Λίγες μόλις ημέρες πριν τον παράξενο και σε δημόσιο χώρο θάνατο του Νίκου Κοεμτζή, του ανθρώπου που η δράση του τον ενέπνευσε να δημιουργήσει την διασημότερη ταινία της καριέρας του, την Παραγγελιά, έφυγε από την ζωή ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και στιχουργός Παύλος Τάσιος, μια προσωπικότητα που έβαλε φαρδιά την σφραγίδα της, στην εικόνα του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Με δώδεκα ταινίες μυθοπλασίας στο ενεργητικό του - από το 1965 που ξεκίνησε με τη Φτωχολογιά - με την τελευταία να χρονολογείται στα 1986 (Νοκ Άουτ) ο Τάσιος θέλησε να δείξει με την γρήγορη αποχώρηση του πίσω από την κάμερα, την αντίδραση του, στις δυσκολίες του Έλληνα κινηματογραφιστή, στο να κάνει σινεμά. Πέρα από την - κατά πολλούς - πιο αναρχική στιγμή της εγχώριας φιλμογραφίας (και κατ άλλους μια μετριότητα, που εκμεταλλεύτηκε πρόσωπα και καταστάσεις) που απέσπασε πέντε βραβεία στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης πέντε βραβεία ποιότητας, ανάμεσα στα οποία της καλύτερης ταινίας και της καλύτερης σκηνοθεσίας, σε κάθε του βήμα ο Τάσιος τύγχανε της αναγνώρισης των κριτικών επιτροπών. Τόσο για το Ναι Μεν Αλλά του 1972, που τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου, όσο για την κοινωνικοπολιτική σάτιρα περί του μαρασμού της ελληνικής επαρχίας Βαρύ Πεπόνι του 77' (πέντε βραβεία ποιότητος, συγκλονιστική ερμηνεία του Μίμη Χρυσομάλλη), για το αλληγορικό δράμα Το Στίγμα (βραβείο σκηνοθεσίας στο Κάρλοβι Βάρυ το 1982), για το Νοκ Άουτ (καλύτερη ταινία της χρονιάς 1986)... Από αυτή την τελευταία δουλειά του στην μεγάλη οθόνη είναι και το αντίο σε έναν ασυμβίβαστο της Έβδομης Τέχνης, που οι μοντέρνοι κινηματογραφιστές χρωστούν πολλά. Μην Κλαις για Μένα Ελλάδα...


Περισσότερα... »

Καινούργια ταινία στα σκαριά από τον σκηνοθέτη του Synecdoche New York και φυσικά σεναριογράφο των Eternal Sunshine, Adaptation, Confessions Of A Dangerous Mind και Being John Malkovich, Charlie Kaufman, συνεπώς οι φανατικοί φίλοι του ιδιόμορφου και ξεχωριστού δημιουργικού του ύφους, ήδη αδημονούν. Πρόκειται για την ταινία Frank Or Francis, που παρακολουθεί την πορεία ενός φανατικού σέρφερ του διαδικτύου, του Φρανκ (ο Jack Black είναι αυτός) που διατηρεί μπλογκ κινηματογραφικής κριτικής και ενός επιτυχημένου όσο και φαντασμένου σκηνοθέτη, του Φρανκ (μάλλον ρόλος που θα πάρει ο Steve Carell) ενός φανατικού γυναικά, που δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στην σύζυγο του. Οι χαρακτήρες που συμβαδίζουν μαζί τους είναι εκείνοι του Έμσι, ενός ηθοποιού που παίζει μόνο σε εμπορικές παραγωγές (ο Nicolas Cage σε wannabe ερμηνεία) και του Ρίτσαρντ Γουόλερ, που είναι ο αδελφός αυτού που έχει γυρίσει την πιο προσοδοφόρα ταινία στην ιστορία του σινεμά, με τον τίτλο Χιροσίμα. Έναν ρόλο που κρατά ο Kevin Kline, ο οποίος εμφανίζεται και με μια ακόμη ιδιότητα, ενός μηχανικού κεφαλιού, τιγκαρισμένου στις πληροφορίες, που μέσω ενός μελετημένου λογισμικού δίνει την δυνατότητα στον κινηματογραφιστή αδελφό του Γουόλερ, να παρουσιάζει εκπληκτικά σενάρια ως δικά του. Μέχρι στιγμής το σχέδιο φαντάζει μεγαλοφυές, δείγμα ενδεικτικό της σκεπτικής του Kaufman, που υπολογίζει ακόμη, μέχρι τις αρχές του Γενάρη - όταν και θα ξεκινήσουν τα γυρίσματα - να έχει εντοπίσει τις δύο γυναίκες πρωταγωνίστριες του, που στο φιλμ θα έχουν μιούζικαλ παρουσίες. Φυσικά μέχρι και ο μόνιμος συνεργάτης και παραγωγός του, Anthony Bregman, δείχνει ενθουσιασμένος από το περιεχόμενο του πρότζεκτ, αναφέροντας μάλιστα, πως κατόπιν του Frank Or Francis, δεν θα υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να γυριστούν άλλες ταινίες πια. Για να δούμε...

