Movies Ltd

Φλαμένκο Γουέστερν

του zerVo (@moviesltd)

Ο κορυφαίος των Ίβηρων λογοτεχνών, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, εμπνεύστηκε και συνέγραψε το πιο φημισμένο των έργων του, τον Ματωμένο Γάμο στα 1932, τέσσερα μόλις χρόνια πριν την στυγερή δολοφονία του από τους φαλαγγίτες του Φράνκο, στην Γρανάδα, σε ηλικία 38 ετών. Αποτελεί το πρώτο μέρος της (άτυπης) Αγροτικής Τριλογίας μαζί με τα εξίσου αναγνωσμένα και παιγμένα στο θεατρικό σανίδι, Γέρμα (1934) και Το Σπίτι της Φερνάντα Άλμπα (1936) το οποίο αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα του. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Bodas De Sangre αποτέλεσε την βάση κινηματογραφικού σεναρίου, με γνωστότερες την πρώτη, στα 1938 σε σκηνοθεσία του Edmundo Guiburg και εκείνη την - πιο χορευτικής υφής - εκδοχή του 1981 δια χειρός Carlos Saura, εκεί που το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου, υποδύθηκε η ιέρεια της καστανιέτας Cristina Hoyos...

Τα πάντα είναι πανέτοιμα στο μικρό και απόμερο χωριό της Ανδαλουσίας, που σε μία ημέρα από τώρα θα φιλοξενήσει τους γάμους της Νύφης και του Γαμπρού, της κόρης ενός αγαθού και ενάρετου υαλοτεχνίτη και του γιου της πιο εύπορης φαμίλιας ολόκληρης της περιοχής. Με τις προετοιμασίες να ολοκληρώνονται πριν Εκείνη δώσει όρκους αιώνιας πίστης στον μέλλοντα σύζυγό της, θα δεχθεί την επίσκεψη μιας ρακένδυτης ζητιάνας, που θα την προτρέψει να μην παντρευτεί, αν δεν αγαπά πραγματικά εκείνον που θα στεφανωθεί. Κουβέντες που μονομιάς θα ξυπνήσουν στην ψυχή της, τον πόθο και τον έρωτα, πάθη που ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν για τα όμορφα μάτια του Λεονάρντο, παιδικού και αδελφικού φίλου, αυτού που σε λίγο θα εισέλθει εις γάμου κοινωνία.

Σχέση που αμαυρώθηκε μονομιάς την ημέρα που οι πατεράδες των δύο αγοριών κάποτε, έβαψαν το χώμα της ισπανικής ερήμου με αίμα, ξεσηκώνοντας βεντέτα βαριά που κρατάει ίσαμε τις μέρες μας. Και που διέλυσε το όμορφο και αθώο τρίπτυχο φιλίας που είχε σαν κρίκο σύνδεσης τους αυτή που σήμερα προβάρει νυφικό. Με βλέμμα σκυθρωπό και ψυχή μισή, που απέναντι της δεν θα είναι ο λατρεμένος της Λεονάρντο, άντρας πλέον γυναίκας άλλης, που μαζί της έχει αποκτήσει κι ένα νεογέννητο αγόρι, μα που ποτέ της δεν την έπεισε πως η επιλογή του αυτή ήταν από έρωτα και όχι από την επιθυμία του να τον λησμονήσει.

Η ιστορία ετούτη που αφηγήθηκε ο Λόρκα ριζώνει σε πραγματικά περιστατικά που συνέβησαν κατά την δεκαετία του 20 στην επαρχιακή Αλμερία και είχαν σαν αποτέλεσμα να πάρει το νυφικό άλικο χρώμα, στο μαχαίρωμα μεταξύ γαμπρού και εραστή. Το έργο, κατά πως το αφηγήθηκε λιτά ο Ισπανός, εστίαζε στο ιδιόμορφο και άνισο κοινωνικό γίγνεσθαι της πατρίδας του, λίγο πριν το ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου, μπολιάζοντας το με σπαραγμό και αποσπάσματα αρχαίας τραγωδίας. Ύφος που ακολουθεί πιστά και εδώ η αξιόλογη συμπατριώτισσα του, σκηνοθέτης Paula Ortiz, επιλέγοντας να στήσει τα πλάνα της, στην ύπαιθρο, μοναχικά και απόμερα (σύμφωνα με τα production notes, επελέγη για τον σκοπό αυτό η αχανούς ερημιάς Καππαδοκία) προκειμένου να αποδώσει πιστά το συναίσθημα του βιβλίου. Από καλλιτεχνικής μεριάς, στην κινηματογράφηση του το έργο, σχεδόν αριστεύει, η απόδοση των τοπίων με τα έντονα κοντράστ και τα ελάχιστα κτίσματα μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής, υπογεγραμμένο από υψηλότατης αισθητικής μαέστρο.

Ταυτόχρονα όμως, αυτό το 20άρι που επωμίζεται ο ικανότατος φωτογράφος, δεν είμαι και τόσο βέβαιος πως αντικατοπτρίζει πλήρως και τον κόσμο που ο ίδιος ο ποιητής θα επιθυμούσε να σχεδιάσει. Μια τελειότητα που εκτιμώ ποτέ δεν επιζήτησε το ορίτζιναλ θεατρικό κείμενο, παίζοντας τις πράξεις του μπροστά ίσως και σε κενά, άδεια ντεκόρ. Εν πάση περιπτώσει η Ortiz, μια δυνατή εκπρόσωπος της Σπανιόλικης φιλμικής σχολής, σέβεται απόλυτα την πηγή του σκριπτ της και ακολουθεί πιστά της οδηγίες για να οδηγήσει το φαινομενικά χαρμόσυνο συμβάν, βαθμηδόν στο μακελειό. Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι μοχλοί πίεσης που θα ωθήσουν τους αντίζηλους στο να σηκώσουν μάχαιρα γυάλινη, με σειρά δυναμικής και επιβολής τους, την προκλητική Ζητιάνα - Μοίρα, την αγέλαστη και μαυροφορεμένη, έστω και στις χαρές του μοναχογιού της Πεθερά, την αναιμική και έχουσα γνώση για την αδιαφορία του ανδρός της (Λεονάρντο) στο πρόσωπο της Εξαδέλφη. Το αναπάντεχο ανεπανόρθωτο, είναι απλώς το επιστέγασμα των προκλήσεων που θα λάβουν χώρα παραμονή και ανήμερα ενός μυστηρίου, που κανείς δεν φαίνεται να το επιθυμεί, προβλέποντας από πριν την τραγική του κατάληξη.

Οι τεχνικές λήψης, οι προοπτικές και οι απόλυτες συμμετρίες που χρησιμοποιεί στην δεύτερη δημιουργική της δουλειά η Ortiz, σχετίζονται σημαντικά με το κύμα του νεορεαλισμού της γείτονος Ιταλίας και προσφέρονται διανθισμένες με στοιχεία horror (λιγότερο) και γουέστερν (πολύ περισσότερο) για να περιτυλίξουν το δράμα. Στο επίκεντρο αυτής της μοντέρνας Φαρ Ουέστ μονομαχίας, που το Φλαμένκο και οι κλαψιάρικες πενιές της κλασσικής κιθάρας έρχονται σαν ευθείες βολές στην καρδιά, μια παραδεισένιας μορφής μαυρομαλλούσα κοπελιά, με ματιά λάγνα, έκφραση που σε ισοπεδώνει και χάρη αγγέλων, αγκαλιάζει την ευκαιρία που της δίνεται, για να συστηθεί πρωταγωνιστικά στην διεθνή σινεφίλ κοινότητα. Inma Cuesta το ονοματεπώνυμο της Βαλενθιάνας, που ίσως να θυμάσαι σε ρολάκι του Blancanieves και που εδώ ως Μπράιντ, προκαλεί ακόμη και την αρσενική σκόνη να βγάλει όπλο για χάρη της. Συγκρατούμε την μαρκίζα της, παρότι ποτέ της δεν τροφοδοτήθηκε με τις κατάλληλες πάσες από τους δύο μέτριους άρρενες της κομπανίας, βρίσκοντας υποστήριξη μόνο από την φέρουσα στην έκφραση της, όλη την κακία των θανάσιμων πεθερών του κόσμου, βετεράνου Luisa Gavasa.

