Good Time Poster ΠόστερGood Time
των Benny Safdie & Josh Safdie. Με τους Robert Pattinson, Benny Safdie, Buddy Duress, Taliah Webster, Jennifer Jason Leigh, Peter Verby, Barkhad Abdi, Gladys Mathon


Run Connie, Run!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Και οι Θεοί τρελάθηκαν!!!

Αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθέτησαν τα αδέλφια Safdie. Προηγήθηκαν οι ταινίες «Φέρτε και λίγο δενδρολίβανο» (Daddy Longlegs, 2009) και «Heaven Knows What» (2014). Πριν από αυτές, ο Josh είχε γυρίσει μόνος του την ταινία «The Pleasure of Being Robbed» (2008). Στην Ελλάδα τους ανακαλύψαμε μέσω του Λευτέρη Αδαμίδη, όταν ηγούνταν του τμήματος «Ημέρες Ανεξαρτησίας» στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τους είχε καλέσει μάλιστα στη Θεσσαλονίκη. Γενικώς, τα αδέλφια τα πάνε πολύ καλά με την Ελλάδα. Πίσω από τη συγκεκριμένη ταινία βρίσκεται το Hercules Film Fund, ένα fund ειδικού σκοπού που διευθύνεται από τον Πάρι Κασιδόκωστα - Λάτση. Γι' αυτό ίσως και ο πρωταγωνιστής της ταινίας υποτίθεται ότι είναι ελληνικής καταγωγής. Και ο Robert Pattinson, που τον υποδύεται, ήρθε στην Ελλάδα πριν λίγες μέρες, για να προωθήσει την ταινία!

Good Time Poster Πόστερ
Η ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ των Καννών. Σ' αυτήν ο Josh Safdie είναι και συνσεναριογράφος και ο ένας από τους δύο μοντέρ (μαζί με τον Ronald Bronstein, με τον οποίο συνέγραψαν το σενάριο) ενώ ο αδελφός του, ο Benny είναι ο ένας εκ των πρωταγωνιστών. Να σημειώσουμε πως ο ρόλος του Connie Nikas γράφτηκε αποκλειστικά για τον Robert Pattinson και πως η επόμενη ταινία των δύο αδελφών θα έχει τον τίτλο «Uncut Gems» και θα πρωταγωνιστεί σε αυτήν ο Jonah Hill. Τέλος, στους τίτλους... τέλους ακούγεται ένα τραγούδι που έγραψε και τραγούδησε, εμπνευσμένος από την ταινία, ο θρύλος της μουσικής, Iggy Pop.

Η υπόθεση: Ο Κόνι (εκ του Κωνσταντίνος) Νίκας είναι ένας ελληνικής καταγωγής νεαρός, που έτυχε να ανήκει στους φτωχούς αυτού του κόσμου. Είναι απίστευτα προστατευτικός απέναντι στον μικρότερο αδελφό του, τον Νικ (εκ του Νικόλαος) Νίκας (σ.σ.: μουάχαχαχαχαχα), ο οποίος πάσχει από πνευματική υστέρηση. Θα τον... αρπάξει από μια συνεδρία με έναν ψυχίατρο, ελευθερώνοντάς τον, και μαζί θα προχωρήσουν σε μια ληστεία τράπεζας! Όλα βαίνουν καλώς, αλλά τελικά, όχι, όλα πάνε σκατά! Η αστυνομία τους στριμώχνει, τα χρήματα μαρκάρονται από κόκκινη μπογιά που σκάει και ο Νικ συλλαμβάνεται αφού τραυματίζεται.

Προφυλακισμένος, τρώει άγριο ξύλο και τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο όπου φυλάσσεται από την αστυνομία, τυλιγμένος με γάζες σε όλο του το κεφάλι. Ο Κόνι γλυτώνει. Προσπαθεί να μαζέψει χρήματα για να βγάλει τον αδελφό του με εγγύηση. Δεν τα καταφέρνει. Και μετά αποφασίζει να... απαγάγει τον αδελφό του από το νοσοκομείο. Το τι θα ακολουθήσει θα είναι μια από τις πιο παράξενες νύχτες που έχει ζήσει ποτέ κάποιος στη Νέα Υόρκη!

Η άποψή μας: Σαν να συνάντησε το «Μετά τα μεσάνυχτα» (After Hours, 1985) του Martin Scorsese το «Εκτός ορίων» (Crank, 2006) των Neveldine – Taylor είναι ετούτη η σπιντάτη κατάδυση στις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης. Ναι, είναι μια περιπέτεια η ταινία, με μπόλικη βία κι ακόμα περισσότερο διεστραμμένο χιούμορ, αλλά δεν είναι περιπέτεια από αυτές που κυριαρχούν στα μούλτιπλεξ. Κι αυτό γιατί αν ξύσει κανείς λίγο την επιφάνεια θα βρει από κάτω μια εξαιρετική, πικρή, κριτική ματιά στο σύγχρονο αστικό τοπίο των άσχημων μεγαλουπόλεων, των γεμάτων αποξενωμένων ανθρώπων, όπου ο παραλογισμός είναι το στοιχείο που κυριαρχεί.

O Robert Pattinson μπορεί να δίνει και την καλύτερη ερμηνεία της έως τώρα καριέρας του, όντας ένας άνθρωπος που μεγάλωσε χωρίς αγάπη και φροντίδα, έχει τις καλύτερες προθέσεις, αγαπά και προστατεύει τον αδελφό του, αλλά δεν μπορεί παρά να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο σε κρίσιμες καταστάσεις. Και να διαλέγει πάντα τον λάθος δρόμο, την λάθος κίνηση, τη λάθος έκφραση. Η σχέση του με τον απαχθέντα (δεν σας λέω περισσότερα γιατί θα σας χαλάσω μια από τις πιο διασκεδαστικές σκηνές της ταινίας) βγάζει πολύ γέλιο, η σχέση του με την πιτσιρίκα αφροαμερικάνα, που μπαίνει στην περιπέτεια από καθαρή βαρεμάρα, λέει πολλά για την αμερικάνικη κοινωνία (ακόμα και η επιλογή των αδελφών να κλέψουν την τράπεζα φορώντας μάσκες αφροαμερικάνων δηλώνει πολλά περισσότερα από οποιαδήποτε ταινία καταγγελίας), η ηχητική μπάντα είναι σπουδαία, τα δάνεια από την αισθητική των seventies είναι καλοδεχούμενα, γενικώς απορώ γιατί μερικοί συνάδελφοι ξίνισαν απέναντι σε τούτη την ταινία μετά την προβολή της στις Κάννες.

Εντάξει, δεν μας δείχνει κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί – έτσι κι αλλιώς αυτό είναι ένα από τα ζητούμενα για τον σύγχρονο κινηματογράφο, mainstream και μη. Αλλά, ρε παιδί μου, αυτή η κάθοδος στην κόλαση, στον Άδη, του Κόνι, για να σώσει τον αδελφό του και εντέλει να σώσει τον εαυτό του, μπορεί να μην είναι απολύτως πρωτότυπη, είναι όμως απολύτως κινηματογραφική. Φυλακές, ψυχιατρεία, εργοστάσια, νεκροταφεία, που έλεγε και ο Πανούσης. Ένα αστικό τοπίο από το οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις, ένας λαβύρινθος χωρίς κανέναν Μίτο της Αριάδνης για να σε βγάλει στο φως, μια ζωή που πατάει και λιώνει τους μη προνομιούχους του κόσμου ετούτου. Κι ένα πλαστικό μπουκάλι Sprite γεμάτο... acid, γεμάτο παραισθησιογόνο, μια πιθανή διέξοδος, ένα εισιτήριο για ένα καλύτερο μέλλον. Ή η είσοδος για τον Αχέροντα! Όπως το γυάλινο μπουκάλι Coca Cola που πέφτει από τον ουρανό στην τρομερή κωμωδία από τη Νότια Αφρική που μνημονεύουμε στον υπότιτλο αυτού του κειμένου.

Ωραιότατη ήταν αυτή η ταινία και άφησε υποσχέσεις για ένα ακόμα καλύτερο μέλλον. Κάτι μας λέει πως αυτά τα αδέλφια δεν θα μας διαψεύσουν.