Περισσότερα... »

Με αφορμή την κυκλοφορία της ρομαντικής κομεντί που πρωταγωνιστεί στο πλάι του δημοφιλή Justin Timberlake, με τον τίτλο Friends For Benefits, η κουκλίτσα Mila Kunis, η 28χρονη ενζενί με τις Ουκρανικές ρίζες, επιχειρεί ένα σέξι πέρασμα από το αντρικό περιοδικό FHM (την Νοτιοαφρικάνικη εκδοχή του) αναλόγως σέξι με την εμφάνιση της στην ταινία. Εκεί που υποδύεται την Νεοϋορκέζα κυνηγό ταλέντων ανά την επικράτεια, που βρίσκει στο πρόσωπο ενός χαρισματικού Καλιφορνέζου art director, τον αρχισυντάκτη που εδώ και καιρό αναζητά το GQ. Μαζί του θα αναπτύξει μια ιδιαίτερα φιλική σχέση, που στο πέρασμα του χρόνου θα δοκιμαστεί από την στιγμή που θα μπει ανάμεσα στο ζευγάρι το ερωτηματικό για το αν θα πρέπει να εξελιχθεί σε ερωτικό δεσμό. Το αιώνιο ζήτημα δηλαδή, που πολλάκις έχει επεξεργαστεί το Χόλιγουντ, για το αν και κατά πόσο άτομα διαφορετικού φύλου, μπορούν να συνυπάρξουν, μόνο, ως κολλητοί.


Η χρονιά που πέρασε, αν μη τι άλλο, για την όμορφη πρωταγωνίστρια υπήρξε θριαμβευτική, αφού χάρη στην συμμετοχή της στο θρίλερ του Aronofsky, Black Swan, προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα υποστηρικτικής ερμηνείας, ενώ βρέθηκε και ένα βήμα μόλις πριν την αντίστοιχη Οσκαρική πεντάδα, αν και το όνομα της ακουγόταν ως φαβορί μέχρι την ώρα της τελικής ανακοίνωσης.



Στα λίγα χρόνια καριέρας μέχρι τώρα, η Kunis έχει καταφέρει να ξεχωρίσει, χάρη στην εντυπωσιακή της εμφάνιση - κυρίως - σε σινερομάντζα και κωμωδίες κατά κύριο λόγο, όπως το Forgetting Sarah Marshall, το Extract δίπλα στον Jason Bateman, το Date Night που έπαιξε έναν μικρό πλην χαρακτηριστικό ρόλο και την post apocalypse περιπέτεια The Book Of Eli, στο πλευρό του Denzel Washington.



Πέρα από το Όχι Μόνο Φίλοι (όπως είναι ο ελληνικός τίτλος του έργου που υπογράφει σκηνοθετικά ο Will Gluck) η Mila την φετινή σεζόν θα πρωταγωνιστήσει δανείζοντας την φωνή της, στην πιο πρόσφατη κινηματογραφική εκδοχή των Muppets, ενώ λίγο αργότερα θα εμφανιστεί στο φιλμ του Seth McFarlane, Ted, μαζί με τον Mark Wahlberg.
Περισσότερα... »

Λίγες μόλις ημέρες, πριν τον δούμε στις δικές μας οθόνες, ως βαμπίρο στην διασκευή της μεγάλης horror επιτυχίας των 80s, Fright Night, ο Colin Farrell, έδωσε και επίσημα τα χέρια με την παραγωγή του φιλμ Seven Psychopaths, που θεματικά βασίζεται στο ομώνυμο και δημοφιλές graphic novel. Κάτι που σημαίνει πως ο Ιρλανδός για δεύτερη φορά θα συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Martin McDonough, που το προηγούμενο σμίξιμο τους, στο ανατρεπτικό In Bruges, έχει δημιουργήσει έναν σημαντικό πυρήνα φανατικών οπαδών. Και οι Επτά Ψυχοπαθείς φυσικά θα κινηθούν στο ίδιο περίπου μοτίβο, με τον Βρετανό δημιουργό να επιμελείται επίσης και το σενάριο του φιλμ, που ξεκινά γυρίσματα εντός ολίγου στο Λος Άντζελες, με την υποστήριξη του Film 4 και της Hanway Films. Όσο για το ποιοι θα αποτελέσουν την υπόλοιπη ομάδα των παρανοϊκών της πειραγμένης συμμορίας, τα ονόματα που έχουν ακουστεί είναι εκείνα των Christopher Walken, Sam Rockwell και Mickey Rourke, σε μια συνύπαρξη που αν πραγματικά ισχύσει θα είναι μια από τις σημαντικότερες της ερχόμενης κινηματογραφικής χρονιάς.