Στυλιζαρισμένη και σχεδιασμένη άψογα - με κόστος μόνο μισό εκατομμύριο δολάρια, παρακαλώ - αλλά και με πολλή ψυχή μέσα της, η πιο πρόσφατη εκδοχή του Λορκικού Duel, La Novia, είναι πολύ δύσκολο να αφήσει ασυγκίνητους τους φανατικούς του εικαστικού σινεμά. Εξού και τα αμέτρητα βραβεία που συνέλεξε στην ανά τον κόσμο φεστιβαλική βόλτα της, μα και τα δύο (από τα 12 που προτάθηκε) Goya που έβαλε στην τροπαιοθήκη της. Να συμπληρώσω τέλος, ως κερασάκι στο νόστιμο κέικ, πως για το πρώτο τετράμηνο του 16', που ήδη έχουμε κλείσει, αν θα επέλεγα ένα μουσικό soundtrack να προσθέσω στην συλλογή μου, θα ήταν αυτό εδώ, του έτσι κι αλλιώς λατρεμένου μου, Shigeru Umebayashi...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Απριλίου 2016 από την Tanweer

Το τέρας σε καλεί! Καθώς φαίνεται, φέτος δεν θα έχει μόνον ο παραμυθάς Steven Spielberg ταινία που πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχει ένας γίγαντας, καθώς αναφέρομαι φυσικά στο The BFG Που υπογράφει ο Μούσιας. Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του αναγνωρισμένου συγγραφέα Patrick Ness και με την σκηνοθετική υπογραφή του Λατίνου Juan Antonio Bayona, δημιουργού του El Orafanato αλλά και του The Impossibe, έρχεται μια δυναμική, όσο και ανατριχιαστική, περιπέτεια φαντασίας με τον τίτλο A Monster Calls. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένας φοβισμένος 12χρονος, που παλεύοντας με τον φόβο μην τυχόν και χάσει την λατρεμένη του, όσο και βαριά άρρωστη μητέρα, αλλά και με τον τρόμο που του προκαλούν οι συμμαθητές του, γνωρίζοντας την αδυναμία του, θα καταφύγει σε έναν φανταστικό κόσμο, όπου ζουν και βασιλεύουν τέρατα, γίγαντες και νεράιδες, αναζητώντας το κουράγιο και την πυγμή που του λείπει. Το τρέιλερ από την Focus Features που έχει αναλάβει την διανομή της ταινίας, είναι ταχύτατο, κοφτό, με πολύ εντυπωσιακά πλάνα, αφήνοντας υψηλές υποσχέσεις για μια πραγματικά δυνατή adventure, που θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της στις 14 Οκτωβρίου 2016.

Εννοείται πως είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για τον πιτσιρίκο Lewis MacDougall να ξεκινήσει μια σταρική καριέρα στην μεγάλη οθόνη, ευκαιρία που του παρέχει όχι μόνον ο ρόλος του φοβισμένου μπόμπιρα, αλλά και όλος πανίσχυρος ερμηνευτικά περίγυρος που συνθέτουν οι Sigourney Weaver, Toby Kebbell, Felicity Jones, μα και ο Liam Neeson, που δίνει την φωνή του, παριστάνοντας τον προφανώς CGI Γίγαντα της ιστορίας μας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Νοεμβρίου 2016!

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	My Big Fat Greek Wedding 2	UIP	1	109	33.994	33.994
2	Batman v Superman	Tanweer	3	76	14.729	252.776
3	Kung Fu Panda 3	Odeon	4	76	7.589	115.295
4	Zootopia	Feelgood Ent.	6	64	6.424	123.397
5	Somnia	Tanweer	1	30	5.659	5.659
6	Suntan	Odeon	2	25	4.753	15.502
7	10 Cloverfield Lane	UIP	2	12	3.484	18.027
8	Hardcore Henry	Odeon	1	30	2.315	2.315
9	El Abrazo De La Serpiente	Danaos	2	7	2,211	6.875
10	Heidi	Odeon	1	35	2.041	2.041

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Πρωτίστως είμαι φίλος. Ύστερα είμαι αφεντικό. Καμιά φορά ίσως να είμαι και διασκεδαστής! Εδώ κι αν επιχειρείται ένα γιγαντιαίο καμ μπακ! Κι αυτό διότι σε ετούτο το spin off mockumentary, επανέρχεται ο χαρακτήρας του Ντέιβιντ Μπρεντ, από τους βασικότερους του ορίτζιναλ Βρετανικού τηλεοπτικού κύκλου του The Office. Ουσιαστικά δηλαδή το David Brent: Life On The Road ορίζει μια συνέχεια της επιτυχίας της TV, με τις ίδιες φάτσες να επιστρέφουν στους γνώριμους - σε όσους είχαν παρακολουθήσει το σίριαλ - χαρακτήρες με την εξέλιξη να λαμβάνει χώρα δώδεκα ακριβώς χρόνια μετά το φινάλε. Ο Μπρέντ πλέον, έχει ακολουθήσει το όνειρο του, να γίνει μεγάλος και τρανός ροκ σταρ, στην πραγματικότητα ουδείς όμως τον αναγνωρίζει, ουδείς τον έχει ακούσει, ουδείς ξέρει την ύπαρξη του, μολονότι αυτός έχει στα πλάνα του μια...γιγαντιαία τουρνέ, που χρηματοδοτεί ο ίδιος! Φυσικά όπως και το ίδιο το τρέιλερ προβάλλει, το ύφος του ψευδο-ντοκιμαντέρ, που ίσχυσε στο ορίτζιναλ, επανέρχεται ακριβώς στην ίδια φόρμα, για μια πρώτη γνωριμία με τον σούπερ αστέρα και το συγκρότημα του, τους Foregone Conclusion! Εννοείται πως η παγκόσμια πρεμιέρα του φιλμ θα λάβει χώρα στην πατρίδα του την Μεγάλη Βρετανία, μέσα στον προσεχή Αύγουστο από την BBC Films.

Και βεβαίως το έργο έχει γράψει, σκηνοθετήσει, κρατώντας και τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ο χαρισματικός κωμικός Ricky Gervais, που το ανατρεπτικό ταλέντο του πλέον είναι γνωστό και αγαπητό σε όλο τον κόσμο. Μαζί του επιστρέφουν στις γνώριμες θέσεις τους και οι Rebecca Gethings, Doc Brown, Olivia Quinn και Michael Keat!

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ματωμένος γονιός! Από τον σεναριογράφο του The Town, Peter Craig και τον σκηνοθέτη που έγινε διάσημος μέσα από την δίπτυχη βιογραφική αναφορά στον κακοποιό Mesrine, Jean Francois Richet, έρχεται μια περιπέτεια δράσης, που υπόσχεται να κάνει την διαφορά, αν και σε πάμπολλα σημεία του θέματος της, θυμίζει έντονα τις πρόσφατες δόξες, παραγωγής Besson. Στο Blood Father, κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας είναι ένας άντρας που βαδίζει προς το κατώφλι της τρίτης ηλικίας, το παρελθόν του ως στέλεχος του υποκόσμου, όμως, δεν τον αφήνει να ευχαριστηθεί μια φιλήσυχη ζωή σαν tattoo αρτίστας. Αποκορύφωμα των προκλήσεων που θα δεχθεί θα είναι η απαγωγή της μοναχοκόρης του από σπείρα εμπορίας ναρκωτικών, γεγονός που θα του οπλίσει και πάλι το χέρι, αναζητώντας να την ελευθερώσει και να πάρει εκδίκηση. Όπως αποκαλύπτει και το ταχύτατο και κοφτού μοντάζ τρέιλερ, με το που συναντηθούν πατήρ και θυγατέρα στο εκράν θα συμβούν πολλά και διάφορα εκρηκτικά, γεγονός που αναμένεται να ενθουσιάσει τους φανς του είδους, που θα το απολαύσουν στην παγκόσμια κυκλοφορία του, μέσα στο καλοκαίρι. Πρώτη από όλες πάντως, η χώρα που θα φιλοξενήσει την πορεία του Blood Father στις αίθουσες, θα είναι η Αυστραλία και ο λόγος είναι προφανέστατος, μιας και πρωταγωνιστεί, ο διασημότερος αστέρας που ανέδειξε η νήσος στα φιλμικά της χρονικά.

Και δεν είναι και πολλές δα οι εμφανίσεις του πάλαι ποτέ γόητα Mel Gibson στο πανί, ώστε να περνά απαρατήρητος, αφού πριν από εδώ, μέσα στην δεκαετία που διανύουμε, τον είδαμε μόνο σε περάσματα σε The Expendables 3 και Machete Kills, αλλά και στο περιορισμένων δυνατοτήτων How I Spend my Summer vacation. Δίπλα στον Γαλανομάτη Mel, που του δίνεται μια ακόμη ευκαιρία να επαναλάβει τον ζόρικο ρόλο του Φονικού Όπλου, συμμετέχουν και οι Diego Luna, William H. Macy, Thomas Mann, Elizabeth Rohm ενώ την κόρη υποδύεται η Erin Moriarty.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Νοεμβρίου 2016!

Insert coin

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Is this hardcore?