Good Time Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Νοεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.
Περισσότερα... »

Καζαντζάκης Poster ΠόστερΚαζαντζάκης
του Γιάννη Σμαραγδή. Με τους Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο, Μαρίνα Καλογήρου, Αλέξανδρο Καμπαξή, Στέφανο Ληναίο, Αργύρη Ξάφη, Μαρία Σκουλά, Νίκο Καρδώνη, Αμαλία Αρσένη, Γιούλικα Σκαφιδά, Αλέξανδρο Κολλάτο, Ζέτα Δούκα, Adrian Frieling, Anthoula Katsimatides, Νίκο Μαρινάκο, Όλγα Δαμάνη, Έρση Μαλικένζου, Πάνο Σκουρολιάκο, Τάκης Παπαματθαίου, Θοδωρή Αθερίδη, Στάθη Ψάλτη


Η πέτρα, το σίδερο, το ατσάλι δεν αντέχουν. Ο...θεατής αντέχει!
του zerVo (@moviesltd)

Τεράστια προσωπικότητα. Ένας γιγάντιος Έλληνας. Ο πιο διαβασμένος ίσαμε τα πέρατα του κόσμου γαλανόλευκος λογοτέχνης, ο πλέον αναγνωρισμένος από όλους, εγχώριους και διεθνείς αναγνώστες, ποιητής και πεζογράφος. Το έργο που άφησε κληρονομιά στον τόπο ανεκτίμητο. Και κυρίως ύψιστης διαχρονικής αξίας. Γεμάτο στοχασμούς και σοφές παραινέσεις που θα έπρεπε όλοι μας, σε έναν κόσμο βασικής έστω παιδείας, να γνωρίζαμε απέξω κι ανακατωτά. Ένα διαρκές και ατέρμονο λυσσάρι που στην τωρινή, ξεπεσμένη, ρημαγμένη, μηδενισμένη μετεξέλιξη της κοιτίδας του πολιτισμού, θα έπρεπε να λειτουργεί ως φάρος γνώσης και ελπίδας. Ένας υπεράνθρωπος που ακόμη και εβδομήντα ολόκληρα χρόνια μετά το πέρασμα του στην αιωνιότητα, παραμένει ολοζώντανος ανάμεσα μας με τις λέξεις του, συμβουλάτορας, πατέρας, αδελφός, ένα Θεού δώρο όπως τον θαρρώ. Δεν γίνεται να οριστεί ο Καζαντζάκης. Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ του έστω να τον σχηματίσει, να τον μορφοποιήσει. Φαντάσου λοιπόν, να τον σκιτσάρει και να τον καδράρει προσφέροντας τον πακέτο στο σινεμασκόπ καρέ.

Καζαντζάκης Quad Poster Πόστερ
1957, Φράιμπουργκ. Σε κλινική της Δυτικογερμανικής πόλης, στις παρυφές των Άλπεων, ο κορυφαίος Κρητικός λογοτέχνης Νίκος Καζαντζάκης, διανύει βαρύτατα ασθενής, τις τελευταίες ημέρες της ζωής του. Στο πλευρό του πάντοτε πιστή, η λατρεμένη σύντροφος του, Ελένη, αποσπά τα ύστατα λόγια του, τις αναμνήσεις εκείνες που θα ολοκληρώσουν το κύκνειο άσμα του, την αυτοβιογραφική μυθιστορία Αναφορά στον Γκρέκο. Κουβάρι με τις θύμησες που θα ξετυλιχτεί αποξαρχής, από τα μικράτα του στην Λεβεντογέννα, όταν δεκάχρονος βίωνε ως ραγιάς την καταπίεση της Οθωμανικής Κατοχής, μα ακόμα πιότερο τους χτύπους της κληματόβεργας στην πλάτη, ως τιμωρία για τον ανάστατο χαρακτήρα του, από τον κυκλοθυμικό, βάναυσο πατέρα του, τον φημισμένο από άκρου εις άκρο του Ψηλορείτη, βρακοφόρο Καπετάν Μιχάλη.

Ενήλικος πια και γεμάτος όνειρα και καλλιτεχνικές ανησυχίες, ο Νίκος, θα αποδράσει από το απάνθρωπο κελί που είχε κτίσει γύρω του ο γονιός του και θα βρει απάγκιο στην πρωτεύουσα, εκεί που φοιτώντας στην Νομική Σχολή, θα βρει με ευκολία θέση στους λογοτεχνικούς κύκλους του αναγνωρισμένου ποιητή Άγγελου Σικελιανού. Οι φίλιες παραινέσεις του οποίου θα τον οδηγήσουν πολύ σύντομα στο να ανοίξει τα φτερά του για νέους κόσμους, να ψάξει άλλους δρόμους αναζήτησης της Αλήθειας, της Πίστης, της Ζωής. Από τα ασκητικά κελιά του Όρους Σινά στην προοδευτική, μοντέρνα σοσιετέ της Αυστρίας και από την φρεσκοεπαναστατημένη Μόσχα στα λαμπερά σαλόνια των Παρισίων, ο Καζαντζάκης θα γεμίσει τον απύθμενο νου του με σοφία και γνώση, που επεξεργασμένη πλέον θα την διοχετεύσει στο συγγραφικό του έργο.

Αυτές οι δέκα σειρές στην ουσία αποτελούν την βάση πάνω στην οποία κτίζεται το φιλμικό βιογράφημα του μοναδικού Καντιώτη, την μητρική πλακέτα που πάνω του μπαίνουν το ένα μετά το άλλο τα παζλάκια, που αναμένεται στο φινάλε να ορίσουν το σφαιρικό αφιέρωμα στην ζωή και το έργο του. Σαν πλάνο αφηγηματικό σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε πως είναι ατυχές. Αν είναι να αναφερθούμε σε ένα πρόσωπο ιστορικό που για χάρη του γράφηκαν χιλιάδες σελίδες πράξεων αποφασιστικών, μοιραίων, ηρωικών ενδεχόμενα. Η αξία της δραματουργίας τους είναι εκείνη που και θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της (για χάρη του σεναρίου) αληθοπλασίας, αλλά θα ανεβάσει και τις εντάσεις που ζητάει ένα κινηματογραφικό έργο και μάλιστα ρετροσπεκτιβικό, για να διατηρήσει ζωντανό και το ενδιαφέρον της πλατείας ίσαμε το φινάλε. Οπότε το πατρόν που επιλέγει ο μάστορας για να βάλει σε τάξη τις ιδέες του, χιλιοχρησιμοποιημένο αλλού και με επιτυχία, εδώ δεν δύναται να λειτουργήσει. Διότι ο βίος του Καζαντζάκη, δεν χρωματίστηκε από στιγμιότυπα, αλλά από, βγαλμένα από μια θεάνθρωπη ψυχή, οράματα. Κι αυτά ουδείς, μπορεί να τα συλλάβει στο σελιλόιντ, στο ντίτζιταλ τέιπ ή σε όποιο στην ευχή μέσον επιθυμεί να τα καταγράψει.

Με αυτό το βασικό σφάλμα επί της αρχής, είναι λογικό κι επόμενο η διαδικασία να μην προχωρά ποτέ, να τελματώνει, ακόμη κι αν από το σκριπτ επιχειρούνται θεόρατα χρονικά άλματα, προκειμένου να μην βαρύνει (και) η χρονική διάρκεια με ένα προϊόν μεγαλύτερο του δίωρου. Στα αρπαχτά λοιπόν και κατόπιν της επιδερμικότατης προσέγγισης στην σύναψη του ψυχισμού του Καζαντζάκη, μέσα από όσα επανέρχονται στον γεροντικό του νου στο κρεββάτι του πόνου, ταξιδεύουμε πλάι του σε δεκάλεπτες ρουμπρίκες, που καθεμιά αναφέρεται και σε κάποιο από τα πιο διάσημα γραπτά του. Μια επικεφαλίδα και δυο πλανάκια τσίμα τσίμα, για την γνωριμία με τον πιο αδαή θεατή δηλαδή. Κάπου στο φόντο ακούγεται μια βολά το όνομα του Οδυσσέα, μια χούφτα εικόνες γύρω από ένα τραπέζι πάνω στο κύμα, σιμά σε ένα σαντούρι είναι το σκιτσάρισμα του Ζορμπά, δυο κουβέντες σε λουσάτο σαλόνι της Πόλεως του Φωτός, παρουσία του Τζούλη και της Μελίνας, είναι όλο το ζουμί του Χριστού που Ξανασταυρώθηκε. Και ενδιάμεσα ένα ακατάπαυστο κουβεντολόι, πινγκ πονγκ Καζαντζάκη και Ελένης, που νόημα μπορεί να βγάλει μόνο εκείνος που το σκαρφίστηκε. Ουδείς άλλος. Τα αποφθέγματα βλέπεις χρειάζονται και το παράδειγμα τους, την φιλμική τους παραβολή για να γίνουν ευρύτερα αντιληπτά. Αν τα πετάς πομπωδώς ένθεν κακείθεν, έτσι για το Θεαθήναι, μάλλον το αντίστροφο από το πραγματικό τους νόημα θα μοιράσουν στο κοινό.

