Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Iron Man 3	Feelgood	3	85			20.951	171.892
2	Evil Dead	Feelgood	2	32			9.750	25.708
3	The Call	Village	1	27			6.949	6.949
4	The Croods	Odeon	4	63			6.893	50.535
5	Trance	Odeon	1	14			3.805	3.805
6	Scary Movie 5	Odeon	5	17			3.093	45.026
7	Chinese Zodiac	Audiovisual	2	19			2.135	6.477
8	Great Expectations	Odeon	4	10			1.247	11.319
9	Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού	-	1	1			850	850
10	The Place Beyond The Pines	Seven	5	9			849	34.280

Το κεφάλι του για ένα εκατομμύριο! Μια καταπληκτική αστυνομική ιστορία, ορίζει την θεματική βάση της ολοκαίνουργης ταινίας του εκκεντρικού Takashi Miike, ενός από τους πλέον χαρισματικούς δημιουργούς που έχει αναδείξει το νεότερο σινεμά της χώρας του Ανατέλλοντος Ήλιου. Το φιλμ Shield Of Straw (ο τίτλος στην πατρίδα του είναι Wara No Tate) που το σενάριο υπογράφει ο Tamio Hayashi πάνω στην ομώνυμη πολυδιαβασμένη νουβέλα του Kazuhiro Kiuchi, αφηγείται την μεταγωγή του νεαρού ύποπτου για ανθρωποκτονία Κουνιχίντε Κιγιομάρου, από το αστυνομικό τμήμα της Φουκουόκα στην πρωτεύουσα Τόκιο, προκειμένου να παραστεί στην δίκη για το αδίκημα. Μόνο που ο ζάπλουτος παππούς του αδικοχαμένου θύματος, έχει διαλαλήσει σε κάθε μέσο επικοινωνίας, αμοιβή 1000000 γιεν, σε όποιον καταφέρει να σκοτώσει τον δολοφόνο της εγγονής του κατά την διάρκεια της μεταφοράς. Το ταξίδι των 1200 μιλίων, θα αποδειχτεί κόλαση για τους τέσσερις έμπειρους αστυνομικούς, που πρέπει να ξεπεράσουν τους επίδοξους φονιάδες σε κάθε γωνία και να παραδώσουν τον κακοποιό ζωντανό στην δικαιοσύνη. Η ταινία έχει ήδη ανοίξει στους κινηματογράφους της Ιαπωνίας με σημαντική επιτυχία, ενώ το επόμενο ταξίδι της θα είναι στο διεθνές φεστιβάλ των Καννών, όπου θα συμμετάσχει στο διαγωνιστικό του τμήμα.

Στην δημιουργία του σκηνοθέτη των καλλιτεχνικά αναγνωρισμένων Ichi The Killer, Jusan Nin No Shikaku και Ichimei, πρωταγωνιστούν μεγάλα αστέρια της γιαπωνέζικης σκηνής, όπως οι Takao Osawa, Nanako Matsushima, Tatsuya Fujiwara, Kento Nagayama και Tsutomu Yamazaki

Στις δικές μας αίθουσες? Ελπίζουμε...

Η οικογένεια μας ενώνει. Η οικογένεια μας διαλύει! Με την κυκλοφορία του πρώτου τρέιλερ, μιας εκ των πολλών οσκαρικών αποστολών της πολύπειρης σε τέτοιου είδους ζητήματα Weinstein Company, του δραματικού August: Osage County, ξεκινά η προωθητική περίοδος του, που πρόκειται να ολοκληρωθεί στις 8 Νοεμβρίου όταν και το φιλμ θα κάνει την επίσημη πρώτη του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού και τιμημένου με Πούλιτζερ έργου της Tracy Letts, που εδώ έχει αναλάβει και την συγγραφή του σεναρίου, έχοντας την σκηνοθετική συνεργασία του αξιόλογου John Wells, που η πρώτη του δημιουργική δουλειά, το The Company Men, δεν είναι περάσει απαρατήρητη. Το θέμα περιγράφει την κρίση που περνά η αποτελούμενη μόνο από γυναίκες φαμίλια των Γουέστον, καθώς τα μέλη της επιστρέφουν στα πάτρια εδάφη και οι ρότες τους διασταυρώνονται ξανά, όχι με ευχάριστα αποτελέσματα, κυρίως λόγω της αρνητικής συμπεριφοράς της δυσλειτουργικής μητέρας αφέντρας της οικογένειας. 

Τι καλύτερο για τον συγκεκριμένο ρόλο από την μεγαλύτερη ηθοποιό της κινηματογραφικής ιστορίας Meryl Streep, που λογικά δεν θα δυσκολευτεί διόλου να καταχωρήσει το όνομα της σε μια ακόμη πεντάδα υποψηφιοτήτων της Ακαδημίας. Πόσο μάλλον όταν θα έχει για υποστήριξη της, την επιλεκτική πλέον Julia Roberts, που επίσης θεωρείται από τα φαβορί για τις Nods, αλλά και τους Abigail Breslin, Benedict Cumberbatch, Ewan McGregor, Juliette Lewis, Dermot Mulroney και Chris Cooper.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013.

