπεστ σέλλερς, μπροστά στην θωριά της Μοναλίζας στο Λούβρο ή της Πιετά του Μικελάντζελο δεν φαντάζονται, μαθημένοι από τα όμορφα μελετημένα παραμύθια του 52χρονου νοβελίστα από το Νιου Χαμπσάιρ, πως πίσω από το μεγαλούργημα που θαυμάζουν, κρύβεται και μια παγκόσμια συνωμοσία, που λαμβάνει χώρα για χίλιους δυο λόγους και που κλείνοντας στιγμιαία τα μάτια, την νιώθουν να εξελίσσεται εκεί μπροστά τους, ζωντανή, με τους ίδιους, σχεδόν να αποτελούν κομμάτι της. Η δύναμη της αυθυποβολής. Στους γρίφους μας να επιστρέψουμε όμως...

Με ένα όχι και τόσο επιπόλαιο τραύμα από σφαίρα στο μέτωπο, που ενδεχόμενα του προκαλεί σκοτοδίνη, απώλεια συνείδησης και ολοκληρωτική αμνησία, θα ξυπνήσει στο κρεβάτι του νοσοκομείου της Φλωρεντίας ο καθηγητής και διακεκριμένος λύτης ανεξήγητων κωδικών, Ρόμπερτ Λάνγκντον, που τις τελευταίες του θύμησες τις έχει εγκαταλείψει στην πατρίδα και αδυνατεί να εξηγήσει τους λόγους που τον έχουν οδηγήσει για μια ακόμη φορά στην Ιταλία. Κατάσταση που θα περιπλακεί ακόμη περισσότερο, καθώς μέσα στην θολούρα του νου του, θα αντιληφθεί πως βρίσκεται στο στόχαστρο απροσδιόριστης ομάδας που επιθυμεί να τον εξοντώσει για όσα πιθανόν γνωρίζει, συνεπώς η ανάγκη της απόδρασης του από την κλινική, αναζητώντας την άκρη του νήματος είναι επιτακτική.

Μοναδική του σύμμαχος σε ετούτη την καινούργια ριψοκίνδυνη περιπέτεια που καλείται να φέρει εις πέρας, είναι η Αμερικανίδα γιατρός που τον κουράρει, Δρ. Σιένα Μπρουκς, που θα τον βοηθήσει να μεταφέρει το αδύναμο κορμί του μακρυά, προς το παρόν, από το βεληνεκές των διωκτών του. Προσπαθώντας απελπισμένα να συνέλθει από τον λήθαργο και επιχειρώντας κατά την προσφιλή ορθολογική του συνήθεια να βάλει τις ελάχιστες πληροφορίες που έχει στην διάθεση του σε μια τάξη, ο Λάνγκντον, θα δεχτεί την πρόκληση του να αποκωδικοποιήσει τον hi tech γρίφο που κουβαλάει επάνω του, λύση που αυτομάτως θα τον μπάσει στο γνώριμο και αγαπημένο του παιχνίδι της ολοκλήρωσης διαδοχικών αποστολών, ίσαμε να φτάσει στον τελικό του προορισμό και να αποκαλύψει το ποιοι κρύβονται πίσω από τις δολοπλοκίες...

Οι οποίοι αυτή την φορά δεν έχουν καμία σχέση με μυστικιστικές φράξιες, Ιλουμινάτι και τα συναφή, στερώντας είναι η αλήθεια μια πιο σκοτεινή έκφανση της γνώριμης (αφού φαντάζομαι την έχουν αναγνώσει αρκετοί που θα σπεύσουν στις αίθουσες) πλοκής, αλλά έχουν κάπως πιο μοντέρνο υπόβαθρο, καθώς σχετίζονται με γενετικά πειράματα, φονικούς ιούς που απειλούν να απελευθερωθούν, αλλά και την διττής προσωπικότητας και δράσης WHO (World Health Organisation δηλαδή) που εσχάτως το Χόλιγουντ, όχι σε λίγες περιπτώσεις, έχει βάλει στο μάτι. Φυσικά έχοντας, όπως προστάζει ντε φάκτο η δεδομένη φόρμα, μια κατά πολύ νεαρότερη κοπελίτσα στο πλευρό του (το πιο αδύναμο στοιχείο της μέχρι τώρα τριλογίας η female buddy, πέρασε την σκυτάλη από την άχρωμη Αμελί, σε μια πασάγνωστη Ισραηλινή, για να καταλήξει στο λαγουδάκι Felicity Jones) o Λάνγκτον θα ξετυλίξει το κουβάρι πόντο - πόντο κι ακόμη κι αν χρειαστεί να ταξιδέψει την μισή Μεσόγειο για να αποκαλύψει την αλήθεια, είναι διατεθειμένος να το κάνει!

Ρεαλιστικά σκεπτόμενος δεν νομίζω πως ο υποψήφιος θεατής του τρίτου επεισοδίου του πασίγνωστου σίριαλ (έχει ήδη παρακαμφθεί ένα βιβλίο και δεν έχει μετατραπεί σε φιλμ, το The Lost Symbol) δεν γνωρίζει με ακρίβεια τι πρόκειται να παρακολουθήσει. Ένα ταχύτατο και ρυθμικό, φασαριόζικο αλλά και ευρηματικό στα αινίγματα που χρησιμοποιεί, συνωμοσιολογικό μέχρι εκεί που δεν πάει, χωρίς όμως σε κάποιες στιγμές να δικαιολογεί τις συνδεσμολογίες μεταξύ των clues, παιχνιδιάρικο θρίλερ, που σίγουρα δεν κόβει ανάσες, ακόμη πιο σίγουρα όμως δεν θα τον αφήσει στιγμή να βαρεθεί στην ταξιδιάρα καρέκλα του. Που θα βολτάρει από τις ρομαντικές στέγες της Τοσκάνης, στα ρηχά καναλίσια νερά της Βενετιάς, για να καταλήξει στην ομορφότερη Πόλη της Γης, για τον παλιομοδίτη Τζειμσμποντικό επίλογο στις υπόγειες στέρνες της Βασιλεύουσας, στο πιο καλοσχεδιασμενο (και καλλιτεχνικά) κομμάτι ολάκερου του Da Vinci τρίπτυχου.

Δίχως να επιθυμώ να δικαιολογήσω τον Howard, που τα έχουμε πει για δαύτον δεκάδες φορές, γύρω από την αμφισβητούμενη ικανότητα του στην σκηνοθεσία και τις κρυφές αβάντες που απλόχερα του χαρίζουν τα μεγάλα στούντιος, τα έργα του Brown παρότι απολύτως κινηματογραφικά, δεν είναι και τόσο εύκολο να τα γκεμιάρεις όταν έρχεται η στιγμή του Action. Εξού και ο Ron δυσκολεύεται και στο πως θα ενώσει τέλεια τα κομμάτια του σεναριακού παζλ και στο πως θα αναπτύξει τους δευτερεύοντες χαρακτήρες και στο πως θα ορίσει στο μπαγκράουντ των εικόνων του, το The Road To Hell σχήμα που προστάζει η τιτλέζα και η συναισθηματική της επέκταση. Οι παρεμβαλλόμενες Inferno εικόνες, κατά βάση ενόσω ο Λάνγκντον βρίσκεται σε κατάσταση σοκ, μάλλον αποπροσανατολίζουν από το τι πρόκειται κατοπινά να συμβεί, ερχόμενες σε πλήρη αντίθεση όμως με το αληθινά κατακόκκινο φόντο του τέλους, που είναι κυριολεκτικά ευρηματικό. Για τρίτη φορά πάντως, έχοντας πίστη του πως θα μπορούσε το ίδιο το ελκυστικό περιεχόμενο του πρωτότυπου να απογειωθεί και διασκεδαστικά και στον τομέα του σασπένς από κάποιον άλλο, εκτιμώ πως ο κοκκινοτρίχης Οσκαρούχος για το A Beautiful Mind, δεν υπήρξε η καλύτερη, αποξαρχής επιλογή της Sony για την καρέκλα του ντιρέκτορα!