Περισσότερα... »

Ήρθε η ώρα να μάθεις, από που ξεκίνησε το κακό. Ακόμη κι αν παρουσιάζει μια μελετημένη συνέχει στην ανατριχιαστική του ίντριγκα, εκτιμώ πως το φαινόμενο του Paranormal Activity, έχει αρχίσει να ξεχειλώνει. Φυσικά εκμεταλλευόμενη το σούπερ γκελ που έκανε στο κοινό, η πρωτότυπη και γυρισμένη με ψίχουλα πρωτότυπη ιστορία, ανταπόκριση που ούτε για αστείο δεν ήταν η ίδια στο πρώτο σίκουελ, η Paramount δύσκολα θα εγκαταλείψει το όποιο εύκολο κέρδος θα αποφέρουν στα ταμεία της τα νέα επεισόδια του σίριαλ των αδελφών που τις έχουν κυριεύσει τα δαιμόνια. Στην παρούσα περίπτωση το κόλπο με την κάμερα που τραβά σε ανύποπτους χρόνους την μεταφυσική δραστηριότητα που συνυπάρχει με την καθημερινότητα μιας τυπικής αμερικάνικης οικογένειας, ταξιδεύει στο παρελθόν, πιο συγκεκριμένα στα 1988, όταν τα αδελφάκια είναι μικρά κοριτσάκια και μοιράζονται το ίδιο δωμάτιο του πατρικού, ανυποψίαστα για τα διαβολάκια που θα τους κτυπήσουν την πόρτα. Πρεμιέρα για το νούμερο 3 της σειράς στις ΗΠΑ στις 21 Οκτωβρίου, προβλέπω όχι με ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία...



Ο Εβραίος Oren Peli που έκανε διάσημο το όνομα του, όταν με μερικές εκατοντάδες δολάρια, κατάφερε το μεγαλύτερο αναλογικά χιτ στην ιστορία του σινεμά, συνεχίζει από την θέση του γενικού επιβλέποντα, έχοντας αφήσει στην καρέκλα του, το ντουέτο των Henry Joost και Ariel Schulman, αγαπημένων του Sundance χάρη στο ομολογουμένως καλό Catfish.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2011 με τον τίτλο Μεταφυσική Δραστηριότητα 3

Περισσότερα... »

Τέσσερις φίλοι από τα παλιά. Μια απόδραση από την καθημερινότητα. Ένα καλά κρυμμένο μυστικό... Μια ανεξάρτητη παραγωγή, που άφησε όμως εξαιρετικές εντυπώσεις στο Sundance όπου έκανε την πρώτη της εμφάνιση είναι το I Melt With You, που επεξεργάζεται μέσα από τις ταχύτατες εικόνες του, τις συμπεριφορές των σημερινών σαραντάρηδων. Σαν κι αυτούς που συνθέτουν την συντροφιά των κολλητών, παλιών γνώριμων από τα κολεγιακά τους χρόνια, που έχουν δώσει υπόσχεση να συναντιούνται μια φορά το χρόνο, σε ένα reunion κεφιού, διασκέδασης και φυγής από τα προβλήματα που τους ζορίζουν. Η τελευταία όμως συνάντηση τους, βουτηγμένη μέσα στις ουσίες και στο αλκοόλ θα πάρει μια ιδιαίτερη τροπή, όταν μια θαμμένη υπόσχεση από το παρελθόν θα ξυπνήσει για να τους αναστατώσει. Η διανομέας Magnolia Pictures, που υπολογίζει να ρίξει στις αμερικάνικες αίθουσες το φιλμ στις 9 Δεκεμβρίου - ενώ πρωτίστως θα το έχει προβάλει on demand στις μικρές καλωδιακές οθόνες από τον Νοέμβρη - μόλις κυκλοφόρησε το τρίτο και πιο απαγορευμένο τρέιλερ, με την κατακόκκινη σφραγίδα του red band, ελέω των ναρκωτικών που παίζουν μόνιμα σε πρώτο πλάνο. Σκηνοθέτης του Λιώνω Μαζί Σου, είναι ο αδικημένος πενηντάρης από την Βαλτιμόρη Mark Pellington, του καταπληκτικού θρίλερ Arlington Road, όπως και του ανατριχιαστικού Mothman Prophecies, που όμως η μέτρια και κυρίως βιντεοκλιπίστικων διαθέσεων πορεία του, δεν με αφήνει να ποντάρω στην ικανότητα του, δίχως φόβο.




Όπως δεν μπορώ να ρίξω μια περιουσία στο στοίχημα της ανταπόκρισης στα ερμηνευτικά καθήκοντα του κουαρτέτου, που ορίζει την ομάδα των μεσήλικων της ιστορίας, μιας και ποτέ στην καριέρα τους δεν επέδειξαν μια σταθερότητα, μια σοβαρότητα, ένα διαρκώς υψηλό επίπεδο ικανοτήτων. Κάτι που ισχύει και για τον Rob Lowe και για τον Thomas Jane και για τον Jeremy Piven και λιγότερο για τον Βρετανό Christian McKay, που αποτελούν τις τέσσερις πλευρές του φιλικού τετραγώνου. Μαζί τους οι πάντα σέξι κυρίες Carla Gugino, Arielle Kebbel και η γνωστής φιλμικής προιστορίας Sasha Grey...

Στις δικές μας αίθουσες? Μπορεί και όχι...

