Movies Ltd

Μια χαρά διακοπές...

του zerVo (@moviesltd)

Σύνηθες είναι πλέον και στην Γαλλική βιομηχανία που βαδίζει πιστά στα χνάρια της Αμερικάνικης, ένα φιλμ που θα γνωρίσει σημαντική, πιθανόν και ανέλπιστη, επιτυχία, να θελήσει να εκμεταλλευτεί το γκελ του τίτλου του και να αποκτήσει όσο το δυνατόν πιο πολλά σίκουελ μπορεί, γεμίζοντας έτσι τα ταμεία της παραγωγής του. Με πρώτους διδάξαντες τους θριαμβευτικούς και all star Les Bronzes, που σε βάθος χρόνου πέτυχαν πάμπολλες συνέχειες, οι φραντσέζικες κομεντί, έβαλαν αυτό το καλοκαιρινό, δροσερό σε στυλ όσο και φρενήρες σε τέμπο πακέτο και σε μεταγενέστερες, όχι όμως εξίσου ακριβές δημιουργίες, ελπίζοντας σε ανάλογα εμπορικά και καλλιτεχνικά αποτελέσματα. Η περίπτωση του Babysitting 2, πάντως, δεν μπορεί να σταθεί ως η σπουδαιότερη διάνα, αυτού του σχεδίου.

Προορισμός Βραζιλία. Για την άκρη του κόσμου, θα ξεκινήσει η συντροφιά του συνεσταλμένου Φρανκ για να περάσει τις διακοπές της, στο τουριστικό θέρετρο που διατηρεί ακριβώς στην καρδιά του Αμαζονίου, ο πατέρας της καλής του, Σονιά. Ευκαιρίας δοθείσης από αυτή την συνάντηση με τον πιθανό πεθερό του, ο χαρισματικός σκιτσογράφος κόμικς, θα επιχειρήσει να χαρίσει δαχτυλίδι αρραβώνων στην αγαπημένη του, δίνοντας της υπόσχεση πως σύντομα θα την στεφανωθεί. Έλα όμως που στο μέσον της ζούγκλας, τίποτα δεν θα πάει όπως τα είχε κανονίσει ο φουκαράς. Για την ακρίβεια Όλα θα πάνε στραβά...

Δεν μιλάμε απλώς πως ο υποψήφιος father in law, θα τον πάρει αποξαρχής με κακό μάτι, αλλά που κάτι η δική του αφέλεια, κάτι οι τρέλες των κολλητών του, θα φέρουν την απόλυτη αναστάτωση στην ομήγυρη, όταν όλοι τους θα εξαφανιστούν από προσώπου γης, έχοντας σιμά τους και την τρελιάρα γιαγιά, της (υποψήφιας) νύφης. Που να βρίσκονται κανείς δεν ξέρει, όταν φυσικά οι κίνδυνοι γύρω από το Δέλτα του μεγάλου ποταμού, φαντάζουν το λιγότερο θανάσιμοι.

Νάσουτο λοιπόν πως σχηματίζεται με δυο γραμμές σεναρίου, το τρικολόρ Hangover. Τρεις οι φίλοι, μία η αστεφάνωτη, ένας ο πεθερός, οι ώρες που περνούν και ουδείς μπορεί να δώσει εξηγήσεις. Εκτός κι αν εμφανιστεί από το πουθενά η κασέτα με το βίντεο που έχει φιλμάρει ο ένας κολλητός με την κολλημένη στο μέτωπο του, κάμερα. Σαν σε found footage λοιπόν θα ξετυλιχθεί στην δημόσια οθόνη του resort, το θρίλερ που οι κομπανιέροι (και η γιαγιά) βίωσαν κυνηγημένοι από την μισή Βραζιλία. Ιθαγενείς ανθρωποφάγους, ταραντούλες, τίγρεις, γκρεμούς, μέχρι και πτώση αεροσκάφους διαθέτει το κεφάτο, αν μη τι άλλο μενού. Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και δύο καυτές πιτσιρίκες με μπικίνι, που μονίμως την πέφτουν στον γαμπρό, τότε έχεις την απόλυτη ανακατωσούρα. Και κάγκελο η επίσημη κοπελιά ε?

Αρχικά να πούμε πως η πλοκή δεν έχει την παραμικρή σχέση με Babysitting, αυτό υπήρχε μόνο στο ορίτζιναλ ταινιάκι που έκανε γνωστούς στην πατρίδα τους, τους Benamou και Lacheau, που εδώ επιστρέφουν απλά και μόνο για να επικαρπωθούν την λάμψη της μαρκίζας. Μπορεί το σκριπτ τους να διαθέτει κάποια έξυπνα ευρήματα, κυρίως στο πως ολοκληρώνουν τον κύκλο της διαδρομής των εξαφανισμένων, όλα τα υπόλοιπα όμως, υποτίθεται διασκεδαστικά και κεφάτα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από χοντράδες επιπέδου Jackass.

Πάντα σε πρώτο πρόσωπο, όσο παρουσιάζεται σαν σε ζωντανό φλασμπάκ το βίντεο, οι ήρωες παλεύουν να βγάλουν γέλιο με κινήσεις και πράξεις σεξιστικού περιεχομένου, που μάλλον θα προσβάλλουν όσες κυρίες θα θελήσουν να παρακολουθήσουν το φιλμ. Θεατές που ενδεχόμενα θα παρακινηθούν από την παρουσία του σχεδόν πάντα εγγύηση στο genre, Christian Clavier, ο οποίος διαπράττει ένα από τα σημαντικότερα fail της σημαντικής του καριέρας ως κωμικός. Αν το δούμε ρεαλιστικά πάντως, μια χαρά διακοπές πέρασε στα τροπικά μέρη, όσο κράτησαν τα γυρίσματα, όπως και το υπόλοιπό νεαρότατο καστ που αυτή του την διάθεση την περνά στο πανί, χωρίς όμως ποτέ να παίρνει και τις ανάλογες βοήθειες από το ρηχό στόρι...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιουνίου 2016 από την Odeon

Όσο έχω φωνή, θα στο τραγουδάω!

του zerVo (@moviesltd)

Κανένα από όλα αυτά τα πραγματικά περιστατικά, που περιγράφει η δεύτερη βιογραφική ταινία, αφιερωμένη στο ίδιο πρόσωπο, μέσα σε έναν μόλις χρόνο, δεν μου προκαλεί την παραμικρή έκπληξη. Είμαι ζάπλουτος και ψωνάρα συνάμα, και το κέφι μου θα κάνω. Και στο πάλκο θα ανέβω, να με καμαρώνει από την πλατεία κοτζάμ Cole Porter και φτερά θα φορέσω και θα πετάξω άμα λάχει στον ουρανό της πίστας, ως ο πρωταγωνιστής του The Greatest Show On Earth. Αν κάτι με ξεπερνά και ειλικρινά της βγάζω καπέλο, είναι που διαβάζοντας το βιογραφικό της ηρωίδας, το μάτι μου έπεσε πάνω στον τίτλο της συλλογής των τραγουδιών, που κυκλοφόρησε στις 78 στροφές. The Glory Of The Human Voice, το μεγαλείο της ανθρώπινης φωνής! Παραδίνομαι! Όλοι οι αποκαλούμενο σταρς μπροστά της, δεν είναι τίποτα παραπάνω από λιωμένα σπαρματσέτα που τρεμοσβήνουν...

Νέα Υόρκη, Μεσοπόλεμος. Έχοντας κληρονομήσει από τον απομακρυσμένο της πατέρα, μια τεράστια περιουσία, η Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, πρώην επαρχιώτισσα δασκάλα του πιάνου και νυν στέλεχος της υψηλής κοινωνίας της Μητρόπολης, με συμμετοχή σε αμέτρητες λέσχες κυριών, θα κάνει ένα από τα όνειρα της πραγματικότητα, αποκτώντας την ολόδικη της μουσική σκηνή, που φιλοξενεί τακτικά, τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της Αμερικής. Κι όμως! οι φιλοδοξίες της δεν σταματούν εδώ, αφού ο μεγάλος στόχος της ζωής της, ακόμη κι αν η μεγάλη ηλικία της δεν το επιτρέπει, είναι να ανεβεί η ίδια πάνω στο σανίδι, πιστεύοντας ακράδαντα ότι διαθέτει φωνή καλύτερη από οποιονδήποτε άλλο τραγουδιστή. Αμ, δε...

Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει, η Φλόρενς δεν κρύβει στις χορδές της την ελάχιστη αρμονία, το φάλτσο της ραγίζει τζάμια και η παραφωνία της συντρίβει αυτιά. Ποιος θα είναι όμως εκείνος ο τολμηρός που θα καταφέρει να της αποκαλύψει την πλήρη αλήθεια? Παρακινούμενος από την λατρεία που της τρέφει, ο ευγενής, όσο και άπιστος σύζυγός της Σεντ Κλερ Μπέιφιλντ, δεν θα χαλάσει το χατίρι στην καλή του, ξεκινώντας της μαθήματα φωνητικής, μολονότι εκείνη εκτιμά πως δεν τα χρειάζεται. Με ακομπανιαμέντο τον χαρισματικό, όσο και πάμφτωχο πιανίστα Κόζμε Μακμούν, η αδόκιμη σοπράνο, θα φανταστεί πως σύντομα θα πετύχει να παρουσιάσει το πρόγραμμα της μπροστά στο κοινό. Με τις τσέπες τιγκαρισμένες από παράδες, ούτε αυτό το σχέδιο θα μείνει ανεκπλήρωτο από την αλόγιστη αγάπη του ανδρός της. Και η καριέρα της σπουδαίας καλλιτέχνιδας μόλις έχει ξεκινήσει...

