Movies Ltd

Μικρά πλασματάκια, μεγάλοι μπελάδες! Μία ξεκαρδιστική περιπέτεια για παιδιά και… πολύ μικρότερα πλάσματα, από τον παραγωγό του «Σρεκ» και τον σκηνοθέτη του «Ένας Σκίουρος Σούπερ-Ήρωας» είναι η καινούργια animation δημιουργία Νάνος στο Σπίτι (Gnome Alone) που υπογράφουν οι δημιουργοί Peter Lepeniotis και Shelly Shenoy. Η Κλόε και η μητέρα της μετακομίζουν. ΞΑΝΑ! Αυτή την φορά, είναι αναγκασμένες να κατοικήσουν σε ένα ετοιμόρροπο, παμπάλαιο σπίτι γεμάτο διακοσμητικούς νάνους κήπου. Σύντομα, η Κλόε θα ανακαλύψει πως αυτό το σπίτι κρύβει ένα τρομακτικό μυστικό. Μία ημέρα που βρίσκεται μόνη στο σπίτι μετά το σχολείο, η Κλόε κι ένας αδιάκριτος γείτονας, ο Λίαμ, θα ανακαλύψουν πως οι νάνοι είναι ζωντανοί! Όπως αποδεικνύεται, οι νάνοι προστατεύουν εδώ και χρόνια τον πλανήτη από τα απειλητικά, μικρά πλάσματα, τα Τρογκς, τα οποία έχουν εισβάλει στο σπίτι μέσω μίας πύλης από άλλη διάσταση. Όταν η μόνη λύση για να σταματήσουν τους Τρογκς πέφτει στα λάθος χέρια στο σχολείο, η Κλόε και ο Λίαμ θα πρέπει να συμμαχήσουν με την ετερόκλητη ομάδα των νάνων ώστε να σταματήσουν την εισβολή και να σώσουν τον κόσμο!

Στους ήρωες χαρίζουν τις φωνές τους οι Becky G., Tara Strong, Olivia Holt, David Koechner, Josh Peck, George Lopez, Jeff Dunham και στην ελληνική μεταγλώττιση οι Στεφανία Φιλιάδη, Φοίβος Ριμένας, Βασίλης Μήλιος, Κώστας Δαρλάσης, Τζίνη Παπαδοπούλου, Αφροδίτη Αντωνάκη, Φώτης Πετρίδης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Νοεμβρίου 2017 από την Odeon!

Burn, Burn, Burn Δύο χρόνια μετά τον Αστακό, ο Γιώργος Λάνθιμος συνεργάζεται - παραδοσιακά - στο σενάριο με τον Ευθύμη Φιλίππου και σκηνοθετεί το Θάνατο του Ιερού Ελαφιού (The Killing Of A Sacred Deer), ταινία που ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στο φετινό φεστιβάλ Καννών και έφυγε με το βραβείο Σεναρίου. Χτίζοντας ένα ιδιόμορφο ψυχολογικό θρίλερ, οι δημιουργοί επιστρέφουν σε ένα κλειστοφοβικό οικογενειακό περιβάλλον, πιο σκληροπυρηνικό από τον Κυνόδοντα που τους έβαλε στον παγκόσμιο χάρτη, και επικαλούνται ήδη από τον τίτλο μια σχέση με τον αρχαίο μύθο της Ιφιγένειας και τον χειροπιαστό τρόμο που κλιμακώνεται σε θυσία. Οι διάλογοι είναι απολαυστικοί, διαβολικά και παγερά αστείοι, συνεπείς στο -δυσανάλογα των τραγικών περιστάσεων ανέκφραστο- ύφος της σεναριακής ομάδας. Ο σκηνοθέτης ενορχηστρώνει μεγαλειώδεις και στυλιζαρισμένες λήψεις και οι διάσημοι πρωταγωνιστές συμμορφώνονται απόλυτα στο αλλόκοτο, παγερό και βασανιστικό κλίμα της ταινίας. Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού διακατέχεται από μια ξεκάθαρα ανίερη διάθεση και για αυτό προσφέρει μία μοναδική κινηματογραφική εμπειρία, με διεστραμμένα σπαρταριστές σκηνές που απασχολούν κοινό και κριτικούς πολύ μετά την προβολή της ταινίας. Ο Στίβεν είναι ένας διαπρεπής καρδιοχειρουργός, παντρεμένος με την Άννα, μία καταξιωμένη οφθαλμίατρο. Είναι ευκατάστατοι και ζουν ευτυχισμένοι με τα δύο τους παιδιά, τη δεκατετράχρονη Κιμ και τον δωδεκάχρονο Μπομπ. O Στίβεν έχει αναπτύξει φιλική σχέση με τον Μάρτιν, ένα δεκαεξάχρονο αγόρι, ορφανό από πατέρα, το οποίο μοιάζει να έχει υπό την προστασία του. Τα πράγματα παίρνουν ολέθρια τροπή όταν ο γιατρός συστήνει τον Μάρτιν στην οικογένεια του, αναστατώνοντας τον κόσμο τους, ενώ ο ίδιος καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε μια ασύλληπτη θυσία και τον κίνδυνο να χάσει τα πάντα.

Πλειάδα αστέρων παρελαύνει από τις εικόνες του Ελαφιού, με πιο σπουδαία ονόματα να λάμπουν εκείνα της Nicole Kidman και του Colin Farrell, με το καστ να συμπληρώνουν οι Raffey Cassidy, Barry Keoghan, Sunny Suljic, Alicia Silverstone, Bill Camp.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Νοεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

Έχουν γίνει τόσα πολλά, από τότε που έχω να σε δω. Έχασα το Σφυρί μου! Χαράς ευαγγέλια για τους φανατικούς φίλους των κινηματογραφικών μεταφορών των φημισμένων και δημοφιλών κόμικς, αφού η ερυθρόλευκη Marvel συνεχίζει για να τα καλά την παραγωγή εκρηκτικών περιπετειών φαντασίας, ρίχνοντας στην αγορά καινούργιες, με τρομακτικά πολυβολικούς ρυθμούς. Σε αυτό το τελευταίο κύμα χαλασμού στις μεγάλες οθόνες, ανήκει και το Thor: Ragnarok, το τρίτο εξειδικευμένο βήμα του Βίκινγκ υπερήρωα, που σκηνοθετεί στην πρώτη του αμιγώς χολιγουντιανή δημιουργική κίνηση, ο Taika Waititi, παίρνοντας έτσι την σκυτάλη από τους δύο προηγούμενους σκηνοθέτες Kenneth Branagh και Alan Taylor. Το φιλμ που η μαρκίζα του στην καθομιλουμένη μεταφράζεται από την λέξη της Νορβηγικής μυθολογίας σαν Το Λυκόφως των Θεών, έχει ξανά στο επίκεντρο της πλοκής του τον πανίσχυρο Θωρ, που βρίσκεται όμως φυλακισμένος σε ένα απόμακρο σύμπαν και δεν έχει την δυνατότητα να βοηθήσει την φυλή του στο Άσγκαρντ, ώστε να αποφύγουν την επερχόμενη καταστροφή, που αναμένεται να προκαλέσει η φθονερή και κακίστρω Χέλα. Άοπλος και έχοντας απολέσει μεγάλο μέρος της ισχύος του ο Θώρ πρέπει να κοντράρει αν θέλει να σπάσει τα δεσμά του, τον παλιό του σύντροφο και καλό του φίλο Χαλκ, σε μια μονομαχία ένας προς έναν, με μόνο έναν νικητή. Από ότι αποκαλύπτει φυσικά το τρέιλερ που μόλις έκανε την εμφάνιση του στα πλαίσια της έκθεσης Comic Con του Σαν Ντιέγκο, η εμφύλια αυτή μάχη ξεπερνιέται και η ομάδα των τεσσάρων κολλητών, παρέα με τους Λόκι και Βαλκυρία, θα δώσει τα πάντα προκειμένου να αποφευχθεί η ολοκληρωτική καταστροφή. Απάντηση στο τι ακριβώς θα συμβεί θα πάρουμε στις 3 Νοεμβρίου 2017 όταν η δημιουργία του φιλόδοξου Νεοζηλανδού θα φτάσει στις αίθουσες του κόσμου!

Εννοείται πως μαζί με τους υπερήρωες στο πανί επιστρέφουν και οι ερμηνευτές που έχουν συνδέσει το όνομα τους με εκείνους. Πράγμα που σημαίνει πως ξανά ο ξανθομάλλης Chris Hemsworth ξαναγυρίζει στον βασικό ρόλο του χάμερ Βόρειου, έχοντας την στήριξη των Tom Hiddleston, Mark Ruffalo και Tess Thompson. Την βασική αντίπαλο του τιμ ορίζει η έμπειρη, μα όχι στο είδος, Cate Blanchett, ενώ το καστ ολοκληρώνουν οι Idris Elba, Jeff Goldblum, Karl Urban και ο Anthony Hopkins.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Νοεμβρίου 2017 από την Feelgood Ent.!

