Movies Ltd

των Ken Burns, Sarah Burns, David McMahon

Ντροπή!

του zerVo (@moviesltd)

Ντροπή! Δεν μπορώ να νιώσω άλλο συναίσθημα και απλά σκύβω το κεφάλι μπροστά σε αυτή την πραγματικά συγκλονιστική ιστορία, που συντάραξε συθέμελα την κοινή γνώμη της πιο πολυσύχναστης - και θεωρητικά πιο προοδευτικής - Μητρόπολης του κόσμου μας. Δεν είναι η μοναδική περίπτωση κακοδικίας στα παγκόσμια χρονικά, ούτε φυσικά και η τελευταία που στο εξ ορισμού υπάρχον θύμα της υπόθεσης, προστίθενται και εκείνοι οι αθώοι που το σύστημα έστειλε πίσω από τα κάγκελα. Αλλά είναι η αντίδραση ολάκερης της κοινωνίας, από τον πιο υψηλόβαθμο μέχρι και τον απλοϊκό παρατηρητή, στην επίσημη ανακοίνωση κατόπιν εορτής - ως γιορτή σημείωσε καμιά δεκαριά χρονάκια στο σωφρονιστικό ίδρυμα, φέροντας την ταμπέλα του πιο στυγνού εγκληματία, όπως είναι ο βιαστής - της αθωότητας της μοιραίας πεντάδας. Εκεί που σύσσωμος ο πρωτοσέλιδος Τύπος, τα κανάλια και κάθε λογής τυχάρπαστος σκορπούσε ένθεν κακείθεν κατάρες για την απουσία της θανατικής ποινής για κάτι τέτοια αποβράσματα, το μεταγενέστερο συγνώμη - που ούτε αυτό ποτέ ειπώθηκε στην ουσία - περιορίστηκε σε κάποια μονόστηλα. Ντροπή! Αλλά να μου πεις ποιος από τους βολεμένους από αυτό το βρώμικο στόρι, να δηλώσει μεταμέλεια που έστησε στην κυριολεξία, πέντε παιδάκια στον τοίχο του αποσπάσματος, δίχως ίχνος τύψεων...

Το βράδυ της 19ης Απριλίου, περαστικοί ανακάλυψαν σε σκοτεινό μονοπάτι του θεόρατου Σέντραλ Παρκ, το βάναυσα χτυπημένο σώμα μιας νεαρής γυναίκας, σε κάκιστη κατάσταση, βουτηγμένο στο αίμα και με κακώσεις σε σημεία που δεν άφηναν πολλές ελπίδες για την επιβίωση του. Το αστυνομικό τμήμα της περιοχής, κάτω από την εντολή των εισαγγελικών αρχών, προσήγαγε όλους τους περαστικούς από το σημείο της επίθεσης νεαρούς και μετά από μαραθώνιες ανακρίσεις που είχαν διάρκεια μεγαλύτερη των 24 ωρών, κατέληξε στο συμπέρασμα πως πέντε δεκαπεντάχρονοι ήταν οι υπαίτιοι του βιασμού και της απόπειρας ανθρωποκτονίας. Η υπόθεση των The Central Park Five, όπως έμεινε στην ιστορία, έκλεισε με ταχύτατες διαδικασίες ένα χρόνο αργότερα, καθώς όλοι οι ανήλικοι κρίθηκαν ένοχοι από το αρμόδιο δικαστήριο και οδηγήθηκαν στην φυλακή για να εκτίσουν ποινές από επτά μέχρι δεκαπέντε χρόνια.

