Movies Ltd

Καθώς η ημέρα της έναρξης του φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών πλησιάζει, όλο και περισσότερα προμόσιοναλ βίντεο κάνουν την εμφάνιση τους, από τα φιλμς που πρόκειται να προβληθούν στο λαμπερό δεκαήμερο. Ξεχωριστή θέση ανάμεσα τους κατέχει φυσικά η καινούργια δημιουργία του Nicolas Winding Refn, που έχει καταφέρει κατόπιν του εξαιρετικού πράγματι Drive, να εκτοξεύσει στα ύψη την αδημονία για το τι πρόκειται να δούμε στο Only God Forgives.

Τρία κλιπς από την ταινία συνολικής διάρκειας έξι λεπτών, προσφέρουν μια ικανή γεύση από όσα πρόκειται να παρουσιάσει ο ταλαντούχος Δανός στο πόνημα του, που θεματικά μας ταξιδεύει στην πολύβουη και πολύχρωμη σύγχρονη Μπανγκόκ, εκεί που κρύβεται εδώ και μια δεκαετία ο Τζούλιαν (Ryan Gosling), προκειμένου να γλιτώσει από το χέρι του Νόμου που τον καταδιώκει ως φονιά αστυνομικού. Έχοντας αποκτήσει αξιώματα στον Ταιλανδέζικο υπόκοσμο, ως ιδιοκτήτης ενός πυγμαχικού συλλόγου - προκαλύμματος για παράνομη διακίνηση ναρκωτικών, ο Τζούλιαν θα βρεθεί μπροστά σε ένα οικογενειακό δράμα, καθώς ο αδελφός θα σκοτώσει μια ντόπια πόρνη και κατοπινά θα πέσει κι εκείνος θύμα εκδίκησης από τον αφηνιασμένο μπάτσο πατέρα της. Η άφιξη στην Ασιατική μεγαλούπολη της μητέρας του (Kristin Scott Thomas) - ηγετικού στελέχους του αμερικάνικου συνδικάτου του εγκλήματος - θα σημάνει πέρα από την μεταφορά της σωρού του χαμένου της γιου και την έναρξη του πολέμου ενάντια σε εκείνους που ευθύνονται για τον θάνατο του.

Το Only God Forgives, αφότου θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ των Καννών, θα ξεκινήσει την πορεία τους στις αίθουσες στα τέλη Μαίου, με αφετηρία την Γαλλία, ενώ η επίσημη κυκλοφορία τους στις ΗΠΑ έχει προγραμματιστεί για τις 19 Ιουλίου.

Στις δικές μας αίθουσες? Μέσα στο 2013 από την Seven / Spentzos

Αφού έδωσε τον πρώτο πρωταγωνιστικό γυναικείο ρόλο, στην ζωντανή κούκλα Charlize Theron, το κάστινγκ της γεμάτης σασπένς κομεντί Murder Mystery, συνεχίζει ακάθεκτο στο να μοιράζει ρόλους σε αστέρες μεγάλου βεληνεκούς. Έτσι το φιλμ του John Madden, που θα ακολουθήσει την τεράστια εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του Marigol Hotel, πρόκειται να συμπεριλάβει στις εικόνες του ηθοποιούς διαμετρήματος του Οσκαρούχου Colin Firth, του ταλαντούχου, όποτε θέλει, Adam Sandler και την γοητευτικής Βρετανίδας Emily Blunt, προκειμένου να υποδυθούν κάποιους από τους πάμπολλους χαρακτήρες της ερμηνευτικής ομάδας, που θα θυμίζει σύναξη σαν των παλιών καλών ημερών, των πανάκριβων παραγωγών βασισμένων σε μυθιστορήματα της μοναδικής Agatha Christie. Τα γυρίσματα της ταινίας, που το σενάριο της ήδη έχει ετοιμάσει ο χαρισματικός James Vanderbuilt (The Amazing Spider-Man)  που θα διαρκέσουν ένα περίπου μήνα αναμένεται να λάβουν χώρα στην πανέμορφη κοιλάδα του Ρήνου, στην Βόρεια Βεστφαλία, το ερχόμενο καλοκαίρι.

