21 Γέφυρες (21 Bridges) Poster21 Γέφυρες
του Brian Kirk. Με τους Chadwick Boseman, Sienna Miller, J. K. Simmons, Stephan James, Taylor Kitsch, Keith David, Alexander Siddig.


Στα χνάρια του Φυγά
του zerVo (@moviesltd)

Είναι το κέντρο της Μητρόπολης. Ένα από τα πέντε διαμερίσματα της Νέας Υόρκης, ούτε το μεγαλύτερο σε έκταση, ούτε το πιο πολυπληθές. Σίγουρα όμως το πιο φωτογραφημένο κι εκείνο με την περισσότερη επισκεψιμότητα του κόσμου, αφού αν κανείς δεν έχει περπατήσει τις πολυσύχναστες λεωφόρους του, στην ουσία είναι σαν να μην έχει επισκεφτεί το Μεγάλο Μήλο. Ένα μακρόστενο νησί είναι το Μανχάταν, που περικυκλώνεται από τους τρεις ποταμούς Χάτσον, Ιστ και Χάρλεμ, και σαν μοναδικό τρόπο οδικής επικοινωνίας με την ξηρά, έχει εικοσιμία θηριώδεις γέφυρες, αλλά και πάμπολλα υπόγεια τούνελ, ένα εκ των οποίων θα θυμόμαστε για πάντα, χάρη σε εκείνη την τρομερή περιπέτεια Daylight με τον Sly, πριν από δεκαετίες. Δίοδοι που αν σφραγιστούν, κανείς δεν μπορεί να διαφύγει του κυνηγητού, όπως να πληροφορεί το action θρίλερ, 21 Bridges.

21 Γέφυρες (21 Bridges) Quad Poster
Στα 13 του μόλις χρόνια έχασε τον λατρεμένο, αστυνομικό, πατέρα του, εν ώρα καθήκοντος ο Άντρε Ντέιβις, τραγικό γεγονός που τον ώθησε να ορκιστεί εκδίκηση στην μνήμη του, διώκοντας όλους εκείνους τους παράνομους που έχουν έλθει σε ένοπλη αντιπαράθεση με ένστολους. Και πραγματικά, επιθεωρητής του τμήματος ανθρωποκτονιών της Νέας Υόρκης σήμερα, έχει εξελιχθεί στον νούμερο ένα τιμωρό, όλων αυτών των αποβρασμάτων που επιτέθηκαν σε συναδέλφους του.

Και αυτή την στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπος με την πιο δύσκολη αποστολή της μέχρι ώρας καριέρας του, καθώς καλείται να εντοπίσει τα ίχνη δύο στυγερών δολοφόνων, που κατά την διάρκεια ληστείας μιας τεράστιας ποσότητας ναρκωτικών ουσιών, ανταπέδωσαν τα πυρά των αστυνομικών, προκαλώντας λουτρό αίματος, με συνέπεια τον αφανισμό μιας ολόκληρης διμοιρίας. Αναλαμβάνοντας την υπόθεση προσωπικά, η πρώτη εντολή που θα δώσει για να εντοπίσει τους δράστες, θα είναι να σφραγιστούν οι έξοδοι πέραν των σκοτεινών νυχτερινών δρόμων του Μανχάταν, προκειμένου οι εγκληματίες αργά ή γρήγορα να πέσουν στην φάκα που τους έχει στήσει.

Μόνο που ετούτη την φορά τα πράγματα δεν θα είναι σαν όλες τις προηγούμενες, αφού τα συμφέροντα γύρω από την διακίνηση της κοκαΐνης, έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους παντού, διαφθείροντας τους πάντες, μετατρέποντας ταυτόχρονα το έργο του συνετού Αντρέ, σε αδύνατο. Με μεθοδικότητα και εξυπνάδα στις κινήσεις του, ο νεαρός όσο και επιτυχημένος ινσπέκτορ, πολύ γρήγορα θα φτάσει στην άκρη του νήματος, δεν θα είναι όμως έτοιμος να κοντράρει την έκπληξη που θα εμφανιστεί μπροστά του.

Μια φορά κι έναν καιρό, αυτού του είδους οι παραγωγές, κυριολεκτικά έκαναν θραύση, εποχές βέβαια που προσωπικότητες σαν τον Stallone ή τον Willis, τις αναδείκνυαν σε χρυσοφόρες, άσχετα αν ο προϋπολογισμός τους δεν ήταν ανάλογα ακριβός. Και πραγματικά η παρούσα περίπτωση, αν θεωρητικά κυκλοφορούσε εκεί κάπου στα μέσα των 80s, θα ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που είδαμε τώρα, τουλάχιστον σε ότι αφορά στον τομέα της φήμης και της εμπορικής αποδοχής της από το κοινό. Το είδος έχει εκλείψει κινηματογραφικά και η αιτία δεν είναι η αδιαφορία του κοινού, που κυριολεκτικά διψά για να το παρακολουθεί, μα κατά βάση η απουσία action heroes που θα μπουν στο πετσί του ρόλου του σκληροτράχηλου μπάτσου.

Όχι δηλαδή πως ο Chadwick Boseman δεν είναι αποτελεσματικός στην αποστολή που αναλαμβάνει να υποδυθεί το πεισμωμένο (ως ορφανό, όπως μας καταδεικνύει η εισαγωγική σεκάνς) χέρι του Νόμου, το αντίθετο μάλιστα. Το ειδικό του βάρος όμως ως αστέρα, αλλά και η κοστουμαρισμένη του μόστρα, χωρίς τα πέτσινα ενός παρανοίντ Ριγκς πχ, τον ορίζουν απλώς ως διεκπεραιωτικό του παρόντος μίσιον ιμπόσιμπλ. και ουχί απογειωτικό.

Η σκηνοθεσία του πεπειραμένου, τηλεοπτικά κατά κύριο λόγο, Brian Kirk, διαθέτει το απαιτούμενο τέμπο για να κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το σφύριγμα της λήξης, βοηθούν σε αυτό άλλωστε και οι ιλιγγιώδεις εναέριες λήψεις πάνω από τους ουρανοξύστες, που δίνουν έναν πιο ρεαλιστικό τόνο στο εγχείρημα. Ακολουθώντας πιστά τις προσταγές του genre, δηλαδή το βασικό στόρι των ενάρετων κοπς που βαδίζουν στα χνάρια των ανήθικων κλεφτών, μιας και το κόλπο των τελευταίων πήγε ολοκληρωτικά στραβά στην εκτέλεση του. Μήπως όμως πίσω από αυτή την αποτυχία κρύβεται μια άλλη, μυστική, δράση, που κανείς δεν μπορεί να διακρίνει το ποιος είναι ο καλός και ο κακός της πλοκής. Μετά από μια σειρά καλοστημένες καταδιώξεις και ρυθμικές σκηνές, που σίγουρα έχουμε ματαδεί, η ίντριγκα οδηγείται στην σιγοβράζουσα ανατροπή, που ελάχιστοι δεν έχουν προβλέψει από νωρίτερα. Αξιοπρεπής προσπάθεια, αλλά βρείτε μας επιτέλους και έναν καινούργιο ανταγωνιστικό Sylvester βρε παιδιά...

21 Γέφυρες (21 Bridges) Rating


Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Δεκεμβρίου 2019 από την Odeon!
Περισσότερα... »

Η Αντιπροσωπεία (Delegacioni) Poster ΠόστερΗ Αντιπροσωπεία
της Bujar Alimani. Με τους Viktor Zhusti, Xhevdet Ferri, Ndriçim Xhepa, Richard Sammel, Kasem Hoxha.


«Σαν βγω απ' αυτήν τη φυλακή»
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Αλβανοί να ντουφεκάνε Αλβανούς;»

Ο Bujar Alimani γεννήθηκε το 1969 στο Πάτος της Αλβανίας. Σπούδασε Ζωγραφική και Σκηνοθεσία Θεάτρου στην Ακαδημία Καλών Τεχνών των Τιράνων. Το 1992 μετανάστευσε στην Ελλάδα, όπου και εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη σε αρκετές ελληνικές ταινίες. Το 2011 γύρισε την «Αμνηστία», την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία. Η «Αμνηστία» ήταν η πρώτη αλβανική ταινία που έλαβε χρηματοδότηση από το ευρωπαϊκό ταμείο Eurimages. Επίσης, ήταν η πρώτη επίσημη συμμετοχή της Αλβανίας στην Berlinale, όπου προβλήθηκε στο τμήμα Forum κι απέσπασε το βραβείο CICAE. Η δεύτερη ταινία του, με τίτλο «Krom» –μια συμπαραγωγή ανάμεσα στην Αλβανία, το Κόσοβο, τη Γερμανία και την Ελλάδα – προβλήθηκε σε πολλά φεστιβάλ ανά την υφήλιο.

Η Αντιπροσωπεία (Delegacioni) Poster Πόστερ Wallpaper
Τούτη, η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, Η Αντιπροσωπεία (Delegacioni), έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περσινό φεστιβάλ της Βαρσοβίας, όπου συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα, κερδίζοντας το Μέγα Βραβείο και το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής. Από εκεί και πέρα έλαβε μέρος σε διάφορα άλλα φεστιβάλ, ανάμεσά τους και το περσινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου συμμετείχε στο τμήμα «Ανοιχτοί Ορίζοντες».