Και τίποτα δεν θα μπορούσε να αμαυρώσει το ένθερμο χειροκρότημα των Νεουορκέζων πολιτών στα πρόσωπα του Δημάρχου, της αδίστακτης Εισαγγελέως, της απίστευτα κινητικής Ανακρίτριας και των υποδειγματικού επαγγελματισμού μπάτσων του Homicide, που ξεβρόμισαν την πόλη από τα αράπια και τους πάπι τσούλος, αν δεν εμφανιζόταν το 2002 (δεκατρία έτη μετά το συμβάν!!!) ένας ήδη έγκλειστος πίσω από τα σίδερα, επαγγελματίας βιαστής, για να ανατρέψει τα πάντα, μαρτυρώντας πως εκείνος είναι ο υπαίτιος του αδικήματος. Συνεπώς τα γυμνασιόπαιδα τότε, ο Άντρον, ο Κέβιν, ο Ρέιμοντ, ο Κόρει, ο Γιουσέφ, προερχόμενα από τις πάμφτωχες και αγράμματες φαμίλιες του Μπρούκλυν, με τα λιγοστά όνειρα και τα ακόμη λιγότερα δικαιώματα το μόνο λάθος που έκαναν, ήταν να βρεθούν στον χώρο του Πάρκου, κάνοντας εφηβικές πλάκες σε όσους βολτάριζαν! Δίχως έγκλημα τιμωρία!

Το ντοκιμαντέρ που υπογράφει η τριάδα των κινηματογραφιστών - ρεπόρτερς Ken και Sarah Burns και McMahon, βοηθούμενη από τα ντοκουμέντα της εποχής, που είναι πλήρη και επαρκή, αλλά και από τις συνεντεύξεις των πέντε (on camera πλην ενός) των σύγχρονων Ντρέιφους, εκτός από την καταγραφή του χρονικού, επιχειρεί και μια κοινωνιολογική μελέτη της μοντέρνας κοινωνίας, που σφύζει από ρατσιστική μανία και διψά για υψηλής τηλεθέασης αίμα. Έστω και αθώο! Ένα περιστατικό που υπό άλλες συνθήκες θα είχε περάσει απαρατήρητο, αν είχε λάβει χώρα στο Κουίνς ή στο Μπρονξ, αναδείχθηκε σε υψίστης εθνικής σημασίας, εφόσον προκλήθηκε στο ασφαλές καταπράσινο πάρκο, από τα χέρια μαύρων και ισπανόφωνων. Στην κρεμάλα το λοιπόν, όπως βροντοφώναξε εκείνο το δισεκατομμυριούχο κάθαρμα ο Τραμπ, δίχως να σκεφτεί καν το ενδεχόμενο πως τα πιτσιρίκια είχαν πέσει στην καλοστημένη παγίδα των παμπόνηρων Αρχών. Που από την μεριά τους έλυσαν άμεσα τον γρίφο κι αναδείχτηκαν σε local heroes στα μάτια των φοβισμένων κι ανασφαλών κατοίκων του Μεγάλου Μήλου...

Για πες: Οι παραβολές και οι αντιπαραβολές που χρησιμοποιεί στον λόγο της η δημιουργική τριάδα, διατηρούν την αγωνία του θεατή μέχρι τέλους, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα είναι γνώριμο. Για να τεθεί και μόνο ζήτημα πληρότητας του φιλμικού τους προϊόντος, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον και η παρουσία της πολιτικής αγωγής στα interviews, αλλά μάλλον οι λειτουργοί της Θέμιδος, ξόδεψαν όλες τους τις μπροστά στην κάμερα παραστάσεις στα επινίκια και όχι όταν το κατόρθωμα τους, αποδείχτηκε ένα, με συγκεκριμένη αιτία και σκοπό, καλοστημένο παραλήρημα πονηρής ηλιθιότητας.

Στις δικές μας αίθουσες? Μάλλον, ποτέ...