Είναι πραγματικά απίθανος ο τρόπος που οι πάντες κτίζουν έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο γύρω από την Κυρία Τζένκινς, δίνοντας της την εντύπωση πως τέτοιο αστέρι δεν έχει περάσει ποτέ από το αμερικάνικο πεντάγραμμο! Τι ιαχές, τι ζητοκραυγές, τι standing ovation, παρότι όλοι οι παρευρισκόμενοι στα Live στην πραγματικότητα δεν μπορούν να κρατήσουν στομάχια από τα γέλια! Και πόσες διθυραμβικές κριτικές, από τους Times μέχρι την Tribune, που δεν θα τσιγκουνευτούν το μελάνι τους, προκειμένου να αναδείξουν το ταλέντο της μίας και μοναδικής ντίβας. Το πορτοφόλι να είναι καλά και το αβαβά παλαμάκι θα πέσει σύννεφο! Και οι σκοτούρες για τον τζέντλεμαν Σεντ Κλερ πληθαίνουν, ενόσω η φαντασμένη αοιδός επιθυμεί όχι μόνο να περάσει στην δισκογραφία, αλλά να την παρουσιάσει και στο Κάρνεγκι Χολ! Ξέφρενη πορεία προς τα πάνω...

Σχεδόν δώδεκα μήνες πριν, η Γαλλόφωνη Marguerite, μας σύστησε στο φαινόμενο Florence Foster Jenkins, προσδίδοντας όμως στο biopic μια πολύ πιο δραματική, στα όρια της τραγικής, χροιά, ζωγραφίζοντας την ηρωίδα σαν θύμα της μοναξιάς και της ματαιοδοξίας. Στην παρούσα περίπτωση κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, αντιθέτως η αναφορά στο πρόσωπο της τραγουδίστριας, γίνεται με ιδιαίτερα γλαφυρό, ενίοτε ξεκαρδιστικό τρόπο, στο άκουσμα του εξωφρενικού ήχου που βγαίνει από το λαρύγγι της. και πως θα γινόταν διαφορετικά, αφού ο Stephen Frears, που διεκπεραιώνει σκηνοθετικά το χαλαρότατο σενάριο του Nicholas Martin, διαθέτει αυτή την μόνιμη τάση να περνά στα πλάνα του το καυστικό βρετανικό χιούμορ. Διάθεση κεφιού που δεν χαμηλώνει εντάσεις ποτέ, κτίζοντας συνθήκες τέτοιες που θα διασκεδάσουν το κοινό, το οποίο από την μεριά του θα το αναδείξει το φιλμ σε εμπορική επιτυχία. Δεν είναι τυχαίο που στην απόπειρα του να μην σπείρει την θλίψη στα καρέ του ο Εγγλέζος, σπανίως αναφέρεται στο τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, που πεθαίνει στα πολεμικά μέτωπα του WWII, την ώρα που η Φλόρενς πραγματοποιεί τα τραλαλά καπρίτσια της.

Κακά τα ψέματα όμως. Είναι αρκετό και μόνον, που το κεντρικό πρόσωπο ενσαρκώνει η σπουδαιότερη ηθοποιός στα χρονικά του σινεμά, για να ανέβει η συνολική (ακριβή σε ενδυματολογία, ντεκόρ, κομπάρσους) παραγωγή, πολλά περισσότερα επίπεδα από όσα στην πραγματικότητα δικαιούται. Ο ρόλος είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της Meryl, που εντέχνως φουσκωμένη σε κιλά και με περούκες Αντουανέτας στην κεφαλή, οδεύει στα σίγουρα για την πολλοστή Οσκαρική υποψηφιότητα της ζωής της. Οδηγός και καταλύτης για κάτι τέτοιο, στέκει το πατρόν της ερμηνείας της La Streep στην Julie & Julia, που διαθέτει πάμπολλα κοινά σημεία και επίσης, όπως συνήθως, είχε αποθεωθεί από τους σινεφίλ. Άξιος παραστάτης της εδώ ο Hugh Grant, μακιγιαρισμένα παρουσιασμένος πολύ πιο πάνω από την ηλικία του, η έκπληξη όμως ακούει στο όνομα Simon Helberg, μια φάτσα απίθανα κωμική, που είναι σχεδόν να λησμονήσεις. Τι να ξεχάσεις δηλαδή, που ενθυμούμενος το ξεκαρδιστικό του γέλιο, μέσα στο ασανσέρ, κατόπιν της πρώτης συνάντησης με την Μούσα του, σου είναι υπεραρκετό για να φτιάξει ακόμη και η πιο δύσκολη σου μέρα!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιουνίου 2016 από την Feelgood Ent.

Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια!!!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ανθρωποφύλακες!

Νομίζω πως τα πιο πολλά από τα παρακάτω τα έχω ξαναγράψει – συγχωρέστε με αν το έχω κάνει. Δεν έχω σπουδάσει «κριτικός κινηματογράφου» λοιπόν. Δεν ξέρω αν πουθενά στον κόσμο διδάσκεται η κριτική ταινιών. Ουσιαστικά, κατά λάθος βρέθηκα στο χώρο. Απλά, έβλεπα πολλές ταινίες και έγραφα υποφερτά έως...νόστιμα. Πτυχίο έχω κτηνιάτρου. Από εδώ, από το ΑΠΘ (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης) το πήρα. Πριν την κρίση δεν ασχολήθηκα καθόλου με το θέσει επάγγελμά μου (το «φύσει» βεβαίως, έχει να κάνει με το σινεμά, δεν το συζητώ). Τώρα, χωρίς εφημερίδες, χωρίς εκπομπές στην τηλεόραση, χωρίς κάτι να με «τρέφει» είπα να ξεσκονίσω το πτυχίο και να ασχοληθώ ξανά με την κτηνιατρική, μπας και βρω δουλειά στα 47 μου. Πηγαίνω λοιπόν στο κτηνιατρείο ενός φίλου συναδέλφου, του Δημήτρη, που μάλλον είναι ο καλύτερος κτηνίατρος στην Ελλάδα, έτσι; Εκεί, γνώρισα τον Μιχάλη. Συνάδελφος, πιτσιρίκος σε σχέση με τα χρόνια μου, διπλωματούχος κτηνίατρος και ο ίδιος. Δουλεύει για τον Δημήτρη. Και κάνει μερικές πολύ πετυχημένες «αναρωτήσεις». Έχουν να κάνουν με χρηματική αμοιβή που θα έπαιρνε κάποιος αν μπορούσε να κάνει κάτι ειδεχθές. Πχ, μια χαρακτηριστική ανα-ε-ρώτηση είναι η εξής: «αν σου έδινε κάποιος 2 χιλιάρικα το μήνα, θα μπορούσες να κάνεις μόνο ευθανασίες, καθημερινά;». Απάντησα θετικά. Πού να βρεις δύο χιλιάρικα αμοιβή τη σήμερον ημέρα; Βέβαια, έχω κάνει ελάχιστες ευθανασίες ως τώρα. Και μην γελιέστε: σε πιάνει η ψυχή σου. Να έχεις τώρα ένα τόσο δα γατάκι στη χούφτα σου, να είναι σίγουρο ότι δεν θα τη βγάλει καθαρή και με τη συναίνεση του ιδιοκτήτη του, να προχωράς σε ευθανασία, με μια βελόνα μέσα στην καρδιά ή με πεντοθάλη στη φλέβα. Το συνηθίζεις; Δύσκολα. Κι ας ξέρεις ότι ουσιαστικά δεν κάνεις κακό – κάνεις κάτι καλό, για να μην ταλαιπωριούνται τα καημένα τα ζωάκια. Άσε που ανάλογη συναδέλφισσα από την Άπω Ανατολή κάνοντας αυτή τη συγκεκριμένη δουλειά, αυτοκτόνησε (αν ισχύει η είδηση, γιατί πλέον έχουμε γεμίσει και με «fake γεγονότα»). Όλη αυτή η μακροσκελής εισαγωγή έγινε γιατί πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς κανείς συνηθίζει να βασανίζει ανθρώπους. Πώς γίνεται να βγάζεις λεφτά από τον άμεσο πόνο του άλλου; Και πως γίνεται η οικογένειά σου να γνωρίζει και να μην κάνει τίποτε αποτρεπτικό; Να απολαμβάνει αγαθά που αποκτώνται με αίμα; Να ξέρει και να μην μιλά; Απίστευτο, έτσι; Χμ, αυτή η ταινία αποδεικνύει το αντίθετο. Και βασίζεται και σε πραγματική ιστορία!

Η El Clan είναι η όγδοη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Αργεντίνος δημιουργός Pablo Trapero. Η πρώτη του ταινία «Κόσμος – γερανός» (Mundo grua, 1999) έλαβε μέρος σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και εκείνο της Θεσσαλονίκης. Αλλά και στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας είχε προβληθεί εκείνη, η πρώτη του ταινία. Το ίδιο συνέβη και με την τελευταία του! Μετά από 16 χρόνια ο Trapero ξαναβρέθηκε διαγωνιζόμενος στη Βενετία και κέρδισε και τον Αργυρό Λέοντα καλύτερης σκηνοθεσίας! Εν τω μεταξύ, τούτη η ταινία αποτέλεσε την υποψηφιότητα της Αργεντινής για το ξενόγλωσσο Όσκαρ ενώ κατόρθωσε να αναδειχθεί ως η πιο εμπορική ταινία όλων των εποχών στο εθνικό box office!