Η υπόθεση: Οκτώβριος 1990, Αλβανία. Πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Εμβέρ Χότζα και το ιδιότυπο κομουνιστικό καθεστώς συνεχίζει να ελέγχει την εξουσία στη χώρα απολυταρχικά. Φαίνεται όμως πως επιχειρούνται κάποια πρώτα βήματα εκδημοκρατισμού. Ή τουλάχιστον αυτή είναι η εικόνα που θέλει να δώσει το καθεστώς προς τα έξω. Μια αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης επισκέπτεται τα Τίρανα προκειμένου τα μέλη της να διερευνήσουν τυχόν καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων... Ο Λέο είναι εδώ και 16 χρόνια πολιτικός κρατούμενος. Τη μέρα της επίσκεψης της αντιπροσωπείας τον ξυρίζουν, τον περιποιούνται και ετοιμάζονται να τον στείλουν οδικώς από την απόμακρη, ορεινή φυλακή του, στα Τίρανα.

Για κάποιον λόγο είναι σημαντικός για τη συνάντηση με την αντιπροσωπεία από την Ευρώπη. Όμως, το αυτοκίνητο που τον μεταφέρει, τα «φτύνει» στη μέση της διαδρομής. Χρειάζεται άμεσα επισκευή για να μπορέσει να κινηθεί ξανά. Η επικοινωνία με τα κεντρικά είναι δύσκολη. Ο επικεφαλής της μικρής κομματικής ομάδας που προϊσταται της μεταφοράς, προσπαθεί να είναι φιλικός με τον Λέο: είναι φανερό πως το καθεστώς τον χρειάζεται. Το δεξί του χέρι, όμως, ο Ασλάν, είναι κομματόσκυλο και μισεί βαθιά τον πολιτικό κρατούμενο. Οπότε, ότι είναι να πάει στραβά σε αυτήν την παράξενη «εκδρομή», θα πάει. Και η κατάληξη δεν θα είναι η επιθυμητή. Για κανέναν...

Η άποψή μας: Θυμάμαι την πρώτη πρώτη ταινία που γύρισε ποτέ ο Alimani, το φοβερό και τρομερό μικρού μήκους «Υγραέριο». Σε σκάρτα 20 λεπτά κατόρθωσε να συλλάβει την απελπισία ενός άνδρα στην Αθήνα, ο οποίος έχει να φροντίσει ένα παιδί με ειδικές δεξιότητες (που λένε και οι πολιτικά ορθοί) ενώ παράλληλα καλείται να αντιμετωπίσει τον χωρισμό του, τη φτώχεια του, το κρύο και την ανεργία. Στριμωγμένος στο καναβάτσο, δεν έχει παρά μόνον μία επιλογή: διαφυγή. Με υγραέριο... Από τότε μου έκανε εντύπωση η αφηγηματική του λιτότητα. Το γεγονός ότι δεν πλατειάζει. Το ότι κατορθώνει να πει πολλά και ενδιαφέροντα χωρίς να καταλήγει σε ακατάσχετους και άνευ... λόγου και αιτίας βερμπαλισμούς.

Και τούτη του η ταινία έχει (πέρα όλων των άλλων αρετών της) και τη συγκεκριμένη. Σε 77 λεπτά (!!!) παρακολουθείς μια πληρέστατη και χορταστική ιστορία, χωρίς να έχει παραληφθεί τίποτα. Και το καταπληκτικό είναι πως βρίσκει χώρο και για ανάσες στην κινηματογραφική του αφήγηση ο σκηνοθέτης. Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον στοιχείο: ενώ αυτά που αναφέρει είναι εντελώς σοβαρά, από μια συγκεκριμένη σκοπιά μπορεί να το δει κάποιος όλο αυτό ως κατάμαυρη κωμωδία! Πολύ έξυπνα το σενάριο μας αποκρύπτει γιατί είναι τόσο σημαντικός ο φυλακισμένος πολιτικός κρατούμενος – πρώην καθηγητής και το αποκαλύπτει προς το φινάλε. Και παρά το γεγονός ότι είμαστε σποϊλεράδες, εδώ θα αποφύγουμε να αποκαλύψουμε το λόγο, γιατί και σασπένς διαθέτει η ταινία, και δεν θέλουμε να σας χαλάσουμε την κινηματογραφική απόλαυση (σημείωση: όχι ότι τις άλλες φορές επιδιώκουμε κάτι τέτοιο, έτσι;).

Ας πούμε πάντως πως το παιχνίδι παίζεται με τέτοιον τρόπο ώστε, υπό προϋποθέσεις, και το καθεστώς να βγει κερδισμένο και ο φυλακισμένος να έχει την ευκαιρία να απελευθερωθεί. Το σκηνικό πχ με τη μητέρα του καθηγητή, το ψεύτικο σπίτι που έχει στήσει το καθεστώς, με τις κορνίζες και διάφορα προσωπικά αντικείμενα του πολιτικού κρατούμενου, είναι τρομερό! Μόνο που ο γάτος πολιτικός κρατούμενος σύντομα αντιλαμβάνεται πως κάποιον λάκκο έχει η φάβα. Και αρνείται να παίξει το παιχνίδι. Και δεν είναι ο μόνος: στον αντίποδά του, αρνείται να παίξει το «στημένο» παιχνίδι και ο Ασλάν. Ο Ασλάν είναι απόλυτα αφοσιωμένος στο καθεστώς, με τέτοια λατρεία όπως κάποιοι μεσήλικες (και βάλε) πασοκτσήδες με το παλιό ΠΑ.ΣΟ.Κ. το ορθόδοξο! Ρατσιστής, σεξιστής, πωρωμένος, δεν βλέπει τίποτε άλλο εκτός από αυτό που θέλει το κόμμα. Μέχρι και την κόρη του αποκηρύσσει!

Η λεκτική του κόντρα με τον καθηγητή, εκεί, δίπλα στο ποτάμι, είναι όλα τα λεφτά. Μια κόντρα με άσχημη κατάληξη. Και μια κόντρα στην οποία ο καθηγητής δίνει τον ατάκα η οποία λειτουργεί ως καταλύτης για ό,τι ακολουθήσει από εκεί και πέρα: «Εγώ δεν είμαι φυλακισμένος. Εσύ είσαι». Η ταινία, πέρα από κάθε προσδοκία, είναι πάρα πολύ καλή. Διαθέτει αναμφισβήτητη ποιότητα. Οι ερμηνείες είναι σπουδαίες όλες τους, η καταγραφή της τότε πραγματικότητας της Αλβανίας γίνεται με τρόπο απολύτως ρεαλιστικό, σκηνοθεσία, μοντάζ, φωτογραφία, όλα πιάνουν υψηλές επιδόσεις. Όπως δήλωσε και ο ίδιος ο σκηνοθέτης: «Αφαίρεσα τα έντονα χρώματα και κράτησα το γκρι και το καφέ που αντικατοπτρίζουν τις ζωές μας εκείνα τα άχρωμα χρόνια. Απέφυγα τα κοντινά πλάνα. Ήθελα να συμπεριλάβω όλους τους χαρακτήρες στα πλάνα και να τονίσω ότι δεν ήταν υπεύθυνο ένα άτομο αλλά ολόκληρος ο πληθυσμός που επέτρεψε σε μια τέτοια εγκληματική δικτατορία να ευδοκιμήσει ανεμπόδιστα».

Σαν να λέμε, έκανε κάτι σαν τη δική του «Οι ζωές των άλλων» ο σκηνοθέτης. Και δεν θα ξεστρατίσω για να μιλήσω για την ιδεολογική ταυτότητα της ταινίας. Αλλού παπά ευαγγέλιο αυτό. Το θέμα είναι πως αυτή είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία από τη γείτονα χώρα από τη μια, που δεν υπάρχει περίπτωση να δει κάποιος Έλληνας θεατής από την άλλη! Ούτε και οι Αλβανοί που ζουν στην Ελλάδα θα πάνε να τη δούνε την ταινία. Και είναι κρίμα. Γιατί, πέρα από ιδεολογίες και κόντρες, κινηματογραφικά μιλάμε για δυνατό σινεμά. Κι αυτό είναι που πάντα έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Η Αντιπροσωπεία (Delegacioni) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2019 από την Seven Films!
Περισσότερα... »

Η Βασίλισσα της Καρδιάς (Dronningen) Poster ΠόστερΗ Βασίλισσα της Καρδιάς
της May el-Toukhy. Με τους Trine Dyrholm, Gustav Lindh, Magnus Krepper, Silja Esmår Dannemann, Liv Esmår Dannemann, Stine Gyldenkerne.


Η Φαίδρα άνοιξε το δρόμο
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Και οι παντρεμένες MILF έχουν ψυχή

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η γεννημένη στις 17 Αυγούστου του 1977 στο Σαρλότερλουντ της Δανίας, May el-Toukhy. Είχε προηγηθεί η ταινία «Lang historie kort» (Long Story Short, 2015). Η επόμενή της ταινία έχει τίτλο «The Lioness» και θα είναι ένα βιογραφικό φιλμ για την συγγραφέα του «Πέρα από την Αφρική» μεταξύ των άλλων, την Karen Blixen.