Συμπούρμπουλο

του gaRis (@takisgaris)

Από τις εξεχόντως αναμενόμενες ταινίες του TIFF17, η νέα ταινία του σκηνοθέτη George Clooney, αυτόκλητου ιεράρχη του χολυγουντιανού φιλελευθερισμού, ανοίγει στις αίθουσες σε αψεγάδιαστο τάιμιν με τα σεξουαλικά σκάνδαλα που μαστιγώνουν τα μισερά τοτέμ της βιομηχανίας, τύπου Weinstein και σια, με - σημειωτέον - Clooney και Damon απολογούμενους για την ομερτά περί του ευεργέτη Harvey και τα κατά συρροή πεσίματά του σε κάθε (οσκαρούχες μάλιστα μερικές) σταρλέτα που πλαγιοκόπησε τα τελευταία 30 έτη. Ο George, υγρό όνειρο των Δημοκρατικών για τη θέση του πλανηταρχίδου παλαιόθεν, έχει δείξει κόνγκρεσμαν αντανακλαστικά με το Good Night & Good Luck ενώ έχει εντρυφήσει στο πολιτικό σπινάρισμα με το Ides of March. Μετά το ελαφρύ WWII caper Monuments Men γυρνά τη δική του εκδοχή κατεδάφισης του προαστιακού αμερικανικού ονείρου, παραδίδοντας ένα κρόσοβερ Pleasantville και Κοενικής ξεπατικωσούρας, πατώντας σε πραγματικά περιστατικά στα γουάιτ πάουερ 50s επί Άικ Άιζενχάουερ και ένα σενάριο των τακιμιών (4 ταινίες μαζί) Coen Bros.

Το ζεύγος Μέγιερς (Karimah Westbrook και Leith Burke) είναι οι πρώτοι μαύροι κάτοικοι του ειδυλλιακού Suburbicon, ακριβώς ένα φράχτη χώρια από τους Λοτζ (Matt Damon και Jullianne Moore). Τα αγόρια των δυο οικογενειών Νίκι και Άντυ θα παίξουν μαζί baseball αγνοώντας τη συνολική κινητοποίηση των συμπολιτών να απαλλαγούν από το μαύρο μίασμα της φυλετικής τους καθαρότητας. Με την παστέλ φωτογράφηση του Robert Elwit (της ομάδας PTA) και τον Alexandre Desplat να μην κρατιέται με ένα ακόμη φλύαρα ευπρόβλεπτο score, o σεναριογράφος (και απών μπροστά από την κάμερα) Clooney δείχνει να μας προετοιμάζει για μια καραμπινάτη αντιρατσιστική ηθογραφία για να πάρει τουναντίον την απόφαση να το γυρίσει στο δολοφονικά γκροτέσκο ενδοοικογενειακό δράμα. Ο σκυθρωπός επιχειρηματίας Damon θέλει να ξεπαστρέψει την ανάπηρη σύζυγο Moore για να ζήσει το θυελλώδη έρωτά του με τη δίδυμη αδερφή της (διπλός ρόλος για τη θεϊκή κοκκινομάλλα). Η Vertigo αναφορά εμφανής αλλά έτι καραμπαμπάμ η επίκληση της α λα Fargo σαρδόνιας, σλάπστικ και μισανθρωπικά ανόητης βίας.

Ευπρόσδεκτος ο επίσης ανήκων στο Κοενικό σύμπαν Oscar Isaac και κρίμας το κόψιμο στη μονταζιέρα του Josh Brolin, ως προπονητής baseball που θα έδινε πόντους comic relief, σε μια ταινία που ξεκινά με κάλλιστες προθέσεις για να κρασάρει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στα χωράφια του exploitation τρόμου, με υποψήφιο θύμα τον συμπαθέστατο μικρούλη Άντι Λοτζ (Tony Espinosa). Η χείριστη όμως συνέπεια εναπόκειται στον πλήρη σεναριακό αποπροσανατολισμό των Clooney -Heslov (της δόξας ενός Argo) από την οικογένεια Myers και τη ρατσιστική βία εναντίον τους που υφίσταται εντελώς καρυκευματικά, διασύροντας ουσιαστικά τον ηθικό πυρήνα του εγχειρήματος. Ο George Clooney έχει τιμηθεί με όσκαρ ερμηνείας, καλύτερης ταινίας, έχει προταθεί ως σεναρίστας και λογικά πρέπει να αισθάνεται από καθέδρας. Και ανθρωπιστικό κήρυγμα και ελάχιστα πειστικό σπλάτερ και αστόχως σαρκαστικό, αυτό δεν είναι Suburbicon, είναι Συμπούρπουλο: Ένα παστίτσιο βαθείας καταψύξεως, καμωμένο για τα μικροκύματα, δίχως προσωπικό δημιουργικό στίγμα και μια κυνική πικρίλα να μένει στο στόμα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Odeon!

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Το τελευταίο σημείωμα	Tanweer	1	126	45.109	45.109
2	The LEGO Ninjago Movie	Tanweer	1	127	18.560	18.560
3	Suburbicon	Odeon	1	49	13.194	13.194
4	The Snowman	UIP	3	36	10.907	143.838
5	Geostorm	Tanweer	2	31	7.696	34.092
6	Mother!	UIP	2	35	7.223	33.724
7	Happy Death Day	UIP	1	23	7.176	7.176
8	Despicable Me 3	UIP	9	48	6.563	290.679
9	Blade Runner 2049	Feelgood Ent.	4	14	3.503	91.223
10	Loving Vincent	Filmcenter	3	9	3.011	15.473

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

του zerVo (@moviesltd)

Το γεγονός: Η Σουζάν Ταμίμ, καλλιτέχνιδα Λιβανέζικης καταγωγής, που χάρη στην μαγευτική εξωτερική της εμφάνιση αλλά και του φωνητικού της κάλλους, κερδίζοντας τον δημοφιλέστατο στον Αραβικό κόσμο διαγωνισμό ταλέντων, Studio El Fan, στα 21 της μόλις χρόνια, όριζε ότι πιο ελπιδοφόρο είχε να επιδείξει η μουσική σκηνή της Μέσης Ανατολής κατά την πρώτη δεκαετία του νέου μιλένιουμ. Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που βρέθηκε άγρια δολοφονημένη στο διαμέρισμα της σε ξενοδοχειακό συγκρότημα του Ντουμπάι, τον Ιούλιο του 2008. Αποξαρχής οι υποψίες έπεσαν πάνω στον φερόμενο ως εραστή της, νεαρό Αιγύπτιο επιχειρηματία και μέλος της εθνοσυνέλευσης Ταλαάλ Μουστάφα, γιο επιφανούς μεγιστάνα της χώρας, που κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία μαζί με τον εντολοδόχο συνεργό του και αφού κρίθηκε ένοχος, του επιβλήθηκε η ποινή του θανάτου δια απαγχονισμού. Μετά από διαβουλεύσεις υψηλόβαθμων στελεχών του τοπικού Αρείου Πάγου, η ποινή του πλουσιόπαιδου, πολύ σύντομα μετετράπη σε 15ετή κάθειρξη, όπως και του πληρωμένου δολοφόνου που προσέλαβε (έναντι αμοιβής 2 εκατομμυρίων δολαρίων όπως αυτός ομολόγησε) σε ισόβια. Σύμφωνα με πληροφορίες ο Μουστάφα απέδρασε από τις φυλακές "υψίστης" ασφαλείας όπου κρατήτο, ενόσω στο Κάιρο λάμβαναν χώρα οι μαζικές βίαιες συγκρούσεις κατά της αντιλαϊκής κυβέρνησης. Έκτοτε, φυσικά, τα ίχνη του δολοφόνου αγνοούνται!

Καθώς η πρωτεύουσα της χώρας των Φαραώ, Κάιρο, βρίσκεται σε αναβρασμό, εξαιτίας της μαζικής λαϊκής έκρηξης κατά της ανίκανης κυβέρνησης του Χόσνι Μουμπάρακ, ένα απροσδόκητο περιστατικό θα αναστατώσει τις αστυνομικές αρχές της πόλης. Η στυγερή δολοφονία, μέσα σε σουίτα του πολυτελούς ξενοδοχείου Χίλτον, στις παρυφές του Νείλου, της δημοφιλούς και ανερχόμενης τραγουδίστριας Λαλένα, θα σηκώσει στο πόδι, το όχι συνηθισμένο σε τέτοια περιστατικά τμήμα ανθρωποκτονιών, του οποίου ηγείται ο πάντοτε συμπλέοντας με οτιδήποτε του υποδείξουν οι κρατικές αρχές, ευθυνόφοβος επιθεωρητής Καμάλ. Από τις πρώτες της κιόλας στιγμές, την υπόθεση θα αναλάβει ο υπαστυνόμος Νορεντίν Μοστάφα, ανιψιός του αρχηγού, ένας μοναχικός, λιγομίλητος και απόμακρος μπάτσος, που ακολουθεί πιστά τις αρχές λειτουργίας του Σώματος που υπηρετεί, κάνοντας διαρκώς τα στραβά μάτια και προστατεύοντας ακόμη και εγκληματίας, με αντάλλαγμα, κάτω από το τραπέζι, μπόλικα, ματωμένα και παράνομα λεφτά.

