Moonlight PosterMoonlight
του Barry Jenkins. Με τους Mahershala Ali, Shariff Earp, Duan Sanderson, Alex R. Hibbert, Janelle Monáe, Naomie Harris, Jaden Piner


Little. Chiron. Black. Down Low.
του gaRis (@takisgaris)

Ήμουν σταλήθεια ικανός να αφήσω να περάσει καναξάμηνο από το TIFF16, να έχει θριαμβεύσει το Moonlight οσκαρικώς (αυτή τη στιγμή φιγουράρει, μετά τις πρώτες βραβεύσεις αμερικανικών ενώσεων κριτικών στην πρώτη τριάδα για Καλύτερη Ταινία, μετά των La La Land και Manchester By The Sea) για να πιέσω τον εαυτό μου να γράψει. Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για την πιο παραδεδεγμένη φιλμοδουλειά του 2016. Θεματολογικά, ερμηνευτικά, με άρτχαουζ στήσιμο που το μόνο που δεν εγγυάται είναι μποξ όφις (κι όμως έχει ήδη ντουμπλάρει εισπρακτικά το $5M μπάτζετ) και κονταροχτυπήματα με τα στούντιο - κολοσσούς για τα μεγάλα έπαθλα της Ακαδημίας. Το είδα μια λοιπόν. Τόδα και δεύτερη βολά. Η ίδια ένσταση, το αγκάθι, το ζόρι. Οπόταν δεν έχει νόημα πια. Θα ικανοποιήσω την πάρτυ πούπερ ματαιοδοξία να την πέσω εν ου παικτοίς. Γιατί δε θα βρεις άλλον να τα βάλει με την πολιτικορεκτίλα που θερίζει στα Στέιτς, Κάναδα (ασυζητητί) και ενδεχομένως στον λοιπό δυτικόστροφο πλανήτη.

Moonlight Wallpaper
Το Moonlight είναι το χρώμα που κάνει το δέρμα των μαύρων αγοριών να μοιάζει μπλε στο φεγγαρόφωτο. Μαϊάμι, Φλόριντα. Ο μικρός…Little, παιδί των πρότζεκτς και ορφανός από πατέρα, γιος μάνας ξοδεμένης από το κρακ, προσπαθεί να αποτινάξει τη ρετσινιά του φάγκοτ, ψάχνοντας να βρει τι σημαίνει να είσαι άντρας. Ο ντραγκολόρδος Juan που συμπτωματικά φιξάρει την εξαρτημένη μαμα-Little, του δίνει προσωρινό απάγκιο από το διαρκές κυνήγι των μπούληδων συμμαθητών. Του μαθαίνει κολύμπι και τον αποχαιρετά δίνοντας τη μόνη σταθερά στη ζωή του μικρού Chiron (εύκολος συμβολισμός της διττής φύσης του μυθολογικού κενταύρου Χείρωνα): «Σε κάποια φάση της ζωής σου πρέπει να αποφασίσεις ο ίδιος για το ποιος θέλεις να είσαι». Προφανώς ο δεκαεξάρης Χείρων παρότι όχι πια Little, θα φάει ξύλο και ξευτιλίκι στο σχολείο, ακόμη και προδοσία από τον κολλητό Kevin, παρότι ο τελευταίος τον ξυπνάει σεξουαλικά ως πρώτο αμόρε. Η ζωή προχωρά. Στα εικοσιέξι ο Black (παρατσούκλι δοσμένο από τον Kevin) έχει φτιάξει σώμα μποντιμπιλντερά, φορά καδένες και γκάνγκστα σίδερα στα δόντια, πουλά ναρκωτικά κατά το πρότυπο του Juan. Η μαμά αποξενωμένη προσπαθεί να τον κερδίσει, ο ίδιος μπλοκαρισμένος σεξουαλικά, ώσπου ο Kevin, σεφ σε μικρό ντάινερ, χωρισμένος με παιδί, τον καλεί για να του παίξει στο τζούκμποξ το Hello Stranger της Barbara Lewis. Προμηνύεται ειδύλλιο και ρομάντζα που χτυπά στα ίσα τις πιο φλέρτιν στιγμές του ενοχικού Brokeback Mountain.

O Barry Jenkins έχει γυρίσει άλλη μια, το Medicine for Melancholy (2008), μελένιαλ μεσοαστική ωδή χαρακτήρων που ψάχνονται για μπουρζουά στάτους. Έχει τρομερή αίσθηση του κινηματογραφικού χρόνου και διαχειρίζεται άριστα σιωπές και ημιτόνια, αποσπώντας ισάξια σπουδαίες ερμηνείες κι από τους έξι ηθοποιούς που παίζουν το ζεύγος Chiron – Kevin στο άνυσμα δύο δεκαετιών, καθώς και οσκαρικές περφόρμανς από τους υποστηρικτικούς ρόλους μαμάς Chiron (τσαλακωμένη Naomi Harris) και Juan (Mahershala Ali του House Of Cards). Χρωματίζει ηχητικά με κλασική μουσική αλλά και νοσταλγική σόουλ, αρνούμενος να δώσει σεναριακές απαντήσεις για τον περίγυρο των ηρώων του, στοχεύοντας αποκλειστικά στο πως είναι να ζεις ως DL (Down Low, ομοφυλόφιλος που ζει τη ζωή στρέιτ) σε μια χώρα όπου το μαύρο αρσενικό είναι παραφορτωμένο με στερεότυπα ματσίσμο και βίας που τρέφουν τον ρατσισμό ένθεν κακείθεν ως τις μέρες μας.

Αλλά. Πιστεύω πως το Moonlight είναι ευκολόπιοτο γιατί δεν τολμά, υπαινίσσεται και δεν συντρίβει το στερεότυπο που αντιμάχεται, ακουμπώντας στο εύκολο δεκανίκι της συγκατάνευσης και του αφ’ υψηλού ελέους από το μαίηνστρημ (στρέιητ ή γκέη) κοινού. Τοιουτοτρόπως το 12 Years A Slave κέρδισε στο πρόσφατο παρελθόν ενεργοποιώντας αντανακλαστικά λύπησης με την ωμή απεικόνιση της μαρτυρικής ζωής των μαύρων δούλων του αμερικανικού Νότου. Η έλλειψη σεξουαλικής πράξης που θα απελευθερώσει την πραγματική ταυτότητα του Black περιχαρακώνει το αφήγημα στα όρια του gay black fantasyκάνοντας το σινεμά του Πάνου Κούτρα να μοιάζει κατάφωρα αληθέστερο ιδεολογικά. Δες το Being 17 του Αντρέ Τεσινέ και το σινεμά του βρετανού Terence Davies για να διαπιστώσεις πως, ήδη στο απώτερο παρελθόν, η γκέη ενηλικίωση βρίσκει το δρόμο της κριτικάροντας τις καθεστηκυίες κοινωνικές δομές. Ο Jenkins έχει ματιά και η ταινία του έχει τεράστιο μελένιαλ απήλ, καθώς χαϊδεύει μάτια και αυτιά πολιτικά ευαίσθητων βολεψάκηδων. Συνεπώς εμίλησα και αμαρτίαν ουκ έχω.

Moonlight Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί
Περισσότερα... »

Οι εξομολογήσεις (Le confessioni) PosterΟι εξομολογήσεις
του Roberto Andò. Με τους Toni Servillo, Daniel Auteuil, Pierfrancesco Favino, Connie Nielsen, Moritz Bleibtreu, Marie-Josée Croze, Lambert Wilson, Richard Sammel, Aleksey Guskov


Μυστικά και ψέματα
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ο καπιταλισμός θα νικηθεί... χριστιανικά!

Αυτή είναι η 6η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Ιταλός Roberto Andò και η τρίτη που βλέπουμε στη χώρα μας μετά το «Παράφορο πάθος» (Sotto falso nome, 2004), όπου πρωταγωνιστούσε ο Daniel Auteuil (όπως κι εδώ) μαζί με την Anna Mouglalis – πού χάθηκε αλήθεια αυτή η ψυχή; - και την προηγούμενή του, το «Ζήτω η ελευθερία» (Viva la libertà, 2013), με πρωταγωνιστή και πάλι τον Toni Servillo! Η ταινία Le Confessioni πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι, όπου τιμήθηκε με το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής.

Οι εξομολογήσεις (Le confessioni) Wallpaper
Μιας που η G8 ως έννοια «παίζει» πολύ στην ταινία, θα πρέπει να αναφέρουμε πως πρόκειται για μια άτυπη ομάδα, της οποίας η συγκρότηση δεν προβλέπεται από κανένα διεθνή οργανισμό ή συνθήκη. Σύμφωνα με την ελληνική Βικιπαιδεία: «συγκροτήθηκε αρχικά το 1975, δύο χρόνια ακριβώς μετά την πετρελαϊκή κρίση που δημιούργησε ο ΟΠΕΚ, ως αντίποινα του αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1973, κατόπιν πρόσκλησης του τότε Γάλλου Προέδρου Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν, προκειμένου ν΄ αντιμετωπιστεί εκείνη η κρίση. Αρχικά, προσκλήθηκαν πέντε χώρες όπου και συγκρότησαν την Ομάδα των Έξι, (G6), στην οποία και συμμετείχαν η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Δυτική Γερμανία, η Ιαπωνία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ»... «Τον επόμενο χρόνο η ομάδα αυτή διευρύνθηκε με την πρόσκληση και του Καναδά, συγκροτώντας έτσι την Ομάδα των Επτά, (G7). Μετά από 22 χρόνια της αρχικής σύστασης, το 1997 η ομάδα διευρύνθηκε κατά ένα μέλος ακόμη κατόπιν πρόσκλησης του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, με την είσοδο και της Ρωσίας, με συνέπεια την συγκρότηση πλέον της Ομάδας των Οκτώ, στη μορφή που υφίσταται σήμερα, και τη Γερμανία πλέον να μην είναι μόνο η Δυτική»... «Η Ομάδα των Οκτώ συνέρχεται κατ' έτος σε μία από τις χώρες μέλη που αναλαμβάνει και τη διοργάνωση και στην οποία συμμετέχουν οι πολιτικοί ηγέτες - πρωθυπουργοί ή και άλλες κυβερνητικές ομάδες, ομόλογοι υπουργοί και αξιωματούχοι των χωρών μελών. Στις διήμερες ή τριήμερες αυτές συνδιασκέψεις της Ομάδας των Οκτώ, συμμετέχει επίσης και εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ προσκαλούνται και διάφοροι παρατηρητές χωρών των λεγομένων αναδυόμενων οικονομιών όπως είναι η Κίνα, η Ινδία κλπ, καθώς και χωρών του λεγόμενου Νότου, όπως η Βραζιλία και η Νότια Αφρική»... Το G από το G8 σημαίνει «group»...

Η υπόθεση: Μια κρίσιμη συνάντηση των G8 πραγματοποιείται σε ένα απομονωμένο, πολυτελές παραλιακό ξενοδοχείο στον γερμανικό βορρά. Υπουργοί από τις οχτώ περισσότερο ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες του κόσμου συζητούν για να θεσπίσουν σημαντικές διατάξεις που θα επηρεάσουν βαθιά την παγκόσμια οικονομία. Ένας από τους επισκέπτες είναι ένα μυστηριώδης Ιταλός μοναχός, ο Ρομπέρτο Σάλους, που προσκλήθηκε από τον Daniel Roche, τον διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Θέλει να εξομολογηθεί κάτι στον μοναχό το βράδυ πριν από την επίσημη έναρξη της συνόδου, μυστικά. Το επόμενο πρωί, ο Roche βρίσκεται νεκρός, με μια σακούλα τυλιγμένη γύρω από το κεφάλι του. Πρόκειται για αυτοκτονία ή για δολοφονία;

Η άποψή μας: «Εκ πείρας γνωρίζω πως οι άνθρωποι που παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο, συνήθως τον κάνουν χειρότερο». Μια από τις πολλές ατάκες που σηκώνουν κουβέντα από το πολύ ενδιαφέρον αυτό φιλμ. Παράξενη ταινία, με μια αύρα σπουδαίου, λίγο αφελής, αλλά πολύ πολύ σημαντική, κι ας είναι το Καλό προσωποποιημένο στον ιερέα. Ο Andò κριτικάρει τον καπιταλισμό, τους τραπεζίτες, τους οικονομολόγους, τους χαρτογιακάδες, όλους όσοι τέλος πάντων έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα σε αυτό το χάλι, με στόχο μόνο το κέρδος μιας οικονομικής ελίτ. Εντάξει, το κάνει επιδερμικά, «παιδικά», αλλά και πάλι έστω κι έτσι, λέγονται πράγματα που όλοι μας γνωρίζουμε, λίγοι όμως τα βάζουν σε ταινίες. Κι ενώ το mode είναι γυρισμένο στο «ακίνδυνος αντικαπιταλισμός», η ταινία δεν μένει σε αυτό. Ίσα ίσα, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί πολλά όπλα από τη φαρέτρα του για να κινήσει το ενδιαφέρον του θεατή.