Όπως δηλαδή υπήρξε ο Tom Hanks για την θέση του πιλότου (έτσι για να θυμηθούμε που ξαναείδαμε πρόσφατα τον ίσως σπουδαιότερο ερμηνευτή του κινηματογραφικού αιώνα). Χωρίς πολλές απαιτήσεις ο παρόντας ρόλος του ερευνητή αποδίδεται με την γνώριμη άνεση του half-Greek, πια, ηθοποιού, που έχοντας πατήσει όμως για τα καλά τα εξήντα, δεν έχει τα τρεξίματα και τις αντοχές για ράλι μέσα στην πολύβουη μεγαλούπολη. Γεγονός που ενδεχόμενα θα ωθήσει την παραγωγή στο σκεφτεί πολύ σοβαρά την ενδεχόμενη μη επιστροφή του σε πιθανό επόμενο τσάπτερ, ρισκάροντας βεβαίως την χασούρα που θα επιφέρει κάτι τέτοιο, αφού ο μέγας Τόμι (μην ακούτε ένθεν κακείθεν σαχλαμάρες, καθόλου και σε καμία σεκάνς, πλην εκείνων που πρέπει να γίνει Γιουσέιν Μπολτ, δεν νιώθει άβολα) κακά τα ψέματα είναι το Α και το Ω της σειράς.

*Κόλαση του Δάντη

του zerVo (@moviesltd)

Για πάμε καλέ μου φίλε, που σε έχω και σε συμπάθεια εδώ και τέσσερις δεκαετίες, από τα μικράτα σου, όταν έπαιζες τον συνεσταλμένο και χαριτωμένο Ρίτσι σε εκείνο το λατρεμένο Happy Days, που δεν είχα χάσει ούτε μισό του επεισόδιο στην ασπρόμαυρη κρατική, να καταγράψουμε την μουσική ιστορία. Η τύχη σου θεόρατη, αφού πλέον η μαρκίζα με το όνομα σου είναι τόσο μεγάλη και τρανή, ώστε στην κάμερα σου να δηλώσουν το παρόν οι δύο εναπομείναντες, στα μέσα της όγδοης δεκαετίας της ζωής τους πια, ενώ οι χήρες και τα ορφανά των έτερων δύο, να συνηγορήσουν για να αποσπάσεις (και να χρησιμοποιήσεις) ακόμη και το πιο σπάνιο ντοκουμέντο της προσωπικής τους συλλογής. Το μεγαλόπνοο ετούτο λοιπόν πλάνο σου, μάλλον θα περίμενα να μου προσφέρει κάτι περισσότερο από το να μου επιβεβαιώσεις πως οι Beatles υπήρξαν το πιο πετυχημένο συγκρότημα στην ιστορία του πενταγράμμου, πως το Sgt Peppers αναδείχτηκε το σημαντικότερο άλμπουμ όλων των εποχών από το Rolling Stone και πως το τελευταίο τους Live έλαβε χώρα πάνω σε μια ταράτσα. Βρε συ Ronnie αυτά και πραγματικό σκαθαράκι να ρωτήσεις, που περπατάει ανέμελο στο γκαζόν, είναι βέβαιο πως θα σου τα πει χαρτί και καλαμάρι...

Έχοντας κτίσει ένα αξιόλογο όνομα, παίζοντας σε γειτονικά κλαμπς του Λίβερπουλ, από όπου κατάγονται και του φιλελεύθερου καλλιτεχνικά Αμβούργου, για περισσότερο από μια τριετία, οι Beatles θα κυκλοφορήσουν στα 1962 το πρώτο τους σινγκλ Love Me Do και θα καρφωθούν άμεσα στην κορυφή του Βρετανικού τσαρτ, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις εκείνες που υπόσχονται μια τεράστια καριέρα. Και πραγματικά μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και καθώς οι επιτυχίες θα διαδεχτούν με καταιγιστικό παλμό η μία την άλλα, η τετράδα των Τζον, Πολ, Τζορτζ και Ρίνγκο, αστραπιαία θα σκαρφαλώσει στην εκτίμηση της κοινής γνώμης, ώστε σε κάθε εμφάνιση τους να γεμίζει τους κλειστούς χώρους που θα έδιναν τα κονσέρτα τους. Κοινό, που στην συντριπτική τους πλειοψηφία αποτελείται από κοριτσόπουλα που στριγκλίζουν υστερικά από την πρώτη κιόλας πενιά της κιθάρας, αφού τα Σκαθάρια δεν έχουν μονάχα χάρισμα στο πως να τραγουδούν τα χιτς τους, αλλά είναι και ομορφόπαιδα, καλοχτενισμένα και ασορτί μοντέρνα ντυμένα, ώστε να προωθούν το τέλειο πακέτο από σκηνής.

Καθώς τα άλμπουμς τους το ένα μετά το άλλο κυριαρχούν στην κορυφή των δύο σημαντικότερων μουσικών αγορών του κόσμου, οι τέσσερις ασυμβίβαστοι Εγγλέζοι θα αρχίσουν να παίζουν σε μεγαλύτερα γήπεδα και ολοένα μπροστά σε περισσότερο κόσμο, ωσότου έλθει η πρόκληση από την Αμερική, για να πραγματοποιήσουν την υπερατλαντική τους τουρνέ. Περιοδεία που θα καταγράψει σε ολάκερο το εύρος της sold out, με τα σε παραλήρημα πλήθη να μην είναι δυνατόν να ελεγχθούν από τις αστυνομικές αρχές, ώστε τα μέλη της μπάντας να φυγαδεύονται κατόπιν μελετημένου σχεδίου μετά το πέρας κάθε τους live. Το όνομα τους πλέον έχει φτάσει ίσαμε τα πέρατα της γης, που πλέον προσδοκούν να φιλοξενήσουν στα μέρη τους, το συγκρότημα που καθώς φαίνεται, όμοιο του δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ στο μέλλον...

Αυτή λοιπόν την διαδρομή των Beatles από το στενόχωρο και γεμάτο κάπνα Cavern μέχρι την ημέρα που έπαιξαν για ύστατη φορά δημόσια στην κορυφή του κτιρίου της φίρμας τους Apple Records στην οδό Saville, παρακολουθεί από κοντά το ροκιουμένταρι του πλέον αμφισβητούμενου κατόχου Όσκαρ σκηνοθεσίας στα χρονικά, αξιότιμου Κυρίου Howard. Ο δημιουργός του (μεταξύ άλλων) A Beautiful Mind έχει μια ισχυρή αβάντα στο πλευρό του και αυτή είναι η άμεση (online κατά βάση) επικοινωνία με τους φανς του γκρουπ που είχαν στην κατοχή τους ιδιωτικά φιλμαρισμένο υλικό από τις πιο διάσημες συναυλίες του, το οποίο ο λαός έχει την δυνατότητα να παρακολουθήσει στο Eight Days A Week για πρώτη φορά. Κι αν για την θρυλική συναυλία του Shea Stadium (εκεί που παρευρέθη στα νιάτα της, όπως μαθαίνουμε και η Whoopi Goldberg, για να συνοψίσουμε με τις άχρηστες πληροφορίες του έργου) κάτι τέτοιο δεν είναι δα και επίτευγμα, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τα κονσέρτα στην Μανίλα ή το Τόκιο, που πραγματικά η μέχρι στιγμής ενημέρωση ήταν ελλιπής. Βεβαίως αυτό που χάνει ο Howard σε κάθε περίπτωση είναι το κρυμμένο στόρι πίσω από κάθε τους εμφάνιση - όπως φερειπείν στις Φιλιππίνες η άρνηση τους να παραβρεθούν στην δεξίωση του δικτάτορα Μάρκος - που αντιμετωπίζονται από το επίπεδο σε βαθμό βαριεστημάρας σενάριο, παντελώς επιδερμικά και ουδέτερα. Σαν να μην συνέβησαν ποτέ ετούτα τα περιστατικά, που στην πραγματικά έκτισαν το μετέπειτα πολιτικό προφίλ των Beatles. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε, πως η περίοδος των άλμπουμς κατόπιν του Pepper's παρακάμπτεται σε ένα σκάρτο πεντάλεπτο, σαν να μην είχε ενδιαφέρον η μεταστροφή του κουαρτέτου από τις γιγάντιες περιοδείες και τα σούπερ σόους.