Κίτρινη διακεκομμένη... Ακόμη κι αν πρόκειται για διασκευή της Ισλανδικής ταινίας Either Way, κάθε καινούργιο πόνημα του εναλλακτικού ανεξάρτητου δημιουργού David Gordon Green (George Washington, All the Real Girls, Snow Angels, Pineapple Express, Your Highness, The Sitter), αποτελεί από μόνο του ένα ευχάριστο σινεφίλ μαντάτο. Πόσο μάλλον όταν το ριμέικ Prince Avalanche ταξιδεύοντας στην χειμωνιάτικη Μπερλινάλε, επέστρεψε στον τόπο του με μια Ασημένια Άρκτο, δείγμα προόδου των ικανοτήτων του 40χρονου Τεξανού. Ο Άλβιν και ο Λανς είναι δυο φίλοι που εργάζονται στην σήμανση οδών και έχουν αναλάβει την καλοκαιρινή εργολαβία του βαψίματος των διαχωριστικών γραμμών μιας επαρχιακής οδού, που μόλις καταστράφηκε από πυρκαγιά. Απομονωμένοι από το πλήθος και ξεκομμένοι από τον πολιτισμό οι δυο τους, αφελείς κι ανασφαλείς, θα δοκιμάσουν ακόμη περισσότερο την σχέση τους. Χιούμορ και δράμα σε ισόποσες δόσεις σε μια ανθρώπινη δημιουργία που απέσπασε θετικότατα σχόλια στα indie φεστιβάλς του Sundance, του SXSW και της Tribeca, που θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στις αμερικάνικες αίθουσες στις 9 Αυγούστου.

Πλημμυρισμένο από τις μουσικές των Explosions In The Sky και David Wingo, το φιλμ διαθέτει ένα δυναμικό καστ δοκιμασμένων σε κάθε genre ερμηνευτών, όπως είναι ο (κωμικότερος) Paul Rudd και ο (δραματικότερος) Emile Hirsch, που ζωντανεύουν στην μεγάλη οθόνη τους δύο κολλητούς (συν)εργάτες.

Στις δικές μας αίθουσες? Σίγουρα μέσα στο 2013.

Με τις περιπέτειες δράσης που υπογράφει από το πόστο του παραγωγού, ο χαρισματικός Luc Besson, φαίνεται να έχει βρει μια χρυσοφόρα συνταγή, από την εποχή του Taken και κατοπινά. Λογικό είναι λοιπόν ο δαιμόνιος Γάλλος να στήνει το ένα πρότζεκτ μετά το άλλο, ελπίζοντας σε ανάλογη ανταπόκριση από το κοινό, με πιο πρόσφατη περίπτωση το γκανγκστερικό δράμα Malavita, στο οποίο πρωταγωνιστούν οι Robert De Niro, Tommy Lee Jones και Michelle Pfeiffer. Στο επόμενο πλάνο του πάντως ο Φραντσέζος, επιστρέφει στον θεματικό κορμό δικών του εμπνεύσεων από τις αρχές των 90s και την La Femme Nikita, με ένα θρίλερ φαντασίας που φέρει τον τίτλο Lucy και που περιστρέφεται σεναριακά γύρω από μια νεαρή γυναίκα, που λειτουργώντας σαν βαποράκι, από μοιραίο λάθος θα ποτιστεί με το πανίσχυρο ναρκωτικό, που θα την μετατρέψει σε μια πραγματική φονική μηχανή. Για τον κεντρικό ρόλο ο Besson καθώς φαίνεται έχει καταλήξει στο πρόσωπο της σαγηνευτικής Scarlett Johansson, που έχει δώσει ήδη τα διαπιστευτήρια της, υποδυόμενη τέτοιου είδους χαρακτήρες σε The Avengers και Iron Man, η οποία βρίσκεται στο τελικό στάδιο των διαπραγματεύσεων για να ηγηθεί του καστ ως Λούσι. Η ταινία που αποτελεί παραγωγή της EuropaCorp και ήδη έχει πάρει την έγκριση της Universal για παγκόσμια διανομή της (πλην Γαλλίας) αναμένεται να ξεκινήσει τα γυρίσματα της στα τέλη του 2013.