Η ατμόσφαιρα που στήνει είναι αν μη τι άλλο, θελκτική και ελκυστική. Υπάρχει ένα μυστήριο που πρέπει να λυθεί, υπάρχει μια ίντριγκα που πρέπει να διερευνηθεί, υπάρχει μια εκκρεμότητα που ζητάει να αποσαφηνισθεί, υπάρχει ένα αστυνομικό whodunnit. Είναι δυνατόν να σκότωσε ο ιερέας τον αρχηγό του ΔΝΤ; Τι του εξομολογήθηκε ο Roche εκείνη τη μοιραία νύχτα; Είναι άνθρωποι που μετανιώνουν αυτοί που μας κυβερνούν, που διαφεντεύουν τις τύχες μας; Πιο απλά: είναι... άνθρωποι; Η εκπρόσωπος του Καναδά (η πάντα αξιόπιστη Marie-Josée Croze, εδώ χωρίς ρόλο ουσιαστικά αλλά με ένα κορμί θανατηφόρο στα 45 της χρόνια) λέει ένα ανέκδοτο περί του ποιοι έχουν καρδιά, που πετυχαίνει... κέντρο, λειτουργώντας κάπως σαν την κεντρική ιδέα της ταινίας. Η Connie Nielsen (θεά ήταν αν και διαβολοκόριτσο στον «Δικηγόρο του διαβόλου» - εδώ, δεν κρύβει τα χρόνια και τη φθορά της αλλά είναι απίστευτα ποθητή, τουλάχιστον για τον γράφοντα!) υποδύεται μια πλούσια συγγραφέα παιδικών βιβλίων, η οποία είναι ακτιβίστρια κι έχει να εξυπηρετήσει τους δικούς της σκοπούς. Ο πάντα καλός Servillo δεν έχει πολλά να κάνει με το ρόλο που του δόθηκε. Είναι ο ιερέας, είναι αυτός στον οποίο οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές εξομολογούνται τις αμαρτίες τους και ο ίδιος απαντά με τσιτάτα χριστιανικού περιεχομένου, πολλές φορές και με μορφή ερωτήσεων. Είναι εκείνος που εκφωνεί τον επικήδειο λόγο στο φινάλε σε μια κηδεία η οποία λαμβάνει χώρα εκεί, στον κήπο του ξενοδοχείου, λες και ο διευθυντής του ΔΝΤ δεν έχει πατρίδα (ε, ναι, το χρήμα δεν έχει πατρίδα), δεν έχει οικογένεια, δεν θα λείψει από κανέναν. Έχει ισχυρό συμβολισμό η συζήτηση που λαμβάνει χώρα μεταξύ των εκπροσώπων των G8 όταν μαθαίνουν πως ο Roche είναι νεκρός. Το να πουν ότι πρόκειται για δολοφονία δεν θα επηρεάσει αρνητικά τις αγορές σε σχέση με το να πουν ότι πρόκειται για αυτοκτονία! Όλα στο βωμό των αγορών, όλα με οδηγό τη δημιουργική καταστροφή: πρέπει να κάψεις το χωράφι για να μπορέσει να ξαναγίνει και πάλι γόνιμο! Ε, ρε κούνια που σας κούναγε, μπαγάσες.

Η αλήθεια είναι πως λείπει το κατάμαυρο χιούμορ της ταινίας του Κώστα Γαβρά «Le capital» (2012). Ευπρόσδεκτη πάντως είναι η πινελιά του μεταφυσικού. Ωραία ταινία, δεν μπορώ να πω, κι ας κλείνει λίγο αμήχανα με μετονομασία του (γερμανικής ράτσας) σκύλου. Αλλά έτσι έκαναν πάντα οι παπάδες: βάφτιζαν το ψάρι κρέας, και έλυναν τα προβλήματά τους, σωστά;

Οι εξομολογήσεις (Le confessioni) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Δεκεμβρίου 2016 από την Danaos Films
Περισσότερα... »

Αμερικάνικο Ειδύλλιο (American Pastoral) PosterΑμερικάνικο Ειδύλλιο
του Ewan McGregor. Με τους Ewan McGregor, Jennifer Connelly, Dakota Fanning, Peter Riegert, Rupert Evans, Uzo Aduba, Molly Parker, David Strathairn


Μαγκιά μεν, αλλά...
του zerVo (@moviesltd)

Για μένα η πράξη του Σκοτσέζου, ασχέτως του τελικού αποτελέσματος, είναι μεγάλη μαγκιά, που προυποθέτει πολύ γερά, πως τα λένε εκεί στο Αμέρικα, guts! Πανεύκολα για θέμα του πρώτου φιλμακίου που θα βρισκόταν πίσω (το και μπροστά δεν έχει σημασία, αυτή την ώρα) από την κάμερα, θα μπορούσε να διαλέξει έναν κάποιο από τους χιλιάδες μεσαιωνικούς μύθους της πανέμορφης πατρίδας του, να τον πασπαλίσει με μπόλικο σοσιολογικό προβληματισμό, να τον στολίσει με ένα, δυο, πέντε κουκλίστικα καταπράσινα λιβάδια, που θα σχηματίσουν αντίθεση με το σκουρόχρωμο του συννεφιασμένου ουρανού και να τον σερβίρει fast food στους σινεφίλ, που τότε θα έκαμαν λόγο για ένα ταλέντο δημιουργικό, εξίσου σημαντικό με το, δοκιμασμένο φαντάζομαι, υποκριτικό. Ανταυτού ο Ewan, είπε να το ρισκάρει κομματάκι παραπάνω από το πρέπων, αποφασίζοντας να ασχοληθεί με νουβέλα εκείνου του συγγραφέα που τα έργα είναι σχεδόν αδύνατον να ταξιδέψουν στην μεγάλη οθόνη. Λογικώς και επομένως, το σχέδιο, με τις αντιξοότητες να ταξιδεύουν διαρκώς σιμά του, ναυάγησε, όχι όμως και η φιλοδοξία του Mac που μου έδειξε πως ξέρει τι κάνει, κοιτάζοντας ψηλά, για να φτάσει ακόμη ψηλότερα. Το αν θα πετύχει διάνα, ή θα ακολουθήσει την μοίρα του βασικού ήρωά του εδώ στο American Pastoral, μάλλον στα δικά του χέρια είναι πια...

Αμερικάνικο Ειδύλλιο (American Pastoral) Wallpaper
Ακόμη και σήμερα, που έχουν περάσει σαράντα ολόκληρα χρόνια από τότε που αποφοίτησε από το Γυμνάσιο του Νιούαρκ, κανείς δεν έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα αθλητικά κατορθώματα του ενός και μοναδικού Σέιμουρ Λιβόβ, του υπερπρωταθλητή ποδοσφαίρου και μπέιζμπολ, που η φήμη του τότε είχε εξαπλωθεί σε ολάκερη την Πολιτεία της Νέας Ιερσέης. Αποκαλούμενος και Σουηδός, χάρη στην κατάξανθη κώμη και το ανοιχτόχρωμα δέρμα, που τον διέκρινε από όλους τους μελαχρινούς Εβραϊκής καταγωγής συμμαθητές του, ο Λου, θα εξαργυρώσει την δόξα των σχολικών του επιτευγμάτων, παίρνοντας σε πολύ νεαρή ηλικία, για σύζυγό του την ομορφότερη - και κατά τεκμήριο ως εστεμμένης στα καλλιστεία - γυναίκα που γέννησαν, σύμφωνα με τον θρύλο, οι βορειοδυτικές ακτές του Ατλαντικού, μεταπολεμικά. Την ζωντανή κούκλα Ντον Ντάιερ...

Έχοντας κληρονομήσει την μικρή οικογενειακή φάμπρικα παραγωγής δερματίνων γαντιών από τον συνταξιοδοτημένο πια πατέρα του Λου, έναν φανατικό Εβραίο, πολυλογά σοφιστή, ο Σουέντ, θα κτίσει το σπιτικό του, στο κέντρο μιας καταπράσινης φάρμας, μακρυά από την βουή της πόλης, στην φιλήσυχη και ειδυλλιακή ύπαιθρο, εκεί που απολαμβάνει ζωή χαρισάμενη, δίπλα στην λατρεμένη του κυρά και στην πανέμορφη θυγατέρα τους, Μέρι. Το κατάξανθο και μονίμως γελαστό κοριτσάκι τους, που μόνο ένα γεγονός σκιάζει το χαμόγελο του, το εμφανέστατο τραύλισμα στον λόγο, που κανείς από όλους του δοκτόρους που πάλεψαν να το λύσουν, δεν έχει βρει ακόμη το γιατρικό. Ίσως γιατί δεν έψαξε καλά στην ψυχή της μικρής, που επιχειρώντας να επαναστατήσει ενάντια στις πιθανότητες να εξελιχθεί στο τέλειο παιδί, ως κόρη του υπερτσάμπιον και της Μις Νιου Τζέρζι, βρήκε αποκούμπι στο, για λύπηση, κεκέδισμα.

Ενάντια στάση, που στα χρόνια της εφηβεία της Μέρι, τέλη της δεκαετίας του εξήντα, εποχή κοινωνικών συγκρούσεων και αναταραχών με αφορμή την πανωλεθρία του Βιετ-fuckin-νάμ, θα φτάσει στην κορύφωση της, με την πιτσιρίκα ολοένα και να εναντιώνεται στις οικογενειακές της αρχές και να εξελίσσεται σε εξτρεμιστικό στοιχείο, πανέτοιμο να δράσει ενάντια σε κάθε μορφής αρχή. Είναι η στιγμή που η πρώτη βόμβα, με έναν νεκρό στο τοπικό μπακάλικο - βενζινάδικο - ταχυδρομείο, πιθανότατα βαλμένη από την Μέρι, θα σκορπίσει τα περισσότερα θραύσματα μέσα στο σπιτικό των Λιβόβ, διαλύοντας μονομιάς το ονειρικό, αν και εμφανώς εύθραυστο, περιβάλλον που είχαν κτίσει, ακολουθώντας πιστά τις προσταγές του Αμερικάνικου ονείρου τους οι γονείς της.

Να το δούμε σαν μια αλληγορική καταγραφή δεδομένων, πιθανότατα δεν θα έφταναν ούτε δύο, ούτε τρεις αναγνώσεις της ταινίες για να αποκρυπτογραφηθούν όλες, με το διάβασμα του ορίτζιναλ, δια χειρός Philip Roth, σε αυτή την περίπτωση να φάνταζε επιβεβλημένο, ώστε να ψαχτούν στο σύνολο τους μέσω των hints που ενδεχόμενα θα σκόρπιζε στις λέξεις του ο συγγραφέας. Και δεν είναι λίγες οι προφανείς μεταφορές στην αφήγηση, που παραπέμπουν άμεσα στο πανεύκολα θρυμματίσιμο βιτρινάκι, που ο κάθε γυαλισμένος και ατσαλάκωτος, είχε στήσει εμπρός του, πιστεύοντας πως έπιασε, όπως του έταξε ο γέρο Σαμ, την καλή. Τα γάντια με το απαλό, όσο και ψεύτικο όμως άγγιγμα τους, το παιδικό λεύκωμα με τις αμέτρητες φωτογραφίες της Ωραίας μας Κυρίας κατά προτροπή του κονσερβαρισμένου μπαμπά, η Αστερόεσσα και η δυναμίτιδα που κρύβουν οι ασπροκόκκινες ρίγες της, η απογύμνωση της ομορφιάς, καλυμμένης μόνο με την λαμέ κορδέλα - ενθύμιο νιότης και δόξης λαμπρόν, η μαγική ανακατασκευή που θα ωθήσει την υποδειγματική φαμίλια στις τελευταίες της αναλαμπές, το βρωμόπανο στο σμπαραλιασμένο προσωπάκι της κοπέλας, έτσι, για να μην λερώνει με την ανάσα του τον κόσμο. Φιλοσοφικές ρήσεις που σηκώνουν πολλή κουβέντα,στην ανάλυση της σημασίας τους, όπως τις προβάλλει ο λογοτέχνης κυρίως και κατά πολύ λιγότερο ο φακός του McGregor που εντέλει αποδείχτηκε κατά πολύ πιο ματαιόδοξος αυτού που πίστευε.

