Εκείνος έχει ανακηρυχθεί ως ο πιο σέξι πρωταγωνιστής της χρονιάς κι εκείνη με την φρεσκάδα της ηλικίας αλλά και την ακαταμάχητη γοητεία της, κερδίζει πανεύκολα την ματιά του αντρικού κοινού. Ο Bradley Cooper και η Jennifer Lawrence, αφού επιχείρησαν για πρώτη φορά να συνυπάρξουν στα καρέ της ίδιας ταινίας στο τελευταίο πόνημα του David O' Russell, The Silver Linings Playbook, το οποίο θα προβληθεί μέσα στους επόμενους μήνες, θα συμπρωταγωνιστήσουν και στο φιλμ Serena, που βασίζεται στην ομότιτλη νουβέλα του Ron Rash από το 2008. Πρόκειται για την ιστορία ενός ζευγαριού, που στα 1929 αποφασίζει να μετακομίσει από την πολιτεία της Βοστόνης στην άγρια ζωή της Βόρειας Καρολίνα, προκειμένου να επιχειρήσει ένα καινούργιο ξεκίνημα. Κατά την διάρκεια της συμβίωσης τους στο επικίνδυνο φυσικό περιβάλλον, εκείνη (η Σερένα δηλαδή) θα πληροφορηθεί πως δεν είναι ικανή να φέρει στον κόσμο παιδιά, γεγονός που θα ξυπνήσει μέσα της τον φθόνο για τον γιο του συζύγου της, που τον έχει αποκτήσει με άλλη γυναίκα. Το δραματικού περιεχομένου φιλμ, που είχε βάλει στο στόχαστρο μέχρι και ο Darren Aronofsky, εντέλει θα σκηνοθετήσει η Δανέζα Susanne Bier, η τιμημένη με Όσκαρ δημιουργός του Haevnen, In A Better World.

Περισσότερα... »



by gaRis

The Oscar Race Is Over

> Στο πέρασμα του χρόνου έχω κατά κάποιο παράδοξο τρόπο διαμερισματοποιήσει όσα με καθορίζουν κινηματογραφικά, σημαντικό μέρος των οποίων είναι αναπόφευκτα τα Oscars. Υπάρχει πάντοτε ο αντίποδας των ταινιών υψηλών φιλμικών επιδιώξεων, αυτών που μόνο από σπόντα θα συναντηθούν με τα καλοφτιαγμένα μεν- φτωχά όμως σε καλλιτεχνικό ζωμό συναγωνιζόμενα projects στην κούρσα για το χρυσό. Αν είχα πέσει στην παγίδα να κουνήσω το δάχτυλο στην Ακαδημία για τις «γελοίες», «άδικες» και «υποβολιμιαίες» επιλογές ή (περισσότερο) μη επιλογές της, τότε θα γινόμουν τουλάχιστον γραφικός ή (έτι χειρότερο) κατευθυνόμενος από συγκεκριμένα στουντιακά συμφέροντα, κατηγορίες που τελούν εν αφθονία στα κατ’ εδώ λημέρια. Κοντολογίς: Όποιος πραγματικά ασχολείται με το άθλημα των oscarικών προβλέψεων, γνωρίζει ότι (μέσα στον επιφανειακώς «παραλογισμό» της) η Ακαδημία όλα εν σοφία εποίησεν. Οι υπόλοιποι ας αναμοχλευτούν στην φθηνού γούστου και ουτιδανούς ευκολίας στάση της κατ’επάγγελμα αντίρρησης – δήθεν «άποψης».

> Μισό λεφτό να σας δείξω τι σημαίνει άποψη. Σημαίνει στοιχεία και ακαμουφλάριστη κριτική ανάλυση. Εξηγούμαι: Σήμερα, 1η Φλεβάρη 2012, αποστέλλονται ταχυδρομικά τα ψηφοδέλτια για τους τελικούς νικητές της 84ης Απονομής. Τα Μέλη έχουν 3 (τρεις) εβδομάδες καιρό να τα επιστέψουν συμπληρωμένα με τις προτιμήσεις τους. Επιτρέψτε μου να επιμείνω όμως: Ό,τι κι αν ειπωθεί στο εξής, είναι κυρίως κουτσομπολιά που ελάχιστα θα επηρρεάσουν την τελική ανάδειξη των νικητών. Στην πραγματικότητα, το θέμα έχει λήξει εντός του διημέρου 28-29 Γενάρη με την απονομή των βραβείων των Ενώσεων Σκηνοθετών (DGA) και Ηθοποιών (SAG). Πάμε τώρα τα στοιχεία εκατέρωθεν, ώστε να το φτάσουμε λιγάκι παρακάτω:

DGA AWARDS

Η Ένωση Αμερικανών σκηνοθετών έχει περίπου 13.500 μέλη. Ξεκίνησε τις βραβεύσεις της στα 1948 και έχει «προβλέψει» τα όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας με μεγαλύτερη ακρίβεια από κάθε άλλη κινηματογραφική Ένωση μέχρι σήμερα. Να το γιατί:

A. Ο νικητής του βραβείου DGA έχει ταυτιστεί με τον Academy Award winner for best director σε όλες πλην 6 (έξι) περιπτώσεων (στο 90% των βραβεύσεων δηλαδή). Αυτές ήταν:

* 1968 DGA: Anthony Harvey (The Lion in Winter) – AMPAS: Carol Reed (Oliver!)

* 1972 DGA: Francis Ford Coppola (The Godfather) - AMPAS: Bob Fosse (Cabaret)

* 1985 DGA: Steven Spielberg (The Color Purple) – AMPAS: Sydney Pollack (Out of Africa)

* 1995 DGA: Ron Howard (Apollo 13) – AMPAS: Mel Gibson (Braveheart)

* 2000 DGA: Ang Lee (Crouching Tiger, Hidden Dragon) – AMPAS: Steven Soderbergh (Traffic)

* 2002 DGA: Rob Marshall (Chicago) – AMPAS: Roman Polanksi (The Pianist)

B. Η ταινία που σκηνοθέτησε ο νικητής των DGA πήρε και το Oscar Καλύτερης Ταινίας σε όλες πλην 13 (δεκατριών) περιπτώσεων (ποσοστό ταύτισης 79%). Να δούμε ποιες ήταν αυτές:

* 1948: (DGA) A Letter to Three Wives – (AMPAS) Hamlet

* 1951: (DGA) A Place in the Sun - (AMPAS) An American in Paris

* 1952: (DGA) The Quiet Man – (AMPAS) The Greatest Show on Earth

* 1956: (DGA) Giant – (AMPAS) Around the World in 80 Days

* 1967: (DGA) The Graduate - (AMPAS) In the Heat of the Night

* 1968: (DGA) The Lion in Winter - (AMPAS) Oliver!