Για εκείνον αυτό το φονικό είναι κάτι διαφορετικό, δεν έχει σχέση με όσα έχει αντιμετωπίσει στην καριέρα του, καθώς ο βασικός ύποπτος για την πράξη, δεν είναι άλλος από τον δισεκατομμυριούχο μεγιστάνα, ιδιοκτήτη της μεγαλύτερης κατασκευαστικής μπράντας της χώρας, μέλους του κοινοβουλίου και επίδοξου ηγέτη του τόπου, Χατέμ Σαφίκ, που κάνει ότι περνάει από το πανίσχυρο χέρι τους για να αποτινάξει από πάνω του τις κατηγορίες. Και το καταφέρνει δίχως ιδιαίτερο κόπο είναι η αλήθεια, αφού ο πρώτος νόμος που ισχύει στην Αίγυπτο είναι εκείνος του ισχυρού και τα πιόνια των διωκτικών αρχών, το γνωρίζουν καλά αυτό το σιχαμερό παιχνίδι. Κατάσταση διαφθοράς, που ακόμη κι αν την έχει δοξάσει για χρόνια ο ιδιότροπος Μομπάρακ, πλέον τον έχει κουράσει. Στην αντίληψη της αδικίας που υποβάλλονται αθώοι, μαζί με τα ηθικά συναισθήματα που θα ξυπνήσει μέσα του ο έρωτας, ο αστυνομικός θα βάλει μπροστά τον δικό του ανένδοτο για να αποκαλύψει τους υπευθύνους του θανάτου της καλλιτέχνιδας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το αστυνομικό (και ενίοτε πολιτικό) θρίλερ καταπιάνεται με την μάχη του ενός κόντρα σε ολόκληρο το σύστημα. Εδώ πάντως στην δική του απεικόνιση ο βορειοευρωπαικής ανατροφής σκηνοθέτης Tarik Saleh καταφέρνει να δημιουργήσει έξοχα, με πολύ προσεκτικές κινήσεις, την ατμόσφαιρα ενός κράτους - και κατ επέκταση μιας κοινωνίας - μηδενικού σε αξίες, που χωρίς αναστολές λειτουργεί τυραννικά εις βάρος του κοσμάκη. Οι νόμοι είναι κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα της ολιγαρχίας, ώστε κάθε δευτερόλεπτο που κυλά να φουσκώνει τα έσοδα της, την ίδια στιγμή που η ανήμπορη μάζα σηκώνει βάρη αβάσταχτα και θεόρατα. Και πρέπει να λέει κι ευχαριστώ από πάνω, απλά και μόνο που επιβιώνει σε συνθήκες τρισάθλιες, φαβελικές, κάτω από καθεστώς στυγνής εκμετάλλευσης. Ινσαλλάχ κι Άγιος ο Θεός! Όμορφη η απεικόνιση, δυναμικά φωτογραφημένη, τόσο στα φωτεινά, όσο κυρίως στα σκοτεινότερα, βραδινά ή εσωτερικά πλάνα, όπου εξελίσσεται η πλοκή.

Εκεί που τα γκέμια χάνονται από τα χέρια του δημιουργού, είναι την ώρα που έχει εισέλθει για τα καλά με το όχημα του στον λαβύρινθο, στο ζουμί του στόρι, στιγμή που οι τόσες πολλές υποιστορίες, με τα αμέτρητα πρόσωπα, αποπροσανατολίζουν την ματιά του θεατή από τον αρχικό στόχο και προκαλείται ένα ανεξήγητο κομφούζιο, συνδυασμένο με τα αληθινά γεγονότα της πλατείας Ταχρίρ. Κουραστικό αρκετά θα έλεγα μετά από μια και βάλε ώρα παρακολούθησης. Τεχνικά το Κάιρο Εμπιστευτικό (The Nile Hilton Incident), είναι άρτιο, ακολουθώντας κατά γράμμα το ακαδημαϊκό λυσσάρι του γαλλικού νουάρ, έχοντας σαν σημαιοφόρο στην θέση του πρωτοδιδάξαντα Yves Montand, έναν εξαιρετικό ερμηνευτή, τον Λιβανέζο - γεννημένο στην Σουηδία - Fares Fares, που χάρη στην πείρα της ιντερνάσιοναλ καριέρας που ακολουθεί, φέρνει εις πέρας με άνεση τον ρόλο του εκ πρώτης όψης θλιβερού, μα κατοπινά μαχητικού φλικ.

Στο κελί 33...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια υπερβίαιη ιστορία οργής, λύτρωσης και… σπασμένων κρανίων

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο S. Craig Zahler μετά το Τσεκούρι από κόκκαλο (Bone Tomahawk, 2015). Και για τις δύο αυτές ταινίες έχει γράψει και το σενάριο και υπογράφει και τη μουσική. Και οι δύο ταινίες έχουν ακριβώς την ίδια διάρκεια: 132 λεπτά! Και οι δύο ταινίες συμμετείχαν σε διάφορα φεστιβάλ – η νέα του ταινία Καυγάς στο μπλοκ 99 (Brawl In Cell 99) βέβαια πήρε μέρος στο φεστιβάλ Βενετίας αλλά και στο φεστιβάλ του Τορόντο.

Ο Zahler γενικώς είναι περιπτωσάρα. Γράφει βιβλία, ήταν μέλος του black metal συγκροτήματος Charnel Valley (που κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ) και τώρα είναι μέλος των Realmbuilder, ενός heavy metal συγκροτήματος, όπου συμμετέχει με το παρατσούκλι Czar και στο οποίο γράφει στίχους, παίζει ντραμς και τραγουδάει! Η επόμενη ταινία του θα ονομάζεται «Dragged Across Concrete», θα συνεργαστεί σε αυτήν και πάλι με τους Vince Vaughn, Jennifer Carpenter και Don Johnson από τούτη την ταινία, αλλά θα πρωταγωνιστεί ο Mel Gibson! Ωραίος τύπος ο Zahler όπως και να το δει κανείς!

Η υπόθεση: Ο Μπράντλεϊ Τόμας είναι ένας μεσήλικας, ψηλός, γεροδεμένος άντρας. Πρώην πυγμάχος, πρώην αλκοολικός, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Όταν απολύεται από την αντιπροσωπεία αυτοκινήτων όπου εργάζεται, τα πράγματα χειροτερεύουν. Και το γεγονός ότι η αγαπημένη του σύζυγος, η Λόρεν, τον απατά, εννοείται ότι δεν καλυτερεύει τα πράγματα. Ως σανίδα σωτηρίας έρχεται η πρόταση του παλιού του φίλου να δουλέψει για εκείνον ως «βαποράκι». Οι... δουλειές πάνε καλά. Δεκαοχτώ μήνες μετά, ο Μπράντλεϊ και η - έγκυος πλέον – Λόρεν, με την οποία τα έχουν ξαναβρεί, ζουν το Αμερικάνικο Όνειρο: έχουν μετακομίσει σε ένα πολύ καλύτερο σπίτι κι έχουν χρήματα για να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Όμως, η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι έτσι για πάντα. Σε μια μεταφορά ναρκωτικών (για την οποία ο Μπράντλεϊ έχει αντιρρήσεις) τα πράγματα πάνε στραβά. Αποτέλεσμα: συλλαμβάνεται, δικάζεται και καταδικάζεται σε επτά χρόνια φυλάκιση! Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο συνεργάτης του «αφεντικού» του, ο οποίος έχασε εκατομμύρια δολάρια από τη «δουλειά» που δεν πήγε καλά, απειλεί τον Μπράντλεϊ μέσω τρίτου, πως αν δεν κάνει ότι του ζητάει (ουσιαστικά, τον βάζει να δολοφονήσει έναν άνθρωπο σε φυλακές υψίστης ασφαλείας) θα κάνει κακό τόσο στη γυναίκα του – την οποία έχει απαγάγει – όσο και στο αγέννητο παιδί του. Ο Μπράντλεϊ θα συμμορφωθεί. Ή μήπως όχι;