Η Βασίλισσα της Καρδιάς (Dronningen) Poster Πόστερ Wallpaper
Η ταινία Η Βασίλισσα της Καρδιάς (Dronningen) έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο περασμένο φεστιβάλ του Σάντανς, όπου κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο τμήμα «Παγκόσμιο Σινεμά». Από εκεί και πέρα προβλήθηκε σε μια σειρά από κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, συλλέγοντας πλήθος από βραβεία. Η πρωταγωνίστρια Trine Dyrholm είναι υποψήφια στα European Film Awards ως καλύτερη Ευρωπαία ερμηνεύτρια για την παρουσία της εδώ. Και η ταινία αποτελεί την επίσημη πρόταση της Δανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Η υπόθεση: Η Άννα είναι μια μεσήλικη γυναίκα, που «κρατιέται» ακόμα. Διατηρεί δικηγορικό γραφείο, που εξειδικεύεται σε υποθέσεις στις οποίες βλάπτονται παιδιά ή έφηβοι. Βοηθάει πολύ κόσμο με τη δουλειά της και η προσέγγισή της είναι πάντοτε αδιαπραγμάτευτη. Δεν στρογγυλεύει καταστάσεις κι έχει δυνατή ηθική πυξίδα. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου... Είναι παντρεμένη με τον μεγαλογιατρό Πέτερ με τον οποίο έχει αποκτήσει δίδυμες κόρες. Ζει κατά πως φαίνεται μια ευτυχισμένη ζωή, σε ένα υπέροχο σπίτι, με μια δουλειά που την γεμίζει κι έχοντας δημιουργήσει μια εξαιρετική οικογένεια.

Κάτι όμως της λείπει. Κάτι δεν είναι έτσι όπως το θέλει. Η Άννα βαριέται. Τα πράγματα θα αλλάξουν όταν στο σπίτι της θα εμφανιστεί ο Γκούσταβ. Ο Γκούσταβ είναι ο (στα όρια της ενηλικίωσης) έφηβος γιος του Πέτερ από τον πρώτο του γάμο. Είναι ταραχοποιός, ένας επαναστάτης χωρίς αιτία, και η Σουηδέζα μητέρα του θεωρεί καλή ιδέα να περάσει ο Γκούσταβ λίγο χρόνο με τον πατέρα του. Στην αρχή, ο Γκούσταβ δείχνει απρόθυμος να προσαρμοστεί. Η Άννα όμως δείχνει το ενδιαφέρον της σε αυτόν. Και μια νύχτα τον ξελογιάζει κι αρχίζει μια ανάρμοστη σεξουαλική σχέση μαζί του. Παίζει με τη φλόγα. Το θέμα είναι: θα καεί;

Η άποψή μας: Με προβλημάτισε πολύ αυτή η ταινία. Είναι από τις λίγες φορές όπου ένας κινηματογραφικός χαρακτήρας μου προκάλεσε τόσο μεγάλη απέχθεια. Ο μηχανισμός με τον οποίο προέκυψε αυτή η απέχθεια είναι κάτι που με προβλημάτισε επίσης. Θα προσπαθήσω να τον ερμηνεύσω (λακωνικά και λακανικά όσο μπορώ) παρακάτω. Αρχικά, όμως, θα μείνω στο πρώτο επίπεδο. Η Άννα τούτης της ταινίας, λοιπόν, με εκνεύρισε τα μάλα. Με έκανε να αντιδράω απέναντί της σωματικά. Κάτι τέτοιο είχα να νιώσω νομίζω από τότε που μίσησα με όλο μου το είναι τη νοσοκόμα Ράτσετ από τη «Φωλιά του κούκου»! Η προστάτιδα παιδιών που τρώνε ξύλο ή κοριτσιών που βιάζονται, μια γυναίκα που φτάνει να κατηγορεί τον αντίδικό της επειδή μετά από μια δίκη τολμάει να... γελάσει (!!!), μια ισχυρή προσωπικότητα με σαφείς και εμπεδωμένες πεποιθήσεις περί καλού και κακού, προχωράει σε κατάχρηση εξουσίας και προχωράει σε αυτό για το οποίο συνήθως προσλαμβάνεται να αντιδικήσει: εκμεταλλεύεται έναν πιο αδύναμο από εκείνη άνθρωπο, για δική της ευχαρίστηση.

Κι άντε, ντέφι να γίνει, το γλεντάει το αγόρι όσο μπορεί – κι εννοείται, κι εκείνο το μικρούλι, το ευχαριστιέται – μια πιο έμπειρη γυναίκα τα δίνει όλα σεξουαλικά μαζί του – αυτό κι αν είναι υγρό όνειρο βγαλμένο κατευθείαν από το pornhub – δεν έχει τα... αρχίδια (!) να το παραδεχτεί η κυρία. Ο φάρος της ηθικής. Η σπουδαία αγωνίστρια. Μόλις διακυβεύεται η ασφάλειά της, η σιγουριά της, η οικογενειακή της γαλήνη, η έξωθεν καλή μαρτυρία, «αδειάζει» τον νεαρό εραστή της, τον διαβάλλει, τον μειώνει και τον βγάζει αναξιόπιστο. Και το αγόρι παγιδεύεται. Και τα παγιδευμένα νεαρά αγόρια – όπως και τα παγιδευμένα νεαρά κορίτσια κι όλοι οι παγιδευμένοι άνθρωποι ανά τον κόσμο από κάποιον ισχυρότερό τους, προχωράνε και κάνουν πράγματα που δεν θα έκαναν αν δεν βρισκόταν σε τόσο μεγάλο αδιέξοδο. Οπότε, η όλη συμπεριφορά και στάση της Άννας της ταινίας, κατ' εμέ είναι χυδαία.

Πάμε τώρα να προλάβουμε τις φεμινίστριες: ένας sexual predator ανεξαρτήτως φύλου, είναι ένας άθλιος sexual predator. Θέλω να πω: αν ένας πατριός εκπλήρωνε τις σεξουαλικές του φαντασιώσεις με τη θετή του κόρη, θα έπεφτε το σύμπαν να τον φάει. Και δικαίως. Ναι, αλλά εδώ; Μια μητριά που εκπληρώνει τις σεξουαλικές της φαντασιώσεις με τον θετό της γιο; Έχει ελαφρυντικά επειδή είναι γυναίκα; Δεν νομίζω. Στην πυρά η μπαγαπόντισσα. Το θέμα είναι πως την ταινία σκηνοθετεί γυναίκα και κατά μία έννοια νομίζω πως... ξεφεύγει! Δαιμονοποιεί υπέρ το δέον την Άννα. Δεν της δίνει κανένα ελαφρυντικό. Μεγεθύνει την υποκρισία της. Αν την ταινία την είχε σκηνοθετήσει άνδρας, μαύρο φίδι που τον έφαγε. Τώρα, η May el-Toukhy κατορθώνει και... she's getting away with murder! Oh well. Γενικά, βρήκα αρκετά φάουλ στην ταινία. Αργοί ρυθμοί, στην αρχή δεν είναι εύληπτα ξεκαθαρισμένο ποιος είναι ποιος και τι κάνει και γιατί, η λογική και η αισθητική παραπέμπει σε θρίλερ και μετά γίνεται ερωτικό δράμα και στο τέλος γίνεται και πάλι θρίλερ. Και όλα παραείναι γυαλισμένα. Και τακτοποιημένα.

Η Trine Dyrholm, την οποία οι πιο πολλοί τη γνωρίσαμε μέσα από την συγκλονιστική «Οικογενειακή γιορτή» του Thomas Vinterberg (και που εδώ μοιάζει πάρα πολύ όμως με την Helen Mirren) δίνει μια ερμηνεία, όχι απαραίτητα σπουδαία, σίγουρα όμως ατρόμητη: μέχρι και στοματικό έρωτα κάνει on camera ένθεν κι ένθεν – κι ας μοιάζει ψεύτικο το λιλί του μικρού εραστή της. Εντέλει, αυτό που με εκνεύρισε περισσότερο με την ταινία είναι ότι μανιπουλάρει τον θεατή να μισήσει αυτήν την κακιά γυναίκα. Ναι, είναι κακή με βάση την τρέχουσα ηθική. Και γιατί εκμεταλλεύεται τον μικρό σεξουαλικά, και γιατί λέει ψέματα και γιατί τον... ωθεί να κάνει αυτό που κάνει τέλος πάντων. Και η ζωή συνεχίζεται. Είπαμε: έτσι όπως παρουσιάζεται το πορτρέτο της Άννας, κοινό και κριτικοί, δεν μπορούμε να της δώσουμε κανένα ελαφρυντικό. Αλλά πολύ άσπρο – μαύρο μωρ' αδελφάκι μου. Αυτό. Από την άλλη, πιστεύω ότι το κοινό τα γουστάρει κάτι τέτοια. Γουστάρει να παρακολουθεί επί της μεγάλης οθόνης δυνατά ηθικά διλήμματα και ξεστρατίσματα.

Κατά μία έννοια, η ταινία μοιάζει με το (σαφώς πολύ καλύτερο) «Νόμο περί τέκνων» αλά σκανδιναβικά, με περισσότερο σεξ, τέτοιο που δεν θα μπορούσε να κάνει η... Emma Thompson! Ντάμα κούπα λοιπόν η Άννα. Και γυναίκα αράχνη. Και μέγαιρα. Και... εσύ αποφασίζεις.

Η Βασίλισσα της Καρδιάς (Dronningen) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2019 από την Weird Wave!
Περισσότερα... »

Στα Μαχαίρια (Knives Out) PosterΣτα Μαχαίρια
του Rian Johnson. Με τους Daniel Craig, Chris Evans, Ana de Armas, Jamie Lee Curtis, Michael Shannon, Don Johnson, Toni Collette, Lakeith Stanfield, Katherine Langford, Jaeden Martell, Christopher Plummer.