Στα 372 μίλια πάνω από την επιφάνεια της γης, η θέα κόβει την ανάσα! Παίρνουμε μια βαθιά αναπνοή, αφήνουμε τεχνηέντως την βαρύτητα να χαθεί και αφηνόμαστε στο κενό για να απολαύσουμε το πρώτο τρέιλερ της νέας δραματικής ιστορίας που αφηγείται ο ταλαντούχος Alfonso Cuaron, στην καινούργια του δημιουργία Gravity. Μια ταινία που ήδη έχει καθυστερήσει, για πολλούς και διαφόρους λόγους, περισσότερο από ένα χρόνο να κάνει την εμφάνιση της, μολονότι ακριβή, θεαματική και συνεπώς ιδιαίτερα ελκυστική στην ματιά του σινεφίλ. Η Δόκτορας Στόουν, μια εξαιρετική επιστήμονας, λαμβάνει μέρος για πρώτη φορά σε διαστημική αποστολή, μαζί με τον βετεράνο αστροναύτη Ματ Κοβάλσκι. Κατά την διάρκεια μιας βόλτας ρουτίνας στο κενό, ο σταθμός τους θα καταστραφεί, αφήνοντας τους να αιωρούνται ανήμποροι στο απόλυτο σκοτάδι. Η αδυναμία της παραμικρής επικοινωνίας με την Γη, έχει αυτομάτως σημάνει και το χάσιμο έστω και μιας ελπίδας για να επιστρέψουν πίσω ζωντανοί. Το σενάριο της ταινίας υπογράφει ο ίδιος ο Μεξικάνος δημιουργός των Great Expectations, Y Tu Mamá También, Harry Potter and the Prisoner of Azkaban και Children of Men, μαζί με τον γιο του Jonas. Η Warner Bros έχει προγραμματίσει να κυκλοφορήσει το Gravity σε όλο τον κόσμο - με ειδικότητα στους κινηματογράφους που έχουν σήμανση IMAX - σε τρισδιάστατη φόρμα στις 4 του ερχόμενου Οκτώβρη!

Η Βαρύτητα διαθέτει πάντως πέρα από εντυπωσιακά ειδικά εφέ, ένα εξαιρετικό πρωταγωνιστικό ντουέτο, που για πρώτη φορά ενώνει στην μεγάλη οθόνη τις δυνατότητες του. Η Οσκαρούχα για το The Blind Side, Sandra Bullock και ο Οσκαρούχος για την Syriana George Clloney, συνθέτουν ένα πανίσχυρο ερμηνευτικό δίδυμο, που χρειάζεται να ξεδιπλώσει μεγάλο μέρος των ικανοτήτων του, ώστε να αποδώσει τους μοναχικά ιδιόμορφους ρόλους του.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013.

Από κοινού η Imagine Entertainment και η Seine Pictures έδωσαν σήμερα στην δημοσιότητα το τελικό τους πλάνο για την κινηματογραφική βιογραφία, του μεγαλύτερου ποδοσφαιριστή - ίσως - στα χρονικά του λαοφιλέστερου των αθλημάτων, του μάγου Πελέ. Σε παραγωγή του Brian Grazer (Apollo 13, A Beautiful Mind) το φιλμ θα παρακολουθήσει την πορεία του Βραζιλιάνου γητευτή της στρογγυλής θεάς, από τα νεανικά του χρόνια, στις φτωχογειτονιές του Ρίο, μέχρι την στιγμή της απόλυτης καταξίωσης, οδηγώντας την χώρα της σάμπας, στην κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου του 1958 στα γήπεδα της Σουηδίας, χρονιά που πήρε και τον τίτλο του σπουδαιότερου μπαλαδόρου του κόσμου. Σκηνοθέτες και υπέυθυνοι για την συγγραφή του σεναρίου, είναι τα αδέλφια Michael και Jeff Zimbalist (The Two Escobars) και σκοπός της διανομής είναι να καταφέρει να κυκλοφορήσει το Pele The Movie λίγο πριν την έναρξη του Μουντιάλ, που θα λάβει χώρα το καλοκαίρι του 2014 στην χώρα των Καριόκας. Η επίσημη αφετηρία του pre production του έργου αναμένεται να γίνει με όλες τις τιμές στις Κάννες, κατά την διάρκεια των εκδηλώσεων του φεστιβάλ του Μαΐου, εκεί που πρόκειται να παραστεί και ο ίδιος ο μυθικός Έντσον Αράντες Ντο Νασιμέντο, ο γνωστότερος στον φίλαθλο κόσμο ως Πελέ, για να προμοτάρει ο ίδιος το φιλόδοξο πρότζεκτ.