του zerVo (@moviesltd)

Υπάρχει πράγματι ένα θέμα, με αυτό το κύμα πολυγραφότητας της κραταιάς Marvel. Από εκεί που προ λίγων ετών, η φημισμένη μπράντα πρόσφερε στο κοινό της, μία, το πολύ δύο περιπέτειες ανά χρόνο, με κεντρικό χαρακτήρα έναν από τους σούπερ ήρωες που ξεπήδησαν από τις πολύχρωμες σελίδες των κόμικ της, πλέον το νούμερο έχει εκτοξευτεί στο τρία τουλάχιστον. Συνεπώς οι παραγωγές της βρίσκονται αντιμέτωπες με δύο σημαντικά ζητήματα. Πρώτο με εκείνο της σεναριακής πρωτοτυπίας, βασικός παράγοντας που θα προσελκύσει στα ταμεία κοσμάκη και δεύτερον του πιθανού κορεσμού που θα νιώσει η πλατεία, από την επαναλαμβανόμενη, εντυπωσιακή μεν, μα ακραία θορυβώδη φανφάρα. Ο τρίτος Iron Man, που σέρνει τον χορό της φετινής Marvelικής σοδειάς, χάρη στα πολλαπλά twist στο διάβα του, στάθηκε με αξιοπρέπεια στα λαμαρινένια πόδια του. Να δούμε αν θα συμβεί το ίδιο σε λίγους μήνες, με τους ομόσταυλους δεύτερους Thor και Wolverine.

Έντονη ανησυχία διακατέχει τον τελευταίο καιρό τον πολυμήχανο εκατομμυριούχο Τόνι Σταρκ, που σχετίζεται με την τελειοποίηση των νέων του όπλων, την τηλε-συναρμολόγηση της μεταλλικής του πανοπλίας και την σύνταξη της πανίσχυρης ομάδας των πανομοιότυπων του Iron Men. Στο βάθος του υποσυνείδητου του όμως, κρύβεται καλά η μοχθηρή εικόνα του παρανοϊκού εξτρεμιστή Μανδαρίνου, που θεωρείται ως ο υπαίτιος των αιματηρών βομβιστικών επιθέσεων, στα κέντρα μεγάλων αμερικάνικων μεγαλουπόλεων. Την στιγμή που ο Σταρκ θα κηρύξει ανένδοτο αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία, προκαλώντας τον εχθρό σε μια ένας προς έναν μονομαχία, στην ζωή του θα εισβάλλουν δύο γνώριμοι από το παρελθόν, η γοητευτική γενετίστρια και εφήμερος έρωτας του για μια (millenium) βραδιά Μάγια Χάνσεν και ο παράξενος βιο-ερευνητής Όλντριτς Κίλιαν, που οι μυστηριώδεις κινήσεις τους θα του κινήσουν τις υποψίες πως αμφότεροι σχετίζονται με τα πολύνεκρα μακελειά.

Δεν μου προκάλεσε την παραμικρή απορία η επιλογή των συντελεστών να ντύσουν τον Άνθρωπο Από Μέταλλο, με τον μανδύα της εσωστρέφειας, την σχεδόν απόγνωσης, της μελαγχολίας και εντέλει της κατάθλιψης. Μια πρακτική που επιτυχημένα στο παρελθόν έχει ακολουθηθεί και σε άλλες προσωπικότητες του συναφιού, άλλοτε με μεγαλύτερη (ολάκερη τριλογία κτίστηκε πάνω στον μύθο του θλιμμένου Σκοτεινού Ιππότη) κι άλλοτε με λιγότερη (λέγε με και πρώτο επίλογο του Spider-Man) επιτυχία. Μια επιλογή που αναδεικνύει την απτή υφή του πιο ανθρώπινου ίσως των superheroes, που προβάλλεται στο (συντριπτικά) μεγαλύτερο χρονικό εύρος του φιλμ, δίχως την μάσκα που τον μετατρέπει μονομιάς σε παντοδύναμο. Οι κρίσεις πανικού και ο κρύος νυχτερινός ιδρώτας που λούζει τον Εκδικητή, αυτομάτως τον καθιστά τρωτό, όχι τόσο στην ματιά του σούπερ φαν του - που μην κρυβόμαστε ξέρει καλά μέσα του, πως θα είναι ο τελικός θριαμβευτής - αλλά κυρίως στην δική του, μειώνοντας του συνάμα το ύφος της απόλυτης κυριαρχίας, σε επίπεδο αλαζονείας που είχε επιδείξει στα περασμένα chapters.