Και αφού κανέναν δε όλους τους μισώ, στον κόσμο να σκοτώσω...
του zerVo (@moviesltd)

Είτε αφορά στον πρωτότυπο γραπτό λόγο, είτε σε οποιαδήποτε μεταφορά του αρχικού κειμένου στην μεγάλη οθόνη, η περίπτωση του whodunnit, από πάντοτε ασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία στο ευρύ κοινό, που έδειχνε μια ξεχωριστή δίψα στο να εντοπίσει, πολύ πριν τον κεντρικό ερευνητή το ποιος είναι ο θύτης του φονικού. Συνήθως καμιά ντουζίνα ύποπτοι πέφτουν στο τραπέζι, με τον καθένα τους, από λίγο έως πολύ, να διαθέτουν το κίνητρο εκείνο που θα τους ωθούσε στο να προκαλέσουν την ανεπανόρθωτη ζημιά. Φυσικά και το μυαλό όλων των φανς των γεμάτων σασπένς Cluedo (ουκ ολίγοι, ειδικά στα μέρη μας, αν αναλογιστούμε την τεράστια επιτυχία μόλις πέρσι της μοντέρνας διασκευής του Orient Express) μονομιάς πηγαίνει στην μία και μοναδική πένα που δίδαξε το είδος μέσα από τις δεκάδες ιστορίες μυστηρίου. Και που ορκίστηκα να προσπαθήσω να μην αναφέρω το όνομα της, έτσι, για την διαφοροποίηση, μέχρι το τέλος του κειμένου μου.

Στα Μαχαίρια (Knives Out) Quad Poster
Δεν απουσιάζει ούτε ένα από τα βασικά μέλη της οικογένειας, από τον εορτασμό των 85ων γενεθλίων του ζάπλουτου και διακεκριμένου λογοτέχνη αστυνομικών μυθιστορημάτων Χάρλαν Θρόμπι, που λαμβάνουν χώρα στην πολυτελή του έπαυλη. Μια γιορτή που στην εκπνοή της θα βαφτεί με αίμα, καθώς το επόμενο πρωινό, ο ονομαστός ηλικιωμένος συγγραφέας, θα βρεθεί νεκρός στο δωμάτιο του, με μια λεπίδα να του έχει κόψει από άκρου εις άκρο την καρωτίδα. Το αρχικό σοκ των παρευρισκομένων, θα ακολουθήσει η τάχιστη διαπίστωση του ιατροδικαστή, πως πρόκειται για μια ξεκάθαρη περίπτωση αυτοκτονίας. Οι αστυνομικές αρχές, όπως πάντοτε καχύποπτες, δεν θα μείνουν στο προφανές, αλλά θα επιχειρήσουν να ξεσκεπάσουν όλα τα μυστικά που κρύβονται πίσω από το απονενοημένο διάβημα του σοφού γέροντα.

Και σε αυτή τους την αναζήτηση δεν θα είναι μόνες, καθώς στο πλευρό τους, από την θέση του παθητικού παρατηρητή και συμβουλάτορα, βρίσκεται ο διαβόητος ιδιωτικός ντετέκτιβ, Μπενουά Μπλαν, που κάποιος άγνωστος, έχει πληρώσει αδρά, προκειμένου με την εμπειρία του να αποκαλύψει όσα κρύβει ο θάνατος του Χάρλαν. Και που με μια πρώτη ματιά στα πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος, δεν μπορεί να αποκλειστεί δόλος από πλευράς τους, ειδικά από την στιγμή που στο αίμα του νεκρού θα βρεθεί πολύ υψηλότερη δόση μορφίνης από την συνηθισμένη καθημερινή της φαρμακευτικής του αγωγής. Υποψίες που θα πέσουν πάνω σε όλους τους συγγενείς, καθώς άπαντες - εκτός από την βαλσαμωμένη υπερήλικα μητέρα του - διαθέτουν μοτίβες τέτοιες, ώστε να επιθυμούν τον θάνατο του πλούσιου λογοτέχνη:

Η απομακρυσμένη θυγατέρα του Λίντα που έχει βάλει για τα καλά στο μάτι την περιουσία του, αλλά και ο μπερμπάντης άντρας της Ρίτσαρντ, που μόνον εκείνος γνωρίζει την εξωσυζυγική του σχέση. Ο ανίκανος γιος του Γουόλτ, που οι πληροφορίες λένε πως τον έπαυσε από CEO της εκδοτικής του επιχείρησης, μαζί με την πεισματάρα κι επίμονη συμβία του και τον μοναχικό κανακάρη τους, που δεν σηκώνει στιγμή τα μάτια από το τάμπλετ. Η πανούργα νύφη του, Τζόνι, που κάθε μήνα του αποσπά ένα τεράστιο ποσό σε μετρητά για τα δίδακτρα της κόρης της, άσχετα αν εκείνος έχει φροντίσει από πριν την αποπληρωμή τους. Και τέλος ο εκρηκτικού χαρακτήρα εγγονός του, Ράνσομ, ο μοναδικός που δεν πέρασε το βράδυ του στην βίλα, έχοντας προηγούμενα διαπληκτιστεί μαζί του. Αυτοί είναι όλοι κι όλοι?

Χμ, όχι ακριβώς, αφού ο πολυεκατομμυριούχος, έχει στην δούλεψη του την πιστή και συνεσταλμένη καμαριέρα Φραν, εκείνη δηλαδή που εντόπισε το πτώμα, αλλά και την έμπιστη νεαρή νοσοκόμα Μάρτα Καμπρέρα, δεύτερης γενιάς (παράνομη) μετανάστη, που μαζί της έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερα φιλική σχέση. Η ιδιαιτερότητα της νοσηλεύτριας στο να μην μπορεί να εκστομίσει το παραμικρό ψέμα, αλλιώς θα της έρθει αναγούλα, θα αποτελέσει ένα γερό σκαλοπάτι για τον επίμονο ερευνητή, αφού η μικρή είναι ένα από τα πρόσωπα κλειδιά της υπόθεσης, ούσα αυτόπτης μάρτυς καθόλη την νυχτιά που προηγήθηκε του μοιραίου.

Ένας ξεχωριστός ορός της αλήθειας, εύρημα της υπόθεσης που ορίζει καταλύτη για την εξέλιξη της, μιας και από το στόμα της νεαράς προκύπτουν η μία μετά την άλλη οι αποκαλύψεις για το ποιόν των πάντων, αλλά και εκείνης. Που σύμφωνα με τα δεδομένα, είναι και αυτή που επισκέφθηκε τελευταία την κρεβατοκάμαρα του Χάρλαν, για να φροντίσει την βραδινή του θεραπεία. Ή μήπως όχι? Και αν πίσω από το αθώο προσωπάκι της πιτσιρίκας κρύβεται μια καλά στημένη μηχανορραφία, που ενδέχεται να διαθέτει τουλάχιστον έναν συνεργό από τους υπολοίπους? Δύσκολα τα πράγματα για τον μπερδεμένο Μπλαν, που επιβάλλεται τάχιστα να εντοπίσει την άκρη του νήματος, ει δυνατόν προτού ανοίξει η διαθήκη, πολυαναμενόμενο άκουσμα για όλους τους υποψήφιους κληρονόμους, που εποφθαλμιούν τα αμέτρητα φράγκα του γερο-παράξενου.

Απίθανη τροπή! Απίθανη πλοκή! Απίθανη ανατροπή! Αν μπορεί κανείς να προσδώσει ένα και μόνο χαρακτηρισμό στο καταιγιστικού, σε βαθμό εξάντλησης, τέμπο Knives Out, αυτός δεν είναι άλλος από το ευρηματικό. Αφού το μοναδικό σταθερό κλου που δίνει στον θεατή, είναι πως δεν πρόκειται για έγκλημα, αλλά για αυτοκτονία. Μόνο που πίσω από τις γραμμές της, αφήνεται να διαφανεί η παρουσία ενός (τουλάχιστον) υπαιτίου, που εξώθησε τον παππού στην τραγική απόφαση. Ρόλο που αποποιούνται σύσσωμοι οι εξ αίματος και εξ αγχιστείας παρόντες, ρίχνοντας τα βάρη κατά κύριο λόγο στην λάθρα εισερχόμενη στα μέρη τους λατίνα, που μπαινόβγαινε ανενόχλητη στα ιδιαίτερα του εκκεντρικού Μίστερ Θρόμπι.

Οι πληροφορίες που πρέπει να καταγραφούν στο μπλοκάκι του μπαρουτοκαπνισμένου κι ας μην του φαίνεται ντετέκτιβ, από ένα σημείο και κατοπινά, σκάνε ανά δευτερόλεπτο, αλλάζοντας την ρότα του δείκτη που αναδεικνύει τον πραγματικό φταίχτη, μπερδεύοντας συνάμα και την πλατεία, που έχει βαλθεί να τον βγάλει στην σέντρα πριν από εκείνον. Τι συμβαίνει επακριβώς σε όλο αυτό το κύλισμα του διώρου (και κάτι) εκτός του ότι δεν υπάρχει κανείς που να μην χτυπιέται αλλάζοντας ανά λεπτό την απόφαση του? Μιλάμε για ένα άκρως απολαυστικό παραμύθι, που δεν υπάρχει ούτε στιγμή του αφημένη χωρίς ατάκα, συνδυασμένη με εικόνα που ανταποκρίνεται είτε στο παρόν, είτε μέσω του  εμβόλιμου φλασμπάκ, στο πρόσφατο παρελθόν. Είναι απόλυτα φυσικό δε, κάποιες σεκάνς να παρουσιάζονται εναλλασσόμενες, δοσμένες μέσα από τα μάτια του εκάστοτε αυτόπτη. Και σε όχι λίγες εξ αυτών ισχύει ο κύριος κανόνας του κάθε σοβαρού χου νταν ιτ, που λέει μην πιστεύεις πάντα ότι θαρρείς.

