Movies Ltd

Οι ταινίες της θεματικής ενότητας Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί! και οι ώρες προβολής τους είναι:

Liebe ist kälter als der Tod

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1969, A/M, 88’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Dietrich Lohmann Μουσική: Holger Münzer, Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Christian Hohoff, Peer Raben Ηθοποιοί: Ulli Lommel, Hanna Schygulla, Katrin Schaake, Liz Söllner, Gisela Otto, Ursula Strätz Παραγωγή: Antiteater-X-Film

Ο μικροκακοποιός Φραντζ αρνείται να ενταχθεί σε ένα συνδικάτο γκάνγκστερ. Το συνδικάτο υποχωρεί, αλλά του συστήνουν τον όμορφο Μπρούνο. Ο Φραντζ αγαπάει τον Μπρούνο. Ο Μπρούνο, τον οποίο η αστυνομία δεν γνωρίζει, διαπράττει δολοφονίες, για τις οποίες η αστυνομία κατηγορεί τον Φραντζ. Οι δυο τους προχωρούν στον σχεδιασμό μιας ληστείας σε τράπεζα.

Που και πότε? Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 21.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Katzelmacher

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1969, A/M, 88’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Dietrich Lohmann Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Peer Raben Ηθοποιοί: Hanna Schygulla, Lilith Ungerer, Rudolf Waldemar Brem, Elga Sorbas, Doris Mattes, Irm Hermann Παραγωγή: Antiteater-X-Film

Η Μαρί είναι το κορίτσι του Ερικ. Ο Πολ πλαγιάζει με την Χέλγκα. Η Ελίζαμπεθ κρατάει τον Πίτερ. Η Ρόζι πλαγιάζει με τον Φραντζ και τον κάνει να πληρώσει για αυτό: μια ομάδα νέων ανθρώπων χωρίς αυταπάτες, χωρίς ελπίδες, που ζουν σε διαμερίσματα σε σκοτεινά σοκάκια. Ο Γιώργος, ένας αλλοδαπός εργάτης ελληνικής καταγωγής, εμφανίζεται στο προσκήνιο. Δεν καταλαβαίνει γερμανικά, αλλά, εξ’αρχής, αναγκάζεται να εδραιώσει τον εαυτό του όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με το μίσος των παιδιών προς τους ξένους, ειδικά όταν αυτοί αντιλαμβάνονται το γεγονός ότι η γοητεία και η συστολή του τον καθιστούν ελκυστικό για τα κορίτσια.

Που και πότε? Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 21.15 στο Ινστιτούτο Goethe (παρουσία του ηθοποιού Harry Baer, Είσοδος Ελεύθερη)

Götter der Pest

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1970, A/M, 91’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Dietrich Lohmann Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Hanna Schygulla, Margarethe von Trotta, Harry Baer, Günther Kaufmann, Carla Egerer, Ingrid Caven Παραγωγή: Antiteater-X-Film

Μετά την αποφυλάκισή του, ένας νεαρός μικρο κακοποιός γλιστρά ξανά πίσω στον σκοτεινό υπόκοσμο του Μονάχου απ' όπου προήλθε. Στην πορεία διασταυρώνεται με τις τύχες δυο γυναικών και συνάπτει μια δυνατή φιλία με τον άντρα που στάθηκε υπεύθυνος για τον θάνατο του αδερφού του. Ανάμεσα στους τέσσερις αυτούς ήρωες εγκαθιδρύεται μια ιστορία έρωτα, βίαιων παρορμήσεων και προδοσίας.

Που και πότε? Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (παρουσία του ηθοποιού Harry Baer)

Händler der vier Jahreszeiten

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1972, εγχρ., 88’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Dietrich Lohmann Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Hans Hirschmüller, Irm Hermann, Hanna Schygulla, Andrea Schober, Gusti Kreissl, Klaus Löwitsch Παραγωγή: Tangofilm Produktion - Nummer Eins

Η ταινία λαμβάνει χώρα στην εποχή του γερμανικού οικονομικού θαύματος, τη δεκαετία του ’50. Ο πρώην λεγεωνάριος και πρώην αστυνομικός Χανς Επ, που δεν κατάφερε ποτέ να εκπληρώσει τις προσδοκίες της μητέρας του, τώρα εργάζεται ως έμπορος φρούτων, περιφέροντας το καρότσι του στα σοκάκια. Πολλά έχουν πάει στραβά στη ζωή του. Πίνει, κακομεταχειρίζεται την γυναίκα του, η οποία δεν του δείχνει πλέον καμία τρυφερότητα, και μια μέρα παθαίνει την πρώτη του καρδιακή προσβολή. Μετά την ανάρρωσή του προσλαμβάνει ως υπάλληλο τον Χάρι, τον παλιό του σύντροφο από την Λεγεώνα των Ξένων. Το εμπόριο φρούτων ανθίζει, η κατάθλιψη χτυπά, παρ’όλ’αυτά, μοιραία την πόρτα στον Χανς.