Ιδιαίτερο είναι και το φόντο, που πάνω του ο δημιουργός απλώνει την ίντριγκα. Γιορτινό, πρωτοχρονιάτικο, χριστουγεννιάτικο, με λαμπιόνια, βεγγαλικά και λούτρινα αρκούδια - δώρα στον περίγυρο. Σε αντίθεση δηλαδή με τον θολό, τον σκοτεινό εσωτερικό κόσμο του Άιρον, που λεπτό με το λεπτό αντιλαμβάνεται πως ο Αρμαγεδδόνας πλησιάζει. Και ω, του θαύματος! Εκεί που οι καλομαθημένοι θεατές περιμένουν μια pulp μονομαχία με κάποιον επίσης δυνατό κακίστρο αντίπαλο, ο Shane Black κάνει την ολόδικη του τομή και ταξιδεύει την εικόνα καμιά εικοσαριά (και βάλε) χρόνια πίσω, γεμίζοντας το κάδρο του με κλώνους του μοχθηρού T-1000, του Cameronίσιου εκείνου υπερ-ρομπότ, που η κόντρα του με τον απόλυτο Terminator, άλλαξε ολοκληρωτικά τον τρόπο που η φανταστική περιπέτεια απεικονιζόταν στο πανί. Με έναν στρατό Εξολοθρευτών από την μια μεριά και μια διμοιρία ιπτάμενων εναλλακτικών Transformers από την άλλη, γίνεται εύκολα αντιληπτό, πως το εκρηκτικό φινάλε στο γιγαντιαίο καρνάγιο (εκεί που πραγματικά αποδίδεται η 3-D λογική της παραγωγής) θα επιστρέψει και με το παραπάνω, το αντίτιμο του εισιτηρίου, που κατέβαλλε ο σινεφίλ.

Κρίνοντας λοιπόν, από το γεγονός πως οι τίτλοι τέλους άρχισαν να πέφτουν, δίχως ποτέ να κρυφοκοιτάξω το ρολόι - χρονόμετρο μου, ομολογώ πως ο Iron Man 3 ξεπέρασε μια από τις βασικές δοκιμασίες με επιτυχία. Και μάλιστα αποφεύγοντας να κινηθεί στα τετριμμένα μονοπάτια της κομικένιας man to man τελικής αναμέτρησης, στοιχείο που από την άλλη προδίδει την απουσία ενός και μοναδικού βασικού αντιπάλου, παρά τα όσα μαρτυρά η σύνοψη ή το τρέιλερ. Η μορφή, άλλωστε, του ερημίτη γενειοφόρου Ταλιμπάν, όπως τον αποδίδει ο Sir Kingsley, εξατμίζεται καθώς η υπόθεση μεσιάζει, ορίζοντας όμως και το πολιτικό μήνυμα της ιστορίας: Μην ακούς για εξωγήινους Μπιν Λάντεν και ακριβοθώρητους Καντάφηδες. Ανδρείκελα είναι, που από πίσω τους κρύβεται κάτι ακόμη πιο ισχυρό. Μια Λερναία Ύδρα, που κόβοντας της το ένα κεφάλι, ξεπετάγονται δύο στην θέση του!

Για πες: Ακόμη και κάτω από τέτοιες αντίξοες συνθήκες, όμως, ο Robert Downey, στην δεύτερη (ή μήπως πρώτη?) νιότη του, καταφέρνει να επιβάλει την τάξη, αγέρωχος και εντέχνως ανέκφραστος του τρόμου που βιώνει, δίνοντας σου την εντύπωση πως το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο θριαμβευτικό, ακόμη και δίχως να ντυθεί την πορτοκαλο-βυσσινί ατσάλινη στολή. Φυσικά και όχι μαγικά όπλα του? Η ευστροφία, η εξυπνάδα, η ταχύτητα, η αποφασιστικότητα και... Ας μην (ξε)γελιόμαστε. Πίσω από κάθε σπουδαίο άντρα, κρύβεται μια σημαντική γυναίκα. Και στην περίπτωση του Σταρκ, εκείνη έχει όνομα. Πέπερ Ποτς! Από το πρώτο κιόλας μέρος, η αναστημένη, νέα και όμορφη όσο ποτέ Gwyneth Paltrow, ορίζει τον καταλύτη της ψυχικής ισορροπίας του Iron Man. Πλέον θα ορίσει και έναν από τους βασικούς άξονες, που πάνω τους θα κτιστεί το σίγουρο τέταρτο μέρος. Δικαιωματικά, περνώντας ισότιμα στο πλάι του συμβίου της, που προβλέπω πως στην επόμενη πτήση του, θα θα προβάλλει ακόμη περισσότερο την ανθρώπινη (αλλά και τρωτή) υπόσταση του!