Έχουν περάσει 18 χρόνια από τότε που οι αγαπημένοι – μην πω και λατρεμένοι – Pulp έβγαζαν τον προτελευταίο δισκο της καριέρας τους. Μιλάμε για το φοβερό και τρομερό «This is Hardcore», που το περιοδικό NME το 2013 ψήφισε στη θέση 166 ανάμεσα στα 500 σπουδαιότερα άλμπουμ όλων των εποχών! Για τους λιγότερο υποψιασμένους, hardcore σημαίνει σκληροπυρηνικό. Είναι ένα επίθετο που συναντάμε κατά κύριο λόγο στις τσόντες: hardcore είναι το σκληρό πορνό. Τούτη η ταινία βάζει μπροστά από το όνομα του κεντρικού της ήρωα τη λέξη hardcore λοιπόν. Είναι... τσόντα; Χμ, κατά μία έννοια είναι, καθώς αυτό που βλέπουμε είναι ένας ατελείωτος οπτικός αυνανισμός χωρίς καμία κορύφωση! Ήτοι, πάπαλα! Μένεις με το... πουλί (το joystick αν προτιμάτε) στο χέρι και εντέλει ανικανοποίητος. Γιατί όλο αυτό που βλέπεις – αν το δεις ολόκληρο – είναι too much. Ακόμα και για την γενιά εκείνη των gamers που έχουν εθιστεί στα παιχνίδια FPS (First-person shooter) αλλά και POV (point-of-view)...

Η συγκεκριμένη αμερικανορωσική συμπαραγωγή ξεκίνησε την καριέρα της στο περσινό φεστιβάλ του Τορόντο, ως σκέτο «Hardcore». Το πρότζεκτ του «Hardcore Henry» πήρε μπρος ουσιαστικά από την αναπάντεχη επιτυχία ενός μουσικού βιντεοκλίπ. Ο Ρώσος Ilya Naishuller σκηνοθέτησε μία ξέφρενη μικρού μήκους ταινία για το τραγούδι «Bad Motherfucker» του συγκροτήματός του, Biting Elbows, με έναν εντελώς πρωτοποριακό τρόπο: ο θεατής βλέπει τη δράση αποκλειστικά μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή και «συμμετέχει» μαζί του στη δράση, ακολουθώντας τον παντού και πάντα. Το βίντεο έγινε γρήγορα viral, συγκεντρώνοντας πάνω από 120 εκατομμύρια views σε όλον τον κόσμο και κερδίζοντας τους απανταχού φαν της δράσης και των point-of-view (POV) videogame. Ένας από αυτούς τους φαν ήταν και ο παραγωγός και σκηνοθέτης Timur Bekmambetov, γνωστός για τις ταινίες «Wanted», «Night Watch» και «Abraham Lincoln: Vampire Hunter» (το ριμέικ του στο «Ben-Hur» βγαίνει στις 8 Σεπτεμβρίου στη χώρα μας...), αλλά και για την προθυμία του να αναδεικνύει νέα ταλέντα. Επικοινώνησε με τον Naishuller και τον ενθάρρυνε να επεκτείνει την ιδέα του σε μια μεγάλου μήκους ταινία. Ο Naishuller δέχτηκε, ο Bekmambetov ήταν ένας από τους παραγωγούς της ταινίας, και τα υπόλοιπα είναι απλώς ιστορία...

Η υπόθεση: Δεν θυμάσαι τίποτα. Η γυναίκα σου σε έσωσε τελευταία στιγμή από τον θάνατο, ενώ πρακτικά ήσουν ήδη νεκρός. Σου είπε ότι το όνομά σου είναι Χένρι και μόλις πέντε λεπτά αργότερα σε πυροβόλησαν και την απήγαγαν, οπότε εσύ τώρα θα πρέπει να τη βρεις και να την πάρεις πίσω. Ποιος την απήγαγε; Το όνομά του είναι Ακάν. Είναι ένας πανίσχυρος πολέμαρχος, με τηλεκινητικές ικανότητες και μεγάλο στρατό μισθοφόρων, ο οποίος έχει βλέψεις για παγκόσμια κυριαρχία. Επίσης, βρίσκεσαι σε μια περιοχή της Μόσχας, όπου όλοι θέλουν να σε σκοτώσουν. Όλοι, εκτός από έναν περίεργο Βρετανό ονόματι Τζίμι, ο οποίος εμφανίζεται σε διάφορες μορφές (!) και ο οποίος μπορεί να είναι με το μέρος σου, αλλά δυστυχώς δε μπορείς να είσαι σίγουρος. Αν καταφέρεις να επιβιώσεις και να λύσεις το μυστήριο, τότε ίσως καταφέρεις να αποκαλύψεις και την αλήθεια που κρύβεται πίσω από την άγνωστη ταυτότητά σου. Καλή τύχη, Χένρι. Απ’ ό,τι φαίνεται, θα σου χρειαστεί!

Η άποψή μας: Εντάξει, αυτό δεν είναι ταινία. Είναι εκτροχιασμός τρένου. Είναι αγώνας ταχύτητας. Είναι το να οδηγείς ένα αμάξι που πιάνει από μηδέν τα 100 χιλιόμετρα σε 1 δευτερόλεπτο. Είναι ένα πανηγύρι βίας, ατελείωτου κυνηγητού και ποταμιών αίματος. Το ξαναλέω: ταινία δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις επ' ουδενί. Ίσως θα ήταν καλύτερα το «Hardcore Henry» να το κριτίκαρε ένας gamer! Γιατί, δεν νομίζω πως τούτο το πράγμα μπορεί να αφορά νορμάλ ανθρώπους, που πηγαίνουν στο σινεμά για να δουν ένα... έργο! Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει πως οι δημιουργοί του έριξαν πολύ δουλειά. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει το εντυπωσιακόν του πράγματος. Δεν μπορεί παρά ως θεατής, πολλές φορές να αναρωτηθείς με το σαγόνι ανοιχτό και τα μάτια σου διεσταλμένα «πώς το έκαναν αυτό οι π... τηδες»! Πτώσεις από τον ουρανό, μάχες μέσα σε ασανσέρ, σκηνές με εν κινήσει αυτοκίνητα, φλογοβόλα, πορνεία, τα πάντα όλα έχει ο μπαχτσές.

Αυτό που δεν... έχει είναι οι απαραίτητες ανάσες! Να σταματήσει για λίγο το παραλήρημα βρε αδελφέ και να επεξεργαστεί και ο εγκέφαλος τι έχεις δει μέχρι το σημείο της ανάσας! Μπα, εκεί το βιολί του ο σκηνοθέτης! Να μην μιλήσουμε και για δεύτερο επίπεδο, έτσι; Ήμαρτον! Αυτό που βλέπετε, αυτό είναι η (άντε, θα χρησιμοποιώ τον όρο καταχρηστικά) ταινία. Μπουμ, μπουμ, μπουμ και κλωτσοπατινάδα! Ο Χένρι είμαστε εμείς (αλί και τρισαλί) και δεν έχουμε και φωνή – ένα από τα έξυπνα στοιχεία της ταινίας. Γιατί το «Hardcore Henry» δεν στερείται εξυπνάδας. Ούτε χιούμορ στερείται – και μας το δίνει κυρίως μέσω των πολλαπλών μεταμορφώσεων του Sharlto Copley, του ανθρώπου (;) που ο Robo-soldier (και όχι -cop) Χένρι πρέπει να εμπιστευθεί. Η αλήθεια είναι πως ο Copley, γνωστός μας κυρίως από τη συμμετοχή του στις ταινίες του Neill Blomkamp «District 9», «Elysium» και «Chappie», φαίνεται να το καταδιασκεδάζει. Oh well, δεν χρειάζεται και πολλά πολλά.

Και για κάθε Henry εμείς θα έχουμε να αντιτείνουμε τον Chev Chelios του Jason Statham, από τις δύο ταινίες «Εκτός ορίων». Εκεί, μάλιστα, ο ρυθμός ήταν ιλιγγιώδης αλλά το όλον είχε γούστο, περισσότερη πλάκα και λιγότερη σοβαροφάνεια. Ας είναι... ΥΓ: Ο Tim Roth έχει έναν ρόλο (;) συνολικής διάρκειας ίσα με 3 – 4 λεπτά, οπότε, μην τρώτε παραμύθι και πάτε να δείτε την ταινία επειδή παίζει ο Tim Roth...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2016 από την Odeon

(Γκουχ-γκουχ) Payback

του gaRis (@takisgaris)

“To My big fat greek Wedding είναι μια ταινία για ειδικό κοινό: Έλληνες της αμερικανικής ομογένειας, εστιάτορες με τριαντάρες κόρες της παντρειάς, που κάνουν αερόμπικ με «Zorba the Greek» στη διαπασών (...) Οι αμερικανοί κριτικοί ακόμη ρεύονται με ευχαρίστηση αυτό τον γιγαντιαίο μουσακά, αλλά εμείς…καλά, μασάει η κατσίκα taramas; (τα κουκούτσια στο τασάκι παρακαλώ!)”

