Movies Ltd

γράφει ο  gaRis (@takisgaris)

Ως ταπηροκρανιώμενος PTA κριτικός ακόλουθος έχω αναμείνει 30 χρόνια για αυτή τη στιγμή από την πρωτόλεια υπόσχεσα Hard Eight (1996). Ο Paul μόλις υπέγραψε τη δέκατη δημιουργία του, ρίχνοντας το γάντι στον επίσης θαυμαστή / συναγωνιστή του Quentin Tarantino σε ένα ούλτιμο face-off (10η και φημολογούμενη από τον ίδιο τελευταία του ταινία το επερχόμενο The Critic). Δε χρησιμοποιώ το όνομα του κυρίου Quentin επί ματαίω, καθώς ο Anderson με το One Battle After Another φαίνεται να απαντά ως αναπαράσταση μιας σχετικά πρόσφατης ταραχώδους εποχής στο Once Upon a Time in Hollywood, Συμπάθα με, συναναγνώστα, γιατί θα το πάω λίγο λάου-λάου το περιστατικό δαύτο. Ξεκινώ διερωτώμενος το λοιπό: Ποιόνε Paul Thomas Anderson βλέπουμε δωνά; Τούτον του υψιπετούς τριπτύχου There Will Be Blood (κορυφαίο φιλμ του 21ου αιώνα) - The Master - Phantom Thread; Μήπως του φραμπαλά Punch Drunk Love - Inherent Vice - Licorice Pizza; Ή της ψαγμένης λέζας Boggie Nights - Magnolia; 

Και τοποθετούμαι αυθωρεί και παραχρήμα: Ο Paul, γέρνοντας προς τα 60 πια, με πάνω από μια ντουζίνα ΑΚΑΡΠΕΣ οσκαρικές νομινέσες (δεν προσμετρώ καν τις προσωπικές του από τις φετινές 13 συνολικά που μάζωξε το One Battle), δεν έχει να αποδείξει τίποτε. Ρώτα τον Marty, τον Μούσια, τη DGA, τη CIA άμα γουστάρεις, ο Paul είναι ο μπέστεστ της φουρνιάς του. Είναι auteur. Μάλιστα στο βαθμό που η σεναριακή του φύση τείνει να θολώνει την αχειροποίητη μαστοριά του στο φακό και στην κάτοψη των πλάνων. Άραγες τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι αυτή τη βολά ναούμ;

H Warner Bros (λίγο πριν την κάνει μαμ η Netflix, μπας και πιεί νερό κάποτες οσκαρικώς) μάζωξε 29 τεμάχια (με τα ιστορικώς αδιανόητα 16 του Sinners) οπότε η Καλύτερη Ταινία δε χάνεται με τίποτις φέτο. Δεύτερο, τα 130 μύρια μπάτζετ (τα 25 του DiCaprio) για τον ντιρέκτορα που στα καλύτερα του εισπρακτικώς ήταν στο Αίμα (67 μιλιούνια). Που σε πάω; Ότι το πρότζεκτ για να πουλήσει ήθελε μέσα σκηνές αντάρτικου πόλης και αμαξοκυνηγητά α λα Bullitt. Βάλε και theater experience τύπου Vista Vision 35mm (όπως το πρόσφατο The Brutalist). Δώσε τώρα βάση στην πενιά για να νετάρουμε. 

Εν αρχή είναι ο Λόγος. Καλιφόρνια, καταυλισμοί προσφύγων, ICE, και βίβα λα ρεβολουσιόν. Πολιτική σάτιρα και το όνομα του πλανηταρχίδη Τράμ-π να κάνει παντού κρα - χωρίς να κατονομάζεται φυσικά. Κάνει και τα γούστα του ο Paul, δανείζεται Pychon για τρίτη φορά (Oil! - Inherent Vice - εδώ Vineland) και δέσαμε. O Leo, ζευγάρι στην αντίσταση και στο κρεβάτι με την Teyana Taylor, χωρίζονται βίαια ελέω του ρατσίστα βιτσιόζου στρατόγκαβλου Sean Penn. 

Ο αμφισβητούμενος καρπός του επικίνδυνου έρωτά τους, Infinity Chase, μεγαλώνει μονογονεϊκά με τον Λήο που έχει χάσει τη μνήμη του από τους μπάφους και το μπούζ, κάτι που θα του στοιχίσει όταν χρειαστεί να επανακάμψει στην αντίσταση, με στενό συνεργάτη τον sensei Benicio del Toro καθώς πλέον κινδυνεύει η φαμελιά του, η κοράκλα του, ο κόσμος όλος. 

Για κάθε Scorsese υπάρχει ένα Departed. Για τους Coens υπήρξε ένα No Country for Old Men. Εδώ ο Anderson, μιξάρει πολιτική σάτιρα επιπέδου Kubrick και μαθαίνει να αγαπάει τη Βόμβα. Γυρνά ένα actioner αμπαλαρισμένο με καταιγιστική ένταση 2 ωρών, 41 λεπτών (αν και τα - σκάρτα - 45 μου κάθησαν υπερβολικά ως διάρκεια). Και εντέλει μας τρατάρει σοκολατάκι δράματος, με διαφυλετική (σα τη δική του) οικογένεια και τον άρρηκτο δεσμό πατέρα-κόρης. Μακράν το καστ της χρονιάς, προόρισται να κερδίσει - και θα κερδίσει πολλαπλά. Εγώ πάντως είμαι της σχολής Θα Χυθεί Αίμα, sorry κιόλας.