* 1981: (DGA) Reds – (AMPAS) Chariots of Fire

* 1985: (DGA) The Color Purple – (AMPAS) Out of Africa

* 1989: (DGA) Born on the Fourth of July- (AMPAS) Driving Miss Daisy

* 1995: (DGA) Apollo 13 – (AMPAS) Braveheart

* 1998: (DGA) Saving Private Ryan (AMPAS) Shakespeare in Love

* 2000: (DGA) Crouching Tiger, Hidden Dragon- (AMPAS) Gladiator

* 2005: (DGA) Brokeback Mountain - (AMPAS) Crash

> Σα να μην φτάνουν όμως αυτά τα συντριπτικά στοιχεία, η ανέλπιστη (;) νίκη του παντελώς αγνώστου Michel Hazanavicious επί του σκηνοθετικού αμερικάνικου dream team (σκεφτείτε το λίγο) Scorsese –Allen – Payne- Fincher ξεκαθαρίζει ακόμη περισσότερο τα πράγματα υπέρ της τελικής επικράτησης του The Artist. Με έναν επιλέον ενισχυτικό παράγοντα που είναι η επικράτησή του στα PGA, βραβεία της ένωσης παραγωγών ταινιών, ο The Artist μοιάζει ακαταμάχητος. Στατιστικώς βέβαια, έχουν περάσει ήδη 6 (έξι) χρόνια μετά την τελευταία ασυμφωνία DGA – AMPAS (2005), οπότε δεν αποκλείεται τίποτα, θεωρητικά τουλάχιστον. Εκτός αν κοιτάξουμε προσεκτικά το που βρίσκονται από πλευράς υποψηφιοτήτων (και βραβεύσεων από τις σχετικές ενώσεις) οι 4 αντίπαλοί του στην οσκαρική κούρσα. Αυτά όμως… coming soon, μόνο στο moviesltd.



SAG AWARDS

> Η ένωση ηθοποιών γεννήθηκε το 1933, η ανάμειξή της όμως σε ετήσιες βραβεύσεις χρονολογείται μόλις στα 1995. Έκτοτε, τόσο σε επίπεδο υποψηφιοτήτων, όσο και ως προς την ανάδειξη του τελικού νικητή στις τέσσερις σχετικές (βλ. “acting”) οσκαρικές κατηγορίες, η επιρροή της εμφανίζεται κυρίαρχη, όχι φυσικά χωρίς επαρκή αιτιολόγηση: To σωματείο έχει εγγεγραμμένα περί τα 120.000 μέλη. Η Ακαδημία έχει ακριβώς 5.515 σύμφωνα με την τελευταία καταμέτρηση, τα οποία επιμερίζονται σε 15 κατηγορίες ανά επαγγελματική ειδικότητα. Προσέξτε τώρα: Aπό τα 5.515 μέλη, τα 1.183 είναι ηθοποιοί, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων είναι ταυτόχρονα μέλη του SAG. Αυτό μεταφράζεται σε ένα ποσοστό 21% επί του συνόλου της Ακαδημίας, περίπου το διπλάσιο σε αριθμό από καθεμιά από τις 14 λοιπές οσκαρικές συντεχνίες. Συνεπαγωγικά συνάγεται ότι οι προτιμήσεις των SAGs  καθρεφτίζουν σε σημαντικό βαθμό τις οσκαρικές επιλογές, όχι μόνο σχετικά με τον τομέα των καλύτερων ερμηνειών, αλλά και στο σύνολο των υποψηφίων, τουλάχιστον στις 8 βασικότερες κατηγορίες [ταινία-σκηνοθεσία-σενάρια (2)-ερμηνείες (4)].

Mε αυτά τα δεδομένα υπό μάλης προχωρούμε ακάθεκτοι να ερμηνεύσουμε (pun intended) τις κυριακάτικες κινηματογραφικές βραβεύσεις:

1. Νικητής της κατηγορίας καλύτερης ανδρικής ερμηνείας θα είναι ο George Clooney…της Γαλλίας.

Τά’ χουμε ξαναπεί. Ήταν η πολλοστή φορά για τον Clooney που η θάλασσα φαινόταν…γιαούρτι, καθότι τόσο η κατά κόρον βράβευσή του από ενώσεις κριτικών και Χρυσές Σφαίρες, όσο και η αντίστοιχη πορεία του The Descendants του έδιναν ως τώρα άνετο προβάδισμα. Τέλος εποχής μετά την επικράτηση του Dujardin στα SAGs. Δεν είναι μόνο η απόλυτη ταύτιση τα τελευταία 7 (επτά) χρόνια με τα Oscars ως προς τον νικητή στη συγκεκριμένη κατηγορία, είναι κυρίως το ότι μόνο 4 (τέσσερις) φορές στην ιστορία δεν έχει κερδίσει το αγαλματάκι ο νικητής των SAGs.

H φετινή μονομαχία θυμίζει έντονα την αντίστοιχη του 1998 μεταξύ Hanks – Benigni, όπου έγινε ακριβώς το αντίστοιχο colpo grosso στα SAGs, με την τελική (100% δίκαιη- sorry haters) επικράτηση του Roberto στα AMPASs. Διαχρονικά τώρα, ο Jean είναι μόλις ο 4ος Γάλλος ηθοποιός που είναι υποψήφιος, μετά τους Maurice Chevalier - The Big Pond (1929) και The Love Parade (1930), Charles Boyer- Fanny (1961) και Gerard Depardieu - Cyrano de Bergerac (1990). Κανείς τους δεν έδωσε στη νίκη στη Γαλλία. Με το που άκουσε ο Dujardin πως μπορεί να του λάχει εντέλει εκείνου η πρωτιά, άρχισε να τραγουδά "La Marseillaise" μονολογώντας αμέσως μετά: "Pressure. Big pressure."

2. To Oscar για Καλύτερο Β’ Ανδρικό Ρόλο βρίσκεται στην όπισθεν (pun intended) τσέπη του 82χρονου Christopher Plummer (Beginners), με την ανάσα της παλιοσειράς Max Von Sydow σαν απαλό αεράκι από πίσω (no pun intended).

O Plummer δεν έχει αφήσει τίποτε όρθιο στο σαρωτικό διάβα του: Ενώσεις κριτικών, National Board of Review, Los Angeles Film Critics Circle, Online Film Critics Society, Critics' Choice, Golden Globe, Screen Actors Guild. Είναι όμως κι αυτό το ρημάδικο, χτικιάρικο, έξω απεδώ (άσχετα αν κανείς δεν το έχει δει στην Ελλάδα) Extremely Loud & Incredibly Close που έχει τόσους φανατικούς υποστηρικτές στην Ακαδημία, ώστε να γίνει η ταινία με τις περισσότερες αρνητικές κριτικές που άρπαξε ποτέ υποψηφιότητα για Καλύτερη Ταινία (μαζί με αυτή του Von Sydow μόλις δύο συνολικά). Όπως υπήρξα σχεδόν ο μόνος παγκοσμίως που την περίμενε στα Oscars, έτσι δεν την αποκλείω για τη μόνη πιθανότητα να νικήσει.



3. Η Davis (The Help) θα παίξει τη βιόλα της, λυγίζοντας τη φτιαγμένη από σίδερο ερμηνεία της Meryl Streep (The Iron Lady).