Η άποψή μας: Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες. Και πόσο... λεβέντης πρέπει να είναι αυτός ο σούπερ τυπάς, ο Zahler, για να γυρίσει μια ταινία φυλακής – ερωτική επιστολή (!!!) στα exploitation των σέβεντις, να σέβεται το είδος που το χλεύαζαν αλλά και το απολάμβαναν εκατομμύρια θεατές ανά τον κόσμο τότε αλλά παράλληλα όλο αυτό να είναι τόσο σύγχρονο, τόσο καινούριο, τόσο συντονισμένο στο σήμερα; Ο τύπος έχει άντερα κι όχι μόνον επειδή δείχνει πράγματα που άλλοι δεν τολμούν ούτε να ψιθυρίσουν! Από την άλλη, να το σημειώσουμε με bold αυτό, τούτη η ταινία δεν είναι για το μεγάλο κοινό. Πως να γίνει. Οι ρυθμοί της είναι χαλαρή και η βία της καθόλου ευκολοχώνευτη: εντάξει, το πρώτο σπάσιμο κρανίου με τα πόδια είναι σοκ, τι γίνεται όμως στο... τέταρτο, τη συνοδεία... αποκεφαλισμού;

Ο Zahler δεν μπορεί να κρύψει τη βία από τη ζωή του ήρωά του. Θα ήταν σαν να γύριζε μια τσόντα όπου η κάμερα καταγράφει τα πάντα εκτός από τη... διείσδυση! Απλά, στην περίπτωση του «Καυγά...» λίιιιιγο το παρακάνει με το θέμα. Ας είναι. Όσοι έχουν ευαίσθητα στομάχια ας μην μπουν να δουν την ταινία – θα το μετανιώσουν πικρά. Ο Zahler δεν μας συστήνει τον ήρωα κατευθείαν μέσα στη φυλακή. Όχι, παίρνει τον χρόνο του για να μας δώσει στοιχεία του χαρακτήρα του, το πως συμπεριφέρεται, το πως ενώ είναι κακοποιός διαθέτει ηθική πυξίδα που δείχνει προς το καλό. Ξέρει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Όταν μαθαίνει για την απιστία της γυναίκας του δεν ξεσπάει επάνω της: την... πληρώνει το αυτοκίνητό της (σούπερ σκηνή, όπου πραγματικά ο Vince Vaughn διαλύει ένα αμάξι με τα γυμνά του χέρια, χωρίς οπτικά εφέ!!!).

Όταν πάει στραβά η τελευταία δουλειά και η αστυνομία ανταλλάσσει πυροβολισμούς με τους Μεξικανούς, ο Μπράντλεϊ παίρνει το μέρος του δικαίου. Χωρίς πολλά πολλά. Ένα βαποράκι με συνείδηση λοιπόν! Ένας κακοποιός, που έχει τατουάζ το σταυρό στο γυμνό του κεφάλι και προσπαθεί να κάνει το καλό, παρά το γεγονός ότι τυπικά είναι... κακός! Ένας φυλακισμένος, που μπορεί με μεγάλη ευκολία (και ειδεχθή τρόπο) να αφαιρεί ζωές αλλά παράλληλα λυγίζει και γίνεται απίστευτα τρυφερός με τη σκέψη και μόνο του... κοάλα του, της αγέννητης κόρης του δηλαδή. Είναι κομβική η σκηνή της ψιλοανάκρισης, όπου ο αστυνομικός, που είδε σε βίντεο τη σημαντική βοήθεια του Μπράντλεϊ προς τους αστυνομικούς, του λέει πως καταλαβαίνει ότι θα μπορούσε να κάθεται από την άλλη πλευρά του τραπεζιού. Ναι, αλλά ο Μπράντλεϊ, αυτός ο Μπράντλεϊ, αυτό το δίμετρο θηρίο, δεν μπορεί να προδώσει τον φίλο του. Οπότε... φυλακή. Η σκηνή όπου παραδίδει τα προσωπικά του αντικείμενα στον φρουρό, έχει πλάκα, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι απαραίτητη για την εξέλιξη της ταινίας. Δεν μας δίνει κάποιο παραπάνω στοιχείο. Anyway. Μετά, απλά, έχουμε την κατάβαση την κόλαση. Κι εκεί ο Μπράντλεϊ, για να σώσει τις γυναίκες που αγαπάει, κάνει ό,τι χρειάζεται να κάνει. Και ξέρει πως θα πληρώσει το τίμημα...

Ο Vaughn είναι άψογος στο ρόλο του Μπράντλεϊ. Είναι ένας ρόλος που απαιτεί σωματική ερμηνεία και για πρώτη φορά ο ψηλέας ηθοποιός χρησιμοποιεί το σώμα του τόσο έντονα κι έρχεται «κουτί» σε αυτό που θέλει ο σκηνοθέτης. Και οι σιωπές του είναι οι σωστές και οι ατάκες του και το βλέμμα του: όλα έτσι όπως πρέπει. Ο Udo Kier στο μικρό ρόλο του «ενδιάμεσου» δίνει επιπλέον καλτ διάσταση στην ταινία, ενώ και ο ακριβοθώρητος Don Johnson είναι μια χαρά στο ρόλο του σαδιστή πλην τίμιου (;) διευθυντή των φυλακών υψίστης ασφαλείας (ή μειωμένης ελευθερίας, όπως τις λέει). Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία από έναν ατρόμητο δημιουργό, που έχει πλέον να επιδείξει ένα εξαιρετικό δίδυμο (η πρώτη του ταινία ήταν καλύτερη, να τα λέμε αυτά) και σίγουρα θα ασχοληθούμε πολλάκις μαζί του. Με την καλή έννοια! Howdy!

ΥΓ: Εκείνο, που μετράει μέρες ο Μπράντλεϊ, το κατάλαβε κανείς; Τη μία λέει «8 μέρες», και στο τέλος λέει «78 μέρες». Έχασα κάτι; Μιλήστε!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Weird Wave

του zerVo (@moviesltd)

Ένας από τους βασικούς λόγους που είχαν τεράστια περάση στο κοινό, μια φορά κι έναν καιρό, οι αμερικάνικες νεανικές ταινίες, συνήθως πιπεράτου σέξι περιεχομένου και ακόμη συνηθέστερα φτιαγμένες για straight to βιντεοκασέτα κατάσταση, ήταν επειδή λάμβαναν χώρα μέσα στους ανάμικτα κοινόβιους χώρους των αδελφοτήτων των κολεγίων, πράγματα που στην δική μας την λογική ανήκαν στην σφαίρα της μακρινής και άπιαστης φαντασίας. Να πας να σπουδάσεις λέει και κάθε βράδυ, μετά το μάθημα, να παίζει παρτάκι στο παραδίπλα κτίριο, με την αθρόα συμμετοχή κατάξανθων μπούκλινων Καλιφορνέζων αγγέλων. Ποτέ μου δεν έμαθα αν όσα περιέγραφαν εκείνες οι αλήστου μνήμης φιλμικές στιγμές, ανταποκρίνονταν στην αλήθεια. Απλά θυμήθηκα εκείνες τις εικόνες χάρη στο θρίλερ Γενέθλια Θανάτου (Happy Death Day), που ολόκληρο εξελίσσεται στους χώρους ενός μοντέρνου, από όλες τις απόψεις, φοιτητικού κάμπους...

Ο ορισμός της ξανθιάς σκύλας, είναι για όσους την γνωρίζουν, στο πανεπιστήμιο που φοιτά η Τερέζα "Τρι" Γκέλμπμαν. Κακίστρω στην ψυχή, δεν της αποσπάς ούτε καλημέρα αν δεν ανήκεις στον στενό κύκλο των αριστοκρατών κολλητών, απλησίαστη από το συντριπτικό ποσοστό των συμφοιτητών, που τους θεωρεί κατωτέρου επιπέδου, δεν βρίσκει ούτε στιγμή για να ανταλλάξει δυο κουβέντες,, καν, με την συγκάτοικο στο μικρό διαμέρισμα της εστίας, αφού δεν της αφήνουν τον χρόνο οι ερωτοτροπίες της με τον παντρεμένο καθηγητή της, της ιατρικής. Ανήμερα των γενεθλίων της, η Τρι, μετά από μια νύχτα ξέφρενη στους κοιτώνες των αγοριών, βαδίζοντας ολομόναχη για να παραβρεθεί στο πάρτι που έχουν διοργανώσει οι φίλοι, προς τιμή της, θα δεχτεί την φονική επίθεση ενός μασκοφόρου παρανοϊκού, που με μια καλογυαλισμένη λεπίδα θα της αφαιρέσει τη ζωή...

Πάμε πάλι από την αρχή! Ξημέρωμα στους αρσενικούς κοιτώνες, μετά από ένα βράδυ ακολασίας, αναμαλλιασμένη από το κάτι σαν όνειρο που έμοιαζε πολύ με αληθινό, η Τρι ακόμη δεν έχει συνειδητοποιήσει αν ο δολοφόνος την σκότωσε στην φαντασία της ή στην πραγματικότητα. Μόλις καταλάβει πως στο σήμερα επαναλαμβάνεται με ακρίβεια εκατοστού το χθες, θα νιώσει πως με σταθερούς ρυθμούς τα πάντα οδηγούν στην επανάληψη της δολοφονίας της από τον σχιζοφρενή. Όταν το μοιραίο περιστατικό θα συμβεί ξανά, παρόλες τις προσπάθειες της να το αποφύγει, η νεαρή κοπέλα θα νιώσει πως βρίσκεται παγιδευμένη σε έναν επαναλαμβανόμενο γενεθλιακό βρόγχο, που μόνιμα έχει την ίδια κατάληξη: Τον θάνατο της!