Ατού της αφήγησης, αποτελεί το γεγονός της πλήρους μελέτης των χαρακτήρων της ίντριγκας. Όλοι τους ενδιαφέροντες, ως άπληστοι, παρανοϊκοί, φοβισμένοι, απειλούμενοι, εκδικητικοί το πιο σημαντικό. Αυτό το χάος που τρέχει με χίλια μέσα στο αριστοκρατικό σπίτι καλείται να βάλει σε μια τάξη ο ασφαλίτης της ιστορίας μας, ο μπασκίνας που όσο κοντά πλησιάζει στην ανακάλυψη του ντοκουμέντου του, άλλο τόσο γλαφυρά το χάνει μέσα από τα χέρια του, λες και είναι κανένας  πρωτάρης. Έκφανση αν μη τι άλλο χιουμοριστικά ενέσιμη στο τιγκάτο στην ένταση περιβάλλον, δοσμένη μέσα από την απρόσμενη νότια προφορά του Daniel Craig, που φορά το τριμμένο κοστούμι του πράιβατ αστυνομικού, μέσα από μια εμφάνιση πραγματική έκπληξη. Κόντρα σε οτιδήποτε άλλο τον έχουμε τρακάρει μέχρι σήμερα, ο Βρετανός, στριφογυρίζει διαρκώς το νόμισμα στον αγέρα κι εκείνο κάθεται πάντοτε στην αντίπερα πλευρά της μορφής του 007. Την αλήθεια δεν θα την βγάλει με το ζόρι, ούτε με το περίστροφο, αλλά με την λογική και την σκέψη. Το τσιγκελωτό μουστάκι του λείπει. Και το στρογγυλό καπέλο. Το γαλλόφωνο ονοματεπώνυμο μια φορά το διαθέτει.

Η σουρπρί νούμερο δύο ακούει στο όνομα Ana De Armas! Το θηλυκό εκείνο που δεν μας είχε πείσει ως τώρα για καμιά φοβερή και τρομερή υποκριτική αξία, εδώ στην ουσία πάνω στην άμαθη ράχη της σηκώνει ολόκληρο το βάρος της ταινίας. Αυτή είναι η στάρινγκ, όποια και όσα άλλα τεράστια ονόματα διαβάσει κανείς στο κάστινγκ, αφού εκείνη κρατά το πηδάλιο της εξιστόρησης, ως πανταχού παρούσα από το φονικό και ύστερα. Τίποτα στην καριέρα της από εδώ και πέρα δεν θα είναι το ίδιο. Η πολυπληθής ομάδα τριγύρω της, υπάρχει όπως είναι φυσικό για να ανεβεί ο αριθμός των νευρωσικών suspects εκεί που πρέπει για να οριστεί το παιχνίδι. Σπουδαία (όσο και άσχημη σαν την μάνα της κι όχι σαν τον υπεργόη μπαμπά της) η Curtis, υπέροχος ξανά ο Shannon, δυναμικός όπως συνήθως ο Evans, πειστικός ο Johnson, σέξι στα 50 της η Colette. Ανσάμπλ για πολύ παλαμάκι, κάτω από την κυριαρχία του Christopher Plummer, που στα ενενήντα του δεν το βάζει κάτω ούτε γι αστείο! Ενδεχόμενα το μοναδικό ψεγάδι του σεναρίου, το ότι από το σημείο μηδέν (της συμβολαιογραφικής πράξης) οι περισσότεροι εξ αυτών σβήνουν σταδιακά από το εκράν, ελάχιστα πριν οδηγηθούμε στο φινάλε και την πτώση των μασκών.

Η κλειστοφοβική σκηνοθεσία του Λούπερ Rian Johnson, είναι αυτό που λέμε υποδειγματικά προσεχτική για το genre, αφού δεν πέφτει σε παγίδες της στιγμής, οδηγώντας μέσω του μελετημένου και έξοχα γραμμένου σεναρίου του, τους ερασιτέχνες Πουαρώ σε διαρκή αδιέξοδα, θέτοντας τους εύκολα νοκ άουτ από την επίλυση του προβλήματος. Ο ντιρέκτορας δεν μπολιάζει τον αγέρα με ακατάσχετη αγωνία, προκαλώντας πνιγμό, μα με κεφάτη διάθεση προσεγγίζει ένα μυστήριο που δεν το λες και κλισεδιάρικο. Το κλείσιμο του ματιού στις ανορθόδοξες Trumpικές ορέξεις, με την χρήση μιας, εκτός μεταναστευτικού νόμου, κοπελιάς στο επίκεντρο του πανηγυριού, δίνει μια επιπλέον σοσιολογική διάσταση στην γενικότερη κεντρική ιδέα. Μιας από τις πιο ψυχαγωγικές φιλμικές στιγμές του 2019, που δεν θα αφήσει ούτε έναν θεατή ανικανοποίητο. Και θα κάνει περήφανη, εκεί που βρίσκεται και την προφεσόρα Αγκάθα Κρίστι! Το πα!

Στα Μαχαίρια (Knives Out) Rating


Στις δικές μας αίθουσες? Στις 4 Δεκεμβρίου 2019 από την Spentzos Films!
Περισσότερα... »

Το Χρυσό Γάντι (Der goldene Handschuh / The Golden Glove) Poster ΠόστερΤο Χρυσό Γάντι
του Fatih Akin. Με τους Jonas Dassler, Margarethe Tiesel, Katja Studt, Dirk Böhling, Hark Bohm, Uwe Rohde, Lars Nagel, Greta Sophie Schmidt, Martina Eitner-Acheampong.


Strange fruit hanging from the poplar trees
του zerVo (@moviesltd)

Δεν είναι και τόσο συνηθισμένο, συνοικίες μεγάλων πόλεων της Ευρώπης να εξαπλώνουν την φήμη τους διεθνώς, χάρη στην ιδιομορφία της μαζικής ιδεολογίας της μικρής τους κοινότητας, που κατά κάποιο τρόπο τις διακρίνει από το γενικότερο σύνολο που τις περιβάλλει. Μια τέτοια ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί η γειτονιά του Ζανκτ Πάουλι, η πιο κακόφημη κατά τα κιτάπια, του τρίτου μεγαλύτερου λιμανιού της ηπείρου μας. Με λάβαρο που υψώνεται από την ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα της περιοχής, σταθερό και αναντικατάστατο στέλεχος των επαγγελματικών κατηγοριών εδώ και δεκαετίες, οι κάτοικοι της προβάλλουν την ξεχωριστή τους κουλτούρα, μεταλλάσσοντας το υποβαθμισμένο υπόβαθρο της, σε πλεονέκτημα. Κατ αυτόν τον τρόπο, ώστε ανάμεσα στα θεοσκότεινα νυχτερινά κλαμπς και τα αμέτρητα πορνεία, να γεννηθεί μια εναλλακτική αντίληψη της κομμούνας, που απαγορεύει την οποιαδήποτε εκδήλωση ενάντια στην διαφορετικότητα, χρώματος, πεποίθησης, προτίμησης. Η κουκκίδα του Ζανκτ Πάουλι στις ημέρες μας αντιπροσωπεύει ολοκληρωτικά την έννοια του αντιφασισμού, όσο και συνάμα του απροσάρμοστου με το πολιτικό κορέκτ.

Διόλου τυχαία και διόλου συμπτωματικά, ο σημαντικότερος Γερμανός σκηνοθέτης του αιώνα που διανύουμε, επέλεξε αυτή την ξέχωρη λαϊκή δημοκρατία, ως το φυσικό σκηνικό της νέας του δημιουργίας, φροντίζοντας να τονίσει την σοσιολιγική σημασία της ύπαρξης της. Ακόμη και με την χρήση ενός ετερόκλητου θέματος. Άλλωστε και ιστορικά να το πάρουμε, όλα όσα περιγράφει το φιλμ Der Goldene Handschuh, εκεί ακριβώς έλαβαν χώρα. Μισό αιώνα πριν...

Το Χρυσό Γάντι (Der goldene Handschuh / The Golden Glove) Quad Poster Πόστερ
Αμβούργο, 1970. Μοναχικός, απόμακρος, άφιλος και κυκλοθυμικός, ο τριανταπεντάχρονος Φριτζ Χόνκα, φύλακας σε φάμπρικα της πόλης, ξοδεύει το σύνολο σχεδόν του ελεύθερου χρόνου του, μέσα στα ελάχιστα, βρωμερά τετραγωνικά του μπαρ το Χρυσό Γάντι. Εκεί όπου βασικός και αναντικατάστατος θαμώνας, ποτίζει τον εαυτό του ασταμάτητα με οινόπνευμα, καταλήγοντας σε κατάσταση ακραίας μέθης στην σιχαμερή τρώγλη του, στο δώμα του τριώροφου με τους πολυφυλετικούς ενοίκους. Συνήθως όμως όχι μόνος, καθώς μέσα στην θολούρα του, προσεγγίζει με σεξουαλική διάθεση, γηραίες και ξεπεσμένες πουτάνες κατά βάση, συχνάζουσες στο κέντρο, για να τις οδηγήσει στο σπιτικό του, για ένα ποτό ακόμη και ότι προκύψει. Για εκείνο που αυτές δεν είναι προετοιμασμένες είναι που ο Χόνκα, βυθισμένος στην παραζάλη του, θα ξεσπάσει πάνω τους όλα του τα βίαια ένστικτα, δολοφονώντας τις βάναυσα και τεμαχίζοντας κατοπινά τα άψυχα κορμιά τους, για να τα κρύψει, όπως όπως, στην εντοιχισμένη του ντουλάπα.