Βασικότερο και πιο έντονο ζήτημα από όσα κλήθηκε να κοντράρει ο Σκώτος, είναι κι εκείνο που πέφτει στο μεγαλύτερο ολίσθημα, το τέμπο, ο παλμός, ο ρυθμός που θα έδινε στο έργο τον αέρα εκείνο που θα τόνωνε την πλατεία πλάνο με το πλάνο, προκαλώντας την να επιλύσει γρίφους και μεταφορές. Αφηγούμενη η ιστορία από το σήμερα, ημέρα επανένωσης των παλιών συμμαθητών του Γυμνασίου, δια στόματος του φημισμένου παγκοσμίως γραφιά, που στα μάτια του ο Σουέντ μοιάζει με Σούπερμαν, περνάει από το τώρα στο τότε, κινούμενη σαν σε σλόου μόσιον, αφήνοντας κενά ολάκερα δεκάλεπτα χωρίς να έχει συμβεί το παραμικρό. Δεν είναι τυχαίο πως το σημείο μηδέν που άπαντες διαβαίνουν τις κόκκινες γραμμές, που στο τρέιλερ παίζει σε πρώτο πλάνο, η έκρηξη του ποστ όφις, λαμβάνει χώρα ελάχιστα πριν την ανάπαυλα, όταν τα μάτια έχουν εξαντληθεί και βαρύνει ανεπανόρθωτα, από το σχεδόν τίποτα που συνέβη για μια ώρα.

Ευθύνη που βαρύνει μάλλον περισσότερο το σενάριο του ντεφορμέ John Romano, που το προσφέρει σαν μια οπτικοποίηση των σελίδων, κάτι που επ ουδενί ορίζει το σινεμά. Από την μεριά του ο McGregor, επίσης μακριά από τον καλό του εαυτό ερμηνευτικά, δείχνει μέσα από τις προφανείς επιρροές που του έχει αφήσει ο πιο επιδραστικός των σκηνοθετών που έχει συνεργαστεί - ο μέγας David McKenzie είναι αυτός, που τον Ewan συνάντησε κάποτε στο Young Adam - πως με κάπως πιο προσεγμένο υλικό στα χέρια, μπορεί να πετύχει διαμαντάκια. Τα καρτερούμε. Και για τον επίλογο, αν παρέμεινε κάτι στην μνήμη μετά το πέρας του Αμερικάνικου Ειδυλλίου, της μανιώδους λατρείας του καθενός Γιάνκη για να πιάσει το άπιαστο, το μη αληθινό, μετατρέποντας τον μικρόκοσμο του κατά πως εκείνος γουστάρει, είναι εκείνα τα απίστευτα μάτια της Jennifer Connelly, που για ακόμη μια φορά καθηλώνουν στην θωριά τους. Τριάντα χρόνια και βάλε μετά το έπος του Sergio και τα φαινόμενα του Dario, η 46χρονη Νεοϋορκέζα φαντάζει γοητευτικότερη από ποτέ!

Αμερικάνικο Ειδύλλιο (American Pastoral) Rating






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Δεκεμβρίου 2016 από την Tanweer
Περισσότερα... »

Arrival PosterArrival
του Denis Villeneuve. Με τους Amy Adams, Jeremy Renner, Forest Whitaker, Michael Stuhlbarg, Tzi Ma, Mark O'Brien


Η Ιστορία της Ζωής σου
του gaRis (@takisgaris)

Λύσσαξα. Παρότι προηγήθηκε το σπαραχτικό Manchester By The Sea. Τι κι αν στο κατόπι μαγεύτηκα από το La La Land. Το φετινό TIFF σφραγίστηκε από την Άφιξη. Που δεν είναι μόνο ένα πιο στιβαρό Contact (1997). Ούτε ένα πιο εγκεφαλικό Close Encounters of The Third Kind (1977). Κι ας είναι φαινομενικά απλά στο ζέσταμα για το σήκουελ του θρυλικού Blade Runner (1982). Το Arrival του Denis Villeneuve, του 49χρονου Κεμπεκανού με το εσχάτως περίλαμπρο βιογραφικό (Incedies, Prisoners, Enemy, Sicario) επιβεβαιώνει (σόρρυ σποράκο Xavier Dolan) πως πρόκειται για το μεγαλύτερο ενεργό ταλέντο του Καναδικού σινεμά. Ξαναλυσσάω λοιπόν που για ευνόητους αλλά τόσο αντι-καλλιτεχνικούς λόγους, ως ταινία επίσημης έναρξης του TIFF16 προτιμήθηκε το (θου..) The Magnificent Seven. Η Άφιξη αποδεικνύει με τον περίλαμπρο γρανίτη της εικονοκλασίας της, τον σεμνυνόμενα ρηξικέλευθο σχεδιασμό των εξωγήινων όντων και την αφοπλιστικά ανατριχιαστική προσγείωση του science fiction στο τρίσβαθο του γεγονότος της μητρότητας που, πέρα από κερδισμένα καυτά δάκρυα αγαλλίασης, ανατινάζει νευρώνες με ένα twist που σε κάνει να αντιληφθείς αποσβολωμένος, πλήρης δέους και ενcineσθησης, πως στην πραγματικότητα το Arrival δεν είναι η δισεκατομμυριοστή εξωγήινη εισβολή, αλλά η Ιστορία της Ζωής σου.

Arrival Wallpaper
Με μια διαφορά. Το παρελθόν είναι ένα παράλληλο μέλλον. Είναι η συνειδητή αποδοχή της προσωρινότητας αυτού που φευγαλέα θ(ε)ωρούμε ευτυχία. Ο εναγκαλισμός του πόνου, η μνημοσύνη της μονάκριβης μυσταγωγίας που λέμε αγάπη. Η πάλη ενάντια στην αντιξοότητα, αυτό το ανεκτίμητο παράσημο στη ζήση του καθενός. Και εντέλει η επικοινωνία ως αυτοεκπληρούμενος οδηγός επιβίωσης του πλανήτη. Τα επτάποδα Octopi, δε μοιάζουν με εμάς. Έρχονται μια ντουζίνα σε σχηματισμό μάχης(;). H φημισμένη γλωσσολόγος Dr. Louise Banks (Amy Adams) επιστρατεύεται για να αποτρέψει τον Αρμαγεδδών(α). Στο τημ οι Jeremy Renner και Forest Whitaker. Η Amy σηκώνει τον συναισθηματικό ογκόλιθο της ταινίας μονάχη ερμηνευτικά ενώ η γνώριμη μπάντα του Denis (Bradford Young, Joe Walker, Johann Johannson) ορθώνει μέγα μονόλιθο περιδεούς ανησυχίας, προτού μας απογυμνώσουν παρέα με τον συντριπτικά ελεγειακό επίλογο.

Ο Villeneuve είναι ξεχωριστός γιατί διαθέτει τόσο πίστη στα εκφραστικά του μέσα, όση ακριβώς και στη νοητική καλλιέργεια του θεατή που ορέγεται τη θρεπτική, οργανικά ακατέργαστη τροφή. Δεν είναι ελιτιστής, απλώνει χέρι και μοιράζει δώρα εκεί που ο Nolan (παρά την πρόοδο του Interstellar) αδυνατεί, θαμπωμένος από τον αντικατοπτρισμό του σκηνικού μεγαλείου του. Λαμβάνει αφορμή από το (short) Story of your Life του Ted Chiang και μετουσιώνει μεγαλειωδώς αυτό που ο Jacques Lacan αποκρυπτογραφεί στο The Ego in Freud’s Theory (BookII, 1954-1955): “The Message is a programme one puts into a universal machine and after a while it retrieves whatever it can from it (…) A message isn’t just direct. The messenger may not know what the message contains. But in every case there’s a point of Departure and a point of Arrival. (The message) is the shrinking of the symbolic world. With language as backdrop, speech will choose. Communication is what occurs once the message is exchanged”.

O Denis Villeneuve μας επικοινωνεί την εμβριθέστερη σε οντολογική σημειωτική ταινία του 2016.

Arrival Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Δεκεμβρίου 2016 από την Spentzos Films
Περισσότερα... »

Creepy (Kuriipii: Itsuwari no rinjin) PosterCreepy
του Kiyoshi Kurosawa. Με τους Hidetoshi Nishijima, Yuko Takeuchi, Teruyuki Kagawa, Haruna Kawaguchi, Ryoko Fujino, Masahiro Higashide, Takashi Sasano


Σκιάχτηκα!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Από τις όμορφες ζωές όμορφα ρουφιέται ο αέρας και τα σώματα συσκευάζονται εν κενώ

Αν πάρουμε τοις μετρητοίς όλα όσα λέει το imdb για τον Kiyoshi Kurosawa, ο τύπος έχει γυρίσει: τέσσερις ταινίες μικρού μήκους, τρεις ταινίες στην αρχή της καριέρας του για τις οποίες δεν ξέρουμε διάρκεια και μας προτρέπει το imdb «add a plot», ήτοι, δεν ξέρουμε την τύφλα μας γι' αυτές, πέντε τηλεταινίες μόνος του, δύο τηλεταινίες μαζί με άλλους, δύο τηλεοπτικές σειρές και 26 (!) ταινίες μεγάλου μήκους – μέσα στη σεζόν είναι να δούμε στην Ελλάδα και την 27η – τουλάχιστον, έχει αγοραστεί αυτή η ταινία, δεν ξέρουμε αν θα προβληθεί! Ο Ιάπωνας δημιουργός ξεκίνησε την καριέρα του το 1975 σε ηλικία 20 ετών! Και σχεδόν όλες του οι ταινίες προβάλλονται σε μεγάλα φεστιβάλ – τούτη εδώ πχ προβλήθηκε στο περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου, στο τμήμα «Berlinale Special».

Creepy (Kuriipii: Itsuwari no rinjin) Wallpaper
Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Yutaka Maekawa που εν έτη 2011 του χάρισε και το βραβείο Καλύτερου Μυθιστορήματος Μυστηρίου Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα στην Ιαπωνία. Και όπως λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης (όπως μας πληροφορεί το δελτίο τύπου για την ταινία): «Είναι ένα αριστουργηματικό μυθιστόρημα. Η ταινία Creepy καταπιάνεται με τον εκφυλισμό της οικογένειας – σαν την υπόθεση που εξετάζεται, μα παραμένει άλυτη. Ελπίζω το κοινό να απολαύσει τον τρόμο και το σασπένς, όταν τα μυστικά αρχίσουν να αποκαλύπτονται».

Η υπόθεση: Ο Τακακούρα ήταν ένας φέρελπις αστυνομικός, ο οποίος όμως αποχώρισε από την ενεργό δράση όταν μια υπόθεση την οποία χειριζόταν έκλεισε με βίαιο και αιματηρό τρόπο, που του άφησε τραύματα – σωματικά και ψυχικά. Μετακομίζει μαζί με τη σύζυγό του σε μια ήσυχη γειτονιά και συμβιβάζεται με το να πάρει μια θέση καθηγητή εγκληματολογίας. Το αίμα του όμως βράζει. Κι όταν ένας παλιός συνάδελφός του, του ζητάει να τον βοηθήσει να ξεδιαλύνει την άλυτη υπόθεση μίας αγνοούμενης οικογένειας, που συνέβη έξι χρόνια πριν, ο Τακακούρα δέχεται ασμένως, αφήνοντας για πολλές ώρες μόνη της τη γυναίκα του, στο σπίτι. Ένας από τους γείτονές τους στη νέα τους γειτονιά είναι ο Νισίνο, ο οποίος ζει σε ένα σπίτι μαζί με την άρρωστη γυναίκα του και την κόρη του, τη νεαρή Μίο. Μία μέρα, η Μίο, λέει στον Τακακούρα πως ο Νισίνο δεν είναι ο πατέρας της, αλλά κάποιος άγνωστος...