Ο λάθος γιαλός που παίρνει με την (πιο απότομη δεν γίνεται, σχεδόν νόμισα πως ήταν ένα καινούργιο τρέιλερ) εισαγωγή του το φιλμ, δεν γίνεται με τίποτα να ισιώσει στην πορεία, ελλείψει των εντυπωσιακών, ακόμη και φανφαρόνικων αν το θέλεις, στιγμών της επί γης διαδρομής του συγγραφέα. Αξίζει να αναφερθεί πως το πιο αγωνιώδες - πέστο κι έτσι - στοιχείο του όλου, έχει να κάμει με το αν ο Καζαντζάκης θα αποσπούσε την "πολυπόθητη" για εκείνον - ναι, σιγά που αυτός ο semi-God, θα νοιαζόταν για τέτοια χρυσάφια - υποψηφιότητα για το Βραβείο Νόμπελ. Και εντάξει φίλτατε ντιρέκτορα, πετάς στο τραπέζι την κρατική δολιοφθορά που υπέστη το nomination της Σκανδιναβικής Ακαδημίας, για ποιον λόγο ακριβώς δεν αναφέρεσαι και σε ονόματα, ώστε να δείξεις ολοκληρωμένος? Λόγια, λόγια, λόγια. Και αντάμα με το τιμώμενο πρόσωπο, μονίμως προβλεπόμενα εμβόλιμος, παρατάσσεται ο Κεφαλλονίτης φίλος, μέντορας και αιώνιος σύντροφος στους λόγιους αγώνες, που όπως τον μοστράρει ο δημιουργός, νιώθεις πως είναι φτιαγμένος από το πιο μασίφ υλικό του κόσμου. Ξύλινος και μεταλλικός μαζί, δεν απαγγέλλει κελαηδώντας, μα παιανίζοντας. Πάλι καλά που είχε και δέκα ανθρώπους τριγύρω - εννοείται αποκλειστικά κατά μήκος της Αρεοπαγίτου, άλλες τοποθεσίες κλασικές δεν διαθέτει η Αθήνα - υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ουδείς. Πόσο άστοχη η παρέμβαση αυτού του Σικελιανού?

Επανερχόμενος στην μελέτη της περσόνας του Καζαντζάκη, ο σκηνοθέτης ανακατεύοντας σταθερά τον χρόνο σε μια ένδειξη απάρνησης της γραμμικότητας, παλεύει να γεμίσει το πουγκί του με όσο το δυνατόν περισσότερες από τις ευφυείς του ρήσεις, την ίδια στιγμή που ανθρώπινα περιστατικά, σημασίας ύψιστης μόνο για τον ίδιο και για κανέναν άλλο (ο πρώτος σαρκκός έρως, ο θάνατος του πατρός, η επαφή με τους ιερομόναχους, φερειπείν) βγάζουν στο πρόσωπο του Καζαντζάκη μια έκδηλη παράνοια, που ουδέποτε αιτιολογείται από το σκριπτ. Ενδιαμέσως όλων αυτών των μικρών, μικρών τεμαχίων, τύποις κεφαλαίων, ως γέφυρες περάσματος του χρόνου, σκάνε σαν από το πουθενά CGI πλανάκια, που δεν τα λες και καλογραμμένα, δίνοντας την εντύπωση πως το biopic ετούτο λειτουργεί ως συγκοινωνούν δοχείο με την Weird Wave μόδα του νέου ελληνικού σινεμά. Ονείρατα και παροράματα, σκέψεις και φιλοδοξίες, αλληγορίες και εφέ, αχταρμάζουν σε σώμα ένα, από όπου δεν βγαίνει και μπόλικο νόημα. Και θα αφήσω κατά μέρος του ετερόκλητου αυτού μίξερ, τις παντελώς ανούσιες σκηνές, που συμβατικά ο ντιρεκτέρ, πρέπει να ανταποδώσει την χρηματοδοτική χάρη στους χορηγούς και βγάζουν μάτι. Εξόν από γέλωτα!

Όπως αστείες μοιάζουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι ερμηνείες, όλων όσων επελέγησαν για να αποδώσουν τους ρόλους των πραγματικών προσώπων της ζωής του Καζαντζάκη. Όλοι τους μεζεδάκια, που καδράρονται για λίγο, για ελάχιστο, εμφανισούλες πεντάλεπτες που ούτε καν καρατερίστικες τις λες. Χάρη στην κινηματογραφική πείρα του διασώζεται ο Αργύρης Ξάφης / Καπετάν Μιχάλης, λόγω της επικοινωνιακής του χάρης δεν βουλιάζει ο Αθερίδης / Ζορμπάς. Έτερον ουδέν. Ανεκδοτική η αόρατη γλάστρα, αν είναι δυνατόν, Μερκούρη / Ζέτα Δούκα, μηδενική εντελώς η Μητέρα / Μαρία Σκουλά, άνευ συναισθήματος η μπολσεβίκα ερωμένη / Γιούλικα Σκαφιδά. Όσο για το έτερον ήμισυ του λογοτέχνη, για ακόμη μια φορά δεν πιάνει την βάση η Μαρίνα Καλογήρου, που εμφανώς είναι πλασμένη μόνο για πιο χαλαρής πλοκής ρομάντζα. Όσο για το γεγονός πως στην ηλικιωμένη εκδοχή του ζεύγους, Εκείνη παραμένει η ίδια ηθοποιός, προφανώς μακιγιαρισμένη και Εκείνος έχει αλλάξει (ο σημαντικός καλλιτέχνης και αγωνιστής Στέφανος Ληναίος) με ξεπερνά. Καμία δικαιολογία, καμία εξήγηση!

Και μάλιστα όταν στο σύνολο ενός μπερδεμένου πονήματος, ο βασικός αστέρας του Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, δεν τα έχει πάει άσχημα ως Καζαντζάκης, χρησιμοποιώντας ολόκληρο το εύρος των αρκετών εκφράσεων που έχει στην υποκριτική του φαρέτρα για να αποδώσει κατά πως θα έπρεπε τις εναλλαγές κλίματος στην ψυχή του ήρωα του. Από τα 17 του χρόνια, μέχρι και τα 60 του, δεν το λες και λίγο. Δεν τολμώ να σκεφτώ δίχως αυτόν, που θα είχε τσακιστεί ακόμη πιο κάτω το ναυάγιο, βάζοντας δίπλα του συμπαραστάτη ικανό, την μουσική επένδυση, που τουλάχιστον δια χειρός Μίνωα Μάτσα νεότερου, διαθέτει το λυρικό εκείνο στοιχείο που αποζητά ένα μια βιογραφία, αυτού του βεληνεκούς.

Καθόλη την διάρκεια της παρακολούθησης του Καζαντζάκη, ένα συναίσθημα με συντρόφευε, βγαλμένο μέσα από το εκράν. Η έκδηλη αγωνία του εμπνευστή και εκτελεστή του, Γιάννη Σμαραγδή, να θέλει να αποδείξει κάτι, σαν να επιθυμούσε με κάψα να μας πει πως εκτός από το παρελθόν και το παρόν του εγχώριου σινεμά, ο ίδιος είναι και το φωτεινό του μέλλον, η νουβέλ βαγκ. Ο παράξενης μοδάτης αισθητικής εκείνος σκηνοθέτης δηλαδή, που ναι μεν (στα 70 plus του...) νοιάζεται για τις ακαδημαϊκές θεωρίες, την ίδια στιγμή που πηγαίνει πολλά βήματα παραπέρα, κάνοντας πράξη το - δεδομένα blacklisted πρακτικά - αφιέρωμα σε έναν Σπουδαίο Έλληνα. Αποτυχία αγαπητέ! Ούτε καν φανερά νοήματα, ούτε έστω μισιακές κεντρικές ιδέες, ούτε το κυριότερο, άμεσος συσχετισμός της φιλοσοφίας του Λεύτερου - ως όφειλες, αυτή είναι δουλειά σου, όχι να βάλεις μουστάκι στον πρωταγωνιστή - με το ζοφερό πολιτικό, θρησκευτικό και κοινωνικό σήμερα του τόπου. Στο ντούκου όλα, δεν πήραμε το Νόμπελ και μεγάλη μας σκασίλα. Κρίμα, δεν είναι αυτή η ταινία που θα άξιζε σε έναν τόσο μεγάλο άντρα.

Καζαντζάκης Rating

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 23 Νοεμβρίου 2017 από την Odeon!
Περισσότερα... »

Το Μυστικό των Μάρομποουν (Marrowbone) PosterΚανείς, ποτέ, τίποτα δεν θα μας χωρίσει! Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του γεννημένου στην Ισπανία 45χρονου δημιουργού Sergio G. Sánchez, διάσημου κυρίως, για τα σενάρια που ο ίδιος επιμελήθηκε, των Το Ορφανοτροφείο και The Impossible, είναι ένα πολυεπίπεδο ψυχολογικό θρίλερ, με ένα αποθεωτικό καστ. Το Μυστικό των Μάρομποουν (Marrowbone) είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, που διηγείται την ιστορία τεσσάρων αδελφών που προσπαθούν να επιβιώσουν στην έπαυλη που ζούσαν με την πολυαγαπημένη τους μητέρα. Ο εικοσάχρονος Τζακ Μάρομποουν, η μικρότερη αδελφή του και τα δύο μικρότερα αδέλφια του, έχουν καταφέρει να φτιάξουν μία ασφαλή καθημερινότητα στο λαβυρινθώδες σπίτι τους, μετά τον θάνατο της μητέρας τους. Σιγά σιγά όμως πείθονται ότι στη σοφίτα του σπιτιού τους κατοικεί ένα διαβολικό πνεύμα και προσπαθούν ενωμένοι να το καταστρέψουν.

Το Μυστικό των Μάρομποουν (Marrowbone) Movie

Νεανικό κατά βάση το καστ της ταινίας που συνθέτουν οι George MacKay, Mia Goth, Charlie Heaton, Matthew Stagg, Anya Taylor-Joy.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την Odeon!