Χωράκι που σταδιακά θα αποτελέσει τον τάφο πολλών ακόμη ανυποψίαστων εξηντάχρονων, που χωρίς φαμίλια και συνήθως άστεγες, θα βρουν ακόμη και σε αυτό το διάρι που ζέχνει, ένα κεραμίδι για να κοιμηθούν, μια δυο νυχτιές. Ακόμη κι αν ανάγκα, θα κληθούν να συμβιώσουν με ετούτον εδώ τον πανάσχημο, τρισάθλιας όψης καμπούρη, έναν κοινό μπεκρή που τις ζυγώνει κερνώντας τις το ουίσκι, που ενδεχόμενα θα είναι και το ύστατο τους. Άλλωστε αποτυγχάνοντας να πλησιάσει έστω λόγω της τερατώδους μόστρας του, κανονικές συνομήλικες του, μόνον εκείνες οι άσχημες γριές ενδέχεται να ορίσουν τον ερωτικό του στόχο.

Αλλά και τον εκδικητικό, με αφορμή την απόρριψη που αυτός έχει υποστεί από το σύνολο του περίγυρου λόγω της κακομουτσουνιάς του. Με καταλύτη της περαιτέρω ανομολόγητης δράσης του το αλκοόλ, ο Χόνκα θα ξεσπάσει στις ανήμπορες κυράτσες την αρρώστια του, το σκοταδιασμένο πάθος του, την ρημαδιασμένη θλίψη του. Σίριαλ κίλλερ περίπτωση από εκείνες που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη της Ούμπερ Άλες, στα μέσα των 70s όταν και επιτέλους αποκαλύφθηκε η πραγματική δολοφονική πορεία του εκκεντρικού άντρα, που είχε σαν θύματα τουλάχιστον τέσσερις πόρνες προχωρημένης ηλικίας. Αλλά και ολοκληρωμένης αποσύνθεσης, μιας και τα τεμαχισμένα τους σώματα, δύσκολα μπορούσαν να ταυτοποιηθούν μετά από τόσο καιρό μέσα στις σκουπιδοσακούλες που τα είχε τυλίξει ο θύτης. Σήψη...

Δεν νομίζω πως υπάρχει άλλη λέξη να περιστρέφεται περισσότερο στο μυαλό καθόλη την διάρκεια της παρακολούθησης της νέας ταινίας του αγαπημένου (όλων μας) Fatih Akin. Παρότι μέχρι το μέσον του πονήματος του ο συναγωνισμός με την "παρακμή" ήταν οριακός, εντέλει η φράση που αποτυπώνει όσο καμία άλλη το κοινωνικό απόστημα που αναβλύζει σαν πίδακας το πύον, σαρώνει τα πάντα στο τελειωτικό της πέρασμα. Ποιος είναι ο Χόνκα? Ποιος τον έφκιασε? Ποιος τον μεγάλωσε, ποιος τον όπλισε και εντέλει ποιος τον κατέληξε σαν απόβρασμα του? Το αιώνιο ερώτημα περί της γενετικής προδιάθεσης των κατά συρροή δολοφόνων, βρίσκει μια κάποια απάντηση στα αποτυπώματα του Γερμανού ντιρέκτορα, που δίχως περιστροφές γέρνει την πλάστιγγα της ενοχής, προς την μεριά της κοινωνίας που έντεχνα αποποιείται των ευθυνών της. Και που δημιουργεί πρότυπα Άρεια, πεντακάθαρα, λαμπερά στην εξωτερική τους όψη, στέλνοντας όλους τους ανάρμοστους στο πυρ το εξώτερον του περιθωρίου. Τι θα συμβεί όμως αν εκείνοι μέσα στο ζαλισμένο τους μυαλό αρπάξουν την ευκαιρία να τιμωρήσουν όποιον βρουν μπόσικο, εντοπίζοντας πάνω του τον εχθρό, τον αντίπαλο, εκείνον που τους κοροϊδεύει για το πως είναι η φάτσα τους?

Πρέπει να είναι πολύ αποφασιστικός ο θεατής που θα επιλέξει το The Golden Glove για την σινεφιλική του έξοδο. Η ταινία δεν είναι απλώς ακατάλληλη για τα ανήλικα μάτια, είναι αυτό που λέμε μη ανεχόμενη, ακόμη και για τους πιο σκληραγωγημένους οφθαλμούς, αφού οι αποκρουστικότητες που προβάλλει βαράνε ασταμάτητες μπουνιές στο στομάχι. Νεκροφιλίες, ιεροσυλίες, ατιμασμοί. Λες δίχως νόημα? Όχι δα. Δεν μιλάμε για κάποιον άπειρο και χωρίς λόγο ύπαρξης κινηματογραφιστή. Το δέκατο μυθοπλαστικό μεγάλου μήκους βήμα του Akin είναι και το πιο προκλητικό. Δεν είναι κι αυτός βλέπεις κανένας συνηθισμένος καμερίστας. Δεν κρύβεται, δεν αφήνει άλλους να τα πουν πρώτοι, θέλει την πρωτιά για πάρτη του, ακόμη κι αν με αυτή του την κίνηση σοκάρει όσο δεν παίρνει.

Κι αυτό αναμφίβολα το κατορθώνει από το εισαγωγικό κιόλας σέγκμεντ του έργου του, όπου ο Χόνκα ασελγεί πάνω στην νεκρή ιερόδουλη, ελάχιστες στιγμές πριν την κάνει χαρτοπόλεμο για να κρύψει τα ίχνη της. Καθήλωση! Αντέχεις? Αυτό είναι βασικό ζήτημα για την θέαση της συνέχειας, πάνω σε ένα θέμα που δεν έχει συζητηθεί και λίγες φορές στο εκράν. Με συνοδηγό του την έξοχη και πάλι κινηματογράφηση του τοπίου από το δεξί του χέρι στην φωτογραφία, Rainer Klausmann και με έναν σωστό παίκτη, έστω και με την πολλαπλή χρήση προσθετικών προσώπου και σώματος για να αποδώσει τον Κουασιμόδο, τον εικοσάχρονο Jonas Dassler, ο Fatih σε καρφώνει για 120 λεπτά στο κάθισμα, λες και είσαι δεμένος σφιχτά με πετονιές. Εκθέτοντας την προσωπική του σοσιολογική σουρεάλ μελέτη, στο πλάι εκείνης της μπουσουλικής του, όσο και ριγμένης από τα κιτάπια της κινηματογραφικής ιστορίας, του McNaughton από το 1986, κάνοντας μια χόρτα αντίστοιχες απόπειρες, βλακώδους τύπου Jack Built, από κάποιους πομπώδεις ιντιότεν τσαρλατάνους.

Αυτός είναι ακριβώς ο απόπατος του Ντίκενς. Σου θυμίζει κάτι? Σου λένε τίποτα οι γριές υποψήφιες πεθαμένες σε αντιδιαστολή με την αγγελικής ομορφάδας μία και μοναδική κοπελούδα, που ούτε καν γυρίζει να κοιτάξει τον λεχρίτη? Το τριγύρω είναι που ζέχνει, είτε αυτό αποκαλείται Γερμανία, είτε Ζανκτ Πάουλι, είτε Ηνωμένη Ευρώπη. Κι αυτή η σιχασιά είναι που κατασκευάζει κατά συρροή, κατά συρροή εγκληματίες, χαϊδεύοντας τους με το ολόχρυσο της γάντι, στριμώχνοντας τους στα καταγώγια της απελπισιάς. Και ύστερα αφού τους αποκαλύψει, τους διαπομπεύει προς τέρψη των λοιπών, όσο και προς δημόσιο παραδειγματισμό. Τάχαμου. Τρομερή ταινία. Είμαι βέβαιος πως δεν θα αντέξω να την ματαδώ.

Το Χρυσό Γάντι (Der goldene Handschuh / The Golden Glove) Rating

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2019 από την Rosebud 21!
Περισσότερα... »

Στα Μαχαίρια (Knives Out) - Trailer / Τρέιλερ PosterΔιάολε, ένας από όλους τους θα μπορούσε να το έχει διαπράξει! Ο καταξιωμένος σεναριογράφος και σκηνοθέτης Rian Johnson (Brick, Looper, Star Wars: The Last Jedi) αποδίδει φόρο τιμής στην αυθεντία του Μυστηρίου Agatha Christie,με την φρέσκια σύγχρονη ταινία Εγκλήματος και Μυστηρίου Στα Μαχαίρια (Knives Out) στην οποία όλοι είναι ύποπτοι. Όταν ο φημισμένος συγγραφέας Harlan Thrombey βρίσκεται νεκρός στην έπαυλή του έπειτα από τον εορτασμό των 85ων γενεθλίων του, ο πάντα περίεργος αλλά και ευγενής Ντετέκτιβ Benoit Blanc προσλαμβάνεται μυστηριωδώς για να ερευνήσει το έγκλημα. Από την δυσλειτουργική οικογένεια, ως το αφοσιωμένο υπηρετικό προσωπικό ο Blanc βρίσκεται μπροστά σε ένα ιστό από παραπλανητικά στοιχεία και ψέματα που τον εμποδίζουν να αποκαλύψει την αλήθεια πίσω από τον πρόωρο θάνατο του Harlan.