Ο Howard λοιπόν δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να συράψει όλες τις ανέκδοτες και μη εικόνες που ήλθαν στα χέρια του, παρεμβάλλοντας σχόλια των τεσσάρων, διαφόρων γνώριμων φανς τους, έτερων καλλιτεχνών που επηρεάστηκαν μουσικά από εκείνους και κάποιων στενών συνεργατών τους, λες κι αυτή είναι η σημασία του ντοκιμαντέρ, που ουσιαστικά δεν έχει να προσφέρει κάτι το πολύ νέο, σε σχέση με το πληρέστατο, τηλεοπτικό, οκτώ επεισοδίων The Beatles Anthology του 1995. Εκεί που έχει παρέμβει, εκτός από τα βάλει τον καπνό σε κάθε ακίνητο ενσταντανέ που οι θεριακλήδες κρατούν τσιγάρο στα δάκτυλα, να ορθώνεται, είναι στο ηχητικό κομμάτι, όπου σε αρκετές περιπτώσεις είναι πασιφανές πως από το σάουντρακ των λάιβ έχουν περιοριστεί οι ιαχές των λυσσάρων, προκειμένου να γίνει ακουστό το τραγούδι.

Κακά τα ψέματα. Από την στιγμή που έχει ασχοληθεί με το κινηματογραφικό αυτό είδος ο Scorsese, είναι αδύνατον από τους λοιπούς ντιρέκτορες, ιδίως όταν δεν διαθέτουν κάποιες σημαντικές δεξιότητες όπως ο Howard, να σταθούν έστω αξιοπρεπώς με τα δικά τους πονήματα. Τρία λεπτά αρκούν να παρακολουθήσει κανείς από το ντόκου του Harrison που επιμελήθηκε ο θείος Marty και θα μάθει πολλά περισσότερα από όσα προσπάθησε εδώ πέρα δηλαδή ο Ρίτσι, παρόλες τις εξαγγελίες του για τα σπάνια found footage που τόσο κόπιασε να ξεθάψει.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα τα αβγά τα μάτια...

Αυτή είναι η 9η μεγάλου μήκους ταινία του Βασίλη Βαφέα, του οποίου η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία ήταν η «Ανατολική περιφέρεια» (1979). Είναι η τρίτη φορά που συνεργάζεται με τον Νίκο Πουρσανίδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, επτά χρόνια μετά τις «Γυναικείες συνωμοσίες» και 16 χρόνια μετά το «Κάθε Σάββατο». Η Αμαλία Αρσένη κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο σε ταινία μεγάλου μήκους και η γνωστή τραγουδίστρια Ρίτα Αντωνοπούλου, κάνει επίσης της πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση – έτσι κι αλλιώς τη μουσική της ταινίας έχει συνθέσει ο άνθρωπος με τον οποίο συνεργάζεται χρόνια, ο Θάνος Μικρούτσικος.

Φως στην ταινία του δίνει ο ίδιος ο Βαφέας με το σημείωμα του σκηνοθέτη: «Πάντα με ενδιέφερε η σχέση μεταξύ Ιστορίας (με κεφαλαίο γιώτα) και των ατομικών ιστοριών (με μικρό γιώτα) που αναπόφευκτα καθορίζονται από αυτήν. Όταν τα ιστορικά γεγονότα οδηγούν σε δύσκολες κοινωνικές συνθήκες, η ζωή των ανθρώπων γίνεται επώδυνη. Οι νέοι είναι πάντα αυτοί που υφίστανται τις μεγαλύτερες επιπτώσεις, αφού βρίσκονται στη φάση που ξεκινούν τη ζωή τους και το μέλλον τους γίνεται δυσκολότερο. Στην έβδομη δεκαετία που διανύω, νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για το δικαίωμα των νέων να καθορίζουν οι ίδιοι τις ζωές τους. Δεν θέλω να περάσουν αυτά που πέρασε η δική μου γενιά. Όταν είσαι νέος είσαι ευάλωτος κι ευαίσθητος δέκτης και βιώνεις τα πάντα σαν εφιάλτη. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η ταινία κινείται σε μια τέτοια ατμόσφαιρα. Η ταινία δεν αφορά ούτε το παρελθόν, ούτε το παρόν. Αφορά αυτά που δεν θέλω να συμβούν στο μέλλον. Η δράση εξελίσσεται σε ένα χρόνο ά-χρονο και σε ένα χώρο πραγματικό, αλλά όχι αυστηρά καθορισμένο. Και βέβαια όπως πάντα βλέπω και τα πιο τραγικά πράγματα μέσα από ένα χιουμοριστικό πρίσμα. Είναι το σωσίβιό μου για τις δύσκολες ώρες».

Η υπόθεση: Ο Άρης είναι ένας νέος που ζει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία ο επαγγελματικός του χώρος στον κόσμο του θεάματος που διψάει για λάμψη, χρήμα και εξουσία. Από την άλλη, η ασφυκτική οικογένεια και η κρίση που έχει χτυπήσει τη χώρα και επιδεινώνει τις ανθρώπινες σχέσεις, που ούτως ή άλλως είναι περίπλοκες και τραυματικές. Ο Άρης προσπαθεί να βρει την ισορροπία του μέσα από τον έρωτα αλλά κι αυτός τον προδίδει. Θα βρει τελικά τη διέξοδο;

Η άποψή μας: Περισσότερο με εξομολόγηση θα μοιάζει αυτό το τμήμα του κειμένου που αφορά τη νέα ταινία του Βασίλη Βαφέα, παρά με εκφορά άποψης. Περισσότερο με απολογία παρά για τεκμηρίωση, οπότε αν θέλετε, ας έχετε λίγη υπομονή. Είμαι (σχεδόν) 47 ετών. Έχω δει χιλιάδες ταινίες. Είμαι μάλλον μέτριος γραφιάς – το καλύτερο κομπλιμέντο που μου έχουν δώσει είναι πως γράφω όπως μιλάμε. Δεν έχω διαβάσει πολύ, ως όφειλα να κάνω. Διαβάζω πάντως κείμενα συναδέλφων συνεχώς και πάρα πολλά τα ζηλεύω. Ιδίως τα πιο νεαρά παιδιά, εν αντιθέσει με όσα θέλει να μας πείσει η τρέχουσα προπαγάνδα, και διαβασμένα είναι, και τα επιχειρήματά τους ξέρουν να τα τεκμηριώνουν, και να φτάσουν στον πυρήνα μιας ταινίας μπορούν, και... γράφουν και ελκυστικά ρε παιδί μου. Όχι ξύλινα. Όχι για χάρη εντυπωσιασμού – έστω, όχι μόνο για χάρη αυτού. Με τα χρόνια χαίρομαι που δεν έχω κουραστεί και κορεσθεί. Θέλω να πω, μπορούν ακόμα οι ταινίες και με εκπλήσσουν. Και με συγκινούν. Και με κάνουν να σκεφτώ. Και να γελάσω. Και να θυμώσω. Το πως γράφω γι' αυτές είναι ένα άλλο θέμα.

Λευκή σελίδα με τον κέρσορα να αναβοσβήνει επί ώρα; Όχι, δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί ούτε μία στο εκατομμύριο! Μετά από τόσα χρόνια η «δουλειά» γίνεται και λίγο φασόν. Ο καθένας ξέρει τις ευκολίες του, ξέρει πως να καλύψει τα κενά του, τα κείμενα γράφονται. Με μία εξαίρεση: όταν είναι να γράψω για ελληνική ταινία! Εδώ, με μεγάλη ευκολία (ίσως πολύ μεγαλύτερη από το πρέπον...) θάβουμε και τσεκουρώνουμε ταινίες από καλλιτέχνες όπως ο Terrence Malick, ο Steven Spielberg, ο Martin Scorsese! Όχι ότι ιδρώνει το αυτί κάποιου από όλους αυτούς τους τιτανομέγιστους, αλλά ρε παιδί μου, αν δεν μας αρέσει μια ταινία τους, τέλος, άπλωμα στο κρεβάτι του Προκρούστη (εντάξει, «προκρούστειο κλίνη») και που σε πονεί και που σε σφάζει! Όταν όμως έχω να αντιμετωπίσω μια ελληνική ταινία παθαίνω πανικό. Στην περίπτωση που δεν είναι καλή, έτσι; Γιατί σε αντίθετη περίπτωση, μια χαρά μπορούμε να υποστηρίξουμε ενδιαφέρουσες δουλειές.