Περισσότερα... »

Good Time PosterΥπόγεια Οδύσσεια! Μετά το πολλά υποσχόμενο Heaven Knows What, το ανερχόμενο δίδυμο της ανεξάρτητης αμερικάνικης κινηματογραφικής σκηνής, Josh και Benny Safdie επιστρέφουν στους κακόφημους δρόμους της Νέας Υόρκης με το Good Time, μία αγωνιώδη περιπέτεια που καθηλώνει, καθώς παρακολουθεί την ανεξέλεγκτη πορεία δύο αδελφών προς άγνωστη κατεύθυνση. Ένα καταιγιστικό και ξέφρενα απολαυστικό θρίλερ, όπου οι αντιήρωες που κατοικούν σ’ αυτό τον εφιαλτικό μικρόκοσμο είναι γενναίοι και πιστοί σε έναν καθαρά προσωπικό κώδικα τιμής κεντημένο με καλές προθέσεις και λάθος χειρισμούς. Στους τίτλους τέλους ακούγεται ένα τραγούδι που έγραψε και τραγούδησε, εμπνευσμένος από την ταινία, ο θρύλος της μουσικής Iggy Pop. Μετά από μία πρόχειρα στημένη ληστεία που πάει στραβά, ο απεγνωσμένος και έτοιμος για όλα Connie, έχει ελάχιστο χρόνο για να σώσει τον αδελφό του Nick από τη φυλακή. Μέσα μία νύχτα ποτισμένη με αδρεναλίνη, ο παράτολμός Connie κατρακυλά χωρίς τέλος σε πράξεις βίας και πανικού με φόντο τις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης. Ο χρόνος μετράει σε βάρος του αδελφού του, αλλά και του ίδιου, καθώς οι ζωές τους κρέμονται από μία κλωστή.


Good Time Movie

Πρωταγωνιστεί ο Robert Pattinson (The Twilight Saga, Cosmopolis, Maps to the Stars, The Lost City of Z), με μία ερμηνεία ορόσημο για την καριέρα του καθώς υπηρετεί έναν κόντρα ρόλο σε μία μεθυστική, ηλεκτρισμένη ταινία που θα μείνει αξέχαστη. Μαζί του και οι Benny Safdie, Jennifer Jason Leigh, Barkhad Abdi, Buddy Duress, Taliah Webster, Peter Verby, Gladys Mathon, Necro.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!


Περισσότερα... »

Η Τελευταία Οικογένεια (The Last Family) PosterΗ οικογενειακή ζωή δεν είναι πάντα μια εύκολη υπόθεση! Βασισμένη στην πραγματική παράξενη ιστορία του Πολωνού ζωγράφου Ντζιζλαβ Μπεκσίνσκι είναι η πρώτη μεγάλου μήκους μυθοπλασίας από τον σκηνοθέτη του βραβευμένου ντοκιμαντέρ DEEPLOVE, Jan Matuszynski με τον τίτλο The Last Family. Ο Μπεκσίνσκι είναι ένα ευγενικός και ήρεμος άνθρωπος, ο οποίος υποφέρει από αραχνοφοβία. Παράλληλα,έχει σκληρές ερωτικές φαντασιώσεις και του αρέσει να ζωγραφίζει δυσάρεστα και δυστοπικά έργα. Ο Μπεκσίνσκι είναι ένας οικογενειάρχης, ο οποίος θέλει μόνο το καλύτερο για την αγαπημένη του σύζυγο Ζοφία, τον νευρωτικό του γιο Τόμας, την ηλικιωμένη μητέρα του και την πεθερά του. Η καθημερινή του ενασχόληση με τη ζωγραφική, τελικά αποδίδει καρπούς και καταφέρνει να γίνει δημοφιλής στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης. Η Ζοφία κάνει τα πάντα για να κρατήσει την οικογένεια της ενωμένη, αλλά ο ταραγμένος γιος τους Τόμας το κάνει όλο και πιο δύσκολο, με τις βίαιες εκρήξεις του και τις απειλές να δώσει τέλος στη ζωή του. Η ανησυχία των γονιών παραμένει,ακόμα και όταν θα πιάσει δουλειά ως ραδιοφωνικός παραγωγός ή όταν θα αρχίσει να βγαίνει ραντεβού. Έτσι κι αλλιώς, ο Μπεκσίνσκι δεν πίστεψε ποτέ ότι η οικογενειακή ζωή είναι μια εύκολη υπόθεση. Καθώς καταγράφει τα πάντα με την αγαπημένη του βινετοκάμερα, η 28χρονη οδύσσεια των Μπεκσίνσκι ξεδιπλώνεται μέσα από πίνακες, εμπειρίες στα πρόθυρα του θανάτου και τάσεις χορευτικής μουσικής.

Η Τελευταία Οικογένεια (The Last Family) Movie

Βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας στο περασμένο φεστιβάλ του Λοκάρνο 2016 για τον αξιόλογο Πολωνό ηθοποιό Andrzej Seweryn. Το καστ συμπληρώνουν και οι Dawid Ogrodnik, Aleksandra Konieczna.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την Strada Films!


Περισσότερα... »

Lucky PosterΌλα μαύρα. Κενό! Ο Lucky είναι ένας 90χρονος άθεος που υπερασπίζεται παθιασμένα την ανεξαρτησία του και σε σύγκριση με τους συνομήλικούς του, έχει ζήσει μια πραγματικά «γεμάτη» ζωή. Καθώς νιώθει ότι πλησιάζει προς το τέλος, o Lucky ξεκινά ένα ταξίδι αυτοαναζήτησης. H ταινία Lucky ακολουθεί το πνευματικό ταξίδι του και τους εκκεντρικούς χαρακτήρες που κατοικούν στην μικρή πόλη του, στη μέση του πουθενά, κάπου στην Αμερικανική έρημο. Το φιλμ προβλήθηκε σε σωρεία διεθνών φεστιβάλ από όπου απέσπασε σημαντικές διακρίσεις όπως το 1ο Βραβείο της Επιτροπής στο Λοκάρνο, το Βραβείο κοινού δραματικής ταινίας στο πρόσφατο ραντεβού της Θεσσαλονίκης, καθώς και την πρώτη ειδική μνεία που δίνεται από τον θεσμό, για την προσφορά του πρωταγωνιστή του στην έβδομη τέχνη, αλλά και για το χαμόγελο του στο φινάλε του έργου.

Lucky Movie

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του διακεκριμένου ηθοποιού John Carroll Lynch, Lucky είναι μια επιστολή γεμάτη αγάπη για τη ζωή και την καριέρα του Harry Dean Stanton και την ίδια στιγμή ένας διαλογισμός για τη μοναξιά, την πνευματικότητα, τη ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις. Στην ταινία εμφανίζεται και ο σκηνοθέτης David Lynch, ο οποίος υποδύεται τον φίλο του Lucky.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την Filmtrade!


Περισσότερα... »

Collide PosterΜέχρι που θα έφτανες για εκείνη που αγαπάς?! Ως περιπέτεια δράσης πολλών οκτανίων μας συστήνεται η περίπτωση του Collide, που μια φορά κι έναν καιρό είχε τον αρχικό τίτλο Autobahn και που η ύπαρξη είχε χαθεί στην άγνοια, από την στιγμή που κατέρρευσε οριστικά το αξιόλογο στούντιο της Relativity Media. Το πόνημα του Eran Creevy (Welcome To The Punch), που έχει βάλει το χεράκι του και στο σενάριο, μάλλον μπήκε στο καλάθι κάποιων διεθνών αγορών κι έτσι θα δει το σκοτάδι της αίθουσας, τους πρώτους μήνες του 2016. Η υπόθεση του φιλμ είναι απλούστατη και στο επίκεντρο της βρίσκεται ο νεαρός Κέισι Στάιν, που μόλις είχε πάρει σε μια καλά οργανωμένη ληστεία, που τα πάντα πήγαν λάθος και πλέον βρίσκεται κυνηγημένος από τον αρχιγκάνγκστερ Χάγκεν. Έχοντας στα χέρια του το σημαντικό φορτίο που εκλάπη ο άφοβος νέος, θα ζητήσει την βοήθεια του παλιού του φίλου και συνεργάτη Γκέραν, προκειμένου να προστατέψει την μονάκριβη αγαπημένη του Τζούλιετ από τις ορέξεις του Νονού. Γυρισμένο στους ταχύτατους Γερμανικούς αυτοκινητόδρομους, το όχι και τόσο ευρηματικής πλοκής έργο, υπόσχεται διαρκείς εκρήξεις αδρεναλίνης, όπως αποκαλύπτει και το επίπεδο, μα γεμάτο ειδικά εφέ τρέιλερ, που προφανώς προορίζεται για το γιαπωνέζικο μάρκετ.