Η υπόθεση: Η οικογένεια Πούτσιο ζει στην Αργεντινή και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μετά την πτώση της δικτατορίας του Βιντέλα, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Ο Αρχιμήδης είναι ο πάτερ φαμίλιας, ένας φαινομενικά έντιμος οικογενειάρχης που αγαπά τα παιδιά του και ασχολείται ακόμα και με τις σχολικές εργασίες της μικρής του κόρης. Η μητέρα; Αφοσιωμένη δασκάλα και τέλεια νοικοκυρά. Τα παιδιά; Καλοί μαθητές που σίγουρα θα διαπρέψουν στο μέλλον! Ιδίως ο Άλεξ, αρχηγός στην ομάδα ράγκμπι «Πούμας» φαίνεται να έχει όλο το μέλλον δικό του – και το ανάλογο αστραφτερό χαμόγελο. Κι όμως.. όλα αυτά είναι μία βιτρίνα. Στην πραγματικότητα ο πατέρας δεν είναι παρά ο βάναυσος αρχηγός μιας συμμορίας κακοποιών που απαρτίζεται από τη σύζυγό και τα παιδιά του. Απαγάγουν και αιχμαλωτίζουν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι νέους και πλούσιους ανθρώπους. Και βγάζουν λεφτά μαζεύοντας λύτρα. Θα μπορέσουν όμως ποτέ να... λυτρωθούν από τον ίδιο τους τον εαυτό;

Η άποψή μας: Μην πάτε μακριά. Οι αναλογίες Αργεντινής – Ελλάδας είναι κάτι παραπάνω από φανερές. Οι δωσίλογοι και οι συνεργάτες των Γερμανών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και οι υποστηρικτές της χούντας των συνταγματαρχών έπιασαν όλα τα καλά τα πόστα στη δημοκρατική Ελλάδα! Είναι απίστευτο, έτσι; Αντί να τιμωρηθούν για την αντιδημοκρατική τους στάση... επιβραβεύτηκαν! Κινούμενοι σε σκοτεινές ατραπούς, γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα, συνηθισμένοι στην κάθε βρωμιά, ήταν χρήσιμοι για το σύστημα. Τόσο απλά. Και στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό. Είτε ως έμμισθοι ρουφιάνοι είτε ως στελέχη στρατού και αστυνομίας είτε βολεμένοι ως δάσκαλοι κι άλλα τινά (θυμηθείτε και τη γερμανική ταινία «Ο λαβύρινθος της σιωπής» που είδαμε στην τρέχουσα κινηματογραφική σεζόν). Κι εδώ, όμως, υπήρχε ένα... πρόβλημα! Οι συνεργάτες της χούντας (ένθεν και ένθεν) ήταν... πολλοί! Οπότε, δεν μπορούσαν να βολευτούν όλοι! Επομένως, κάποιοι έπρεπε να αξιοποιήσουν τα... ταλέντα τους με διαφορετικό τρόπο.

Όπως ο Αρχιμήδης Πούτσιο της ταινίας. Η δουλειά του επί χούντας ήταν να βοηθάει τις μυστικές υπηρεσίες να «εξαφανίζουν» αντιφρονούντες. Στα έξι χρόνια της δικτατορίας του Βιντέλα «εξαφανίστηκαν» πάνω από 30 χιλιάδες Αργεντινοί. Ναι, αλλά μόλις έπεσε η χούντα, ο Αρχιμήδης έχασε τη δουλειά του. Και τα φιλαράκια του δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν άμεσα. Είχε έναν φούρνο – μαγειρειό, αλλά αυτό δεν έφτανε για τα σχέδιά του να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον στην οικογένειά του. Και την είχε και... μεγάλη: τρία αγόρια και δύο κορίτσια! Οπότε, παλιά του τέχνη κόσκινο: έκανε αυτό που έκανε επί χούντας. Με τη βοήθεια δύο συνεργατών του και χρησιμοποιώντας και τον Άλεξ, τον μεγαλύτερο γιο του, άρπαζε πλούσιος γνωστούς του και γείτονές του, ζητούσε λύτρα κι όταν τα έπαιρνε, αντί να απελευθερώνει τα θύματά του, τα δολοφονούσε. Κι όλα αυτά με την ανοχή της αστυνομίας (ενός κομματιού της, που απαρτίζονταν από παλιούς συνεργάτες του Πούτσιο). Οπότε, η οικογένειά του ζούσε ζωή χαρισάμενη.

Ζωή χτισμένη πάνω στα πτώματα ανθρώπων. Που, μέχρι να εκτελεστούν, ζούσαν φυλακισμένοι στο σπίτι των Πούτσιο! Και οι κραυγές τους και οι οδυρμοί τους ακουγόταν από όλους όσοι ζούσαν μέσα στο σπίτι. Ο πιτσιρίκος γιος δεν άντεξε και έφυγε. Η μικρή κόρη επίσης ένιωθε να ασφυκτιά. Παράξενο που οι μόνοι οι οποίοι έδειξαν ενός είδους αντίσταση ήταν οι πιο μικροί σε ηλικία, έτσι; Από την άλλη, καθόλου παράξενο δεν ήταν πως ο Πούτσιο, εκεί που εξαφάνιζε πολιτικούς αντιφρονούντες άρχισε να απομυζά χρήματα από πλούσιους και πετυχημένους, ανθρώπους που έβγαλαν λεφτά από την χούντα, κατά μία έννοια συντρόφους του! Στον καπιταλισμό και τον νεοφιλελευθερισμό όλοι είναι αναλώσιμοι! Και ποιους να εξαφάνιζε για να βγάλει χρήματα; Τους φτωχούς; Μουάχαχαχαχα. Ο μεγάλος γιος συνήθισε και δεν ένιωθε τίποτε πια, κυριαρχημένος απόλυτα από τον πατέρα του. Ο μεσαίος γιος επέστρεψε από την Αυστραλία με προτροπή του Άλεξ, για να βοηθήσει την... οικογενειακή επιχείρηση! Και η μεγάλη κόρη το έβλεπε εντελώς φυσιολογικά το όλον: ο μπαμπάς δουλεύει για το καλό της οικογένειας! Βέβαια, όταν το... κακό παράγινε κι έπρεπε να σταματήσει η δράση της οικογένειας, κανένας δεν παραδέχτηκε τη συμμετοχή του στην εγκληματική οργάνωση! Κανένας!

Δείτε το τώρα σε μεγαλύτερη εικόνα. Για την κοινωνία μας. Αποποιούμαστε το ρόλο μας στο έγκλημα που συντελείται καθημερινά, με τη σιωπή και τη συνενοχή μας! Ο Trapero παίζει με πολλά κοντινά, με σχεδόν τηλεοπτικούς κανόνες, για να μας κάνει να ασφυκτιούμε, να νιώθουμε ότι δεν υπάρχει διαφυγή. Να νιώθουμε εγκλωβισμένοι. Η χρήση ροκ επιτυχιών της εποχής λειτουργεί έξυπνα και ουσιαστικά: και η εποχή περιγράφεται αλλά λειτουργούν και ως αντίστιξη με τη βία. Δυνατή ταινία, που αξίζει την προσοχή μας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιουνίου 2016 από την Seven / Spentzos

Η χάρη θέλει αντίχαρη...

του zerVo (@moviesltd)

Να το πάρουμε ιστορικά. Είναι 1998 και ένα αταίριαστο δίδυμο, αποτελούμενο από έναν φοβερό και τρομερό action movies hero κι έναν πολυλογά έγχρωμο stand up comedian, ξεδιπλώνει στην μεγάλη οθόνη τις διασκεδαστικά γλαφυρές του περιπέτειες, σε μια προσπάθεια πιο χιουμοριστικής προσέγγισης της buddy "lethal weapon" film. Το αποτέλεσμα αυτή ςτης συνεύρεσης είναι γνωστό σε όλους. Οι Chan και Tucker παρεούλα έσπασαν τα ταμεία και έδωσαν ραντεβού στα πλατό ακόμη δυο φορές, πετυχαίνοντας πρωτόγνωρα ρεκόρ στα box office, με συνέπεια κάθε φορά που κάποιος επιχειρεί να προβάλλει μια παρόμοια ιστορία ετερόκλητου κεφάτου ντουέτου, πάντα ο νους να τρέχει σε εκείνη την περίπτωση. Όπως τώρα δα δηλαδή συμβαίνει με το Central Intelligence...

1996, τελετή αποφοίτων του Γυμνασίου Σέντραλ. Για τον νερντ Ρόμπυ Στόουν αυτή η βραδιά θα αποτελέσει εφιάλτη, καθώς θα πέσει θύμα κοροιδευτικής επίθεσης από τους παληκαράδες του σχολείου, που θα τον εκθέσουν θεόγυμνο και ανήμπορο μπροστά στα έκπληκτα μάτια καθηγητών και συμμαθητών. Από το πρωτοφανές αυτό ρεζίλεμα, θα τον γλυτώσει ο ήρωας της τάξης και κορυφαίος αθλητής του γυμνασίου, Κάλβιν Τζόινερ, δίνοντας του να καλυφθεί το μπουφάν έπαθλο, που τον ανακυρήσσει σαν βασιλιά της συγκεκριμένης σχολικής χρονιάς!

Σήμερα τα πράγματα για τον Κάλβιν δεν έχουν εξελιχθεί όπως θα τα περίμενε, καθώς οι αθλητικές του επιδόσεις δεν βοήθησαν την καριέρα του, παρότι η λατρεμένη του βασίλισσα τότε, παραμένει ακόμη στο πλάι του και τον στηρίζει, σε κάθε περίπτωση που επαγγελματικά δεν έχει την ώθηση που του αξίζει. Λίγο πριν την συνάντηση των συμμαθητών της χρονιάς του 96, εντελώς αναπάντεχα, ο Μπομπ (πλέον, ένας θεόρατος γίγας, όμοιος με παλαιστή) Στόουν θα εμφανιστεί καιι πάλι στην ζωή του, πιο πολύ για να του ανταποδώσει εκείνη την μεγάλη χάρη που του προσέφερε μια φορά κι έναν καιρό. Η αλήθεια όμως θα είναι κομματάκι διαφορετική, από αυτή που φαντάζεται ο φοβιτσάρης και χαμηλών τόνων πλέον Κάλβιν...

Δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη σκέψη για να φανταστούμε πως ο δίμετρος φωνακλάς και εκδηλωτικός Μπόμπ, που αρέσκεται να φορά ροζουλί t-shirt με μονόκερους, δεν είναι στην πραγματικότητα αυτός που δείχνει, αλλά ένας πράκτορας που τον κυνηγά ολάκερη CIA ως βασικό υπαίτιο της ανθρωποκτονίας του στενότερου του συνεργάτη. Όπως δεν απαιτείται μισό γραμμάριο φαιάς ουσίας, για να κακαταλάβει ακόμη και ο πιο αδαής, πως το παιχνίδι είναι στημένο εκ των έσω, άσε που στην υπόθεση παίζει και (σούπερ προβλέιψιμη) ανατροπή, που παγιδεύει από όλες τις μεριές τον αγαθό wrestler...

