Movies Ltd

Είμαι υγιής, είμαι δυνατή, έχω τον έλεγχο! Έχοντας πραγματοποιήσει την επίσημη πρεμιέρα της στο περασμένο Φεστιβάλ κινηματογράφου του Sundance, η ταινία με τον τίτλο To The Bone, αποτελεί το μεγάλο μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο του δημιουργού του τηλεοπτικού Buffy The Vampire Slayer, Marti Noxon. Το φιλμ αφηγείται την δραματική ιστορία μιας νεαρής και γεμάτης όνειρα κοπέλας, που θα νιώσει τα πάντα να καταστρέφονται γύρω της, καθώς θα πέσει θύμα της ανορεξίας και σταδιακά μετατρέπεται από κανονική γυναίκα, σε ένα φάντασμα του εαυτού της. Αφού εισαχθεί σε κλινική για να αντιμετωπίσει το τεράστιο πρόβλημα που έχει γεννηθεί στο μυαλό της, θα έρθει σε επαφή και με άλλες συνομήλικες της που αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστροφικές εμμονές. Με στόχο να κεντρίσει το ενδιαφέρον του young adult κοινού, που αν κρίνουμε από την συμπεριφορά ανάλογων περιπτώσεων στα box office, νοιάζεται για τέτοιου είδους δράματα, το συνδρομητικό κανάλι Netflix, μόλις έριξε στην κυκλοφορία το τρέιλερ του έργου, που θα κάνει την έξοδο του στους δέκτες του, στις 14 Ιουλίου 2017. Με την ελπίδα όλα όσα εξιστορεί να λειτουργήσουν διδακτικά για όλες τις νεαρές κοπέλες που βιώνουν την ίδια ακριβώς κόλαση.

Η αγαπημένη του νεανικού κοινού Lily Collins, αφού έχει περάσει από τις εικόνες των Mirror, Mirror, Stuck In Love, The English Teacher, Love, Rosie, εδώ επιχειρεί μια πολύ πιο δραματική στροφή στην καριέρα της, αλλάζοντας εμφανώς την όψη της προς το πιο αδύνατο, για τις ανάγκες του ρόλου. Μαζί της από τα καρέ του έργου παρελαύνουν και οι Carrie Preston, Alanna Ubach, Liana Liberato, μα και ο πολύς Keanu Reeves.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί!

Άλλαξε την ιστορία της Αμερικής! Βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά, που έλαβαν χώρα σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την αμερικάνικη κοινωνία είναι η καινούργια βιογραφική ταινία του Reginald Hudlin (προηγούμενες δικές του υπήρξαν επίσης οι Ladies Man και House Party) με τον τίτλο Marshall, που είναι αφιερωμένη στην ζωή του Θέργκουντ Μάρσαλ, του πρώτου Αφροαμερικάνου που πήρε δικαστική έδρα, στα υψηλότερα κλιμάκια της νομικής ιεραρχίας της χώρας. Η παραγωγή που παρακολουθεί περίπου δύο δεκαετίες από την πορεία του ξεχωριστού νομικού, από τις φτωχικές γειτονιές που μεγάλωσε, μέχρι την στιγμή της πλήρους καταξίωσης του, αναμένεται να αποτελέσει μια από τις ξεχωριστές πρεμιέρες του επερχόμενου φεστιβάλ κινηματογράφου του Τορόντο, όπου αναμένεται να πραγματοποιήσει την επίσημη πρεμιέρα της. Δείγμα πρώτο από όσα θα δούμε στις 13 Οκτωβρίου όταν το φιλμ θα κάνει και την επίσημη πρώτη του για το κοινό, από την Open Road Films, παίρνουμε από το έξοχα στημένο τρέιλερ, που αναπαριστά πλήρως την εικόνα της εποχής, όπου οι διωγμοί ενάντια στους έγχρωμους βρίσκονταν στην κορύφωση τους.

Έχοντας ήδη υποδυθεί δύο σημαντικές προσωπικότητες σε αντίστοιχα biopics, τον Τζάκι Ρόμπινσον στο 42 και τον Τζέιμς Μπράουν στο Get On Up, ο ταλαντούχος Chadwick Boseman, επιστρέφει σε έναν ακόμη ρόλο πρόκληση. Έχοντας στο πλευρό του, έξοχους ρολίστες, όπως τον Josh Gad, που υποδύεται τον στενό του και άπειρο συνεργάτη Σαμ Φρίντμαν και τους Sterling Brown και Kate Hudson, που αντιστοίχως ερμηνεύουν τον μαύρο οδηγό και την ρατσιστικών αντιλήψεων εργοδότρια του, που τον κατηγορεί αναίτια για σεξουαλική παρενόχληση και απόπειρα ανθρωποκτονίας.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί!

του zerVo (@moviesltd)

Εκτός από την ανάλαφρη κομεντί, είδος που οι καλοί μας Φραντσέζοι τα τελευταία χρόνια επιδίδονται μετά μανίας, γεγονός που αντιλαμβανόμαστε κι εμείς ως θεατές τα καλοκαίρια, όταν τα ξέσκεπα θέατρα μας κατακλύζονται από ντουζίνες φρανκοφόν γλαφυροτήτων, υπάρχει ακόμη ένα ειδικό genre που η μεγαλύτερη φιλμική βιομηχανία της Ευρώπης έχει κάνει ιδιαίτερο φόκους. Πρόκειται τον τομέα του νεανικού δράματος, με πρωταγωνιστές εφήβους, οι οποίοι εκτός από τα δεδομένα ζόρια της δύσκολης ηλικίας τους, καλούνται να αντιμετωπίσουν και έντονα κοινωνικά ζητήματα, που έχει προκαλέσει η αβάσταχτη οικονομική ύφεση που μαστίζει ολάκερη την Γηραιά Ήπειρο. Η προσέγγιση των Γάλλων δημιουργών σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον θέμα, επιτυγχάνεται με δύο διαφορετικές τεχνοτροπίες. Την πιο αγριεμένη και εξτρεμιστική, την μοντέρνα διαδοχή ας πούμε του πρωτοπόρου La Haine και μια άλλη πιο ήπια, όχι τόσο των άκρων, που στις σελίδες της παρεμβαίνουν πολλές φορές και στοιχεία χιουμοριστικά, που στοχεύουν να μετριάσουν τις εντάσεις. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκει η ταινία La Coeur En Braille, μια αξιόλογη πρόταση, από έναν δημιουργό μάλιστα, όχι παιδαρέλι, αλλά 65 μετρημένων Μαΐων παρακαλώ...

Η Μαρί αναμφίβολα η καλύτερη μαθήτρια της γυμνασιακής τάξης, αφού φροντίζει πάντοτε να είναι επιμελής και διαβασμένη, έχοντας πάρει ανάλογες αρχές από τους εύπορους, πλην υπερπροστατευτικούς της γονιούς. Πέρα από τα πρωτεία στην αίθουσα, η δεκαπεντάχρονη διαπρέπει και ως μουσικός, με το μεγάλο όνειρο της ζωής να είναι κάποια στιγμή να καταφέρει να ακολουθήσει καριέρα λαμπρή παίζοντας τσέλο. Ατυχώς για την μικρούλα, η μοίρα θα της παίξει ένα άτιμο παιχνίδι, καθώς θα αρχίσει να χάνει με γοργούς ρυθμούς την όραση της, πάθηση που θα παλέψει να αποκρύψει από την οικογένεια της, δίχως όμως επιτυχία. Όχι τόσο γιατί η νεαρή ψυχή της τρέμει την στιγμή που θα βυθιστεί, όπως φαίνεται, για πάντα στο σκοτάδι, αλλά διότι ο αυστηρός κι αυταρχικός πατέρας της θα θελήσει να την μετεγγράψει από το σχολείο που φοιτά, σε άλλο, για παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Αντιλαμβανόμενη η Μαρί πως κάτι τέτοιο θα της κοστίσει μια για πάντα την ενασχόληση της με το λατρεμένο της έγχορδο, θα παλέψει όσο περνά από το χέρι της με την θολούρα της όρασης της, ώστε να βγει όπως όπως η σχολική χρονιά και να δώσει τις απαιτούμενες εξετάσεις στο ωδείο, στοχεύοντας να αναδείξει το ταλέντο της. Απόφαση ατομική που προϋποθέτει δύναμη και κουράγιο, στοιχεία που το κοριτσάκι εντελώς απρόσμενα και αναπάντεχα θα βρει στην γενναία ψυχή του Βικτόρ, ενός φτωχού ορφανού, όχι ιδιαίτερα ευφυή και διαβαστερού, που από καιρό επιζητούσε την συντροφιά της και τώρα πλέον του δίνεται η ευκαιρία, όχι μόνο να βρίσκεται διαρκώς κοντά της, αλλά και να την προστατεύει από οτιδήποτε πιθανόν, θα αποκαλύψει το καλά κρυμμένο μυστικό της.

Όπως είναι πανεύκολα αντιληπτό η γαλλόφωνη, όχι ιδιαίτερα ακριβή, ως γυρισμένη με λιγοστό καστ και σε περιορισμένους χώρους, ταινία, ξεχειλίζει από ευαισθησία και τρυφερότητα. Δεδομένα που πηγάζουν από την, περισσότερο προς το αθώα παιδική, παρά στο παθιασμένη προενήλικη, σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο νέους, που έχουν μεγαλώσει σε διαφορετικούς κόσμους. Από το κορίτσι δεν λείπει σχεδόν τίποτα, η πλούσια έπαυλη που κατοικεί της χαρίζει όλες τις ανέσεις διαβίωσης, το πριγκιπικό δωμάτιο της ποτέ δεν την περιορίζει χωροταξικά, ενώ οι γονιοί της δείχνουν διατεθειμένοι να πραγματοποιήσουν και την παραμικρή υλική επιθυμία της. Προσοχή όμως, αυτό ποτέ δεν την καθιστά κακομαθημένη! Απεναντίας ο μπόμπιρας χειρότερος μαθητής του τμήματος, με βαθμούς που δύσκολα ξεπερνούν το κουλούρι, συμβιώνει με τον μοναχικό πατέρα του, έναν χήρο μηχανικό αυτοκινήτων που τα βγάζει τσίμα πέρα με τα λεφτά, χωρίς το μητρικό χάδι και υποχρεωμένος ο φουκαράς ο ίδιος στον λιγοστό ελεύθερο του χρόνο να μαγειρεύει, να σιδερώνει, να φροντίζει το μικρούλι διαμέρισμα. Αυτός δεν έχει το δικαίωμα να κακομάθει καν...