Ακούστε! Είμαστε περικυκλωμένοι από μια ομάδα οπλισμένων αντρών! Μια πραγματική ιστορία, που το αίσιο και ηρωικό της φινάλε ύμνησε μέχρι και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα αποτελεί την θεματική βάση του θρίλερ, που υπογράφει ο μετρ της αληθοφάνειας Paul Greengrass, με τον τίτλο Captain Phillips. Βρισκόμαστε στο 2009 και το φορτηγό πλοίο αμερικάνικων συμφερόντων MV Maersk Alabama, υπό την καθοδήγηση του Καπετάνιου Ρίτσαρντ Φίλιπς, πλέει στα ανοικτά της Αφρικής, εκεί που θα δεχτεί την επίθεση τεσσάρων αδίστακτων Σομαλών πειρατών. Μετά από πολύωρη και άνιση μάχη, οι Αφρικανοί θα καταλάβουν το πλοίο και θα πιάσουν ομήρους τα μέλη του πληρώματος. Πρόκειται για την πρώτη στα σύγχρονα χρονικά υπόθεση κατάληψης καραβιού με σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών, που έληξε μετά από άμεση παρέμβαση των πεζοναυτών, έχοντας φυσικά και την συνδρομή των επί τρεις ημέρες κάτω από αυστηρή επιτήρηση ομήρων. Το φιλμ που υπογράφει ο δεξιοτέχνης δημιουργός των Bourne Supremacy, Bourne Ultimatum,. Bloody Sunday, United 93 και Green Zone, Θα κάνει την επίσημη πρώτη του στους κινηματογράφους στις 11 Οκτωβρίου από την Sony.

Το θερμόμετρο της παραγωγής, δίχως άλλο πάντως εκτοξεύει στα ύψη η παρουσία του πολύπειρου και πολυβραβευμένου Tom Hanks, που κρατά τον κεντρικό ρόλο του δυναμικού πλοιάρχου, οικογενειάρχη, πατέρα δύο παιδιών, που έδωσε μια παθιασμένη μάχη για να μην υποστεί το παραμικρό κανένας από τους συνεργάτες του.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013.

What Are You Doing? Καινούργια φιλμική αναζήτηση για τα αδέλφια Coen, αυτή την φορά ταξιδεύει πίσω στην άνιση δεκαετία του 60, αναζητώντας τα ίχνη ενός τραγουδοποιού της αμερικάνικης λαϊκής μουσικής. Βασισμένο σε πραγματική ιστορία, εκείνη του αριστερών πεποιθήσεων μουσικού και ακτιβιστή Dave Van Ronk, όπως την εξέδωσε στα απομνημονεύματα του με τον τίτλο The Mayor Of McDougal Street, είναι το φιλμ Inside Llewyn Davis, που αποτελεί μια παραγωγή του χρυσοφόρου για το χαρισματικό ντουέτο, Scott Rudin, ελέω του θριάμβου του No Country For Old Men. Το ταξίδι του τραγουδιστή στην αφιλόξενη για το ύφος του Νέα Υόρκη, με τον δυνατό πυρήνα όμως του Γκρίνουιτς Βίλατζ, ορίζει την μεγάλη, όσο και φιλόδοξη, επιστροφή του Joel και του Ethan στην ενεργό δράση, θα κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους από την CBS στις 6 Δεκεμβρίου, στοχεύοντας με αξιώσεις να παίξει και στην Οσκαρική κούρσα.

Με πολλές ελπίδες να πετύχει τον σκοπό του - πέρα από το σενάριο, που αποτελεί πάντα το δυνατό στοιχείο των Coen - στους ρόλους, εφόσον διαθέτει μια ισχυρή διανομή αποτελούμενη από τους Oscar Isaac που υποδύεται τον κεντρικό χαρακτήρα, Carey Mulligan, John Goodman, Garrett Hedlund, F. Murray Abraham και Justin Timberlake.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2013.

του Danny Boyle. Με τους James McAvoy, Rosario Dawson, Vincent Cassel, Tuppence Middleton, Lee Nicholas Harris

Directing just like DJing

του gaRis (@takisgaris)

Είναι ότι του έχω αδυναμία; Μήπως το αξίζει με το παραπάνω; Μέτρα. Trainspotting. Slumdog Millionaire. 127 Hours. 28 Days Later. Με αυτή τη σειρά. Danny Boyle. Καυτός, ζεματιστός. Σκηνοθεταράς. Σινε-κινητικός ταχυδακτυλουργός. Με φόρα (γυρισμένη λίγο πριν) από τα περσινά London Olympics. Είναι DJ- μαέστρος στις οθονιές. Ντανταϊστής με περισσή αυθάδεια. Κυβιστής με αναρχική γεωμετρία. Δεν κάθεται στις δάφνες του. Τολμά και ρισκάρει. Παίρνει το art-heist b’ movie και του γυρνά το noir καύκαλο ανάσκελα. Παρέα γνώριμη κι εκλεκτική. Anthony Dod Mantle (Trainspotting) στο φακό. Rick Smith (Underworld) στο πλατό. Trance κύριοι. Υπνωτισμός και χάος. Ανατροπή τίγκα στις μπάμπουσκες. Η ταινία που είδε ο De Palma στον ύπνο του. Ξύπνησε κάθιδρος. Γιατί δεν είναι Danny Boy-le.