Για να τα βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, αν κάπου σε όλο αυτό τον ανακατωσούρικο και φασαριόζικο συρφετό, κρύβεται κάπου η έννοια του χαμόγελου, δεν είναι αλλού παρά στις εκφράσεις του απορημένου, έκπληκτου, εμβρόντητου, όσο και πολύ μακρινού με όσα υποσχόταν το θριαμβευτικό σχολικό του παρελθόν, κομπιουτερά. Που ακριβώς σε ετούτη του την ιδιότητα εστίασε και ο παλιόφιλος σπασίκλας και νυν κατάσκοπος για να τον βγάλει από την δύσκολη θέση που έχει περιέλθει, χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του στο χάκινγκ! Και σε αυτή την περίπτωση, ως υποκατάστατο του μαύρου, που στόμα έχει και δεν το κλείνει ποτέ, ο Kevin Hart, από τα διασημότερα πρόσωπα της black κωμικής αμερικάνικης κοινότητας, μια χαρά τα πηγαίνει. Ακόμη κι όταν το σενάριο τον φέρνει σε δεύτερο πλάνο - λογικό αφού άλλος είναι ο σταρ - για να αναδείξει τα ψυχικά τραύματα που άφησε το bullying στον κάποτε χοντρό και τώρα παντοδύναμο Χαβανέζο...

Ο Rock είναι γεγονός πως έχει πέραση στο πέραν του Ατλαντικού κοινό, είτε παίξει τον αεικίνητο διασώστη, είτε τον δυναμικό Αναλώσιμο, είτε όπως τώρα έναν χαρακτήρα που ενδέχεται να τσαλακώσει την αγριεμένη φόρμα του γεννημένου στα ρινγκ αστέρα. Εδώ μάλιστα ο Dwight Johnson, προσθέτει ακόμη μια πιο αγαθοβιόλικη πενιά στην έκφραση του, δείγμα πως σπάζοντας την πλάκα του (σε μια ταινία που είναι για να σπας πλάκα έτσι κι αλλιώς) μπορεί να βγάλει και κάποιες ικανότητες ερμηνευτικές. Μέχρι ενός ορίου, μην το παρακάνουμε κιόλας...

Πάντως τα γεννημένα στο CGI πλάνα του παρελθόντος, που τον αποκαλύπτουν πλαδαρό και μπούλη, δεν είναι τόσο επιτυχημένα σχεδιαστικά και δεν βρίσκω που ακριβώς βρίσκεται το αστείο μέσα τους. Τουλάχιστον στην εξέλιξη διαφεύγει όσο μπορεί από εκείνο το στιγμιότυπο του γυμναστηρίου - εννοείται πως η λύτρωση έρχεται όσο το φινάλε πλησιάζει - αν και η πλοκή που εμπλέκει τρομοκράτες, μυστικές υπηρεσίες και κρατικούς φορείς, είναι γραμμένη κατά τρόπο τέτοιο στο φιλμάκι, που ο θεατής μαντεύει πανεύκολα το πλάνο που θα επακολουθήσει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Ιουνίου 2016 από την Odeon

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Warcraft	UIP	1	88	36.787	36.787
2	The Conjuring 2	Tanweer	1	81	31.090	31.090
3	Now You See Me 2	Odeon	1	69	18.681	18.681
4	Truman	Seven / Spentzos	1	9	4.823	4.823
5	Lolo	Feelgood Ent.	1	15	4.036	4.036
6	El Olivo	Seven / Spentzos	2	11	3.521	11.154
7	Angry Birds	Feelgood Ent.	5	42	2.763	80.712
8	The Nice Guys	Odeon	3	24	1.999	39.109
9	X-Men: Apocalypse	Odeon	4	17	1.933	111.155
10	Alice Through The Looking Glass	Feelgood Ent.	3	29	1.678	30.156

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Αγάπη μόνο...

του zerVo (@moviesltd)

Από τις πλέον αμφιλεγόμενες περιπτώσεις μεταφυσικών φαινομένων στα παγκόσμια χρονικά και μια από τις πιο συζητημένες από τους αρμόδιους ερευνητές υπήρξε εκείνη του Ένφιλντ, της συνοικίας του Βορείου Λονδίνου, όπου για δύο σχεδόν χρόνια, από το 1977 έως το 1979, δύο ανήλικα κορίτσια βίωσαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι την ύπαρξη ενός διαβολικού πνεύματος. Μοιρασμένοι στην μέση οι αναλυτές, είτε αποφάνθηκαν πως το στοιχειό πραγματικά συνοικούσε με την οικογένεια, είτε ποτέ δεν πείστηκαν από τις γεμάτες τρόμο δηλώσεις των κορασίδων, υποστηρίζοντας πως έπαιζαν θέατρο για χάρη της δημοσιότητας. Αν μη τι άλλο η πιο προβεβλημένη υπόθεση Poltergeist στα νεότερα χρονικά της Αλβιόνας, αποτέλεσε την βάση για αμέτρητα σενάρια τηλεοπτικά και κινηματογραφικά, που το χρησιμοποίησαν στο επίκεντρο τους. Όπως ακριβώς συνέβη και με το δεύτερο επεισόδιο του franchise, The Conjuring...

Μπορεί να μην έχει την βοήθεια που θα έπρεπε από ένα αντρικό χέρι και τα πενιχρά της έσοδα να μην της δίνουν την δυνατότητα να τους προσφέρει όλα όσα θα επιθυμούσε, όμως η Πέγκυ Χόντγσον, καταφέρνει με αξιοπρέπεια να θρέψει τα τέσσερα παιδιά της, που τα μεγαλώνει στην φτωχογειτονιά της Βρετανικής πρωτεύουσας. Οδηγός των πέντε τους η αγάπη και η συμπόνοια, αφού όλοι μαζί και μονοιασμένοι καταφέρνουν να ξεπεράσουν τον κάθε σκόπελο. Μέχρι την στιγμή, που μέσα στο φτωχικό τους, θα αντιληφθούν όλοι, πως κυκλοφορεί μια παράξενη και απροσδιόριστη ύπαρξη, που έχει σαν μοναδικό της σκοπό να τους προκαλέσει μοιραία φόβο. Ένας αόρατος και τρομακτικός επισκέπτης, που πολύ σύντομα θα κυριεύσει την ψυχή της αθώας και καλόκαρδης εντεκάχρονης Τζάνετ, σκορπώντας σε όλη την φαμίλια, την απόγνωση για το τι τους περιμένει στο κοντινό μέλλον.

Έχοντας μόλις βάλει στο αρχείο τους την υπόθεση του Άμιτιβιλ, μια περίπτωση ταλαιπωρημένου πνεύματος που μόλις εξιχνίασαν, οι ειδικοί Αμερικάνοι πνευματιστές Εντ και Λορέιν Ουόρεν, αναζητούν πλέον την επόμενη πρόκληση στην καριέρα τους. Μολονότι, κάποια παράξενα οράματα, στο μυαλό της Λορέιν, δημιουργούν αρνητικά προαισθήματα που μιλούν ακόμη και για ενδεχόμενο θάνατο τους αγαπημένου της συζύγου, εντούτοις το φημισμένο ζευγάρι των μέντιουμ, αντιλαμβανόμενο πως κάποιοι έχουν ανάγκη την βοήθεια τους, θα αποφασίσουν να επιχειρήσουν τον υπερατλαντικό ταξίδι μέχρι την Αγγλία, ώστε να έρθουν αντιμέτωποι με το θηρίο που έχει παγιδεύσει την πιτσιρίκα.

Μια ματιά και μόνο στην διαδρομή του κινηματογραφιστή James Wan, στην πορεία που έχει διαγράψει κατόπιν του Μιλένιουμ, είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της μεγαλοφυούς του έμπνευσης. Συνεταίρος στο στήσιμο και στην εκτέλεση του ευρηματικού Saw και όλων των αμέτρητων συνεχειών του, που σόκαραν τους φαν του είδους, σχεδιαστής του πραγματικά τρομακτικού Insidious, εκτελεστής της πιο πρόσφατης και καταιγιστικής ταινίας της σειρά των fast And The Furious. Ανάμεσα σε όλα αυτά ο δαιμόνιος Μαλαισιανός, θα βρει τον χρόνο να ασχοληθεί και με το στήσιμο του The Conjuring. Που βασισμένο σε πραγματικά, μέχρι και συγκλονιστικά, περιστατικά, στην πρώτη του διαδρομή σάρωσε εμπορικά, έχοντας μάλιστα την δυνατότητα αμέτρητων νέων επεισοδίων στηριγμένων στους Φακέλους Ουόρεν. Πέστο κι έγινε για τον ακάματο Wan, που σε κάθε νέα του πρόταση εμφανίζεται ολοένα και πιο φρέσκος σε ιδέες.

Δύο τα βασικά ατού του Ασιάτη στον τρόπο που καλείται να κτίσει τον μύθο του Καλέσματος του. Πρωτίστως η υφή του προϊόντος, που έρχεται σαν κινηματογραφικό μεν, με μοντέρνο όμως τηλεοπτικού στυλ προμόσιον, που το προαναγγέλλει σαν ένα τσάπτερ, σαφώς το καλύτερο, από όσα υπάρχουν και όσα πρόκειται να ακολουθήσουν. Και όλοι γνωρίζουμε την μανία  που έχει κυριεύσει το κοινό, με οτιδήποτε διαθέτει στο τέλος του το μοτό, to be continued. Το δεύτερο και ακόμη πιο σπουδαίο, μιας και εκεί διαφαίνεται η ικανότητα του ντιρέκτορα, είναι η ατμόσφαιρα των 70s που η πλοκή λαμβάνει χώρα, η οποία άριστα σχεδιασμένη και ζωγραφισμένη από τον Wan, αποδίδει μια ξεχωριστή γοητεία στο θρίλερ πόνημα του.