Περισσότερα... »

Το ταξίδι του ενός, θα αλλάξει τις ζωές πολλών... Δέκα χρόνια μετά την πιο εφιαλτική ημέρα στην πιο πρόσφατη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, το ταμπού της χρησιμοποίησης των ανθρώπινων ιστοριών πίσω από την πτώση των Διδύμων σπάει, στην κινηματογραφική μεταφορά του μπεστ σέλλερ του Jonathan Safran Foer, Extremely Loud And Incredibly Close. Εννιάχρονο πανέξυπνο αγόρι, που οι ενασχολήσεις του - με την αστροφυσική, την ωκεανολογία, τον σχεδιασμό κοσμημάτων (!) - δεν συνάδουν με την ηλικία του, αποφασίζει να διασχίσει ολόκληρη την Νέα Υόρκη προκειμένου να ανακαλύψει την πόρτα που ανοίγει το μαγικό κλειδί που του κληροδότησε ο αδικοχαμένος κατά την τρομοκρατική επίθεση της 9/11 πατέρας του. Το πρώτο τρέιλερ που μόλις κυκλοφόρησε η Warner, του φιλμ που σκηνοθετικά υπογράφει ο με αξιόλογο παρελθόν σε Billy Elliott, The Hours και The Reader, Βρετανός Stephen Daldry σε σενάριο του Eric Roth (The Insider, Ali, Munich Benjamin Button και πόσα άλλα ακόμη) είναι πλημμυρισμένο στην συγκίνηση, φόρτιση που επιβάλλει η όψη του φλεγόμενου Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, τονισμένη από το συγκλονιστικότερο τραγούδι που είπαν ποτέ οι U2... Καθώς το φιλμ δεδομένα θα παίξει στις οσκαρικές πεντάδες, η διανομή θα το ρίξει στην κυκλοφορία την πιο σημαντική εβδομάδα για τον θεσμό, την τελευταία του χρόνου δηλαδή, ανήμερα των Χριστουγέννων.


Μιας και μιλάμε για Όσκαρς, τρία από δαύτα συνυπάρχουν στο πολυτελές καστ της ταινίας, με τα δύο να αφορούν στον πρωταγωνιστή (ως passed away μπαμπά) Tom Hanks και το αναπάντεχο ένα στην Sandra Bullock, ενώ μου είναι δύσκολο να μετρήσω τις υποψηφιότητες και τις Χρυσές Σφαίρες των υπολοίπων Jeffrey Wright, Max Von Sydow, James Gandolfini, John Goodman και Viola Davis. Ως η αποκάλυψη του φιλμ υπολογίζεται πάντως ο μικρός Thomas Horn, που κάνει το ερμηνευτικό του ντεμπούτο σε έναν πολύ απαιτητικό ρόλο, συνεπώς στα χέρια του είναι να αποδειχτεί και αυτός ένα ακόμη παιδί θαύμα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Φεβρουαρίου 2012

Περισσότερα... »

Say Goodbye To Your Wife... Ως εκρηκτική περιπέτεια δράσης συστήνεται το ριμέικ του διασημότερου Ισλανδικού φιλμ εσχάτως, Reykjavik - Rotterdam, που μετά την επιτυχία του στην Σκανδιναβία περνά τον Ατλαντικό, φορά το χολιγουντιανό κοστούμι και παρουσιάζεται με τον τίτλο Contraband. Πρώην κακοποιός, που έχει μεταλλαχθεί πλέον σε καλό και τίμιο παλικάρι, πρέπει να οργανώσει ακόμη μια κομπίνα με τους παλιούς του συντρόφους, που τον απειλούν πως θα καθαρίσουν δίχως δεύτερη σκέψη τον αδερφό του, ο οποίος τα θαλάσσωσε στην προσπάθεια του να τον αντικαταστήσει στην συμμορία. Φυσικά τίποτα από όσα είναι σχεδιασμένα δεν θα πάει καλά, προκειμένου να προχωρήσει η ίντριγκα και ο ήρωας να βρεθεί μπροστά σε θανάσιμα διλήμματα προκειμένου να σώσει την οικογένεια του. Το φιλμ που επιμελείται σκηνοθετικά ο Ισλανδός Baltasar Kormakur, πρωταγωνιστής του ορίτζιναλ, σε σενάριο του Aaron Guzikowski (Prisoner) υπολογίζεται να κάνει την εμφάνιση του στις αμερικάνικες αίθουσες, στις 13 Ιανουαρίου 2012 από την Working Title και την Universal.




Το δυνατό χαρτί του θρίλερ πάντως είναι τα ονόματα που συνθέτουν το καστ της γιάνκικης εκδοχής του, προεξάρχοντος του Marky Mark Wahlberg, ο οποίος σε τέτοιου είδους ρόλους φαντάζει ιδανική επιλογή, που έχει στο πλάι του την όμορφη σαραντάρα (πια) Kate Beckinsale, τον Ben Foster, τον Giovanni Ribisi, τον Lucas Haas και τον J.K.Simmons.