Αυτά τα δύο συνετά παιδιά στην πορεία θα ενώσουν τις ψυχές τους σε ένα, ανταλλάσσοντας δώρα καρδιάς το ένα προς το άλλο. Εκείνη παλεύοντας με θέληση να μετατρέψει τον λατρεμένο κολλητό της σε επιμελή και όχι φασαριόζο σπουδαστή, εκείνος - σχεδόν μισός στο μπόι της κιόλας - δίνοντας όλο του το είναι, προκειμένου το κορίτσι του να μην πάθει το παραμικρό, να μην στενοχωρηθεί ποτέ, να μην λυγίσει. Όμορφα δομημένη η ιστορία που στήνει ο μόλις τριών ολοκληρωμένων μεγάλου μήκους δημιουργιών, Τυνήσιας προέλευσης Michel Boujenah, γύρω από τα δύο εφηβάκια, που δρώντας αλληλέγγυα φροντίζουν το ένα να καλύψει τις ανάγκες του άλλου. Παρότι όμως η οικογενειακή υπόθεση του πιτσιρικά μοιάζει ρεαλιστικά βγαλμένη από την αβάσταχτη πραγματικότητα της κρίσης, αντίστοιχα εκείνη της μικρής, αναίτια μοιάζει υπερβολική και ανούσια πομπώδης, μιας και είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει κανείς, πως για οποιονδήποτε γονιό, η πρώτη απάντηση στο πρόβλημα υγείας του παιδιού του, θα είναι να το στείλει στο ίδρυμα.

Όπως πάντοτε συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, η απόδοση των ανήλικων πρωταγωνιστών στις απαιτήσεις των ρόλων τους, ορίζει και το βαρόμετρο της καλλιτεχνικής επιτυχίας. Αμφότεροι οι μικρούληδες, η κορασίδα με το ακαταμάχητο χαμόγελο Alix Vaillot και ο μικρός το δέμας μαγκάκος Jean Stan Du Pac, όχι απλώς κερδίζουν τις εντυπώσεις, αλλά σου δίνουν στο τέλος την εντύπωση πως αυτό που υποκρίθηκαν, σαν να το βίωναν και στ αλήθεια. Συνεπώς εξαιρώντας τις δραματουργικές σεναριακές αστοχίες του υπερβολικού πατέρα Charles Berling, οι Καρδιές σε Μπράιγ, όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος, αναφερόμενος στην μέθοδο ανάγνωσης των τυφλών, κερδίζει και την αμέριστη συμπάθεια της πλατείας, που ενδεχόμενα να συγκινηθεί κατάτι παραπάνω προς το φινάλε, που το έργο ολοκληρώνει το αποξαρχής πλάνο του, να εξελιχθεί σε αξιοπρεπές κλωνάρι της La Famille Belier...

του zerVo (@moviesltd)

Δεν χωράει πλέον καμία αμφιβολία, πως οι Γάλλοι οι φίλοι μας, ακολουθώντας την παλιά καλή συνταγή που πρώτοι οι Γιάνκηδες δίδαξαν, οτιδήποτε μπορεί ενδεχομένως να αποτελέσει σημαντική εμπορική επιτυχία στα μέρη τους, θα το τραβήξουν όσο πάει, θα το ξεχειλώσουν, επιζητώντας να τιγκάρουν ακόμη περισσότερο τα ήδη κατάμεστα, κινηματογραφικώς, ταμεία τους. Καλή, κακή, αριστουργηματική ή μέτρια να είναι η ταινία, άπαξ και καβαντζώσει τρία - τέσσερα εκατομμύρια μπιλιέτα στα ντόπια box, θα το αποκτήσει το (ένα τουλάχιστον) σίκουελ της, θέλει δεν θέλει, ώστε πριν κοπάσει ο ντόρος της, να επαναληφθεί πιθανότατα το τζακ ποτ και άπαντες να τρίβουν τα χέρια τους. Κανόνα από τον οποίο δεν διαφεύγει η περίπτωση του Papa Ou Maman, μιας κάκιστης σε εξοργιστικό βαθμό προπέρσινης κομεντί, που σε χρόνο dt απέκτησε αδελφάκι και εννοείται σερβίρεται στις καλοκαιρινές μας αίθουσες για χαλαρό ορντέβρ. Μακρυά. Κι αγαπημένοι...

Από δω το φέρανε από κει το πήγανε, εντέλει ο Βενσάν, επιτυχημένος μαιευτήρας και η Φλοράνς, ικανότατη πολιτικός μηχανικός, τα χώρισαν τα τσανάκια τους. Ο μια φορά κι έναν καιρό ευτυχισμένος, γάμος τους διαλύθηκε, όπως το επεδίωξαν μετά μανίας και πλέον ζουν χωριστά ο ένας από τον άλλο, πιστεύοντας πως οι ολοήμεροι τσακωμοί τους έλαβαν τέλος. Κάτι που εκ των πραγμάτων δεν είναι εφικτό, αφού τα καινούργια τους σπίτια, όπου ο καθείς διαμένει με το καινούργιο του αμόρε, βρίσκονται απέναντι - απέναντι, όχι μόνο στην ίδια γειτονιά, αλλά και στον ίδιο δρόμο, προκειμένου τα παιδάκια τους, να ξεπεράσουν όσο πιο ανώδυνα γίνεται το σοκ του γονικού χωρισμού, έχοντας, πιο κοντά τους δεν γίνεται, τον μπαμπά ή την μαμά, οποιαδήποτε στιγμή τους αναζητήσουν.

Κατάσταση που μοιάζει με ανισόρροπη στα μάτια των συγγενών και των φίλων, που γνωρίζουν το χωρίς ίχνος προσέγγισης, παρελθόν του αντρόγυνου, ειδικά από την στιγμή που με εκείνον συμβιώνει η ομορφούλα και σέξι πιτσιρίκα, Μπενέ και με εκείνην ο γοητευτικός και χαρισματικός Εντουάρ, ένας αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος, χάρη στις χρυσοφόρες επενδύσεις του στο διαδίκτυο. Καινούργιοι δεσμοί, που λογικά, θα ξυπνήσουν την σπίθα της ζήλιας στις καρδιές των πρώην, ώστε να αναζητήσουν ο καθένας από την μεριά του, να βρουν τις τους λείπει και το τσακισμένο στεφάνι τους, το έψαξε και το βρήκε αλλού...

Εκτιμώ πως θα ήταν κομματάκι δύσκολο, έως και ακατόρθωτο, το σίκουελ της γλαφυρών καταστάσεων έμπνευσης του σκηνοθέτη / σεναριογράφου Martin Bourboulon, να είναι υποδεέστερο από τον ορίτζιναλ προκάτοχο του. Εκεί που οι εκνευριστικοί όσο δεν παίρνει παιδιόθεν εραστές, έκαναν ότι περνά από το χέρι τους για να βασανίσουν τα φουκαριάρικα τα παιδάκια τους, που δίχως να φταίνε σε τίποτα, αναγκάστηκαν να βρεθούν στο μέσον του ηλίθιου πεδίου μάχης. Όχι ότι στην συνέχεια αλλάζουν και πάρα πολλά πράγματα, αφού είναι εμφανές σε κάθε κοινή εμφάνιση στο καρέ της Φλο και του Βενς, πως η ερωτική σπίθα μέσα τους παραμένει άκαυστη, η αυτοκαταστροφική τους μανία, ο άκρατος εγωισμός και η ανεξήγητα ανεύθυνη στάση τους, όμως, προκαλεί το αναμεταξύ τους χάος. Τουλάχιστον τα πιτσιρίκια, που έχουν μεγαλώσει στο μεταξύ, δεν παίζουν τον ρόλο του μπαλακιού, σαν την πρώτη φορά, τότε που το θέαμα υπήρξε προκλητικά απωθητικό.

Όχι όμως κι από την άλλη μεριά, πως υπάρχει και κανένα σημείο προσέγγισης, αφού για κάθε βήμα μπροστά, οι τραβάτε με κι ας κλαίω χωρισμένοι, επιχειρούν και μια δεκαριά πίσω, έτσι, μόνο και μόνο για να προβοκάρουν το ex έτερον ήμισυ. Οπότε ούτε ετούτο το δεύτερο μέρος, μπορεί να σταθεί έστω και σαν φάρσα στην θωριά ενός απλώς ορθολογικά σκεπτόμενου θεατή, που πολύ σύντομα θα βαρεθεί με τις επαναλαμβανόμενες ζηλοφθονικές κρίσεις του ντουέτου και θα καρτερεί υπομονετικά να πέσουν οι παντελώς προβλέψιμοι, τίτλοι τέλους. Ακριβή για τα μέτρα της φραντσέζικης κωμωδίας παραγωγή, που εξαντλεί όμως όλο της τον προυπολογισμό στα εξωτερικά ντεκόρ και το αναίτια πολυπληθές καστ, το οποίο συνθέτει μια ομήγυρη πλήρως αδιάφορη και άδεια, πιο κενή και από τις ματαιοδοξίες των ηρώων της.

Που στο πανί ζωγραφίζουν ο βγαλμένος από την Comedie Francaise, φωτογενής Laurent Lafitte και η εκρηκτική ξανθιά μετρ των ερωτικών σκηνών του σύγχρονου τρικολόρ σινεμά (αλλού, όχι εδώ) Marina Fois, σπαταλώντας χωρίς ουσία το γνώριμο ταλέντο τους. Εννοείται πως κι οι δύο τα έχουν καταφέρει στην καριέρα τους, πολύ καλύτερα σε δραματικούς ρόλους, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει πως στερούνται φλέβας κωμικής, αφού ποτέ δεν τους δίνει την ευκαιρία να την αναδείξουν, αυτό το ρυθμικό μεν, αλλά και τόσο ασήμαντο σε ζουμί ταινιάκι, που έχει για θέμα του, την προαιώνια πάλη των φύλων.