Έργο που δεν ακολουθεί την γνώριμη πεπατημένη, του να τρομάξει με μια δυο σκιές την πλατεία και καληνύχτα σας, αλλά να την ραντίσει συνάμα με μπόλικο συναίσθημα, δείχνοντας και που ακριβώς στην καρδιά κρύβονται τα εργαλεία αντιμετώπισης τέτοιων ζητημάτων. Ενδεχόμενα οι ρομαντικές μουσικές ενέσεις τύπου Cant Help Falling In Love, να μοιάζουν παράταιρες, φτιάχνουν όμως τέτοια αντίθεση με το κολασμένο όλον, ώστε σίγουρα θα ζητήσεις και δεύτερη ανάγνωση για να τις απολαύσεις ακόμη καλύτερα. Όσο για τον αν θα κρατηθείς στην άκρη του καθίσματος από τον τρόμο. Να είσαι βέβαιος γι αυτό, πλέον το επώνυμο Wan, αποτελεί εγγύηση για κάτι τέτοιο, ούτε καν να μην σου περνά από τον νου το αντίθετο ενδεχόμενο.

Υπερτυχερός ο Ασιάτης, αλλά και όλοι μας, που στους ρόλους του διδύμου έχουν ταιριάξει απόλυτα οι ματάρες της Ουκρανικής καταγωγής Vera Farmiga και η κορμοστασιά του γοητευτικού Patrick Wilson, ορίζοντας τους Ουόρεν όχι σκοτεινούς και απόμακρους, όπως όλους τους εξορκιστές του παρελθόντος, μα ανθρώπινους, απτούς, πραγματικούς, σαν βγαλμένους από την διπλανή μας πόρτα. Μπα, λάθος κουβέντα διάλεξα, κανείς μάλλον δεν θα ήθελε στο γειτονικό του διαμέρισμα να εδρεύει μουσείο αντικειμένων μεταφυσικής δραστηριότητας, όπως οι χαμογελαστές, όσο και αινιγματικές Άνναμπελ ή τα φοβιστικής οπτικής αναπαραγωγής zoetrope...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιουνίου 2016 από την Tanweer

Πόλεμος δίχως τέλος!

του zerVo (@moviesltd)

Λίγο καιρό πριν την έλευση του 1995 ήταν, όταν η Blizzard Entertainment (ή Silicon And Synapse, όπως την γνώριζαν οι ακόμη παλαιότεροι) έριχνε στην παγκόσμια αγορά, τον τίτλο εκείνο, που θα άλλαζε ριζικά την θέση της στην ιεραρχία του Game Development. Το Warcraft: Orcs & Humans δοσμένο και σε περιβάλλον Dos, στις τελευταίες ημέρες της δόξας του για πολλά έτη συντροφικού λειτουργικού συστήματος, όρισε ένα από τα πιο καλά μελετημένα και σχεδιασμένα RP Strategy, δημοφιλέστατου είδους videogame της εποχής εκείνης, αποκτώντας αμέτρητους φανατικούς οπαδούς που το προτιμούσαν σε σύγκριση με τον βασικό του ανταγωνιστή, Command And Conquer. Η δημοτικότητα του τίτλου υπήρξε τόσο σαρωτική, ώστε κατοπινά να αποκτήσει το franxhise ακόμη τέσσερις εξελικτικές συνέχειες, μεταλλάσσοντας με τον καιρό την μορφή του σε RPG. ενώ σύντομα έκαναν την εμφάνιση τους, βιβλία και κόμικ, που ανέπτυξαν ακόμη περισσότερο τον μύθο, τους πρωταγωνιστές του, τον χάρτη που ορίζει το πεδίο της δράσης, προς τέρψη όλων εκείνων των φανς, που διαχρονικά τον διατήρησαν στην κορυφή. Κάπου εδώ φτάνει και η σειρά της κινηματογραφικής ταινίας. κόστους μάλιστα μεγαλύτερου των 150 εκατομμυρίων δολαρίων!

Καθώς ο ερειπωμένος και άγριος κόσμος της Ντράενορ διανύει τις τελευταίες του στιγμές μην μπορώντας πια να αποτελέσει το σπίτι των ορδών των Ορκς, εκείνα κάτω από την καθοδήγηση του αινιγματικού ηγέτη τους Γκούλ'νταν θα αναζητήσουν καινούργιο τόπο για να εγκατασταθούν. Με την αμέριστη βοήθεια της μαγικής ισχύος του Φελ και με την θυσία μυριάδων αιχμαλώτων που την τροφοδοτούν με τις ψυχές τους, οι πολεμοχαρείς έποικοι, διαμέσου μιας πολλαπλών διαστάσεων ύλης, θα ανακαλύψουν την Άζεροθ, την εύφορη Γη όπου ανήκει στις στρατιές των προαιώνιων εχθρών, των ανθρώπων.

Αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο να πλησιάζει, ο μονάρχης Ριν, θα ζητήσει από τον έμπιστο και ατρόμητο μαχητή του Λόταρ, να του εκθέσει το πραγματικό μέγεθος της απειλής, ζητώντας ταυτόχρονα την αρωγή του πανίσχυρου Φύλακα Μεντίβ, ενός απομονωμένου Μάγου, με θεαματικές ικανότητες στην μάχη. Ενόσω οι δυο στρατιές φτάνουν όλο και κοντύτερα η μία στην άλλη, στο στρατόπεδο των Ορκς, οι πιο συνετοί οπλαρχηγοί, όπως ο φοβιστικός Ντούροταν, θα καταλάβουν πως συμφέρον τους είναι να συνάψουν ειρήνη με τους ανθρώπους και όχι να διατηρούν άσβεστη την φωτιά του πολέμου, όπως διατάσσει ο Γκούλ'νταν.

Και με γοργό τρόπο είναι η αλήθεια, στην προσπάθεια του το σενάριο να συστήσει στην πλατεία όσο το δυνατόν περισσότερους χαραξτήρες μπορεί στον χρόνο που έχει στην διάθεση του, ανάβει η σπίθα που θα γεμίσει με πολεμικές φλόγες από άκρο εις άκρου στο εκράν. Από την μια μεριά της ζωγραφισμένης όμορφα στους εξειδικευμένους στο CGI ηλεκτρονικούς υπολογιστές, σκακιέρας, οι τρομακτικοί Όρκς, κουρελήδες, σιχαμερής όψης, μα γιγάντιοι και δύσκολα αντιμετωπίσιμοι από τους μικρούς το δέμας σάπιενς, στην ουσία στο σύνολο τους δεν ψάχνουν παρά μόνο για την Γη της Επαγγελίας, που θα στεγάσει τα όνειρα τους. Εξαιρουμένου του αρχηγού τους, που μόνο πόλεμο ζητά και αίμα να τρέχει ποτάμι. Στην απέναντι μεριά, οι σαφώς πιο αδύναμοι άνθρωποι, με μικρότερο αριθμητικά στρατό, με ξέχωρο πάθος όμως και φλόγα στην καρδιά για να διατηρήσουν τα κεκτημένα, είναι αποφασισμένοι να πεθάνουν ελεύθεροι, από το να σκλαβωθούν από τους επερχόμενους κατακτητές.

Οι οποίοι - κι εκεί κάπου με κόμπλαρε κομματάκι το σκριπτ - ταυτόχρονα με την ταυτότητα του επιτιθέμενου, φορούν κι αυτή του πρόσφυγα, κονκάρδα που σε σημαντικό βαθμό δικαιολογεί και την στάση εκείνων που επιθυμούν την ειρήνη και όχι την συνέχιση ενός ακόμη αναίτιου πολέμου, που δεδομένα θα δημιουργήσει εκατέρωθεν απώλειες. Χωρίς ποτέ να επεξηγείται πλήρως το υπόβαθρο της έχθρας ανάμεσα στους αντιπάλους, το φιλμ κάθε τρεις και λίγο προσφέρει και μια εντυπωσιακή σε στήσιμο, πολύχρωμη σε Τόλκιν ντεκόρ, πλούσια σε κεραυνούς και ηλεκτρικές εκκενώσεις, μάχη, που αναμφίβολα δείχνει πολύ πιο σωστή και ολοκληρωμένη στην θηριώδη τρισδιάστατη οθόνη. Για ΙΜΑΧ το έχουμε ματαπεί, ούτε λόγος...

Πέρα από τα τραβηγμένα από διάφορες προοπτικές αιματηρά ραντεβού των αντιμαχομένων και τις συνεχείς εσωτερικές τριβές στο κάθε καμπ, το επικό πατιρντί, εκεί που δεν το περιμένεις, σου ξεφουρνίζει εκπλήξεις, για τις οποίες δεν είσαι έτοιμος, εξόν και έχεις γνωρίσει τριβή στον αντίστοιχο τηλεοπτικό πόλεμο των σπαθιών, όπου οι γνώριμοι πρωταγωνιστές, οσονούπω θα αποχαιρετήσουν. Κι εκεί είναι ίσως το σημείο που ο εκκεντρικός και πολυσχιδής στην σκηνοθετική του άποψη Duncan Jones - σε ένα όχι γνώριμο πεδίο γι αυτόν, μετά από το Moon και το Source Code - νιώθει τα γκέμια να του ξεγλυστρούν από τα χέρια, στρίβοντας το άρμα από τον πραγματικό του σκοπό. Στο φινάλε πάντως, μια χαρά το πήγε, όπως ακριβώς το επιθυμούσε, ούτως ώστε αναλόγως των κερδών στα ταμεία, να δει η Legendary για το αν θα πάει σύντομα, σε μέρος δεύτερον...