του Atiq Rahimi. Με τους Golshifteh Farahani, Hamid Djavadan, Hassina Burgan

Έσπασε χίλια κομμάτια

του zerVo (@moviesltd)

Ο παραδοσιακός Περσικός μύθος αναφέρει πως όταν κάποιου η καρδιά είναι γεμάτη θλίψη, λύπη και οργή, είναι φρόνιμο να αναζητήσει την Πέτρα της Υπομονής και να εξομολογηθεί μπρος της, όλα όσα έχουν προκαλέσει την τρικυμία μέσα του. Κάποια στιγμή η πέτρα, αφού απορροφήσει όλη την αρνητική αύρα από μέσα του, θα σπάσει σε χίλια κομμάτια, στιγμή που θα σημάνει την απελευθέρωση του βασανισμένου από τις άσχημες σκέψεις που του τυραννούν την ψυχή. Η εθιμική αυτή δυνατότητα γεννά την ελπίδα στην σκέψη του πονεμένου. Το αν θα την αδράξει, μόλις - και αν - εκείνη εμφανιστεί, είναι ένα άλλο, πολύ μακρινότερο ζήτημα...

Ο εμφύλιος πόλεμος που καλά κρατεί στον τόπο της, άφησε έντονα τα σημάδια του στην φαμίλια της νεαρής Μουσουλμάνας, αφού ο ηρωικός πολεμιστής σύζυγος της, εξαιτίας βλήματος που δέχτηκε στον αυχένα, έχει περιέλθει σε κωματώδη κατάσταση. Άπορη και δίχως την παραμικρή οικονομική υποστήριξη, εκείνη, έχοντας να μεγαλώσει τις δύο ανήλικες κόρες της, πρέπει συνάμα να φροντίσει και τον ακίνητο άντρα της, που παραμένοντας στην ζωή, την διατηρεί δέσμια ενός γάμου, που ποτέ δεν της πρόσφερε την παραμικρή στιγμή ευτυχίας. Παρακινούμενη από την φιλελεύθερων απόψεων θεία της, η άμοιρη γυναίκα, θα αρχίσει να αφηγείται στον δίχως καμία αντίδραση άνθρωπο της, όλες εκείνες τις μαύρες στιγμές της πονεμένης ζωής της, αποκαλύπτοντας το ένα μετά το άλλο μυστικά που δύσκολα υπό άλλες συνθήκες θα κατάφερνε να εξομολογηθεί.

Εκμεταλλευόμενη την μοναδική στιγμή, εδώ και δέκα χρόνια παντρεμένη, που θα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με εκείνον που την δένει ένας γάμος, η όμορφη Ασιάτισσα, θα ξεκινήσει την αφήγηση από τα δύσκολα παιδικά χρόνια, που βίωσε ως κόρη ενός άπονου και βάναυσου τυχοδιώκτη, θα φτάσει στις πικρές ώρες της συμβίωσης με κάποιον που ουδέποτε αγάπησε, αλλά ο κοινωνικός περίγυρος της επέβαλλε για άντρα και θα ολοκληρώσει με όσα ζει τώρα, στο παρόν. Εδώ που ανήμπορη να σηκώσει το βάρος του κόστους των φαρμάκων, των ορών, του πολύτιμου νερού, θα αναγκαστεί να πουλήσει το κορμί της σε έναν νεαρό Ταλιμπάν, βγάζοντας τους παράδες που της χρειάζονται να επιζήσει.