του zerVo (@moviesltd)

Είναι λες κι αυτή μια λύση ε? Με τα φουκαριάρικα τα γεροντάκια, που πάλευαν για μια ολόκληρη ζωή στις φάμπρικες και τις οικοδομές, για να αποκτήσουν το δικαίωμα της συνταξιοδότησης, ώστε να έρθουν κάποια στιγμή οι σύγχρονες δυνάμεις κατοχής, να τους τις αποσπάσουν βιαίως, να σηκώνουν πρώτα από όλα τον σταυρό του μαρτυρίου, ποιος αλήθεια θα ήταν εκείνος που θα τα έψεγε, στο ενδεχόμενο της αντίδρασης τους, μέσω της αυτοδικίας? Δύσκολο κι απίθανο, κυρίως λόγω αντοχών, νομίζει κανείς. Μέγα λάθος! Σε μια πιθανή λαϊκή εξέγερση, πρώτα τα τιμημένα γηρατειά κι οι παθιασμένοι νέοι θα στήσουν την παντιέρα, όσο η υποτιθέμενη ενεργή και μάχιμη μέση ηλικία, τρέμει πιότερο μην της στερήσουν το τηλεκοντρόλ, παρά την αξιοπρέπεια...

Φίλοι κολλητοί για περισσότερο από μισό αιώνα, οι τρεις ηλικιωμένοι κολλητοί, ο Τζο, ο Γουίλι και ο Άλμπερτ, χήροι πλέον, περνούν το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας παρέα, στο πάρκο, στο καφέ, στην λέσχη, παίζοντας βόλους και διαβάζοντας εφημερίδες, μαζί με τους υπόλοιπους συνομήλικους της Νεουορκέζικης γειτονιάς. Ρουτίνα που επαναλαμβάνεται χωρίς σοβαρές αποκλίσεις καθημερινά, με μοναδικές εμβόλιμες εκπλήξεις, τις επικοινωνίες που έχουν με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, που κυριολεκτικά λατρεύουν. Ανατροπή στο ξένοιαστο σκηνικό που θα φέρει η απόφαση της εταιρίας που εργάζονταν κάποτε θα εξαγοραστεί και τα συνταξιοδοτικά αποθέματα τους θα εξαφανιστούν, με συνέπεια τα έσοδα τους να μηδενιστούν και έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ όλοι τους τα 70 τους χρόνια, να βρίσκονται μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης.

Οφθαλμόν αντί οφθαλμού θα σκεφτεί ο πιο ευφυής της τριάδας, Τζο και θα ρίξει την απρόσμενη ιδέα του ενώπιον των κομπανιέρων. Οι τράπεζες τους έκλεψαν το μηνιάτικο, από εκείνες θα κλέψουν τα ταμεία για να επιβιώσουν. Κι όχι μόνο αυτοί, αλλά ολόκληρη η ομήγυρη των παλιών συναδέλφων, που άφραγκη αντιλαμβάνεται σαν μοναδική της λύση, την πρόνοια και το συσσίτιο. Οι αρχικές αντιδράσεις του σκεπτικιστή, αλλά και κρυφά ασθενή, Γουίλι, όπως και του πρώην μουσικού που περνά όμορφες ερωτικές στιγμές στην αγκάλη της πεταχτούλα Άννι που εργάζεται στο παρακείμενο μπακάλικο, πανεύκολα θα καμφθούν κι έτσι οι τρεις φίλοι, θα ριχτούν στον σχεδιασμό για το πως θα εισβάλλουν και θα ληστέψουν το αναίσθητο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα. Επικίνδυνη αποστολή για παιδαρέλια, πόσο μάλλον για το τρίο των απόμαχων, που νιώθουν τόσο αδικημένοι από την όλη κατάσταση.

Εδώ καλά καλά δεν πετυχαίνουν να σουλάρουν μια σοκολάτα από το σούπερ μάρκετ όμως, πως θα πετύχουν να εισβάλλουν, κρατώντας όπλα και περίστροφα μέσα στο πολυσύχναστο και απόλυτα ασφαλές μέγαρο? Αν υπάρχει μια άμεση ανάγκη για να εκκινήσουν το πλάνο τους, που σε ένα μήνα και κάτι πρέπει να εκτελεστεί, αυτή είναι η συμβουλή και η καθοδήγηση ενός πεπειραμένου ληστή, που θα τους προπονήσει να κινηθούν με πλήρη ακρίβεια, στήνοντας ταυτόχρονα το ακλόνητο άλλοθι, αν και εφόσον προσεγγίσει τα χνάρια τους η αστυνομία...

Και εκεί ακριβώς είναι που αποκτά γούστο η κεφάτη και ρυθμική στην αφήγηση της, heist movie, που βαδίζει πιστά στα χνάρια των Italian Job και των Oceans, προσοχή όμως, χωρίς το παραμικρό ειδικό εφέ, δίχως πλουμίδια και με την ομάδα να αποτελείται από γέροντες και ουχί πανέτοιμους λοκατζήδες. Περιέργως για το φιλμ που επιμελείται σκηνοθετικά ο (και ηθοποιός) Zach Braff, που είχε πετύχει διάνα στα ανεξάρτητα φεστ με την πρώτη του δημιουργία μεγάλου μήκους Garden State στα 2004 κι έκτοτε χάθηκε, η πιο χαρισματική πράξη του δεν είναι εκείνη που προηγείται της κλοπής, αφού η προετοιμασία διαρκεί μόλις ένα πεντάλεπτο, αλλά αυτή που έπεται αυτής. Είναι οι ώρες εκτόξευσης της αγωνίας που οι αρχές μέσα από βίντεο και αφηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων, θα οδηγηθούν στον δρόμο των γεροντάκων, που τώρα θα κληθούν να αποδείξουν πως έχουν διαπράξει την τέλεια ληστεία. Θα είναι έτσι και οι σχεδόν ογδοντάρηδες θα το πανηγυρίσουν με τις τσέπες τους κατάμεστες ή θα οδηγηθούν σιδεροδέσμιοι στο μπουντρούμι?

Φαντασία είναι και πλάκα αυτού του είδους το σινεμά, οπότε σύμφωνα με όλες τις προηγούμενες πανομοιότυπες φορές, το χάπι εντ επέρχεται υποχρεωτικά, μιας και τίποτα σχεδόν από όσα εξιστορεί (εκτός από τις ληστρικές επιδρομές των τραπεζών προς τους φτωχούς πολίτες απεναντίας) δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην πραγματικότητα. Είναι απολαυστικό πάντως, που τρία ιερά τέρατα της Έβδομης Τέχνης, άπαντες τιμημένοι όχι μόνο με την υπέρτατη Οσκαρική διάκριση, μα κυρίως με την απέραντη αγάπη του κοινού, δίνουν ξεχωριστό κέφι στην παρουσία τους, αποδίδοντας ένα σενάριο - ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του 79 - που τελικά μοιάζει πολύ μικρό για τα τεράστια μέτρα τους. Ο φλεγματικός Βρετανός Michael Caine, ο ήρεμος τιτάνας Morgan Freeman και ο δαιμόνιος, ως αγωνιζόμενος στην φυσική του έδρα το Big Apple, Alan Arkin, αποδίδουν με την άνεση που τους δίνει η ατέρμονη εμπειρία τους, τους ρόλους των τριών ληστών με τα ρευματικά. Συν στην συντροφιά τους, η αιώνια sexy kitten, η Ann-Margret, που παίζει το ταίρι του τελευταίου, αλλά και την γυμνάστρια τους, ενόσω κτίζουν φυσική κατάσταση ενόψει της μεγάλης κλοπής.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν το Going In Style, που στην βάση του στόρι του είναι βγαλμένο, δυστυχώς από την ζωή, είναι ένα ευχάριστο geriatric ταινιάκι, που προστίθεται στην αλυσίδα των εξίσου χαλαρών και υπερηλικιακής φόρμας φιλμς σαν τα Last Vegas, Space Cowboys, Wild Hogs, Bucket List, που οι τρίτης ηλικίας ήρωες τους, πετύχαιναν κατορθώματα ασύμμετρα με τα χρόνια τους. Εύθυμο, με διαρκές και σταθερό τέμπο, δίχως ανατροπές και φιοριτούρες, αλλά με μια τρόικα θρυλικών αστέρων, που σίγουρα με την εξαιρετικά αποτελεσματική χημεία της θα ανταποδώσει στον θεατή την εμπιστοσύνη που έδειξε.

του zerVo (@moviesltd)

Εισαγωγή αναγκαία για όποιον προετοιμάζεται, βάσει τίτλου, για περιπέτεια δράσης που εξελίσσεται στα στενά σοκάκια της πατρίδας του Μάρκο Πόλο και που ευτυχώς η εγχώρια μαρκίζα κάπως βάζει τα πράγματα στην θέση τους για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Καμία Βενετία ιταλιάνικη δεν πρόκειται να δεις, αφού όπως όλα τα όμορφα μέρη στον κόσμο, έτσι κι αυτό έχει αποκτήσει ένα αδελφάκι στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, με το ίδιο ακριβώς όνομα, Venice. Συνοικία δηλαδή του Λος Άντζελες, παραλιακή εννοείται και μάλιστα από τις πιο ακριβές και χλιδάτες, που απέκτησε την ονομασία της, λόγω των αμέτρητων καναλιών που την διασχίζουν, όπως συμβαίνει και στην ορίτζιναλ. Θα μου πεις κανονική Βενετιά στο Once Upon A Time In Venice δεν έχει να κοζάρουμε, για να σου απαντήσω με ερώτημα απορίας, σάμπως έχει ταινία?

Πρώην μπάτσος, που λόγω κάκιστης διαγωγής εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το Σώμα, είναι ο Στιβ Φορντ, που πλέον βγάζει τα προς το ζην, ως ο μοναδικός αδειούχος ντετέκτιβ στα Καλιφορνέζικα παράλια. Ποτέ δεν το βάζει κάτω, όσο δύσκολη αποστολή κι αν έχει να φέρει εις πέρας, ακολουθώντας πάντοτε μονοπάτια εξεζητημένα και ανατρεπτικά, θέτοντας ο ίδιος, με τις εκκεντρικές του μεθόδους, τους κανόνες του παιχνιδιού. Η πιο πρόσφατη δουλειά που θα του ανατεθεί, από τον Εβραίο μεγαλογαιοκτήμονα Λου, θα είναι να εντοπίσει το ποιος πραγματικά κρύβεται πίσω από το σαμποτάζ με γαργαλιστικά γκράφιτι, των ακριβότερων πολυκατοικιών της Βένις, ζωγραφιές που σχεδόν έχουν καταστρέψει το ντιλ του εμπόρου με τους ενδιαφερόμενους αγοραστές.