Που και πότε? Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Warnung vor einer heiligen Nutte

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1971, A/M, 103’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz, Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Lou Castel, Eddie Constantine, Marquard Bohm, Hanna Schygulla, Rainer Werner Fassbinder, Margarethe von Trotta Παραγωγή: Antiteater-X-Film, Nova International Films

Σε ένα ξενοδοχείο κάπου στην Ισπανική ακτή, ένα κινηματογραφικό συνεργείο περιμένει τον σκηνοθέτη, τον πρωταγωνιστή, τα χορηγικά κεφάλαια από την Βόννη και το υλικό της ταινίας. Η ατμόσφαιρα ανάμεσα σε αυτούς εν αναμονή διακυμαίνεται ανάμεσα σε υστερία και απάθεια. Οταν ο σκηνοθέτης Τζεφ καταφτάνει μαζί με τον πρωταγωνιστή Εντι Κόνσταντιν, αμέσως γίνεται το επίκεντρο του χάους, καθώς ολόκληρη η ομάδα αρχίζει να επαναστατεί.

Που και πότε? Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Die bitteren Tränen der Petra von Kant

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1972, εγχρ., 124’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Margit Carstensen, Hanna Schygulla, Katrin Schaake, Eva Mattes, Gisela Fackeldey, Irm Hermann Παραγωγή: Filmverlag der Autoren - Tango Film

Η σχεδιάστρια μόδας Πέτρα φον Καντ κατοικεί σε ένα ακριβά επιπλωμένο διαμέρισμα-στούντιο μαζί με τη βοηθό και υπηρέτριά της, Μαρλέν, η οποία σιωπηλά εκτελεί όλες τις διαταγές της και υπομένει όλες τις διαθέσεις τις. Η Πέτρα ερωτεύεται ένα κορίτσι, την Κάριν, η οποία είναι τουλάχιστον δέκα χρόνια νεώτερή της. Η Πέτρα θέλει τη νεαρή Καρίν μονάχα για τον εαυτό της, ενώ η Καρίν θέλει να εκμεταλλευτεί την εύπορη Πέτρα, διατηρώντας παρ’όλ’αυτά την ελευθερία της. Το γεγονός αυτό οδηγεί την Πέτρα σε απόγνωση.

Που και πότε? Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 20.45 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας 

Welt am Draht

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1973, εγχρ., 212’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Daniel F. Galouye, Fritz Müller-Scherz, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus, Ulrich Prinz Μουσική: Gottfried Hüngsberg Μοντάζ: Ursula Elles, Marie Anne Gerhardt Καλλιτεχνική διεύθυνση: Horst Giese, Walter Koch, Kurt Raab Ηθοποιοί: Klaus Löwitsch, Barbara Valentin, Mascha Rabben, Karl Heinz Vosgerau, Wolfgang Schenck, Günter Lamprecht Παραγωγή: Westdeutscher Rundfunk

Αν η επιστημονική φαντασία είναι το μόνο κινηματογραφικό είδος που προσφέρει σ’ έναν σκηνοθέτη την απόλυτη ελευθερία να φτιάξει έναν κόσμο από το μηδέν, χωρίς να δεσμεύεται από συγκρίσεις με την πραγματικότητα, η φαντασία του δημιουργού οραματίζεται ένα μέλλον πανομοιότυπο με το παρόν, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα ψεύτικο είδωλο του εαυτού της. Οδηγός μας σ’ αυτό τον λαβύρινθο αντικατοπτρισμών είναι ένας επιστήμονας ο οποίος γίνεται επικεφαλής ενός προγράμματος αναπαραγωγής ανθρώπινων ομοιωμάτων που δεν έχουν ιδέα για την ταυτότητά τους και για το ότι είναι προϊόντα ενός κεντρικού υπολογιστή. Στην προσπάθειά του να λύσει ένα αλλόκοτο αίνιγμα, ανακαλύπτει πως η «αλήθεια» και η «πραγματικότητα» δεν είναι ταυτόσημες έννοιες. Η ταινία προβάλλεται σε πανελλήνια πρεμιέρα.