Είναι η έκτη φορά που ο ικανότατος - μα αναγνωρισμένος κυρίως, μόνο μέσα στα στενά όρια της πατρίδας του - Γάλλος δημιουργός Arnaud Desplechin συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών. Αφορμή για την επίσκεψη του στο μεγάλο κινηματογραφικό ραντεβού της Κυανής Ακτής, αποτελεί η προβολή της νέας του δημιουργίας, που αυτή την φορά χρηματοδοτείται και από αμερικάνικα κεφάλαια, ενώ έχει γυριστεί και στις ΗΠΑ, που φέρει τον τίτλο Jimmy P. και είναι βασισμένη στην ψυχαναλυτική μελέτη του φημισμένου θεραπευτή Ζορζ Ντεβερό, Ψυχοθεραπεία ενός Περιπλανώμενου Ινδιάνου. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του βετεράνου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου Τζίμι Πικάρ, που επιστρέφοντας από το μέτωπο βιώνει ένα έντονο μετατραυματικό στρες, μια περίπτωση που θα θελήσει να ερευνήσει ένας από τους καλύτερους γιατρούς της περιόδου: "Βρισκόμουν σε ένα βιβλιοπωλείο και η ματιά μου έπεσε πάνω στο σύγγραμμα του Deveraux, λέει ο Desplechin ανοίγοντας την συνέντευξη Τύπου, που μου τράβηξε την περίεργια χάρη στον ιδιόμορφο τίτλο του. Αμέσως είπα στον εαυτό μου πως αυτή ακριβώς η ιστορία έχει φτιαχτεί για να την κάνω ταινία. Λατρεύω τον τρόπο που ο ερευνητής εκδημοκράτισε τις μεθόδους ψυχανάλυσης. Τις μετέφερε σε ένα επίπεδο που κάποτε χρησιμοποιούσαν οι Ινδιάνοι, ακολουθώντας πιστά τα ήθη και τις παραδόσεις τους."

Με την καινούργια του δραματική ταινία Like Father Like Son (πρωτότυπος τίτλος Sochite Chichi Ni Naru) ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Hirokazu Koreeda μελετά και πάλι τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια οικογενειακή σχέση, που δεν αναπτύσσεται κάτω από τις ιδανικότερες των συνθηκών. Είναι η τρίτη φορά που ο απωανατολίτης δημιουργός συμμετέχει με πόνημα του στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών, μετά το 2001 (Distance) και το 2004 (Dare Mo Shinarai). Στο θέμα του έργου του ο Koreeda παρουσιάζει την τραγική ιστορία μιας μεσοαστικής οικογένειας, που πληροφορείται καθώς το παιδί τους διανύει την περίοδο της εφηβείας, πως δεν είναι βιολογικά δικό τους, αλλά αντικαταστάθηκε με το πραγματικό τους στο μαιευτήριο, εξαιτίας λάθους: "Αφορμή για να κάνω την ταινία, λέει ο σκηνοθέτης, πήρα την στιγμή που έγινα πατέρας πριν από πέντε χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα αναρωτιόμουν αν γονιό με κάνει η σχέση αίματος που έχω με την κόρη μου ή ο χρόνος λατρείας που έχω ξοδέψει μαζί της?"

Here Comes The Devil! Μια από τις λιγότερο προβεβλημένες ταινίες της εικοσάδας που συνθέτει το φετινό διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ των Καννών, είναι το θρίλερ Borgman του Alex Van Warmerdam, στοιχείο πάντως που διόλου μειώνει την καλλιτεχνική του αξία. Αν και κατά κάποιο τρόπο το φιλμ έχει πετύχει τον σκοπό του, όντας η πρώτη προερχόμενη από την Ολλανδία παραγωγή, που κοντράρεται για την κατάκτηση του Χρυσού Φοίνικα, εδώ και 38 ολόκληρα χρόνια! Όπως αποκαλύπτει και το λεπτομερέστατο, όσο και μυστηριώδες τρέιλερ, ένας παράξενος και ρακένδυτος άντρας, ο Μπόργκμαν, φτάνει στο κατώφλι της πολυτελούς και απομονωμένης κατοικίας μιας εύπορης πενταμελούς οικογένειας ζητώντας βοήθεια. Η αποδοχή του στο σπίτι, θα σημάνει αυτόματα την αναστάτωση σε βαθμό παράνοιας του ζευγαριού, των τριών παιδιών τους και της γκουβερνάντας, που σημαίνει και το πρόσωπο κλειδί της ιστορίας. Στα αλήθεια ο Διάβολος κτύπησε την πόρτα της καλοστεκούμενης και φιλήσυχης φαμίλιας? Απαντήσεις θα δοθούν, στις 28 Αυγούστου, όταν το φιλμ θα κάνει την επίσημη εμφάνιση του στους κινηματογράφους, αρχής γενομένης φυσικά από την πατρίδα του, εκεί στις Κάτω Χώρες.