Εεεπ...αυτό δεν είναι, δηλαδή είναι η κριτική μου για τον προ 14ετίας προγονιό αυτούνου του σήκουελ, που όχι μόνο ήφερε πίσω $368Μ στα $5Μ που κόστισε αλλά χάρισε και μία υποψηφιότητα σεναρίου στην Τούλα Πορτοκάλος / Nia Vardalos από τη Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπα και συχνή θαμώνα του δικού μας Τορόντο στον Κάναδα. Κατόπιν μιας αποτυχημένης μεταφοράς του κόνσεπτ στη μικρή οθόνη και δυο χλιαρούτσικες προσπάθειες ακόμη (My Life in Ruins και I Hate Valentine’s Day) η Νία παίρνει ξανά John Corbett α λα μπρατσέτα μετά του ευρυτέρου ελληνόσογου και φκιάνει μπακλάβα πολλαπλής σίτκομ επίστρωσης με ψήστη τον - του Nanny McPhee – Kirk Jones. Και τη φορά δαύτη αρχίζω και μασώ εγώ τον ταραμά – μαζί με τα κουκούτσα...

Διότι εδώ και 5 χρόνια έγινα ομογενής ελληνοκαναδός, σουλατσάροντας νοσταλγικά μεταξύ Serano Bakery στην Pape και σουβλακερί Messini επί της Greektown / Danforth αναπνέοντας τον ίδιο αέρα με τους πιο κλισέ κι από αληθινούς ελληναράδες του στόρυ. Επίσης, είχα το προνόμιο να παρακολουθήσω το έργο μαζί με το δικό μου σόι και δεκάδες άλλους εκπροσώπους του Γένους στην αίθουσα και το γέλιο έπεσε με το καντάρι. Τότε λοιπόν ήρθε η επιφοίτησις: Ο Γάμος α λα Ελληνικά 2, είναι η ίδια ταινία με την πρώτη, συν την ιδιαιτέρως ταλαντούχα νεαρά Έλενα Καμπούρη των Labor Day και Men, Women & Children και πιθανότατα θα παραμείνει εσαεί αναλλοίωτη γιατί, όπως το τάγκλαϊν, People Change – Greeks Don’t.

Κοιτάς τη μάνα Ελλάδα και η ψυχή φτάνει στο χώμα. Γυροβολάς στην νέα γη και αισθάνεσαι στην καλύτερη μιαν αμηχανία για το τι πιστεύει ο μέσος συνομιλητής σου, περί αυτού που η Ελλάδα αντιπροσωπεύει εν έτι 2016. Με το συμπάθιο, αλλά γειασάν του ελληνοπρεπεστάτου ζεύγους Hanks - Wilson που στήριξαν τη Nia να προβάλει μια Ελλάδα γραφική μα περήφανη, κολλημένη μα γεμάτη βαθύ συναίσθημα, νταλκά και Ώπα της! Το ότι ελάχιστη σχέση έχει στην πραγματικότητα αυτή η παλιακή, ναϊφ προσέγγιση με τον νεοέλληνα που έχει χάσει την πυξίδα εν μέσω της κρίσης, το λογίζω στα συν. Και μην το ξεχάσω. Ο 88χρονος Michael Constantine που υπάρχει πια ως ηθοποιός μοναχά για αυτό το πρότζεκτ θα έπρεπε να βρεθεί - εάν υπάρχει βραβευτική διακιοσύνη - στην Απονομή των Όσκαρς με το Wintex στο χέρι φυσικά, εξηγώντας πως και απόγονοι του Μεγαλέξανδρου είμαστε και κάθε αγγλική λέξη έχει ρίζα ελληνική. Ότι πράττω κι εγώ δηλαδή σε καθημερινή βάση, εκπαιδεύοντας την (οκτάχρονή μου) Τίνα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2016 από την UIP

Η ζωή είναι γυναίκα

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η ελπίδα θα προέλθει από τους απελπισμένους

Ο Jose Luis Rugeles γεννήθηκε στη Μπογκοτά της Κολομβίας στις 3 Οκτωβρίου του 1968. Είναι σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας, με πάνω από 15 χρόνια εμπειρίας στο χώρο της διαφήμισης και των βιντεοκλίπ – για τα διαφημιστικά του έχει βραβευτεί σε διεθνή φεστιβάλ του είδους, όπως αυτά των Καννών και της Νέας Υόρκης. Το 1995 ίδρυσε την εταιρεία παραγωγής Rhayuela Films, μέσα από την οποία γύρισε και την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «García» (2010), η οποία απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας Moviecity στο Διεθνές Φεστιβάλ της Καρταχένα και το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ του Γραμάδο στη Βραζιλία. Το Alias Maria είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του και συμμετείχε στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών του 2015, ενώ απέσπασε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Χάιφα, το παλαιότερο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Ισραήλ.

Οι ηθοποιοί που συμμετέχουν σε τούτη την ταινία είναι όλοι ερασιτέχνες. Για το ρόλο της Μαρία ο σκηνοθέτης είδε 2000 κοπέλες για να καταλήξει τελικά στην Karen Torres, την οποία έχρισε πρωταγωνίστριά του. Οι συμμετέχοντες ως ηθοποιοί στην ταινία έλαβαν μέρος σε θεατρικά workshops όπου πήραν τα μοναδικά μαθήματα υποκριτικής με τα οποία οπλίστηκαν για να βγάλουν εις πέρας το βαρύ φορτίο που τους φορτώθηκε στις πλάτες τους.

Η υπόθεση: Η Μαρία, μία 13χρονη αντάρτισσα, επωμίζεται μια παράτολμη αποστολή την οποία πρέπει να φέρει εις πέρας μαζί με άλλους τρεις νεαρούς πολεμιστές: να μεταφέρει το νεογέννητο παιδί του διοικητή της στην ασφάλεια μιας γειτονικής πόλης, περνώντας μέσα από πυκνή ζούγκλα, κι ενώ γύρω τους μαίνονται οι βίαιες διαμάχες ανάμεσα στους αντάρτες και στις παραστρατιωτικές δυνάμεις. Και η ίδια είναι έγκυος και γνωρίζει πως η τεκνοποιία είναι κάτι απαγορευμένο για τους αντάρτες. Οπότε, πρέπει να κάνει έκτρωση.

Όμως, δεν ξέρει τι επιθυμεί πραγματικά: να προχωρήσει με την έκτρωση ή να κρατήσει το έμβρυο και να γεννήσει; Καθώς δένεται με το παιδί του διοικητή της, αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια τα μητρικά της ένστικτα. Θα τα καταφέρει να φέρει εις πέρας την αποστολή της; Θα επιβιώσει αυτή και οι σύντροφοί της; Και τι θα κάνει τελικά σε σχέση με το αγέννητο μωρό της;

Η άποψή μας: Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch), υπάρχουν πάνω από 11.000 στρατολογημένα παιδιά στην Κολομβία. Σύμφωνα με άλλες πηγές, περίπου 20.000 οπλοφορούν. Τρομακτικά νούμερα που καταδεικνύουν πως σε μια άλλη γωνιά του κόσμου, μακριά από τη δική μας, η ανθρωπότητα πάει κατά διαόλου. Είναι συγκλονιστικό αυτό που προσπαθεί να πει η ταινία. Το... πρόβλημα είναι πως δεν το... λέει και τόσο «εύγλωττα». Τι θέλω να πω;

Ο σκηνοθέτης επιλέγει μια γραμμή αφήγησης που αφήνει έξω ψυχολογικά τον θεατή. Δεν τον εμπλέκει συναισθηματικά. Ο Rugeles αποφεύγει όλα τα τερτίπια τόσο του μελοδράματος όσο και του θρίλερ για να τραβήξει το ενδιαφέρον του θεατή. Είναι τόσο σίγουρος για τη δύναμη του θέματός του που το προσεγγίζει περισσότερο αφαιρετικά απ' όσο χρειάζεται. Με φυσικό φωτισμό, που ορισμένες φορές δυσκολεύει τον θεατή να καταλάβει τι συμβαίνει στις νυχτερινές σκηνές (μόνο να μαντέψει μπορεί από αγκομαχητά) και με μεγάλα διαστήματα χωρίς καθόλου διαλόγους, η ταινία έχει πρόβλημα και με τον ρυθμό της. Εντάξει, ο σκηνοθέτης σέβεται τον θεατή, δεν τον καθοδηγεί, δεν τον μανιπουλάρει, τον αφήνει να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του. Μόνο που τον αφήνει... πολύ μόνο!