Που και πότε? Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 20.30 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Effi Briest

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1974, εγχρ., 140’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Theodor Fontane, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Jürgen Jürges, Dietrich Lohmann Μουσική: Camille Saint-Saëns Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Hanna Schygulla, Wolfgang Schenck, Ulli Lommel, Lilo Pempeit, Herbert Steinmetz, Ursula Strätz Παραγωγή: Tango Film

Η 17χρονη Εφι Μπριστ είναι παντρεμένη με έναν αριστοκράτη, είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της, και νιώθει τρομερή μοναξιά στο καινούργιο της περιβάλλον, ένα μικρό παραθαλάσσιο θέρετρο στην Βαλτική. Είναι δυστυχισμένη χωρίς να μπορεί ποτέ πραγματικά να το παραδεχτεί, γιατί δεν αισθάνεται πραγματική αγάπη από τον άντρα της, παρά την τρυφερότητα που εκείνος της δείχνει. Όλα πρόκειται να ανατραπούν, ωστόσο, όταν η Εφι ερωτεύεται έναν ταγματάρχη φίλο του συζύγου της.

Που και πότε? Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 21.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Angst essen Seele auf

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1974, εγχρ., 94’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Jürgen Jürges Μουσική: - Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Christian Hohoff Ηθοποιοί: Brigitte Mira, El Hedi ben Salem, Irm Hermann, Elma Karlowa, Anita Bucher, Gusti Kreissl Παραγωγή: Filmverlag der Autoren, Tango Film

Μπαίνοντας σε ένα μπαρ όπου συχνάζουν ξένοι προκειμένου να ξεφύγει από τη βροχή, μια εξηντάχρονη χήρα που εργάζεται ως καθαρίστρια γνωρίζει έναν Μαροκινό, τον Αλι, ο οποίος είναι τουλάχιστον 20 χρόνια νεώτερός της. Ο Αλι χορεύει μαζί της, την συνοδεύει σπίτι, κοιμούνται μαζί. Σύντομα μετακομίζει στο διαμέρισμά της, δοκιμάζει να συγκατοικήσει μαζί της και οι δυο τους αποφασίζουν κάποια στιγμή να παντρευτούν, προκαλώντας όμως έτσι την αποδοκιμάσια και τον οργή από τον περίγυρό τους.

Που και πότε? Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 19.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Martha

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1974, εγχρ., 116’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Cornell Woolrich, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: - Μοντάζ: Liesgret Schmitt-Klink Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Margit Carstensen, Karlheinz Böhm, Barbara Valentin, Peter Chatel, Gisela Fackeldey, Adrian Hoven Παραγωγή: Pro-ject Filmproduktion, Westdeutscher Rundfunk

Η Μάρτα είναι γύρω στα τριάντα όταν γνωρίζει τον Χέλμουτ. Ποιος είναι αυτός ο άντρας, ρωτά μια συνάδελφος στην βιβλιοθήκη όπου εργάζεται. Αυτός, λέει η Μάρτα, είναι ο άντρας που θα παντρευτώ. Η Μάρτα και ο Χέλμουτ παντρεύονται το συντομότερο δυνατόν και μετακομίζουν σε ένα σπίτι. Ο Χέλμουτ θέλει να κάνει την Μάρτα ευτυχισμένη, κι εκείνη είναι. Αγαπάει τον Χέλμουτ – έναν δυνατό, ανεξάρτητο, κυρίαρχο άντρα – ο οποίος την συναρπάζει ακριβώς επειδή της επιβάλλεται. Ο Χέλμουτ εξημερώνει σταδιακά την Μάρτα και την διαμορφώνει με βάση τις δικές του αυταρχικές ιδέες για το πώς την θέλει, κάνοντάς την υποτακτική. Σταδιακά η αγάπη της Μάρτα για τον Χέλμουτ μετατρέπεται σε έναν φόβο, ο οποίος όλο και δυναμώνει, όσο κι αν εκείνη προσπαθεί να τον παλέψει.