Στα Μαχαίρια (Knives Out) - Trailer / Τρέιλερ Movie

Με ένα all-star cast αποτελούμενο από τους Daniel Craig, Chris Evans, Ana de Armas, Jamie Lee Curtis, Michael Shannon, Don Johnson, Toni Collette, LaKeith Stanfield, Katherine Langford, Jaeden Martell, Frank Oz, Riki Lindhome, Edi Patterson, K Callan, Noah Segan και Christopher Plummer παρακολουθούμε μια διασκεδαστική, έξυπνη και στιλάτη ταινία μυστηρίου που εγγυάται ότι κανείς από τους θεατές δεν θα βρει τον ένοχο πριν το τέλος της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2019 από την Spentzos Films!

Περισσότερα... »

Δίκτυο Κατασκόπων (Spider In The Web) - Trailer / Τρέιλερ PosterΧίλια μίλια βήματα! Έχοντας πάρει Επίσημη Συμμετοχή στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών στο πιο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών, αλλά και Επίσημη Συμμετοχή στο Διαγωνιστικό Τμήμα του τελευταίου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, έρχεται η Αυστριακής προέλευσης και βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά ταινία Λίλιαν (Lillian) που σκηνοθετεί ο Andreas Horvath, σε σενάριο δικό του. Η Λίλιαν βρίσκεται στην Νέα Υόρκη με ληγμένη την βίζα της και δεν έχει άλλη επιλογή από το να επιστρέψει πίσω στην Ρωσία. Χωρίς να γνωρίζει την γλώσσα αποφασίζει να διασχίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να φτάσει στην Αλάσκα και από εκεί απέναντι, στην χώρα της.

Δίκτυο Κατασκόπων (Spider In The Web) - Trailer / Τρέιλερ Movie

Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Patrycja Planik.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Δεκεμβρίου 2019 από την AMA Films!

Περισσότερα... »

Η Ανιές με τα λόγια της Βαρντά (Varda par Agnès) Poster ΠόστερΗ Ανιές με τα λόγια της Βαρντά
της Agnès Varda.


Ό,τι θυμάται, χαίρεται! Με την καλή έννοια!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η δημιουργικότητα δεν κοιτάζει ηλικίες

Η Agnès Varda γεννήθηκε ως Arlette Varda στις Βρυξέλλες στις 30 Μαΐου του 1928, όπου και μεγάλωσε με 4 αδέρφια. Η μητέρα της ήταν Γαλλίδα, από την πόλη Σετ και ο πατέρας της ήταν ελληνικής καταγωγής, με ρίζες από τη Μικρά Ασία. Το 1940, ο πόλεμος ανάγκασε την οικογένειά της να μετακομίσει στη νότια Γαλλία. Η Agnès Varda πέρασε την εφηβεία της στην πόλη Σετ κι έπειτα μετακόμισε στο Παρίσι όπου σπούδασε στη Σχολή του Λούβρου και παρακολούθησε μαθήματα φωτογραφίας στην Εθνική Σχολή Λουί-Λιμιέρ. Όταν έκλεισε τα 18 της χρόνια άλλαξε νόμιμα το όνομά της από Arlette σε Agnès. Η Varda έγινε φωτογράφος για τον ηθοποιό Jean Vilar όταν ίδρυσε το θεατρικό φεστιβάλ Αβινιόν το 1948 κι έπειτα για το Εθνικό Λαϊκό Θέατρο στο Παλέ Ντε Σαγιό του Παρισίου. Έκανε την πρώτη της έκθεση στην αυλή του σπιτιού της το 1954. Την ίδια χρονιά, έκανε στροφή προς τον κινηματογράφο χωρίς κάποια εκπαίδευση. Ίδρυσε την Ciné Tamaris για την παραγωγή και τη σκηνοθεσία της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της, με τίτλο «Πουάντ-Κουρτ» (La pointe-courte), που της χάρισε τον τίτλο «Νονά του Γαλλικού Νέου Κύματος». Έκτοτε σκηνοθέτησε μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες, μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Το 2003 ξεκίνησε η καριέρα της ως visual artist στη Biennale της Βενετίας. Σύζυγος του Jacques Demy και μητέρα της σχεδιάστριας κοστουμιών Rosalie Varda και του παραγωγού και ηθοποιού Mathieu Demy, η Agnès Varda έφυγε πλήρης ημερών στα 90 της χρόνια στις 29 Μαρτίου του 2018.

Η Ανιές με τα λόγια της Βαρντά (Varda par Agnès) Poster Πόστερ Wallpaper
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που κάνει κάτι αυτοβιογραφικό η Varda. Το 1994 κυκλοφόρησε το βιβλίο της με τίτλο ακριβώς τον ίδιο που έχει και η συγκεκριμένη ταινία. Και το 2008 βγήκε στις αίθουσες το ντοκιμαντέρ της «Οι παραλίες της ζωής μου» (Les plages d'Agnès) όπου έκανε κάτι ανάλογο με αυτό που κάνει εδώ... Η ταινία «Varda par Agnès», που έμελλε να είναι και η τελευταία της ζωής της, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο προηγούμενο φεστιβάλ Βερολίνου, όπου συμμετείχε στο επίσημο πρόγραμμα, εκτός συναγωνισμού.

Η υπόθεση: Η Agnès Varda, φωτογράφος, installation artist και πρωτοπόρος της Nouvelle Vague, αποτελεί θεσμό για το γαλλικό κινηματογράφο. Λίγο πριν το θάνατό της, κάθισε στην καρέκλα του σκηνοθέτη και χρησιμοποιώντας φωτογραφίες κι αποσπάσματα από τις ταινίες της, μίλησε η ίδια για το ανορθόδοξο έργο της. Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο αναφέρεται στην «αναλογική περίοδο» από το 1954 έως το 2000, και η σκηνοθέτιδα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο. Ήταν μια νέα γυναίκα που ήθελε να επαναπροσδιορίσει το σινεμά, ένας άνθρωπος που ήταν πάντα ανοιχτόμυαλος, που σε κάθε της ταινία άλλαζε την αφήγηση. Στο δεύτερο μέρος, η Varda εστιάζει στη χρονική περίοδο από το 2000 έως το 2018 και μας δείχνει πως χρησιμοποιεί την ψηφιακή τεχνολογία για να περιγράψει τον κόσμο με τον μοναδικό της τρόπο. Είτε μπροστά από την κάμερα είτε πίσω από αυτήν, η Varda διηγείται ιστορίες μέσα από εικόνες κι αποφεύγει τις συμβατικές μεθόδους αφήγησης. Μαζί με τους συνεργάτες της, μεταφέρουν το θεατή σε ένα ταξίδι ανορθόδοξων εικόνων.

Η άποψή μας: Και ξαφνικά (κι ανέλπιστα) μετά την – αναπάντεχη – επιτυχία του ντοκιμαντέρ «Πρόσωπα και ιστορίες», όλοι μιλούσαν για την Agnès Varda. Δεν είναι κακό αυτό. Είναι ωραίο να ανακαλύπτει ο (ας το ονοματίσουμε συμβατικά και πολιτικώς ορθά) πιο ψαγμένος από τον μέσο όρο cinema-goer μια δημιουργό τόσο τρομερή για όσα έκανε όσο και αξιαγάπητη ως περσόνα. Με τη χαρακτηριστική δίχρωμη κόμμωσή της, τον μειλίχιο τρόπο ομιλίας της και το διαρκώς εν εγρηγόρσει μυαλό της, η μικροκαμωμένη γηραιά κυρία καθισμένη στην καρέκλα του σκηνοθέτη (κυριολεκτικά) κάνει μια παρουσίαση του έργου της με έναν τρόπο απολύτως δικό της. Βλέποντας την ταινία είναι σαν να είσαι μέλος του κοινού που παρακολουθεί σε μια μεγάλη αίθουσα ένα masterclass – αν και νομίζω πως η Varda δεν θα γούσταρε καθόλου τη χρήση της συγκεκριμένης λέξης.

Τη βλέπουμε να σταματάει και να εξηγεί πράγματα για χαρακτηριστικές στιγμές της καριέρας της. Για το πρωτοποριακό για την εποχή της «Η Κλεό από τις 5 έως τις 7», που γυρίστηκε σε πραγματικό χρόνο (λόγω έλλειψης μπάτζετ – ανάγκα και οι θεοί πείθονται!) παρακολουθώντας την ηρωίδα της, την Κλεό, από τις 5 έως τις 7 το απόγευμα! Για την «Ευτυχία» (την είδαμε το περασμένο καλοκαίρι σε επανέκδοση και στη χώρα μας), όπου χρησιμοποίησε την πραγματική οικογένεια του πρωταγωνιστή της, Jean-Claude Drouot, με τη μυθοπλασία να μπερδεύεται γλυκά με το ντοκιμαντέρ. Για το «Δίχως στέγη, δίχως νόμο», μάλλον την πιο εμβληματική από τις ταινίες μυθοπλασίας της, όπου καθοδήγησε στα πρώτα της βήματα ουσιαστικά την Sandrine Bonnaire. Για την τάση της να χρησιμοποιεί ερασιτέχνες ηθοποιούς στις ταινίες μυθοπλασίας της. Για την άλλη τάση της, να κινηματογραφεί τα πάντα και να κάνει ντοκιμαντέρ με τη λογική «ό,τι βρέξει ας κατεβάσει»!