Είδες πόσο σπουδαία κωμική μα και με δραματικές προεκτάσεις ταυτόχρονα ταινία ήταν εκείνη η Ημέρα της Μαρμότας και πόσο μπροστά είχε βρεθεί από την εποχή της? Ακριβώς πάνω σε μια πανομοιότυπη φόδρα, στήνεται αυτό εδώ το under 20 y.o. τάργκετ γκρουπ φιλμάκι, που χάρη στην δυναμική του πρωτότυπου αποκτά κι αυτό μια εξέχουσα διάσταση. Σε γενικές γραμμές η λούπα άλλωστε, διατηρεί μια πολύ ενδιαφέρουσα ίντριγκα ενόσω οι στιγμές ξαναγίνονται όπως χθες, ενόσω το υποκείμενο που έχει κυκλωθεί παλεύει εναγωνίως να ξεφύγει από την δίνη της. Το πολύ άσχημου χαρακτήρα κοριτσόπουλο, η τόσο εντυπωσιακής θωριάς ξανθούλα που δεν υπάρχει αγόρι σε όλο το university να μην την κεφάρει, στέκεται μπροστά σε μια τεράστια πρόκληση, αφού πρέπει να παλέψει μόνο με τις δικές της δυνάμεις να ξεπεράσει την χρονική λίμπο, μιας και αν αναφέρει σε κανέναν όσα δεινά περνάει, μάλλον θα την περάσει για τρελή!

Κινούμενη πάνω σε αυτό το καλοσχηματισμένο μοτίβο του ριπίτ, η αφήγηση κερδίζει διαρκώς μπόνους σε κάθε ξημέρωμα της Τερέζας, που εννοείται δεν της έχει ριμπουτάρει η μνήμη και θυμάται ακόμη και την τελευταία λεπτομέρεια από τις δολοφονίες της. Συνεπώς στο δεύτερο μέρος της πειραγμένης αυτής ιστορίας, το ύφος παίρνει μια πιο αστυνομική χροιά, αφού η έξυπνη μπλόντι αφαιρεί τον ένα μετά τον άλλο από την λίστα των πιθανών φονιάδων της, που και βέβαια διαθέτουν το κίνητρο για να την εξουδετερώσουν. Χμ, στο φινάλε ίσως να περίμενα μια πιο ευφυή τροπή στην αποκάλυψη του μαχαιροβγάλτη, αν και το σερβίρισμα την ώρα που ο βρόγχος επιτέλους σπάει, γίνεται με ένα κόλπο αρκετά εμπνευσμένο!

Τα μπράβο γι αυτό το απίθανα χαμηλού κόστους ταινιάκι που πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό του, παίρνει αυτούσια ο δημιουργός του Christopher Landon, παιδί κι αυτός της Ακαδημίας του Paranormal Activity, ο οποίος βοηθιέται απόλυτα, στο προμόσιον του Happy Death Day κυρίως, από τους Blumhouse παραγωγούς αξιόλογων χιτς όπως τα Purge, Insidious και Sinister. Εύρημα τέλος που σίγουρα θα δούμε σιμά στο μέλλον και σε πιο σοβαρά πρότζεκτς, το ξανθό διαβολάκι με το όνομα Jessica Rothe, που μια χαρά κολλάει με την μόστρα της κακιασμένης υπερόπτριας Τρι. Γύρω από την οποία ξετυλίγεται το σύνολο του στόρυ, γεγονός από μόνο του ικανό να μας κρατήσει ζωντανό το κέφι μέχρι την ώρα των ύστατων κρέντιτς! Μια χαρά, ποπ καλαμπόκι αλμυρό στο φουλ και φύγαμε για την χόρορ βερσιόν του Groundhog Day!

του zerVo (@moviesltd)

Αναλογίζομαι πως θα υποδεχόταν ο κόσμος το ίδιο ακριβώς κινηματογραφικό θέμα, όχι πολύ πίσω, δυο - τρεις δεκαετίες μόνο, όταν οι αντιλήψεις δεν είχαν απελευθερωθεί τόσο. Πραγματική επανάσταση θα είχε ανακηρυχθεί ο rom com δεσμός της σιτεμένης ζωντοχήρας με το σαν τα κρύα τα νερά παλικάρι με τα μισά της χρόνια. Ενώ τώρα τουσέ! Την ώρα που το αντίστροφο - και σαφώς πιο συχνό, μέχρι πρότινος - φαινόμενο, του ηλικιωμένου κυρίου με την Μερτσέντες που συνοδεύει το αέρινο, όπως και απαιτητικό, γκομενάκι, λιγοστεύει σε νούμερα, οι περιπτώσεις που οι μεγαλοκυρίες απλώνουν δίχτυα στα τζόβενα που θα τις ανανεώσουν, διαλύοντας τους τις ανασφάλειες και εκτοξεύοντας στα ύψη την γυναικεία τους αυτοπεποίθηση, τείνουν να γίνουν κανόνας. Και μαγκιά τους συνυπογράφω, μια ζωή την έχουμε!

Χωρίς να έχει ακόμη καταφέρει να ξεπεράσει τον πρόσφατο χωρισμό της, από τον Όστεν, έναν φημισμένο μουσικό μεγαλοπαραγωγό, η Άλις, σπουδαγμένη διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων που ουδέποτε έχει εξασκήσει το επάγγελμα, θα αποφασίσει να κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα, μετακομίζοντας με τις δυο της, ανήλικες, κορούλες από την Νέα Υόρκη στο Λος Άντζελες. Εκεί που θα βρει στέγη στο πατρικό της σπιτικό, μια ακριβή βίλα που με κόπους και θυσίες έκτισε μια φορά κι έναν καιρό ο (μακαρίτης) πατέρας της - ένα από τα μυθικότερα ονόματα του παλιού Χόλιγουντ, ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Τζον Κίννευ - που όπως πιστεύει η σαραντάχρονη θα αποτελέσει τον βατήρα για να κτίσει από το μηδέν, τα μαραμένα όνειρα της.

Την βραδιά των γενεθλίων της, η καλοδιατηρημένη Άλις, συντροφιά με τις συνομήλικες της κουμπαρομπεμπέκες και απελευθερωμένη από την φύλαξη των παιδιών που έμειναν με την γιαγιά, θα το ρίξει έξω, για ένα ποτό, λίγο χορό, κάποιο ξέδωμα που έχει ανάγκη. Νύχτα που μετά από ποταμούς βότκας, θα βρει την θλιμμένη ψυχικά γυναίκα, στην αγκάλη ενός νεαρού και φιλόδοξου κινηματογραφιστή, του γοητευτικού Χάρι, που μόνο όταν συμβεί το ανεπανόρθωτο, εκείνη θα συνειδητοποιήσει πως του ρίχνει, ούτε λίγο, ούτε πολύ, δεκατρία χρονάκια. Και μάλιστα η απόπειρα να το διαλύσει μονομιάς μαζί του, θα βρει τροχοπέδη στην παλαβιάρα μάνα της, καθώς συνεπαρμένη από το όραμα του πιτσιρικά να ακολουθήσει τα δημιουργικά χνάρια του ανδρός της, θα προσφερθεί να τον φιλοξενήσει στην έπαυλη της, μαζί με τους δύο φίλους και στενούς του συνεργάτες.

Κολλητάρια 25χρονα που γνωρίζουν απέξω κι ανακατωτά δηλαδή το έργο του μεγαλο-οτέρ πατέρα της Άλις, ο οποίος κακά τα ψέματα τόσο πολύ της λείπει, τώρα που τον έχει ανάγκη, ίσως και πιο πολύ από τα μικράτα της, όταν απουσίαζε για καιρό από κοντά της. Συνεπώς, πια, κάτω από το ίδιο κεραμίδι στην ηλιόλουστη, όπως γίνεται σε οποιαδήποτε ρομαντική κομεντί όπως η παρούσα, Πόλη των Αγγέλων, διαμένουν πλέον η χωρισμένη ντεκορατρίς μαμά, με τις θυγατέρες της, την γιαγιά, το πιπίνι - εκκολαπτόμενο σταρ, τα κολλητάρια του που ετοιμάζουν παρέα την μεγάλου μήκους βερσιόν του πετυχημένου τους short, α, και τον ιμπρεσάριο πρώην σύζυγο, που νιώθοντας μοναξιά στο Μεγάλο Μήλο, θα πάρει το ρίσκο να γυρίσει κοντά στο γυναικάκι του, παλεύοντας να τα ξαναβρεί μαζί της. Μεγάλος Μύλος!