Που και πότε? Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 19.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Faustrecht der Freiheit

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1975, εγχρ., 116’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Christian Hohoff, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Peter Chatel, Rainer Werner Fassbinder, Karlheinz Böhm, Adrian Hoven, Christiane Maybach, Harry Baer Παραγωγή: City Film, Tango Film

Πρώην τσιρκολάνος και νυν άνεργος ηθοποιός, ο Φραντζ κερδίζει στο λαχείο ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και σχετίζεται ερωτικά με τον σνομπ γιο μιας χρεωκοπημένης οικογένειας επιχειρηματιών, ο οποίος τον εκμεταλλεύεται για να καπηλευτεί την περιουσία του. Φαίνεται, ωστόσο, ότι ολόκληρος ο γκέι κύκλος του γιού έχει ως στόχο του να εκμεταλλευτεί τον πρόθυμο και ερωτοχτυπημένο νεαρό.

Που και πότε? Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 21.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Mutter Küsters' Fahrt zum Himmel

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1975, εγχρ., 120’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Kurt Raab, Heinrich Zille, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Thea Eymèsz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Brigitte Mira, Ingrid Caven, Margit Carstensen, Karlheinz Böhm, Irm Hermann, Gottfried John Παραγωγή: Filmverlag der Autoren, Tango Film

O Χέρμαν Κιούστερς, ο οποίος εργάζεται στο ίδιο εργοστάσιο ελαστικών στην Φρανκφούρτη τα τελευταία είκοσι χρόνια, σκοτώνει έναν προϊστάμενό του και στη συνέχεια αυτοπυροβολείται. Η απειλή μαζικών απολύσεων διαφαίνονταν ήδη στα σκαριά. Η γυναίκα του, Μάτερ Κιούστερς, βρίσκεται αρχικά αβοήθητη εν όψει της καταστροφής. Ο γιος του και, πάνω από όλα, η σύζυγός του της γυρίζουν την πλάτη, γιατί δεν θέλουν να συνδεθούν με κανέναν τρόπο δημοσίως με την υπόθεση δολοφονίας, ενώ γύρω της συγκεντρώνονται σταδιακά ένα σωρό διαφορετικοί άνθρωποι που προσπαθούν να καπηλευτούν τη θλιβερή αυτή ιστορία, ο καθένας για δικό του όφελος.

Που και πότε? Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Ich will doch nur, daß ihr mich liebt

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1976, εγχρ., 104’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Klaus Antes, Christiane Erhardt, Christian Hohoff, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Liesgret Schmitt-Klink Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kurt Raab Ηθοποιοί: Vitus Zeplichal, Elke Aberle, Alexander Allerson, Erni Mangold, Johanna Hofer, Wolfgang Hess Παραγωγή: Bavaria Atelier, Westdeutscher Rundfunk

Η ιστορία ενός νεαρού άντρα ονόματι Πίτερ ο οποίος προσπαθεί να αγοράσει την αγάπη που πάντοτε του είχαν αρνηθεί. Πάντοτε φέρνει λουλούδια στη μητέρα του. Στον ελεύθερό του χρόνο χτίζει το σπίτι των γονιών του. Αγοράζει ακριβά έπιπλα και οικιακές συσκευές για την γυναίκα του, έχοντας παντρευτεί ώστε να ξεφύγει από τους περιορισμούς της ζωής στο σπίτι, και την κακομαθαίνει με διάφορους τρόπους προσφέροντάς της δώρα. Σύντομα αδυνατεί πλέον να πληρώσει τις δόσεις, όταν χάνει τη δουλειά του, και οδηγείται στην απόγνωση και την τρέλα.

Που και πότε? Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 19.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Chinesisches Roulette

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1976, εγχρ., 82’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Ila von Hasperg Καλλιτεχνική διεύθυνση: Helga Ballhaus, Peter Müller, Kurt Raab Ηθοποιοί: Anna Karina, Margit Carstensen, Brigitte Mira, Ulli Lommel, Alexander Allerson, Volker Spengler Παραγωγή: Albatros Filmproduktion, Les Films du Losange

Στο Μόναχο, ένα ανδρόγυνο αποχαιρετίζεται για το σαββατοκύριακο. Εκείνη θέλει να πάει στο Μιλάνο κι εκείνος στο Όσλο. Αλλά την ίδια εκείνη ημέρα συναντιούνται ξανά σε ένα κάστρο το οποίο τους ανήκει από κοινού. Εκείνη συνοδεύεται από τον εραστή της, κι εκείνος από την ερωμένη του. Προς έκπληξή τους, η ανάπηρη κόρη τους καταφτάνει με την κωφάλαλη δασκάλα της, διοργανώνοντας μια σαρδόνια παρτίδα «Κινέζικης Ρουλέτας», ένα είδος παιχνιδιού της αλήθειας, με απρόσμενες και βίαιες συνέπειες.