Collide Movie

Ο Nicholas Hoult είναι μαι από τις πιο γνώριμες πρωταγωνιστικές περσόνες των Young adult περιπετειών κι εδώ κρατά τον βασικό ρόλο ελπίζοντας να γίνει ακόμη πιο διάσημος στο κοινό, έχοντας στην αγκαλιά του την κατάξανθη εδώ Felicity Jones, αλλά και τους έμπειρους και όπου νάναι εμφανιζόμενους Anthony Hopkins και Ben Kingsley.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την Spentzos Film!

Περισσότερα... »

Καζαντζάκης PosterΣτο σκοτάδι απαντάς με φως. Με την βιογραφική ταινία Καζαντζάκης επιχειρεί την μεγάλη του επιστροφή ο πολυβραβευμένος Έλληνας σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής, μετά τα διακεκριμένα biopcs El Greco και Ο Θεός αγαπάει το Χαβιάρι, έχοντας μια σταδιοδρομία γεμάτη δημιουργικότητα και πολλές εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες στον κινηματογράφο αλλά και την τηλεόραση. Η ταινία στοχεύει να αναδείξει τη συναρπαστική προσωπικότητα του Νίκου Καζαντζάκη, καθώς και το μαγευτικό τοπίο της Ελλάδας μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε. Ο μεγάλος Κρητικός συγγραφέας έλεγε πως η ζωή του ορίζεται από τα ταξίδια του και τα όνειρά του. Αυτό είναι ακριβώς και ότι ο σκηνοθέτης σκοπεύει να επιτύχει με αυτήν την ταινία. Παρουσιάζει τα ταξίδια του στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Ρωσία, τη Γαλλία και το όρος Σίνα και μέσα από αυτές τις εμπειρίες, να αναδείξει επίσης, τις φιλοσοφικές και μεταφυσικές αναζητήσεις του.

Καζαντζάκης Movie

Τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο του μεγάλο Έλληνα λογοτέχνη κρατά ο ταλαντούχος Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος έχοντας δίπλα του ενα διακεκριμένο καστ ερμηνευτών αποτελούμενο από τους Αλέξανδρο Καμπαξή, Στέφανο Ληναίο, Αργύρη Ξάφη, Θοδωρή Αθερίδη, Μαρία Σκουλά, Νίκο Καρδώνη, Αμαλία Αρσένη, Γιούλικα Σκαφίδα, Ζέτα Δούκα, Αλέξανδρο Κολλάτο, Στάθη Ψάλτη και την Μαρίνα Καλογήρου που υποδύεται την σύντροφο της ζωής του Ελένη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την Odeon!


Περισσότερα... »

Justice League Poster ΠόστερJustice League
του Zack Snyder. Με τους Ben Affleck, Henry Cavill, Amy Adams, Gal Gadot, Ezra Miller, Jason Momoa, Ray Fisher, Jeremy Irons, Diane Lane, Connie Nielsen, J. K. Simmons


Μας έχει πάρει από κάτω!
του zerVo (@moviesltd)

Λένε πως είναι δύσκολο, όταν συμμετέχεις σε μια κούρσα να βλέπεις διαρκώς την πλάτη του αντιπάλου. Είναι μια κατάσταση που ακόμη και στην προφανή της δυσμένεια όμως, διαθέτει κι αυτή τα δικά της προτερήματα: Ενδεχόμενα να μην ελέγχεις εσύ το τέμπο του αγώνα, είσαι εκείνος που έχει πλήρη άποψη του αγώνα, κρατάς στα χέρια σου την μοίρα του πιθανού ντεμαράζ και αν τα πόδια σου βαστούν, δεν αφήνεις τον προπορευόμενο να απομακρυνθεί, ελπίζοντας στην σχετική του κόπωση. Όλα αυτά τα διαγράφουμε μονοκοντυλιά στην επί της παρούσης μονομαχία, αφού τίποτα δεν ισχύει. Ο απέναντι έχει φύγει μπροστά, πολύ μπροστά, έχει χαθεί από τον ορίζοντα. Και σε ετούτο το ματς, που μοιάζει χαμένο από χέρι, πλέον η κάθε αντίδραση φαντάζει εκ προοιμίου καταδικασμένη. Και από εκεί που κάποτε εσύ DC ήσουν η κυρίαρχη του παιχνιδιού, τώρα παραμένεις ανήμπορη να παρατηρείς την μία μετά την άλλη τις επιτυχίες του μισητού οχτρού. Που οσονούπω σου ρίχνει γύρο. Και το χειρότερο όλων, σε έχει πάρει και από κάτω, με αποτέλεσμα τίποτα από όσα επιχειρείς να μην σου βγαίνει...

Justice League Quad Poster Πόστερ
Το άσχημο μαντάτο του αναπάντεχου θανάτου του κορυφαίου υπέρ ήρωα Σούπερμαν, έχει βυθίσει όλο τον κόσμο στο πένθος και την απόγνωση. Την στιγμή που το οργανωμένο έγκλημα έχει απλώσει τα πλοκάμια του, δίχως να φοβάται την τιμωρία του Ανθρώπου από Ατσάλι, κανείς δεν δείχνει ικανός να ανατρέψει την κατάσταση, που με γοργούς ρυθμούς οδηγεί στην ολοκληρωτική καταστροφή. Παρακολουθώντας την ανθρωπότητα να αποσυντίθεται, ο ζάπλουτος επιχειρηματίας Μπρους Γουέιν, που το Άλτερ Έγκο του είχε ορκιστεί να προστατεύει για πάντα την Γκόθαμ Σίτυ, θα πάρει την απόφαση να συνθέσει ομάδα καταπολέμησης κάθε πιθανής απειλής, έχοντας σαν βασικό του στήριγμα την Νταιάνα Πρινς, την πανίσχυρη και ατρόμητη Γουόντερ Γούμαν.

Οι δυο τους προκειμένου να στήσουν εκ του μηδενός την Συμμαχία απονομής Δικαιοσύνης, θα στρατολογήσουν τους ειδικών ικανοτήτων και πανέτοιμους να ριχτούν στην μάχη, Άρθουρ Κάρι, τον περιβόητο Άκουαμαν κυρίαρχο του υγρού στοιχείου, Μπάρι Άλεν, τον νεαρό, φιλόδοξο αλλά και ντροπαλό Φλας με τις αστραπιαίες αντιδράσεις και Βίκτορ Στόουν, τον περιθωριακό και αποτραβηγμένο από τα κοινά βλέμματα εξαιτίας της αποκρουστικής του εμφάνισης Σάιμποργκ, που έχει ορκιστεί εκδίκηση από τότε που ο επιστήμονας πατέρας του χάθηκε χωρίς να δώσει σημεία ζωής. Εξαφάνιση για την οποία υπεύθυνος δεν είναι άλλος από τον επίδοξο καταστροφέα Στέπενγουλφ, που μαζί με την στρατιά των ιπτάμενων δαιμόνων του, αναζητούν τους τρεις μαγικούς κύβους, όπου σύμφωνα με τον θρύλο, αποδίδουν στον κάτοχο τους απεριόριστες δυνάμεις.

Κι έτσι ακριβώς συμβαίνει από την στιγμή που ο κερασφόρος αντίπαλος, έχει ήδη αποσπάσει τους cubes των Αμαζόνων και των Ατλαντιδέων, ψάχνοντας πλέον μόνον εκείνον που έχουν στην κατοχή τους οι Άνθρωποι. Και η πολύ πιθανή απόκτηση του τριπτύχου, πρέπει πάση θυσία να αποτραπεί από τους εκ πρώτης όψης ασύνταχτους Justice League, που διανύουν περίοδο βαρύτατου τρισαλί, από τον αδόκητο χαμό του παλαιότερου και ονομαστότερου στελέχους τους. Αντίδραση που δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί, μιας και ο Στέπενγουλφ γνωρίζει πολύ καλά που πρέπει να κτυπήσει, έχοντας υπολογίσει από πριν τις κτυπητές τους αδυναμίες.

Δυο δευτερολεπτάκια όμως για να βάλουμε το πράγμα σε μια τάξη. Από την μια μεριά, με όλο αυτόν τον σούπερ χίρο βομβαρδισμό ταινιών που πλέον μας επισκέπτονται στις οθόνες ένθεν (Marvel), κακείθεν (DC Comics) εις διπλούν ανά τρίμηνο και ούτε, είναι λογικό και αναμενόμενο να επαναλαμβάνονται τρόπον τινά οι περιπετειώδεις ιστορίες που εξελίσσονται επί της οθόνης. Με κάποιες μικροαλλαγές στην πορεία, που ενδεχόμενα να ανεβάζουν και το υπολειπόμενο σασπένς. Εδώ το φημισμένο στούντιο, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησε στην (απογοητευτική για την μεγαλύτερη μερίδα του κοινού) αναμέτρηση του Batman vs Superman, δείχνει τάσεις αυτοχειρίας, ακολουθώντας βασικά το ίδιο μοτίβο στο κτίσιμο του ηθικού τιμ, με όσα είδαμε προ πενταετίας και βάλε στους Avengers και κατοπινά προσφέρει μια πλοκή που αυτούσια έχουμε ξαναδιαβάσει στην μεγάλη οθόνη - πρώτα στο μυαλό μου ήλθε μια από τις μέτρια γραμμένες φιλμικές ιστορίες της Lara Croft, που είχε πόντο προς πόντο όμοια διαδρομή - όχι και λίγες φορές.