Η άποψή μας: Θα αρχίσω αυτό το κομμάτι του κειμένου δακρύβρεχτα: τι τραβάμε κι εμείς οι κριτικοί! Εντάξει, δεν εξορύσσουμε και κάρβουνο στα ορυχεία του Βελγίου ούτε και χτυπάμε «γερμανική» βάρδια στις φάμπρικες της Αλεμανίας! Αλλά, το να γράφεις για μία, δύο, τρεις, τέσσερις ταινίες κάθε βδομάδα για όλες τις βδομάδες του χρόνου για πολλά χρόνια, ε, κάπου σε εξαντλεί. 1000 λέξεις το κομμάτι είναι αυτές, έλα πάρε πάρε, διαλέχτε λέμε! Με πόσους τρόπους να αποθεώσεις μια ταινία που σου άρεσε; Με πόσους τρόπους να θάψεις μια ταινία που δεν γούσταρες; Αν έχει ενσκήψει και αγία βαρεμάρα (συμβαίνει) άντε να βγάλεις άκρη. Οπότε, έχουμε τρικ. Χρησιμοποιούμε πατρόν. «Ράβουμε» για μαζική παραγωγή και παίζουμε με τις λέξεις. Πολλές φορές λοιπόν τυχαίνει να χρησιμοποιήσουμε φράσεις κλισέ. Και το τρελό είναι πως χρησιμοποιούμε τις ίδιες φράσεις κλισέ είτε υπέρ είτε κατά μιας ταινίας. Πχ, μας άρεσε μια ταινία δύσκολη; Αποθεώνουμε το γεγονός ότι δεν χαρίζεται στον θεατή, ότι δεν του δίνει μασημένη τροφή. Δεν μας άρεσε μια ταινία δύσκολη; Λέμε πως ο θεατής δεν θα την καταλάβει, ότι δεν θα «νιώσει», ότι θα βαρεθεί! Την ίδια κατάσταση λοιπόν την ερμηνεύουμε κατά πως θέλουμε. Γατάκια! Αλλά δεν θίγουμε και τον αναγνώστη, έτσι; Μόνο όταν θέλουμε να τον ταρακουνήσουμε και να τον κάνουμε να αντιδράσει!

Τεςπα, λοιπόν, σε τούτη την ταινία κυριαρχεί μια ατμόσφαιρα αποξένωσης, παγωμάρας, δυστοπίας. Κι επειδή η ταινία δεν μου άρεσε, αυτό είναι κακό (μουάχαχαχαχαχα). Ενώ στις ταινίες του Haneke της πρώιμης περιόδου (μέχρι και το πρωτότυπο «Funny Games») αυτό είναι κακό, επειδή λατρεύουμε Haneke πρώιμης περιόδου! Μπήκατε στο νόημα, έτσι; Γενικώς, ο Kurosawa εν αντιθέσει με τον συνεπώνυμό του Akira φτιάχνει ταινίες όσο το δυνατόν πιο αφαιρετικές. Το στυλ του είναι συγκεκριμένο και αναγνωρίσιμο. Το... Κακό στις ταινίες του δεν είναι το προφανές. Είναι ο... πολιτισμός. Είναι η κοινωνία με τις δομές της. Όχι καταγγελτικά αλλά υπόγεια. Εδώ, ας πούμε, περισσότερο ανατριχιάζεις από το γεγονός ότι οι γείτονες είναι απότομοι και ακατάδεχτοι. Περισσότερο ανατριχιάζεις από το γεγονός ότι η ήσυχη γειτονιά, που φαίνεται εκ πρώτης όψεως ειδυλλιακή, κάθε άλλο παρά ειδυλλιακή είναι. Με μια πιο προσεκτική ματιά φαίνονται οι τρύπες στους συρμάτινους φράχτες, οι σκαλωσιές, η κατάσταση «προσοχή, έργα», η διαφαινόμενη εγκατάλειψη, η σαπίλα. Η σήψη από την πτωμαϊλα ανθρώπων που απλά δεν ζουν – απλά παρακολουθούν, βαριούνται, δεν νιώθουν. Το μόνο που μπορεί να ταράξει τη ζωή τους είναι ο ανεμιστήρας τους! Και ποιος γάμος; Και ποια αγάπη; Δεν υπάρχουν αυτά, κατασκευές είναι.

Όσο αποστειρωμένες είναι οι ζωές των ζωντανών άλλο τόσο αποστειρωμένος πρέπει να είναι ο θάνατός τους, σύμφωνα εντέλει με αυτόν που υποδύεται τον κακό – γι' αυτό και η χρήση των πλαστικών σακούλων συσκευασίας μέσα στα οποία κλείνει τα πτώματα ερμητικά εν κενώ. Εδώ, να κάνουμε μια ιδιαίτερη μνεία: ο Teruyuki Kagawa (που εχθές, στις 7 Δεκεμβρίου, έγινε 51 χρονών, έχοντας τα γενέθλιά του) μπορεί να είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου! Η φάτσα του όμως είναι ότι πρέπει για ρόλους κακών! Εγώ ας πούμε αν γύριζα ποτέ ταινία, θα τον έβαζα να παίξει τον διάβολο!

Με αυτά και μ' αυτά να τονίσουμε πως η ίντριγκα από κάποιο σημείο και μετά δεν έχει σημασία, πως η σκηνοθεσία του Kurosawa υπηρετεί ακριβώς τον σκοπό του, να τονίσει δηλαδή την απανθρωπιά του σύγχρονου τρόπου ζωής, πως η διάρκεια της ταινίας κουράζει, πως οι Ιάπωνες πρέπει να είναι λίγο σαλεμένοι και πως το πνιγηρό γκριζοπράσινο που κυριαρχεί και η έλλειψη ζωηρών και έντονων χρωμάτων (ακόμα και σε σκηνή κοψίματος του λαιμού το αίμα δεν είναι έντονο κόκκινο – ή ίσως και να μην φαίνεται και καθόλου – εντύπωση μου έκανε αυτό) υποδηλώνουν την ασφυξία και τη «μη ζωή». Εγώ, πάντως, δυσκολεύομαι να προτείνω την ταινία για να τη δουν οι masses.

Creepy (Kuriipii: Itsuwari no rinjin) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Δεκεμβρίου 2016 από την Odeon
Περισσότερα... »

Office Christmas Party PosterOffice Christmas Party
των Will Speck, Josh Gordon. Με τους T. J. Miller, Jason Bateman, Olivia Munn, Kate McKinnon, Courtney B. Vance, Jennifer Aniston, Jillian Bell, Vanessa Bayer, Rob Corddry, Sam Richardson, Randall Park, Jamie Chung


...το Κάγκελο!
του zerVo (@moviesltd)

Μια φορά κι έναν καιρό, προ κρίσης, το συγκεκριμένο, ξενόφερτο έθιμο, είχε πέραση και στα μέρη μας, με τις μεγάλες εταιρίες, των δεκάδων υπαλλήλων στην δούλεψη τους, να στήνουν προσεγμένες Χριστουγεννιάτικες γιορτούλες, για να ανταλλάξουν ευχές. Συνεστιάσεις που έφταναν σε έντονα κεφάτες καταστάσεις και συνοδεύονταν συνήθως από μοιρασιές δώρων, αλλά και πολυήμερες κατοπινές άδειες, από τις φίρμες που φρόντιζαν με αυτές τις μικρές παροχές τους εργαζόμενους τους, διατηρώντας τους σε φρόνημα υψηλό, ώστε να εργαστούν με ζήλο αμά τη επιστροφή τους. Πλέον λιτότητος, αυτές οι μικρές στιγμές εργασιακής χαράς, έχουν περάσει στην σφαίρα του παρελθόντος και διατηρούνται ζωντανές μόνον στις χώρες που έχουν επιβάλλει τον κατοχικό νόμο στα μέρη μας, πιστεύοντας πως έτσι οι Έλληνες θα περιορίσουν τις σπατάλες και θα βουλιάξουν στην μιζέρια τους. Δεν έχουν υπολογίσει όμως πως ακόμη και τα Χριστούγεννα εδώ θα είναι ηλιόλουστα και φωτεινά και όχι συννεφιασμένα και μουντά, όπως καλή ώρα στο δεκάδων βαθμών υπό του μηδενός Σικάγο, που λαμβάνει χώρα η κεφάτη κομεντί Office Christmas Party...

Office Christmas Party Wallpaper
Ελαφρώς μειωμένα είναι τα κέρδη της επιχείρησης δικτύων υπολογιστών Ζένοτεκ τον τελευταίο χρόνο, σε σχέση με πέρσι, γεγονός που βλέπει με ιδιαίτερα αρνητικό μάτι η, έτσι κι αλλιώς μονίμως κακοδιάθετη, CEO της μπράντας Κάρολ Βάνστοουν, που θα δώσει την εντολή στον Πρόεδρο αδελφό της για άμεσες απολύσεις της τάξης του 20 τοις εκατό και για περικοπές που θα αρχίσουν με την αναβολή του ετήσιου εταιρικού πάρτι, της παραμονής των Χριστουγέννων. Ιδιαίτερα αγαπητός στους εργαζόμενους του, που τους δίνει και την ψυχή του για να είναι ικανοποιημένοι, όμως, ο Κλέι, ούτε καν διανοείται να διώξει έστω και έναν, όπως ούτε περνά από το μυαλό του πως δεν θα πραγματοποιηθεί για φέτος η γιορτή.

Πόσο μάλλον, όταν η πιάτσα, λόγω της άτεγκτης στάσης της διευθύνουσας συμβούλου, έχει σχηματίσει άσχημο όνομα για την αντεργατική δράση της εταιρίας, οπότε τα σχέδια για συνεργασία με τον τεχνολογικό κολοσσό της χώρας, που θα την εκτινάξει εμπορικά, μάλλον πηγαίνουν περίπατο. Εκτός και ο Κλέι, μαζί με το δεξί του χέρι, διευθυντή Τζος Πάρκερ και την μεγαλοφυή τεχνικό Τρέισι, κάνουν το θαύμα τους και πείσουν τον ειδικό σύμβουλο, να επιλέξει την Ζένοτεκ σαν την ιδανική πρόταση για συνεργασία. Και μια καλή αρχή, θα είναι να τον καλέσουν, στο ετήσιο πάρτι Χριστουγέννων, που εν αγνοία της στριμμένης CEO, εντέλει θα πραγματοποιηθεί.

Τι θα πραγματοποιηθεί δηλαδή, αφού από τα γραφεία του ουρανοξύστη, ακριβώς στο κέντρο της χιονισμένης Πόλης των Ανέμων, θα παρελάσουν όχι μόνο οι εργαζόμενοι στην εταιρία, αλλά απρόσκλητοι σχεδόν όλοι οι περαστικοί, που θα δουν φως και θα μπουν. Κάτι η εύθυμη διάθεση των προϊσταμένων, στην προσπάθεια τους να πείσουν τον σύμβουλο να αλλάξει γνώμη, κάτι το πιοτό που ρέει άφθονο, λίγο οι αναστολές των παρευρισκομένων που θα καμφθούν όσο ο DJ δίνει τόνο, λίγο η περίεργη άσπρη σκόνη που θα πέσει στο μηχάνημα τεχνητής χιόνωσης και θα εκτοξεύσει στα ύψη το αρχικώς μουδιασμένο mood, το ενδοεταιρικό παρτάκι, πολύ σύντομα θα μεταλλαχθεί στο κοσμικό event ολάκερης της μεγαλούπολης. Θα είναι αυτό αρκετό όμως για να αποσπάσει η φιλόδοξη Ζένοτεκ το χρίσμα και να υπερκεράσει τα φαβορί της Dell και της HP?

Για όσους, παλαιότερους θυμούνται εκείνες της πρώτες φορές που η μορφή του κορυφαίου ερμηνευτή των τελευταίων τριάντα ετών Tom Hanks έπαιζε στην πολύ νεανική του μορφή στο πανί, είναι απίθανο να μην μνημονεύουν το πραγματικά σπαρταριστό Bachelor Party του 1984, που σε όλους τους τομείς ορίζει το πατρόν της πορείας και της τωρινής, πανομοιότυπης μέσες άκρες θεματικής, κωμωδίας. Σερβιρισμένη από το δίδυμο των Josh Gordon και Will Speck, που μέσα σε μια δεκαετία έχουν φροντίσει σκηνοθετικά μόλις τρεις ταινίες (αντάμα με το The Switch και το Blades Of Glory), χρησιμοποιώντας σαν άξονα τον κοινό σκοπό της διατήρησης της εταιρίας ζωντανής, κτίζουν όχι και λίγες περιφερειακές ιστορίες, δημιουργώντας ένα κλίμα (εκτός του γιορτινού) σπονδυλωτό.