Πως τα φέρνει η ειρωνεία της τύχης καμιά φορά: Η Streep, που περιμένει κοντά στα 30χρόνια το δεύτερο όσκαρ της στην κατηγορία, έχει (κρατηθείτε) 8 υποψηφιότητες στα SAG και 17 στα Oscars. H Viola, κολλητή της Meryl από το Doubt (για το οποίο προτάθηκαν αμφότερες για πρώτο και δεύτερο γυναικείο ρόλο αντίστοιχα), έρχεται με την κυριακάτικη νίκη της να φράξει το δρόμο στην Streep, η οποία συνεργάστηκε για πρώτη φορά στην καριέρα της στο μετριότατο The Iron Lady με τον μάγο των Oscars Harvey Weinstein, ώστε να πιεί ξανά οσκαρικό νερό. Αμ δε! Είναι κοντά μια δεκαετία από την πρώτη στα χρονικά επικράτηση μαύρης (κι όχι αφροαμερικανής, δε θέλω γελοιότητες) ηθοποιού (βλ. αλήστου μνήμης «σωματική» ερμηνεία Halley Berry στο Monster’s Ball), οπότε…Χώρια που η άνευ όρων επικράτηση του The Help (κι επί του The Artist) στα SAGs δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Μέμνησο κιόλας την απίστευτη επικράτηση της Bullock επί της Streep για το Blind Side, πάλι διαμέσου SAG. I rest my case right here.

4. H Octavia Spencer (The Help) θα κερδίσει εκτός απροόπτου το στέμμα με το…σκατό της (“eat my shit”), εκτός αν ο οδοστρωτήρας The Artist προσγειώσει στο podium την Berenice Bejo - χορεύοντας κλακέτες.

H Spencer είναι η αντίστοιχη περίπτωση Plummer. Τά’χει σηκώσει όλα και συνεχίζει ακάθεκτα προς την τελική επικράτηση. Το ζήτημα είναι ότι στην Ακαδημία δεν ψηφίζουν μόνο (ΕΥΤΥΧΩΣ) οι ηθοποιοί ειδάλλως το The Help θα μάζευε και τα ψιλά από το πάτωμα του χρεοκοπημένου Kodak Theater. Έχω μόνο μια σκέψη, ότι η σύγκρουση με την συνυποψήφια από την ίδια ταινία (σε μία από τις επτά περυσινές τις ταινίες) Jessica Chastain, ενδέχεται να της αφαιρέσει ψήφους, ώστε να δούμε τη Bejo να νικά, σύνηθες φαινόμενο ιστορικά που δεν συνέβη πάντως πέρυσι με το The Fighter (Melissa Leo vs Amy Adams),ενώ το είδαμε πρόσφατα με τα Doubt (Davis vs Adams) και Up in the Air (Farmiga vs Kendrick). To dark horse της πεντάδας είναι η shit-in the-sink Melissa McCarthy (Bridesmaids), η οποία θα σφράγιζε έτσι με την «ξεχωριστή» της ερμηνεία τη φετινή Απονομή, όπως στο παρελθόν η Marisa Tomei για το Cousin Vinny (1992) και η Mira Sorvino για το Mighty Aphrodite (1995).

5. And the Best Picture is…The Artist with a little help of…The Help.

Το κατόρθωμα του The Help στα SAGs δεν είναι διόλου αμελητέο. Πέτυχε το απόλυτο sweep (3/3, για Davis, Spencer και Best Ensemble), επίτευγμα που μόνο άλλες δυο ταινίες έχουν κατορθώσει. Πρόκειται για τα American Beauty (1999) και Chicago (2002) οι οποίες μάλιστα πήραν έπειτα και το όσκαρ καλύτερης ταινίας. Όχι αυτή τη φορά. Οι λόγοι:

* Καμιά ταινία δεν έχει κερδίσει τα τελευταία 22 (είκοσι δύο) χρόνια χωρίς υποψηφιότητα για καλύτερη σκηνοθεσία, ενώ μόλις 3 (τρεις) το έχουν κατορθώσει διαχρονικά

* Καμιά ταινία δεν έχει κερδίσει χωρίς υποψηφιότητα για καλύτερο σενάριο τα τελευταία 14 (δεκατέσσερα) και μόλις δύο τα τελευταία 56 (πενήντα έξι) χρόνια

* Καμιά ταινία δεν έχει κερδίσει χωρίς υποψηφιότητα για καλύτερο μοντάζ τα τελευταία 31 (τριάντα ένα) χρόνια και μόνο 9 (εννέα) στην ιστορία του θεσμού

* (Το συντριπτικότερο στοιχείο) Μόνο 2 (δύο) φορές στα 83 (ογδόντα τρία) χρόνια των Oscars έχει κερδίσει ταινία που δεν έχει προταθεί (όπως το The Help) στις παραπάνω κατηγορίες: Tα Wings (1927) και Grand Hotel (1932), 83 και 79 χρόνια πριν, αντίστοιχα.

Αντίθετα, ο The Artist έχει κερδίσει τα PGA και DGA, τα Golden Globes στην ευκολότερη κατηγορία του Comedy/Musical, είναι υποψήφιο σε όλες τις παραπάνω οσκαρικές κατηγορίες, με κυριότερους αντιπάλους το The Descendants, με εξουδετερωμένο τον Clooney από τον Dujardin και από την άλλη υπάρχει ο Hugo, χωρίς καμιά υποψηφιότητα στα SAGs και εξουδετερωμένο τον Scorsese στα DGAs από τον Hazanavicious. Εκτός αν κάποιος θεωρεί πιθανή τη νίκη του Woody με το Midnight In Paris. Ναι, κι εγώ είδα προ ολίγου τον Ernest Hemingway να χτυπάει την εξώπορτα κραδαίνοντας ένα άδειο φλασκί. Πως είπατε; Malick και Tree of Life; Ξέρω μια θαυμάσια ιστορία με δεινοσαύρους, να σας τη διηγηθώ;

Follow me @twitter: @TakisGaris
gaRis


The Toronto Connection sponsored by:
Περισσότερα... »



Ελληνικό Box Office 26-29 Ιανουαρίου 2012 by TOSHIBA


Φιλμ
Διανομή
Wks Αίθουσες
4ήμερο Αθήνας
Σύνολο Αθήνας
4ήμερο Ελλάδας
Σύνολο Ελλάδας
1
Underworld Awakening
Feelgood
1
65


35.401
35.401
2
The Descendants
Odeon
1
19


29.083
29.083
3
The Girl With The Dragon Tattoo
Feelgood
3
68


21.657
150.540
4
Sherlock Holmes: A Game of Shadows
Village
4
46


13.304
280.024
5
J. Edgar
Village
2
39


10.829
43.463
6
War Horse
Feelgood
2
35


10.422
29.960
7
Puss In Boots
UIP
6
73


9.037
202.667
8
The Iron Lady
Odeon
3
18


9.022
61.852
9
Man On A Ledge
Odeon
1
20


7.422
7.422
10
The Artist
Feelgood
6
16


3.347
55.930


Περισσότερα... »