Θα πρέπει ο θεατής να γνωρίζει από πριν τι συμβαίνει στην Κολομβία, για τις μάχες στη ζούγκλα ανάμεσα στους αριστερούς αντάρτες και την δεξιά πολιτοφυλακή, για το παιδομάζωμα ένθεν και ένθεν, για τις μάχες στη ζούγκλα, για μια χώρα κατεστραμμένη, σπαρασόμενη, ανήμπορη να αντιδράσει στις φρικαλεότητες. Εμμέσως, ο σκηνοθέτης κάνει κριτική και στους αντάρτες (οι κοπέλες χρησιμοποιούνται ως σκεύη ηδονής, δεν πρέπει να τεκνοποιούν, η γυναίκα του διοικητή, όμως, επιτρέπεται), αλλά η πολιτική του ματιά είναι ξεκάθαρη. Συνοψίζοντας, η καρδιά της ταινίας και οι προθέσεις του σκηνοθέτη βρίσκονται στο σωστό μέρος, ο μέσος θεατής, όμως, ποσώς θα ενδιαφερθεί για μια ταινία που δεν απλώνει το χέρι της για να τον συναντήσει κάπου στη μέση.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2016 από την Weird Wave

Από παλιά, ήταν ο καπιταλισμός, ηλίθιε!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Κατά πως φαίνεται, στο παρελθόν ήταν πιο εύκολο να αποκτήσει κανείς ταξική συνείδηση

Όταν ψάχνεις, βρίσκεις! Αυτό δεν είναι το πρώτο ελληνικό ντοκιμαντέρ που ασχολείται με τη σφαγή στο Λάντλοου. Προηγήθηκε το ντοκιμαντέρ «Palikari», μόλις το 2014! Η περίληψη για εκείνο το ντοκιμαντέρ έγραφε τα εξής: «Η σφαγή του Λάντλοου και η δολοφονία του Έλληνα μετανάστη και συνδικαλιστή Λούη Τίκα (Ηλία Σπαντιδάκη) αποτελεί μία από τις κομβικές στιγμές του αμερικάνικου εργατικού κινήματος και ενώνει, έναν ολόκληρο αιώνα μετά, τις ΗΠΑ του 1914 με τις εργατικές και μεταναστευτικές διεκδικήσεις της Ελλάδας του 2014. Η Λαμπρινή Θωμά και ο Νίκος Βεντούρας αναζήτησαν τις μνήμες, την ιστορία και την κληρονομιά του Λούη Τίκα και του Λάντλοου στο Κολοράντο και μίλησαν με κορυφαίους ιστορικούς, καλλιτέχνες και απογόνους ανθρακωρύχων, καταγράφοντας τα σημάδια που άφησε στο σώμα της εργατικής Αμερικής μιά τραγωδία που πολλοί προσπάθησαν να ξεχαστεί».

Ομολογώ πως εκείνο το ντοκιμαντέρ δεν το είχα δει. Ομολογώ πως δεν είχα ακούσει καν την ιστορία. Ομολογώ πως δεν γνώριζα ούτε και το τραγούδι του Woody Guthrie «Ludlow Massacre». Ομολογώ πως μας έχουν φλομώσει με άχρηστες πληροφορίες και μας έχουν αποκρύψει σημαντικά γεγονότα που έχουν να κάνουν με την πάλη των τάξεων. Ομολογώ πως αυτό το ντοκιμαντέρ είναι, αν μη τι άλλο, αποκαλυπτικό!

Η υπόθεση: Ο Πόλεμος του άνθρακα του Κολοράντο είναι η πιο βίαιη και αιματηρή σελίδα του εργατικού κινήματος της Αμερικής. Σε αυτήν τη μετωπική σύγκρουση μεταξύ του Ρόκφελερ και του συνδικάτου των ανθρακωρύχων, σημαντικό ρόλο έπαιξαν 500 Έλληνες που αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά του αντάρτικου στρατού που έφτιαξε το συνδικάτο για να εκδικηθεί τη Σφαγή του Λάντλοου – τις δολοφονίες 20 γυναικόπαιδων και του ηγέτη των Ελλήνων Λούι Τίκα στις 20 Απριλίου του 1914. Το ντοκιμαντέρ αφηγείται την άγνωστη ιστορία αυτής της σύγκρουσης, φωτίζοντας τον ιδιαίτερο ρόλο των Ελλήνων, μέσα από μαρτυρίες απογόνων τους στο Κολοράντο, συνεντεύξεις με Αμερικανούς και Ελληνοαμερικανούς ιστορικούς και σπάνιο αρχειακό υλικό (βίντεο-συνεντεύξεις επιζώντων απεργών, φωτογραφίες, άρθρα εφημερίδων, κείμενα ντοκουμέντα και τραγούδια).

Η άποψή μας: Στις 20 Απριλίου 1914, μια μέρα αφού γιορτάστηκε το ορθόδοξο Πάσχα στον καταυλισμό από σκηνές που είχαν στήσει οι 1200 απεργοί ανθρακωρύχοι, παρακρατικοί, πληρωμένοι φονιάδες και πολιτοφύλακες επιτέθηκαν στον καταυλισμό, σκότωσαν τρεις από τους ηγέτες της απεργίας (του Λούη Τίκα, του έσπασαν το πρόσωπο με μια καραμπίνα και μετά τον πυροβόλησαν πισώπλατα) και σκότωσαν συνολικά 19 με 26 άτομα. Τα περισσότερα ήταν γυναικόπαιδα που κρύφτηκαν σε ένα όρυγμα κάτω από μία από τις σκηνές, στις οποίες έβαλαν φωτιά τα ενεργούμενα της εξουσίας, οδηγώντας στο θάνατο από ασφυξία και από καύση.

Το δεκαήμερο που ακολούθησε τη Σφαγή του Λάντλοου, εξοργισμένοι απεργοί ανθρακωρύχοι, ζητώντας εκδίκηση, οπλισμένοι, σκότωσαν φρουρούς ορυχείων και ανατίναξαν πολλά ορυχεία και κτίρια. Η αιματοχυσία σταμάτησε μόνον όταν ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson, έστειλε στρατό να κατευνάσει τα πνεύματα! Ο Αμερικάνικος Στρατός ως ειρηνευτική δύναμη εντός Αμερικής! Να κάτι πρωτάκουστο! Η όλη κατάσταση θεωρείται η πιο αιματηρή εκδήλωση ταξικής πάλης που έλαβε χώρα εντός των ΗΠΑ!

Ναι, το ξέρω, αυτά που διαβάζετε τώρα δεν έχουν καμία σχέση με «κριτική», ούτε με «άποψη». Είναι παράθεση γεγονότων εν είδει εγκυκλοπαίδειας. Ναι, συμφωνώ, αλλά νομίζω πως εδώ η γνώση έχει τεράστια σημασία. Έχει τεράστια σημασία να γίνεις κοινωνός ενός γεγονότος που δεν διδάσκεται σε κανένα σχολικό βιβλίο! Σαν να μην έγινε ποτέ! Και είναι τρομερό να βλέπει κανείς πόσο εύκολα παλιότερα το προλεταριάτο, όχι λούμπεν μόνο ήταν, δεν ήξερε που παν τα τέσσερα! Σιγά μην ήξεραν οι ανθρακωρύχοι οι προερχόμενοι από τη Νότια Ευρώπη – που όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ, είχαν λιγότερη αξία για την εργοδοσία σε σχέση με ένα καλό μουλάρι! – τι έλεγε ο Μαρξ, τι σημαίνει Κεφάλαιο και τι Καπιταλισμός. Όταν όμως έχεις να αντιμετωπίσεις την κάννη του όπλου, όταν δεν έχεις τίποτε να χάσεις παρά μόνον τις αλυσίδες σου, τότε μια χαρά ταξική συνείδηση αποκτάς. Κι όχι μόνον αυτό: γίνεσαι ενεργός στην διεκδίκηση των αναφαίρετων δικαιωμάτων σου. Πόσο θλιβερή η σύγκριση με τη σημερινή εποχή! Όπου πλέον ο καπιταλισμός έχει βρει τρόπο να κοιμίζει τους εργάτες, να πετυχαίνει την λουμπενοποίηση, να κάνει τους πάντες να πιστεύουν στο αμερικάνικο όνειρο: ναι, αγαπητέ τύπε που τρως από τα σκουπίδια, είσαι κάποιος και κάποια μέρα θα έχεις «γυναίκες γύρω σου πολλές και υπηρέτες με ομοιόμορφες στολές και μια κουρσάρα με έναν οδηγό κι έναν αράπη με φτερό» (που έλεγαν και οι Μουσικές Ταξιαρχίες). Έχεις να χάσεις. Άρα, κοιμήσου. Άρα, διαίρει και βασίλευε. Άρα, άιντε θύμα άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο.