Το πραγματικά ατμοσφαιρικό και γεμάτο μυστήριο φιλμ, δεν διακρίνεται για τα γνώριμα, διεθνώς, πρόσωπα που συνθέτουν τον καστ του. Τον βασικό ρόλο του επαίτη κρατά ο Βέλγος Jan Βijvoet, που στον τόπο του είναι ένα από τα διασημότερα ονόματα της τηλεοπτικής, κατά βάση, σκηνής.

Στις δικές μας αίθουσες? Ελπίζουμε...

Εκείνος που όλοι μιλούν γι αυτόν. Πέντε χρόνια μετά από το Un Conte De Noel, με το οποίο επισκέφτηκε για τελευταία φορά το σπουδαίο κινηματογραφικό ραντεβού της Κυανής Ακτής, ο αναγνωρισμένος Γάλλος δημιουργός Arnaud Desplechin επιστρέφει πίσω από την κάμερα για να αποδώσει μια ακόμη δραματική ιστορία, βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά που θα προκαλέσει συγκινήσεις, αλλά και συζητήσεις. Ο τίτλος του έργου που στέλνει για πέμπτη φορά τον Φραντσέζο στο διαγωνιστικό τμήμα των Καννών είναι Jimmy P. και ουσιαστικά ορίζει τον κεντρικό χαρακτήρα της ιστορίας του, τον Τζίμι Πικάρντ, έναν Αμερικάνο βετεράνο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, που πάσχει από έντονο μετατραυματικό στρες. Καθώς δεν υπάρχει καμία γνωστή θεραπεία που θα αποκαταστήσει την ζημιά που υπέστη στα πεδία των μαχών, ένας ιδιότροπος και εκκεντρικός ψυχίατρος από την άλλη άκρη του κόσμου, θα εμφανιστεί, βάζοντας στοίχημα με τον εαυτό του πως θα καταφέρει να τον θεραπεύσει. Αρκεί εκείνος να του ανοίξει διάπλατα τον εσωτερικό του κόσμο. Από το πρώτο του τρέιλερ το φιλμ - που φέρει τον υπότιτλο Η Ψυχοθεραπεία Ενός Περιπλανώμενου Ινδιάνου - δείχνει έντονα φορτισμένο συγκινησιακά και με δραματικές κορυφώσεις, γνώριμο ιδίωμα άλλωστε του Desplechin από τα προηγούμενα πονήματα του.

Εκεί που σίγουρα διαφέρει από ότι κι αν έχει καταπιαστεί ο οτέρ, είναι που στην ερμηνευτική του ομάδα συμμετέχουν διεθνείς αστέρες, προεξάρχοντος του (απίστευτα) ταλαντούχου αλλά και στάσιμου τα τελευταία χρόνια Benicio Del Toro, που υποδύεται τον ψυχικά κατεστραμμένο άντρα. Δίπλα του συνυπάρχει ο - όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα τον πετύχεις - Matthieu Amalric ως wanabe Φρόιντ, συνθέτοντας έτσι ένα σπάνιας χημείας αντρικό υποκριτικό ντουέτο. Η ταινία αναμένεται να κάνει την επίσημη εμφάνιση της στις αίθουσες, φυσικά πρώτα στην Γαλλία, στις αρχές του Σεπτέμβρη.

Στις δικές μας αίθουσες? Ελπίζουμε...

Διεθνώς και ευρύτερα γνωστός έγινε ο Κινέζος σκηνοθέτης Jia Zhangke το 2006, όταν μπαίνοντας την τελευταία στιγμή στο διαγωνιστικό της Βενετίας, σήκωσε ως το απόλυτο αουτσάιντερ το μεγάλο τρόπαιο του θεσμού, με το Dong. Σήμερα επιστρέφει στα μεγάλα κινηματογραφικά ραντεβού, συμμετέχοντας στο In Competition του φεστιβάλ των Καννών με την νέα του δημιουργία που φέρει τον τίτλο A Touch Of Sin (στην γλώσσα του Tian Zhu Ding) μια μοντέρνα κοινωνική απεικόνιση του τόπου του, στο οποίο τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι, από διαφορετικά μέρη της χώρας αντιλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο την ραγδαία ανάπτυξη, το θαύμα της Κίνας, αλλά και τις έντονες προσδοκίες του λαού για δημοκρατία, ισότητα και ελευθερία: "Τον τελευταίο καιρό και κατά την διάρκεια της οικονομικής κρίσης, αντιλήφθηκα πως τα βίαια περιστατικά στην χώρα μου ήταν ραγδαία αυξανόμενα, λέει ο Jia. Ανησυχώντας ιδιαίτερα έπεισα τον εαυτό μου πως στην επόμενη δημιουργία μου θα έπρεπε να ασχοληθώ με το πως ένας συνηθισμένος πολίτης, μπορεί να οδηγηθεί σε τέτοια έντονα ξεσπάσματα βίας."