Το σύνολο των χαρακτήρων που μάχονται για το καλό της δουλειάς τους, συμμετέχει και σε μια δεύτερη τύποις ρουμπρίκα, που συμβάλλει ουσιαστικά στο συνολικό δέσιμο της πλοκής και χάρη στο προσεγμένο σενάριο, ο καθένας μοιάζει εξίσου χρήσιμος στο στόρυ, χωρίς ποτέ να παραφουσκώνει το όλο πακέτο. Φυσικά, όταν αναφερόμαστε σε μια made in USA κωμωδία, ιδιαίτερα φωνακλάδικη τρόπον τινά, δεν θα ήταν δυνατόν να απουσιάσουν οι χοντράδες στα αστεία, που σε καμία περίπτωση όμως δεν υπερτερούν των έξυπνων στιγμών, που οι όχι και λίγοι σε αριθμό, συγγραφείς του Screenplay, έχουν διανθίσει την αφήγηση τους. Όταν μάλιστα ανάμεσα τους κρύβεται ο φοβερός και τρομερός Dan Mazer - του Borat και αυτό είναι αρκετό - είναι το λιγότερο αναμενόμενο πως στο χιούμορ θα υπάρξουν και πιπεράτα ανέκδοτα και σόκιν στιγμιότυπα και (έως αρκετά) ακατάλληλες σκηνές, προς τέρψην της πλατείας. Που αν εξαιρέσουμε δυο, τρεις, μετρημένες στα δάκτυλά στιγμές, που το πράγμα ξεφεύγει, μια χαρά θα το διασκεδάσει και θα γελάσει ίσαμε σπαρταριστά, σε ετούτο το χριστουγεννιάτικης πλοκής πανηγύρι, που αποξαρχής αποτινάζει από πάνω του την μαρκίζα "για όλη την οικογένεια"...

Κύριος λόγος και αιτία γι αυτό, η απόλυτη χημεία του κωμικού καστ, που τις περισσότερες φορές θυμίζει σύναξη φίλων και κολλητών διασκεδαστών, που μαζεύτηκαν για να ανταλλάξουν εμπνευσμένα αστεία. Ο Jason Bateman, που ήδη έχει ξεκινήσει να δοκιμάζει δυνάμεις και στο δράμα, με την πείρα του στο είδος, ως προϊστάμενος ηγείται του τιμ, ώστε πάνω του να βασιστούν οι ερμηνείες του "αλλού γι αλλού" Προέδρου από το πουθενά T. J. Miller, της εξωτικής ομορφιάς χάκερ Olivia Munn, της σε ρεπρίζ του ρόλου της στους Horrible Bosses, Aniston, που κάθε μέρα που περνά, γίνεται και πιο ώριμα γοητευτικότερη, εκδικούμενη την σε ραγδαία πτώση κοκαλιάρα που της έφαγε το αμόρε. Αναμφίβολα η μεγάλη έκπληξη ακούει στο όνομα Kate McKinnon, της λιγότερο διάσημης εκ της πιο πρόσφατης τετράδας των Ghostbusters, με την μεγάλη πορεία όμως στο Πανεπιστήμιο του SNL, που ως Προσωπάρχης με Βίβλο το πρωτόκολλο, σολάρει ανά περιόδους, φτιάχνοντας μια διπρόσωπη και εκκεντρική περσόνα.

Δεν το συζητούμε πως οι φανς εκείνου του προϊστορικού Πάρτυ για Εργένηδες, εδώ θα θυμηθούν τα παλιά και θα περάσουν φίνα, στο αντίκρυ του ισοπεδωμένου κτιρίου, που θα φέρει κατά νου τον Πύργο της Νακατόμι στον πρώτο Die Hard. Ακόμη καλύτερα θα το διασκεδάσουν μάλιστα οι πιο αγγλομαθείς, που πίσω από την κονσερβαρισμένη απόδοση υποτίτλων, θα αντιληφθούν κι άλλα πονηρά αστειάκια, που χάθηκαν κάπου στην μετάφραση...

Office Christmas Party Rating






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Δεκεμβρίου 2016 από την Odeon
Περισσότερα... »

90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το μέλλον Poster90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το μέλλον
του Νίκου Τριανταφυλλίδη


Μεγάλε ΠΑΟΚ η δύναμή σου είμαστε εμείς οι χιλιάδες οπαδοί σου!!!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

ΠΑΟΚάρααα, είμαι χάλια / Βλέπω έναν Αετό μ’ οχτώ κεφάλια / Πού τα βλέπω, τ’ άλλα έξι / ΠΑΟΚάρα είμαι χάλια, τα ’χω παίξει...

Είναι πολλές οι φορές που τα δελτία τύπου αποτυπώνουν την αλήθεια με τρόπο που δεν χωράει πολλές διορθώσεις και βελτιώσεις. Παραθέτουμε ως εισαγωγή λοιπόν τμήμα του δελτίου τύπου. Δεν είναι πολύ... παοκτσίδικο αυτό, αλλά είναι αναγκαίο:
«Ο ΠΑΟΚ, ο Πανθεσσαλονίκειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινοπολιτών, ιδρύθηκε το 1926. Η δημιουργία του ικανοποιούσε ένα βαθύτερο και μέχρι πρότινος ανεκπλήρωτο αίτημα: εκείνο της ένταξης των κατατρεγμένων προσφύγων σε έναν φιλόξενο ''τόπο''. Ο ΠΑΟΚ αντιπροσωπεύει τις ρίζες για τον ξεριζωμένο, μία πυξίδα για τον κάτοικο της χαμένης πατρίδας, την ζώσα μνήμη που διατηρεί την ιστορικότητά της μέσα στην πραγματικότητα του παρόντος και στην προοπτική του μέλλοντός της. Η 90λεπτη ταινία τεκμηρίωσης ''90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το μέλλον'' δεν είναι μια απλή καταγραφή της ιστορίας της ομάδας, αλλά ένα ζωντανό φιλμικό ημερολόγιο που διατρέχει τους σημαντικούς σταθμούς της ομάδας σε συνάρτηση με τις ιστορικές εξελίξεις και τις κοινωνικές διαστάσεις. Πρόκειται για ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο και στον τόπο, μία κινηματογραφική πραγματεία στην ''ομάδα – ιδέα''. Στη διάρκεια των γυρισμάτων, τα οποία διήρκησαν πέντε μήνες, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης επισκέφτηκε τους τόπους στους οποίους χτυπά δυνατά η καρδιά της ομάδας και απέσπασε συγκινητικές εξομολογήσεις από παλαίμαχους και νέους ποδοσφαιριστές, προπονητές, παράγοντες της ομάδας αλλά και πιστούς φίλους που τίμησαν και εξακολουθούν να τιμούν την ''βαριά φανέλα''».

90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το μέλλον Wallpaper
Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ λοιπόν του Νίκου Τριανταφυλλίδη αποτελεί την παρακαταθήκη που μας άφησε ο σπουδαίος σκηνοθέτης και «βαμμένος μέχρι τα μπούνια» ΠΑΟΚτσής δημιουργός, ο οποίος εγκατέλειψε τον μάταιο αυτόν κόσμο πρόσφατα. Η σύντροφός του, Μαρίνα Δανέζη, ολοκλήρωσε το ντοκιμαντέρ που με τόση αγάπη έφτιαξε ο Νίκος. Η προβολή της ταινίας ήταν ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του περασμένου φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και τιμήθηκε εκεί με το βραβείο μας, με το βραβείο της ΠΕΚΚ (Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου) ως η καλύτερη ταινία του τμήματος «Ελληνικές ταινίες». Ήταν μια από τις πιο συγκινητικές και – γιατί όχι; - ιστορικές στιγμές που ζήσαμε με το σωματείο μας – και εννοώ και την ΠΕΚΚ και τον ΠΑΟΚ!

Η υπόθεση: Οι μεγάλοι σταθμοί της ομάδας, η χαμένη πατρίδα και ο ξεριζωμός, το ιστορικό και κοινωνικό φόντο, ξετυλίγονται στον φακό σαν ένα ζωντανό κινηματογραφικό ημερολόγιο, μέσα από τις εξομολογήσεις παλαίμαχων και νέων ποδοσφαιριστών, προπονητών, παραγόντων και πιστών φίλων του ΠΑΟΚ, όπως οι Νότης Τσίντογλου, Γιώργος Κούδας, Κλάους, Ιβάν Σαββίδης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Κώστας Ζουράρις κ.α. Από το γήπεδο της Τούμπας στο Σύνδεσμο Φίλων ΠΑΟΚ του Ντίσελντορφ, από την Κωνσταντινούπολη στην Λισαβόνα, η κάμερα αποτυπώνει την ιστορία μίας ομάδας που γράφεται αδιάλειπτα στις κερκίδες, στο γήπεδο, στους δρόμους των ταξιδιών της και στις αναμετρήσεις με τους μεγάλους της αντιπάλους, αλλά πρωτίστως στις αναμετρήσεις με τον εαυτό της.

Η άποψή μας: Εντάξει, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός κρίνοντας το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ – έτσι κι αλλιώς δεν είμαστε αντικειμενικοί όταν καταθέτουμε την άποψή μας για οποιαδήποτε ταινία. Τον υποκειμενισμό μας εκθέτουμε όσοι ασχολούμαστε με το... σπορ χρησιμοποιώντας όσο το δυνατόν πιο δυνατά επιχειρήματα για να σας πείσουμε εσάς που μας διαβάζετε. Εδώ, όμως, ένας λόγος παραπάνω μιας που είμαστε ΠΑΟΚ! Αγαπάμε την ομάδα μας και λατρεύουμε κάθε τι που την αφορά. Έτσι κι αλλιώς πάντως ο Νίκος έφτιαξε κι ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Ένα ντοκιμαντέρ που προσπαθεί μέσα στην πεπερασμένη διάρκειά του να χωρέσει την ιστορία του τεράστιου συλλόγου μας. Γίνεται; Προφανώς και όχι. Όσα μας δίνει, όμως, είναι υπέροχα. Ξεκινώντας από τις απαρχές του συλλόγου και τη δημιουργία του από Κωνσταντινουπολίτες, οι θεατές μαθαίνουν όλα όσα αφορούν το σύλλογο.

Για το ότι το πρώτο σήμα ήταν ένα τετράφυλλο τριφύλλι κι ένα πέταλο. Για το γήπεδο στο Συντριβάνι. Για την έκφραση «η μπάλα στα νεκροταφεία». Για την έκφραση «ΠΑΟΚ και ξερό ψωμί». Για το πως χτίστηκε το γήπεδο στην Τούμπα. Για τον ΠΑΟΚ ως ομάδα προσφυγιάς. Για τον ΠΑΟΚ ως ομάδα που αντιστέκεται στο κατεστημένο. Για τους ζωντανούς θρύλους του. Για το διαχρονικό παραγκωνισμό του ΠΑΟΚ από τις ομάδες του ΠΟΚ. Για παράγοντες άλλων ομάδων του ΠΟΚ που σφύριζαν παιχνίδια των ομάδων τους εναντίον του ΠΑΟΚ! Για Βούλγαρους διαιτητές που σφύριζαν με παραλλαγμένα ονόματα (!!!) σε διαφορετικά ματς των ομάδων του ΠΟΚ που τους έφερναν στη χώρα μας, δίνοντάς τους μόνο νίκες! Για τον Λες Σάνον. Για τον Γκιούλα Λόραντ, που άφησε την τελευταία του πνοή στον πάγκο της ομάδας. Για τον Φερνάντο Σάντος.

Ένα υπέροχο οδοιπορικό που κρατάει ισορροπίες όντας αστείο πολλές φορές, συγκινητικό εκεί που πρέπει, και αρκούντως κατατοπιστικό ακόμα και για τους θεατές που δεν ασχολούνται καθόλου με το ποδόσφαιρο! Δεν θα ήμασταν ΠΑΟΚτσήδες βεβαίως αν δεν γκρινιάζαμε. Λείπει πχ οποιαδήποτε αναφορά στο δυστύχημα στα Τέμπη ή στο ιστορικό 6 – 1 εναντίον του Ολυμπιακού στα Σέρρας ενώ υπάρχει πολύς Ιβάν Σαββίδης μέσα στο ντοκιμαντέρ. Ας είναι. Εδώ να σημειώσουμε πως πιθανόν η κόπια που θα προβληθεί εμπορικά να είναι κατάτι διαφορετική από αυτήν που είδαμε στο φεστιβάλ και να τα περιλαμβάνει όλα αυτά.

