Σας πιστεύουμε
των Charlotte Devillers και Arnaud Dufeys. Με τους Myriem Akheddiou, Laurent Capelluto, Ulysse Goffin, Adele Pickaers, Alisa Laub, Marion de Nanteuil, Natali Broods, Mounir Bennaouim.
Πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά;
γράφει ο Θόδωρος Γιαχουστίδης(@PAOK1969) 
Suffer Little Children...
Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθέτησαν μαζί οι Charlotte Devillers και Arnaud Dufeys. Για την Charlotte Devillers αυτή είναι η πρώτη ταινία που σκηνοθετεί γενικώς. Ως επαγγελματίας υγείας που εργάζεται συχνά με θύματα κακοποίησης, βοήθησε να καταγραφούν κάποιες από τις πιο προσωπικές πλευρές της πραγματικότητας σε ένα Δικαστήριο Προστασίας Ανηλίκων. Από την άλλη, ο Arnaud Dufeys είναι κινηματογραφιστής και παραγωγός, που έχει κερδίσει βραβεία για τις μικρού μήκους ταινίες του, συμπεριλαμβανομένης της πιο πρόσφατής του, «Un invincible été», που είχε προβληθεί στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 2024. Θα συνεργαστούν ξανά σε επόμενη ταινία με τίτλο «Plaisir», ενώ ο Dufeys εργάζεται και πάνω σε δύο άλλες μεγάλου μήκους ταινίες, τις οποίες θα σκηνοθετήσει μόνος του.
Η βελγικής παραγωγής ταινία On Vous Croit με το ισχνό μπάτζετ και τις μόλις 13 ημέρες γυρισμάτων, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου συμμετείχε στο τμήμα «Perspectives», τιμώμενη με Ειδική Μνεία. Στη συνέχεια προβλήθηκε στο Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Ζυρίχης, κέρδισε τα βραβεία Καλύτερης Πρώτης Ταινίας, Νεότητας και Ερμηνείας για την ηθοποιό Myriem Akheddiou στο Φεστιβάλ Reims Polar, κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Music and Cinema Film Festival στη Μασσαλία, τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας & Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Ναμούρ, καθώς και τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σεναρίου και Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Σεβίλλης. Στη Γαλλία η ταινία έκοψε πάνω από 50 χιλιάδες εισιτήρια. Στην Ελλάδα η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παρουσία του σκηνοθέτη Arnaud Dufeys.
Η υπόθεση: Η Αλίς είναι μια μεσήλικη γυναίκα, που ζει με τα δύο παιδιά της, τον 10χρονο Ετιέν και την 17χρονη Λιλά, σε μια πόλη του Βελγίου. Είναι αναστατωμένη, ανήσυχη, και γενικώς στην τσίτα καθώς θα πρέπει να παραβρεθεί με τα παιδιά της στο δικαστικό μέγαρο προκειμένου να λάβει χώρα η αναψηλάφηση σχετικά με την επιμέλειά τους. Είναι κάτι στρεσογόνο τόσο για την ίδια όσο και για τα παιδιά και ιδίως για τον Ετιέν, που δεν επιθυμούν να έχουν οποιαδήποτε σχέση με τον πατέρα τους.
Αφού η δικαστής πάρει εκ νέου καταθέσεις από τα παιδιά, έρχεται η στιγμή που η Αλίς μαζί με τη δικηγόρο της καλούνται να βρεθούν στην ίδια αίθουσα με τον πρώην σύζυγό της και τη δική του δικηγόρο. Η κατάθεσή της έχει βαρύνουσα σημασία και γνωρίζει ότι δεν πρέπει να κάνει κανένα λάθος. Πρέπει να υπερασπιστεί τα παιδιά της, καθώς το διακύβευμα είναι η κηδεμονία τους. Θα μπορέσει να τα προστατεύσει από τον πατέρα τους πριν να είναι αργά;
Η άποψή μας: Η εναρκτήρια σκηνή της ταινίας θυμίζει έντονα σινεμά των αδελφών Dardenne: κάμερα στο χέρι, κανένα φτιασίδωμα, ρεαλισμός. Ο φόρος τιμής προς τους πιο διάσημους κινηματογραφιστές του Βελγίου ενισχύεται από την παρουσία στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Myriem Akheddiou, η οποία έχει εμφανιστεί σε τέσσερις ταινίες τους. Η κάμερα είναι κολλημένη επάνω στην Myriem και στην Αλίς της. Θαρρείς και προσπαθεί να πιάσει κάθε της μορφασμό, κάθε της νεύμα, κάθε της έκφραση και εντέλει την ασφυξία και τον εγκλωβισμό της. Σε αυτό συντείνει το γεγονός ότι το κάδρο είναι τετράγωνο, επιλογή των δύο σκηνοθετών τόσο αισθητική όσο και ουσιαστική.