Επιμένω. Ο Boyle είναι ο Armin Van Buuren της κάμερας. Παίρνει την ομώνυμη τηλεταινία (2001) του σεναρίστα Joe Ahearne και την (ξαν)αποτελειώνουν παρεάκι. Διαμαντάκι. Τσιχλόφουσκα φράουλα με υποψία σαμπάνιας. Ο James McAvoy είναι αρτ-ντηλεράς. Στήνει κόλπο με τον υποκόσμιο Vincent Cassel. Είναι χαρτοπαίκτης. Του χρωστά λεφτά. Γκόγια – Γουίτσις ιν δη αίαρ. 1798. Αριστούργημα. 27 μύρια. Πάνω στη φάση όμως του επιτίθεται «αναίτια». Ο Cassel του απαντά με χτύπημα στο κεφάλι που του αφαιρεί προσωρινά τη μνήμη. Ο πίνακας αγνοείται. Η ψυχολόγα - υπνωτιστού Rosario – αμάναμάν - Dawson καλείται να βρει τα χαμένα. Εκεί ακριβώς χάνεται το τόπι. Ανατροπή και πέναλτι. Έγκλημα(τα) χωρίς τιμωρία. Όλοι βαθιά ένοχοι. Υστερόβουλοι. Ιδιοτελείς. Δικαιολογημένα αδικαιολόγητοι.

Ο Danny διασκεδάζει αφάνταστα. Καλό δικό του και (ημών) των hard core fans. Οι χαρακτήρες, υποδειγματικά παιγμένοι από την προαναφερθείσα τριπλέτα μένουν εκτεθειμένοι, κάπου χαμαί, όταν το καράβι ανακρούει πρύμναν καμιά δεκαριά φορές παραπάνω απότι αντέχει ο εγκέφαλος. Εκτός αν γουστάρεις ινσέψιο, αν και αμφιβάλλω πως οι ακραία Nolanικοί, αυτοί που ρεύονται όταν κλάνει ο αρχιερέας της υπεραυτάρεσκης βαρβατίλας θα εκτιμήσουν την βρωμοταινιούλα του Boyle. Στο τοποθετώ αλλιώτικα: Φαντάσου να ξεκινά από τη μια ο Cronie με το Eastern Promises και να χαιρετά χάφγουέη το τελευταίο ψυχομακελειό του Candelabra του Sodie, μιλώ για το μεθοδικά αποδομητικό νουάρ Side Effects. Ειδικά το τελευταίο δένει άψογα ως φλίπσάιντ του Trance.

Έτσι είναι όταν μεγάλοι σκηνοθέτες παίζουν με τα genre καταγώγια, χορτάτοι από οσκαρίδια και αποδέλοιπα παρελκόμενα. Σα τη γκόμενα που σου λέει ότι «αγορίνα, εγώ είμαι τόσο της κουλτούρας, που ακόμη και πάνω στη λεκάνη κάνω καλλιτεχνία». Εδώ παρεμβαίνει ασυνειδήτως στη σκέψη η στατσουέσκ Rosario που ή έχει φθάσει το μοντέλο έργων τέχνης στάτους ως γοητεία ή απλώς έχει ανεβάσει πολλές στροφές ερμηνευτικά διότι βάζει κάτω στο μπραντεφέρ τόσο τον Cassel που τουλάχιστον μιλά στρωτά αγγλικά για πρώτη φορά σε ταινία, όσο παραδόξως και τον αιώνια φέρελπι McAvoy ο οποίος έχει ακριβώς δυόμιση φορές το τάλαντο του McGregor. Για λοιπούς χαρακτήρες μη ψάχνεσαι, χάθηκαν στο χασαπακλάν - cutting room.

Για πες: Ναι, και αμέ, το Trance είναι μια φούσκα. Μόνο ο Lynch δηλαδή έχει δικαίωμα στη νονσενσική φιλμολαγνεία; Ο Danny Boyle είναι λαϊκό αγόρι. Παιχνιδιάρης και καραμπουζουκλής. Αστράφτει ο μάτης του ρε παιδί! Παρότι σύνολο κατώτερο των επιμέρους ηδονοβλεπτικών στιγμών του, το Trance σε στέλνει, κι αυτό είναι όλο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Μαΐου 2013 από την Odeon

του Brad Anderson. Με τους Halle Berry, Abigail Breslin, Morris Chestnut, Michael Eklund, Michael Imperioli, David Otunga

Πάρε Το Εκατό

του gaRis (@takisgaris)