Το μπέρδεμα για τον ιδιότροπο Στιβ και τον άπειρο στενό του (πολύ θα το ήθελε) συνεργάτη Τζον, θα γίνει ακόμη μεγαλύτερο, όταν στο παιχνίδι θα μπει για τα καλά ο Λατίνος βαρόνος του τοπικού υποκόσμου Σπάυντερ, που για λόγους εκδίκησης, θα του αποσπάσει ότι πιο πολύτιμο διαθέτει: Το λατρεμένο του τεριέ! Και θα του το επιστρέψει αν και εφόσον καταφέρει να λύσει τον δικό του γρίφο, που κρύβεται πίσω από την αρπαγή μιας βαλίτσας τιγκαρισμένης στην κοκαΐνη. Συνεπώς τα προβλήματα για τον ανορθόδοξων κινήσεων ιδιωτικό αστυνομικό, που χρωστάει χρήματα σε όποιον του λέει καλημέρα, πολλαπλασιάζονται και οι πιθανότητες να βρει και πάλι ζωντανό το λατρεμένο του κατοικίδιο, ολοένα και λιγοστεύουν.

Να ομολογήσω πως παρακολουθώντας αυτήν την, ο Θεός να την κάνει, διασκεδαστική περιπέτεια δράσης, πήρα ένα πάρα πολύ καλό μάθημα. Πως είναι δυνατόν να υπάρξει κάτι πολύ χειρότερο από τις σύγχρονες, ανέμπνευστες και εντέλει κάκιστες εμπορκές κωμωδίες του σωρού. Τι δεν μπορείς να πιστέψεις? Και τι ακριβώς πρέπει να δουν τα μάτια σου για να το κατανοήσεις? Για παράδειγμα. Ο ήρωας μας, στα εξήντα βάλε, αλλά με μπογιά που υποτίθεται περνάει ακόμα, έχει ρίξει στο κρεβάτι κούκλα εικοσάχρονη Χαβανεζούλα, ατυχώς όμως την στιγμή του ανεπανόρθωτου, δέχεται την επίθεση της αγριεμένης φαμίλιας της και το σκάει από το παράθυρο, εντελώς ξεβράκωτος! Και αποδρά από το μανιασμένο κυνηγητό των συγγενών, τσιτσίδι στους δρόμους του LA, πάνω σε ένα σκέιτ μπορντ!!!!

Υπό κανονικές συνθήκες σηκώνεσαι από το κάθισμα, ρίχνεις δυο δάκρυα για τα επτά ευρώ που ξόδεψες και αναχωρείς με τα χέρια να συγκρατούν τα μαλλιά, μην τυχόν και εξαφανιστούν κι αυτά και εξελιχθείς τάλε κουάλε με τον πρωταγωνιστή της (έλεος) ταινίας. Ως σινεφίλ (!) όμως δίνεις μισή ευκαιρία, έχοντας την περιέργεια να δεις που πηγαίνει το πράγμα, τι μπορεί να έχει σκαρφιστεί ακόμη η κούτρα του διδύμου των αδελφών Cullen, που κατά το παρελθόν τους έχουν υπογράψει ακόμη μια παρόμοιας υφής σαχλαμαρίτσα, το Cop Out. Οι απαντήσεις που θα πάρεις μιάμιση ώρα κατοπινά και αφού έχουν προηγηθεί ένα σωρό πανζουρλισμικές σεκάνς όπου συμμετέχουν όλες οι φυλές της γης, μαύροι, λευκοί, σικάνοι, μεχικάνοι, χοντροί καταθλιπτικοί κολλητοί, νυμφομανείς μπεμπέκες, διεμφυλικοί μπρατσαράδες και λευκορώσοι τοκογλύφοι, θα σε κάνουν να σκύψεις το κεφάλι από απόγνωση. Πιθανότατα και ντροπή, που μια φορά και έναν καιρό, ετούτο τον τυπά που πρωταγωνιστή, τον είχες αναδείξει ως νούμερο ένα σούπερ σταρ του είδους, της γλαφυρής adventure, χάρη στα ανεπανάληπτα Die Hards που είχε βάλει φαρδιά πλατιά την σφραγίδα του.

Ομολογώ πως δεν μπορώ να φανταστώ πως υπάρχει χαμηλότερος πάτος στο βαρέλι για τον αγαπημένο Bruce, που συνεχίζει ακόμη κι αν η προχωρημένη ηλικία του δεν του το επιτρέπει, να χορεύει στο ίδιο βιολί, πιστολίδι, μπουνίδι και Άγιος ο Θεός. Εδώ όμως το πράγμα σοβαρεύει, αφού ο Μακ Λέιν, προφανώς για χάρη της συνταξιοδότησης που προφανώς πλησιάζει, χάνει τρομακτικά μεγάλο μέρος από το κύρος που έχει αποκτήσει επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, παίζοντας μεν τον ρόλο που καλά ξέρει, κάτω από συνθήκες όμως ακραία ντροπιαστικές γι αυτόν. Με την συμπαράσταση μάλιστα του κορυφαίου ρολίστα John Goodman στο πλευρό του, που δεν γίνεται να σώσει το ναυάγιο, ο Willis, καταφέρνει προκαλέσει θυμηδία, ακόμη και στο πιο φανατικό του κοινό, με τα dumb and dumber σκέρτσα, που για πέντε δολάρια παραπάνω, καλείται να πραγματοποιήσει. Κόκκινη γραμμή, διαγραφή από την μνήμη ετούτης της απελπιστικής ηλιθιότητας Looper και πάμε παρακάτω ελπίζοντας σε γρήγορη ανάνηψη σου...

του zerVo (@moviesltd)

Παγίδα. Νοσταλγική. Αν και εφόσον έχεις συνδέσει κάθε νέα κυκλοφορία στην αλυσίδα των πολύχρωμων σίριαλς της Pixar, με τις κινηματογραφικές συνοδείες των σινεφίλ παιδιών σου - που αλίμονο και να μην τις έχεις συνδέσει - τότε σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις παίζει σημαντικό ζήτημα μέσα σου, αν μιλάμε για κάτι που συνέβη στο παρελθόν και όχι στο παρόν που τρέχει. Ούτε καν μπορώ να φανταστώ, πως πέρασαν κιόλας έντεκα χρόνια από τότε που πήρα από το χεράκι τον μπόμπιρα μου, για να τον βολτάρω στο multiplex να καμαρώσει στην γίγα οθόνη τις περιπέτειες του ήρωα του: Του άπιαστου Κεραυνού! Τι εκατοντάδες αμαξάκια έτρεχε στα πατώματα μετά, τι όλη μέρα αναπαριστούσε σε αυτοσχέδιους αγώνες τα ράλι που θυμόταν από την ταινία, τι θριαμβευτικά γκραν πρι έστηνε με την φαντασία του, έχοντας φυσικά στο φινάλε κάθε κούρσας, τον ίδιο θριαμβευτή. Σήμερα στα 21 του πια, έχοντας κρύψει για πάντα τα χιλιογρατσουνισμένα matchbox σε μια κούτα στην ντουλάπα, του είναι αρκετό το κλειδί του δικού του, κανονικού, αυτοκινήτου, που από μινιατούρα έχει πάρει σχήμα ολοκληρωμένο. Να του προτείνω, λες, να πάμε παρέα στο Cars 3, όπως παλιά? Μπα, θα το αποφύγω, φοβούμενος το σχεδόν βέβαιο όχι. Μονάχος ο γερο-μπαμπάς θα πάει να το δει και μακάρι η αίθουσα να είναι τίγκα στην πιτσιρικαρία, έτσι για να μου ζωντανέψει κομματάκι η ανάμνηση από το τότε. Glory Days...

Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά πέντε κορυφαία Piston Cup μετράει στην μακρά καριέρα του, ο υπερπρωταθλητής των αγώνων πίστας, ο κορυφαίος όλων των εποχών στην ιστορία των ραλί, Κεραυνός Μακ Κουίν. Ένας ζωντανός θρύλος των  μηχανοκίνητων σπορ, που πρωταγωνιστεί για περισσότερο από μια δεκαετία στον χώρο, έχοντας αποκτήσει εκατομμύρια φανατικών θαυμαστών, καθώς τα φώτα της δημοσιότητας είναι μόνιμα στραμμένα πάνω του. Η συμμετοχή του στο τελευταίο γκραν πρι θα του προκαλέσει αναπάντεχα προβλήματα, αφού στην προσπάθεια του να ξεπεράσει τον φιλόδοξο, ταχύτατο και προκλητικό βάσει του νεαρού της ηλικίας του ρούκι του θεσμού, Τζάκσον Στορμ, θα έχει ένα καταστροφικό ατύχημα, πέφτοντας πάνω στις μπαριέρες, που παραλίγο να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο.

Λίγους μήνες κατοπινά, αναρρώνοντας ακόμη από το τράκο που για ελάχιστα δεν σήμανε το τέλος της θριαμβευτικής του καριέρας, ο Κεραυνός θα νιώσει μέσα του έτοιμος να επιστρέψει στους αγώνες, διεκδικώντας και πάλι τα πρωτεία από τις κούρσες της νέας γενιάς. Για να συμβεί κάτι τέτοιο όμως απαιτείται μακρά και επίπονη προετοιμασία, ώστε να επανέλθει σε φόρμα αγωνιστική, συνεπώς θα πρέπει να διαβεί το κατώφλι του προπονητικού κέντρου της μπράντας Rusteze, σύμφωνα με την υπόδειξη του νέου της αφεντικού, του υπερφίαλου Στέρλινγκ. Εκεί που θα γνωρίσει την ιδιόμορφων ιδεών κόουτς Κρουζ Ραμίρεζ, μια κατακίτρινη λαμπερή και γρήγορη κούρσα, που οι συνθήκες την ανάγκασαν να αποσυρθεί από τα ντέρμπι, για να ασχοληθεί ενεργά με την προετοιμασία των ελπιδοφόρων, επερχόμενων τσάμπιονς...