Αυτό που λέει ο Dan Georgakas στο τέλος είναι και όλο το ζουμί της ταινίας: οι Έλληνες που ζουν τώρα στην Αμερική είναι κατά βάση εύποροι και ή δεν θέλουν να θυμούνται γεγονότα όπως η Σφαγή στο Λάντλοου όπου δολοφονήθηκαν αγωνιστές πρόγονοί τους ή τα έχουν ήδη ξεχάσει. Η ιστορία έχει όμως έναν τρόπο να επαναλαμβάνεται και η Μνήμη είναι ένα από τα πιο ουσιαστικά όπλα που διαθέτουμε. Έχει γίνει πολύ δουλειά πάνω σε αρχειακό υλικό, οι συνεντεύξεις είναι άψογες, το ντοκιμαντέρ κυλάει με ρυθμό, θα το θέλαμε περισσότερο κινηματογραφικό και λιγότερο τηλεοπτικό, αλλά αυτό είναι ένα ελάχιστο ψεγάδι πάνω σε ένα πολύ σπουδαίο έργο Μνήμης. Γιατί στη συγκεκριμένη περίπτωση σημασία έχει αυτό που λέει το ντοκιμαντέρ κι όχι το πως το λέει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2016 από την New Star

Κανκερος?

του zerVo (@moviesltd)

Η επιστήμη επισήμως, τον όρο της μαρκίζας τον χρησιμοποιεί για να εκφράσει στην ορολογία της, την έννοια του Ύπνου. Και πιο συγκεκριμένα του καλού Ύπνου, εκείνου που κατά την διάρκεια του, θα λάβει χώρα κι ένα πανέμορφο όνειρο, κατά προτίμηση ρεαλιστικής υφής, σαν αληθινό που λέμε, συντροφεύοντας κατά τον καλύτερο τρόπο τις ώρες της απόλυτης ξεκούρασης μας. Της ιατρικής μελέτης, χρήζει, συνεπώς, το αντίστροφο, όταν το πρόσωπο δεν καταφέρνει να βυθιστεί σε λήθαργο, παραμένει ξάγρυπνος παρόλες τις προσπάθειες του να κοιμηθεί, φαινόμενο που λογικώς, αποκαλείται Insomnia. Στο Somnia, λοιπόν, όπως είναι ο εγχώριος (και σαφώς πιο πιασάρικος) τίτλος του φιλμ Before I Wake, οι όροι αντιστρέφονται. Αν σε πάρει στην αγκάλη ο Μορφέας είναι Κακό, οπότε καλύτερα να τον αποφύγεις, μπας και βγει κανείς ζωντανός...

Έχοντας πέσει σε βαρύτατη κατάθλιψη, μετά από τον απροσδόκητο θάνατο από πνιγμό, μέσα στην μπανιέρα του σπιτιού τους, του δεκάχρονου γιου τους Σον, η Τζέσι και ο Μαρκ, κατόπιν υποδείξεων των ψυχιατρικών τους συμβούλων, θα πάρουν την δύσκολη απόφαση να υιοθετήσουν ένα συνομήλικο ορφανό αγόρι, υποκαθιστώντας έτσι την τεράστια απώλεια. Για εκείνο που δεν είναι προετοιμασμένοι, βάζοντας τον μικρό στο σπιτικό τους, είναι πως ο Κόντι, διαθέτει το μεταφυσικό χάρισμα, κατά την διάρκεια του ύπνου του, να προκαλεί αληθοφανείς οπτασίες στο περιβάλλον του. Γεγονός που αρχικά θα προβληματίσει τους θετούς του γονείς, μα κατοπινά θα τους προκαλέσει ιδιαίτερα ευχάριστα συναισθήματα, καθώς βασικός πρωταγωνιστής των όσων φανταστικών θα βιώσουν, θα είναι το πεθαμένο τους παιδί.

Μια κατάσταση που στο διάβα του χρόνου όμως, θα έχει ανεξέλεγκτες προεκτάσεις, αφού μαζί με τις θετικές παραισθήσεις, το κατώφλι της φαντασίας θα διαβεί και ο αποκρουστικός και φονικός Κανκερος, σατανάς που στοιχειώνει τους εφιάλτες του πιτσιρίκου και που κάθε του παρουσία, θα σημάνει και την εξαφάνιση όσων βρίσκονται παρόντες στο σκηνικό. Με τα φαινόμενα να παίρνουν διαστάσεις ικανές να ξεσηκώσουν την αντίδραση της μικρής τοπικής κοινωνίας, μα και των αστυνομικών αρχών, κάποιος πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να ξετυλίξει το κουβάρι των ορθολογικών εξηγήσεων, γύρω από το μεταφυσικό συμβάν. Και ο κλήρος θα πέσει στην πενθούσα μητέρα, που με κανέναν τρόπο δεν μπορεί να αποδεχθεί πως το μονάκριβο αγόρι της, την έχει εγκαταλείψει για πάντα...

Εν αρχή λοιπόν, το κλίμα που κτίζει ο μπόμπιρας για να κεντρίσει το ενδιαφέρον των περί αυτώ, που καλούνται να του δείξουν πατρική αγάπη και στοργή, είναι παραμυθένιο. Πεταλούδες, πολύχρωμες, λαμπερές, φωτεινές, σαν ζωγραφισμένες τυλίγουν την ατμόσφαιρα και συνάμα με τους ήχους του soundtrack μαγεύουν τον αέρα και ορίζουν αισιόδοξο feeling. Νάτο φαντάζεσαι το Butterfly Effect. Κατοπινά, όταν σαν σε ολόγραμμα, το λατρεμένο πρόσωπο που εδώ και καιρό κλαίμε, εμφανίζεται από το πουθενά, πιο ζωντανό και από τους ζωντανούς, περνά από το νου σου η παραβολή του "i see dead people". Ρε λες κι αυτοί να τα έχουν κακαρώσει και να μας δουλεύει και αυτό το σενάριο, ψιλό γαζί? Άμα πλέον, μέσα από τα απευκτέα nightmares, σκάει μύτη και ο Φρέντι Κρούγκερ, τότε πια είσαι βέβαιος, πως ετούτος ο ντιρέκτορας, ονόματι Mike Flanagan, μάλλον έριξε στο μούλτι, όλες τις horror δημιουργίες που του έχουν κάνει κλικ, μπας και βγάλει το δικό του αριστούργημα...

Για να είμαι ειλικρινής, το προηγούμενο πόνημα του σκηνοθέτη, με τον τίτλο Oculus, μου είχε δημιουργήσει αισιόδοξες εντυπώσεις για το μέλλον του, πόσο μάλλον, όταν τα στούντιο τον έχουν βάλει σε θέση οδηγού για ακόμη τρεις (πολυαναμενόμενες) ταινίες τρόμου, το δεύτερο μέρος του Ouija, το καινούργιο Hush, μα και την μεταφορά στο πανί της νουβέλας του φοβερού και τρομερού Stephen King, Gerald's Game. Εδώ όμως ο 38χρονος εκπρόσωπος του σινεμά του τρόμου, το χάνει ολοσχερώς, αδυνατώντας να στηρίξει την ιστορία του σε στέρεες βάσεις, μην φτιάχνοντας ποτέ ατμόσφαιρα σασπένς και κυρίως, μην αφήνοντας σε καμία στιγμή τον θεατή του να παραδοθεί στην βασικότερη προσταγή των έργων του genre: Ναι αυτό που βλέπω, το παρανοϊκό και το απίστευτο, μπορεί και να συμβεί! Συνεπώς και με το τέμπο να κυλά σε υποτονικούς κτύπους, απόντων των χρειαζούμενων στιγμών έντασης, το φιλμάκι όχι απλά δεν τρομάζει, αλλά σε κάνει να νιώθεις και υπερβολικά άβολα στην καρέκλα για ένα δίωρο.

Λένε πως καταλύτης για την επιτυχία ενός φιλμ σαν το Somnia, πάντα είναι η ερμηνεία του νεότερου του καστ, συνήθως ανήλικου, ίσως και μονοψήφιου αριθμού χρόνων. Σε αντίθεση με όσα υποστήριξαν οι περισσότεροι, για το πως απέδωσε τον ρόλο του στο Room, εγώ προσωπικά δεν είχα θετική άποψη, ούτε τότε, συνεπώς ακόμη περισσότερο τώρα, που η διαρκής έκφραση απάθειας και ψιλοαδιαφορίας του μικρούλη Jacob Tremblay, μάλλον δεν ταιριάζει με το γενικότερο φοβιστικό ύφος. Ρίχνοντας περισκόπιο στην απόδοση των ενήλικων, δε, πρέπει να ομολογήσω πως δεν έχω δει πιο ντεφορμέ τον Thomas Jane, που τρόμαξα να τον γνωρίσω πίσω από την, μάλλον "τραβηγμένη" μάσκα του Steven Tyler.