Με την έννοια πως τέτοια μπερδέματα, συναισθηματικά αλλά και πρακτικά, μονάχα ως παραμυθάκι φιλμικό μπορεί κανείς να τα προσεγγίσει, εφόσον στερούνται της παραμικρής σοβαρότητος και αληθοφάνειας. Πόσοι αλήθεια θα ήταν εκείνοι που θα μοίραζαν αφειδώς θαλπωρή σε τρεις μπατίρηδες, προφανώς άνεργους, πιτσιρίκους αγνώστους, έτσι, με αφορμή την αγάπη τους προς το είδωλο της οικογένειας? Πόσοι δε, θα εμπιστεύονταν και τα παιδιά τους σε αυτούς, που μέχρι προχθές, για να μην πω χθες, ούτε την ύπαρξή τους δεν γνώριζαν? Για να μην γυρίσω πάλι πίσω στην αρχή και να σκεφτώ πόσοι θα διέλυαν το σπιτικό τους, χωρίς να του δώσουν ακόμη μια ευκαιρία, ταξιδεύοντας καμιά δεκαριά χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά από το ex έτερο ήμισυ, χωρίς να υπάρχει καταδικαστική αιτία, αφού η αφήγηση ουδέποτε μα την διασαφηνίζει. Η θυγατέρα της αξιόλογης εκπροσώπου του genre, από την εποχή των The Parent Trap, Somethngs Gotta Give, The Holiday, Its Complicated και The Intern, Nancy Meyers, Hallie Shyer, στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο, δεν παίρνει καλό βαθμό, βαδίζοντας επακριβώς πάνω στα ίχνη της μαμάς. Χαλαρότητα θεματική, που εστιάζει σε σημαντικά κοινωνικά ζητήματα, πλήρως επιδερμικά και επίπεδα, μην τυχόν και στενοχωρηθεί ο θεατής, που εδώ έχει έρθει για να χαμογελάσει κομματάκι με τις περιπέτειες της ξανθιάς μεγαλοκοπέλας κι όχι να προβληματιστεί ξανάμανά για τις αδειανές τσέπες και την αυριανή αβεβαιότητα.

Σε αυτό λοιπόν το μοτίβο που τα πάντα έχουν μια ουτοπικά παραμυθένια υφή, η πάλαι ποτέ Legally Blonde και μην ξεχνιόμαστε οσκαρικά εστεμμένη Reese Witherspoon, επανέρχεται τρόπον τινά στην περσόνα που την έκανε διάσημη, φορώντας το ίδιο ντύμα με τότε, αλλά και με δυο δεκαετίες προστιθέμενες στην πλάτη. Ταλέντο διαθέτει η χαμογελαστή μπουμπού, ατζέντη μάλλον όχι όμως, αφού μια ντουζίνα έτη μετά το τζακ ποτ του Walk The Line δεν έχει πιάσει ακόμα αντίστοιχα υψηλά στάνταρντς στις ερμηνείες της. Κάτι που όπως είναι αντιληπτό, δεν συμβαίνει ούτε εδώ, όπου μπορεί να κυκλώνεται από ένα τρίγωνο ανερχόμενων ζεν γουάναμπι πρεμιέ (Wolff, Rudnitsky, Alexander), έναν ικανό Βρετανό ηθοποιό που πλέον παίζει όπου νάναι (Sheen) και μια από τις πιο εκρηκτικά σέξι παρουσίες που έχει γνωρίσει ο σινεμάς, εννοείται στην ηλικιωμένη της φόρμα (Bergen), μα που δεν παίρνει από το σενάριο την σκυτάλη για να βγάλει στο εκράν ψυχή και δύναμη. Κυκλώνεται είπα? Αυτός είναι ο στόχος όπως φαίνεται της γυναίκας, να γίνει το κέντρο των πάντων, εξού και το φινάλε του Home Again, ουδέτερο, απίθανο και απαθές, φτιάχτηκε με σκοπό να αφήσει ικανοποιημένη μόνο εκείνη. Και απολύτως κανέναν άλλο!

«Άραγε θα μας ξεχάσουν;»

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους»

Αυτή είναι η 12η μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του Παντελή Βούλγαρη, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενή του, τη «Μικρά Αγγλία» (2013). Όπως είπε αστειευόμενος μετά την πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας στη Θεσσαλονίκη, έχει ασχοληθεί στις ταινίες του με τα θέματα: Εθνική Αντίσταση, Εμφύλιος, Δικτατορία, αλλά... με ανάποδη χρονολογικά σειρά! Πρώτα λοιπόν Δικτατορία και Εξορία στη Μακρόνησο («Χάππυ Νταίη», 1976), μετά από Εμφύλιο μέχρι και μετά την Δικτατορία («Πέτρινα χρόνια», 1985), μετά Εμφύλιος («Ψυχή βαθιά» 2009) και τώρα ήρθε η σειρά της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης κατά των Ναζί! Και σε αυτήν συμμετέχει όλη η οικογένεια Βούλγαρη! Ο Παντελής Βούλγαρης σκηνοθετεί και συνυπογράφει το σενάριο μαζί με τη σύζυγό του, την Ιωάννα Καρυστιάνη, ο γιος τους, Αλέξανδρος, a.k.a. The Boy υπογράφει τη μουσική της ταινίας, ενώ η Κωνσταντίνα ήταν υπεύθυνη του κάστινγκ στην Κρήτη και εμφανίζεται αν δεν κάνω λάθος σε μια σκηνή ως κρατούμενη στις γυναικείες φυλακές.

Στην ταινία Το Τελευταίο Σημείωμα μερικοί ηθοποιοί ταυτίζονται με πραγματικά ιστορικά γεγονότα, άλλοι όχι, υπηρετούν χαρακτήρες που επινοεί η μυθοπλασία για να φωτίσει προσωπικές ανθρώπινες στιγμές και να τις εντάξει στην δραματική συλλογική συνθήκη. Ανάμεσα στα ιστορικά πρόσωπα, πέρα από τον Ναπολέωντα Σουκατζίδη και τη μνηστή του, Χαρά Λιουδάκη, περιγράφονται ο Διοικητής Καρλ Φίσερ, ο άγριος Κόβατς, ο 18χρονος Νίκος Γλέζος, αδελφός του Μανώλη, που εκτελέστηκε στις 10 Μαΐου του 1944, ο Χανιώτης γεωπόνος Νίκος Μαριακάκης και μερικοί ακόμη με μικρότερη παρουσία. Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στις Φυλακές Ιτζεδίν και σε επιλεγμένες τοποθεσίες της Κρήτης.

Η υπόθεση: Ο 34χρονος κομουνιστής, Ναπολέων Σουκατζίδης, Κρητικός μικρασιατικής καταγωγής, βρίσκεται σε... τουρνέ, κρατούμενος σε εξορίες και φυλακές από το 1936. Την άνοιξη του 1944 είναι εγκατεστημένος στη φυλακή, στο Χαϊδάρι, όπου εκτελεί χρέη διερμηνέα (μιας που γνωρίζει καλά γερμανικά) για τον διοικητή του στρατοπέδου, Καρλ Φίσερ. Και γίνεται συχνά – πυκνά αυτόπτης μάρτυρας της ναζιστικής αγριότητας, μιας που πολλοί αγωνιστές ανακρίνονται και βασανίζονται μπροστά του, με τον ίδιο να μην μπορεί να βοηθήσει. Αντέχει, γιατί έτσι τον έχει ατσαλώσει η ιδεολογία του. Αντέχει, γιατί τέτοια μαθήματα ζωής έχει πάρει από τον πατέρα του. Αντέχει, επειδή ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον με την μνηστή του, τη Χαρά Λιουδάκη, με την οποία έχει ελάχιστες συναντήσεις όλα αυτά τα χρόνια.

Ενώ οι Ναζί ηττώνται παντού, τη μοίρα του Σουκατζίδη θα σφραγίσει ένα γεγονός: η εκτέλεση του Στρατιωτικού Διοικητή Λακωνίας, Κρες, και τριών Γερμανών της συνοδείας του, σε χαράδρα της περιοχής των Μολάων, μετά από ενέδρα μελών της ελληνικής αντίστασης. Τα αντίποινα είναι: εκτέλεση 50 Ελλήνων για κάθε έναν νεκρό Γερμανό. 200 Έλληνες προς εκτέλεση για τέσσερις Ναζί. Ο Σουκατζίδης είναι στη λίστα. Όπως και 199 σύντροφοί του από τις φυλακές του Χαϊδαρίου...