Στην προσπάθεια να σώσει την φαμίλια του, το ένστικτο είναι το μοναδικό του όπλο. Καθώς φαίνεται η περιπέτεια δράσης με φόντο τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες - βλέπε Taken και Unknown - έχει ιδιαίτερη πέραση στο αμερικάνικο κοινό, με συνέπεια ολοένα να ξεφυτρώνουν και πιο συχνά στις λίστες των στούντιο. Τελευταία περίπτωση το The Cold Light Of Day, που τοποθετεί την υπόθεση του στην πανέμορφη Μαδρίτη, εκεί όπου η ήρωας της ιστορίας μας βρίσκεται μαζί με τους γονείς του για ολιγοήμερες διακοπές. Το ειδυλλιακό τοπίο θα διαλυθεί μονομιάς, όταν εκείνοι θα απαχθούν από μια εξτρεμιστική οργάνωση, με συνέπεια ο νεαρός άντρας να βρεθεί στο κατόπι των εγκληματιών, δίχως να έχει σημαντικές βοήθειες. Σκηνοθετημένο από τον Γάλλο Mabrouk El Mekhri, που μέχρι στιγμής ήταν γνωστός από το αφιερωμένο στον Jean Claude Van Damme φιλμ, JCVD κι σε σενάριο του Scott Wiper (A Better Way To Die) το Παγωμένο Φως της Ημέρας θα κάνει την επίσημη πρώτη του, στους κινηματογράφους της άλλης άκρης του Ατλαντικού στις 6 Απριλίου.


Και μάλιστα πρόκειται για μια παραγωγή, που δεν φείδεται διάσημων αστέρων, αφού πέραν του Henry Cavill, που πρωτογνωρίσαμε σαν Θησέα στους Immortals, λίγο πριν μεταλλαχθεί σε Σούπερμαν  στον Man Of Steel, συμμετέχουν στο καστ ο αειθαλής Bruce Willis, σε ρόλο βετεράνου πράκτορα, κομμένου και ραμμένου στα μέτρα του αλλά και η Sigourney Weaver που εσχάτως έχει μεγαλώσει τον αριθμό των εμφανίσεων της.

Στις δικές μας αίθουσες? Την Άνοιξη του 2012

Περισσότερα... »

Από την στιγμή που το πρώτο επεισόδιο του prequel της σειράς των μεταλλαγμένων με ειδικές δυνάμεις X-Men, είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, τόσο θεματικά, όσο και εισπρακτικά, δεν υπήρξε κάποιος ιδιαίτερος λόγος να χαλάσει αυτή η αποδοτική συνταγή. Γι αυτό ακριβώς το λόγο, το στούντιο της Fox, ο Bryan Singer, που έχει πάρει υπό την εποπτεία του το πρότζεκτ και ο σκηνοθέτης Matthew Vaughn έδωσαν για ακόμη μια φορά τα χέρια, που σημαίνει πως θα συνεργαστούν ξανά στην συνέχεια του First Class. Ήδη στην ομάδα έχει προστεθεί από τον περασμένο Νοέμβρη και ο γνωστός από την δουλειά του στον Sherlock Holmes σεναριογράφος Simon Kinberg, που σύμφωνα με πληροφορίες θα προσθέσει στοιχεία της πολιτικής ιστορίας των ΗΠΑ κατά τις περασμένες δεκαετίες στην γεμάτη ίντριγκες ιστορία του - πιθανότατα και την δολοφονία του Προέδρου Κένεντι - ακολουθώντας την λογική του πρώτου τεύχους, που επεξεργαζόταν αρκετά ιστορικά δεδομένα των 60s. Αυτό που δεν έγινε γνωστό είναι αν το νούμερο 2 των First Class θα αποτελέσει την επόμενη ταινία του δημιουργού του Kick Ass ή αν προηγουμένως αυτός ασχοληθεί όπως έχει δηλώσει με τις βασισμένες σε κόμικ περιπτώσεις των Secret Service και Superior.

Περισσότερα... »


Μόνο μια εβδομάδα χάρηκε την κορυφή του αμερικάνικου Box Office το τέταρτο επεισόδιο του Underworld, αφού η καινούργια κυκλοφορία του περιπετειώδους θρίλερ The Grey, από τον μετρ του είδους Joe Carnahan με ευκολία καπάρωσε το χρυσό μετάλλιο πετυχαίνοντας στην αφετηρία του 20 εκ. δολάρια, χαρίζοντας έτσι και την πρώτη μεγάλη επιτυχία στο νεοσύστατο στούντιο της Open Road. Ένα ιδιόμορφο ρεκόρ που συνέχισε για τέταρτη εβδομάδα το φιλμ με πρωταγωνιστή τον Liam Neeson, είναι εκείνο της πρωτιά από μια ταινία που έχει πάρει την σφραγίδα R (ακατάλληλο) γεγονός που αποτελεί μια σημαντική ιδιομορφία, για το συνήθως πιο συντηρητικό κοινό των ΗΠΑ. Πάντως ο Βρετανός ηθοποιός από την στιγμή που επιχείρησε μεταστροφή στην καριέρα του προς το πιο action, αποδεικνύεται λίρα εκατό, εφόσον δεν πέφτει ποτέ κάτω από το εναρκτήριο μαξιλαράκι των 20 εκ. αν θυμηθούμε τα 25 εκ. που έκανε με το Taken και τα 22 εκ. με το Unknown. Η δεύτερη πρεμιέρα της εβδομάδας, η αστυνομική κομεντί με πρωταγωνίστρια την Katherine Heigl, One For The Money, είχε ένα έτσι κι έτσι άνοιγμα κοντά στα 12 εκ. που είναι το χαμηλότερο των πέντε τελευταίων ταινιών της όμορφης ξανθιάς, σε τέτοιο βαθμό που να μην δικαιολογείται το υψηλό της κασέ. Σίγουρα και η Lionsgate ανέμενε καλύτερο πρώτο Σ/Κ για το δημοφιλές στόρι με ηρωίδα την Στέφανι Πλαμ, που βασίζεται στο περιβόητο μπεστ σέλερ της Janet Evanovich.


Τρίτη και ακόμη μετριότερη αφετηρία του τριημέρου το Man On A Ledge που πίκρανε κάπως τους ιθύνοντες της Summit με τα μόλις 8.2 εκ. του αρχικού του Σαββατοκύριακου, μολονότι από τις εικόνες του παρελαύνουν όχι και λίγα διάσημα σταρικά ονόματα. Από τα φιλμς που υπήρχαν στις αίθουσες και το περασμένο επταήμερο, ξεχωρίζει η συμπεριφορά του Awakening, που επέδειξε μια συσπείρωση της τάξης του 50% σε σχέση με το ρεκόρ που ανακοινώθηκε την περασμένη Κυριακή, ενώ άξια αναφοράς είναι η επιστροφή στην δεκάδα της νέας ταινίας του Alexander Payne, The Descendants, που χάρη στις οσκαρικές της υποψηφιότητες έχει πετύχει ένα σημαντικότατο σκορ 58.8 εκ. 