Συνεπώς τα βάρη εκ των πραγμάτων, αλλά και από την εξέλιξη της πλοκής, πέφτουν πάνω στους αδύναμους ώμους, της όμορφης, πλην πενιχρού τάλαντου Kate Bosworth, που διαθέτει την μελαγχολία μεν στην ματιά, δεν έχει όμως το κύρος να οδηγήσει την τελική πράξη της (αλλόκοτης μέχρι ενός σημείου, σε βαθμό που πίστεψα πως χάθηκε κάποιο reel) κορύφωσης σε ύψη αξιοπρεπή. Κουρασμένη η ματιά του θεατή, να δώσει τις εξηγήσεις της και να βγάλει ένα κάποιο συμπέρασμα, όταν εν μέσω γιγάντιων σεναριακών οπών στο σεντόνι, πάρει σερβιρισμένο το τι ακριβώς τρέχει, είναι πλέον πολύ αργά. Το paranormal αίσθημα έχει πάει περίπατο παίρνοντας μαζί του και το Somnia, που όπως συμβαίνει κατά κόρον με τους εκπροσώπους του είδους, άφησε πάμπολλες υποσχέσεις, μα εντέλει στο φινάλε δεν τήρησε ούτε καν τις βασικές...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2016 από την Tanweer

Διχασμένο κορμί!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τι αξία έχουν οι όρκοι αν δεν μπορείς να τους πατήσεις;

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ιταλίδας σκηνοθέτριας Laura Bispuri. Το σενάριο της ταινίας Vergine Giurata / Sworn Virgin, βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Elvira Dones. Συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου του 2015, ενώ την πρώτη πανελλήνια προβολή της την έκανε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου προβλήθηκε ενταγμένη στο πλαίσιο του τμήματος «Ματιές στα Βαλκάνια» - κι εκεί ήταν που την είδαμε κι εμείς.

Για την καλύτερη κατανόηση του τι συμβαίνει στην ταινία, παραθέτουμε κομμάτι του δελτίου τύπου, το οποίο αναφέρεται στο φαινόμενο της ορκισμένης παρθένας: «Το δικαίωμα για μια γυναίκα να δηλωθεί ως άντρας, να συμπεριφέρεται σαν άντρας και να αποκτήσει όλα τα δικαιώματα του άντρα, όπως ορίζει το έθιμο του Κανούν αποκλειστικά για τους άντρες, είναι αναγνωρισμένο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι αυτό το φαινόμενο βρίσκεται σε ισχύ εδώ και τουλάχιστον 200 χρόνια. Υπάρχουν ακόμα λίγες περιπτώσεις στις οποίες εφαρμόζεται ακόμη και σήμερα: περίπου 100 περιπτώσεις στο Κοσσυφοπέδιο και στις περιοχές κοντά στο αλβανικά σύνορα. Το φαινόμενο αυτό στο παρελθόν υπήρχε επίσης στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο και στη Βοσνία. Υποτίθεται ότι η γυναίκα είναι παρθένα, και, κατά συνέπεια, η αλλαγή αυτή γίνεται ώστε να φθάσει στη σεξουαλική ωριμότητά της. Απαιτείται πλήρης αποχή από τη σεξουαλική ζωή, ένας βασικός λόγος για τον οποίον αυτές οι γυναίκες ("burrnesh") έχουν ορκιστεί παρθένες ("virgjinat e bitume"). Αυτές οι γυναίκες ντύνονται σαν άνδρες, καθώς τα αντρικά ρούχα θεωρούνται ως ένα στοιχείο που νομιμοποιεί τον όρκο αλλαγής που δίνουν, ενώ παραδοσιακά γίνεται μια τελετή από δώδεκα άνδρες του χωριού της γυναίκας. Μετά την ορκωμοσία, η παρθένος έχει καθημερινά ανδρική συμπεριφορά. Παίρνει το όνομα ενός άντρα, έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει όπλο, να καπνίζει και να πίνει με τους άντρες σε χώρους όπου δεν επιτρέπονται οι γυναίκες. Επίσης αποκτά το δικαίωμα να πουλήσει, να αγοράσει και να διαχειριστεί την περιουσία της και μπορεί ακόμη και να λάβει μέρος στον πόλεμο ή σε βεντέτες μεταξύ των φυλών. Έχει ίσα δικαιώματα με τους άντρες, αλλά ποτέ δεν μπορεί να παντρευτεί ή να έχει σχέσεις με κανέναν από τα δύο φύλα».

Η υπόθεση: Η Χάνα Ντόντα, κορίτσι ακόμα, ξεφεύγει από το πεπρωμένο της να γίνει σύζυγος και υπηρέτρια – ένα μέλλον που επιβάλλεται σε όλες τις γυναίκες στα, απομακρυσμένα από τα αστικά κέντρα, χωριά της Αλβανίας. Με τη βοήθεια και την καθοδήγηση του ανθρώπου που την έσωσε από βέβαιο θάνατο, η Χάνα επικαλείται τον παλιό εθιμικό νόμο Κανούν και δίνει όρκο αιώνιας παρθενίας για να μπορέσει να κρατήσει όπλο και να ζήσει ελεύθερα, όπως οι άνδρες. Για τους συγχωριανούς της, η Χάνα γίνεται «ορκισμένη παρθένα» και παίρνει το όνομα Μαρκ.

Ωστόσο, μια ανησυχία υπάρχει πάντα κάτω από την ανδρική της περιβολή. Χρόνια αργότερα, τα δυσθεώρητα αλβανικά βουνά και η επιλογή της μοιάζουν πλέον με φυλακή. Ο «Μαρκ» αποφασίζει να ξεκινήσει για ένα ταξίδι που ανέβαλλε εδώ και χρόνια. Ταξιδεύει στην Ιταλία, προκειμένου να βρει την (ουσιαστικά κι όχι εξ αίματος) αδελφή της, η οποία το είχε σκάσει χρόνια πριν, μαζί με τον νυν σύζυγό της, με τον οποίο έχουν αποκτήσει και μια κόρη. Θα καταφέρει να κρατήσει τον όρκο του ο Μαρκ; Ή μήπως η ανθισμένη πλέον σεξουαλικότητα της Χάνα θα την οδηγήσει να τον σπάσει;

Η άποψή μας: Λατρεύουμε Alba Rohrwacher! Πώς ρε παιδί μου γουστάρουμε Βαγγέλη Μουρίκη όπου και να τον πετύχουμε; Αυτό! Η σχεδόν albino ηθοποιός από την Ιταλία είναι εξαιρετική σε όποιον ρόλο κι αν την έχουμε παρακολουθήσει. Και οι επιλογές της είναι συνήθως πολύ καλές ταινίες. Όπως τούτη εδώ. Που μπορεί να αναγνωσθεί ποικιλοτρόπως. Πχ, επιβίωση μιας γυναίκας σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Ή, πόσο η επιλογή του αυτοπροσδιορισμού μπορεί να έχει κόστος. Ή, υπάρχει δυνατότητα κάποιος να καταπνίξει τον ερωτισμό του, να τον καταπιέσει, να τον εξαφανίσει; Ή, τι είναι τελικά η οικογένεια, ποιος είναι ο ορισμός της και ποια η πραγματική της αξία; Η σκηνοθέτιδα της ταινίας με σταθερό χέρι μας κάνει κοινωνούς πέρα όλων των άλλων, ενός πολύ ενδιαφέροντος εθίμου της Αλβανίας, αυτό της ορκισμένης παρθένας. Όταν ο Μαρκ βλέπει τον Παλ, μια άλλη ορκισμένη παρθένα, πολλά χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση, καταλαβαίνει πως πρέπει να προχωρήσει. Να απεγκλωβιστεί από τη φυλακή στην οποία μπήκε μόνη της. Φταίει που και το σώμα της ζητάει να ικανοποιηθεί – και πριν πάει Ιταλία το... ικανοποιεί μόνος - η του/ της.

«Πονάει το σεξ;», ρωτάει την αδελφή της (είπαμε, όχι εξ αίματος αλλά εξ ουσίας). «Είναι σαν το κάψιμο όταν πίνεις ρακή» της απαντάει εκείνη. «Τις περισσότερες φορές που το κάνεις εύχεσαι να μην το είχες κάνει» συνεχίζει. «Αλλά όταν γίνεται σωστά, είναι τέλεια», ολοκληρώνει. «Σαν να σε φυσάει ο αέρας πάνω στα βουνά της πατρίδας δηλαδή», συμπεραίνει ο Μαρκ – και ναι, έχει και χιούμορ η ταινία. Και το ταφικό έθιμο στη συγκεκριμένη περιοχή της Αλβανίας έχει ενδιαφέρον και οι σκηνές της συγχρονικής κολύμβησης έχουν τη σημασία τους (γιατί είναι άλλο αυτό που βλέπουμε πάνω από το νερό κι άλλο αυτό που συμβαίνει μέσα στο νερό). Το τελικό μήνυμα της ταινίας είναι αν μη τι άλλο αισιόδοξο: κάθε φορά που τολμάς να παρατήσεις κάτι δεδομένο, τα βάζεις με την ασφάλεια και τη σιγουριά σου. Την έκβαση του αποτελέσματος δεν μπορεί να τη γνωρίζεις τουλάχιστον όμως σαν έτοιμος από καιρό διεκδικείς κάτι καλύτερο. Κι αυτό από μόνο του είναι σπουδαίο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2016 από την AMA Films

Στον Αλπικό Παράδεισο...