Και κάπως έτσι μέσα από αυτή την αμιγώς φιλική σχέση αλληλεγγύης, ο σχεδόν ένα βήμα πριν κρεμάσει τα λάστιχα του Μακ Κουίν και η Κρουζ που ποτέ δεν της δόθηκε μια σωστή ευκαιρία να δείξει το ταλέντο της στην άσφαλτο, θα ξεκινήσουν μια διαδρομή, σχεδόν αδελφική, ανταλλαγής συμβουλών και παροτρύνσεων, που θα οδηγήσουν τον καθένα της δυάδας, να κοιτάξει μπροστά, να νιώσει ξανά μάχιμος, να μην τα παρατήσει. Διαδρομή που θα εξελιχθεί σε τρία διαφορετικά επιμέρους επίπεδα, στο πρώτο και πιο γλαφυρό όπου τα αμαξάκια θα δοκιμάσουν τις ικανότητες τους στην αμμώδη παραλία, στο δεύτερο και πλέον διασκεδαστικό, με τον ινκόγκνιτο Lightning να παίρνει μέρος σε επαρχιακό ματς καταστροφής και στο τρίτο και δεδομένα συγκινητικότερο, καθώς το ντουέτο θα επισκεφτεί στην αυτο-απομόνωση τους κάπου στην περιφέρεια, τους παλιούς τροπαιούχους των αγώνων, που πλέον ζουν με τις θύμησες και τις νοσταλγίες της περιόδου που μεσουρανούσαν. Πράξη τελευταία πριν την αναμενόμενη μεγάλη επιστροφή του πρωταθλητή στο πρωτάθλημα, που ενδεχόμενα στην αλληγορία της, να θαμπώσει τις ματιές από το πνιγμένο δάκρυ, που τόσο εύκολα η Pixar πετυχαίνει να αποσπάσει από το κοινό...

Η τρίτη ιστορία με ήρωες τα ανθρωπόμορφα Αυτοκίνητα, που συνομιλούν, διαισθάνονται, λειτουργούν κάτω από καταστάσεις πλήρους λογικής, ουσιαστικά παρακάμπτει όσα εξιστόρησε το ανούσιο και δίχως λόγο ύπαρξης δεύτερο μέρος, που ακολούθησε εκείνο το εξαιρετικό σε όσα εξιστόρησε το εκπληκτικό πρωτότυπο. Παίρνοντας την σκυτάλη από τον μετρ John Lasseter ο τωρινός σχεδιαστής του πλάνου Brian Fee, έρχεται αντιμέτωπος με το δεδομένο πρόβλημα που προκαλεί το γεγονός πως οι θεατές εκείνης της πρώτης φοράς του 2006 έχουν ενηλικιωθεί. Οπότε θα πρέπει από την μια μεριά να τραβήξει κι εκείνων το ενδιαφέρον, προσφέροντας μια λιγότερο παιδιάστικη, πιότερου προβληματισμού ταινία, με λιγότερες στρακαστρούκες, γκάζια και τρακαρίσματα, από την άλλη όμως καλείται να δημιουργήσει κίνητρο παρακολούθησης στην next generation των μπόμπιρων, που λογικά θα τρέξουν στους κινηματογράφους για να απολαύσουν το νέο επεισόδιο με αστέρα το κόκκινο αγωνιστικό. Μπορεί να ακούγεται εύκολο σαν πλάνο, η υλοποίηση του όμως κάπου έδειξε να ζορίζεται, μέσα στα ενενήντα και κάτι λεπτά, που κράτησε η αφήγηση.

Κι αυτό γιατί μπορεί οι προτάσεις του στούντιο να πέτυχαν να εξανθρωπίσουν μέσα στα τόσα χρόνια της απόλυτης κυριαρχίας του, παιχνίδια, ψαράκια και μπαμπούλες, εδώ όμως που το υποκείμενο έχει καρδιά μοτόρι, φαίνεται πως χρειαζόταν λίγο περισσότερη έμπνευση στις ιδέες για να επιτευχθεί πλήρως το άριστο. Διότι μπορεί οι περιφερειακοί τύποι που περιβάλλουν τον Κεραυνό, από τον Μπάρμπα μέχρι τον Λουίτζι να έχουν αναλυθεί άρτια ως χαρακτήρες, εκείνη του Μακ Κουίν όμως παραμένει ακόμη ανολοκλήρωτη, πέραν του προφανούς σπουδαίου των επιτευγμάτων και των τίτλων του. Θα περίμενε δηλαδή κανείς από έναν τέτοιο ρέκορντμαν πρωταθλημάτων, να μοιάζει πολύ πιο αποφασιστικός στις κρίσιμες στιγμές, όταν τα ερωτηματικά πέφτουν βροχή για το αν θα παραμείνει στο ματς (συνολικά) ή θα σημάνει τέλος σε μια πορεία νικών.

Το Cars 3 ακολουθεί πιστά τις προσταγές των έτερων σίκουελς της φίρμας, προχωρώντας σημαντικά το στόρι προς τα εμπρός, δίνοντας αφορμή για ακόμη ένα (τουλάχιστον) τσάπτερ στο κοντινό μέλλον, καθώς δεν είναι λίγα τα μέτωπα που αφήνει ανοιχτά στο φινάλε του. Εννοείται πως οι πρώτοι φορά θεατές των επιδέξιων προσπερασμάτων της καλογυαλισμένης βολίδας, θα μείνουν με το στόμα ορθάνοιχτο, από την ταχύτητα, την πολυχρωμία, την αφέλεια, το πάθος των ηρώων. Αυτό άλλωστε είναι το βασικό στοιχείο που έκανε από την πρώτη στιγμή τον Μακ Κουίν να ξεχωρίσει, εκείνη η λάμψη ενθουσιασμού που δημιουργεί στην θωριά του στα δεκάχρονα ματάκια. Όσο για εκείνους τους ορφανιούς ενήλικες της πλατείας, που βρίσκονται ενδιάμεσα στο να κρατά το χέρι τους στο σινεμά πιτσιρικάκι (από μπαμπάς - παππούς, που λένε) ενδεχόμενα μια μελαγχολία να πέσει βαρύτερη στην ψυχή. Θρυλικές ήταν οι ημέρες, ρε φίλε. Και πάνε πέρασαν...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Cars 3	Feelgood Ent.	1	202	51.698	51.698
2	The Mummy	UIP	1	144	31.702	31.702
3	Wonder Woman	Tanweer	2	78	19.333	86.248
4	Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales	Feelgood Ent.	4	45	11.065	279.082
5	Baywatch	UIP	3	13	3.541	40.883
6	Alibi.com	Odeon	1	28	1.954	1.954
7	Radin!	Rosebud 21	2	21	1.683	16.262
8	The Boss Baby	Odeon	11	21	1.528	144.259
9	Lasciati Andare	Danaos Films	1	7	1.201	1.201
10	The Lost City Of Z	Spentzos Films	2	6	959	6.740

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

sahlamaritsa.fr

του zerVo (@moviesltd)

Πολλές φορές δεν έχω καταλάβει αυτό το τρικάκι της παραγωγής κάποιας ταινίας, να αναφέρεται στις περασμένες δημιουργίες των συντελεστών της, υποθέτοντας πως κάτι τέτοιο ενδεχόμενα να λειτουργήσει θετικά στην σκεπτική του κόσμου, ώστε ενδεχόμενα να συρρεύσει για να την τιμήσει με τον οβολό του. Και καλά οι createurs να έχουν προσφέρει κανέναν Τιτανικό ή τίποτα Lord Of The Rings να πάει στην ευχή του Θεού η αναφορά. Όταν μιλάμε για παρελθόν που περιλαμβάνει στο παλμαρέ του το...ορόσημο της φρανσέζικης κομεντί Babysitting, τι περισσότερο θα μπορούσε να περιμένει κανείς από μια επίπεδη και χωρίς εμπνεύσεις φαρσούλα του σωρού. Εχμ, ναι, μάλλον τίποτα παραπάνω. Αναζητώντας άλλοθι λοιπόν...

Χρυσές δουλειές κάνει το γραφείο παροχής ιδιαίτερων υπηρεσιών με την επονομασία alibi.com, που όπως αποκαλύπτει και η μαρκίζα του, βρίσκει και αποδίδει απίθανες στην σύλληψη τους δικαιολογίες, για να τις χρησιμοποιήσουν όσοι έχουν υποπέσει σε κάποια εξωσυζυγική - και όχι μόνο - κουτσουκέλα. Και οι πελάτες του ιστότοπου που διαρκώς εξελίσσει τις παροχές του, ανήκουν σε όλες τις κοινωνικές κατηγορίες, από εύπορες κυρίες της αριστοκρατίας που ορέγονται σωματώδη αγοράκια και πλούσιους επιχειρηματίες που και τι δεν θα έδιναν για λίγες ινκόγκνιτο στιγμές, μέχρι ποπ αστέρες που δεν καταφέρνουν να κρύψουν τις ιδιαίτερες ερωτικές τους επιθυμίες, αλλά και παιδάκια που πρέπει κάπως να εξηγήσουν τα σκασιαρχεία τους από το σχολειό.

Τρίβουν τα χέρια τους για όσα έχουν καταφέρει, προσφέροντας κοινωνικό έργο, στην ευρηματική κατασκευή ψεμάτων, ο ιδρυτής Γκρεγκ μαζί με τους δύο παιδιόθεν συνεργάτες του. Μέχρι την στιγμή που στην μονότονη ζωή του εμπνευστή του πλάνου, εισβάλλει σαν σίφουνας η κουκλίνα Φλοράνς, που θα του ξεκαθαρίσει άμεσα πως αν μισεί κάτι θανάσιμα στην συμπεριφορά των ανδρών, είναι το φτηνό παραμύθι και η ανειλικρίνεια. Πως θα καταφέρει λοιπόν ο μετρ της κιβδηλότητας να κρύψει την πραγματική τους ταυτότητα από το κορίτσι που έχει αγγίξει όσο κανένα άλλο την καρδιά του? Ιδιαίτερα από την στιγμή που ο γνωστός τσιλιμπουρδιστής μπαμπάς της, είναι ένας από τους πιο παλιούς χρήστες της υπηρεσίας του?

Στον κόσμο λοιπόν που βασιλεύει αδιαφάνεια και το ψεύδος, εκείνοι που θα πιάσουν την καλή και θα γίνουν εκατομμυριούχοι, είναι όλοι όσοι κατανοήσουν πως το κόλπο είναι να αποδείξουν πως τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Ωσότου να μπουν κι εκείνοι σε καλούπια, οπότε ή θα πρέπει να αλλάξουν μονομιάς συλλογιστική και να δείξουν ηθικοί ή να βουτήξουν όπως οι πελάτες τους στα τεχνάσματα για να καλύψουν τις απρέπειες τους. Αυτή ακριβώς είναι και η βάση της κομεντί που υπογράφει ο (και ηθοποιός) Philippe Lacheau, που εσχάτως μοιάζει πολυγραφότατος στον χώρο του ανάλαφρου βαριετέ, πετυχαίνοντας κάποιες αξιόλογες εμπορικές επιτυχίες με τις ταινίες του. Δυστυχώς για εκείνον όμως, όχι και αναλόγως ποιοτικές θα έλεγα...