Για πες: Βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του είναι το σενάριο του αναγνωρισμένου στα διεθνή φεστιβάλς Αφγανού σκηνοθέτη Atiq Rahimi, που για μια ακόμη φορά διεθνοποιεί το ζήτημα της ανύπαρκτης γυναικείας υπόστασης στα φανατικά Ισλαμικά καθεστώτα. Μέσα από τους μονολόγους ενώπιον ενός μηδενικής ανταπόκρισης άντρα - σαφής η αλληγορία του δημιουργού, πάνω στον ρόλο του κυρίαρχου αρσενικού στα μέρη του - η σπάνιας ομορφιάς και σπουδαίου ταλέντου Ιρανή Golshifteh Farahani, κτίζει έναν χαρακτήρα τρομαγμένο και ψυχικά ρημαγμένο, που βρίσκει την ευκαιρία λεπτό με το λεπτό, έστω και με φόβο Θεού, να λυθεί, να βγάλει από μέσα της τα θηρία, να παλέψει μην τυχόν και πετύχει να αποδράσει από την φυλακή που την περιβάλλει. Θεατρικό κελί που ζωγραφίζει άριστα ο φωτογράφος του Besson, Thierry Arbogast, δημιουργώντας μια υπέροχη αντίθεση με το σκονισμένο ερημικό περιβάλλον, που τυλίγει τις καθημερινότητες ανθρώπων ενός κατώτερου θεού, που επιβιώνουν σε συνθήκες αρχαιότερες κι από του Μεσαίωνα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Απριλίου 2013 από την Strada

του Fatih Akin

Επαρχία σε Αποσύνθεση

του zerVo (@moviesltd)

Να το πάω το ζήτημα τρία, τέσσερα βήματα παραπέρα. Ας πούμε, θετικότατα σκεπτόμενοι, πως με την διαμεσολάβηση ενός πασίγνωστου σε όλη την χώρα αστέρα, που βλέπει τον τόπο των παππούδων του να μαραζώνει, ο συγκεκριμένος ΧΥΤΑ έκλεισε και άφησε τους κατοίκους του στην ησυχία τους. Αυτό σημαίνει αυτομάτως, πως η "ταφή" θα πάρει τον δρόμο της για άλλα μέρη, εκεί που δεν υπάρχει κάποιος διάσημος να υποστηρίξει την αποπομπή της και φυσικά εκεί δίχως αντιρρήσεις θα ριζώσει. Λύθηκε το θέμα? Όχι βέβαια. Όσο δεν γίνεται αντιληπτό από όλους, πως το πρόβλημα δεν έχει απλώς τοπικό χαρακτήρα, μα αφορά άπαντες, εφόσον με την καταιγιστική φόρα του ντόμινο, η μόλυνση δεν θα αφήσει κανέναν απείραχτο, δεν πρόκειται ποτέ να μπει μια τελεία και μια παύλα στην πορεία του, που διαιωνίζεται. Και αυτή την κεντρική ιδέα, ο Μολυσμένος Παράδεισος, την αναδεικνύει σε όλο της το εύρος.

Το Τσαμπουρνού είναι ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριουδάκι, στις νοτιοανατολικές ακτές του Ευξείνου Πόντου, κοντά στα σύνορα της Τουρκίας με την Γεωργία, στην επαρχία της Τραπεζούντας. Οι κάτοικοι του, σκάρτοι δύο χιλιάδες τον αριθμό, ασχολούνται κατά βάση με την περισυλλογή των φύλλων τσαγιού, στις καταπράσινες φυτείες των πλαγιών της περιοχής, που με φόντο την απεραντοσύνη της Μαύρης Θάλασσας, δημιουργούν μια πραγματικά ειδυλλιακή καρτ πόσταλ. Όλα αυτά μέχρι το 2007, καθώς η Κυβέρνηση της χώρας, σε συνεργασία με τους ντόπιους προύχοντες, πήρε την απόφαση να προσθέσει στο πανέμορφο αυτό τοπίο της Ανατολίας, μια γιγαντιαία χωματερή σκουπιδιών και να αδιαφορήσει πλήρως για την υγεία των κατοίκων, κρυμμένη καλά πίσω από μελέτες, "επιστημόνων" περιβαλλοντολόγων.