Συνέπεια τούτου είναι λοιπόν, πέραν του πιο ενδιαφέροντος κομματιού της ταινίας, της στρατολόγησης δηλαδή των νέων μελών της φράξιας των προστατών - που σε ίδια κοψιά πρέπει να έχει ξανασυμβεί παλιότερα σχεδόν διψήφια φορά, αλλά οκ, αντέχεται - από το μέσον και μετά να πέφτουμε σε μια λούπα γνωστής πορείας και αναμενόμενου φινάλε, που την τροπή της δεν μεταβάλλει προς το θετικό, ούτε η πανεύκολα προβλέψιμη ανατροπή, που με μεγαλοπρέπεια σκάζει εκεί κάπου πριν το ημιχρόνιο.

Η DC πολύ λογικά σκεπτόμενη να εκμεταλλευτεί την πρόσφατη εντυπωσιακή αναλαμπή της, δίνει πολύ μεγαλύτερο από ότι αρμόζει χρόνο συμμετοχής στην μοναδική γυναίκα της παρέας, ένα εργαλείο που δεν χειρίζεται όμως με φειδώ ο σκηνοθέτης και σταδιακά υπερεκθέτει την περσόνα που υποδύεται η όμορφη αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, Gal Gadot. Η πλειοψηφία των σεκάνς που συμμετέχει η Αμαζόνα, είναι μακρόσυρτες και διαλεκτικές και η Ισραηλινή σταρ δεν διαθέτει την ποιότητα ερμηνείας για να τους δώσει το απαιτούμενο παλμό, που θα ανάψει το φιτίλι του σασπένς. Όσο για τον βαριεστημένο Affleck στο πλευρό της, που νομίζεις πως τον τραβούν από τον γιακά για να πάρει μέρος σε μια αβάσταχτη αγγαρεία, δεν χρειάζεται κάποιο σχόλιο, απλά ενισχύεται η άποψη των πολλών, που αποξαρχής τον θεώρησαν σαν αδύναμο για να αποδώσει τον καινούργιο Άνθρωπο Νυχτερίδα.

Συνεπώς τα βάρη πέφτουν πάνω στους τρεις πρωτοεμφανιζόμενους του dynamic κουιντέτου, που με την σειρά που αναφέρονται προσφέρουν και αντίστοιχες υπηρεσίες στο Justice League. Με πρώτο και καλύτερο τον μελαγχολικό όσες φορές τον έχουμε δει ως τώρα, Ezra Miller, που είναι ένας έξοχος Φλας, συνεσταλμένος όσο πρέπει, μα αποφασιστικός όταν τον καλεί το καθήκον. Η πιο άξια αναφοράς ένεση στην όλη ιδέα, που αν κρίνω από την υποδοχή της πλατείας στην μόστρα του, μάλλον δεν θα αργήσει να αποκτήσει κι αυτός το ολόδικο του αφιέρωμα. Ο γίγαντας Jason Momoa, ως θαλάσσιος άρχοντας, έχει τις πιο καλά δομημένες από εφέ στιγμές, καθώς πάντοτε το υδάτινο στοιχείο δίνει το κάτι παραπάνω στις τρισδιάστατες CGI λήψεις κι αυτός από την μεριά του ενισχύει την δράση, χάρη και στην ρομαντική υποιστορία που πρωταγωνιστεί. Τέλος η ευκαιρία που χάθηκε, καθώς ο χαρακτήρας του είναι ο πιο περίπλοκος όλων, ανήκει στον Σάιμποργκ, που με την μορφή του Ray Fisher, μάλλον δεν κερδίζει τις εντυπώσεις, όπως είχε υπολογίσει στα αρχικά της σχέδια η παραγωγή, επενδύοντας στην προσθήκη του.

Μια από τις πλέον αδύναμες σε κάθε τομέα δημιουργικές στιγμές του κυκλοθυμικού Zach Snyder, είναι η πολυδιαφημισμένη Justice League, που εμφανώς πάσχει από φρεσκάδα. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που γίνονται αντιληπτές οι σεναριακές αναθεωρήσεις που προσπάθησε ρίχνοντας σωσίβιο στο πρότζεκτ, λόγω των προσωπικών προβλημάτων του σκηνοθέτη, με την απώλεια της θυγατέρας του, ο αντικαταστάτης Joss Whedon, ακόμη κι έτσι όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν ξεπερνά την ρηχότητα. Με το πρώτο βήμα, έστω κι έτσι, χωρίς την δέουσα επιτυχία να έχει επιτευχθεί, θα είναι ευχής έργον για την συνέχεια να περιοριστεί - αν όχι να εκμηδενιστεί - η επιρροή του δημιουργού των 300 σε όλο το φάσμα των φιλοδοξιών της DC, που μοιάζει σχεδόν καταστροφικό και να τροφοδοτηθεί το όλον με καινούργιο αίμα στην παραγωγική διαδικασία, κάτι που μόνο καλό θα αποφέρει στα επερχόμενα θορυβώδη κύματα της. Με την ντυμένη στα ερυθρόλευκα αντίπαλο να έχει φύγει μπροστά, πολύ μπροστά, η Detective καλείται να μπει σε στάδιο αναθεώρησης και εκ του μηδενός αξιολόγησης κάποιων θεμάτων. Και να πράξει το αυτονόητο, πλανάρωντας την μεγάλη ανετπίθεση. Το υλικό που έχει στα χέρια της, τής δίνει κουράγιο. Αναμένουμε τα καλύτερα...

Justice League Rating

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την Tanweer!
Περισσότερα... »

Δεν είμαι ο νέγρος σου (I Am Not Your Negro) Poster ΠόστερΔεν είμαι ο νέγρος σου
του Raoul Peck


Black Power!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ένα ντοκιμαντέρ – δυναμίτης!

Ο Raoul Peck εμφανίστηκε στην περασμένη Berlinale με δύο ταινίες. Κι ενώ στην ταινία μυθοπλασίας Όταν ο Μαρξ συνάντησε τον Ένγκελς (Der Junge Karl Marx) δεν τα πήγε καθόλου καλά, με το ντοκιμαντέρ Δεν είμαι ο νέγρος σου (I Am Not Your Negro) πετυχαίνει μια πολύ σπουδαία επίδοση. Δεν βρέθηκε λοιπόν καθόλου τυχαία αυτή η ταινία ως η μία από τις πέντε υποψήφιες για το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ την περασμένη σεζόν. Είναι ταινιάρα!

Δεν είμαι ο νέγρος σου (I Am Not Your Negro) Quad Poster Πόστερ
Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Τορόντο του 2016, όπου κέρδισε το βραβείο κοινού στην κατηγορία του ντοκιμαντέρ. Η λέξη negro ακούγεται 78 φορές καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας. Και στη χώρα μας η ταινία έκανε πρεμιέρα στο περασμένο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Η υπόθεση: Τον Ιούνιο του 1979 ο πολυτάλαντος Αφροαμερικάνος συγγραφέας James Baldwin ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο τελευταίο βιβλίο του, «Remember this House» το οποίο ποτέ δεν ολοκλήρωσε. Οι προσωπικές του μνήμες σχετικά με τους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους ηγέτες και αγωνιστές για τα δικαιώματα των Αφροαμερικάνων, του Medgar Evers, του Malcolm X, και του Martin Luther King – αναφορά με τη σειρά που δολοφονήθηκαν καθώς δολοφονήθηκαν και οι τρεις – και οι θύμισές του από τις δικές του οδυνηρές εμπειρίες ως Αφροαμερικάνος, χρησιμοποιούνται σε αυτό το ντοκιμαντέρ προκειμένου να ξαναγραφτεί η Αμερικάνικη Ιστορία!

Η άποψή μας: Όσοι με παρακολουθείτε συστηματικά θα το γνωρίζετε ήδη: δεν τα γουστάρω τα ντοκιμαντέρ. Δεν μπορώ να υποκύψω στη γοητεία ενός φιλμικού είδους που υποτίθεται ότι είναι αληθινό. Τίποτε όμως δεν είναι αληθινό όταν το καταγράφει μια κάμερα! Γουστάρω τη μυθοπλασία, η οποία όμως θέλω να είναι... ρεαλιστική! Σαν... ντοκιμαντέρ. Αλλά ας μην το συνεχίσουμε... Τούτο εδώ, όμως, είναι ιδιαίτερο ντοκιμαντέρ. Είναι σπουδαίο ντοκιμαντέρ. Αφηγητής του είναι ο Samuel L. Jackson, με αυτήν τη χαρακτηριστική, στιβαρή φωνή του. «Πρωταγωνιστής» είναι ο μακαρίτης μαύρος συγγραφέας, James Baldwin. Από τους ηγέτες της Αφροαμερικάνικης κοινότητας, που ΔΕΝ δολοφονήθηκε, είχε έναν τρόπο να μιλάει και να γράφει, που είναι πραγματικά ανατριχιαστικός!