Όταν βλέπω τρέιλερ με Halle Berry να σκούζει στο θάλαμο επιχειρήσεων του L.A.P.D. (βλέπε 9.1.1.) αρχινούν να σκάνε δέκα ατομικές βόμπες στο καύκαλό μου, με θύμησες από Cellular και το άλλο το τρελά κλαστροφόμπικ το Buried. Ξεκινά το b-thrillerάκι σε στυλ «Η Τρόικα πίκτσερς σε συνεργασία με την Αποθέωσις φιλμς» κι εκεί πέφτει η κόλα από το χέρι χαμαί. Λόγω τιμής! Προσπερνώ επίσης την καρακαούκα της Χάλι που σε ταξιδεύει βαθιά πέρα στα μέσα των 70s και προσδοκώ ανάσταση νεκρών (sorry Halle, αλλά μετά το Cloud Atlas η καριέρα σου μετήλθε του χάους…). Να σου πω κάτι; Ο Brad Anderson έδειξε ότι διαθέτει παϊδάκια με το The Machinist, οπότε, τσεκάροντας το bio του αντιλαμβάνομαι πως είναι ίσως η δεύτερη - και - τελευταία ευκαιρία του έπειτα από μια ισχνή τηλεοπτική καριέρα να διαπεράσει δυναμικά το mainstream.

Και το κάνει, όμως αυτό δεν επαρκεί καθώς εντελώς απρόσμενα, η πρώτη ώρα, κοντά 2/3 της θέασης, δείχνει ότι χάθηκε μεγάλη ευκαιρία για να σκοράρει σε ένα τόσο φθαρμένο είδος, όπως αυτό του serial killer prcedural. Το γέμιο πυροτεχνήματα στόρι του ζεύγους D'Ovidio (13 Ghosts) εστιάζεται στο πως παρά στο γιατί, ο οικογενειάρχης Michael Eklund απαγάγει τις νεαρές κοπέλες - θύματά του για να τους πάρει το σκάλπ. Οποτεδήποτε επιχειρεί να δώσει εξηγήσεις το θέμα του εκτροχιάζεται σε κακοτράχαλα λημέρια, μεταξύ Saw και φυσικά Silence of the Lambs, με την κακή (αντιγραφή) έννοια. Δες το παρόμοιο Maniac (με το χόμπιτ Elijah Wood) όπου το πετύχεις, το οποίο, κοπιάροντας μεν τον καταραμένο υπό τους ήχους Bowieχορό του Buffalo Bill, επιχειρεί μια εκ των ένδων θεώρηση -ερμηνεία των δαιμόνων, που στοιχειώνουν την παραπαίουσα σχιζοφρενική προσωπικότητα του καθέξιν και κατά συρροήν δολοφόνου.

Λίγα έχω να πω για την στα – κεραμίδια - απόδοση του Eklund, όμως φυλάω τα καλά αφενός για την πλέον 17χρονη, οσκαροπροταθείσα για το Little Miss Sunshine χαριτωμένη Abigail Breslin που τσιρίζει, κλαυθμυρίζει και τρομάζει εαυτήν κι αλλήλους πειστικότατα ως το έσχατο θύμα του ανωμαλεόνε, σε βαθμό που ανυπομονώ να τη δω σε έναν αληθινά ενδιαφέρον ρόλο φέτος στο οσκαρικότατο August: Osage County δίπλα στη La Streep. Όσο για την Berry, παρότι η εκτροπή του τελευταίου ημιώρου που την προβιβάζει από τηλεφωνήτρια αμέσου δράσεως σε Dirty Harry την εκθέτει ερμηνευτικά, ομολογώ ότι βαδίζει με συνέπεια στα βήματα του τρισμέγιστου Nicolas Cage, κοσμώντας διαδοχικές φθηνοπαραγώγες περιπετειωδών θρίλς, με ερμηνείες ψυχωμένες και εμφανώς άνω των απαιτήσεων του target group.

Για πες: Αυτού που εύκολα έφερε τα $17Μ ακριβώς εις τριπλούν με $51Μ σε εισπράξεις, δικαιώνοντας την… Τρόικα (να που αξιώθηκα να το γράψω κι αυτό) για την επιλογή να απορριφθεί ο Joel Schumacher ως σκηνοθετική επιλογή, παρότι είμαι βέβαιος ότι σε τέτοια περίπτωση θα φτάναμε σε μια γκραν γκινιόλ Αποθέωσις.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Μαΐου από την Village

του Έκτορα Λυγίζου. Με τους Γιάννη Παπαδόπουλο, Λίλα Μπακλέση, Κλεοπάτρα Περάκη, Βαγγέλη Κομματά, Χαράλαμπο Γωγιό

Για να τραφεί? Για να λησμονήσει? Ή για να πετάξει?