Που και πότε? Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 22.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

In einem Jahr mit 13 Monden

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1978, εγχρ., 124’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Rainer Werner Fassbinder Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder, Juliane Lorenz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Rainer Werner Fassbinder Ηθοποιοί: Volker Spengler, Ingrid Caven, Gottfried John, Elisabeth Trissenaar, Eva Mattes, Günther Kaufmann Παραγωγή: Albatros Filmproduktion, Les Films du Losange

Για πέντε ολόκληρες ημέρες ενός καλοκαιριού, ο Φασμπίντερ ακολουθεί τον τρανσέξουαλ πρωταγωνιστή του στην κόλαση των ανθρωπίνων υπάρξεων, σε μια απολύτως καταπιεστική Φρανκφούρτη, σε μια πορεία απελπισίας προς αναζήτηση μιας ελπίδας που θα κρατήσει τον ήρωα στη ζωή. Αν δεν τον σπρώξει πιο γρήγορα στον θάνατο...

Που και πότε? Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 21.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Despair

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1978, εγχρ., 119’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Tom Stoppard, Vladimir Nabokov Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder, Juliane Lorenz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Rolf Zehetbauer Ηθοποιοί: Dirk Bogarde, Andréa Ferréol, Klaus Löwitsch, Volker Spengler, Armin Meier, Peter Kern Παραγωγή: Bavaria Atelier, Bavaria Film, Filmverlag der Autoren, NF Geria Filmgesellshaft GmbH, Société Française de Production

Ο Χέρμαν, ένας Ρώσος μετανάστης, ιδιοκτήτης ενός μικρού εργοστασίου σοκολάτας στο Βερολίνο των αρχών της δεκαετίας του ’30, έχει την πεποίθηση ότι τον παρακολουθεί και τον καταδιώκει ένας σωσίας, ειδικά όταν ξαπλώνει στο κρεβάτι με την γυναίκα του. Μια μέρα γνωρίζει τον άνεργο καλλιτέχνη Φέλιξ Βέμπερ, τον οποίο θεωρεί ως τον σωσία του. Προσπαθεί να πείσει τον Φέλιξ για ένα σχέδιο: οι δυο τους να ανταλλάξουν ρούχα και ταυτότητες. Είναι σημαντικό για τον Χέρμαν να ιδωθεί σε δύο διαφορετικά μέρη την ίδια στιγμή. Ο Φέλιξ συμφωνεί να το κάνει...

Που και πότε? Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 21.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Die dritte Generation

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1979, εγχρ., 111’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Rainer Werner Fassbinder Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Juliane Lorenz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Volker Spengler Ηθοποιοί: Harry Baer, Hark Bohm, Margit Carstensen, Eddie Constantine, Jürgen Draeger, Raúl Gimenez Παραγωγή: Filmverlag der Autoren, Pro-ject Filmproduktion, Tango Film

Χειμώνας 1978, στο Δυτικό Βερολίνο. Μια ομάδα νέων ανθρώπων που τους συνδέει η μυστικότητα και ο τυφλός ακτιβισμός, αλλά όχι οι πολιτικές πεποιθήσεις, αρχίζει να κινείται υπογείως όταν δέχεται επίθεση από την αστυνομία. Στις 27 Φεβρουαρίου, την Τρίτη του Καρναβαλιού, αυτοί οι νέοι τρομοκράτες απαγάγουν τον αντιπρόσωπο μιας αμερικανικής εταιρείας υπολογιστών.