Κακά τα ψέματα, όμως, εκείνος ο σινεφίλ ο ψαγμένος, πλησιάζοντας τον γκισέ του όποιου σινεμά, στην θωριά του μαμουθένιου Ντούροταμ στο πόστερ, θεωρώ πως είναι απίθανο να επιλέξει να βγάλει μπιλιέτο για το Warcraft. Αντιθέτως όσοι έχουν σπάσει τζόιστικ και ξοδέψει αμέτρητα ξενύχτια πάνω από την κονσόλα, εδώ είναι πιθανόν να βρουν τον παράδεισο τους, παραμένοντας μέχρι τέλους εντυπωσιασμένοι από τον τρόπο που η πλοκή σεβάστηκε το ορίτζιναλ παιχνίδι, στήνοντας τις βάσεις, για μερικές ακόμη συνέχειες του θρύλου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιουνίου 2016 από την UIP

Ο νεοναζισμός δεν θα περάσει!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο φαίνονται: είναι χειρότερα

Η Μάρσια Τζιβάρα είναι σκηνοθέτις και ακτιβίστρια από την Ελλάδα, που τα τελευταία χρόνια ζει και δραστηριοποιείται στο Βερολίνο. Διδάσκει κινηματογράφο στο Film Arche, ενώ είναι ιδρυτικό μέλος του Ελληνο-γερμανικού πολιτιστικού συνδέσμου και διοργανώτρια του Hellas Filmbox Berlin 2016. Το Burning from the inside πήρε ζωή λίγους μόλις μήνες μετά την άφιξή της στο Βερολίνο και είναι η πρώτη της κινηματογραφική απόπειρα. Η πρώτη προβολή της ταινίας στη χώρα μας έλαβε χώρα στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ του 2015, πριν η Ελλάδα αποκτήσει την «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ...

Λέει η ίδια η σκηνοθέτιδα για την ταινία της: ''Το «Burning from the inside» εμπνεύστηκε τον τίτλο του από μία πολύ αγαπημένη μου μουσική μπάντα, τους Bauhaus, και τον τίτλο ενός δίσκου τους. Ο λόγος που διάλεξα αυτό τον τίτλο είναι γιατί πολύ απλά έβλεπα την Ελλάδα σαν μία χώρα που καιγόταν από τον πυρήνα της. Καιγόταν από μέσα, η φωτιά πήγαινε προς τα έξω και περίμενα να δω πότε θα έρθει η στιγμή που αυτό το πράγμα θα ανατιναχτεί. Νομίζω ότι τελικά ανατινάχθηκε με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα".

Η υπόθεση: Χρησιμοποιώντας ως άξονα την άνοδο της Χρυσής Αυγής, το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τον εκφασισμό και την αποσύνθεση της ελληνικής κοινωνίας όπως την βιώνουν οι Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, που αγωνίζονται από μακριά. Με αφετηρία τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τον αντίκτυπό της σε Ελλάδα και Γερμανία, η ταινία αμφισβητεί τη λειτουργία των πολιτικών και κοινωνικών δομών, καθώς και τη λειτουργικότητα του καπιταλισμού και της δημοκρατίας. Αντιπαραθέτoντας τις εξελίξεις στην Ελλάδα με τον αντίκτυπό τους στη Γερμανία, δίνει παγκόσμια διάσταση στο πρόβλημα του ναζισμού, θέτει ερωτήματα για τη θέση της Γερμανίας στην Ευρώπη, παρουσιάζει τη δύναμη του λαού όταν αυτός είναι ενωμένος και αναδεικνύει τους λόγους που έκαναν την Ελλάδα μια χώρα «φλεγόμενη εκ των έσω».

Η άποψή μας: Οι πρώτες σκηνές της ταινίας, τα ασπρόμαυρα πλάνα από υλικό που δεν έχει βγει ποτέ ξανά στη φόρα, είναι πραγματικά ανατριχιαστικές. Με την κακή έννοια. Συγκέντρωση χρυσαυγιτών που δίνουν όρκο τιμής χαιρετώντας ναζιστικά λίγο πριν τη συναυλία του συγκροτήματος του Γιώργου Γερμενή. Όπως αναφέρει η Φρικηπαίδεια για τον συγκεκριμένο: «Ο Γιώργος Γερμενής, γνωστός στην ανθρωπότητα με το nickname "Καιάδας", είναι Έλλην μουσικό-πολιτικός, διακεκριμένο μέλος της Χρυσής Αυγής. Πιο συγκεκριμένα, έγινε διάσημος για τα πολλά του σουξέ με το black, death, doom, τισκατάείναι συγκρότημα "Naer Mataron" και φυσικά για το νέο σύνθημα της χώρας μας "Εγέρθετω". Το παρατσούκλι "Καιάδας", όπως εξηγεί ο ίδιος, προήλθε από το όνειρό του να πετάξει όλους τους Χριστιανούς και τους λαθρομετανάστες στον Καιάδα».

Το ντοκιμαντέρ δείχνει από τη μια τις σχέσεις των Ελλήνων νεοναζί με τους Γερμανούς ομοϊδεάτες τους, οι οποίοι τους θαυμάζουν για τα κατορθώματά τους (!!!) και από την άλλη τους αντιφά σε Ελλάδα και Βερολίνο (Έλληνες, άλλους μετανάστες και Γερμανούς), που καθημερινά δίνουν τον αγώνα τους απέναντι στη ναζιστική λαίλαπα. Στο ντοκιμαντέρ εμφανίζονται και μιλούν (αλφαβητικά) οι: Νίκος Αλεξάτος, Τζαφέντ Ασλάμ, Αλίκη Γκερλιώτη, Κατερίνα Θωίδου Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Δημήτρης Κούκκας, Χάρης Λαδής, Αφροδίτη Τζιαντζή, Μάκης Τσαμαλίκος,Παναγιώτης Χατζηστεφάνου, Δημήτρης Ψαρράς, Solace Goldwin, Helen Fahloui, Michael Prüst, Arian Wendels. Το ντοκιμαντέρ το στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις, καθώς κάθε προσπάθεια που κινείται σε αντιφασιστικό πλαίσιο πρέπει να λαμβάνει κάθε δυνατή υποστήριξη, απ' όπου κι αν προέρχεται. Δυστυχώς, εξαιτίας των πολιτικών των τελευταίων χρόνων και της συνεχόμενης εξαθλίωσης της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και της μεγάλης απογοήτευσης από τη σημερινή κυβέρνηση (σημείωση: το ντοκιμαντέρ ολοκληρώθηκε όταν κυβέρνηση ήταν ο... λατρεμένος Αντώνης Σαμαράς) δεν θα αποτελέσει καμία έκπληξη η μεγάλη άνοδος των ποσοστών της Χρυσής Αυγής στις επόμενες εκλογές.

Και άντε να δω πως θα την αντιμετωπίσει το πολιτικό (το ποιο;) σύστημα της χώρας μας. Που, προφανώς, με κροκοδίλεια δάκρυα και διάθεση Πόντιου Πιλάτου, θα κατηγορεί τους Έλληνες πολίτες για τις επιλογές τους. Σαφώς και οι πολίτες έχουν τις ευθύνες τους. Όμως, οι πολιτικές που εφαρμόζονται οδηγούν στη φτωχοποίηση. Και τον εκφασισμό. Δείτε την ταινία ως μία ακόμα τελευταία προειδοποίηση.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιουνίου 2016 από την New Star

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Κάνε παιδί να δεις καλό!

Η Julie Delpy είναι μια πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση καλλιτέχνιδος. Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 21 Δεκεμβρίου του 1969 (είμαι δηλαδή μεγαλύτερός της κατά 13 ολόκληρες μέρες!!!). Γύρισε την πρώτη της μικρού μήκους ταινία στα 12 της χρόνια, στα 15 της έγραψε το πρώτο της σενάριο και στα 16 της έπαιξε στο φιλμ «Detective» του Jean-Luc Godard! Οι κινηματογραφόφιλοι απανταχού της γης την έχουν λατρέψει ως Σελίν στην «Before...» τριλογία του Linklater, στο πλάι του Ethan Hawke: «Πριν το ξημέρωμα» (Before Sunrise, 1995), «Πριν το ηλιοβασίλεμα» (Before Sunset, 2004) και «Πριν τα μεσάνυχτα» (Before Midnight, 2014) – η τελευταία γυρισμένη στη χώρα μας βεβαίως – βεβαίως! Αυτή είναι η 6η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί, στην οποία έχει γράψει και το σενάριο και πρωταγωνιστεί κιόλας! Πολυτάλαντη και χωρίς να είναι ιδιαίτερα όμορφη, είναι σέξι και ακαταμάχητη γιατί φαίνεται να διαθέτει κάτι πολύ ερεθιστικό για κάποιους άντρες: κοφτερό μυαλό και μια γλώσσα που τα λέει έξω από τα δόντια!

Σε τούτη την ταινία με τον τίτλο Lolo ασχολείται εν πολλοίς με τη γενιά boomerang. Τη γενιά δηλαδή των νέων που ζουν για ένα διάστημα μόνοι τους αλλά επιστρέφουν στο πατρικό τους για ποικίλους λόγους. Είτε επειδή είναι πιο εύκολο και βολικό να μένουν με τους δικούς τους, είτε επειδή δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια να τα καταφέρουν μόνοι τους εκεί έξω. Πολλές ταινίες (όχι πάρα πολλές) έχουν ασχοληθεί με το φαινόμενο, με πιο χαρακτηριστική το «30άρης από σπίτι» (Failure to Launch, 2006), με τους Matthew McConaughey και Sarah Jessica Parker, που με τη σειρά της βασιζόταν στη γαλλική ταινία «Tanguy» του 2001!