Στις δικές μας αίθουσες? Τον χειμώνα του 2011

Περισσότερα... »

Κολομπιάνα
του Olivier Megaton. Με τους Zoe Saldana, Michael Vartan, Cliff Curtis, Jordi Molla, Jesse Borrego


Βέρα Μπογκοτάνα!
του zerVo
Από μίλια μακριά μυρίζει ο Besson. Αυτό το στυλάκι που ο δαιμόνιος Παριζιάνος ζωγράφισε κάτω από την μαρκίζα της Europa Corp. με τους ατρόμητους Transporters, τον εκδικητικό Danny The Dog και τα αυτοτελή επεισόδια των Taken, Revolver και From Paris With Love, έχει αποτελέσει πλέον σήμα κατατεθέν της εξαμερικανισμένης ευρωπαϊκής περιπέτειας δράσης, που παρόλα τα προβληματάκια στην ανάπτυξη της, διαθέτει ένα σημαντικό φανατικό κοινό, που αρέσκεται στην ιδιαίτερη γοητεία της. Ακόμη κι έτσι όμως, οι φαν της γραφίδας του monsieur Big Blue, στην περίπτωση της άτεχνα εκρηκτικής Colombiana, θα αντιληφθούν πως δεν πρόκειται για μια από τις πιο χαρακτηριστικές, τις πιο ξεχωριστές στιγμές του ιδιαίτερου είδους.

Δεκάχρονο κορίτσι ήταν η μικρή Καταλέγια, όταν αντίκρισε μπροστά στα αθώα μάτια της, τους γονείς της να πέφτουν νεκροί, από την φονική μανία ενός ανταγωνιστή βαρόνου του Κολομβιανού υποκόσμου. Αφού χάρη στην εξυπνάδα της κατάφερε να ξεφύγει από τα νύχια των μαφιόζων, αλλά και τον αστυνομικών αρχών, θα βρεθεί χιλιάδες μίλια μακρυά, στο Σικάγο, προκειμένου να μεγαλώσει κάτω από την προστασία του αγαπημένου θείου της, ενός από τα πλέον σεβαστά πρόσωπα του οργανωμένου εγκλήματος της πόλης των ανέμων. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η πιτσιρίκα έχει εξελιχθεί σε ένα ακριβές φονικό όπλο, που ανάμεσα στα συμβόλαια θανάτου που καλείται να εκτελέσει, εξοντώνει με μια σαδιστική διαδικασία, έναν προς ένα, εκείνους που αφαίρεσαν την ζωή των γονιών της.

Τυπική και κλισεδιάρα δηλαδή, υπόθεση οφθαλμού αντί οφθαλμόν, που το πείσμα, το πάθος και το μίσος οπλίζει το χέρι του εκδικητή, ώστε να εξοντώσει τον ένα μετά τον άλλο - με αποκορύφωμα και φινάλε τον κορυφαίο, τον νούμερο ένα - εκείνους που θεωρεί υπαίτιους για την καταστροφή της ζωής του όπως την είχε φανταστεί. Το πανέμορφο λουλούδι, η πολύχρωμα ονειρική ορχιδέα, στην ίντριγκα του 52χρονου πλέον Luc, αποτελεί ένα μιξάρισμα της φονικών μεθόδων (και πανομοιότυπης αφετηρίας) Ο-Ρεν-Ίσι, της αεικίνητης και με σκοτεινό παρελθόν Νικίτα και της πολεμίστριας σύμβολο (στα παιδικά ματάκια τουλάχιστον της Καταλέγια) Ζίνα, περιτυλιγμένο με με εκείνο το αισθησιακό και σέξι σοκολατί χρώμα, που χαρακτηρίζει τις προερχόμενες από το νότιο κομμάτι της αμερικάνικης ηπείρου λατίνες.

Για πες: Κομμάτι, που εμφανισιακά τουλάχιστον, η κορμάρα, κουκλάρα και αισθησιακή Zoe Saldana, που κατόπιν Avatar έχει σχηματίσει κι ένα αξιοπρεπές σταρικό ονοματάκι, ταιριάζει γάντι. Ερμηνευτικά τι γίνεται όμως? Εκεί υπάρχει το mismatch σε σχέση με όλες τις άλλες Besson παραγωγές, που υστερούν χαρακτηριστικά στο σενάριο τους, χάρη όμως στο εκτόπισμα πρωταγωνιστών εμβέλειας ενός Neeson, ενός Statham, άντε κι ενός Jet Li, καλύπτουν τις τεράστιες τρυπάρες της υπόθεσης. Στοιχείο που η μελαψή Δομινικανή και κυρίως ο μετριότατος περίγυρος της, δεν διαθέτουν, με συνέπεια και η λιγοστή έμπνευση του σκηνοθέτη Olivier Megaton να εκτίθεται, αμέσως μετά το εντυπωσιακό ίντρο με το ανήλικο παρκούρ στην Μπογκοτά, αλλά και την ώρα που κάνουν την εμφάνιση τους οι μεταπτώσεις του τέμπο, να μην υπάρχει η προσωπικότητα που θα διατηρήσει το ενδιαφέρον ζωντανό. Όπερ σημαίνει πως τα τσιτάτα - εμφανώς δίχως εσώρουχα - βινύλ, της φιδίσιας Zoe μπορεί να θέλγουν το αρσενικό μάτι, δεν είναι ικανά ακόμη όμως να κτίσουν μια ολοκληρωμένη θηλυκή, action performer περσόνα.