Όλοι όσοι θέλουν να λέγονται ΠΑΟΚτσηδες πρέπει να δουν αυτό το ντοκιμαντέρ οπωσδήποτε. Αν και η εταιρία διανομής, θεωρώντας πως δεν υπάρχουν Παόκια στη νότια Ελλάδα, προβάλλει την ταινία μόνο σε αίθουσες της βόρειας Ελλάδας. Ας είναι – νομίζω πως τα εισιτήρια θα είναι αρκούντως... αρκετά ώστε την επόμενη Πέμπτη η ταινία να προβάλλεται και στην Αθήνα. Κι ας περνά ο σύλλογος μία από τις πιο δύσκολες καμπές στην ιστορία του! Από όλες τις κινούμενες κεφαλές κρατώ τη δήλωση του Περικλή Κοροβέση για το ποιοι υποστηρίζουν τις τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης ανάλογα με την κοινωνική τους προέλευση, τη συγκίνηση του Κώστα Ορφανού και τη μεγάλη κουβέντα που λέει ο Τάσος Τέλλογλου από όλους τους ανθρώπους, που ουσιαστικά προσπαθεί να εξηγήσει την «κατάρα» του να είσαι μεγάλη ομάδα αλλά να μην διαθέτεις τους ανάλογους τίτλους. Χρειάζεται αυτοπεποίθηση παιδιά. Και να σταματήσει η γκρίνια. Και μια ισονομία εννοείται ότι δεν θα μας χαλούσε. Το ντοκιμαντέρ κλείνει απίστευτα συγκινητικά με τον θεούλη Νότη Τσίντογλου. Όσο τέτοιοι άνθρωποι έχουν φορέσει τα χρώματα της ομάδας μου, δεν φοβάμαι τίποτα!

90 χρόνια ΠΑΟΚ: Νοσταλγώντας το μέλλον Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Δεκεμβρίου 2016 από την Feelgood Ent.
Περισσότερα... »

Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ  και ξερό ψωμί! στην Ταινιοθήκη και το Ινστιτούτο Goethe
Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί!
Ταινιοθήκη της Ελλάδος & Ινστιτούτο Goethe, 08 - 21 Δεκεμβρίου 2016

Ο σημαντικότερος και πιο ριζοσπαστικός δημιουργός του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου πρωταγωνιστεί σε ένα συγκλονιστικά επίκαιρο αφιέρωμα, με τις καλύτερες ταινίες του σε αποκατεστημένες κόπιες, τρεις πρεμιέρες που θα προβληθούν για πρώτη φορά στη χώρα μας και με την παρουσία πλήθους ξένων και Ελλήνων καλεσμένων. Από τις 8 Δεκεμβρίου 2016 μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και στην αίθουσα του Ινστιτούτου Goethe της Αθήνας, ο μεγάλος αναρχικός του μοντέρνου σινεμά επιστρέφει, με τη συνδιοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ.

Σε όλη τη μέχρι τώρα ιστορία του σινεμά, δεν έχει υπάρξει άλλος σκηνοθέτης όπως ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ. Μέσα σε 15 μόλις χρόνια, και μέχρι τον πρόωρο θάνατό του, ο πυρετώδης και ασταμάτητα παραγωγικός δημιουργός κατόρθωσε να γυρίσει 41 μεγάλου μήκους ταινίες, 3 μικρού μήκους και 3 τηλεοπτικές σειρές, δουλεύοντας παράλληλα ως θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης, ηθοποιός, παραγωγός, οπερατέρ, συνθέτης, μοντέρ και σκηνογράφος και αφήνοντας πίσω του ένα έργο πολυσχιδές, θαρραλέο και ολότελα μοντέρνο.

Μέσα από αυτό το πλούσιο, σύνθετο και γεμάτο αντιφάσεις έργο, που δεν μοιάζει με κανένα άλλο στα χρονικά του παγκόσμιου κινηματογράφου, ο Φασμπίντερ κατόρθωσε να μεταμορφώσει τα ανοιχτά τραύματα της μεταπολεμικής Γερμανίας και ολόκληρης της Ευρώπης σε μερικές από τις πιο συνταρακτικές και ανθρώπινες κινηματογραφικές αφηγήσεις, να εισχωρήσει βαθιά στον ψυχισμό μιας χώρας και να ενώσει εκπληκτικά την συλλογική Ιστορία με τις αφοπλιστικές ιστορίες μιας χούφτας απλών και καθημερινών ηρώων, έτσι απεγνωσμένα όπως ζητούν μια θέση σε ένα σκληρό και ελάχιστα φιλόξενο κόσμο.

Σε λίγες μέρες, μια νεώτερη γενιά κινηματογραφόφιλων θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, μέσα από τις 23 κορυφαίες δημιουργίες της φιλμογραφίας του οι οποίες θα προβληθούν για πρώτη φορά σε μεγάλη οθόνη, έπειτα από πολλά χρόνια, στις ψηφιακές τους αποκαταστάσεις και σπάνιες κόπιες αρχείου 35mm. Τρεις από τις ταινίες αυτές (το «Ενσύρματος Κόσμος» και τα αποκαλυπτικά ντοκιμαντέρ «Ο Άλι στον Παράδεισο» και «Φασμπίντερ») θα προβληθούν σε πανελλήνια πρεμιέρα, ενώ ανάμεσα στα φιλμ που φιλοξενεί το αφιέρωμα βρίσκεται και το σχεδόν 15ωρο έπος «Βερολίνο Αλεξάντερπλατς», για πολλούς η καλλιτεχνική κορωνίδα του σκηνοθέτη.

Πριν από κάθε προβολή, ένας επώνυμος (και συχνά απρόσμενος) καλεσμένος, που έχει μια ιδιαίτερη σχέση με το έργο του Φασμπίντερ, θα αναλάβει να περιηγήσει το κοινό στο μοναδικό σύμπαν του σκηνοθέτη, ενώ το αφιέρωμα θα τιμήσει με την παρουσία του μια από τις πιο εμβληματικές φιγούρες των ταινιών του: Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Χάρι Μπέαρ, συνάδελφος του Φασμπίντερ από το ξεκίνημα της καριέρας του μέχρι το τέλος της.

Οι ταινίες της θεματικής ενότητας Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί! και οι ώρες προβολής τους είναι:

Liebe ist kälter als der Tod Η Αγάπη είναι πιο κρύα από τον Θάνατο Poster
Liebe ist kälter als der Tod
Η Αγάπη είναι πιο κρύα από τον Θάνατο
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1969, A/M, 88’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Dietrich Lohmann Μουσική: Holger Münzer, Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Christian Hohoff, Peer Raben Ηθοποιοί: Ulli Lommel, Hanna Schygulla, Katrin Schaake, Liz Söllner, Gisela Otto, Ursula Strätz Παραγωγή: Antiteater-X-Film
Ο μικροκακοποιός Φραντζ αρνείται να ενταχθεί σε ένα συνδικάτο γκάνγκστερ. Το συνδικάτο υποχωρεί, αλλά του συστήνουν τον όμορφο Μπρούνο. Ο Φραντζ αγαπάει τον Μπρούνο. Ο Μπρούνο, τον οποίο η αστυνομία δεν γνωρίζει, διαπράττει δολοφονίες, για τις οποίες η αστυνομία κατηγορεί τον Φραντζ. Οι δυο τους προχωρούν στον σχεδιασμό μιας ληστείας σε τράπεζα.
Που και πότε? Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 21.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Katzelmacher Ο Έλληνας γείτονας Poster
Katzelmacher
Ο Έλληνας γείτονας
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1969, A/M, 88’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Dietrich Lohmann Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Peer Raben Ηθοποιοί: Hanna Schygulla, Lilith Ungerer, Rudolf Waldemar Brem, Elga Sorbas, Doris Mattes, Irm Hermann Παραγωγή: Antiteater-X-Film
Η Μαρί είναι το κορίτσι του Ερικ. Ο Πολ πλαγιάζει με την Χέλγκα. Η Ελίζαμπεθ κρατάει τον Πίτερ. Η Ρόζι πλαγιάζει με τον Φραντζ και τον κάνει να πληρώσει για αυτό: μια ομάδα νέων ανθρώπων χωρίς αυταπάτες, χωρίς ελπίδες, που ζουν σε διαμερίσματα σε σκοτεινά σοκάκια. Ο Γιώργος, ένας αλλοδαπός εργάτης ελληνικής καταγωγής, εμφανίζεται στο προσκήνιο. Δεν καταλαβαίνει γερμανικά, αλλά, εξ’αρχής, αναγκάζεται να εδραιώσει τον εαυτό του όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με το μίσος των παιδιών προς τους ξένους, ειδικά όταν αυτοί αντιλαμβάνονται το γεγονός ότι η γοητεία και η συστολή του τον καθιστούν ελκυστικό για τα κορίτσια.
Που και πότε? Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 21.15 στο Ινστιτούτο Goethe (παρουσία του ηθοποιού Harry Baer, Είσοδος Ελεύθερη)

Götter der Pest Οι Θεοί της Πανούκλας Poster
Götter der Pest
Οι Θεοί της Πανούκλας
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1970, A/M, 91’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Dietrich Lohmann Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Hanna Schygulla, Margarethe von Trotta, Harry Baer, Günther Kaufmann, Carla Egerer, Ingrid Caven Παραγωγή: Antiteater-X-Film
Μετά την αποφυλάκισή του, ένας νεαρός μικρο κακοποιός γλιστρά ξανά πίσω στον σκοτεινό υπόκοσμο του Μονάχου απ' όπου προήλθε. Στην πορεία διασταυρώνεται με τις τύχες δυο γυναικών και συνάπτει μια δυνατή φιλία με τον άντρα που στάθηκε υπεύθυνος για τον θάνατο του αδερφού του. Ανάμεσα στους τέσσερις αυτούς ήρωες εγκαθιδρύεται μια ιστορία έρωτα, βίαιων παρορμήσεων και προδοσίας.
Που και πότε? Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (παρουσία του ηθοποιού Harry Baer)

Händler der vier Jahreszeiten Ο Έμπορος των Τεσσάρων Εποχών Poster
Händler der vier Jahreszeiten
Ο Έμπορος των Τεσσάρων Εποχών
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1972, εγχρ., 88’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Dietrich Lohmann Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Hans Hirschmüller, Irm Hermann, Hanna Schygulla, Andrea Schober, Gusti Kreissl, Klaus Löwitsch Παραγωγή: Tangofilm Produktion - Nummer Eins
Η ταινία λαμβάνει χώρα στην εποχή του γερμανικού οικονομικού θαύματος, τη δεκαετία του ’50. Ο πρώην λεγεωνάριος και πρώην αστυνομικός Χανς Επ, που δεν κατάφερε ποτέ να εκπληρώσει τις προσδοκίες της μητέρας του, τώρα εργάζεται ως έμπορος φρούτων, περιφέροντας το καρότσι του στα σοκάκια. Πολλά έχουν πάει στραβά στη ζωή του. Πίνει, κακομεταχειρίζεται την γυναίκα του, η οποία δεν του δείχνει πλέον καμία τρυφερότητα, και μια μέρα παθαίνει την πρώτη του καρδιακή προσβολή. Μετά την ανάρρωσή του προσλαμβάνει ως υπάλληλο τον Χάρι, τον παλιό του σύντροφο από την Λεγεώνα των Ξένων. Το εμπόριο φρούτων ανθίζει, η κατάθλιψη χτυπά, παρ’όλ’αυτά, μοιραία την πόρτα στον Χανς.
Που και πότε? Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Warnung vor einer heiligen Nutte Φυλαχτείτε από μια Ιερή Πόρνη Poster
Warnung vor einer heiligen Nutte
Φυλαχτείτε από μια Ιερή Πόρνη
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1971, A/M, 103’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz, Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Lou Castel, Eddie Constantine, Marquard Bohm, Hanna Schygulla, Rainer Werner Fassbinder, Margarethe von Trotta Παραγωγή: Antiteater-X-Film, Nova International Films
Σε ένα ξενοδοχείο κάπου στην Ισπανική ακτή, ένα κινηματογραφικό συνεργείο περιμένει τον σκηνοθέτη, τον πρωταγωνιστή, τα χορηγικά κεφάλαια από την Βόννη και το υλικό της ταινίας. Η ατμόσφαιρα ανάμεσα σε αυτούς εν αναμονή διακυμαίνεται ανάμεσα σε υστερία και απάθεια. Οταν ο σκηνοθέτης Τζεφ καταφτάνει μαζί με τον πρωταγωνιστή Εντι Κόνσταντιν, αμέσως γίνεται το επίκεντρο του χάους, καθώς ολόκληρη η ομάδα αρχίζει να επαναστατεί.
Που και πότε? Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Die bitteren Tränen der Petra von Kant Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ Poster
Die bitteren Tränen der Petra von Kant
Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1972, εγχρ., 124’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Margit Carstensen, Hanna Schygulla, Katrin Schaake, Eva Mattes, Gisela Fackeldey, Irm Hermann Παραγωγή: Filmverlag der Autoren - Tango Film
Η σχεδιάστρια μόδας Πέτρα φον Καντ κατοικεί σε ένα ακριβά επιπλωμένο διαμέρισμα-στούντιο μαζί με τη βοηθό και υπηρέτριά της, Μαρλέν, η οποία σιωπηλά εκτελεί όλες τις διαταγές της και υπομένει όλες τις διαθέσεις τις. Η Πέτρα ερωτεύεται ένα κορίτσι, την Κάριν, η οποία είναι τουλάχιστον δέκα χρόνια νεώτερή της. Η Πέτρα θέλει τη νεαρή Καρίν μονάχα για τον εαυτό της, ενώ η Καρίν θέλει να εκμεταλλευτεί την εύπορη Πέτρα, διατηρώντας παρ’όλ’αυτά την ελευθερία της. Το γεγονός αυτό οδηγεί την Πέτρα σε απόγνωση.
Που και πότε? Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 20.45 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας 