Η υπόθεση: Η Βιολέτ είναι μια κομψή και εκλεπτυσμένη Παριζιάνα. Εργάζεται ως καλλιτεχνική διευθύντρια σε επιδείξεις μόδας, είναι 40something και είναι μόνη σαν το λεμόνι, καθώς έχει μια τάση να κάνει αποτυχημένες σχέσεις. Κατά τη διάρκεια διακοπών με την κολλητή της φίλη, την Αριάν στο γαλλικό νότο και συγκεκριμένα στο Μπιαρίτζ, θα γνωρίσει το συνομήλικό της Ζαν-Ρενέ. Η πρώτη τους συνάντηση θα είναι επεισοδιακή, αλλά μετά θα αποδειχθεί πως παρά το γεγονός ότι είναι εντελώς αντίθετοι ως χαρακτήρες, η ερωτική τους «χημεία» χτυπάει κόκκινο! Καθώς ο Ζαν-Ρενέ, μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών, βρίσκει μια πολλά υποσχόμενη δουλειά στη γαλλική πρωτεύουσα, η σχέση του με τη Βιολέτ θάλλει. Μόνο που υπάρχει ένα... μικρό πρόβλημα: ο 19χρονος γιος της Βιολέτ, ο Ελουά ή αλλιώς, Λολό! Επίδοξος ζωγράφος με περισσή αυτοπεποίθηση και θράσος που κρύβουν την έλλειψη ταλέντου του, ο Λολό είναι αποφασισμένος να καταστρέψει την όμορφη αυτή ερωτική σχέση, καθώς θέλει τη μητέρα του μόνο για τον εαυτό του! Θα τα καταφέρει;

Η άποψή μας: Όπως έγραψε και ο φίλος Χάρης Παπαπαναγιώτου στο fb ποστάροντας το «Music To Watch Girls By» του Andy Williams στον τοίχο του: «Όταν μια ταινία φιλοξενεί αυτό το τραγούδι στα -animated- opening credits της, δεν μπορείς παρά να την συμπαθήσεις». Ναι, τούτη η ταινία είναι πολύ συμπαθητική. Και σκέφτεσαι πως είναι κρίμα γιατί θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ περισσότερο. Το... λάθος της Delpy είναι πως το φύλλο του Λολό, ενώ το χειρίζεται ως κρυμμένο άσο, ουσιαστικά δεν είναι τίποτε παραπάνω από... καμένο χαρτί! Από χέρι! Παρατηρείστε πόσο καλύτερα τσουλάει η ταινία όταν δεν εμφανίζεται ο γιος από την κόλαση στη μεγάλη οθόνη! Οι διάλογοι της Delpy με τη Karin Viard είναι σπαρταριστοί και διαθέτουν απίστευτα αστεία one-liners. Η ερωτική σχέση μεταξύ των δύο διαζευγμένων σαραντάρηδων, που βρίσκει ο ένας στον άλλο αυτό που του έλειπε στη ζωή, δίνει επίσης στοιχεία τόσο κωμωδίας όσο και ρομάντζου που σε αφήνουν με αίσθημα γλυκύτητας.

Ο Λολό, όμως, ο Λολό τα καταστρέφει όλα. Και δεν φταίει γι' αυτό ο Vincent Lacoste που τον υποδύεται. Φταίει η συμβολή του συγκεκριμένου χαρακτήρα, που βαφτίζει ολόκληρη την ταινία, στην ανέλιξη του στόρι. Εντάξει, ωραία φαντασιώνεται τα στήθη της μητέρας του. Και ναι, κάθε ζευγάρι βρασμένα αβγά παραπέμπει στα βυζγιά της μαμάς. Αλλά, ελάτε τώρα: φαγουρόσκονη; Και υπακτικό στο ποτό; Και γύψος; Come on! Ο Λολό παύλα Λολίτα (μία από τις πολλές κινηματογραφόφιλες αναφορές – ο ανάποδος Λολό στο παράθυρο δεν είναι ντάλε κουάλε βγαλμένος από το «Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα» πχ;), λοιπόν, αντί να βοηθάει στην κλιμάκωση της δράσης και την επιδιωκόμενη κορύφωση, σε αφήνει με το... πουλί στο χέρι! Μαλακό πουλί, εντάξει; Η επίσκεψη του Ζαν-Ρενέ στο γιατρό έχει πλάκα: ξύνεσαι ρε φίλε επειδή ήρθες από την επαρχία στο Παρίσι. Ο Ζαν-Ρενέ χαίρεται γιατί αγοράζει διαμέρισμα στο Παρίσι από το οποίο μπορεί και βλέπει τον Πύργο του Άιφελ! Καλά, μην φανταστείτε, μόνο τη... βάλανο του Πύργου βλέπει – και υπό συγκεκριμένες γωνίες από το σπίτι του...

Τεςπα, μια χαρά θα περάσετε βλέποντας την ταινία, ο Γιώργος Χωραφάς είναι ο greek lover ονόματι Sakis (!!!) που γνωρίζει ο χαρακτήρας της Viard στη Σαντορίνη και της εξηγεί πως όλες οι λέξεις έχουν ελληνική ρίζα, όπως η clitoris (ναι, δεν του είχα δώσει σημασία, αλλά όντως ρε σεις, κλειτορίδα, ψαχτείτε για την ετυμολογία, όλα στο πιάτο τα θέλετε πια, τς, τς, τς). Ρομαντική κομεντί γαλλικής παραγωγής κι ενώ την Παρασκευή αρχίζει το Euro 2016 σε ότι αφορά το ποδόσφαιρο; Ότι πρέπει για θερινό σινεμά!

Τι Μακάο τι... Χόγκουαρτς!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αμπρακαντάμπρα... 2!

Όταν η «Συμμορία των μάγων» κυκλοφόρησε στις 31 Μαΐου του 2013 στις ΗΠΑ φάνταζε ως ένα μεγάλο στοίχημα. Με μπάτζετ 75 εκατομμυρίων δολαρίων κατόρθωσε να κάνει εισπράξεις γύρω στα 117 εκατομμύρια δολάρια στη χώρα παραγωγής της και παγκόσμιες εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 350 εκατομμύρια δολάρια! Το στοίχημα λοιπόν απέδωσε και μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο μπορούσε να φανταστεί και ο πιο αισιόδοξος. Τρία χρόνια μετά βγαίνει το σίκουελ – αναμενόμενη κίνηση από το στούντιο παραγωγής, που ήδη έχει ανακοινώσει και το γύρισμα και τρίτης ταινίας της σειράς! Η πρώτη ταινία είχε ως σκηνοθέτη τον Γάλλο Louis Leterrier και γυρίσματα, πέρα από τις ΗΠΑ, και στο Παρίσι. Τούτη η ταινία έχει στη σκηνοθετική καρέκλα τον Jon M. Chu, που είναι Καλιφορνέζος αλλά με προφανέστατη κινεζική καταγωγή – οπότε γυρίσματα έγιναν και στο Μακάο! Ο Louis Leterrier πήρε θέση παραγωγού (executive, but still...) ενώ μεταξύ των συμπαραγωγών βρίσκουμε και τον... μάγο David Copperfield!

Κατά τα άλλα, το cast παρέμεινε σχεδόν ατόφιο μεταξύ των δύο ταινιών. Απλά, έφυγε η Isla Fisher ως η γυναίκα... Καβαλάρησα (λόγω εγκυμοσύνης κατά τη διάρκεια γυρισμάτων της δεύτερης ταινίας) και τη θέση της πήρε η Lizzy Caplan, προστέθηκαν η Sanaa Lathan (σε ρόλο πρακτόρισσας του FBI), ο Daniel Radcliffe (σε ρόλο κυνηγού των μάγων – πανέξυπνη μαρκετινίστικη κίνηση, καθώς ο ηθοποιός που έπαιξε τον πιο διάσημο μάγο των τελευταίων ετών, τον Χάρι Πότερ, στο Now You See Me 2 είναι ορθολογιστής και υποστηρικτής της επιστήμης!) και ο... Woody Harelson (ναι, έπαιζε και στην προηγούμενη ταινία, απλά εδώ εκτός από τον Merritt McKinney υποδύεται και τον... δίδυμο αδελφό του ήρωά του, ο οποίος έχει κάνει προσθετική μαλλιών και τα δόντια του μοιάζουν με αλόγου)!

Η υπόθεση: Έναν χρόνο αφότου κατάφεραν να ξεγελάσουν το FBI, κερδίζοντας την αγάπη του κοινού με τα μαγικά τους κόλπα σε στιλ Ρομπέν των Δασών, οι Τέσσερις Καβαλάρηδες βρίσκονται και πάλι στο προσκήνιο για ένα θέαμα που ελπίζουν ότι θα ξεσκεπάσει τις ανήθικες πρακτικές ενός μεγιστάνα της τεχνολογίας, του Όουεν Κέις. Όμως, το σχέδιό τους αποτυγχάνει όταν ένας μυστηριώδης ξένος αποκαλύπτει επί σκηνής κάποια ευαίσθητα μυστικά της ομάδας των Μάγων. Τότε, αναγκάζονται να αναλάβουν μια αποστολή για τον εκκεντρικό και μυστηριώδη πλούσιο επιχειρηματία και παιδί-θαύμα του τεχνολογικού κόσμου, Ουόλτερ Μέιμπρι, ο οποίος από τη μια θέλει όλος ο κόσμος να πιστεύει πως είναι νεκρός κι από την άλλη αποσκοπεί στην καταστροφή του ραδιούργου πρώην συνεργάτη του, που δεν είναι άλλος από τον... Όουεν Κέις! Από τη Νέα Υόρκη οι Τέσσερις Καβαλάρηδες (με νέο γυναικείο μέλος στην παρέα τους) θα βρεθούν στο Μακάο. Εκεί, θα στριμωχθούν αρκούντως. Θα βρεθούν προ απροόπτων. Σχεδιάζουν να απαγκιστρωθούν με ένα μεγάλο κόλπο στο Λονδίνο, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Θα τα καταφέρουν;

Η άποψή μας: Το σινεμά, η φοβερή και τρομερή 7η Τέχνη, βασίζεται ουσιαστικά σε ένα οπτικό... τρικ: το περίφημο μετείκασμα. Οπότε, μια ταινία που ασχολείται τόσο οργανικά με τη μαγεία και τα... οπτικά τρικ, όπως τούτη εδώ, είναι θα λέγαμε ένα πόνημα που κλείνει το... μάτι στον ίδιο τον κινηματογράφο, όντας ταυτόχρονα η αποθέωση της αυτοαναφορικότητας κι ένας φόρος τιμής στην ψευδαίσθηση, τη μήτρα της τέχνης των κινουμένων εικόνων. Κι αν η πρώτη ταινία άγγιζε σε επίπεδο σεναρίου τα όρια του γελοίου εδώ σίγουρα τα ξεπερνάει! Κι όμως, το όλον είναι τόσο διασκεδαστικό που ο θεατής ποσώς ενδιαφέρεται για το αν τον... κοροϊδεύουν! Εξάλλου, αυτό επιθυμεί διακαώς από μια τέτοιου είδους ταινία αλλά και κάθε φορά που επισκέπτεται μια κινηματογραφική αίθουσα. Να τον κοροϊδεύουν αλλά με ωραίο τρόπο! Γιατί ένα ανέκδοτο είναι πετυχημένο όχι από αυτά που λέει αλλά από τον τρόπο που το μεταφέρει αυτός που το λέει.