Box Office US 27-29 Ιανουαρίου 2012


Φιλμ Σ/Κ Σύνολο σε εκ.
1 The Grey $20,000,000 $20.0
2 Underworld Awakening $12,500,000 $45.1
3 One For The Money $11,750,000 $11.7
4 Red Tails  $10,400,000 $33.7
5 Man On A Ledge $8,250,000 $8.2
6 Extremely Loud And Incredibly Close $7,145,000 $21.1
7 The Descendants $6,550,000 $58.8
8 Contraband $6,532,000 $56.4
9 Beauty And The Beast 3D  $5,345,000 $41.1
10 Haywire $4,000,000 $15.2


Περισσότερα... »

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγεται η περίπτωση μιας νέας διασκευής του θέματος της περιβόητης ταινίας Death Wish, που πίσω στα 1974 είχε αποτελέσει μια τεράστια επιτυχία και την πιο γνωστή πρωταγωνιστική στιγμή του μεγάλου Charles Bronson. Προ διετίας είχε ακουστεί πως ο Sly Stallone είχε δείξει ενδιαφέρον για να αναλάβει υπό την δική του - γνώριμη - εποπτεία το καινούργιο πρότζεκτ. Σήμερα όμως, μόλις μια μέρα μετά το σκαρφάλωμα του Αμερικάνικου Box office της νέας του ταινίας The Grey, o σκηνοθέτης Joe Carnahan (του διασκευασμένου The A-Team επίσης) ανακοινώθηκε από την παραγωγή, ως εκείνος που θα συγγράψει το σενάριο και θα σκηνοθετήσει την νέα εκδοχή του Εκτελεστή της Νύχτας, δίχως όμως να διασαφηνίζονται περαιτέρω λεπτομέρειες. Ούτε και το ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης του Σκληροτράχηλου στο ρόλο του Πολ Κέρσι στο πρότζεκτ, με τα ονόματα των Jason Statham (φυσικά) και Ryan Gosling ήδη να παίζουν σε πρώτο πλάνο ως βασικά υποψήφια...

Περισσότερα... »

Μις Μπάλα
του Gerardo Naranjo. Με τους Stephanie Sigman, Noe Hernandez, Irene Azuela, Jose Yenque, James Russo


Κραυγή Αγωνίας
του zerVo
Βασική πληροφόρηση: Η επαρχία της Μπάχα Καλιφόρνια (Baja California) γεωγραφικά ορίζεται ως το πάνω κομμάτι του δοντιού - χερσονήσου, ενός ιδιόμορφου στοιχείου της μεξικάνικης επικράτειας, που χάρη στο τροπικό της κλίμα και τις υπέροχες παραλίες της, ορίζεται ως ένας από τους βασικούς τόπους τουριστικού προορισμού. Πέρα από ειδυλλιακό τοπίο διακοπών όμως, αποτελεί και το πεδίο διαρκούς μάχης, ανάμεσα στους βαρόνους των καρτέλ ναρκωτικών και την DEA, αφού λόγω της στρατηγικής της θέσης, ορίζεται ως το πέρασμα των ψυχοτρόπων ουσιών, προς τον πλούσιο Βορρά. Ένας πόλεμος συμφερόντων, για κέρδη που σε έναν χρόνο και μόνο ανέρχονται στα 25 δισ. δολάρια και που την τελευταία πενταετία έχει κοστίσει την ζωή σε περισσότερους από 36 χιλιάδες ανθρώπους!

Η ανέμελη βραδιά διασκέδασης σε νυχτερινό κλαμπ της Τιχουάνα, για τις δυο όμορφες φιλενάδες, που θέλησαν να γιορτάσουν την επιλογή τους στις επικρατέστερες της δωδεκάδας, για τον τίτλο της ομορφότερης της περιφέρειας, θα καταλήξει σε λουτρό αίματος, αφού θα βρεθούν στο μέσον των αντιμαχόμενων πυρών, ανάμεσα στις διωκτικές αρχές και τους γκάνγκστερς. Σοκαρισμένη ακόμη από το συμβάν η εντυπωσιακή Λάουρα Γκερέρο, μια πάμφτωχη μοδίστρα, με μεγάλα όνειρα για καριέρα μοντέλου, θα αναζητήσει αγωνιωδώς τα ίχνη της εξαφανισμένης της φίλης, μα όσο περισσότερο πλησιάζει στην αλήθεια, τόσο θα παγιδεύεται στον βούρκο της παρανομίας.

Κι έτσι από την ευτυχισμένη στιγμή που η πραγματική κούκλα έζησε την αφετηρία του Mexican Dream της, μονομιάς θα βρεθεί ενώπιον αμέτρητων ηθικών διλημμάτων, που θα της θέσουν τα ερωτηματικά για το ποιον δρόμο θα πρέπει να επιλέξει: Της ηθικής, όπως την δίδαξε ο ενάρετος και φοβισμένος φαμελιάρης πατέρας της, που σίγουρα το μεγαλύτερο κομμάτι του κινείται μέσα στην μιζέρια και την ρουτίνα ή τον άλλο, τον λαμπερό και φωτεινό της επιτυχίας, που ταυτόχρονα σημαίνει και την ένταξη της στον πανταχού παρόντα υπόκοσμο? Ας μην γελιόμαστε όμως. Τα περιθώρια αυτοδιάθεσης του κοριτσιού, όχι απλά έχουν στενέψει, αλλά έχουν μηδενιστεί από την στιγμή που ξεπέρασε την νοητή γραμμή, που εξαφανίζει το προνόμιο της ελεύθερης βούλησης. Πια είναι ένα πιόνι, που είτε ακολουθήσει την εντολή, είτε το ένστικτο, το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο κι απαράλλαχτο, αφού χάρη στην δεδομένη διαφθορά, οι νικητές και οι χαμένοι, έχουν μοιραστεί ήδη τις ταυτότητες τους...

Το θορυβώδες νεο-νουάρ είναι από εκείνα που ενθουσίασαν τους παρευρισκόμενους, αρχικά στις Κάννες πέρυσι και κατόπιν στην Νέα Υόρκη και το Τορόντο, ενώ υπήρξε και ο εκπρόσωπος των Αζτέκων στην οσκαρική μη αγγλόφωνη κούρσα. Και όχι άδικα, αφού από κινηματογραφικής τουλάχιστον σκοπιάς, ο Gerardo Naranjo έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, με την μέθοδο που επεξεργάζεται το τέμπο, τους φοβιστικούς ήχους, την ρεαλιστική φωτογραφία και τις προοπτικές των κάδρων του.

Για πες: Στην απόπειρα του, όμως, ο Λατίνος να βγάλει τις αλληγορίες από το βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά στόρι του - είναι ηλίου φαεινότερο πως η εστεμμένη πριγκίπισσα, που με σθένος ερμηνεύει η εκθαμβωτική Stephanie Sigman, συμβολίζει ολόκληρη την τεράστιας ιστορίας χώρα, που ενώ διεθνώς θεωρείται εξελισσόμενη, στην πραγματικότητα είναι σιδηροδέσμια των ορέξεων των drug dealers - πέφτει σε λάθη, περισσότερο μονταρίσματος των πλάνων, που δημιουργούν ζητήματα θεματικής ασυνέχειας. Τα οποία σε καμία περίπτωση δεν υποβαθμίζουν το νόημα - τόσο του σεναριακού, όσο και του κατ επέκταση υπαρκτού - θρίλερ, δεν αφήνουν όμως ένα πόνημα που σινεματικά ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις, να εξελιχθεί σε πραγματικό διαμάντι.