Από τη στιγμή που βρεθεί μέσα στην αίθουσα όπου λαμβάνει χώρα η ακροαματική διαδικασία, ξεκινά και η κεντρική σκηνή της ταινίας. Μια σκηνή 55 λεπτών (από τα 78 συνολικά της ταινίας – και προσμετράται στα θετικά της η μικρή της συνολική διάρκεια) η οποία γυρίστηκε σε πραγματικό χρόνο. Για μεγαλύτερη αυθεντικότητα και έμφαση στον ρεαλισμό, έχει τη σημασία της η λεπτομέρεια πως όσοι υποδύονται τους δικηγόρους είναι στην πραγματικότητα δικηγόροι κι όχι ηθοποιοί. Σε μια γυμνή, ψυχρή αίθουσα, όπου σχεδόν απουσιάζει το χρώμα, η (τυφλή) δικαιοσύνη καλείται να αποδοθεί.
Και καθώς το σκηνικό είναι θεατρικό, και λείπουν οι ένορκοι, που σε αντίστοιχες ταινίες made in Hollywood κλέβουν τις εντυπώσεις προσθέτοντας ίντριγκα, οι σκηνοθέτες αναθέτουν το ρόλο των ενόρκων στους θεατές. Εμείς αποφασίζουμε. Μόνο που – κι αυτό είναι πρόβλημα – ο ρόλος είναι λίγο σικέ. Ήδη από τον τίτλο της η ταινία δίνει την ετυμηγορία της: σας πιστεύουμε. Οι πιο κακόπιστοι θα υποστηρίξουν πως η ταινία «λέει» και δεν «δείχνει». Θα υπάρξουν και οι άλλοι που θα υποστηρίξουν πως δεν τεκμηριώνονται οι κατηγορίες που βαρύνουν τον πατέρα: είναι ο λόγος των παιδιών και της μητέρας εναντίον του δικού του λόγου. Κάποιοι άλλοι ίσως ισχυριστούν πως ο τίτλος είναι και λίγο ειρωνικός: δεν σας πιστεύουμε αλλά «σας πιστεύουμε».
Οι δύο σκηνοθέτες στην προσπάθειά τους να μην είναι ξερά καταγγελτικοί, ενώ παίρνουν ξεκάθαρα θέση, αφήνουν κάποια ψίχουλα αμφιβολίας, που όμως δεν βοηθούν τον θεατή και κάποιους μάλιστα ίσως τους μπερδέψουν. Εν κατακλείδι, μιλάμε για μια ενδιαφέρουσα ταινία, με τις καλύτερες των προθέσεων, που με ντοκιμαντερίστικο τρόπο, λέει πάνω κάτω όσα έλεγε και η (διαφορετική στην προσέγγιση αλλά ίδιας θεματικής) «Κάρλα», η οποία βγήκε την προηγούμενη εβδομάδα στους ελληνικούς κινηματογράφους.
Το θέμα της ενδοοικογενειακής κακοποίησης είναι σοβαρό, υπαρκτό και συνεχίζει εν πολλοίς να παραμένει ταμπού, καθώς οι ενήλικες είναι πολλές φορές που αρνούνται να δουν την αλήθεια, να αφουγκραστούν τα παιδιά, να τα ακούσουν. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, ταινίες σαν κι αυτή λειτουργούν ως αχτίδες ηλίου, που προσπαθούν να φωτίσουν κάτι πολύ σκοτεινό. Είναι αρκετό αυτό για να μας κάνει να πιστέψουμε; Η απάντηση εντός (σας – μας)...
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Ιανουαρίου 2026 από την One From The Heart!