Που και πότε? Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 19.00  στο Ινστιτούτο Goethe

Die Ehe der Maria Braun

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1979, εγχρ., 120’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Pea Fröhlich, Peter Märthesheimer, Kurt Raab, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Michael Ballhaus Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Juliane Lorenz, Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Norbert Scherer Ηθοποιοί: Hanna Schygulla, Klaus Löwitsch, Ivan Desny, Gisela Uhlen, Elisabeth Trissenaar, Gottfried John Παραγωγή: Albatros Filmproduktion, Fengler Films, Filmverlag der Autoren, Tango Film, Trio Film, Westdeutscher Rundfunk

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χέρμαν και η Μαρία Μπράουν παντρεύονται στο ληξιαρχείο, το οποίο έχει μόλις χτυπηθεί από μια βόμβα. Μετά τον πόλεμο, το 1945, η Μαρία περιμένει εξακολουθητικά τον άντρα της να γυρίσει από το μέτωπο μέχρι που ένας φίλος καταφτάνει με τα νέα του θανάτου του. Η Μαρία ξεκινάει μια σχέση με τον Μπιλ, έναν μαύρο Αμερικανό στρατιώτη. Ένα βράδυ, όταν ετοιμάζονται να πάνε στο κρεβάτι, ο Χέρμαν εμφανίζεται στην πόρτα...

Που και πότε? Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 19.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Berlin Alexanderplatz

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1980, εγχρ., 840’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Alfred Döblin, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Xaver Schwarzenberger Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Juliane Lorenz Καλλιτεχνική διεύθυνση: Harry Baer Ηθοποιοί: Günter Lamprecht, Claus Holm, Hanna Schygulla, Franz Buchrieser, Brigitte Mira, Roger Fritz, Gottfried John, Barbara Sukowa Παραγωγή: Bavaria Film, Westdeutscher Rundfunk, RAI Radiotelevisione Italiana

Έχοντας καταδικαστεί για τη δολοφονία της φιλενάδας του, ένας άντρας αποφυλακίζεται ύστερα από τέσσερα χρόνια και προσπαθεί να προσαρμοστεί στην αντίξοη οικονομική κατάσταση του Βερολίνου της δεκαετίας του '20, πασχίζοντας αφενός να μην ενδώσει και πάλι στην παραβατική ζωή που τον χαρακτήριζε παλιότερα και αφετέρου να επιβιώσει, δίχως αυτό να συμβεί σε βάρος των άλλων. Ο Φασμπίντερ διασκευάζει το ομότιτλο βιβλίο του Αλφρεντ Ντέμπλιν σε ένα μνημειώδες φιλμ-ποταμό, διαρκείας 15 1/2 ωρών, γυρισμένο για λογαριασμό της τηλεόρασης αλλά με κινηματογραφική σύλληψη και εκτέλεση, το οποίο θεωρείται από πολλούς ως ένας πραγματικός σταθμός στην ιστορία της μικρής και της μεγάλης οθόνης.

Που και πότε? Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 16.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (Επεισόδια 1-8) και Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 16.00 (επεισόδια 9-13)  στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Lola

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, 1981, εγχρ., 113’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Pea Fröhlich, Peter Märthesheimer, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Xaver Schwarzenberger Μουσική: Peer Raben, Freddy Quinn Μοντάζ: Juliane Lorenz, Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Helmut Gassner Ηθοποιοί: Barbara Sukowa, Armin Mueller-Stahl, Mario Adorf, Matthias Fuchs, Helga Feddersen, Karin Baal Παραγωγή: Rialto Film, Trio Film, Westdeutscher Rundfunk

Το 1957, ο ενάρετος και παλαιών αρχών επικεφαλής μιας στεγαστικής εταιρείας μετακομίζει σε μια μικρή πόλη της βόρειας Βαυαρίας και αφήνεται να παρασυρθεί από τον έρωτά του για μια ντόπια πόρνη, τη Λόλα, την οποία είχε πρωτογνωρίσει ως Λουίζ, χωρίς να υποπτεύεται τίποτα σχετικά με την διπλή της ύπαρξη.