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Φεβρουαρίου 2012 από την Odeon
Περισσότερα... »

Σίγουρα η πορεία του ικανού - όπως έχει αποδείξει στην διαδρομή του - δημιουργού Oliver Stone, έχει πάρει μια πτωτική κατεύθυνση τα τελευταία χρόνια, αφού ούτε με το δεύτερο μέρος του απόλυτα επιτυχημένου πρωτότυπου Wall Street, δεν έσπασε το σερί των μέτριων Any Given Sunday. Alexander, W και φυσικά World Trade Center. Κάτι που στοχεύει να πετύχει ο σκηνοθέτης του Platoon, του Natural Born Killers και του JFK με τo νέο του πόνημα που φέρει τον τίτλο Savages και περιστρέφει την θεματική του γύρω από την παράνομη δράση των μεξικάνικων καρτέλ μαριχουάνας της Μπάχα. Δύο μικροκαλλιεργητές οπίου της περιοχής, θα πάρουν το μήνυμα από την κορυφή της ιεραρχίας του υποκόσμου, να μην ξαναμπλεχτούν στα πόδια της, όταν η κοπέλα του ενός θα απαχθεί από την πιο γνωστή συμμορία της περιοχής. Και ο πόλεμος για να την εντοπίσουν και να την απελευθερώσουν με την βοήθεια των αστυνομικών αρχών και της δίωξης ναρκωτικών ξεκινά.

Βασικός λόγος για τις ελπίδες που υπάρχουν για μια εξαιρετική ταινία, αποτελεί το καστ που συμπεριλαμβάνει μερικά σπουδαία ονόματα, όπως αυτό του Benicio Del Toro, του John Travolta, της Salma Hayek, του Emile Hirsch. Τους βασικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατούν ο Aaron Johnson με τον Taylor Kitσch, ενώ το κορίτσι της απαγωγής υποδύεται η εντυπωσιακών προσόντων Blake Lively. Πρεμιέρα στην Αμερική στις 28 Σεπτεμβρίου 2012.

Περισσότερα... »

Με την Γαλλική φιλμική παραγωγή να διανύει την πιο σημαντική χρονιά της, εδώ και πολλές δεκαετίες, χάρη κυρίως στην ξεχωριστή λάμψη που της έχει αποδώσει η πιθανότητα της ύψιστης τιμής, βράβευσης ενός φραντσέζικου έργου, ως του Οσκαρικά καλύτερου της σεζόν - το The Artist είναι αυτό - δόθηκαν στην δημοσιότητα οι υποψηφιότητες των βραβείων Cesar για το 2012. Περιέργως πάντως και αυτό έχει να κάνει με τις πολλαπλές nods στις ερμηνευτικές κατηγορίες, ο Αρτίστας δεν διαθέτει τις περισσότερες υποψηφιότητες (10) στις λίστες, αλλά το ρεκόρ κατέχει η πολυεπίπεδη ιστορία του Polisse της Maiween, που οι συντελεστές της αναφέρονται 13 φορές ως επικρατέστεροι. Η 37η εκδοχή των βραβείων της Γαλλικής Ακαδημία Κινηματογράφου, θα λάβει χώρα την Παρασκευή 24 Φεβρουαρίου, με Πρόεδρο της για την φετινή χρονιά τον Guillaume Canet και σκηνοθέτη της λαμπερής βραδιάς που θα διεξαχθεί στο πολυτελές La Fouquet τον Antoine De Caunes.

Πιο Ελπιδοφόρα Γυναικεία Ερμηνεία
NAIDRA AYADI "Polisse"
ADÈLE HAENEL "L'Apollonide, souvenirs de la maison close"
CLOTILDE HESME "Angèle et Tony"
CÉLINE SALLETTE "L'Apollonide, souvenirs de la maison close"
CHRISTA THÉRET "La brindille"

Πιο Ελπιδοφόρα Γυναικεία Ερμηνεία
NICOLAS BRIDET "Tu seras mon fils"
GRÉGORY GADEBOIS "Angèle et Tony"
GUILLAUME GOUIX "Jimmy Rivière"
PIERRE NINEY "J'aime regarder les filles"
DIMITRI STOROGE "Les Lyonnais"

Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο
VALÉRIE DONZELLI, JÉRÉMIE ELKAÏM "La guerre est déclarée"
MICHEL HAZANAVICIUS "The Artist"
MAÏWENN, EMMANUELLE BERCOT "Polisse"
PIERRE SCHOELLER "L'exercice de l'Etat"
ERIC TOLEDANO, OLIVIER NAKACHE "Intouchables"

Καλύτερο Διασκευασμένο Σενάριο
DAVID FOENKINOS "La délicatesse"
VINCENT GARENQ "Présumé coupable"
OLIVIER GORCE, ROSCHDY ZEM, RACHID BOUCHAREB, OLIVIER LORELLE "Omar m'a tuer"
MATHIEU KASSOVITZ, PIERRE GELLER, BENOÎT JAUBERT "L'ordre et la morale"
YASMINA REZA, ROMAN POLANSKI "Carnage"

Καλύτερη Μουσική Επένδυση
ALEX BEAUPAIN "Les bien-aimés"
BERTRAND BONELLO "L'Apollonide, souvenirs de la maison close"
LUDOVIC BOURCE "The Artist"
-M-, PATRICE RENSON "Un Monstre à Paris"
PHILIPPE SCHOELLER "L'exercice de l'Etat"

Καλύτερο Τραγούδι
PASCAL ARMANT, JEAN GOUDIER, JEAN-PAUL HURIER "Intouchables"
JEAN-PIERRE DURET, NICOLAS MOREAU, JEAN-PIERRE LAFORCE "L'Apollonide, souvenirs de la maison close"
OLIVIER HESPEL, JULIE BRENTA, JEAN-PIERRE LAFORCE "L'exercice de l'Etat"
NICOLAS PROVOST, RYM DEBBARH-MOUNIR, EMMANUEL CROSET "Polisse"
ANDRÉ RIGAUT, SÉBASTIEN SAVINE, LAURENT GABIOT "La guerre est déclarée"

Καλύτερη Φωτογραφία
PIERRE AÏM "Polisse"
JOSÉE DESHAIES "L'Apollonide, souvenirs de la maison close"
JULIEN HIRSCH "L'exercice de l'Etat"
GUILLAUME SCHIFFMAN "The Artist"
MATHIEU VADEPIED "Intouchables"

Καλύτερο Μοντάζ
ANNE-SOPHIE BION, MICHEL HAZANAVICIUS "The Artist"
LAURENCE BRIAUD "L'exercice de l'Etat"
PAULINE GAILLARD "La guerre est déclarée"
LAURE GARDETTE, YANN DEDET "Polisse"
DORIAN RIGAL ANSOUS "Intouchables"

Καλύτερη Ενδυματολογία
CATHERINE BABA "My little Princess"
MARK BRIDGES "The Artist"
CHRISTIAN GASC "Les femmes du 6e étage"
VIORICA PETROVICI "La Source des femmes"
ANAÏS ROMAND "L'Apollonide, souvenirs de la maison close"