Welt am Draht Ενσύρματος Κόσμος Poster
Welt am Draht
Ενσύρματος Κόσμος
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1973, εγχρ., 212’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Daniel F. Galouye, Fritz Müller-Scherz, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus, Ulrich Prinz Μουσική: Gottfried Hüngsberg Μοντάζ: Ursula Elles, Marie Anne Gerhardt Καλλιτεχνική διεύθυνση: Horst Giese, Walter Koch, Kurt Raab Ηθοποιοί: Klaus Löwitsch, Barbara Valentin, Mascha Rabben, Karl Heinz Vosgerau, Wolfgang Schenck, Günter Lamprecht Παραγωγή: Westdeutscher Rundfunk
Αν η επιστημονική φαντασία είναι το μόνο κινηματογραφικό είδος που προσφέρει σ’ έναν σκηνοθέτη την απόλυτη ελευθερία να φτιάξει έναν κόσμο από το μηδέν, χωρίς να δεσμεύεται από συγκρίσεις με την πραγματικότητα, η φαντασία του δημιουργού οραματίζεται ένα μέλλον πανομοιότυπο με το παρόν, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα ψεύτικο είδωλο του εαυτού της. Οδηγός μας σ’ αυτό τον λαβύρινθο αντικατοπτρισμών είναι ένας επιστήμονας ο οποίος γίνεται επικεφαλής ενός προγράμματος αναπαραγωγής ανθρώπινων ομοιωμάτων που δεν έχουν ιδέα για την ταυτότητά τους και για το ότι είναι προϊόντα ενός κεντρικού υπολογιστή. Στην προσπάθειά του να λύσει ένα αλλόκοτο αίνιγμα, ανακαλύπτει πως η «αλήθεια» και η «πραγματικότητα» δεν είναι ταυτόσημες έννοιες. Η ταινία προβάλλεται σε πανελλήνια πρεμιέρα.
Που και πότε? Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 20.30 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Effi Briest Έφι Μπριστ Poster
Effi Briest
Έφι Μπριστ
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1974, εγχρ., 140’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Theodor Fontane, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Jürgen Jürges, Dietrich Lohmann Μουσική: Camille Saint-Saëns Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Hanna Schygulla, Wolfgang Schenck, Ulli Lommel, Lilo Pempeit, Herbert Steinmetz, Ursula Strätz Παραγωγή: Tango Film
Η 17χρονη Εφι Μπριστ είναι παντρεμένη με έναν αριστοκράτη, είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της, και νιώθει τρομερή μοναξιά στο καινούργιο της περιβάλλον, ένα μικρό παραθαλάσσιο θέρετρο στην Βαλτική. Είναι δυστυχισμένη χωρίς να μπορεί ποτέ πραγματικά να το παραδεχτεί, γιατί δεν αισθάνεται πραγματική αγάπη από τον άντρα της, παρά την τρυφερότητα που εκείνος της δείχνει. Όλα πρόκειται να ανατραπούν, ωστόσο, όταν η Εφι ερωτεύεται έναν ταγματάρχη φίλο του συζύγου της.
Που και πότε? Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 21.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Angst essen Seele auf Ο Φόβος τρώει τα σωθικά Poster
Angst essen Seele auf
Ο Φόβος τρώει τα σωθικά
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1974, εγχρ., 94’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Jürgen Jürges Μουσική: - Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Christian Hohoff Ηθοποιοί: Brigitte Mira, El Hedi ben Salem, Irm Hermann, Elma Karlowa, Anita Bucher, Gusti Kreissl Παραγωγή: Filmverlag der Autoren, Tango Film
Μπαίνοντας σε ένα μπαρ όπου συχνάζουν ξένοι προκειμένου να ξεφύγει από τη βροχή, μια εξηντάχρονη χήρα που εργάζεται ως καθαρίστρια γνωρίζει έναν Μαροκινό, τον Αλι, ο οποίος είναι τουλάχιστον 20 χρόνια νεώτερός της. Ο Αλι χορεύει μαζί της, την συνοδεύει σπίτι, κοιμούνται μαζί. Σύντομα μετακομίζει στο διαμέρισμά της, δοκιμάζει να συγκατοικήσει μαζί της και οι δυο τους αποφασίζουν κάποια στιγμή να παντρευτούν, προκαλώντας όμως έτσι την αποδοκιμάσια και τον οργή από τον περίγυρό τους.
Που και πότε? Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 19.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Martha Μάρθα Poster
Martha
Μάρθα
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1974, εγχρ., 116’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Cornell Woolrich, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: - Μοντάζ: Liesgret Schmitt-Klink Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Margit Carstensen, Karlheinz Böhm, Barbara Valentin, Peter Chatel, Gisela Fackeldey, Adrian Hoven Παραγωγή: Pro-ject Filmproduktion, Westdeutscher Rundfunk
Η Μάρτα είναι γύρω στα τριάντα όταν γνωρίζει τον Χέλμουτ. Ποιος είναι αυτός ο άντρας, ρωτά μια συνάδελφος στην βιβλιοθήκη όπου εργάζεται. Αυτός, λέει η Μάρτα, είναι ο άντρας που θα παντρευτώ. Η Μάρτα και ο Χέλμουτ παντρεύονται το συντομότερο δυνατόν και μετακομίζουν σε ένα σπίτι. Ο Χέλμουτ θέλει να κάνει την Μάρτα ευτυχισμένη, κι εκείνη είναι. Αγαπάει τον Χέλμουτ – έναν δυνατό, ανεξάρτητο, κυρίαρχο άντρα – ο οποίος την συναρπάζει ακριβώς επειδή της επιβάλλεται. Ο Χέλμουτ εξημερώνει σταδιακά την Μάρτα και την διαμορφώνει με βάση τις δικές του αυταρχικές ιδέες για το πώς την θέλει, κάνοντάς την υποτακτική. Σταδιακά η αγάπη της Μάρτα για τον Χέλμουτ μετατρέπεται σε έναν φόβο, ο οποίος όλο και δυναμώνει, όσο κι αν εκείνη προσπαθεί να τον παλέψει.
Που και πότε? Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 19.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Faustrecht der Freiheit Το Παιχνίδι της Τύχης Poster
Faustrecht der Freiheit
Το Παιχνίδι της Τύχης
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1975, εγχρ., 116’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Christian Hohoff, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Peter Chatel, Rainer Werner Fassbinder, Karlheinz Böhm, Adrian Hoven, Christiane Maybach, Harry Baer Παραγωγή: City Film, Tango Film
Πρώην τσιρκολάνος και νυν άνεργος ηθοποιός, ο Φραντζ κερδίζει στο λαχείο ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και σχετίζεται ερωτικά με τον σνομπ γιο μιας χρεωκοπημένης οικογένειας επιχειρηματιών, ο οποίος τον εκμεταλλεύεται για να καπηλευτεί την περιουσία του. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ολόκληρος ο γκέι κύκλος του γιού έχει ως στόχο του να εκμεταλλευτεί τον πρόθυμο και ερωτοχτυπημένο νεαρό.
Που και πότε? Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 21.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Mutter Küsters' Fahrt zum Himmel Η μάνα Κιούστερς πηγαίνει στους ουρανούς Poster
Mutter Küsters' Fahrt zum Himmel
Η μάνα Κιούστερς πηγαίνει στους ουρανούς
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1975, εγχρ., 120’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Kurt Raab, Heinrich Zille, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Brigitte Mira, Ingrid Caven, Margit Carstensen, Karlheinz Böhm, Irm Hermann, Gottfried John Παραγωγή: Filmverlag der Autoren, Tango Film
O Χέρμαν Κιούστερς, ο οποίος εργάζεται στο ίδιο εργοστάσιο ελαστικών στην Φρανκφούρτη τα τελευταία είκοσι χρόνια, σκοτώνει έναν προϊστάμενό του και στη συνέχεια αυτοπυροβολείται. Η απειλή μαζικών απολύσεων διαφαίνονταν ήδη στα σκαριά. Η γυναίκα του, Μάτερ Κιούστερς, βρίσκεται αρχικά αβοήθητη εν όψει της καταστροφής. Ο γιος του και, πάνω από όλα, η σύζυγός του της γυρίζουν την πλάτη, γιατί δεν θέλουν να συνδεθούν με κανέναν τρόπο δημοσίως με την υπόθεση δολοφονίας, ενώ γύρω της συγκεντρώνονται σταδιακά ένα σωρό διαφορετικοί άνθρωποι που προσπαθούν να καπηλευτούν τη θλιβερή αυτή ιστορία, ο καθένας για δικό του όφελος.
Που και πότε? Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Ich will doch nur, daß ihr mich liebt Το μόνο που θέλω είναι να με αγαπάτε Poster
Ich will doch nur, daß ihr mich liebt
Το μόνο που θέλω είναι να με αγαπάτε
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1976, εγχρ., 104’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Klaus Antes, Christiane Erhardt, Christian Hohoff, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Liesgret Schmitt-Klink Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Vitus Zeplichal, Elke Aberle, Alexander Allerson, Erni Mangold, Johanna Hofer, Wolfgang Hess Παραγωγή: Bavaria Atelier, Westdeutscher Rundfunk
Η ιστορία ενός νεαρού άντρα ονόματι Πίτερ ο οποίος προσπαθεί να αγοράσει την αγάπη που πάντοτε του είχαν αρνηθεί. Πάντοτε φέρνει λουλούδια στη μητέρα του. Στον ελεύθερό του χρόνο χτίζει το σπίτι των γονιών του. Αγοράζει ακριβά έπιπλα και οικιακές συσκευές για την γυναίκα του, έχοντας παντρευτεί ώστε να ξεφύγει από τους περιορισμούς της ζωής στο σπίτι, και την κακομαθαίνει με διάφορους τρόπους προσφέροντάς της δώρα. Σύντομα αδυνατεί πλέον να πληρώσει τις δόσεις, όταν χάνει τη δουλειά του, και οδηγείται στην απόγνωση και την τρέλα.
Που και πότε? Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Chinesisches Roulette Κινέζικη Ρουλέτα Poster
Chinesisches Roulette
Κινέζικη Ρουλέτα
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1976, εγχρ., 82’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Ila von Hasperg Καλλιτεχνική διεύθυνση: Helga Ballhaus, Peter Müller, Kurt Raab Ηθοποιοί: Anna Karina, Margit Carstensen, Brigitte Mira, Ulli Lommel, Alexander Allerson, Volker Spengler Παραγωγή: Albatros Filmproduktion, Les Films du Losange
Στο Μόναχο, ένα ανδρόγυνο αποχαιρετίζεται για το σαββατοκύριακο. Εκείνη θέλει να πάει στο Μιλάνο κι εκείνος στο Όσλο. Αλλά την ίδια εκείνη ημέρα συναντιούνται ξανά σε ένα κάστρο το οποίο τους ανήκει από κοινού. Εκείνη συνοδεύεται από τον εραστή της, κι εκείνος από την ερωμένη του. Προς έκπληξή τους, η ανάπηρη κόρη τους καταφτάνει με την κωφάλαλη δασκάλα της, διοργανώνοντας μια σαρδόνια παρτίδα «Κινέζικης Ρουλέτας», ένα είδος παιχνιδιού της αλήθειας, με απρόσμενες και βίαιες συνέπειες.
Που και πότε? Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 22.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