Με ένα ενθουσιώδες χειροκρότημα από όλους του παρευρισκομένους, συνοδεύτηκε το φινάλε της ταινίας Le Passe, του Ιρανού σκηνοθέτη Asghar Farhadi, που επιστρέφει στην δράση, κατόπιν του Οσκαρικά αναγνωρισμένου A Separation, με την πρώτη γαλλόφωνη δημιουργία του. Η υπόθεση της ταινίας έχει την βάση της στα σύγχρονα πολυφυλετικά προάστια του Παρισιού εκεί που ζει η Μαρί, μια μοναχική μητέρα, που ζητά από τον εν διαστάσει σύζυγό της να επιστρέψει από την Περσία προκειμένου να ολοκληρώσουν τις διαδικασίες του διαζυγίου τους. Αιτία της επιμονής της, το γεγονός πως πλέον επιθυμεί να ανοίξει καινούργιους ορίζοντες στην ζωή της στο πλάι ενός νέου αγαπημένου, η παρουσία του μελαγχολικού και προβληματισμένου πρώην της, Άχμεντ, θα προκαλέσει αμέτρητα ζητήματα, εφόσον η σχέση τους πλέον είναι πεθαμένη. Ο Farhadi στις πρώτες του δηλώσεις γνωστοποίησε πως ο βασικό λόγος που επέλεξε το Γαλλικό έδαφος για να γυρίσει το φιλμ, έχει να κάνει μόνο με θέματα του σεναρίου και όχι με τα γνωστά προβλήματα που αντιμετωπίζει το σινεμά στην πατρίδα του: "Θα μπορούσα να δουλεύω για πολλά χρόνια μακριά από το Ιράν, στην πραγματικότητα όμως παραμένω ένας αμιγώς Ιρανός κινηματογραφιστής. Φυσικά και το σετ ήταν αλλαγμένο, δεν συνέβη όμως το ίδιο και με εμένα."

Λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά την ανακοίνωση των ζεν πρεμιέ που θα υποδυθούν τους πρίγκιπες στην κινηματογραφική μεταφορά του επιτυχημένου μιούζικαλ Into The Woods (Chris Pine και Jake Gyleenhaal) ήλθε η στιγμή να γνωστοποιηθούν οι ενζενί που θα ενσαρκώσουν τους γυναικείους χαρακτήρες της φιλόδοξης παραγωγής. Και η πρώτη εξ αυτών είναι η γοητευτική Βρετανίδα Emily Blunt, που στην διανομή κατοχύρωσε τον ρόλο της γυναίκας του Baker, που εδώ θα υποδυθεί ο ταλαντούχος James Corden. Τον συγκεκριμένο ρόλο σε μια πρόσφατη εκδοχή του Μπρόντγουέι είχε κρατήσει η εξίσου ικανή Amy Adams, που πλέον δίνει την σκυτάλη στην όμορφη πρωταγωνίστρια των The Young Victoria, The Wolfman, The Adjustment Bureau, Salmon Fishing In The Yemen και Looper που θα δοκιμάσει και τις φωνητικές της ικανότητες για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη. Η ερμηνευτική ομάδα του ακριβού πρότζεκτ που θα σκηνοθετήσει ο Rob Marshall ολοένα και γεμίζει, μετά τις αρχικές προσθήκες σε αυτό των Meryl Streep (Κακιά Μάγισσα), Johnny Depp (Λύκος) και Christine Baranski (Μητριά της Σταχτοπούτας) που ήδη έχουν πάρει περίοπτη θέση στο λαμπερό τιμ.