Στις δικές μας αίθουσες, 29 Σεπτεμβρίου 2011 από την Odeon

Περισσότερα... »

Νικόστρατος, Ένα Ξεχωριστό Καλοκαίρι
του Olivier Horlait. Με τους Emir Kusturica, Thibault Le Guellec, François-Xavier Demaison, Jade-Rose Parker


Απέραντο Γαλάζιο
του zerVo
Να! Σαν να βλέπω στην πλατεία της αίθουσας το ερωτευμένο ζευγαράκι αγκαλιασμένο, να αναπολεί τις πρόσφατες καλοκαιρινές του διακοπές στις Κυκλάδες, αντικρίζοντας στο πανί τις μαγευτικές παραλίες της Μήλου και της Σίφνου, που παίζουν κάθε στιγμή ως πανέμορφο, καταγάλανο, φυσικό ντεκόρ της συγκινητικής ιστορίας του Νικόστρατου. Θυμάσαι? Βέβαια, όταν πήγαμε εμείς, Δεκαπενταύγουστο, ήταν πήχτρα στον κόσμο. Θεμιτή είναι η προβολή του τουριστικού πλούτου ενός τόπου, μέσα από το σινεμά, ακόμη περισσότερο όταν η ταινία φωτογραφίζει την πατρίδα μας. Έστω κι αν σαν ολοκληρωμένο πόνημα, δεν έχει να πει και πολλά πράγματα...

Δεκαπεντάχρονος πιτσιρικάς που μεγαλώνει σε νησί της άγονης γραμμής, ανταλλάσσει τον σταυρό ενθύμιο, που του άφησε η αδικοχαμένη μάνα του, με νεογέννητο πελεκάνο, πιστεύοντας πως δίπλα του θα βρει την συντροφιά που του λείπει. Μια ενέργεια που ο στρυφνός και οξύθυμος πατέρας του, από την πρώτη στιγμή δεν θα δει με καλό μάτι, αντιδρώντας στην παρουσία του πουλιού στο καλύβι τους. Όταν ο Νικόστρατος όμως μεγαλώσει κι ανοίξει τα φτερά του, θα αποτελέσει την μασκότ της περιοχής, γεγονός που θα φέρει πλήθος τουριστών στο αποκομμένο νησί και θα γεμίσει χρήματα τις τσέπες των φτωχών κατοίκων του.

Ηθογραφία καταγραμμένη με κανόνες μιας άλλης εποχής, που σχεδόν ολοκληρωτικά έχει περάσει και που ψήγματα της μόνο, μπορεί να συναντήσει κανείς σε κοινωνίες αποκομμένες από τα πολύβουα αστικά κέντρα, είναι αυτή που παρουσιάζει η ελληνογαλλική συμπαραγωγή. Ο μικρός Γιάννης, το κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης, είναι χαρακτήρας που έχει άγνοια των εμπορικών κανόνων, αλλά λειτουργεί με γνώμονα την ηθική της καρδιάς του. Δίνω ψυχή για να πάρω ψυχή, τα υλικά ανταλλάγματα στην παιδική του λογική δεν παίζουν τον παραμικρό ρόλο. του είναι αρκετό ένα χαμόγελο από την τσαχπίνα κολλητή, που ποτέ δεν είχε κι ένα τίναγμα των φτερών του πελεκάνου, δείγμα επιβεβαίωσης της αμοιβαίας τους αγάπης. Μακάρι να άκουγε κι έναν καλό λόγο από τον μόνιμα σκυθρωπό γονιό του, μακάρι...

Για πες: Δύο οι αρνητικές πτυχές της δημιουργίας του πρωτόπειρου φραντσέζου σκηνοθέτη Olivier Horlait. Πρωτίστως η εμμονή του στην αφήγηση που εστιάζει σε τόσο μεγάλο βαθμό στην αγαθή αφέλεια των ηρώων του, ώστε από ένα σημείο και μετά να μεταλλάσσεται σε γραφικότητα. Και κατοπινά αυτό το κόλπο - ελέω της όποιας διεθνούς πορείας του έργου - με την ξενόγλωσση λαλιά των πρωταγωνιστών, που φαντάζει παράταιρη με το γενικότερο κλίμα, στοιχείο που χειροτερεύει στην εγχώρια κυκλοφορία, με την χρήση του τρικ της μεταγλώττισης. Στα ελληνικά... Εκτιμώ πως η παραγωγή θα μπορούσε να επιλέξει άνετα εγχώριους ερμηνευτές στο καστ, που θα απέδιδαν ρεαλιστικότερα τους νησιώτες από τον βαριεστημένο - και όχι ηθοποιό - Kusturica. Έτσι κι αλλιώς από ρίσκα ο Νικόστρατος δεν πήρε και λίγα, επιλέγοντας να μην ακολουθήσει την εύκολη λύση των CGI πελεκάνων, αλλά την δύσκολη των αληθινών λήψεων των πτήσεων του πουλιού, με σκηνικό το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου.