Το σχέδιο από τα πρώτα του κιόλας στάδια, αποδείχτηκε σαθρό και γεμάτο παράνομες ανακρίβειες, αφού παρόλες τις υποσχέσεις των αρχών, δεν τηρήθηκαν καν οι βασικές προϋποθέσεις δημιουργίας ενός χώρου υγειονομικής ταφής απορριμάτων, με την πρώτη νεροποντή, το χωριό βούλιαξε στα γεμάτα ασθένειες λήμματα. Μολυσμένα υγρά, που μέσω των ρεμάτων χύθηκαν στον πεντακάθαροι μέχρι πρότινος υδάτινο ορίζοντα, αλλά και πότισαν συνάμα τις καλλιέργειες, τα προϊόντα των οποίων κατόπιν της τυποποίησης τους, διανεμήθηκαν ως υψηλής ποιότητας σε όλη την Τουρκία. Εκείνο που δεν θα περίμεναν ίσως ποτέ, οι πομπώδεις, ψηλομύτες και αλαζόνες κατέχοντες την ισχύ, πολιτικοί, είναι πως την φωνή του μαζί με τους υπέργηρους - εφόσον δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα για τους νέους στον τόπο, που έριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους - Πόντιους, θα ενώσει και ο Fatih Akin, ένας από τους πλέον ριζοσπάστες και εναλλακτικούς δημιουργούς, με διεθνές κύρος, που οι ρίζες του πηγάζουν από την γείτονα και φίλη χώρα.

Για πες: Μέσα από το ντοκιμαντέρ του, που έχει φιλμαριστεί σε εύρος επταετίας, από τότε που εξαγγέλθηκε το έργο μέχρι τις μέρες μας, ο πολυβραβευμένος κινηματογραφιστής, δεν αναδεικνύει απλώς το πρόβλημα, επειδή τυγχάνει να συμβαίνει στα μέρη των προγόνων του, αλλά το μεγεθύνει σε εθνικό και κατ επέκταση σε ευρωπαϊκό, προβάλλοντας με αποδείξεις, σκληρές εικόνες και οδυνηρά κοντράστ, τις συνέπειες που κρύβει μια τέτοια (από τις πολλές που υπάρχουν διάσπαρτες) ανυπολόγιστης δυναμικής βόμβα. Πέρα όμως από την βασική του, οικολογικής σημασίας μελέτη, ο Akin, καθιστά σαφές, πως η μακρινή από τα κέντρα αποφάσεων επαρχία, αργοσβήνει, πεθαίνει, αποσυντίθεται σαν τις νάιλον σακούλες των σκουπιδιών, χάρη στην αδιαφορία εκείνων που την έχουν παραπεταμένη, πίσω από την λαμπερή βιτρίνα των δύο πρωτευουσών της χώρας, που δείχνουν τόσο προοδευτικές και ανεπτυγμένες, στα μάτια των Δυτικών.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 25 Απριλίου 2013 από την Odeon / Rosebud

Εντέλει οι φήμες που έκαναν λόγο για ένα καινούργιο πρόσωπο, που θα καθίσει στην σκηνοθετική καρέκλα των τρίτων στην σειρά The Expendables, αποδείχτηκαν πραγματικές, αφού ο εμπνευστής του σίριαλ και έχοντας το γενικό πρόσταγμα, Sylvester Stallone, έκανε γνωστό πως ο δημιουργός του νέου επεισοδίου θα είναι ο άγνωστος στο ευρύ κοινό Patrick Hughes. Πρόκειται για έναν ταλαντούχο και φέρελπι Αυστραλό σκηνοθέτη, που συστήθηκε στους σινεφίλ, πριν από τρία χρόνια με το καλτ και υπερβολικά χαμηλού κόστους γουέστερν του, Red Hill. Μια δουλειά που καθώς φαίνεται ενθουσίασε τον Sly, που δεν δίστασε να τον ανακηρύξει ως το νέο αίμα του περιπετειώδους σινεμά και να του αποδώσει τα ηνία, του σαματατζίδικου ριγούνιον των βετεράνων. Ως είθισται μάλιστα από την μόδα, την ανακοίνωση του ονόματος του Hughes, την έκανε δια μέσω του λογαριασμού του στο Twitter, αναφέροντας μάλιστα και κάποια πρόσωπα που πολύ θα ήθελε να συνεργαστεί - όπως του μετρ στο είδος John Woo - ενώ δεν δίστασε, δίνοντας ένα στοιχείο για την ταυτότητα του νέου σκηνοθέτη - πως προέρχεται από την Αυστραλία - να κάνει κι ένα λογοπαίγνιο με το όνομα του ομοεθνή του Mel Gibson. Καλά θα ήταν ε?