του zerVo (@moviesltd)

Διαβάζω στο προσεγμένο κείμενο του προμόσιον, την διαδρομή που έχει χαράξει στην υδρόγειο η ταινία: Τορόντο, Λονδίνο, Μπέλφαστ, Ρότερνταμ, Σεβίλλη, Μόντρεαλ, Ρέϊκιαβικ, Λοτζ, Γκέτεμποργκ, Χονγκ Κονγκ, Ταλίν! Αν μη τι άλλο είναι αξιοζήλευτο όλες αυτές οι πόλεις, που η καθεμιά ορίζει και μια πρόσκληση από φεστιβάλ, να ζητούν να εντάξουν το πόνημα σου στο καλαντάρι τους. Όμως... Ας υποθέσουμε πως όλοι αυτοί οι Ολλανδοί, Καναδέζοι, Βρετανοί, Κινέζοι, δεν έχουν ποτέ κάνει τσεκ ιν στην πρωτεύουσα μας, τι ακριβώς κατάλαβαν από την σοσιαλιστική γεωγραφία της, με ετούτη την δραματική, πολιτικότατη κραυγή? Ακόμη κι αν εντέχνως το φλούταρε ο δημιουργός στο κάδρο του, το τριγωνάκι που ορίζει η πολύβουη Πατησίων, το πολυσύχναστο Γκάζι και τα Μονμαρτρέ Εξάρχεια, ορίζουν στο μάτι - που δεν ξέρει την αλήθεια - το σανίδι που λαμβάνει χώρα η τραγωδία. Θα μου πεις αλλάζει κάτι, αν σπάσουν τα συνήθη σύνορα μέσα στα οποία κινείται κατά βάση το νέο ελληνικό σινεμά. Φυσικά και αλλάζει. Γιατί αν ο συμπαθέστατος, αξιόλογος και με ευθύβολη ματιά σκηνοθέτης, είχε ρίξει και κανένα βλέφαρο σε Δραπετσώνα, Ελευσίνα η κανέναν Ρέντη μεριά, που παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά διαλύονται για ένα τρακοσάρι στα καρνάγια και στις ράμπες και λιμοκτονούν πραγματικά, καθότι η μοίρα τους στέρησε κάθε συγγενική ή φίλια βοήθεια (και όχι το γινάτι του δικού μας τεμπελάρα εδωπά) τότε η απεικόνιση της αληθοπλασίας του θα ήταν πολύ πιο τίμια και ειλικρινής. Άσε που κι οι Σεβιγιάνοι, Λονδρέζοι και Τοροντίνοι, θα καταλάβαιναν πολύ καλύτερα τι παίζει σε αυτή την φουκαριάρα γωνιά του πλανήτη...

Στα 22 του μόλις χρόνια, ο Γιώργης, νιώθει την απόρριψη και την αποτυχία να σημαδεύουν την οποιαδήποτε πτυχή της ζωής του. Ερωτική, επαγγελματική, οικογενειακή. Στερημένος το γυναικείο χάδι μακρυά από την θαλπωρή της φαμίλιας του και με το όνειρο κάποια στιγμή να εκμεταλλευτεί το χάρισμα της μελωδικής του φωνής, να τρεμοσβήνει, βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης, καθώς αδέκαρος κι απελπισμένος, θα αντιληφθεί πως δεν διαθέτει ούτε τα βασικά, για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Βουτηγμένος στην ανέχεια και με το ένα μετά το άλλο τα δεινά να τον βομβαρδίζουν, θα ρίξει μια ματιά στο κλουβί του καναρινιού, του μοναδικού του συντρόφου. Τροφή! Έστω και καναβούρι...

Αφορμή από πραγματικές, όσο και απίστευτες εικόνες θλίψης που συμβαίνουν από άκρο εις άκρου της κατακερματισμένης πρωτεύουσας (κυρίως) ο έμπειρος θεατρικός σκηνοθέτης Έκτορας Λυγίζος, επιχειρεί την κινηματογραφική του, μεγάλου μήκους πρώτη, προσπαθώντας να τιθασεύσει ένα από τα μυριάδες δάκρυα που η ρημαγμένη ελληνική κοινωνία σκορπά μέρα νύχτα στο διάβα της. Όμορφα και συνετά σκεπτόμενος, προκειμένου να αναδείξει αυτό τον καθημερινό πόνο του νεοέλληνα, διαλέγει έναν υπαρκτό χαρακτήρα, τοποθετώντας τον στο επίκεντρο της εικόνας του, φορτώνοντας του συνάμα στην ράχη την κάμερα, τον καταγραφέα - ρεπόρτερ της αγωνίας και του τρόμου που νιώθει μέσα στην στυγερή μοναξιά του.

Δεν ζητά και πολλά ο κακομοίρης ο Γιώργος από την ζωή. Μια χείρα βοηθείας, που θα του δώσει την τόνωση για να ανέλθει έστω λίγο ψυχικά, να του δώσει ώθηση να ξεφύγει από τον πάτο του βαρελιού. Ψυχή όμως, καμία απάντηση από κανέναν, είτε ακούσια είτε εκούσια. Ο γερο-γείτονας ίσα που έχει να πληρώσει τα φάρμακα του, μάνα και πατέρας (μάλλον) τον έχουν διαγράψει λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς και το κορίτσι που κοζάρει πίσω από τις βιτρίνες δεν δείχνει να του δίνει σημασία. Άσε που όποια εργασία βρει, του προκαλεί πιο πολλή ξινάδα και από την κελαηδίνη που μασουλά, ελέω απουσίας όποιου άλλου φαγητού. Ψωροπερήφανος?