Το σύνηθες σχήμα που μπορεί κάποιος αναγνώστης να δει όταν βγαίνει μια ελληνική ταινία είναι: α) να είναι εμπορική του αίσχιστου είδους, οπότε πέφτει θάψιμο από παντού, β) να είναι εμπορική, φτιαγμένη από πρόσωπα που προκαλούν ίντριγκα, οπότε έχουμε τον διχασμό ανάμεσα στους lovers και τους haters, γ) να είναι καλλιτεχνική, να την αγαπήσεις γιατί μιλάει μέσα σου και να προσπαθήσεις να την υποστηρίξεις με όλο σου το είναι, δ) να είναι καλλιτεχνική, μα τόσο ολοφάνερα κακή, που να βγάλεις κατευθείαν το φτυάρι το καλό, εκεί που σκάβει γερά και ε) να είναι καλλιτεχνική μα τόσο έξω από εσένα, τόσο μακριά σου, τέτοια που να μην σε έχει πείσει καθόλου – πώς μπορείς να πείσεις έναν θεατή να πάει να τη δει; Ε, η συγκεκριμένη ταινία ανήκει στην περίπτωση ε). Γυρισμένη στο 95% σε ασπρόμαυρο, είναι θαρρείς σαν να παρακολουθούμε το όνειρο κάποιου. Δεν υπάρχει «λογική» στο πως εναλλάσσονται οι σκηνές, η πορεία είναι ονειρική. Δεν βγάζεις και πολύ άκρη, να τα λέμε αυτά. Ακολουθούνται θαρρείς οι επιταγές της νουβέλ βαγκ, υπάρχει μπόλικη μνήμη μέσα στην ταινία (όλες οι σκηνές που έχουν να κάνουν με τη δικτατορία), υπάρχουν νύξεις και αναφορές για το πόσο κατευθυνόμενη είναι η τέχνη, πως το χρήμα αγοράζει τα πάντα, πως μονάχα ο έρωτας μας μένει ως σανίδα σωτηρίας – ίσως ούτε καν αυτός. Να σας πω τη μαύρη αλήθεια όμως; Μόνο η τελευταία ασπρόμαυρη σκηνή, με τους γηραιούς κύριους που σηκώνονται ο ένας μετά τον άλλο και ρίχνουν μια ζεϊμπεκιά, μου «είπε» κάτι. Και το έγχρωμο πλάνο, στο πλοίο, με τον νέο να μπαρκάρει, έχει κάτι το ελπιδοφόρο. Η θάλασσα είναι μπροστά, μπορεί να υπάρχουν φουρτούνες, υπάρχει όμως και φυγή με πιθανότητες για κάτι καλύτερο. Με τρύπια βάρκα και ναυτία/ βγαίνω λοιπόν στην πειρατεία! Ρισάλτο!

Πώς όμως να «ψήσω» έναν υποψήφιο θεατή να πάει να δει την ταινία, όταν εμένα, που γράφω γι' αυτήν, δεν με έπεισε; Πώς να του πω: «πήγαινε να δεις την ταινία»; Αμαρτία εξομολογημένη δεν είναι αμαρτία, σωστά;

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Εικόνα σου είμαι, Ρουμανία, και σου μοιάζω

Από το 2002 οπότε και ο Cristian Mungiu, ο πατριάρχης του νέου Ρουμάνικου κινηματογράφου, εμφανίστηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για να διαγωνιστεί με την πρώτου μεγάλου μήκους ταινία του «Δύση» (Occident) κερδίζοντας τελικά το βραβείο κοινού, μέχρι σήμερα, φαίνεται να έχουν περάσει πάρα μα πάρα πολλά χρόνια, πέρα από τα πραγματικά 14. Ακολούθησε το συγκλονιστικό «Τέσσερις μήνες, τρεις εβδομάδες και δυο μέρες» (4 luni, 3 saptamâni si 2 zile, 2007), που του χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, το φοβερό και τρομερό «Πίσω από τους λόφους» (Dupa dealuri, 2012), που επίσης διαγωνίσθηκε στις Κάννες, κερδίζοντας τα βραβεία σεναρίου και καλύτερου γυναικείου ρόλου εξ ημισείας για τις δύο του πρωταγωνίστριες και αυτή είναι μόλις η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του. Δεν είναι φοβερά παραγωγικός ο Mungiu αλλά όποτε γυρίζει ταινία έχει κάτι να πει και προσεγγίζει την έννοια του αριστουργήματος.

Η Bacalaureat λοιπόν, η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του Mungiu, ήταν η μία από τις δύο ρουμάνικες, που συμμετείχαν στο διαγωνιστικό τμήμα του φετινού φεστιβάλ των Καννών. Και πάλι «τσίμπησε» βραβείο: αυτήν τη φορά, το βραβείο σκηνοθεσίας, το οποίο το μοιράστηκε με τον Olivier Assayas και το δικό του «Personal Shopper». Μια ταινία στην οποία χαρακτηριστικά δεν ακούγεται κανενός είδους μουσικό σκορ και οι μόνοι ήχοι πέρα από τις ομιλίες που ακούγονται προέρχονται είτε από ringtone κινητών είτε από ανοιχτά ραδιόφωνα.

Η υπόθεση: Ο Ρομέο Αλντέα είναι ένας γιατρός που ζει στην πόλη Κλουζ, στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας. Η κόρη του, η Ελίζα, είναι αριστούχος μαθήτρια. Έτσι κι αλλιώς το όνειρο του Ρομέο ήταν αυτό: η κόρη του να είναι καλή μαθήτρια έτσι ώστε όταν γίνει 18 χρονών να πάει να σπουδάσει στο εξωτερικό και να φύγει μια για πάντα από τη χώρα. Μια χώρα της οποίας τη διαφθορά και την αδιαφάνεια ο ίδιος δεν την αντέχει. Η Ελίζα τον βγάζει ασπροπρόσωπο. Έχει κερδίσει υποτροφία στην Αγγλία προκειμένου να σπουδάσει ψυχολογία. Όλα προμηνύουν ένα λαμπρό μέλλον για την Ελίζα.

Το μόνο που απομένει είναι να περάσει τις τελικές της εξετάσεις, κάτι εντελώς τυπικό για μια τόσο καλή μαθήτρια όσο εκείνη. Μόνο που την πρώτη μέρα των γραπτών της εξετάσεων η Ελίζα καθ' οδόν προς το εξεταστικό κέντρο, αποτρέπει – με... λάφυρο ένα σπασμένο χέρι – τον βιασμό της από έναν άγνωστο. Το γεγονός συγκλονίζει τον Ρομέο, πόσο μάλλον την ίδια την Ελίζα. Μπορεί κάτι τέτοιο να ξεπεραστεί εύκολα; Και με ποιο τίμημα;

Η άποψή μας: Ο Ρομέο (τον υποδύεται ο Adrian Titieni, σταθερός συνεργάτης του Adrian Sitaru – τον είδατε, όσοι ελάχιστοι πήγατε να δείτε την ταινία, και στο πρόσφατο Ilegitim) για τον Mungiu είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα συμπατριώτη του. Θεωρεί τον εαυτό του καλό άνθρωπο – και με τα γενικότερα υφιστάμενα στάνταρ προφανώς και είναι. Είναι άψογος στη δουλειά του, δεν παίρνει φακελάκια, λατρεύει την κόρη του και μισεί τη διαφθορά. Ναι, αλλά φέρει βαρέως το γεγονός ότι μπόρεσε να φύγει στο εξωτερικό και επέλεξε να επιστρέψει, κάτι για το οποίο μετανιώνει πικρά. Ναι, αλλά έχει παράνομη, εξωσυζυγική σχέση. Ναι, αλλά προκειμένου να μην χάσει το... τρένο η κανακάρισσά του, δέχεται να βάλει στην κορυφή της λίστας για μεταμόσχευση ήπατος ένα υψηλά ιστάμενο πρόσωπο, που μπορεί να κινήσει νήματα και να βοηθήσει την κόρη του να περάσει τις εξετάσεις. Ναι, συνεχίζει να ζει σε μια χώρα που μισεί, δέχεται όσα στραβά συμβαίνουν γύρω του, χωρίς να κάνει κάτι να τα αλλάξει. Νομίζει λοιπόν πως είναι καλός αλλά εντέλει είναι το ίδιο διεφθαρμένος, το ίδιο χάλια με αυτά που κατακρίνει.