Όπως συνέβη λοιπόν στα προηγούμενα φιλμς του, όπου κρατούσε όπως κι εδώ τον βασικό πρωταγωνιστικό ρόλο, ο ξανθούλης κομεντιέν, ακολουθεί κι εδώ την ίδια τεχνική, της συρραφής δηλαδή ανεκδοτικών σκετς, προσφέροντας το σύνολο σαν μια ποικιλία γλαφυρή και κεφάτη όπως ο ίδιος πιστεύει. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική πάντως, αφού ναι μεν μπορεί να υπάρχει άπλετη ενέργεια από όλους τους φορείς για να υλοποιηθεί το διασκεδαστικό πλάνο, το τελικό αποτέλεσμα χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση και ουσία, περιορίζεται σε χοντράδες που δεν κάνουν ούτε με την βία το χειλάκι να σκάσει. Προχειροφτιαγμένα στιχάκια, στημένα στο πόδι, ελπίζοντας πως η επόμενη ρουμπρίκα θα προκαλέσει το απαιτούμενο χαχανητό, γαϊτανάκι που τρέχει όμως για μιάμιση περίπου ώρα, με μηδενικά αποτελέσματα.

Ο αρκετά δημοφιλής στην πατρίδα του Γάλλος θα πρέπει να ομολογήσω πως δεν στερείται από ιδέες, που ενδεχόμενα να διαθέτουν, έστω και επιδερμικά, μια κάποια σοσιολογική χροιά, τις χρησιμοποιεί όμως τόσο ανάκατα και άγαρμπα, που το πακέτο δεν λειτουργεί ποτέ γαργαλιστικά. Εξόν και μπορεί κανείς να πιστέψει πως είναι αστείο να αντικρίζει κανείς την ντιβάρα Nathalie Baye, να τσαλακώνει την περσόνα της, κουνώντας ως πιπίνι τους εξηντάρηδες γοφούς της ή τον μπουλούκο Didier Bourdon, να το παίζει κοιλαράς μεσήλιξ εραστής, τρομαρίτσα μου. Συνεπώς καμία κατάσταση, ούτε καν η ρομαντική που αναπτύσσεται μεταξύ του πανταχού παρόντα σε όλους τους τομείς της παραγωγής Lacheau και την τσαχπίνα Elodie Fontan (όνομα και πράμα), λειτουργεί ποτέ, οδηγώντας το κωμωδιάκι Alibi.com, ελάχιστες στιγμές μετά την χαλαρότατα αδιάφορη παρακολούθηση του, στην ολοκληρωτική λησμονιά.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιουνίου 2017 από την Odeon

Μπατζανάκηδες vs Γαμπροί

του zerVo (@moviesltd)

Την προαιώνια αυτή κόντρα ανάμεσα στις άσπονδες συνομοταξίες πεθερών και γαμπρών, αφού την χορτάσαμε σε πάμπολλες αμερικάνικες κομεντί, με πιο αξιομνημόνευτες τις περιπτώσεις των σινέ σίριαλ Father Of The Bride και Meet The Parents, είχαμε την τύχη να την απολαύσουμε σε μια (και κοινωνικού περιεχομένου) σπαρταριστή φραντσέζικη πλάκα όπως το Qu'est-ce qu'on a fait au bon dieu?, εδώ και κάποια καλοκαίρια (συνήθως) την παρακολουθούμε και στην σπανιόλικη γλώσσα, κυρίως μέσα από τις περιπέτειες των Ocho Appelidos, Vascos και Catalanos. Την σκυτάλη στην πολύ μεγάλη επιτυχία των δύο προαναφερόμενων φιλμς, που παρέα ξεπέρασαν εντός των συνόρων τα 100 εκατομμύρια σε εισπράξεις, παίρνει μια ακόμη ρυθμική και αστεία στιγμή, με τον τίτλο Es Por Tu Bien, που μπορεί συνολικά να μην κατάφερε τους τζίρους τους, το 10ράκι που κατάφερε στα ντόπια box office όμως, διόλου ευκαταφρόνητο μοιάζει...

Δεν γνωρίζονταν από παιδιά, αφού πήρε ο καθένας τους για γυναίκα από μια αδελφή όμως, έχουν γίνει συγγενείς εξ αγχιστείας, οπότε οι συναντήσεις τους σε συχνότητα είναι σχεδόν καθημερινές. Ταιριάζουν βλέπεις και τα χνώτα του στρυφνού εύπορου επιχειρηματία Αρτούρο, του σιγανοπαπαδιά συνταξιούχου Τσους και του έκρυθμου εργολάβου οικοδομών Ιπόλιτο, ειδικά από την στιγμή που έχουν στην συλλογιστική τους, μια βασική κοινή αρχή: Να προσέχουν και να παρακολουθούν σαν τα μάτια τους τις μοναχοκόρες τους, μην τυχόν και τώρα που έφτασαν σε ηλικία της παντρειάς, πάνε και βρουν τίποτα χαραμοφάηδες κι αγαπήσουν. Κι αν είναι δυνατόν, να βρουν και να τους συστήσουν, τους κατά την δική τους άποψη ιδανικότερους γαμπρούς.

Το αυταρχικό τρικ του συμμαχικού τρίο, θα σπάσει μονομιάς από την στιγμή που η θυγατέρα του φανατικά δεξιών και φιλοβασιλικών πεποιθήσεων μπίζνεσμαν, θα διαλύσει ετσιθελικά την γαμήλια τελετή της, για να ακολουθήσει τον εκλεκτό της καρδιάς της, έναν κάργα αριστερό ακτιβιστή, γεγονός που θα ταρακουνήσει τα θεμέλια του συμπεθερικού συνασπισμού. Και τα χτυπήματα για την τρόικα θα είναι αλλεπάλληλα αφού τόσο η κόρη του Πόλι, θα δηλώσει δημόσια πως ο καλός της είναι ένας μποέμ Αρχεντίνος αρτίστας φωτογράφος, ενώ εκείνη του Τσους, μαθήτρια ακόμη, θα νιώσει σκιρτήματα για έναν, εκ πρώτης όψης, περιθωριακό συνομήλικό της.

Οπότε το ανέκδοτο καλά κρατεί εφόσον άπασες οι κορασίδες, δεν κάνουν το χατίρι στους μπαμπάδες τους να διαλέξουν εκείνοι τους αγαπημένους τους, παρά πράττουν το αυτονόητο, γεγονός που αυτόματα θα σημάνει πόλεμο μέχρις εσχάτων. Ή έστω ωσότου οι μελλοντικοί γαμπροί, κουραστούν, βαρεθούν, απελπιστούν από την μανία καταδίωξης των παλιμπαιδιστών πενηντάρηδων (και βάλε) και παραιτηθούν από την θέση του μνηστήρα. Σε αυτή την διαμάχη, οι σύμμαχοι των αρραβωνιάρηδων, εκτός από τα στήθη των νεαρών θηλυκών που δονούνται για εκείνους ή οι θερμές αγκάλες των κοινού αίματος, επίσης κοινής δράσης, μαμάδων, που τους έχουν πάρει με καλό μάτι, θα είναι κυρίως οι κουτές, σε σημείο πλήρους αφέλειας, αντιδράσεις των υπερπροστατευτικών ντάντηδων, που θα προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερες συνθήκες συμπάθειας για το πρόσωπο τους.

Η ρυθμικότατη είναι αλήθεια κωμική δημιουργία του Carlos Theron, δεν αφήνει όμως ούτε μισό κλισέ να περάσει αχρησιμοποίητο από το πεθερικό τρίγωνο της κακιάς ώρας. Παρακολουθήσεις, δολοπλοκίες, σαμποτάζ, στησίματα, διαβολές κι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα μηχανορραφίες, αρκεί τα κοριτσάκια τους να διώξουν από κοντά τους προικοθήρες. Κι όσο το σχέδιο εξελίσσεται, τόσο κοντύτερα έρχονται τα ζευγαράκια. Φυσικά και με τέτοια ακολουθία τετριμμένων ιδεών, είναι κάτι παραπάνω από φυσιολογική η εξέλιξη και το φινάλε, εκεί που οι λύκοι, μπροστά στο ενδεχόμενο κακό μεταβάλλονται σε αρνάκια. Η πορεία όμως του έργου, που έχει το ζουμί, δεν πας παρείχε ούτε κάτι το διαφορετικό, ούτε το ορίτζιναλ στην ανεκδοτική του χροιά.

Οπότε στο μεγαλύτερο ποσοστό, πηγαίνουν χαμένες και οι σταρικές παρουσίες τριών εκ των πλέον αναγνωρισμένων σύγχρονων Ισπανών πρωταγωνιστών, με ξεχωριστή εμπειρία ο καθείς σε όλα τα φιλμικά είδη και με σπουδαίες εμφανίσεις καταχωρημένες στα παλμαρέ τους. Ένεκα της ανισότητας της βαρύτητας του κάθε στόρι, τον περισσότερο χρόνο στο εκράν καταναλώνει ο μπον βιβέρ και μόνιμα καλοντυμένος Jose Coronado (El Cuerpo) κάτι λογικό άλλωστε, αφού το κοριτσάκι του, είναι κι εκείνο που λόγω ηλικίας θα παντρευτεί πρώτο. Στις άλλες δύο ρουμπρίκες, τα πάντα μοιράζονται ανάμεσα στον πανέτοιμο να τα κάνει όλα γης μαδιάμ οικοδόμο Roberto Alamo (La Piel Que Habito) και τον διασημότερο της συντροφιάς Javier Camara (Truman) που όσο δεν πετυχαίνουν να ελέγξουν τις ορμές των βλασταριών τους, μα και την μουρμούρα των κυρών τους, εκνευρίζονται και χάνουν κάθε ελπίδα να δουν το πλάνο τους να αποδίδει.