Η ταινία ακολουθεί τη λογική της «Συμμορίας των 11» από τη μία (καθόλου τυχαία η εύρεση της λέξης «συμμορία» στις αποδόσεις στα ελληνικά των τίτλων των δύο ταινιών, που καμία σχέση δεν έχουν με τους πρωτότυπους τίτλους!) και τη λογική ταινιών με υπερήρωες, βγαλμένους από κόμικ από την άλλη! Δεν θα μου κάνει καθόλου εντύπωση αν τελικά προκύψει σειρά κόμικ εξαιτίας των ταινιών – το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από την πεπατημένη! Στον ήρωα που υποδύεται ο Mark Ruffalo δίνεται back story (και καλά για να δικαιολογηθούν κάποια πράγματα σε τούτη την ταινία αλλά και για να δοθεί... βάθος στον χαρακτήρα – εδώ γελάνε – μουάχαχαχαχα), ο ήρωας που υποδύεται ο Morgan Freeman δεν είναι αυτός που νομίζαμε, η Lizzy Caplan μας κάνει να μην μας λείπει καθόλου η Isla Fisher (η εναρκτήρια σκηνή με τον... αποκεφαλισμό της είναι από τις πιο αστείες της ταινίας!), ο δίδυμος του χαρακτήρα του Woody Harelson είναι αηδιαστικά αστείος, όλα βαίνουν καλώς.

Το Μάτι, η οργάνωση πίσω από όλα, μοιάζει με το S.H.I.E.L.D. από τα κόμικς της Marvel – αν και γμτ παραπέμπει και λίγο σε Μασονία ή μήπως κάνει πουλάκια το μυαλό μου; Ο συνδυασμός δράσης, στοιχείων θρίλερ, εντυπωσιασμού και χιούμορ κάνουν το συνολικό αποτέλεσμα εντελώς απολαυστικό. Η σκηνή με τη... χειραγώγηση της βροχής στο Λονδίνο κρύβει μια απίστευτη ομορφιά και η σκηνή με τη ληστεία του στικ που μπορεί να υποκλέπτει όλα τα κομπιούτερ όλου του κόσμου είναι απίθανη με τις εναλλαγές σασπένς και... βλακείας! 'Ένα από τα στοιχεία που συντελούν στην επιτυχία της ταινίας είναι και το γεγονός ότι εξηγεί πολλά από τα «κόλπα». Από την άλλη, στο φινάλε, έχουμε περισσότερες άλυτες απορίες από όσες μας λύθηκαν κατά τη διάρκεια του φιλμ. Θα μας τις λύσει η τρίτη ταινία της σειράς; Ίδωμεν! (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;).

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιουνίου 2016 από την Odeon

«Locke» meets «Phone Booth» meets «Leathal Weapon»!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Αλήτες τραπεζίτες!

Το El Desconocido (Retribution) δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από ανάλογες χολιγουντιανές παραγωγές – κι ας γυρίστηκε στην Ισπανία. Εξάλλου, το σήμα της Warner πριν αρχίσουν να εμφανίζονται οι πρώτες σκηνές, υποδηλώνει την υποστήριξη ενός major κινηματογραφικού στούντιου, που προφανέστατα διείδε τις εμπορικές προοπτικές του συγκεκριμένου εγχειρήματος. Την πρώτη της παγκόσμια «εμφάνιση» η ταινία την έκανε στο φεστιβάλ Βενετίας του 2015, όπου συμμετείχε στο παράλληλο του διαγωνιστικού τμήμα «Venice Days». Και το 2016 ήταν υποψήφια για οχτώ βραβεία Goya (τα ισπανικά Όσκαρ) κερδίζοντας τελικά δύο: μοντάζ και ήχου.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Dani de la Torre δίνει διαπιστευτήρια που λογικά θα του ανοίξουν διάπλατα την πόρτα του Χόλιγουντ. Δεν ξέρω αν οι Έλληνες συνάδελφοί του Ανδρέας Λαμπρόπουλος και Κώστας Σκύφτας, που γύρισαν το «Short Fuse» θα έχουν την ίδια τύχη – την ελληνική ταινία δεν κατάφερα να τη δω – όσοι την έχετε δει, μπορεί ενδεχομένως να βρείτε κάποιες ομοιότητες με τούτη εδώ την ισπανική ταινία, που έχει χρησιμοποιήσει και γαλλικά κεφάλαια για να γυριστεί...

Η υπόθεση: Ο Κάρλος είναι υψηλόβαθμο στέλεχος μιας ισπανικής τράπεζας. Παντρεμένος και με δύο παιδιά, ζει μια ζωή πλούσια και άνετη αλλά συνάμα αγχώδη – και η σχέση του με τη γυναίκα του δεν βρίσκεται και στα καλύτερά της. Μία μέρα, όπως κάθε εργάσιμη μέρα, ετοιμάζεται να πάει στη δουλειά του. Αποφασίζει να πάρει και τα παιδιά του μαζί για να τα αφήσει στο σχολείο τους καθ' οδόν για τη δουλειά του. Καθώς οδηγεί, δέχεται μια ανώνυμη κλήση από ένα κινητό τηλέφωνο το οποίο δεν είναι δικό του και το οποίο βρίσκει μέσα στο αυτοκίνητο. Μια άγνωστη ανδρική φωνή τον πληροφορεί ότι υπάρχει βόμβα κάτω από το κάθισμά του και ότι έχει λίγες ώρες να συγκεντρώσει ένα μεγάλο και πολύ συγκεκριμένο χρηματικό ποσό. Διαφορετικά, το αυτοκίνητό του θα ανατιναχθεί. Ο Κάρλος αναρωτιέται: μήπως πρόκειται για φάρσα; Ποιός είναι αυτός ο άγνωστος που τον απειλεί. Και γιατί το κάνει; Γιατί τον έχει επιλέξει;

Η άποψή μας: Από τα πρώτα πλάνα ο σκηνοθέτης δείχνει τις προθέσεις του: ναι ρε μάγκες, θα σας εντυπωσιάσω με κάθε τρόπο, αλλά θα έχω και αφηγηματική οικονομία. Δεν θα πλατειάσω, δεν θα ξεφύγω από τον στόχο μου – και θα χώσω και κοινωνικό μήνυμα, έτσι για το γαμώτο. Η ταινία είναι σχεδόν αποχρωματισμένη: κυριαρχεί ένα σκοτεινό κυπαρρισί που θαρρείς πως δεν επιτρέπει κανένα άλλο χρώμα να κάνει την εμφάνισή του. Εντάξει, το αίμα συνεχίζει να είναι κόκκινο, όσο κι αν αποχρωματίζει κανείς μια σκηνή...

Ο Dani de la Torre έχει να λειτουργούν υπέρ του τη δεδομένη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του, έναν ηθοποιό, τον Luis Tosar, που με μεγάλη ευχέρεια φέρει εις πέρας και ζωντανεύει πολλάκις σε διάφορες ταινίες, χαρακτήρες οι οποίοι είναι ηθικά «ελέγξιμοι» ή εν πάση περιπτώσει κινούνται στα ρηχά νερά της μη ακεραιότητας κι ένα σενάριο που ξεδιπλώνει αργά τις αρετές του και τις ανατροπές του. Εννοείται πως χωρίς το αγωνιώδες μοντάζ το τελικό αποτέλεσμα δεν θα ήταν το ίδιο. Ο σκηνοθέτης λοιπόν μας βάζει εμάς τους θεατές να παρακολουθούμε με αμείωτο σασπένς μια κατάσταση στην οποία πρωταγωνιστεί ένας χαρακτήρας, που δεν μπορούμε να τον συμπαθήσουμε. Τον κρίνουμε ηθικά όσο περνάει η ώρα, την ίδια... ώρα που κι εκείνος αναπροσδιορίζει τις αρχές του. Ναι, ένας καθίκης είναι, αποτυχημένος ως σύζυγος, αποτυχημένος ως πατέρας, αποτυχημένος ως άνθρωπος. Μόνο ως τραπεζίτης είναι πετυχημένος!

Μόνο ως μίσθερνο όργανο του καπιταλισμού κατορθώνει να πάρει εύσημα, καθώς βγάζει χρήματα (πάρα πολλά χρήματα) για την τράπεζά του, γνωρίζοντας πως χαντακώνει ανθρώπινες ζωές φτωχών ανθρώπων οι οποίοι έχουν προσδοκίες για κάτι καλύτερο. Και όχι, το να ξεπλένεις το αίμα στα χέρια σου με το νερό της βροχής (εξαιρετική σκηνή) δεν μπορεί να είναι ανάλογο με το «νίπτω τα χείρας μου» του Πόντιου Πιλάτου! Ο Dani de la Torre για το μεγαλύτερο τμήμα της ταινίας κατορθώνει να κρατάει αυτήν την κρίσιμη ισορροπία ανάμεσα στο θρίλερ και την κοινωνική καταγγελία, κάτι καθόλου εύκολο. Εντέλει, όμως, δεν «ξεφεύγει» από την παγίδα και σε κάποιες στιγμές το σενάριο «ακούγεται» ελαφρώς διδακτικό και εύκολο. Και η τελική λύση δεν είναι και η πιο επιτυχημένη, άσε που ως θεατές δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι ακριβώς γίνεται – είναι λίγο θολά τα πράγματα, όπως το νερό όπου λαμβάνει χώρα το φινάλε. Όμως, όπως και να το κάνουμε, αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, ένα χορταστικό θρίλερ, γυρισμένο στην υπέροχη πόλη Κορούνια (ξέρετε, οι ποδοσφαιρόφιλοι, εκεί που έχει την έδρα της η Ντεπορτίβο Λα Κορούνια!) που θα σας κρατήσει σε αγωνία σε όλη του τη διάρκεια και κάνει και τις (πετυχημένες στην πλειοψηφία τους) κοινωνικοπολιτικές νύξεις. Μια χαρά ταινία λοιπόν!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Ιουνίου 2016 από την Strada Films