Σε μια χώρα στην οποία όλα έχουν το τίμημά τους δεν μπορείς να κλείνεις απλά τα μάτια σου και να λες πως όλα είναι ok αρκεί να γίνεται η δουλειά σου. Ο Mungiu είναι πραγματικός μάστορας. Βγάζει την παράνοια της χώρας του με πανέξυπνους κινηματογραφικούς τρόπους. Η σκηνοθεσία του και το χτίσιμο του φιλμ είναι υποδειγματικά. Και δεν δίνει μασημένη τροφή στο θεατή του: τον βάζει να σκεφτεί τα μάλα. Ποιος πετάει την πέτρα που σπάζει το τζάμι του σπιτιού του γιατρού; Ποιος στραβώνει τους υαλοκαθαριστήρες στο αυτοκίνητό του; Ποιος αποφασίζει να ανοίξει τρύπα στη μέση του δρόμου πετώντας χώμα και πέτρες όπου να 'ναι κι όποιον πάρει ο Χάρος; Ο Mungiu μπορεί να κάνει συναρπαστικό ακόμα και το γύρισμα που γίνεται μέσα από ένα αυτοκίνητο, με την κάμερα να καταγράφει μια πόλη σε κατάρρευση, με τα πανομοιότυπα, άχρωμα κτήρια, τους αδέσποτους σκύλους να τριγυρνούν, τη ζωή να βιώνεται ως βίαια ακινησία. Τουλάχιστον αφήνει μια ελπίδα στη νέα γενιά. Που μπορεί να χαράξει το δικό της δρόμο. Που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Χωρίς να χρειάζεται διαφθορά και δωροδοκίες («λαδώματα» κατά το κοινώς λεγόμενο) για να προχωρήσει.

Στο ρόλο του αστυνομικού ο Vlad Ivanov, ο φοβερός και τρομερός γιατρός από την ταινία που χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα στον Mungiu, είναι για άλλη μια φορά εξαιρετικός. Να βοηθήσουμε ρε παιδιά τους δικούς μας ανθρώπους. Κάποια στιγμή θα μας βοηθήσουν κι αυτοί. Άνθρωποι είμαστε... Άλλη μια σπουδαία ταινία – κι ας μοιάζει να παίζει σε ασφαλή ύδατα – από έναν σπουδαίο δημιουργό.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Θεέ μου, είναι τόσο όμορφο, που μου κόβεται η ανάσα!»

Park Chan-wook. Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης ο οποίος και μόνο που έχει σκηνοθετήσει το «Oldboy» (2003) έχει πάρει μια θέση ανάμεσα στους κορυφαίους δημιουργούς όλων των εποχών! Αυτή είναι η 10η μεγάλου μήκους ταινία του, τρία χρόνια μετά το Stoker, την πρώτη του αγγλόφωνη προσπάθεια, με χολιγουντιανούς ηθοποιούς, όπως η Nicole Kidman και η Mia Wasikowska. Εκείνη η ταινία ήταν – για άλλη μια φορά για ταινία του Park – εικαστικά υπέροχη αλλά κάτι έλειπε για να δέσει το γλυκό. Τούτη η ταινία τον βρίσκει σε απίστευτη φόρμα και λογικά συγκαταλέγεται ανάμεσα στις κορυφαίες του, λίγο μόλις πιο κάτω από το απόλυτο αριστούργημά του, το «Oldboy».

Το The Handmaiden συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ των Καννών, όπου τιμήθηκε με το βραβείο Vulcain, για την άψογη καλλιτεχνική διεύθυνση του Ryu Seong-hie. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο βιβλίο της Sarah Waters «Fingersmith» (που το BBC έχει μετατρέψει σε τηλεοπτική σειρά ενώ έχει μεταφερθεί και στη θεατρική σκηνή), με τη δράση να μεταφέρεται από τη βικτωριανή Αγγλία στην υπό ιαπωνική κατοχή Κορέα του Μεσοπολέμου.

Η υπόθεση: 1930. Η Κορέα βρίσκεται υπό ιαπωνική κατοχή. Μια νεαρή, ορφανή και όμορφη Κορεάτισσα, η Σούκι, προσλαμβάνεται ως υπηρέτρια μιας πλούσιας καλλονής Γιαπωνέζας κληρονόμου, της Χίντεκο, η οποία ζει απομονωμένη και σχεδόν αποκλεισμένη σε ένα υπέροχο ανάκτορο, μακριά από κατοικημένη περιοχή, μαζί με τον επιβλητικό και αυταρχικό Κορεάτη θείο της, τον Κουζούκι. Η Σούκι, όμως, κρύβει ένα μυστικό. Στην πραγματικότητα είναι μια κλέφτρα την οποία προσέλαβε ένας απατεώνας συμπατριώτης της, που υποδύεται έναν Γιαπωνέζο κόμη.

Σκοπός του απατεώνα είναι να τον βοηθήσει η Σούκι (με το αζημίωτο) να αποπλανήσει την Χίντεκο, να τον ερωτευθεί, να την κάνει να τον αρραβωνιαστεί, να της αρπάξει την περιουσία και ακολούθως να την κλείσει σε ένα τρελάδικο, απαλλασσόμενος για πάντα από την παρουσία της. Το σχέδιο φαίνεται να βαδίζει έτσι όπως έχει καταστρωθεί. Ή μήπως όχι; Μήπως εντωμεταξύ άλλες συμμαχίες έχουν διαμορφωθεί; Πώς μπορεί ένας αναπάντεχος έρωτας να ανατρέψει τα πάντα;

Η άποψή μας: Λατρεύουμε Park Chan-wook. 12 χρόνια μετά τον θρίαμβό του στο φεστιβάλ των Καννών, όπου τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για το «Oldboy» (το καλό, όχι το ριμέικ – χλαπάτσα του Spike Lee) επιστρέφει με μια ταινία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αποδεικνύοντας ότι η ύφεση στην καριέρα του με τις ημι-αποτυχίες που ακολούθησαν (γύρισε άλλες τέσσερις ταινίες μεταξύ των δύο φιλμ) είναι πλέον παρελθόν. Η ταινία του είναι υπέροχη να τη βλέπεις, φανταστική να την ακούς, σπουδαία να τη νιώθεις, ενδιαφέρουσα να τη σκέφτεσαι.

Παραγωγή, διεύθυνση φωτογραφίας, μουσική (του Jo Yeong-wook, εκ των μονίμων συνεργατών του Park, που εδώ μάλλον δημιούργησε το αριστούργημά του), σκηνογραφία, μοντάζ, όλα είναι υψηλότατου επιπέδου και πιάνουν πολύ μεγάλες επιδόσεις. Το μεγάλο ατού του Νοτιοκορεάτη δημιουργού, όμως, πέρα από το να στήνει μια εξαιρετική ατμόσφαιρα, είναι η ικανότητά του στο storytelling. Παρακολουθείς την ταινία – που είναι διάρκειας σχεδόν δυόμιση ωρών – και δεν υπάρχει ούτε ένα λεπτό το οποίο να σε κάνει να βαριέσαι. Η μία εκπληκτικής σύνθεσης σκηνή ακολουθεί την άλλη και ο θεατής με ανοιχτό το στόμα και με καρδιά που χτυπάει δυνατά δεν ξέρει τι να πρωτοδιαλέξει, τι να πρωτοθαυμάσει, με τι να... «φτιαχτεί» περισσότερο!