Η άποψή μας: Απ' όπου και να την πιάσεις, αυτή είναι μια εξαιρετική ελληνική ταινία! Μια ταινία καλογυρισμένη, με υψηλά στάνταρ παραγωγής, με προσεγμένη την κάθε της λεπτομέρεια, που γυρίστηκε για να αρέσει στον πολύ κόσμο, να συγκινήσει και να συζητηθεί. Ο Παντελής Βούλγαρης αφήνει πίσω του τον «εθνική συμφιλίωση» χυλό του «Ψυχή βαθιά» (θα θυμάστε τον Θανάση Βέγγο να αναρωτιέται: «Έλληνας να σκοτώνει Έλληνα;»). Ναι, τότε ήταν 2009 και ίσως να χρειαζόμασταν ως λαός κάτι τέτοιο ως γενικότερο «πρόσταγμα». Τώρα όμως, εν έτει 2017, οι μάσκες έχουν πέσει. Κι αφού οι ελπίδες πολλών πως τα πράγματα θα άλλαζαν, διαψεύστηκαν με εκκωφαντικό θόρυβο, η ταινία έρχεται με απίστευτο timing για να βάλει μερικά πράγματα στη θέση τους. Κυρίως αυτό: οι 200 που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 από τους Ναζί, δεν ήταν γενικώς αγωνιστές, Έλληνες, πατριώτες κτλ. Οι 200 ήταν αγωνιστές, Έλληνες, πατριώτες Κομουνιστές!

Δεν το διαλαλεί αυτό ο Βούλγαρης, εξάλλου δεν κάνει μια στρατευμένη ταινία με χρήματα από το ΚΚΕ και τον Περισσό, έλεος κάπου, μεγάλος χορηγός είναι η... Cosmote! Αλλά δεν αποκρύπτει και το γεγονός, δεν παραχαράζει την ιστορική αλήθεια, δεν γίνεται... γλυκούλης για να αρέσει στους πάντες. Όχι. Λέει την αλήθεια. Και καταφέρνει παρ' όλα αυτά (ή εξαιτίας αυτού!) να αρέσει η ταινία στους πάντες! Θέλω να πω, η ταινία θα οδηγήσει στο κλάμα ακόμα και τον πιο σκληροτράχηλο δεξιό! Αυτοί που θα έχουν πρόβλημα με την ταινία θα είναι εννοείται οι ακροδεξιοί, οι νεοφιλελέδες και μπόλικοι Συριζαίοι – εκείνη η κίνηση κατάθεσης λίγων λουλουδιών την επαύριο της νίκης της 25ης Ιανουαρίου του 2015 είχε μεγάλο συμβολικό χαρακτήρα – αλλά όπως αποδείχτηκε είχε μόνο αυτό και τίποτε άλλο, οπότε οι ενοχές είναι μπόλικες...

Οι κρατούμενοι στις φυλακές είναι κομουνιστές, είναι φως φανάρι πως το Κόμμα έχει αποφασίσει να είναι ο Ναπολέοντας διερμηνέας, για να μαθαίνει νέα « από μέσα» και στη σκηνή της εκτέλεσης, ο γηραιός σύντροφος αναφωνεί «κομουνιστής ως το θάνατο». Αυτά, για να ξεμπερδεύουμε με την ενδεχόμενη γκρίνια. Τώρα, εννοείται πως πολλά πράγματα στην ταινία είναι προϊόν μυθοπλασίας. Κυρίως σε επίπεδο διαλόγων ή προσώπων. Όταν γυρίζεις μια ταινία που απευθύνεται σε πολύ κόσμο, μια ταινία μυθοπλασίας, να μην το ξεχνάμε αυτό, απομακρύνεσαι από το ντοκιμαντέρ. Απομακρύνεσαι από την υποχρέωση του «έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα». Κι αφού ξεμπερδέψαμε κι αυτό, προχωράμε στο παρασύνθημα.

Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το πως χτίζεται ο χαρακτήρας του Σουκατζίδη. Το πως αντιμετωπίζει τα πράγματα. Το πόσο ως παρουσία δηλώνει ταυτόχρονα και αντίσταση και αγώνα! Καθόλου υποταγή! Κι ας βρίσκεται υπό τις διαταγές του αξιωματικού των SS. Που επίσης σκιαγραφείται ως τριών διαστάσεων άνθρωπος. Έχει μεγάλη σημασία ο «κακός» μιας ταινίας να περιγράφεται ως άνθρωπος. Πχ, ο Ναζί που έπαιζε ο Ralph Fiennes στη «Λίστα του Σίντλερ» ήταν μονοδιάστατος. Ήταν ένα τέρας, τελεία και παύλα. Εδώ, ο Καρλ Φίσερ, σκιαγραφείται ως ιδεολόγος Ναζί, που είναι εννοείται γουρούνι, που δίνει εντολές για εκτελέσεις, που ξυλοκοπά γυναίκα, που δίνει μέχρι και χαριστικές βολές αλλά, να, το χέρι του τρέμει όταν το κάνει. Είναι σίγουρα γοητευμένος από τον Σουκατζίδη. Είναι σίγουρα γοητευμένος από την Ελλάδα. Κάνει δεύτερες σκέψεις. Θεωρεί ότι είναι υπερβολική η τιμωρία του 50 Έλληνες προς εκτέλεση έναντι ενός δολοφονημένου Γερμανού. Σπάζει.

Όπως δήλωσε η Καρυστιάνη, υπάρχουν μαρτυρίες πως έκλαιγε κιόλας μετά από βίαια ξεσπάσματα. Δεν ωραιοποιείται, προς Θεού, δεν τον γυαλίζουν οι δημιουργοί – απλά δεν είναι μονοδιάστατος: παρουσιάζεται ως άνθρωπος με σάρκα και οστά. Όπως και οι αγωνιστές, οι προς εκτέλεση. Μπορεί να γλεντούν το βράδυ πριν την εκτέλεση (εξαιρετική σκηνή, ιδίως όταν χορεύεται ο Πυρρίχιος, εντάξει, το κλάμα πάει σύννεφο) αλλά δεν σημαίνει ότι δεν φοβούνται. Δεν σημαίνει ότι είναι ρομπότ. «Θέλω να ζήσω» λέει ένας από τους κρατουμένους, και νιώθεις το βάρος της κάθε λέξης του, το βάρος του νοήματος. Κι όμως, ένας έχει το θάρρος και τα κάκαλα να χτενιστεί μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, να πετάξει τη χτένα του στους Ναζί και να φωνάξει «ελάτε να μου χτενίσετε τα αρχίδια»!

Για το μόνο που έχω (μικρές, ελάχιστες) αντιρρήσεις είναι η υπερδραματοποίηση κάποιων σκηνών. Ο σκηνοθέτης ξέρει να χρησιμοποιεί όλα τα κόλπα στη φαρέτρα του για να μας κάνει να συγκινηθούμε, να κλάψουμε με μαύρο δάκρυ, και τα χρησιμοποιεί. Slow motion, επαναλαμβανόμενες σκηνές, χρήση της (εξαιρετικής) μουσικής, όλα βρίσκονται στην υπηρεσία του. Και δεν γλυτώνει κανείς! Οι σκηνές των εκτελέσεων προσωπικά μου θύμισαν κάτι από τα σπαγγέτι γουέστερν του Leone – και το αναφέρω αυτό ως κάτι απόλυτα θετικό, έτσι; Όλοι οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί – Έλληνες και ξένοι – δόθηκε τρομερή προσοχή στη λεπτομέρεια και το τελικό αποτέλεσμα δικαιώνει τους δημιουργούς και σίγουρα δεν λερώνει το ονόματα των αγωνιστών: και τα 200 εμφανίζονται στο τέλος της ταινίας. Και ο κόσμος θα συρρεύσει να δει την ταινία κατά χιλιάδες. Και το αξίζει.

Κάτι τελευταίο όμως: μέσα στις πολλές σκέψεις που μου γέννησε η ταινία ήταν μια πολύ ηττοπαθής του στυλ «κοίτα τι γενναίοι, τι λιτοί, τι αρχοντικοί άντρες, τι ήρωες υπήρχαν τότε - σήμερα, σκατά». Μετά όμως σκέφτηκα πως πάντα θα υπάρχουν τουλάχιστον 200 κομουνιστές για να στηθούν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα αγωνιζόμενοι για τις ιδέες τους και για έναν καλύτερο κόσμο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Tanweer

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η εκδίκηση είναι γένους θηλυκού!

Αυτή είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας που σκηνοθετεί ο Luis Prieto. Η ταινία Απαγωγή (Kidnap) ήταν να βγει στις αμερικάνικες αίθουσες στις 9 Οκτωβρίου του 2015. Άλλαξε όμως πέντε φορές η ημερομηνία εξόδου, μιας που το στούντιο που την παρήγαγε οδηγήθηκε σε χρεοκοπία! Εντέλει στις ΗΠΑ βγήκε στις 4 Αυγούστου του 2017.