Καλύτερη Σκηνογραφία
LAURENCE BENNETT "The Artist"
ALAIN GUFFROY "L'Apollonide, souvenirs de la maison close"
PIERRE-FRANÇOIS LIMBOSCH "Les femmes du 6e étage"
JEAN MARC TRAN TAN BA "L'exercice de l'Etat"
WOUTER ZOON "Le Havre"

Καλύτερη Σκηνοθεσία
ALAIN CAVALIER "Pater"
VALÉRIE DONZELLI "La guerre est déclarée"
MICHEL HAZANAVICIUS "The Artist"
AKI KAURISMÄKI "Le Havre"
MAÏWENN "Polisse"
PIERRE SCHOELLER "L'exercice de l'Etat"
ERIC TOLEDANO, OLIVIER NAKACHE "Intouchables"

Καλύτερη Μικρού Μήκους
"L'ACCORDEUR" Olivier Treiner
"LA FRANCE QUI SE LÈVE TÔT" Hugo Chesnard
"J'AURAIS PU ÊTRE UNE PUTE" Baya Kasmi
"JE POURRAIS ÊTRE VOTRE GRAND-MÈRE" Bernard Tanguy
"UN MONDE SANS FEMMES" Guillaume Brac

Καλύτερη Γυναικεία Ερμηνεία
ARIANE ASCARIDE "Les neiges du Kilimandjaro"
BÉRÉNICE BEJO "The Artist"
LEÏLA BEKHTI "La Source des femmes"
VALÉRIE DONZELLI "La guerre est déclarée"
MARINA FOÏS "Polisse"
MARIE GILLAIN "Toutes nos envies"
KARIN VIARD "Polisse"

Καλύτερη Ανδρική Ερμηνεία
SAMI BOUAJILA "Omar m'a tuer"
FRANÇOIS CLUZET "Intouchables"
JEAN DUJARDIN "The Artist"
OLIVIER GOURMET "L'exercice de l'Etat"
DENIS PODALYDÈS "La conquête"
OMAR SY "Intouchables"
PHILIPPE TORRETON "Présumé coupable"

Καλύτερη Γυναικεία Υποστηρικτική Ερμηνεία
ZABOU BREITMAN "L'exercice de l'Etat"
ANNE LE NY "Intouchables"
NOÉMIE LVOVSKY "L'Apollonide, souvenirs de la maison close"
CARMEN MAURA "Les femmes du 6e étage"
KAROLE ROCHER "Polisse"

Καλύτερη Ανδρική Υποστηρικτική Ερμηνεία
MICHEL BLANC "L'exercice de l'Etat"
NICOLAS DUVAUCHELLE "Polisse"
JOEYSTARR "Polisse"
BERNARD LE COQ "La conquête"
FRÉDÉRIC PIERROT "Polisse"

Καλύτερο Animation
"LE CHAT DU RABBIN" Joann Sfar, Antoine Delesvaux
"LE CIRQUE" Nicolas Brault
"LA QUEUE DE LA SOURIS" Benjamin Renner
"LE TABLEAU" Jean-François Laguionie
"UN MONSTRE À PARIS" Bibo Bergeron

Καλύτερο Ντοκιμαντέρ
"LE BAL DES MENTEURS" Daniel Leconte
"CRAZY HORSE"  Frederick Wiseman
"ICI ON NOIE LES ALGÉRIENS" Yasmina Adi
"MICHEL PETRUCCIANI" Michael Radford
"TOUS AU LARZAC"  Christian Rouaud

Καλύτερο Ντεμπούτο
"17 FILLES" Delphine Coulin, Muriel Coulin
"ANGÈLE ET TONY" Alix Delaporte
"LE COCHON DE GAZA" Sylvain Estibal
"LA DÉLICATESSE" David Foenkinos, Stéphane Foenkinos
"MY LITTLE PRINCESS" Eva Ionesco

Καλύτερη Μη Γαλλόφωνη Παραγωγή
"BLACK SWAN" Darren Aronofsky
"LE DISCOURS D'UN ROI" Tom Hooper
"DRIVE" Nicolas Winding Refn
"LE GAMIN AU VÉLO" Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
"INCENDIES" Denis Villeneuve
"MELANCHOLIA" Lars von Trier
"UNE SÉPARATION" Asghar Farhadi

Καλύτερη Ταινία
"L'EXERCICE DE L'ETAT" παραγωγή Denis Freyd, σκηνοθεσία Pierre Schoeller
"LA GUERRE EST DÉCLARÉE" παραγωγή Edouard Weil, σκηνοθεσία Valérie Donzelli
"LE HAVRE"  παραγωγή Fabienne Vonier, σκηνοθεσία par Aki Kaurismäki
"INTOUCHABLES" παραγωγή Nicolas Duval Adassovsky, Yann Zenou, Laurent Zeitoun, σκηνοθεσία Eric Toledano, Olivier
Nakache
"PATER" παραγωγή Michel Seydoux, σκηνοθεσία Alain Cavalier
"POLISSE" παραγωγή Alain Attal, σκηνοθεσία Maïwenn
"THE ARTIST" παραγωγή Thomas Langmann, σκηνοθεσία Michel Hazanavicius

Περισσότερα... »



Κάθε Κυριακή gaRis και zerVo διασταυρώνουν τα online ξίφη τους πάνω στην ταινία της εβδομάδας!


The Descendants του Alexander Payne
Με τους George Clooney, Shailene Woodley, Amara Miller, Beau Bridges, Robert Forster


gaRis said: Καλό και άξιο παλικάρι ο Αλέκος ο Παπαδόπουλος. Ελληνική ψυχή, καμάρι του παροικιακού ελληνισμού, but...δεν μπορώ να πω ψέμματα. Οι Απόγονοι είναι ένα ευφυές spin-off της Φιλοποίμενος Φιλμς σχολής, παρά η ταινία που αξίζει το oscar της καλύτερης κινηματογραφικής μυθοπλασίας για το 2011.


zeRvo said: Οποία έκπληξις! Να μου ξεκινάς την κουβεντούλα μας με την λέξη Όσκαρς. Φαντάζομαι μέχρι την απονομή θα την εκστομίσεις κανά δισεκατομμύριο φορές ακόμη. Λοιπόν την χάρη θα σου την κάνω και θα το πάω ακόμη παραπέρα. Είναι ξεφτιλίκι να γεύεται τόσες υποψηφιότητες ο Αμερικάνος Payne, καλύτερης σκηνοθεσίας - για όνομα - included και να είναι στην απόξω ο Saint Spielberg. Όνειδος!


gaRis said: Το ότι το μοτίβο σαρανταφεύγας αρσενικός σε κρίση επαναλαμβάνεται εδώ, δεν με ενοχλεί. Το εφεύρημα όμως του πατσαβουριάσματος άπιστης γυναικός σε κώμα, είναι αποκρουστικά χειραγωγικό.