Χωρισμένη σε τρία κεφάλαια (όπως και το βιβλίο), η ταινία κάνει τον θεατή να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του σε κάθε επόμενο κεφάλαιο σε σχέση με το προηγούμενο! Κι αυτό επειδή κάθε φορά βλέπουμε την ιστορία ιδωμένη μέσα από το μάτι ενός άλλου από τους τρεις βασικούς ήρωες της ταινίας. Και ο κάθε νέος αφηγητής έχει άσους στο μανίκι του, τρικ για να μας ξεγελάσει κι εμείς, ενώ πιανόμαστε «κορόιδα» όχι μόνο δεν θυμώνουμε με την μπαγαποντιά αλλά την ευχαριστιόμαστε κιόλας! Γιατί όσα θεωρούσαμε δεδομένα μέχρι κάποια στιγμή στην ταινία, ανατρέπονται. Γιατί οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη. Γιατί οι συμμαχίες ανά δύο είναι δυναμικές και μεταβαλλόμενες. Γιατί τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Οι ερωτικές σκηνές είναι και μπόλικες και αισθητικά υπέροχες. Δεν έχουμε περίπτωση La Vie D'Adele, δεν υπάρχει εκείνος ο άγριος ρεαλισμός εδώ, αλλά ο μπαγάσας ο σκηνοθέτης βγάζει ερωτισμό μην ξεπέφτοντας ποτέ στο επίπεδο του soft porno, που θα του χαντάκωνε το φιλμ. Οι ερωτικές σκηνές των δύο γυναικών είναι έξοχα ενταγμένες μέσα στο φιλμικό σώμα. Και οι αναγνώσεις ερωτικών περιπτύξεων στην «ιδιαίτερη», γεμάτη βιβλία της ερωτικής λογοτεχνίας, βιβλιοθήκη του «κολλημένου» και φετιχιστή θείου είναι άκρως ερεθιστικές.

Χορταστικό, εξωστρεφές σινεμά, που κάνει και τις νύξεις του για την αιώνια κόντρα και έχθρα μεταξύ Γιαπωνέζων και Κορεατών. Αλλά, όπως και στην περίπτωση του The Neon Demon – όχι σε τόσο έντονο βαθμό εδώ – η ταινία δεν είναι για όλους. Κι αυτό επειδή υπάρχουν οι ερωτικές σκηνές που μπορούν να σκανδαλίσουν από τη μια, αλλά από την άλλη υπάρχουν και σκηνές βίαιες, γεμάτες αίμα, βασανιστήρια, που θα τρομάξουν τους λιγότερο συνηθισμένους σε τέτοια θεάματα. Είναι τόσο ωραίο όμως το θρίλερ αυτό ρε παιδιά! Τόσο έξυπνο το σχόλιο του σκηνοθέτη πάνω στο βλέμμα, την ερωτική επιθυμία, την αφήγηση. Η απάντηση του Park σε κάθε ερώτημα είναι: «Κάντε έρωτα κι όχι πόλεμο». Κι αφού ο «πόλεμος» είναι για τα αγοράκια, ο «έρωτας» είναι για τα κοριτσάκια. Από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε στο φεστιβάλ των Καννών και μάλλον η πιο γκαβλιάρικη ταινία της χρονιάς!

Μόνη διέξοδος, η παρανομία! Από τις πιο σημαντικές ταινίες που προβλήθηκαν στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών, έχοντας μάλιστα αποσπάσει την Camera D'Or για την δουλειά της δημιουργού του Houda Benyamina, είναι το κοινωνικό δράμα Divines, που σύμφωνα με το πρόσφατο συνήθειο των νέων Γαλλικών φιλμς, ασχολείται με την δύσκολη περίοδο της ενηλικίωσης, στις χαμηλού βιοτικού επιπέδου γειτονιές του Παρισιού. Εκεί που δύο νεαρά ανήλικα κορίτσια, παρακινούμενα από την φτώχεια και την ανέχεια θα ακολουθήσουν τις κακοτοπιές του υποκόσμου, γινόμενα βαποράκια των μεγαλεμπόρων ναρκωτικών, ρισκάροντας διαρκώς τις ίδιες τους τις ζωές, για να βγάλουν τα ελάχιστα προς το ζην. Συνάμα, καθώς εξελίσσονται από κορίτσια σε γυναίκες, η αγάπη και ο έρωτας θα κτυπήσει την πόρτα τους, δίνοντας τους μια ευκαιρία να πάρουν και πάλι την σωστή στράτα και να επανέλθουν στο μονοπάτι της ηθικής. Την ταινία αγόρασε από το μάρκετ κιόλας της Κρουαζέτ το κανάλι Netflix, που ήδη έχει ξεκινήσει το προμόσιον για την επίσημη κυκλοφορία του έργου στους δέκτες του στις 18 Νοεμβρίου 2016.

Το δυνατότερο στοιχείο των Μικρών Θεοτήτων, είναι οι έφηβες που ερμηνεύουν τους βασικούς ρόλους, άγνωστες στο ευρύ κοινό αλλά τόσο ρεαλιστικής έκφρασης, ώστε να κάνουν τα πλάνα του φιλμ ακόμη πιο αληθινά. Ξεχωρίζουν ανάμεσα τους οι Oulava Amamra, Deborah Lukumuena, προφανώς παιδιά μεταναστών στην Γαλλία, ώστε να ταιριάξουν με τους αποδιδόμενους χαρακτήρες τους, αλλά και οι Kevin Mischel και Jisca Kaivanda που παίζουν περιφερειακούς ρόλους της υπόθεσης.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Κάποιες φορές η εξιλέωση, είναι αδύνατον να επιτευχθεί! Πολυπράγμων αποδεικνύεται παρόλη την ηλικία του εσχάτως ο πάντα προσεκτικός στα βήματα του Werner Herzog, μιας και μέσα στην χρονιά έχει προσφέρει όχι μία, ούτε δύο, αλλά τρεις ταινίες που φέρουν την υπογραφή του. Κι αν οι άλλες δύο, Lo And Behold και Into The Inferno ανήκουν στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ, η περίπτωση του Salt And Fire ανήκει στην μυθοπλασία και μάλιστα σε είδος που δεν έχει δοκιμαστεί ιδιαίτερα ο Γερμανός, το θρίλερ, αν και τα κίνητρα του σεναρίου έχουν και πάλι οικολογική χροιά. Ένας παγκοσμίου κύρους επιστήμονας, κατηγορεί την κεφαλή μιας πολυεθνικής υπερδύναμης για την επερχόμενη περιβαλλοντική καταστροφή που αναμένεται να κτυπήσει την ζώνη της Νοτίου Αμερικής. Όταν ένα ενεργό ηφαίστειο αρχίσει να βγάζει φλόγες απειλώντας την ακεραιότητα της περιοχής, οι δυο τους θα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να γλυτώσουν το μοιραίο. Όμορφα φωτογραφημένα τα πλάνα της πραγματικά εντυπωσιακής σε landscapes ηπείρου από τον αναμφισβήτητο γνώστη δημιουργό, όπως αποκαλύπτονται στα πρώτα πλάνα του τρέιλερ, που διαλαλεί την κυκλοφορία του έργου στα μέσα του 2017 στην Ευρώπη και λίγο αργότερα στις πέραν του Ατλαντικού αγορές, έχοντας όμως ήδη κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του σε φεστιβάλς όπως του Τορόντο και της Σαγκάης.

Δεν λείπουν τα σημαντικά ονόματα από τις εικόνες του Αλάτι και Φωτιά, με τους αναγνωρισμένους Michael Shannon και Gael Garcia Bernal να κρατούν τους βασικούς ρόλους των δύο ανδρών, ενώ πρόσωπο κλειδί της ιστορίας αναμένεται να παίξει και η όμορφη Veronica Ferres, μια από τις διασημότερες Γερμανίδες σταρ.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Όταν η Αμερική χρειάστηκε έναν ήρωα, Εκείνος έδωσε την λύση! Φέροντας την σφραγίδα του ανατρεπτικού δημιουργού του φοβερού και τρομερού Borat, έρχεται μια καυστική σάτιρα γεμάτη πικρό μα και ευθύβολο χιούμορ, που καυτηριάζει με τον πιο διασκεδαστικό τρόπο την έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στην Μέση Ανατολή. Τίτλος του φιλμ Army Of One και είναι σκηνοθετημένο από τον ιδιόμορφο Larry Charles που στο παλμαρέ του ακόμη έχει καταγράψει κωμωδίες όπως Religulous, Bruno, The Dictator, βασισμένος σε σενάριο που έχουν συγγράψει οι Scott Rothman και Rajiv Joseph. Κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης είναι ο Γκάρι Φόκνερ, πρώην κακοποιός, εκ πεποιθήσεως άνεργος και μοντέρνος ιδεαλιστής ΔΟν Κιχώτης, που μια ημέρα της τεμπέλικης ζωής του θα έχει όραμα σταλμένο από τον Θεό, που θα του δίνει οδηγίες για το πως θα ταξιδέψει στο Πακιστάν και οπλισμένος με ένα γιουσουρούμ σπαθί θα αναζητήσει τα ίχνη του υπ αριθμόν ένα καταζητούμενου Οσάμα Μπιν Λάντεν. Κατά την διάρκεια της μοναχικής του εκστρατείας ο Γκάρι θα έρθει σε ρήξη όχι μόνο με τους αγαπημένους του ανθρώπους στην πατρίδα του το Κολοράντο, αλλά και με τους μουσουλμάνους στην άλλη άκρη του κόσμου, τους πράκτορες της CIA ακόμη και με τον Θεό τον ίδιο που αραιά και που θα εμφανίζεται στα όνειρα του για να δώσει καινούργιες οδηγίες. Το τρέιλερ γεμάτο χιουμοριστικά γκαγκς στα πρότυπα των προαναφερόμενων φιλμς δίνει μια πρώτη εντύπωση για το τι πρόκειται να παρακολουθήσουμε είτε στην αίθουσα είτε στο Video On Demand, από τις 4 Νοεμβρίου 2016 που το έργο θα κάνει την επίσημη εμφάνιση του σε διανομή της TWC / Dimension.