Εκεί ακριβώς είναι η ένσταση μου με την ανθρώπινα μελαγχολική ιστορία που ο Λυγίζος αναδεικνύει. Και η υγιής κόντρα μου με την δική του συλλογιστική. Τον εικοσάρη, λέει το φιλμ, δεν θα τον σώσει από τον γκρεμό η διατήρηση της αξιοπρέπειας του. Εγώ πάλι λέω πως το αγόρι την έχει ξοδέψει την αξιοπρέπεια προ πολλού. Τόσο στα μάτια του σπιτονοικοκύρη, του μαχητή στο μέτωπο παππού, της μαμάς, της χριστιανής κυρίας, του ενεχυροδανειστή, ακόμη και της πρόσχαρης και ανοικτής κοπελιάς που θα τον αγκαλιάσει, δίχως να τον πολυξέρει. Το κανάρι που γνωρίζει καλά το (θετικό κι αρνητικό) ποιόν του αφεντικού του όμως, ούτε αυτιά έχει για να ακούσει τον καημό του, ούτε στόμα για να διαλαλήσει πως του τρώει το φαί. Το καναβούρι, που λέμε, δίχως να κλείνουμε κανένα μάτι πονηρά, που ο Γιωργάκης καταβροχθίζει σε ποσότητες. Για να τραφεί? Για να λησμονήσει? Ή εντέλει για να πετάξει?

Για πες: Έστω και ερχόμενος σε κόντρα με τις αρχές του σεναρίου, που σίγουρα στο κομμάτι της δουλειάς, της οποιασδήποτε δουλειάς εννοώ εν έτι 2013 και όχι της Λυρικής που οραματίζεται αποκλειστικά το παλικάρι, κινηματογραφικά οι απόψεις του Boy αποδίδουν με τάξη τις προσταγές που ορίζει η new wave εγχώρια φιλμική σκηνή. Συνέπεια στον πρώτο χρόνο, κοινωνικός προβληματισμός, καλλιτεχνική δημιουργία με ελάχιστα ψιχία. Τις (όχι λίγες) αναίτιες προκλήσεις του σκριπτ τις προσπερνώ, αφού μόνο κακό μπορούν να κάνουν στο ποίημα του Λυγίζου, που πέρα από τις κατά τόπους μελετημένες αλληγορίες, δείχνει απίστευτες ικανότητες στην καθοδήγηση του ερμηνευτικού του εργαλείου, του πρωτάρη στο πανί Γιάννη Παπαδόπουλου, στην μακράν της δεύτερης, ποιοτικότερη απόδοση ανδρικού ρόλου της φετινής γαλανόλευκης (κάπου έπρεπε να την χωρέσω κι αυτήν) σοδειάς...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Μαΐου 2013 αποκλειστικά στον Danaos

του David Cholewa. Με τους Fabian Wolfrom, Gilles Barret, Blandine Marmigère, John Fallon

Πάμε να Γουστάρουμε!

του zerVo (@moviesltd)

- Λοιπόν παίδες, έχω κάτι λίγα λεφτουδάκια στην άκρη που δεν τα έχω ανάγκη, τι λέτε στήνουμε ένα ταινιάκι, να κάνουμε την πλάκα μας, να γουστάρουμε και να το γυρνοβολάμε μετά από cult σε cult κοινότητα να γίνουμε και διάσημοι? Κάπως έτσι πρέπει να το πέταξε το ιδεάκι στην κομπανία του ο David Cholewa πριν από κανά δυάρι χρόνια, για να πάρει σαν απάντηση ένα μεγαλοπρεπέστατο Yeeeeeah! Ονομάτισε λοιπόν τον ένα κολλητό του σεναριογράφο, μερικούς ακόμη με έφεση στις τεχνικές του κομπιούτερ, τους όρισε visual effects supervisors, τους πιο χωστούς τους επέλεξε για πρωταγωνιστές και νάσουτο το cast and crew πανέτοιμο για δράση. Οκ σύμφωνοι, με τα 150 χιλιάρικα του, ο πιτσιρικάς έφτιαξε μερικά παπαδάκια, που άλλοι δεν τα φτάνουν με τα δεκαπλάσια, αλλά σε καμία περίπτωση το Dead Shadows δεν το λες ολοκληρωμένη κινηματογραφική πρόταση. Από εκείνες τις βιντεοκασέτες που μια φορά κι έναν καιρό παρέμεναν για μήνες στα σκονισμένα αζήτητα των ραφιών, μπορεί...