Εννοείται λοιπόν πως ο χειρότερος εφιάλτης - ε, σιγά πια... - κάθε κοριτσοπατέρα, προσεγγίζεται με χαλαρότητα ώστε να πάρει μπροστά το φαρσικό στοιχείο, κάτι που για μιάμιση ωρίτσα μια χαρά παρέα θα κάνει στον θεατή του, χωρίς αυτό να σημαίνει όμως πως θα το κρατήσει στην μνήμη του και για πάντα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιουνίου 2017 από την Weird Wave

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Στο κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού

Αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του 39χρονου Ιταλού σκηνοθέτη Francesco Amato. Προηγήθηκαν δύο ταινίες που δεν είδαμε ποτέ στη χώρα μας: «Ma che ci faccio qui!» (2006) και «Cosimo e Nicole» (2012). Στην Ιταλία η ταινία βγήκε στις 13 Απριλίου και οι συνολικές της εισπράξεις στη γείτονα χώρα άγγιξαν τα δύο εκατομμύρια δολάρια (πηγή: www.boxofficemojo.com)

Λογικά, σ' αυτό το σημείο, θα κάναμε μια μικρή αναφορά στον τιτανομέγιστο Toni Servillo, ο οποίος αποδεικνύεται ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς ηθοποιούς, και κατά πως φαίνεται, όχι μόνο δεν τον τρομάζει η κωμωδία, αλλά τα πάει περίφημα σ' αυτήν. Όχι. Θα κάνουμε μια μικρή αναφορά στην συμπρωταγωνίστριά του, την Verónica Echegui, η οποία κατορθώνει και κλέβει τις εντυπώσεις. Η Ισπανίδα ηθοποιός λοιπόν γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου του 1983 (πρόσφατα έκλεισε δηλαδή τα 34 χρόνια της) στη Μαδρίτη. Από μικρή ήθελε να γίνει ηθοποιός, αλλά κλασικά έκανε κι άλλες δουλειές, μεταξύ των οποίων σερβιτόρα και συνοδός σκύλων! Στο σινεμά την έσπρωξε ο γνωστός και μη εξαιρετέος Bigas Luna, που της έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του «Yo soy la Juani» (2006). Ο ίδιος (συχωρεμένος πια) σκηνοθέτης είχε δώσει τον πρώτο κινηματογραφικό της ρόλο και στην Penélope Cruz, χρήζοντάς την πρωταγωνίστρια στο γνωστό και αγαπημένο «Jamon, Jamon» (1992)! Μάλιστα, εκεί έπαιξε για πρώτη φορά με τον Javier Bardem (στην μόλις τρίτη του κινηματογραφική εμφάνιση!), τον οποίο πολλά χρόνια αργότερα παντρεύτηκε! Και είναι πολλοί εκείνοι που συγκρίνουν την Echegui με την Cruz, τόσο εμφανισιακά (η Echegui κατά τη γνώμη μας είναι πολύ πιο όμορφη) όσο και από άποψη ταλέντου (θα δείξει). Γνωρίζοντας άπταιστα αγγλικά, έχει παίξει και σε χολιγουντιανές παραγωγές, όπως το «Μην εμπιστεύεσαι κανέναν» (The Cold Light of Day, 2012) αλλά και σε τηλεοπτικά σίριαλ, όπως το «Fortitude». Σε λίγο καιρό θα τη δούμε ξανά στη μεγάλη οθόνη σε μια παλιότερη ταινία της, το «Σουζάνα με σκοτώνεις» (Me estás matando Susana, 2016), υποδυόμενη τη Σουζάνα του τίτλου, δίπλα στον Gael García Bernal.

Η υπόθεση: Ο Ελία είναι ένας μεσήλικας, τσιγκούνης, Εβραίος ψυχίατρος. Ήταν παντρεμένος αλλά έχει χωρίσει εδώ και λίγο καιρό από τη σύζυγό του Τζιοβάνα - όχι νομικά, πάντως, καθώς τα διαζύγια κοστίζουν! Μένει μόνος σε ένα διαμέρισμα που χρησιμοποιεί και ως ιατρείο για τις συνεδρίες με τους ασθενείς του. Για την ακρίβεια, μισό διαμέρισμα, αφού έχει χωρίσει απλώς το σπίτι που έμενε με τη γυναίκα του στα δύο, καθώς και οι μετακομίσεις κοστίζουν! Αγαπώντας τα γλυκά και γενικά τις λιχουδιές και μη... αγαπώντας οτιδήποτε έχει να κάνει με σωματική άσκηση, παχαίνει και η καρδιά του, του στέλνει προειδοποιητικά καμπανάκια! Ο γιατρός του, του συνιστά γυμναστική. Έτσι, ο Ελία αποφασίζει να πάει σε γυμναστήριο.

Τότε είναι που μπαίνει στη ζωή του η Κλαούντια, μια νεαρή και όμορφη γυμνάστρια στο συγκεκριμένο γυμναστήριο. Η Κλαούντια είναι Ισπανίδα και καθώς έχει κι ένα παιδί, χρειάζεται περισσότερα χρήματα, οπότε προτείνει στον Ελία να γίνει η personal trainer του. Ο ψυχίατρος έχει σπουδαίο πνεύμα μα καθόλου σπουδαίο σώμα και η γυμνάστρια έχει σπουδαίο σώμα μα καθόλου σπουδαίο πνεύμα! Η παρέα των δύο θα τους κάνει καλό, αν και θα μπλέξουν σε ορισμένες πολύ παράξενες περιπέτειες που μεταξύ των άλλων έχουν να κάνουν με θαμμένα κλοπιμαία κι έναν φυλακισμένο αγαπητικό της Κλαούντια, που δεν μπορεί να θυμηθεί πού τα έχει θάψει...

Η άποψή μας: Έχει πολύ μεγάλη διαφορά να βλέπεις σπουδαίους ηθοποιούς να εξευτελίζονται από το να βλέπεις σπουδαίους ηθοποιούς να προσαρμόζονται. Πχ, ο 74χρονος Robert De Niro τα τελευταία χρόνια ξευτιλίζεται. Η τεράστια αυτή ηθοποιάρα έχει καταντήσει να παίζει σε μαλακίες τύπου «Άτακτος παππούς»! Εντάξει, ο Toni Servillo είναι 16 χρόνια μικρότερος από τον De Niro. Ίσως και σε αυτόν όταν μεγαλώσει κι άλλο, να μην του προσφέρονται ζουμεροί ρόλοι παρά μόνο χαζομάρες. Προς το παρόν, όμως, κάνει εξαιρετικές επιλογές.

Ο ηθοποιός – φετίχ του Paolo Sorrentino (έχει πρωταγωνιστήσει στις τέσσερις από τις επτά μεγάλου μήκους ταινίες του σκηνοθέτη, ενώ θα πρωταγωνιστεί και στην όγδοη, το «Loro», που θα έχει να κάνει με τη ζωή του Silvio Berlusconi!!!), έχει δείξει την τεράστια γκάμα του ταλέντου του πολλάκις. Και δεν... χαλιέται να παίξει σε μικρές κωμωδίες όπως τούτη εδώ. Γιατί; Μα γιατί ο άνθρωπος διάβασε ένα καλογραμμένο σενάριο, με έναν καθαρά κωμικό ρόλο, όπου δεν εξευτελίζεται! Είναι απολαυστικός στο ρόλο του σπαγκοραμμένου, που πάνω από όλα βάζει την καλοπέρασή του και εννοείται τον εαυτό του. Όπως πολλοί επαγγελματίες μετά από καιρό, ουσιαστικά δουλεύει στον... αυτόματο πιλότο. Γνωρίζει τη δουλειά του, είναι επαγγελματίας, αλλά όλοι μας κάποια στιγμή βαδίζουμε πάνω σε σταθερές, πάνω στην εμπειρία, και κάνουμε τη δουλειά μας με κλειστά μάτια, επιζητώντας ευκολία απ' ότι ποιότητα. Έτσι πχ και οι κριτικοί κινηματογράφου, γράφουμε πολλές φορές φασόν, ιδίως αν δεν έχουμε έμπνευση, ιδίως αν δεν βοηθάει και η ταινία. Το κείμενο όμως πρέπει να γραφτεί. Και θα γραφτεί όπως και να έχει...

Στην παγιωμένη ζωή του Ελία μπαίνει με φόρα η Κλαούντια. Ένας φρέσκος αέρας θα τον χτυπήσει. Είναι νέα, είναι ωραία, είναι υπέροχη! Ο Ελία θα την φλερτάρει κι ας ξέρει ότι δεν έχει καμία τύχη. Κι όταν σιγά σιγά θα τη γνωρίσει ουσιαστικά, ανάμεσά τους θα αναπτυχθεί μια πολύ δυνατή φιλία. Πολύ ωραία, έξυπνη, ραφιναρισμένη κωμωδία, στα όρια του screwball με μια δόση Γούντι Άλεν, με τον Servillo να τα πηγαίνει για άλλη μια φορά περίφημα και με την Echegui να κερδίζει τους θεατές με τη μελαχρινή ομορφιά της, το γυμνασμένο κορμί της και την μπριόζα ερμηνεία της. Βλέπεις την ταινία, περνάς καλά, δεν χαλιέσαι: ότι πρέπει για θερινό σινεμά!

Με το αριστερό...

του zerVo (@moviesltd)

Το παρεάκι κινηματογραφικά μοιάζει μονοιασμένο από τις αρχές της δεκαετίας του 1920, όταν οι πρώτοι φοβιστικοί κομπανιέροι άρχισαν να συνθέτουν την τρομακτική ομήγυρη. Την συντροφιά των Τεράτων, των Monsters της Universal, όπως έχουν μείνει στην κινηματογραφική ιστορία, που χάρη στις έξοχες παραγωγές που στήθηκαν για να τους απεικονίσουν, σε ημέρες δύσκολες και με τις τεχνικές συνθήκες να μην είναι οι ιδανικότερες, έχει αναχθεί σε πραγματικό θρύλο. Ο Λυκάνθρωπος, ο Δράκουλας, η Μούμια, ο Φρανκενστάιν, ο Αόρατος Άνθρωπος, το Φάντασμα της Όπερας, ανατριχιαστικές μορφές, που σε συνδυασμό με τους ακόμη πιο horror ηθοποιούς που τις ερμήνευσαν, σαν τον Lon Chaney, τον Boris Karloff, τον Bela Lugosi, δημιούργησαν το κατάλληλο θρίλερ κλίμα για να εξελιχθούν σε θρύλους του είδους.

Και από την μεριά της η Universal αντιλαμβανόμενη το χρυσάφι που έχει στα χέρια της, μετά το κλείσιμο του πρώτου θεματικού κύκλου - κάπου στα τέλη των 50s - δεν δίστασε να προβεί σε εξίσου πετυχημένες εμπορικά επαναλήψεις, διατηρώντας την ανάμνηση των θηρίων της ζωντανή, στις νεότερες γενιές. Μέχρι που στις μέρες μας πάρθηκε η (όχι και δύσκολη) απόφαση για το καινούργιο κύμα, για την μεγάλη επιστροφή των αξεπέραστων φιγούρων τρόμου, ώστε κάτω από την μαρκίζα Dark Universe, όλοι αυτοί οι αγαπημένοι ήρωες, να αποκτήσουν την καινούργια, εκμοντερνισμένη τους εκδοχή. Χορό που μέσα στα 2017 σέρνει το μπροστάρικο The Mummy, με τις δάφνες ακόμη νωπές από το θριαμβευτικό πέρασμα της ομώνυμης τριλογίας που σάρωσε τα πάντα κατά την πρώτη δεκαετία του millenium. Ατυχώς για όλους, το αρχικό βήμα του νέου κύκλου, ήταν το αριστερό...