Ακόμη μια ερμηνεία ξεχωριστή, ως ιδεαλιστή κυνηγού, για τον πάλαι ποτέ σούπερ αστέρα Nicolas Cage που μπορεί να μην πιάνει τα στάνταρ του παρελθόντος δεν ανήκει και σε εκείνες τις απελπιστικές που σωρηδόν πρόσφερε συνεχόμενες στο πρόσφατο κομμάτι της καριέρας του. Στον ρόλο του Πλάστη συναντάμε τον πάντοτε αστείο Russell Brand, ενώ το καστ ολοκληρώνουν και οι Wendi McLendon-Covey, Rainn Wilson, Paul Scheer.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Μόνη διέξοδος είναι η Επιστροφή! Ολική επαναφορά λοιπόν στην δράση για έναν από τους πιο χαμηλών τόνων από άποψης προμόσιον πιστολέρο, που στην πρώτη του εμφάνιση στην μεγάλη οθόνη σάρωσε ανέλπιστα τα ταμεία, με συνέπεια να του ανάψει το πράσινο φως για το δεύτερο ταινιάκι που φέρει φαρδύ πλατύ το όνομα του. John Wick Chapter 2 λοιπόν, με τον ίδιον ακριβώς σκηνοθέτη της πρώτης δημιουργικής δυάδας στο τιμόνι, τον Chad Stahelski, ενώ ο έτερος των ντιρεκτόρων, ο David Leitch, κρατά αυτή την φορά για εκείνον μόνο την θέση του παραγωγού. Ο ομώνυμος ήρωας της μαρκίζας λοιπόν, ο Τζον Γουίκ, διάσημος εκτελεστής έχοντας ξαναγυρίσει μια για πάντα στο επάγγελμα, διαβαίνει τον ωκεανό για να βρεθεί, όπως παρουσιάζει και το εισαγωγικό τρέιλερ, στην Ρώμη, εκεί που θα πρέπει να φέρει εις πέρας την νέα του αποστολή, έχοντας να αντιμετωπίσει και πάλι τους συμμορίτες που του έκαναν την ζωή δύσκολη στην πρωτότυπη ταινία. Η Summit που έχει αναλάβει την διανομή του φιλμ, το έχει προγραμματισμένο για να κυκλοφορήσει στις αίθουσες του κόσμου στις 10 Φεβρουαρίου 2017 κι εμείς εδώ ελπίζουμε να το δούμε σε κάποια κοντινή με αυτήν ημερομηνία και όχι μήνες αργότερα όπως συνέβη με το Chapter One.

Ευκαιρία να δει την καριέρα του να παίρνει και πάλι τα πάνω της είναι αυτός ο ρόλος για τον Keanu Reeves, που καθώς φαίνεται έμπειρος και σε ηλικία που δεν γίνονται εύκολα τα λάθη, δεν πρόκειται να την αφήσει να πάει χαμένη και θα την εκμεταλλευτεί όσες συνέχειες του John Wick κι αν χρειαστούν για να το πετύχει. Μαζί του στο πρώτο σίκουελ συνυπάρχουν και οι Laurence Fishburne, Common, Ian McShane και o πάντοτε έξοχος action ρολίστας Peter Stormare.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Φεβρουαρίου 2017 από την Spentzos Films

του gaRis (@takisgaris)

Στο U.S.A. συντελείται της εκδιδομένης το τάμτιριρίμ. Ο απιθανότερος υποψήφιος πρόεδρας στην αμερικάνικη ιστορία θωρεί τις σφαίρες να πέφτουν σα το χαλάζι καθότι το βιογραφικό ενός Donald J. Trump ζέχνει από σεξουαλικό κυνήγι σελεμπριτοπούλων ικανό για να εμπνεύσει τη σχετική τριλογία υπό του Oliver Stone. Βγαίνει λοιπόν και λέει ότι έσφαλλα, σόρρι κιόλας. Η καμπάνια του καθώς γράφω ταύτα χτυπά ευθεία γραμμή. Για βρωμόλογα προ δεκαετίας που κάθε άντρας - γουρούνι (όλοι μας δηλαδή) έχει ξεστομίσει κομπορρημονώντας κάποια στιγμή στη ζωή του, ειδικά αν παίζει στο σταρ σύστεμ. Ένα το κρατούμενο. Πάμε τώρα στον Nate Parker. Άγνωστος ως το φετινό Sundance. Γυρίζει σε 27 μέρες τσοντάροντας δικά του 100 χιλιάρικα το The Birth Of A Nation, έναν αιώνα μετά το ομότιτλο ρατσιστικό σίβιλ γουόρ έπος του D.W. Griffith, παίζοντας ο ίδιος τον νέγρο - προφήτη - σπάρτακο Νατ Τέρνερ  που εκεί κοντά στο δικό μας ’21 ένωσε τους καταδυναστευόμενους σκλάβους σε σύρραξη που πνίγηκε στο αίμα και με τον ίδιο μέσα σε ένα τρίμηνο να καταλήγει στην κρεμάλα μετά ατιμωτικού διαμελισμού.

Τι κι αν η Fox Searchlight έδωσε τα (ρεκόρ) $17.5Μ για τα δικαιώματα ταινίας σε σενάριο των Parker  - Celestin. Κάποιος δε διάβασε Wikipedia όπου εύκολα θα μάθαινε για τη βρώμικη ιστορία του 1999 στο Penn State όπου φοιτούσαν παρέα τα παιδιά. Κατηγορία για ομαδικό βιασμό συμφοιτήτριας που αυτοκτόνησε από κατάθλιψη το 2012. Απαλλαγμένοι και οι δυο τότε, όμως το πράμα άλλαξε άρδην, ειδικά εφέτος, καθώς αυτές τις μέρες ο Obama υπέγραψε νομοθεσία για αυξημένη προστασία της σεξουαλικής βίας στα πανεπιστήμια. Αν λοιπόν ο Trump πάει για βρούβες με την αποκάλυψη μιας μαλακοπαπάρας με ξεχασμένο ανοιχτό μικρόφωνο, τότε ο Parker, καλλιτεχνικώς πάντα, πάει για κρεμάλα, όπως αυτή του σκλάβου - προφήτη - εκδικητή ήρωά του. Γιατί δεν είναι Woody Allen. Ούτε Roman Polanski. Και το χειρότερο; Η διαχείριση του σκανδάλου (που άφησε το φετινό οσκαρικό φαβορί εκτός νυμφώνος) από τη Fox Searchlight αλλοπρόσαλλη και παντελώς εκτός κρίσιμου χρόνου.

