Movies Ltd

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Όπως το ντουέτο Marty / Bob (ή Leo), έτσι κι αυτό των Ryan Coogler / Michael B. Jordan είναι μπετόν αρμέ, καθότι δεν υπάρχει φιλμ του ενός που να μην παίζει ο άλλος. Σιαμαίοι. Και δε θα απαλειφθεί από τη μνήμη μου ποτές το κοινό τους ξεκίνημα, το συγκινητικό Fruitvale Station (2013) που στην καρδιά μου παραμένει κορυφαίο. Και τι ντουζίνα χρόνια περάσανε μέχρι τουτονί το αρμαγεδώνικο το Sinners: Τι Black Panther(s), τι Creed(s) - η μια γκράντε εισπρακτική πετυχεσιά πίσω από την άλλη. Μα και το Sinners τώρα, με κόστος μόλις 90 - 100 μύρια, έπιασε τα ξόδια γκλόμπαλι και άλλα 270 μύρια στο US of A. Oι τυπάδες αποδεδειγμένα υπερταλεντάρες και εμπορικότατοι. 

Απαλλαγμένος από τη χρυσή φυλακή των franchise, o Coogler σερβίρει ένα vampire-gangster-western-musical υψηλών συμβολισμών, σεναριακών ακροβατισμών και εντέλει πλέριο δόσεων αμετροέπειας και (στα Άσπρα Χώματα το λέμε και) εξόφθαλμης λέζας. Τα πάντα πληθωρικά, όπως και η ερμηνεία των δύο διδύμων αδερφών Home και Stack από τον Michael B. Jordan που επιστρέφουν από το το Σικάγο στο Μισσισσίπι στα 1932 για να χτίσουν ένα τζαζ-μπλουζ τζόιντ εν μέσω φυλετικών διακρίσεων, τοπικής λευκής μαφίας και...βρικολάκων. 

Ναι, ναι. Μια μιούζικαλ ενεργειακή δομή (τοπικοί μουσικάντηδες - θρύλοι μέχρι τον Lars Ulrich των Metallica επιστρατεύτηκαν στο πρότζεκτ υπό τη μουσική μπακέτα του Ludwig Göransson) όπου μιξάρονται blues, funk, gospel, και horror-themed συγχορδίες. Το κάστ σφριγηλό (φαβορί για το όσκαρ) με δεδομένες τις υποψηφιότητες για Michael B., Delroy Lindo (πορτιέρης του κλαμπ) και Wunmi Mosaku (πρώην αμόρε του ενός αδερφού, του ετέρου η σκερτζόζα Hailee Steinfeld). Το προντάξιο και οι ήχοι, εφφέδες, φωτοβαγκό - ούλα Α΄ διαλογής. 

Οι ικανότητες του Coogler δεν αμφισβητούνται. Είναι τόσο άνετος που κρατά το ίσο μεταξύ των genres που ξεδιπλώνει στο πανί. Ο σεναριακός του εαυτός είναι που έχει μιαν ακράτεια. Σε μια διάρκεια 2 ωρών και 17 λεπτών, η τονικότητα είναι λίαν προβληματική και ιδιαίτερα η vampire τροπή αλλού - νταλού που πιάνεις τον εαυτό σου να θαυμάζει αλλά να μην πείθεται. Αντιληπτή η πρόθεση να περάσει μυνήματα αλλά και να πλημμυρίσει ποπκόρν την αίθουσα σε γαργαντούικα 70mm. Και αναρωτάσαι: Έξτρα πόντοι για τον πλουσιοπάροχο μπουφέ, ή αυτό-το-ίδιο είναι και το πρόβλημα με την ταινία; 

Η Ακαδημία τα δι-έλυσε όλα αυτά, με τις άνω ποταμών δεκάξι (16) οσκαρικές υποψηφιότητες (μόνη κατηγορία που λείπει είναι του πρώτου γυναικείου). Ε, όχι φιλαράκι, δεν είναι το Sinners ούτε All About Eve, μήτε Titanic, μηδέ La La Land (ιεροσυλία). Είναι ένα επιτυχημένο οριακά multi - φιλμικό υβρίδιο που νεωτερίζει μηνύματα για την ιστορία της μαύρης κουλτούρας στην Αμερική. Respect αλλά δεν τρελάθηκα. Όσο για τη βράβευση του πανάξιου συνολικά duo Coogler - Jordan η βράβευση θαρθεί. Ζήτημα χρόνου.