Η ταινία κόστισε 21 εκατομμύρια δολάρια για να γυριστεί και οι εισπράξεις της στις ΗΠΑ έφτασαν τα 30,5 εκατομμύρια δολάρια!

Η υπόθεση: Μία μέρα στο πάρκο, σαν όλες τις άλλες, μετατρέπεται σε εφιάλτη για την διαζευγμένη σερβιτόρα Κάρλα, όταν αντιλαμβάνεται ότι άγνωστοι αρπάζουν τον 6χρονό γιο της, Φράνκι, τον πετάνε στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου και απομακρύνονται από το χώρο με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το αυτοκίνητο δεν έχει πινακίδες κυκλοφορίας και η Κάρλα δεν έχει κινητό για να καλέσει την αστυνομία. Της μένει μόνο μια επιλογή αν δεν θέλει να χάσει τον παιδί της για πάντα: να καταδιώξει η ίδια το άγνωστο αυτοκίνητο. Κι αυτό κάνει. Θα καταφέρει να κρατήσει ξανά τον Φράνκι στην αγκαλιά της;

Η άποψή μας: Αυτή είναι μια από εκείνες τις ταινίες που τις παρακολουθείς και δεν πιστεύεις τα μάτια σου! Τη βλέπεις και αναρωτιέσαι: «μα είναι δυνατόν»; «Πώς μπόρεσαν και γύρισαν τέτοιο πράγμα»; «Ποιος διαβολικός εγκέφαλος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά»; Ή το καλύτερο «εντάξει, μας τρολάρουν, έτσι;». Ξεκινάει η ταινία κι έχουμε τη σκηνή στο εστιατόριο, στο diner εν πάση περιπτώσει. Αν αντέξει κανείς και δει ολόκληρη την ταινία, αυτή η σκηνή μοιάζει εντελώς... τσόντα! Σαν να ήθελαν να αυξήσουν απλά τη διάρκεια του φιλμ! Είναι το ίδιο σπαστική με το υπόλοιπο φιλμ αλλά δεν κολλάει με τίποτα με το υπόλοιπο. Θα μπορούσε να είναι μια ξεχωριστή μικρού μήκους ταινία αυτή. Με τίτλο «τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες» - απλά, στον τίτλο, αντί για χορεύτριες βάλτε τη λέξη σερβιτόρες.

Η μάνα Κάρλα να προσπαθεί μόνη της να τα φέρει βόλτα, ο υιός να ζωγραφίζει και να λέει «πότε θα φύγουμε μάνα;» και οι πελάτες να έχουν βαλθεί ποιος είναι ο πιο αγενής, σπαστικός, αντικοινωνικός. Ιδίως ο ξανθιά που χαλιέται, δηλαδή, τζίζας! Γιατί μας βάζει τη σκηνή αυτήν ο σκηνοθέτης; Για να μας δείξει πόσο δυναμική είναι η Κάρλα; Για να μας δείξει πόσο σκληρά εργάζεται για το παιδί της; Για να μας δείξει πόσο ευγενική είναι αλλά πως όταν οι πελάτες παραφέρονται μπορεί να τους... πληρώσει με το ίδιο νόμισμα; Κανείς δεν ξέρει! Βάζω στοίχημα πάντως πως η σκηνή γυρίστηκε άλλη εποχή από την υπόλοιπη ταινία! Αφού, παρά το σπαστικόν του πράγματος, αντέχεις και τη βλέπεις!

Και η Halle Berry είναι υποφερτή. Όμως... Όμως... Το πραγματικό βασανιστήριο ξεκινάει στο πάρκο. Τόσο καλή μητέρα με τόσο ανεπτυγμένο μητρικό ένστικτο, αφήνει τον 6χρονο μόνο... σφυρίζοντας, για να μιλήσει στο κινητό! Χελόου!!! Και μετά, μας πιάνει η κατηφόρα. Ρωτάει από εδώ, ρωτάει από εκεί η Κάρλα, τίποτα, χαμένος ο Φράνκι! Ξανά αλαφιασμένη, ψάχνει εδώ, ψάχνει εκεί, τελικά τον εντοπίζει να τον βάζουν σε ένα αμάξι! Αυτό ήταν! Αρχίζει το ανθρωποκυνηγητό του αιώνα! Μην σας πω της δεκαετίας, ίσως και της χρονιάς, μπορεί και της βδομάδας! Μπροστά οι απαγωγείς, πίσω η Κάρλα, μπροστά οι απαγωγείς, πίσω η Κάρλα, που έχει κι ένα SUV κόκκινο – μάλλον στην Αμερική οι σερβιτόρες παίρνουν καλά φιλοδωρήματα, δεν εξηγείται αλλιώς! Κι επειδή κυνηγάει κι επειδή δεν έχει κινητό (της έπεσε στην αρχή της καταδίωξης και δεν ήθελε να χάσει χρόνο για να το μαζέψει – λογικό αυτό), για να μην βαριόμαστε εμείς οι θεατές, η Κάρλα μιλάει... από μόνη της! Λέει τις σκέψεις της, προβλέπει τις κινήσεις των απαγωγέων και λέει τρεις και λίγο «God» και «Frankie» - δεν ξέρω ποιο λέει πιο πολλές φορές! Oh God μάλλον καλύτερα!

Και να, να χτυπάει το τιμόνι απογοητευμένη και δώστου να πατάει γκάζι, να βλέπουμε το πόδι της να πατάει το γκάζι, να βλέπουν το καντράν να πηγαίνει από το μηδέν στα 60 μίλια την ώρα ξανά και ξανά και ξανά. Και πως σταματάς κάποιον που έχει το παιδί σου μέσα σε ένα αυτοκίνητο; Κι αυτοί οι Χριστιανοί (μάλλον...) γιατί δεν πήραν ένα πιο γρήγορο αμάξι; Όλο να τους βρίσκει η Κάρλα; Δηλαδή, τζίζας (τον ξαναανέφερα τον τζίζας προηγουμένως επί ματαίω – τι φταίει κι αυτός;). Άθλια σκηνοθεσία, χάλια μοντάζ, απαράδεκτο σενάριο (τι; - ναι, αυτό λέγεται σενάριο και κάποιος πληρώθηκε για να το γράψει!) και μια Halle Berry, που αντί να πάει να κρυφτεί βγήκε και είπε πως χάρηκε που υποδύθηκε μια αφροαμερικανή ηρωίδα!!!

Και λες, εντάξει, οι ηθοποιοί όντως είναι χαζά παιδιά, που δεν έχουν συναίσθηση και που αν τύχουν σε καλό σκηνοθέτη, μπορεί να κερδίσουν μέχρι και Όσκαρ (!!!) κι αν τύχουν σε κακό σκηνοθέτη, δεν τους σώζει τίποτε! Και που λέτε, αυτά. Ρίχνει και μια ατάκα αλά Bruce Willis στα «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» κι έρχεται και μελώνει το γλυκό: «you kidnapped the wrong kid»! Ωραίο μήνυμα εναντίον του εντελώς αληθινού και υπαρκτού και καθόλου για γέλια προβλήματος των απαγωγών.

Δείτε την ταινία μόνο αν πάσχετε από βαθιά κατάθλιψη: θα σκάσετε στα γέλια! Εγγυημένα!

Στην αυγή της Αραβικής άνοιξης. Ο Tarik Saleh είναι ένας αιγυπτιακής καταγωγής γεννημένος στην Σουηδία σκηνοθέτης, που ήδη έχει δώσει δείγματα γραφής μέσα από τις ταινίες του Tommy, ένα θρίλερ με τους Moa Gammel, Ola Rapace και Lykke Li και Metropia ένα animation με τις φωνές των Vincent Gallo, Juliette Lewis και Stellan Skarsgard, που το 2009 πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας. Το Κάιρο Εμπιστευτικό (The Nile Hilton Incident) που είναι βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά, αναβιώνει το είδος του αστυνομικού νουάρ, στημένο χρονικά τις ημέρες που έγραψαν ιστορία, για τον πολύπαθο τόπο των Φαραώ. Λίγες εβδομάδες πριν την Αιγυπτιακή Επανάσταση, ο Νορέντιν, αξιωματικός της διεφθαρμένης αστυνομίας του Καίρου, ερευνά το θάνατο μιας νεαρής τραγουδίστριας. Αυτό που αρχικά έμοιαζε με έγκλημα πάθους, φτάνει σε διαπλοκή μέχρι την ελίτ της εξουσίας. Ο Νορέντιν θα σπάσει τους κανόνες για να αποδοθεί δικαιοσύνη, θα έρθει σε σύγκρουση όχι μόνο με το σύστημα αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο κρατά ο Σουηδός ηθοποιός Fares Fares, που ήδη έχει δοκιμάσει την τύχη του και σε παραγωγές από την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Το καστ συμπληρώνουν και οι Ger Duany, Slimane Dazi,
Mohamed Yousry.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Οκτωβρίου 2017 από την Seven Films!