Στις δικές μας αίθουσες, 29 Σεπτεμβρίου 2011 από την Feelgood

Περισσότερα... »

Ένας χωρισμός
του Asghar Farhadi. Με τους Peyman Moaadi, Leila Hatami, Sareh Bayat, Shahab Hosseini, Sarina Farhadi


Ένας λαός με ιδιαιτερότητες
του zerVo
Αύγουστος του 04' ήταν θυμάμαι, όταν από μια θετική συγκυρία είχα την τύχη να παρακολουθήσω την γενική πρόβα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Στην ουσία το μόνο που θα διέκρινε την τζενεράλε από το απόλυτο γεγονός της αθλητικής τετραετίας, ήταν πως δεν θα άναβε η φλόγα και δεν θα έκαναν παρέλαση οι αθλητές, πλην του σημαιοφόρου κάθε χώρας. Τα πάντα άψογα, όπως και τελικά συγκλόνισαν την υφήλιο την επομένη μέρα, εκτός ίσως από ένα μικρό περιστατικό, που συνέβη μπροστά στα μάτια μου και επέφερε μια κάποια αναστάτωση. Ο άντρας (φυσικά) φορέας του εθνικού λάβαρου ενός κράτους, δεν δεχόταν επ ουδενί - κανόνας απαράβατος γραμμένων και άγραφων νόμων του τόπου του - να έπεται στο κουλουάρ, από το κορίτσι που θα κρατούσε στα χέρια του το πινακιδάκι με το όνομα της πατρίδας του: Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν...

Από καιρό σχεδίαζαν ο Νάντερ και η Σιμίν, την μετανάστευση τους από το Ιράν σε μια χώρα της Ευρώπης, που θα τους πρόσφερε τα εχέγγυα καλύτερων συνθηκών διαβίωσης, τόσο για εκείνους, όσο και για την εντεκάχρονη κόρη τους. Η γεροντική άνοια που κτύπησε αιφνιδίως τον πατέρα του Νάντερ όμως, του δημιουργεί ανατροπή στα πλάνα, υποχρεώνοντας τον ηθικά, να παραμείνει στην Τεχεράνη για να σταθεί στον γονιό του. Ένα γεγονός που θα προκαλέσει την έκρηξη της συζύγου του, που θα τον θέσει μπροστά στο δίλημμα της φυγής μαζί της ή της παραμονής δίχως εκείνη. Ίσως και χωρίς το παιδί τους, αν εκείνο θελήσει να ταξιδέψει μαζί της.

Κι όμως η μικρή σύνοψη παραπάνω λέει ψέματα για το τι πρόκειται να παρακολουθήσεις, αφού δεν ορίζει παρά μόνο την βάση, την πλάκα που λέμε στο κτίσιμο του οικοδομήματος. Δηλαδή τον γεμάτο ιδιαιτερότητες τρόπο σκέψης των κατοίκων αυτής της τεράστιας χώρας στα βάθη της Ανατολίας, που πέρα από από όσα προστάζει το Κοράνι, καλούνται να ακολουθήσουν κι ένα σωρό ακόμη οδηγίες, ηθικής και παραδοσιακής προέλευσης. Η τελεσίδικη απόφαση του (ευκατάστατου και δίχως οικονομικά ζόρια) αστού, να μην μεταναστεύσει απλά και μόνο για να συμπαρασταθεί σε έναν ουσιαστικά μηδενισμένο πατέρα, δεν ξέρω κατά πόσο θα έβρισκε εφαρμογή σε άλλη χώρα της πολιτισμένης γης. Κι όμως αυτός ακριβώς ο δεσμός ψυχής, ορίζει και την αφετηρία ενός κινηματογραφικού θρίλερ, που την εξέλιξη του, την δαιμονιώδη ίντριγκα του, θα ζήλευε και ο ίδιος ο μετρ του είδους.

Ελέω της απουσίας θηλυκού χεριού στο σπίτι και προκειμένου ο ανήμπορος γέρος να έχει ανά πάσα στιγμή κάποιον στο πλάι του, ο Νάντερ θα εμπιστευθεί μια φτωχή γυναίκα να τον προσέχει. Μια μοιραία στιγμή απροσεξίας, ένα λάθος του δευτερολέπτου θα προκαλέσει ζημιά στην εγκυμονούσα "αποκλειστική", με συνέπεια να αποβάλλει: Ένοχος για ανθρωποκτονία εκ αμελείας, λέει ο δικαστικός νόμος, 1 με 3 χρόνια φυλάκιση. Και τώρα τι γίνεται? Λες ψέματα, πως δεν γνώριζες περί της κυοφορίας και πας στην κόλαση ή παραδέχεσαι την αλήθεια και οδηγείσαι στο φρικτό μπαλαούρο? Η μύλος κατάσταση, δεν ξεκαθαρίζει, μα αντιθέτως γίνεται ακόμη πιο θολή, όταν ο πατέρας του νεκρού εμβρύου θα δείξει τάσεις εκδίκησης, η θρήσκα σύζυγος του δεν δέχεται να αποκαλύψει το μυστικό που κρύβει στην ψυχή της, η σε κατάσταση φυγής Σιμίν πράττει το ένα τραγικό λάθος μετά το άλλο και τα δύο μικρά κοριτσάκια των μπλεγμένων οικογενειών, απομένουν με δάκρυα στα μάτια να παρατηρούν ντροπαλά. Τι θέλεις να κάνω, τώρα, Θεέ μου?