zeRvo said: Εγώ αδελφέ άλλα κατάλαβα, που δεν τα είπε το σενάριο. Ο δικηγόρος διαθέτει γκομενάκι, σπιτωμένο μάλιστα, στο νησί της συστάδας που δεν ταξιδεύει το αεροπλανάκι (φοβερή σκηνοθετική έμπνευση ο χάρτης, ο Steven την έκανε στον Indiana εκατό χρόνια πριν) και για ευνόητους λόγους την κρύβει από τις κόρες. Αν δεις σε εκείνον τον ξανθομπάμπουρα - συνοδηγό της συμβίας του, κλείνει κάποια στιγμή το μάτι. Σου λέω, συνεννοημένο ήταν το "ατύχημα", παίρνει και την ασφάλεια και δεν χρειάζεται να πουλήσει και τα στρέμματα, παντρεύει με αυτά την εύκολη την κόρη την μεγάλη με τον βλάκα, αφήνει την μικρή στην γιαγιά και την κάνει προς Παρισίους με αιθέρια νεαρά. Γεια σου ρε George!


gaRis said: Ο Πάπας-Payne του indie - awards oriented- cinema (πέστο γρήγορα αν μπορείς αυτό) γνωρίζει καλά τα μονοπάτια του σεναριακού anti-cliché. Είναι φανερό όμως ότι τα ρηχά αστειάκια (έφηβοι και μικρά παιδιά που βρίζουν, τσ-τσ...) και η προσθήκη ενός oddball χαρακτήρα (ο "retarded" φίλος της κόρης του Clooney, ονόματι Sid) δεν προσθέτουν comedy στο drama παρά μόνο αμηχανία.


zeRvo said: Ο retarded που λες είναι ο πιο εμπνευσμένος χαρακτήρας του φιλμ. Στην ουσία δεν είναι παρά ο κουτό Αμερικάνος θεατής, που ο Payne τον παίρνει από την πλατεία και τον πετά αραιά και που στα καρέ του, κάνοντας τον μέρος του στόρι. Κι αυτός τι κάνει? Γελάει με το Αλτσχάιμερ, τρώει τις φάπες του ο καρπαζοεισπράκτορας, πετάει όλο κουταμάρες και στην ουσία είναι ένας ανύπαρκτος φαντομάς. Like every Yankee, i think...


gaRis said: "H ωριμότερη στιγμή στην καριέρα του George Clooney, η κορυφαία του ερμηνεία ως τώρα": Πόσες φορές θα το εμπεδώσουμε ακόμη αυτό; Really? Εh?


zeRvo said: Καλά, κουραφέξαλα. Όποιος έχει δει Syriana - ίσως και Clayton - έχει αντιληφθεί και το πικ της ερμηνευτικής καριέρας του Κλουν.



gaRis said: Ο Clooney ωριμάζει γιατί απλώς...μεγαλώνει. Κι επειδή είναι οξυδερκέστερος σκηνοθέτης απ'ότι ηθοποιός σκηνοθετεί αποτελεσματικότερα την earnest γοητεία του ταινία - με - την - ταινία.


zeRvo said: Ναι αλλά από την άλλη μεριά εδώ παραλοιδωρεί την ίδια του την γοητεία. Μόνο και μόνο για το αρούκατο τρέξιμο του στα χαβανέζικα στενάκια, που υποθάλπουν την κορυφαία ανδρική κοψιά των τελευταίων δεκαετιών, ο George δικαιούται ευφήμου μνείας. Όχι Όσκαρ όμως... Νιώθω πως θα μου τον κοντράρεις με τον Αρτίστα...


gaRis said: Clooney ή Dujardin για το oscar gold? (νομίζω ότι για τον Pitt δεν υπάρχει πλέον ελπίδα)


zeRvo said: Ντούζος και ξερό ψωμί! Αν και ο ανεψιός της Rosemary, αβαντάρεται εδώ από πιο δακρύβρεχτα και μελοδραματικά πλάνα, που από τον πιο αληθινό Καλλιτέχνη λείπουν.


gaRis said: Πολλοί αγανάκτησαν φέτος με αυτό το prodigy τον Thomas Horn στο Extremely Loud & Incredibly Close. Εγώ φθάνω κοντά στο έγκλημα γι 'αυτήν την (υποψήφια για oscar? omg) Shailene Woodley.


zeRvo said: Εμένα μου ήταν αδιάφορη. Η μικρότερη αδερφούλα είχε καλύτερες στιγμές. Για να μην πω κι η μαμά...


gaRis said: Βάλε σε κατάταξη το oevre του cineλληνα Alex. Ξεκινάω πρώτος: 1. About Schmidt, 2. Election 3. Sideways, 4. The Descendants, 5. Citizen Ruth



zeRvo said: 1. Είναι μεγάλος ο καημός 2. Αυτή που δε λύγισε 3. Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα 4. Περιφρόνα με γλυκιά μου 5. Οι απόγονοι. Οι τέσσερις πρώτες με άνεση θα μπορούσαν να είναι δικές του. Αφού είναι η τελευταία...


gaRis said: Μιλάμε τόσην ώρα(ν) για τον συν-σεναριογράφο(ν) του Jurassic Park III. Τον τιμεί (sic) αυτό;


zeRvo said: Γιατί τι είχε το Ιουράσσειο ΙΙΙ? Μια χαρά ήταν, έπαιζε και η Laura Dern, που για πολλοστή φορά πρέπει να σου θυμίσω πως με έχει φιλήσει! Άντε βάλε επίλογο με το γνωστό σου δίλημμα.


gaRis said: The Descendants vs The Artist: Τα προγνωστικά σου.


zeRvo said: Δεν γεννάται κουβέντα. Ακόμη και με κόντρα διαιτησία οι Γάλλοι φεύγουν με άνεση με το διπλό από το Palais Des Kodak


gaRis said: Final Rate [7/10] ******* [ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΑΠΟΨΗ ΕΔΩ]


zeRvo said: Final Rate [6/10] ****** 

Περισσότερα... »

Προ δύο μηνών έγινε η πρώτη μας αναφορά, γύρω από την επικείμενη καινούργια δημιουργία του Charlie Kaufman, του ανατρεπτικού πολύπλευρου κινηματογραφιστή, που έχει σκηνοθετήσει την Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης και είναι ο υπέυθυνος για τα σενάρια (μεταξύ άλλων) του Eternal Sunshine και του Being John Malkovich. Στο φιλμ Frank Or Francis έχουν ήδη κλείσει θέση στο καστ διάσημα ονόματα όπως αυτά των Steve Carell, Jack Black, Nicolas Cage και Kevin Kline, έχοντας ο καθένας να ερμηνεύσει έναν ιδιαίτερο ρόλο στο δαιδαλώδες, όπως πάντα άλλωστε, στόρι, σήμερα ήλθε η ώρα να προστεθούν δίπλα τους δύο αναλόγου διαμετρήματος κυρίες, που στο παρελθόν έχουν συνεργαστεί και πάλι με τον ικανό δημιουργό, αποσπώντας μάλιστα οσκαρικές υποψηφιότητες για τις ερμηνείες τους. Η Kate Winslet, πρωταγωνίστρια της Αιώνιας Λιακάδας και η γνήσια πρωταγωνίστρια indie παραγωγών, Catherine Keener, ρολίστα στον Μάλκοβιτς, είναι τα καινούργια αστέρια που προστέθηκαν στην παραγωγή, συνθέτοντας έτσι ένα από τα πιο ισχυρά ανσάμπλ της επόμενης κινηματογραφικής περιόδου!

Περισσότερα... »