In einem Jahr mit 13 Monden Κινέζικη Ρουλέτα Poster
In einem Jahr mit 13 Monden
Η Χρονιά με τα 13 Φεγγάρια
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1978, εγχρ., 124’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Rainer Werner Fassbinder Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder, Juliane Lorenz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Rainer Werner Fassbinder Ηθοποιοί: Volker Spengler, Ingrid Caven, Gottfried John, Elisabeth Trissenaar, Eva Mattes, Günther Kaufmann Παραγωγή: Albatros Filmproduktion, Les Films du Losange
Για πέντε ολόκληρες ημέρες ενός καλοκαιριού, ο Φασμπίντερ ακολουθεί τον τρανσέξουαλ πρωταγωνιστή του στην κόλαση των ανθρωπίνων υπάρξεων, σε μια απολύτως καταπιεστική Φρανκφούρτη, σε μια πορεία απελπισίας προς αναζήτηση μιας ελπίδας που θα κρατήσει τον ήρωα στη ζωή. Αν δεν τον σπρώξει πιο γρήγορα στον θάνατο...
Που και πότε? Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 21.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Despair Απόγνωση Poster
Despair
Απόγνωση
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1978, εγχρ., 119’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Tom Stoppard, Vladimir Nabokov Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder, Juliane Lorenz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Rolf Zehetbauer Ηθοποιοί: Dirk Bogarde, Andréa Ferréol, Klaus Löwitsch, Volker Spengler, Armin Meier, Peter Kern Παραγωγή: Bavaria Atelier, Bavaria Film, Filmverlag der Autoren, NF Geria Filmgesellshaft GmbH, Société Française de Production
Ο Χέρμαν, ένας Ρώσος μετανάστης, ιδιοκτήτης ενός μικρού εργοστασίου σοκολάτας στο Βερολίνο των αρχών της δεκαετίας του ’30, έχει την πεποίθηση ότι τον παρακολουθεί και τον καταδιώκει ένας σωσίας, ειδικά όταν ξαπλώνει στο κρεβάτι με την γυναίκα του. Μια μέρα γνωρίζει τον άνεργο καλλιτέχνη Φέλιξ Βέμπερ, τον οποίο θεωρεί ως τον σωσία του. Προσπαθεί να πείσει τον Φέλιξ για ένα σχέδιο: οι δυο τους να ανταλλάξουν ρούχα και ταυτότητες. Είναι σημαντικό για τον Χέρμαν να ιδωθεί σε δύο διαφορετικά μέρη την ίδια στιγμή. Ο Φέλιξ συμφωνεί να το κάνει...
Που και πότε? Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 21.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Die dritte Generation Η Τρίτη Γενιά Poster
Die dritte Generation
Η Τρίτη Γενιά
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1979, εγχρ., 111’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Rainer Werner Fassbinder Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Juliane Lorenz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Volker Spengler Ηθοποιοί: Harry Baer, Hark Bohm, Margit Carstensen, Eddie Constantine, Jürgen Draeger, Raúl Gimenez Παραγωγή: Filmverlag der Autoren, Pro-ject Filmproduktion, Tango Film
Χειμώνας 1978, στο Δυτικό Βερολίνο. Μια ομάδα νέων ανθρώπων που τους συνδέει η μυστικότητα και ο τυφλός ακτιβισμός, αλλά όχι οι πολιτικές πεποιθήσεις, αρχίζει να κινείται υπογείως όταν δέχεται επίθεση από την αστυνομία. Στις 27 Φεβρουαρίου, την Τρίτη του Καρναβαλιού, αυτοί οι νέοι τρομοκράτες απαγάγουν τον αντιπρόσωπο μιας αμερικανικής εταιρείας υπολογιστών.
Που και πότε? Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 19.00  στο Ινστιτούτο Goethe

Die Ehe der Maria Braun Ο Γάμος της Μαρία Μπράουν Poster
Die Ehe der Maria Braun
Ο Γάμος της Μαρία Μπράουν
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1979, εγχρ., 120’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Pea Fröhlich, Peter Märthesheimer, Kurt Raab, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Juliane Lorenz, Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Norbert Scherer Ηθοποιοί: Hanna Schygulla, Klaus Löwitsch, Ivan Desny, Gisela Uhlen, Elisabeth Trissenaar, Gottfried John Παραγωγή: Albatros Filmproduktion, Fengler Films, Filmverlag der Autoren, Tango Film, Trio Film, Westdeutscher Rundfunk
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χέρμαν και η Μαρία Μπράουν παντρεύονται στο ληξιαρχείο, το οποίο έχει μόλις χτυπηθεί από μια βόμβα. Μετά τον πόλεμο, το 1945, η Μαρία περιμένει εξακολουθητικά τον άντρα της να γυρίσει από το μέτωπο μέχρι που ένας φίλος καταφτάνει με τα νέα του θανάτου του. Η Μαρία ξεκινάει μια σχέση με τον Μπιλ, έναν μαύρο Αμερικανό στρατιώτη. Ένα βράδυ, όταν ετοιμάζονται να πάνε στο κρεβάτι, ο Χέρμαν εμφανίζεται στην πόρτα...
Που και πότε? Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 19.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Berlin Alexanderplatz Βερολίνο ΑΛεξάντερπλάτζ Poster
Berlin Alexanderplatz
Βερολίνο Αλεξάντερπλατζ
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1980, εγχρ., 840’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Alfred Döblin, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Xaver Schwarzenberger Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Juliane Lorenz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Harry Baer Ηθοποιοί: Günter Lamprecht, Claus Holm, Hanna Schygulla, Franz Buchrieser, Brigitte Mira, Roger Fritz, Gottfried John, Barbara Sukowa Παραγωγή: Bavaria Film, Westdeutscher Rundfunk, RAI Radiotelevisione Italiana
Έχοντας καταδικαστεί για τη δολοφονία της φιλενάδας του, ένας άντρας αποφυλακίζεται ύστερα από τέσσερα χρόνια και προσπαθεί να προσαρμοστεί στην αντίξοη οικονομική κατάσταση του Βερολίνου της δεκαετίας του '20, πασχίζοντας αφενός να μην ενδώσει και πάλι στην παραβατική ζωή που τον χαρακτήριζε παλιότερα και αφετέρου να επιβιώσει, δίχως αυτό να συμβεί σε βάρος των άλλων. Ο Φασμπίντερ διασκευάζει το ομότιτλο βιβλίο του Αλφρεντ Ντέμπλιν σε ένα μνημειώδες φιλμ-ποταμό, διαρκείας 15 1/2 ωρών, γυρισμένο για λογαριασμό της τηλεόρασης αλλά με κινηματογραφική σύλληψη και εκτέλεση, το οποίο θεωρείται από πολλούς ως ένας πραγματικός σταθμός στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης.
Που και πότε? Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 16.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (Επεισόδια 1-8) και Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 16.00 (επεισόδια 9-13)  στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Lola Λόλα Poster
Lola
Λόλα
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1981, εγχρ., 113’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Pea Fröhlich, Peter Märthesheimer, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Xaver Schwarzenberger Μουσική: Peer Raben, Freddy Quinn Μοντάζ: Juliane Lorenz, Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Helmut Gassner Ηθοποιοί: Barbara Sukowa, Armin Mueller-Stahl, Mario Adorf, Matthias Fuchs, Helga Feddersen, Karin Baal Παραγωγή: Rialto Film, Trio Film, Westdeutscher Rundfunk
Το 1957, ο ενάρετος και παλαιών αρχών επικεφαλής μιας στεγαστικής εταιρείας μετακομίζει σε μια μικρή πόλη της βόρειας Βαυαρίας και αφήνεται να παρασυρθεί από τον έρωτά του για μια ντόπια πόρνη, τη Λόλα, την οποία είχε πρωτογνωρίσει ως Λουίζ, χωρίς να υποπτεύεται τίποτα σχετικά με την διπλή της ύπαρξη.
Που και πότε? Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 21.30 στο Ινστιτούτο Goethe

Querelle Ο Καβγατζής Poster
Querelle
Ο Καβγατζής
Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, Γαλλία, 1982, εγχρ., 108’
Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Jean Genet, Burkhard Driest, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Xaver Schwarzenberger, Josef Vavra Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Juliane Lorenz, Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Walter E. Richarz Ηθοποιοί: Brad Davis, Franco Nero, Jeanne Moreau, Laurent Malet, Hanno Pöschl, Günther Kaufmann Παραγωγή: Planet Film, Albatros Filmproduktion, Gaumont
Ο ναύτης Κερέλ είναι όμορφος και διψασμένος για κίνδυνο. Ξεμπαρκάρει στο λιμάνι της Βρέστης και επισκέπτεται το μπορντέλο της Λιζιάν, ερωμένης του αδελφού του, προκειμένου να πουλήσει όπιο. Η βίαιη σεξουαλική συνεύρεση του με τον σύζυγο της πατρόνας θα τον σπρώξει αιφνίδια σε ένα κόσμο απαγορευμένων παθών και απωθημένων ενστίκτων όπου ο έρωτας και ο θάνατος απέχουν μόλις μια ανάσα.
Που και πότε? Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 23.15 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Jannat 'Ali Ο Άλι στον Παράδεισο Poster
Jannat 'Ali
Ο Άλι στον Παράδεισο
Ντοκιμαντέρ, Δυτική Γερμανία, 2011, εγχρ., 98’
Σκηνοθεσία: Viola Shafik Σενάριο: Viola Shafik Φωτογραφία: Viola Shafik Μουσική: - Μοντάζ: Doreen Ignaszewski Καλλιτεχνική διεύθυνση: Walter E. Richarz Ηθοποιοί: Rudolf Waldemar Brem, Thea Eymèsz, Rainer Werner Fassbinder, Irm Hermann, Hans Hirschmüller, Abd El-Kader Jarrary Παραγωγή: -
Ο μαροκινής καταγωγής Ελ Χέντι Μπεν Σάλεμ βρέθηκε νεκρός στις 15 Μάη του 1976, στο κελί μιας γαλλικής φυλακής. Ενα χρόνο πριν είχε κερδίσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θρυλικό «Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά», είχε υπάρξει συνεργάτης και εραστής του Φασμπίντερ, είχε ήδη στο ενεργητικό του ένα γάμο και δύο παιδιά και ακολουθούσε από νωρίς μια τυχοδιωκτική διαδρομή που τον μετέφερε από την Τυνησία στη Γαλλία και από εκεί στη Γερμανία. Επιχειρώντας να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στις πολυάριθμες εικασίες που συνόδεψαν τη ζωή και τον θάνατο ενός από τους πιο αξιομνημόνευτους ερμηνευτές του Φασμπίντερ, η δημιουργός αυτού του ντοκιμαντέρ αναζητά την αλήθεια μέσα από συνεντεύξεις με συνεργάτες του σκηνοθέτη και την οικογένεια του ηθοποιού, καταλήγοντας σε ένα αποκαλυπτικό πορτραίτο για μια από τις πιο αινιγματικές φιγούρες που διασταυρώθηκαν ποτέ με το σινεμά του ριζοσπαστικού Γερμανού.
Που και πότε? Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 21.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Fassbinder Φασμπίντερ Poster
Fassbinder
Φασμπίντερ
Ντοκιμαντέρ, Δυτική Γερμανία, 2015, εγχρ., 95’
Σκηνοθεσία: Annekatrin Hendel Σενάριο: Annekatrin Hendel, Juliane Lorenz Φωτογραφία: Martin Farkas Μουσική: Flake Lorenz Μοντάζ: Annekatrin Hendel Καλλιτεχνική διεύθυνση: Albrecht Konrad Ηθοποιοί: Margit Carstensen, Irm Hermann, Juliane Lorenz, Hanna Schygulla, Harry Baer, Hark Bohm, Rainer Werner Fassbinder Παραγωγή: Itworksmedien, Rainer Werner Fassbinder Foundation, Südwestrundfunk, Westdeutscher Rundfunk, Rundfunk Berlin-Brandenburg, Bayerischer Rundfunk, ARTE
Με συνεντεύξεις των σημαντικότερων πρωταγωνιστών και συνεργατών του (Χάνα Σιγκούλα, Χάρι Μπέαρ, Μάργκιτ Κάρστενσεν, Ιμ Χέρμαν, Γιουλιάνε Μαρία Λόρεντζ, Φόλκερ Σλέντορφ), σπάνια στιγμιότυπα από τα παρασκήνια των κορυφαίων δημιουργιών του και πολύτιμο αρχειακό υλικό, που βλέπει το φως για πρώτη φορά, το ντοκιμαντέρ της Χέντελ ιχνηλατεί την περιπετειώδη καλλιτεχνική πορεία και ζωή που ακολούθησε ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ προκειμένου να γίνει ένας από τους πιο επαναστατικούς σκηνοθέτες του σινεμά. Η ταινία προβάλλεται σε πανελλήνια πρεμιέρα.
Που και πότε? Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 18.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Είσοδος για τις προβολές της Ταινιοθήκης: 5€ ανά προβολή
Κάρτες διαρκείας: 25€ και 15€ μειωμένη [μαθητές, φοιτητές, νέοι 18-26 ετών, άτομα άνω των 65 ετών, άνεργοι, ΑμεΑ (ισχύει και για έναν/μία συνοδό), δάσκαλοι - καθηγητές, ατέλειες, μέλη της «μικρής λέσχης» της ΤτΕ].
Η είσοδος στις προβολές του Ινστιτούτου Goethe της Αθήνας είναι δωρεάν. Θα τηρείται σειρά προτεραιότητας.
Περισσότερα... »