Για πες: Η κατά τεκμήριο καλύτερη ταινία της πιο πρόσφατης Berlinale, είναι ένα εξαιρετικό δοκίμιο πάνω στις παράξενα ηθικές αντιλήψεις της Περσίας. Ενός κράτους που τελεί σε συνθήκες ανισορροπίας ανάμεσα στις Παλιές Διαθήκες των Αγιατολάχ, τις Καινές (ή κενές) των φονταμενταλιστών ηγετών του και τις τάσεις φιλελευθερισμού των καταπιεσμένων, που θέλουν να επιδείξουν το Levis και την μάσκαρα, μα η μπούρκα δεν τους επιτρέπει. Με πικρό, μελαγχολικό τρόπο, που ανά διαστήματα συγκλονίζει χάρη στις αληθινές ερμηνείες, αλλά και μια ευθύβολη σάτιρα προς τους δημόσιους φορείς της πατρίδας του, ο Asghar - About Elly - Farhadi, διατηρεί σε πανύψηλα επίπεδα την σινεματική σημαία της χώρας του, συνεχίζοντας το κοινωνικό έργο των επίσης διεθνώς αναγνωρισμένων δασκάλων του. Και δίχως νομίζω να τον νοιάζει, αν μπροστά του βαδίζει το κοριτσάκι με το ταμπελάκι...






Στις δικές μας αίθουσες, 29 Σεπτεμβρίου 2011 από την Strada

Περισσότερα... »

Ο Βετεράνος
του Matthew Hope. Με τους Toby Kebbell, Brian Cox, Tony Curran


Ο δικός μου πόλεμος!
του zerVo
Βετεράνος κομάντο του βρετανικού στρατού στο Αφγανιστάν, μετά το πέρας της αποστολής του στην Μέση Ανατολή, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη, υπολογίζοντας σε ένα καινούργιο ξεκίνημα στην ζωή του. Δυστυχώς για εκείνον όλες οι εργασιακές πόρτες θα παραμείνουν ερμητικά κλειστές, με συνέπεια να ψαχτεί στις γνωριμίες που διαθέτει στον υπόκοσμο. Εκεί που προς μεγάλη του έκπληξη, θα αντιληφθεί πως οι μυστικές υπηρεσίες και οι συμμορίες των δρόμων, έχουν στήσει μια καλά μελετημένη συνωμοσία, σε συνεργασία με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, που είναι πιθανό να στοιχίσει την ζωή σε χιλιάδες ανυποψίαστους, αθώους πολίτες.

Και κάπως έτσι ξεκινά ο προσωπικός πόλεμος του Μίλερ, ενός άντρα βουτηγμένου ολοκληρωτικά μέσα στο μίσος και τον πόνο, από όσα αντίκρισε στο μέτωπο, αλλά κυρίως από την προδοσία που βιώνει αυτή την στιγμή από την ίδια του την χώρα, που δείχνει να μην αναγνωρίζει τον αγώνα του - όσο και των συντρόφων του - στο πεδίο της μάχης. Ώρα με την ώρα, λεπτό με το λεπτό, εκείνοι που μέχρι πρότινος θεωρούνταν φίλια προσκείμενοι του, αρχίζουν να μεταστρέφουν τα προσωπεία τους κι έτσι μετατρέπονται σε δυνητικούς εχθρούς της ιδεολογίας και των πιστεύω του πεζοναύτη. Που πια, μπορεί να έχει πετάξει το χακί, αλλά αυτό δεν του στερεί την δυνατότητα να επιλέξει να κοντραριστεί με όλους και με όλα. Ακόμη κι αν η πείρα στον πόλεμο στέκεται δυνατός σύμμαχος στο πλάι του, εντούτοις η τελική επικράτηση σε αυτή την κόντρα μοιάζει ουτοπία. Ίσως όμως ένα διαφορετικό, αρνητικό και συνεπώς θανατηφόρο αποτέλεσμα να εξιλεώσει τον πολεμιστή στα ίδια του τα μάτια...

Για πες: Καθαρόαιμο αγγλικό στυλ κινηματογράφησης, με επιμονή στα μουντά, συννεφιασμένα και ημιφωτισμένα πλάνα των φτωχικών γειτονιών μιας τυπικής εγγλέζικης πόλης, αλλά και των έρημων και αδειανών γιγάντιων μπλοκς, που ορίζουν το κρησφύγετο των γκάνγκστερ, είναι αυτό που ακολουθεί πιστά ο σκηνοθέτης Matthew Hope. Συνέπεια τούτου είναι το The Veteran, να είναι μια ενδιαφέρουσα περιπέτεια δράσης, με έντονο (όσο και υπερβολικό, καθώς ο ήρωας πέφτει 4-5 φορές σε ενέδρες, που δύσκολα μπορεί να διαφύγει κανείς) σασπένς και ανατροπές, σαφώς όχι με την εκρηκτικότητα των φιλμς του Statham, αλλά με εξέλιξη που θα προκαλέσει και κάποιον κοινωνικό προβληματισμό και ερμηνείες αξιοπρεπούς επιπέδου. Όπως τις ορίζει δηλαδή ο κεντρικός πρωταγωνιστής Toby Kebbell, με την έντονη ουδετερότητα του κομάντο στο άφοβο βλέμμα και ο εξαίρετος ρολίστικος περίγυρος που συνθέτουν ο Brian Cox και ο Σκοτσέζος Tony Curran.






Στις δικές μας αίθουσες, 29 Σεπτεμβρίου 2011 από την Audiovisual

Περισσότερα... »