Δέκα χρόνια μετά το ανεξήγητο φονικό της φαμίλιας του, μπροστά στα παιδικά του μάτια, ο Κρις προσπαθεί να κρύψει τα ψυχικά σημάδια που απέκτησε σε νεαρή ηλικία, ασχολούμενος ολημερίς με το να δίνει online συμβουλές για την χρήση των δικτύων. Την ημέρα που σύσσωμος ο πλανήτης αναμένει το πέρασμα ξυστά από την γη ενός γιγαντιαίου κομήτη, ο νεαρός θα γνωριστεί επιτέλους με την όμορφη γειτόνισσα του Κλερ, που θα τον καλέσει σε ένα πάρτι - γιορτή για την έλευση του τέλους του κόσμου. Μια νύχτα κεφιού και διασκέδασης όμως, που θα ανοίξει διάπλατα στο νυχτερινό Παρίσι τις πύλες της κολάσεως.

Για πες: Ασυζητητί οι - όχι λίγοι - φανατικοί οπαδοί του είδους, θα πετάξουν σκούφια για να συμμετάσχουν στο αιματηρό πάρτι που περιλαμβάνει από αγριεμένους Aliens μέχρι σιχαμερούς μεταλλαγμένους και από νεκροζώντανους ζόμπι έως μοχθηρούς και επεκτατικούς εξωγήινους. Οι εξηγήσεις που δίνει το χαλαρότατο στα πλαίσια του Δεν Βαριέσαι σενάριο όμως είναι το λιγότερο αστείες, όπως ακριβώς και οι ερμηνείες των ξανθομάλληδων απειρότατων "σταρς" που δηλώνουν το παρόν σε αυτό το πάμφθηνο scifάκι - φόρος τιμής στον Lovecraft, που για straight to DVD κατευθυνόταν και κάποιος περαστικός Χάλει του έδωσε μια και το έστειλε στις σκοτεινές μας αίθουσες.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Μαΐου 2013 από την Filmboy

Ο Cameron Bailey, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, και ο Δημήτρης Εϊπίδης, Επικεφαλής Διεθνούς Προγραμματισμού για το Φεστιβάλ, ανακοίνωσε σήμερα ότι η πόλη των Αθηνών, Ελλάδα, θα είναι το σημείο εστίασης του προγράμματος City to City για το 2013 στο 38ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.

“Το πρόγραμμα City to City αναζητά κινηματογραφικά hot spot σε ολόκληρο τον κόσμο", δήλωσε ο Bailey. “Θέλουμε να συστήσουμε το κοινό μας σε νέες γενιές κινηματογραφιστών που δεν φοβούνται να ξαναγράψουν τους κανόνες. Όταν αρχίσαμε να σκεφτόμαστε σχετικά με τις αιφνιδιαστικά πρωτότυπες ταινίες που πρόσφατα αναδύθηκαν από αυτήν την αρχαία και σύγχρονη πόλη, η τέλεια επιλογή για μας φέτος ήταν η Αθήνα".

“Μετά από μια μακρά περίοδο χειμερίας νάρκης, το ελληνικό σινεμά βρήκε τελικά το δρόμο της επιστροφής στο προσκήνιο. Μια σειρά νεαρών κινηματογραφιστών — με τους περισσότερους από αυτούς να έχουν μόλις τελειώσει την σχολή κινηματογράφου ή, στην καλύτερη περίπτωση, με μια-δυο ταινίες μικρού μήκους στο βιογραφικό τους — έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Εκεί όπου οι άλλοι έβλεπαν απόγνωση, εκείνοι έβλεπαν έμπνευση”, δήλωσε ο Εϊπίδης. “Δουλεύοντας με ελάχιστα μέσα, συχνά ανταλλάσσοντας υπηρεσίες ο ένας στις παραγωγές του άλλου, παρήγαγαν σε μεγάλες ποσότητες ταινίες που κέρδισαν την προσοχή σε ολόκληρο τον κόσμο. Αισιοδοξούμε ότι αυτό το νέο κύμα διεθνούς αποδοχής θα προσφέρει στο ελληνικό σινεμά την αυτοπεποίθηση να μεταδώσει το μήνυμά του από μια θέση όπου τα εθνικά σύνορα δεν θα έχουν σημασία πια”.

Αυτή είναι η πέμπτη χρονιά για τη σειρά City to City, η οποία προβάλλει κινηματογραφιστές που ζουν και εργάζονται σε μια επιλεγμένη πόλη, ανεξάρτητα από το πού γυρίζονται οι ταινίες τους. Ανάμεσα στις πόλεις που προβλήθηκαν σε παλαιότερα προγράμματα είναι το Τελ Αβίβ, η Κωνσταντινούπολη, το Μπουένος Άιρες και η Βομβάη. Η ανακοίνωση του προγράμματος City to City θα πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο. Το πακέτο εισιτηρίων θα είναι διαθέσιμο προς πώληση ξεκινώντας στα τέλη Ιουνίου. Το 38ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο διεξάγεται από τις 5 έως τις 15 Σεπτεμβρίου του 2013.