Στο TIFF ο Parker δε σχολίασε σχεδόν καθόλου το πόσο η προσωπική του ιστορία ως κατηγορούμενου για βιασμό επηρεάζει την ταινία του, που βρίθει (και) σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών. Το κοινό φάνηκε έτοιμο να διαχωρίσει το έργο από τον καλλιτέχνη. Η ταινία άνοιξε μόλις προχθές επίσημα εδωνά με τον δημιουργό να αλωνίζει τα μήντια (60 Minutes) δηλώνοντας με παρρησία ότι λυπάται για την κοπέλα, αλλά δεν έχει να απολογηθεί διότι είναι αθώος. Δεν υπάρχει σωτηρία κύριε. Κι εσύ αναγνώστα αναρωτιέσαι πότε θα αναφερθώ στην ταινία. Πως όμως, όπως αυτοί που την αποθέωσαν στο Sundance το Γενάρη, ή όπως οι άλλοι, οι οψίμως υποψιασμένοι, που τους ξίνισε το υπέρμετρο πάθος και η μονομέρεια έναντι των λευκών χαρακτήρων, καταλογίζοντας άτσαλη υλοποίηση μιας σημαντικής και επίκαιρης όσο ποτέ (“Black Lives Matter”) θεματολογίας;

O Nate Parker έχει κάνει μια σπουδαία πρώτη ταινία. Ένα passion project με συμβουλάτορες (εμφανής η επιρροή καθότι τα πλάνα κόβει κι αναμορφώνει ο βετεράνος Steven Rosenblum) τους αρχιμάστορες Ed Zwick (Glory) και Mel Gibson (Braveheart). Χώρια που προτιμώ τον τσαμπουκά του μικρού από το φρικιάστε - και - λυπηθείτε νάρατιβ του 12 Years A Slave. Παρότι ως προς το κάστ οι ομοιότητες είναι αναπόφευκτα ευδιάκριτες (Armie Hammer o συμπαθής αλλά μεθύστακας κύριος του Nat, Penelope Ann Miller η φιλότιμη μα ανήμπορη λευκή ψυχομάνα του και ο γνωστός ψυχάκιας Jackie Earle Haley ως white supremacist δυνάστης του). Υπάρχουν εικόνες ποιητικού λυρισμού και αρχαϊκής μυσταγωγίας. Ο ρυθμός μπαλαντζάρει μέχρι την επική τελική σύγκρουση ενώ η έκβαση χωρίς να κρύβει τις (βλ. πιο πάνω) καταβολές της αρθρώνει μεσσιανικό λόγο, δια πυρός και ματωμένου σιδήρου.

Το The Birth Of A Nation θα μείνει ως η σημαντικότερη πολιτική ταινία της χρονιάς, σε μια διχασμένη φυλετικά ως ποτέ στη μετά Κέννεντυ εποχή βόρεια Αμερική. Υλικό σχολικής διδαχής ή μια παραβολή της αμφιλεγόμενης περσόνας του δημιουργού της, ούτως ή αλλιώς, αξίζει μια ευκαιρία θέασης, όχι για συγχωροχάρτι στην οποιαδήποτε κατηγορία αλλά ως ενατένιση της μαύρης γενεαλογίας η οποία ακόμη παλεύει να σπάσει τα δεσμά της, κόντρα στα φυλετικά στερεότυπα που, δεδομένο, (ξανα)φθάνουν μέχρι τα Όσκαρς.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Girl On The Trainn	Odeon	1	77	32.260	32.260
2	Storks	Tanweer	1	117	21.203	21.203
3	Miss Peregrine's Home for Peculiar Children	Odeon	2	53	10.878	37.988
4	Don't Breathe	Feelgood Ent.	1	48	10.620	10.620
5	Elle	Seven Films	1	17	10.019	10.019
6	Finding Dory	Feelgood Ent.	6	52	7.146	264.121
7	Lights Out	Tanweer	2	43	7.050	31.121
8	Sully	Tanweer	5	27	5.537	141.702
9	The Secret Life of Pets	UIP	8	41	4.732	183.326
10	Kubo and the Two Strings	UIP	3	43	4.235	25.765

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

του gaRis (@takisgaris)

Μεγαλώσαμε παρέα με τον παράτολμο Ολλανδό. Ενθυμούμαι το φάτσα-φόρα Turks Fruit (1973) να ζορίζει τα λογοκριτικά όρια του κρατικού καναλιού στα 80s. Τη βιντεοκαφρίλα του 4ου Ανθρώπου (1983) υπό την έννοια ότι το ορεχτήκαμε στο σπίτι του Θέμη για σεξουλιάρικο και βγήκε πεοκοπτικό (υπερηχητικός γέλως) και ζόρικο για τη μικροαστίλα μας. Ξανά τηλεόραση, cineχείς αναθεωρήσεις του Σάρκα και Αίμα (1985), αξεπέραστου χολερικού έπικ της φιλτάτης Paul θεματολογίας σε σεξπηρικά ανθολογημένη κρισαρισμένη ανθρωπιά. Γιατί, φίλε μου καλέ, μικρούλη κι απονήρευτε, Ο Φερχούφεν (έζησα - σπούδασα - δούλεψα Ολλανδία, μπεντάνκτ) ουκ έστι Showgirls, Robocop, Total Recall, Hollow Man. Ακόμη και το θρυλικό (κει πάνω από κλάσικ μεριά) Βασικό Ένστικτο είναι μια γείωση της ανόθευτης Verhoevenσβουνίλας για να ασπαστεί το δίπτυχο Hitch - DePalma. Δωνά έρχεται το Elle, πρώτη αμιγώς γαλλική παραγωγή, να φέρει πίσω ως ολική επαναφορά τον εγγίζοντα τα ογδοήκοντα έτη ιπτάμενο ντάτσμαν μετά το προ 10ετίας καλοδεχούμενο Μαύρο Βιβλίο.

Το κεντρικό θέμα - μια καθαρόαιμη ιστορία εκδίκησης βιασμού - (προσαρμόζει ο David Birk νουβέλα Phillippe Djian) είναι καμβάς εξερεύνησης μιας καθόλου καλοπροαίρετης, σεξουαλικά πεινασμένης, κυριαρχικής εξέκιουτιβ εταιρίας βιντεοπαιγνίων, χωρισμένης νεογιαγιάς που πέφτει θύμα επίθεσης πριν ανάψουν καν τα φώτα του πρώτου πλάνου της ταινίας. Το σοκ της ευπρόβλεπτα νατουραλιστικής προσέγγισης του Verhoeven διαδέχεται η πλέον ανησυχητικά παράταιρη συμπεριφορά της βιασθείσης. Γιατί? Απλά. Isabelle Huppert. Κόρη διασήμου ισοβίτη - σήριαλ κίλερ και κόρη μιας υπέργηρης ρέπλικας Λάιζα Μινέλι, η Ιζαμπέλα δίνει ένα ισοτομημένο ρεσιτάλ σικ σκατοψυχίας, που αναβλύζει τραχύ αλλά τίμιο μέσα στον υπολογιστικό του μηδενισμό. Η Michelle Leblanc της θα πλαγιάσει με τον βαρετά αντρουά σύζυγο της καλύτερης φίλης της, θα ταξιδέψει ψυχολογικά ως τη Στοκχόλμη (με επιστροφή κιόλας) έναντι του βιαστή της και θα πετάξει κατάμουτρα στον αγαθιάρη γιο πως το μαυράκι που τούκανε η γκιόσα φιλενάδα του χρήζει εξέτασης DNA.

Ο Verhoeven το πάει μαλακωσιά για Hitchcock ως το τέλος, σπάζοντας τα νεύρα των ηθικιστών με τον (όχι πια μετά τη νιοστή φορά) επαναλαμβανόμενο βιασμό. Σαρδόνιο χιούμορ ή σπουδή στην ζωώδη μας υπόφυση, το έργο κυλά γαργαλιστικά και εντέλει πρωτοφεμινιστικά. Η έκβαση ξινίζει καθότι γλώσσα - στο - μαγουλάκι De Palma - ρέ, σε φάση μη το παίρνεις στα σοβαρά γιατί το σαρκάζω το ζήτημα. Κι όμως ένας Haneke με δυο-τρεις τόνους στριμαδιάς παραπάνω θα τόβγαζε αριστούργημα. Ίσως. Σκέψου όμως και το άλλο: Είναι ή όχι γελοίο το ότι αμφότεροι Verhoeven και Huppert δεν έχουν ποτέ τιμηθεί με έστω μια οσκαρική υποψηφιότητα; Η Elle είναι η φετινή Γαλλική πρόταση στην κατηγορία καλύτερου ξενόγλωσσου φιλμ. Ακαδημία, μπορείς.