Κάθε του εμφάνιση μαγνήτιζε, ήταν φοβερός ρήτορας, ήξερε να χειρίζεται το λόγο μαγικά, ήταν συγκλονιστικός. Δεν τον ήξερα από πριν, να μην κάνω τον καμπόσο, αλλά μέσω του ντοκιμαντέρ αποτέλεσε για μένα σπουδαία ανακάλυψη. Μας μιλάει (μέσω τηλεοπτικών του εμφανίσεων ο ίδιος ή μέσω των γραπτών του, με τη φωνή του Jackson) για τρεις εμβληματικούς ηγέτες των Αφροαμερικάνων. Και οι τρεις φίλοι του. Και οι τρεις, τρομεροί άνθρωποι. Και όλες του οι παρατηρήσεις και όλες του οι αναφορές είναι τραγικά επίκαιρες. Ιδίως τώρα, με τον Τραμπ στην εξουσία. Το πρόβλημα των μαύρων στην Αμερική είναι το πρόβλημα των μεταναστών παγκοσμίως. Και είναι χοντρό πρόβλημα! Δείχνονται ένα σωρό στιγμιότυπα από ταινίες, μέσω των οποίων γίνεται μια εξελικτική μελέτη για το πως παρουσιάζονταν οι Αφροαμερικάνοι, πάντα σε σχέση με την κοινωνία, το βασικότερο όμως είναι πως η ταινία έχει καρδιά, έχει ρυθμό και λέει τα πράγματα όπως έχουν, χωρίς φιοριτούρες και βλακείες.

Πραγματικά τρομερή δουλειά. Ευφυής η επιλογή του ασπρόμαυρου. Και ναι, εδώ ο Peck κάνει μια φανταστική δημιουργία!

Δεν είμαι ο νέγρος σου (I Am Not Your Negro) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την AMA Films
Περισσότερα... »

Happy End Poster ΠόστερHappy End
του Michael Haneke. Με τους Isabelle Huppert, Jean-Louis Trintignant, Mathieu Kassovitz, Fantine Harduin, Franz Rogowski, Toby Jones, Nabiha Akkari


Κατεδαφιζόμεθα!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Το τέλος είναι ήδη εδώ και δεν είναι καθόλου ευτυχισμένο...

Michael Haneke λοιπόν και Happy End. Ο 75χρονος γεννημένος στο Μόναχο Αυστριακός σκηνοθέτης γυρίζει την 12η μεγάλου μήκους ταινία του, έχοντας το... προνόμιο να έχει γυρίσει το «Funny Games» ο ίδιος και στην πρωτότυπη εκδοχή του αλλά και στο αμερικάνικο ριμέικ του (το συγκεκριμένο ριμέικ είναι μάλλον η χειρότερη στιγμή στην καριέρα του – απλά, δεν χρειαζόταν). Υπερ-αγαπημένος στο φεστιβάλ των Καννών, έχει ήδη κερδίσει δύο φορές τον Χρυσό Φοίνικα και μάλιστα είναι μόνο ο ένας από τους δύο σκηνοθέτες που το έχουν καταφέρει με δύο συνεχόμενες ταινίες τους! Την πρώτη φορά κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για τη «Λευκή κορδέλα» (Das weisse Band, 2009) και τη δεύτερη για το «Αγάπη» (Amour, 2012). Πέντε χρόνια μετά (ποτέ δεν έχει περάσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα ανάμεσα σε δύο ταινίες του) συμμετείχε φέτος στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών.

Happy End Quad Poster Πόστερ
Αυτή είναι η δεύτερη φορά που ο Haneke συνεργάζεται με τον Jean-Louis Trintignant μετά το «Αγάπη» - έτσι κι αλλιώς ο λατρεμένος Γάλλος ηθοποιός έχει δηλώσει πως έχει αποσυρθεί από την υποκριτική και επιστρέφει μόνο για να παίξει σε ταινίες του Haneke! Και στη «Λευκή κορδέλα» ήταν ο αφηγητής! Η Isabelle Huppert συνεργάζεται για τέταρτη φορά με τον Haneke. Κι αυτή η ταινία αποτελεί την επίσημη πρόταση της Αυστρίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ!

Η υπόθεση: Ο Ζορζ Λοράν είναι ένας 84χρονος μεγαλοαστός, που ζει στο έξοχο σπίτι του στο Καλέ, ένα σημαντικό λιμάνι στο στενό της Μάγχης, πόλη όπου πολλοί μετανάστες ζουν έτσι κι αλλιώς, κι άλλοι βρίσκονται παγιδευμένοι σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Ζορζ είναι μοναχικός και θέλει να αυτοκτονήσει. Όταν δεν τα καταφέρνει ρίχνοντας το αυτοκίνητό του σε κολόνα, ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον να τον βοηθήσει να τα καταφέρει, ενώ πλέον είναι καθηλωμένος και σε αναπηρικό καροτσάκι. Μαζί του στο σπίτι του μένουν η κόρη του, Αν, που έχει αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση εργολαβιών (που δεν πάει και πολύ καλά) και ο γιος του, Τομά, ο οποίος είναι γιατρός.

Επίσης μαζί τους μένουν ο γιος της Αν, ο αψύς και οξύθυμος Πιέρ, στον οποίο η Αν θέλει να μεταβιβάσει τα ηνία της εταιρίας, η δεύτερη γυναίκα του Τομά, η Αναΐς και ο νεογέννητος μπέμπης τους. Το παζλ συμπληρώνεται όταν στο σπίτι έρχεται να ζήσει και η 12χρονη κόρη του Τομά, από τον πρώτο του γάμο, η Ιβ, όταν η μητέρα της μυστηριωδώς (;) παθαίνει overdose από φάρμακα που παίρνει για την κατάθλιψη. Κάτω από την επιφανειακή ηρεμία βρίσκονται καλά κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα...

Η άποψή μας: Ο Haneke βάζει σε ταινία του να ακουστεί το «Chandelier» της Sia σε μια σκηνή καραόκε!!! Ο Haneke επιλέγει ένα 13χρονο κορίτσι να καταγράφει μέσω ενός smartphone μια γυναίκα να κάνει διάφορα πριν κοιμηθεί. Το κορίτσι καταγράφει τη μητέρα της και σχολιάζει τα τεκταινόμενα live, καθώς λαμβάνουν χώρα, στο instagram! Ο Haneke δείχνει έναν πιτσιρικά στο youtube να κοροϊδεύει έναν άλλο πιτσιρικά με... κινηματογραφικό τρόπο! Ο Haneke δείχνει ερωτικό τσατ ανάμεσα σε έναν άνδρα και μια γυναίκα, που θυμίζει κάπως το ανάλογο (ψεύτικο όμως) στο «Εξ επαφής», το θεατρικό του Patrick Marber, που έκανε ταινία ο Mike Nichols. Αυτά είναι πρωτόγνωρα πράγματα για ταινία του Haneke! Υπάρχουν όμως και τα γνωστά και αγαπημένα: σκηνές από κάμερες cctv που πιάνουν την κατάρρευση ενός χώρου κατασκευής μεγάλου έργου (εξαιρετική σκηνή), σκηνές κινηματογραφημένες από μακριά, όπου δεν ακούς τι διαμείβεται ανάμεσα στους συμμετέχοντες, ξαφνικές εκρήξεις βίας, ένα παζλ στο οποίο ο σκηνοθέτης όχι μόνο δεν σε βοηθάει να το ολοκληρώσεις, αλλά σου... κρύβει κομμάτια.

Είναι σαν ένα best of όλης της φιλμογραφίας του τούτη η ταινία του, ένα... greatest hits, με πιο κοντινό σημείο αναφοράς τον «Κρυμμένο». Η (μεγαλο)αστική τάξη βρίσκεται για άλλη μια φορά στο στόχαστρο του σκηνοθέτη. Η υποκρισία, η δήθεν καλοσύνη, η βαρεμάρα, η αδιαφορία για αυτό που συμβαίνει στον κόσμο, η ανάγκη για συνεχή και ολοένα και πιο έντονα ερεθίσματα για να νιώσει ζωντανή. Κι ένα παιδί... εξολοθρευτής άγγελος! Σαν να συμπυκνώνει το αθώο (;;;) αυτό πλάσμα, η 13χρονη Ιβ, ήτοι, η Εύα, όλη την κακία των προγόνων της. Σκοτώνει το χάμστερ της, κοροϊδεύει τη μητέρα της (ίσως της κάνει και κάτι παραπάνω), καταγράφει ωσάν ζόμπι την «πραγματικότητα» μέσα από την οθόνη του κινητού της. Ναι, θα μπορούσε κανείς να πει πως τούτη η ταινία του Haneke έχει πολλά κοινά στοιχεία με την ταινία του Zvyagintsev, με την οποία συνδιαγωνίστηκε στις Κάννες, το «Χωρίς αγάπη».