του zerVo (@moviesltd)

Για τους σημερινούς 45άρηδες, μικρούληδες μαθητές δημοτικού εκεί στις αρχές των 80s, το όνομα της Χάιντι πρέπει να είναι συνυφασμένο με το ημίωρο διάλειμμα από τις σχολικές υποχρεώσεις τους, όντας το απογευματινό "μικι μάους", μεταξύ των λιγοστών επιλογών που είχε κανείς να παρακολουθήσει στο χαζοκούτι. Εννοείται πως στο πέρασμα του χρόνου, εκείνα τα 52 επεισόδια του θρυλικού γιαπωνέζικου anime, αφιερωμένα στην ανέμελη παιδούλα, βγαλμένη από την έμπνευση της Johanna Spyri, επαναλήφθηκαν δεκάδες φορές για τους ενίοτε ανήλικους θεατές τους. Στο άκουσμα της γνώριμης εκείνης μουσικούλας των τίτλων αρχής, δεν νομίζω κανείς - ενήλικος πια - να μην έγνεψε νοσταλγικά στο κορίτσι που έμεινε για πάντα πιτσιρικάκι, χοροπηδώντας στα πολύχρωμα ορεινά λιβάδια. Συναίσθημα που εύκολα ξυπνά και στην πιο πρόσφατη, το λιγότερο αξιοπρεπή, κινηματογραφική εκδοχή του παραμυθιού...

Ορφανή από γονείς και έχοντας από νωρίς μείνει στην εποπτεία της αδελφής της μητέρας της, Ντέτε, η επτάχρονη Χάιντι, μεγαλώνει δίχως την αγάπη και την στοργή που έχει ανάγκη το κάθε παιδί της ηλικίας της. Καθώς η θεία της χρειαστεί να εργαστεί μακριά από τον τόπο της, στην Φρανκφούρτη, θα αναγκαστεί να αφήσει το παιδί στην φύλαξη του μοναδικού συγγενή που της έχει απομείνει, του στρυφνού, κατά πως πιστεύει όλο του χωριό και μοναχικού παππού της, που ζει σε μια αγροικία, παρέα με τις κατσίκες του στις πλαγιές των Άλπεων. Εκεί το κορίτσι, απελευθερωμένο από τα πρέπει της ζωής στην μεγαλούπολη, θα γευτεί και την παραμικρή χαρά που θα της προσφέρει η φύση, θα γίνει φίλη με τον επίσης μικρούλη βοσκό Πέτερ και θα μοιράσει τόση αγάπη στον παππού της, ώστε κι εκείνος να νιώσει πως η ζωή του αποκτά καινούργιο νόημα...

Κι επειδή πάντα τέτοιου είδους παράδεισοι, για τον καθένα, είναι πολύ καλοί για να είναι αληθινοί, από το πουθενά θα εμφανιστεί η παρακινούμενη από ανεξήγητη υπευθυνότητα θεία, για να αποσπάσει βιαίως την μικρή από τα χέρια του Αλπέχ, για να την στείλει εσώκλειστη, σε σπίτι εύπορης κοινωνία της πρωτεύουσας, ώστε να μεγαλώσει κατά πως πρέπει, μαθαίνοντας γραφή, ανάγνωση, μα και καλούς τρόπους. Κι από εκεί που ποτέ δεν ένιωσε την παραμικρή καταπίεση στα καταπράσινα κορφοβούνια, τώρα η Χάιντι αναγκάζεται να ζήσει σαν φυλακισμένη πίσω από τους τοίχους του διαμερίσματος, κάτω  από τις απαιτητικές προσταγές της δασκάλας Δεσποινίδας Μέιερ, αναπολώντας την ανεμελιά και το κέφι που έζησε δίπλα στον παρεξηγημένο παππού...

Δεν πρέπει να είναι και πολλοί εκείνοι που δεν γνωρίζουν ή δεν θυμούνται τα βασικότερα στοιχεία της πλοκής, που γι χάρη του σεναρίου εκτυλίσσεται σε τρεις πράξεις. Εν αρχή στο γαλήνιο βουνό, κατοπινά στην φασαριόζα και περιοριστική πόλη, για να επιστρέψει η δράση για το συγκινητικό και εν μέσω ενός πραγματικού θαύματος φινάλε, στο πανέμορφο χιονισμένο οροπέδιο, δίπλα στο μικρό σπιτάκι του αγρότη γερο-μαραγκού. Και αυτή την γραμμική πορεία αφήγησης ακολουθεί και η (ακριβή, για τα μέτρα του άγνωστου σινεμά της χώρας) Ελβετική παραγωγή, που επιμελείται σκηνοθετικά ο βραβευμένος και ως ντοκιμαντερίστας, Alain Gsponer.

Σε αντίθεση με τον πολύ πιο παιδιάστικο χαρακτήρα του κινουμένου σχεδίου, αλλά και της πιο γνώριμης κινηματογραφικής εκδοχής, εκείνης του 1937 με την Shirley Temple, το παρόν πόνημα, που χρονικά εκτυλίσσεται κάπου στις αρχές του περασμένου αιώνα, ειδικά στο δεύτερο μέρος του, μέσα στο κλειστοφοβικό διαμέρισμα των Σέσεμαν, δημιουργεί συνθήκες που ενδέχεται να στενοχωρήσουν, προσωρινά, τους μικρότερους, ηλικιακά, των θεατών που θα σπεύσουν να το απολαύσουν στην μεγάλη οθόνη. Γεγονός που αυτομάτως θα ανεβάσει και τα επίπεδα της εκτόνωσης τους, ενόσω το μικρό κοριτσάκι θα επιστρέψει μια και καλή εκεί που ανήκει, στο βουνό, ξάπλα στην πρασινάδα, με τα ζωάκια αγκαλιά και το παιχνίδι με τον τσοπανάκο να κρατά ολημερίς.

Σε ικανοποιητικό βαθμό η φωτογραφία, των απέραντων Sound Of Music Αλπικών εκτάσεων, με φόντο τα καταγάλανα ουράνια, δημιουργεί την κατάλληλη ευθυμία, σε αντιδιαστολή με την σκοτεινιά και το περιοριστικό κλίμα του βαρύτατα επιπλωμένου αστικού σπιτιού. Στο επίκεντρο όλων αυτών, η εντελώς διαφορετική από την μπουλούκα Χάιντι της TV, η Anuk Steffen με το σπινθηροβόλο βλέμμα, τα ατημέλητα μπουκλάκια και την νυχτικιά αντί ρούχου, φτιάχνει μια κάπως διαφορετική ηρωίδα από αυτή που έχουμε συνηθίσει, φέροντας ελαφρώς σε αγοροκόριτσο. Εξίσου όμορφες οι παρουσίες των νεαρών ηθοποιών - ο απίστευτος φάτσας Πέτερ κλέβει την παράσταση - όχι όμως και των μεγάλων, που μοιάζουν σαν να απαγγέλλουν ποίημα με τις ατάκες τους. Εξαίρεση φυσικά, ορίζει η ερμηνεία του Bruno Ganz, που εκτοξεύει το συνολικό λέβελ της παραγωγής με την παρουσία του ως γερο-Αλπεχ. Αρκεί, ακόμη και σε ετούτο το χαλαρών απαιτήσεων έργο, να παρατηρήσει κανείς την έκφραση του στην σεάνς του αποχωρισμού για να πειστεί για το τεράστιο μέγεθος του.

Γοργή σε ρυθμούς, διασκεδαστική, έξυπνη, με αυξομειώσεις συναισθηματικές και βεβαίως το απαιτούμενο χάπι εντ, είναι η πιο πρόσφατη εκδοχή της Heidi, που με συνεπήρε ευχάριστα για δυο ωρίτσες, παρότι δεν ήμουν και τόσο θετικά προκατειλημμένος. Η νοσταλγία πάντως ξεχείλισε και για λιγάκι ταξίδεψα ξανά εκεί πίσω στις εποχές που τα χρόνια μου ήσαν ίσα με της μικρής, όταν η πλατεία και οι αλάνες, γεμάτες από φωνές και πιτσιρικαρία, αποτελούσαν τους δικούς μας παραδείσους, τις δικές μας πλαγιές, τα δικά μας λιβάδια. Ύστερα ήρθαν τα τάμπλετ και τα X-Box και παρέα με τους υπερπροστατευτικούς κανόνες (μάλλον) κάτι άλλαξε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Απριλίου 2016 από την Odeon