Το τελευταίο είναι σπουδαίο, ιδίως για όσους φερέλπιδες σκηνοθέτες δουν τη συγκεκριμένη ταινία: η γυναίκα ξεκινούσε να γυρίσει κάτι, πολλές φορές έτσι, χωρίς πρόγραμμα, και το τυχαίο που συναντούσε στο διάβα της δεν την ενοχλούσε – ίσα ίσα, το επιδίωκε και το αγαπούσε! Να ξεκινάς να γυρίσεις ντοκιμαντέρ για την παλιά σου γειτονιά πχ και να γυρνάς τελικά ένα ντοκιμαντέρ για ένα ζευγάρι που λατρεύει τα τρένα σε όλες τους τις μορφές! Τέτοια πράγματα! Με χιλιάδες ιδέες το δευτερόλεπτο, με τόσα πολλά πράγματα που κατάφερε στη ζωή της, με τόσα ταξίδια, με τόσες παραστάσεις, τόσο πολυτάλαντη και multitasking, δεν μπορείς παρά να της βγάλεις το καπέλο. Πάντα κοινωνικά ανήσυχη, πάντα με το μάτι στραμμένο στην κοινωνία, πάντα πολυάσχολη, κινηματογράφησε από Μαύρους Πάνθηρες έως ανθρώπους που μαζεύουν πατάτες από χωματερές, μιας που δεν είναι στο μέγεθος που τις θέλουν τα σούπερ μάρκετ! Να πειραματίζεται με τα θέματα, να πειραματίζεται με τη φόρμα, να πειραματίζεται με άλλες τέχνες.

Και οι φωτογραφίες της είναι σπουδαίες και τα installation της και η φιλοσοφία της. Να κάνει έργα τέχνης το... μνήμα της αγαπημένης της γάτας! Να φτιάχνει «κινηματογραφικές καλύβες» καμωμένες από μπομπίνες και από φιλμ 35mm παλιών της ταινιών! Θεά! Θα ήθελα περισσότερα ανεκδοτολογικά στοιχεία, όπως η συνομιλία της με την Bonnaire. Θα γούσταρα να δω τον Robert De Niro, τον Alain Delon και την Catherine Deneuve πχ να μιλάνε για την τεράστια... αποτυχία που ήταν το φιλόδοξο πρότζεκτ «Les cent et une nuits de Simon Cinéma». Και θα ήθελα... λιγότερο «Πρόσωπα και ιστορίες», καθώς είναι πολύ πρόσφατο στη μνήμη όλων όσων είδαν τη συγκεκριμένη ταινία, αν και δίνει ένα πολύ ωραίο φινάλε, η αλήθεια είναι. Oh well.

Όσοι – λίγοι – θέλετε να τη γνωρίσετε λίγο παραπάνω, αυτή η ταινία είναι η ευκαιρία σας. Και είναι λογικό να μην συρρεύσουν τα πλήθη να την παρακολουθήσουν. Καθότι, είπαμε: αυτό είναι περισσότερο ένα κινηματογραφικό (κι όχι μόνον) μάθημα, παρά μια «κανονική» ταινία. Και τι πειράζει; Η γυναίκα αυτή έπαιξε το παιχνίδι με τον μοναδικό τρόπο που γνώριζε: το δικό της.

Η Ανιές με τα λόγια της Βαρντά (Varda par Agnès) Rating
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 28 Νοεμβρίου 2019 από την Seven Films!
Περισσότερα... »

Η Βασίλισσα της Καρδιάς (Dronningen) - Trailer / Τρέιλερ PosterΠοιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό? Η ταινία Η Βασίλισσα της Καρδιάς (Dronningen), που σκηνοθετεί η May el-Toukhy, είναι εκείνη που απέσπασε το Βραβείο Κοινού, Φεστιβάλ Sundance 2019, αναδείχθηκε Καλύτερη Σκανδιναβική Ταινία, Φεστιβάλ του Γκέτεμποργκ 2019 ενώ είναι Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας 2020, ως η επίσημη πρόταση της Σουηδίας. Η Αν, μια πετυχημένη και αφοσιωμένη δικηγόρος, που ειδικεύεται στις υποθέσεις νεαρών και ανηλίκων παραβατών, ζει μια τέλεια ζωή με τον γιατρό σύζυγο της Πίτερ και τις δίδυμες κόρες τους. Όμως… κάτι λείπει από τη ζωή της. Όταν ο Γκουστάβ, ο παραστρατημένος γιος του άντρα της μετακομίζει ξαφνικά μαζί τους, οι φευγαλέες ματιές που ανταλλάσσουν εξελίσσονται, μοιραία, σε ένα απαγορευμένο ειδύλλιο.

Η Βασίλισσα της Καρδιάς (Dronningen) - Trailer / Τρέιλερ Movie

Πρωταγωνιστούν οι Trine Dyrholm, Gustav Lindh.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Ιανουάριο του 2020 από την Odeon!

Περισσότερα... »

Κατηγορώ...! (J' Accuse) - Trailer / Τρέιλερ PosterΕίμαι Αθώος! Η ταινία Κατηγορώ...! (J' Accuse), που βασίζεται στο ομώνυμο πολυδιαβασμένο έργο του Εμίλ Ζολά, πήρε στο 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας τον Αργυρό Λέοντα και το βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Το 1894, ο Γάλλος λοχαγός Άλφρεντ Ντρέιφους κατηγορείται άδικα για προδοσία και καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη στο Νησί του Διαβόλου. Ο κορυφαίος ντιρέκτορας Roman Polanski («Το Μωρό της Ρόζμαρι», «Chinatown», «Ο Πιανίστας») με την νέα του ταινία μας παραθέτει μια άλλη οπτική της Υπόθεσης Ντρέιφους, καθώς αφηγείται την ιστορία από την πλευρά του άνδρα που βοήθησε στην σύλληψη του λοχαγού, πριν ανακαλύψει την αλήθεια.

Κατηγορώ...! (J' Accuse) - Trailer / Τρέιλερ Movie

Ο πολυβραβευμένος Πολωνός δημιουργός σκηνοθετεί τους Jean Dujardin, Louis Garrel, Emmanuelle Seigner και Grégory Gadebois σε μια μοναδική ταινία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που δίχασαν τη Γαλλία στα τέλη του 19ου αιώνα.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Ιανουάριο του 2020 από την Odeon!

Περισσότερα... »

Ο Φάρος (The Lighthouse) - Trailer / Τρέιλερ PosterΈχεις μυστικά, λοιπόν? Ο οραματιστής και ραγδαία ανερχόμενος σκηνοθέτης Robert Eggers, τέσσερα χρόνια μετά το εξαιρετικά ατμοσφαιρικό θρίλερ Η Μάγισσα (The Witch) επιστρέφει με ένα δεύτερο, ανεξάρτητο αριστούργημα: μια ακόμη πιο αινιγματική ταινία υπαρξιακού τρόμου, με τίτλο Ο Φάρος (The Lighthouse). Στη δεύτερη ταινία του, ο Έγκερς αφηγείται μια ιστορία τοποθετημένη στη Νέα Αγγλία των Ηνωμένων Πολιτειών, γύρω στο 1890. Σε ένα μυστηριώδες νησί, δυο φρουροί ενός απομονωμένου φάρου έχουν χρέος να μείνουν στο πόστο τους για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Εκεί θα έρθουν κοντά, θα συγκρουστούν και τελικά θα βυθιστούν στα ανείπωτα μυστήρια αυτού του παράξενου μέρους. Το πέρασμα του χρόνου θα φέρει στην επιφάνεια το πνιγηρό αίσθημα απομόνωσης, θα ανασύρει σκοτεινές φαντασιώσεις και, τελικά, θα στρέψει τους δυο άνδρες στην παράνοια.

Ο Φάρος (The Lighthouse) - Trailer / Τρέιλερ Movie

Ο Willem Dafoe και ο Robert Pattinson προσεγγίζουν με θεατρική ένταση και ακρίβεια τους χαρακτήρες τους, οι οποίοι στέκουν αβοήθητοι μέσα στο παραισθησιογόνο σασπένς της ιστορίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 30 Ιανουαρίου 2020 από την Tulip Ent.!

Περισσότερα... »

Η Γκουβερνάντα (The Turning) - Trailer / Τρέιλερ PosterΠρόσεχε τα παιδιά! Μια μοντέρνα παραλλαγή του κλασικού μυθιστορήματος «Το Στρίψιμο της Βίδας» του Χένρι Τζέιμς αποτελεί η ταινία Η Γκουβερνάντα (The Turning) της DreamWorks Pictures που σκηνοθετεί η Floria Sigismondi. Για πάνω από 100 χρόνια, μια άκρως στοιχειωμένη ιστορία έχει επικρατήσει για να τρομάζει τα πλήθη. Μια ιστορία που μας πηγαίνει σε ένα μυστηριώδες κτήμα στην εξοχή της περιοχής Μέιν, όπου η Κέιτ – που μόλις έχει ξεκινήσει να δουλεύει ως νταντά – πρέπει να φροντίσει δύο ψυχικά διαταραγμένα ορφανά, τη Φλόρα και το Μάιλς. Σύντομα όμως ανακαλύπτει ότι το μέρος αλλά και τα παιδιά κρύβουν σκοτεινά μυστικά και τα πράγματα μπορεί να μην είναι όπως δείχνουν.

Η Γκουβερνάντα (The Turning) - Trailer / Τρέιλερ Movie

Πρωταγωνιστούν οι Mackenzie Davis, Finn Wolfhard, Brooklynn Prince.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον Ιανουάριο του 2020 από την Odeon!

Περισσότερα... »