Αρχαία Αίγυπτος. Απογοητευμένη από την τροπή που έχει πάρει η διαδικασία της διαδοχής του θρόνου των Φαραώ, καθώς ο μονάρχης πατέρας της Μενέπτρε θα αποκτήσει τον γιο που πάντα επιθυμούσε, η πανέμορφη πριγκίπισσα Αχμανέτ, θα αποφασίσει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της, επιχειρώντας το δικό της βίαιο πραξικόπημα. Με την αρωγή του ανήθικου θεού Σετ, που της παρείχε υπερφυσικές δυνάμεις και αφού εξοντώσει το ένα μετά το άλλο τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, η Αχμανέτ θα φτάσει μόλις μισό βήμα πριν την επίτευξη του σκοπού της, η παρέμβαση των Αρχιερέων, όμως, θα αποτρέψει το βίαιο εγχείρημα. Η τιμωρία που θα την επιβληθεί από το έκτακτο συμβούλιο θα είναι παραδειγματική: Θα θαφτεί ζωντανή βαθιά μέσα στην γη μέσα στην σαρκοφάγο, προκειμένου το μοχθηρό της πνεύμα να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά στον κόσμο, για να τον απειλήσει.

Ιράκ, σήμερα. Έχοντας, μόλις, καταφέρει διμοιρία Αμερικάνων πεζοναυτών να εξουδετερώσουν ομάδα τζιχαντιστών με ανίερους σκοπούς καταστροφής αμύθητης αξίας αρχαιοτήτων, θα επιβάλλουν την τάξη και θα επιχειρήσουν περαιτέρω υπόγεια έρευνα για τον εντοπισμό καινούργιων ευρημάτων. Αποστολή που θα αναλάβει ο τυχοδιώκτης βετεράνος λοκατζής Νικ Μόρτον, με την βοήθεια του στενού του συνεργάτη Κρις Βαλ, που κάτω από την εποπτεία της αρχαιολόγου Τζένι Χάλσευ, θα επιθεωρήσουν τον μυστηριώδη τάφο που κρύβεται κάτω από το έδαφος. Εκεί που προς μεγάλη τους έκπληξη θα αντιληφθούν πως δεν πρόκειται για μνημείο ταφής, αλλά ουσιαστικά για μια καλοστημένη φυλακή, όπου κάποτε αιχμαλωτίστηκε ζωντανή, η σφετερίστρια του Αιγυπτιακού θρόνου, Αχμανέτ. Τάφος που είχε ανακαλυφθεί προ αιώνων από τους Σταυροφόρους στο υπέδαφος της Γκίζα, είχε κλαπεί και μεταφερθεί προσεκτικά στην Μεσοποταμία...

Εννοείται λοιπόν πως το εύρημα θα θεωρηθεί ως ύψιστου αρχαιολογικού ενδιαφέροντος και πως θα κινηθεί σχεδόν ολόκληρη η εκστρατευτική δύναμη των ΗΠΑ για να το μεταφέρει σε ασφαλές έδαφος, χωρίς βεβαίως κανείς να υποπτευθεί κάτι το περίεργο για την ύπαρξη του. Κατά την διάρκεια της μεταφοράς όμως θα συμβεί το μοιραίο, το σε λήθαργο πνεύμα της Αιγύπτιας φόνισσας θα ξυπνήσει, ρίχνοντας άμεσα θανατηφόρες κατάρες σε όσους συμμετέχουν στην διακομιδή, με κορύφωση την πτώση του μεταγωγικού αεροσκάφους στο μέσον της ερήμου, με τραγικό αποτέλεσμα τον θάνατο όλων των επιβαινόντων σε αυτό. Μα όχι, για στάσου, κάποιος όχι απλά έχει βγει σώος από τα συντρίμμια, αλλά και δίχως γρατσουνιά. Ο δυναμικός όσο και ανορθόδοξων μεθόδων χρυσοθήρας Νικ Μόρτον είναι ακόμη ζωντανός, αφού έχει φροντίσει μια υποχθόνια δύναμη να τον διατηρήσει στην ζωή...

Κι έτσι παίρνει μπροστά το ολοκαίνουργο παραμυθάκι της πιο καινούργιας στα χρονικά Μούμιας, πλοκή που ακολουθεί αντίστροφη από την συνηθισμένη πορεία, καθώς ξεκινά από τις απέραντες αμμώδεις εκτάσεις της Μέσης Ανατολής, για να καταλήξει στο σημερινό Λονδίνο, παντελώς διαφορετικά δηλαδή από ότι είχαμε καλομάθει μέχρι τώρα, που τα πάντα είχαν αφετηρία τον πολιτισμό, πριν φτάσουν στις πρωτότυπες τοποθεσίες, όπου είχαν συμβεί τα αρχαία μυστήρια. Οπότε ετούτη την στιγμή σαν φόντο μας δεν έχουμε τις Πυραμίδες, όπως θα περιμέναμε, αλλά τις σκοτεινές κατακόμβες της Λόνδρας, όπου βρίσκεται αλυσοδεμένη η φιδίσια πρινσές, αλλά και καταδιώκεται και ο Μόρτον, μεταξύ άλλων, έχοντας έλθει σε επαφή μαζί της, συνεπώς ως καταραμένος... Άρα είναι ο καλός ή ο κακός του στόρι. Κι εκείνοι που τον κατατρέχουν τι ακριβώς είναι? Και ποιος ο ρόλος της κομπανιέρας επιστήμονος - ερωτικής συντρόφου, friend or enemy? Κομφούζιο!

Παρένθεση. Τις ταινίες The Mummy με τον Brendan Fraser προ αρκετών ετών, τις είχα υποδεχθεί με ενθουσιασμό, εννοείται φθίνουσας πορείας, από την πρώτη έως την τελευταία της τριλογίας. Οι λόγοι αρκετοί και σοβαροί, πέραν του προφανούς εμπορικού τζακ ποτ που κατάφεραν, με κυριότερο, το ότι μετέφεραν ένα κλίμα ενθουσιασμού στο σκοτεινό ορίτζιναλ των Monsters, αναδεικνύοντας το αγαπημένο κινηματογραφικό είδος της διασκεδαστικής περιπέτειας. Εδώ λοιπόν σε εκείνο που ενδεχόμενα θα θυμούνται οι νεότεροι, μπαίνει μια μακρά κατακόκκινη γραμμή, όχι διότι η νέα Μούμια δεν προσπαθεί να προσφέρει (και) χιούμορ, μαζί με τον εκρηκτικό πανζουρλισμό, αλλά γιατί αυτό το προσπαθεί τόσο άγαρμπα και ανορθόδοξα, που νομίζεις πως όλοι ετούτοι οι (μεγαλο)σεναριογράφοι, δεν συνεννοήθηκαν ποτέ πριν βάλουν την τελευταία τους τζίφρα στο σκριπτ. Ούτε λόγος βεβαίως να γίνεται για τα ερωτηματικά που σκάνε από παντού και εξηγήσεις για το ποιος ακριβώς είναι ποιος, δεν αποδίδονται ποτέ. Οπότε ποιος στην ευχή είναι η Μούμια του πανάκριβου - κόστος 125 εκατομμύρια - wanabe μπλοκμπάστερ?

Λυπούμαι που το λέω, πολύ απλά γιατί έχω μεγαλώσει μαζί του και φάουλ στην καριέρα του, δεν είχα εντοπίσει ούτε στις πολύ πρώτες ημέρες της, όταν δεν είχε εξελιχθεί σε μέγα αστέρι, αλλά απάντηση στο καίριο ερώτημα παίρνουμε από την ίδια την όψη του Tom Cruise. Που πλέον έχει φτάσει στα 54 και είναι μαγκιά του που δεν το βάζει κάτω, τρέχοντας ο ίδιος μέσα στα επικίνδυνα σετς, παριστάνοντας τον κασκαντέρ, αλλά αποδεικνύεται πως όταν δεν υπάρχει το αντίστοιχο ενδιαφέρον υπόβαθρο πίσω από τις κωλοτούμπες του, εκείνες μοιάζουν τζούφιες και κενές, άδειες και μάλλον αστείες στην θωριά ενός γεράκου, που επιμένει να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πυρός. Το ατσαλάκωτο πρόσωπο του, μπορεί να παραπέμπει εκ πρώτης ματιάς σε νεανικό, αλλά είναι και ανέκφραστο, σε βαθμό που δεν σου δίνει την εντύπωση πως παίζει σε adventure. Δεν βοηθιέται και από την κατεύθυνση του Alex Kurtzman, που φυσικά δεν κατέχει σκηνοθεσία, οπότε το ενδεχόμενο ατού της παραγωγής, καταλήγει μπούμερανγκ. Φλοπ και μάλιστα με κρότο ισχυρό.

Και να ήταν και το μοναδικό? Τι επανεμφάνιση είναι ετούτη του Crowe? Που είναι εκείνη η τιγκάτη κύρος θωριά που είχαμε καλομάθει όταν μεσουρανούσε. Και με τι αντικείμενο είναι η αλήθεια, του συμμάχου ή του villain? Εκτιμώ πως ούτε οι άνθρωποι της παραγωγής, μπορούν να δώσουν απάντηση με σαφήνεια. Με την θηλυκή παρουσία στο πλευρό του Μάβερικ να κρίνεται άχρωμη και ουδέτερη (μια κάποια Annabelle Wallis, σαν τρομοκρατημένη που παίζει δίπλα στον κατά 20 χρόνια μεγαλύτερο της σούπερσταρ) και απέναντι του να μοιάζει σαν ανεκμετάλλευτη (η κορμάρα Sofia Boutella θυσιάζεται στον βωμό της εξάλειψης της κακίστρως) τα εναπομείναντα μαξιλαράκια δεν βοηθούν κι αυτά, οπότε το πρότζεκτ στο σύνολο του καταρρέει. Γεγονός που με βρήκε απροετοίμαστο, ενόψει των υψηλών προσδοκιών μου. Άρα και η απογοήτευση για το bad start ενός πολυδιαφημισμένου σχεδίου, λογικά είναι μεγαλύτερη...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Ιουνίου 2017 από την UIP