Μόνο που, περιέργως, ο Haneke δείχνει πιο... πράος με τον μισανθρωπισμό του, που είναι το σήμα κατατεθέν του. Κάνει και μια «ύπουλη» σύνδεση με το «Αγάπη», εδώ, σε μια ταινία που μόνο αγάπη δεν υπάρχει! Και το φινάλε της ταινίας είναι ταυτόχρονα ένα από τα πιο τρομακτικά και πιο αστεία (;;;;;) της φιλμογραφίας του – και ναι, εδώ μπορείς να το δεχτείς ως αστείο, όχι όπως στην περίπτωση της τελευταίας ταινίας του Λάνθιμου. Η νέα γενιά έρχεται να ξεφορτωθεί το παλιό αλλά δεν πράττει: απλά καταγράφει. Υπάρχει κάτι περισσότερο απέλπιδο; Νομίζω πως δεν θα αρέσει στο μεγάλο κοινό η νέα ταινία του Haneke (ελπίζω να μην συμβεί κάτι τέτοιο) γιατί είναι πιο κρυπτική απ' ότι συνήθως και θέτει πολλά ερωτήματα δίχως να δίνει σχεδόν καμία απάντηση. Το αν παραβιάζει ανοιχτές θύρες είναι ένα ζήτημα επίσης που σηκώνει μεγάλη κουβέντα.

Πάντως, σίγουρα, αδιάφορη ταινία δεν είναι. Είναι κάτι που δεν μπορεί να καταφέρει ο Haneke...

Happy End Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την Rosebud 21
Περισσότερα... »

Αρδέννες (D' Ardennen) Poster ΠόστερΑρδέννες
του Robin Pront. Με τους Kevin Janssens, Jeroen Perceval, Veerle Baetens, Jan Bijvoet, Viviane de Muynck, Sam Louwyck, Peter Van den Begin, Eric Godon


Το αίμα νερό γίνεται!
του zerVo (@moviesltd)

Η εκτίμηση μου είναι πως, τουλάχιστον σε ότι αφορά στην εγχώρια διανομή, πως το σινεμά αυτής της, πιο ταλαντούχας, γωνιάς των Κάτω Χωρών, είναι ριγμένο. Με την έννοια πως έχει συνδεθεί στην σινεφίλ συνείδηση, ο κινηματογράφος των Μπενελούξ, αποκλειστικά και μόνο με την ιδιαίτερη, ρεαλιστική ματιά των Αδελφών Dardenne, με συνέπεια να περνούν στο βρόντο εξαιρετικές δημιουργίες, που ούτε καν - στην Ελλάδα, που διανέμονται τα πάντα - παίρνουν θέση σε καλεντάρια φεστιβάλ. Ευτυχώς, μια τεράστια αδικία, της μη προβολής στον τόπο μας, του φιλμ Bullhead, που έφτασε μισή ανάσα από την οσκαρική καταξίωση (την σεζόν του A Separation) δεν επαναλήφθηκε και στην περίπτωση του D' Ardennen, έστω και με τεράστια καθυστέρηση, δύο και βάλε, ετών...

Αρδέννες (D' Ardennen) Quad Poster Πόστερ
Τέσσερα ολόκληρα χρόνια από την ζωή του, έχει ξοδέψει πίσω από τα κάγκελα της φυλακής ο νεαρός Κένι, έχοντας κριθεί ένοχος για συμμετοχή σε ένοπλη ληστεία. Κι όμως ποτέ όλο αυτό τον καιρό, δεν σκέφτηκε να ελαφρύνει την δεινή θέση του, να συμβιώνει με Μαροκινά αποβράσματα στην στενή, καρφώνοντας τους συνεργούς του στο έγκλημα, μεταξύ τους και τον μικρότερο αδελφό του Ντέιβ. Η πληροφορία πως μετά από μια τετραετία κάθειρξης ο Κένι επιτέλους θα περάσει το κατώφλι της εξόδου του ιδρύματος, μάλλον δεν θα χαροποιήσει κανέναν στην φαμίλια του. Ούτε την αδιάφορη για την άγρια και βάναυση ύπαρξη του μάνα, ούτε κυρίως τον ομοαίματο του, που παρότι τον υπεραγαπά, του κρύβει ένα μοιραίο μυστικό: Ενόσω εκείνος σάπιζε στο κελί, αυτός σύναψε δεσμό με το κορίτσι του (και μέλος της συμμορίας) Συλβί, μια πεταχτούλα σερβιτόρα σε νυχτερινό κλαμπ του υποκόσμου, που ονειρεύεται κάποια στιγμή να ακολουθήσει μια κανονική, καθημερινή ζωή.

Πληροφορία που αιωρείται στον αέρα και κανείς δεν διανοείται να μεταφέρει στον απρόβλεπτης αντίδρασης πρώην φυλακισμένο, πόσο μάλλον την προέκταση της, καθώς η διχαστική γκαρσόνα κυοφορεί το παιδί του φοβιτσιάρη Ντέιβ, που έχει βάλει σκοπό, εκτός από το να ξεπεράσει τον αλκοολισμό του, να φέρει στον ίσιο και ενάρετο, τρόπον τινά, δρόμο το αδελφάκι του. Καθώς ο κλοιός σφίγγει γύρω από την αποκάλυψη του μαντάτου, ο Κένι, απορημένος από την αδικαιολόγητα απορριπτική στάση της πρώην καλής του, θα οδηγηθεί σταδιακά στην αναμενόμενη έκρηξη. Πού ούτε όρια θα έχει, ούτε θα αφήσει κανέναν αλώβητο...

Ένα περιβάλλον ανέχειας, συνέπειας του κατακερματισμού των οικογενειακών αξιών αλλά και της ηθικής κατάπτωσης που προκαλεί η οικονομική κρίση, μας μεταφέρει με τις αληθινής υφής εικόνες του ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Robin Pront, που εδώ έχει την αμέριστη στήριξη του συμπατριώτη του παραγωγού Bart Van Langendock, ενός εκ των βασικών υπευθύνων της νουβέλ βαγκ άνοιξης του Βελγικού κινηματογράφου. Άνθρωποι και ποντίκια συμβιώνουν σε έναν κόσμο μηδενικής αλληλεγγύης, που κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν, οι έννοιες μάνα και αδελφός έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα και ο καθένας κοιτάζει να βγάλει το μάτι του άλλου, απλά και μόνο για να επιβιώσει. Σε ποια πραγματικότητα να ζήσει δηλαδή, αυτή του βούρκου και της παρανομίας, που βασιλεύει το έγκλημα και η συντριβή της έννοιας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σε αυτό λοιπόν το περιβάλλον, επιστρέφει από την κόλαση του κελιού, ένας ασύνταχτος χαρακτήρας, όπως ο μεγάλος αδελφός της ιστορίας, που αν κάτι τον κράτησε όρθιο ήταν η φωτογραφία της, εξ ορισμού όχι για σπίτι, καλής του. Την ίδια στιγμή, σαν να μην υπάρχουν μυριάδες άλλες γυναίκες σε αυτό τον πλανήτη, ο μικρός αδελφός λειτουργεί συναισθηματικά μεν, αλλά προδοτικά, διαλέγοντας την για ερωμένη του, κινούμενος εντελώς αντίθετα από ότι ο Κένι, που ουδέποτε κάρφωσε κανέναν στις αρχές. Βραδυφλεγής πλοκή, που συνθέτει πλήρως τους (ελάχιστους) χαρακτήρες που περιστρέφονται γύρω της, μέχρι να πάρει μπροστά η τρίτη πράξη, που λαμβάνει χώρα στο απομακρυσμένο, ομιχλώδες και ιδανικό για να λάβουν χώρα εγκληματικές πράξεις δάσος των Αρδεννών, που όπως είναι εύκολα αντιληπτό, δίνουν την ονομασία στην μαρκίζα του φιλμ.

Που σύμφωνα με τον θρύλο, του υποκλίθηκε - δικαίως - ο ίδιος ο Tarantino, χάρη στην ανατρεπτική του στάση του φινάλε, που ενδεχόμενα προβλέπεις από πριν, μα ούτε καν θες να πιστέψεις, μα και της εξαιρετικής κινηματογράφησης ενός πειραγμένης φιλοσοφίας θρίλερ, εξόχως χαμηλού κόστους. Στιγμές που εκτοξεύουν στα ύψη την αξία του σκηνοθετικού ντεμπούτο του Pront, ο οποίος τσιμπάει ιδέες φιλμαρίσματος τόσο από τους Dardenne και τον Audiard, στο κτίσιμο του σοσιολογικού γίγνεσθαι, όσο και από τους Δυτικούς Fincher, Coen και Villeneuve, που το άγγιγμα τους στα σασπένς καρέ είναι κάτι περισσότερο από εμφανές. Κρατάμε το όνομα του Φλαμανδού, που το εισαγωγικό δείγμα γραφής του είναι κάτι περισσότερο από ελπιδοφόρο. Φιλμικά. Διότι κοινωνιολογικά, μάλλον με απαισιοδοξία μας γεμίζει η ιδέα έστω, πως το αίμα κάποτε μπορεί να νερώσει...

Αρδέννες (D' Ardennen) Rating

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 16 Νοεμβρίου 2017 από την One From The Heart!
Περισσότερα... »