Που και πότε? Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 21.30 στο Ινστιτούτο Goethe

Querelle

Μυθοπλασία, Δυτική Γερμανία, Γαλλία, 1982, εγχρ., 108’

Σκηνοθεσία: Rainer Werner Fassbinder Σενάριο: Jean Genet, Burkhard Driest, Rainer Werner Fassbinder Φωτογραφία: Xaver Schwarzenberger, Josef Vavra Μουσική: Peer Raben Μοντάζ: Juliane Lorenz, Rainer Werner Fassbinder Καλλιτεχνική διεύθυνση: Walter E. Richarz Ηθοποιοί: Brad Davis, Franco Nero, Jeanne Moreau, Laurent Malet, Hanno Pöschl, Günther Kaufmann Παραγωγή: Planet Film, Albatros Filmproduktion, Gaumont

Ο ναύτης Κερέλ είναι όμορφος και διψασμένος για κίνδυνο. Ξεμπαρκάρει στο λιμάνι της Βρέστης και επισκέπτεται το μπορντέλο της Λιζιάν, ερωμένης του αδελφού του, προκειμένου να πουλήσει όπιο. Η βίαιη σεξουαλική συνεύρεση του με τον σύζυγο της πατρόνας θα τον σπρώξει αιφνίδια σε ένα κόσμο απαγορευμένων παθών και απωθημένων ενστίκτων όπου ο έρωτας και ο θάνατος απέχουν μόλις μια ανάσα.

Που και πότε? Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 23.15 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Jannat 'Ali

Ντοκιμαντέρ, Δυτική Γερμανία, 2011, εγχρ., 98’

Σκηνοθεσία: Viola Shafik Σενάριο: Viola Shafik Φωτογραφία: Viola Shafik Μουσική: - Μοντάζ: Doreen Ignaszewski Καλλιτεχνική διεύθυνση: Walter E. Richarz Ηθοποιοί: Rudolf Waldemar Brem, Thea Eymèsz, Rainer Werner Fassbinder, Irm Hermann, Hans Hirschmüller, Abd El-Kader Jarrary Παραγωγή: -

Ο μαροκινής καταγωγής Ελ Χέντι Μπεν Σάλεμ βρέθηκε νεκρός στις 15 Μάη του 1976, στο κελί μιας γαλλικής φυλακής. Ενα χρόνο πριν είχε κερδίσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θρυλικό «Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά», είχε υπάρξει συνεργάτης και εραστής του Φασμπίντερ, είχε ήδη στο ενεργητικό του ένα γάμο και δύο παιδιά και ακολουθούσε από νωρίς μια τυχοδιωκτική διαδρομή που τον μετέφερε από την Τυνησία στη Γαλλία και από εκεί στη Γερμανία. Επιχειρώντας να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στις πολυάριθμες εικασίες που συνόδεψαν τη ζωή και τον θάνατο ενός από τους πιο αξιομνημόνευτους ερμηνευτές του Φασμπίντερ, η δημιουργός αυτού του ντοκιμαντέρ αναζητά την αλήθεια μέσα από συνεντεύξεις με συνεργάτες του σκηνοθέτη και την οικογένεια του ηθοποιού, καταλήγοντας σε ένα αποκαλυπτικό πορτραίτο για μια από τις πιο αινιγματικές φιγούρες που διασταυρώθηκαν ποτέ με το σινεμά του ριζοσπαστικού Γερμανού.

Που και πότε? Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 21.00 στο Ινστιτούτο Goethe

Fassbinder

Ντοκιμαντέρ, Δυτική Γερμανία, 2015, εγχρ., 95’

Σκηνοθεσία: Annekatrin Hendel Σενάριο: Annekatrin Hendel, Juliane Lorenz Φωτογραφία: Martin Farkas Μουσική: Flake Lorenz Μοντάζ: Annekatrin Hendel Καλλιτεχνική διεύθυνση: Albrecht Konrad Ηθοποιοί: Margit Carstensen, Irm Hermann, Juliane Lorenz, Hanna Schygulla, Harry Baer, Hark Bohm, Rainer Werner Fassbinder Παραγωγή: Itworksmedien, Rainer Werner Fassbinder Foundation, Südwestrundfunk, Westdeutscher Rundfunk, Rundfunk Berlin-Brandenburg, Bayerischer Rundfunk, ARTE

Με συνεντεύξεις των σημαντικότερων πρωταγωνιστών και συνεργατών του (Χάνα Σιγκούλα, Χάρι Μπέαρ, Μάργκιτ Κάρστενσεν, Ιμ Χέρμαν, Γιουλιάνε Μαρία Λόρεντζ, Φόλκερ Σλέντορφ), σπάνια στιγμιότυπα από τα παρασκήνια των κορυφαίων δημιουργιών του και πολύτιμο αρχειακό υλικό, που βλέπει το φως για πρώτη φορά, το ντοκιμαντέρ της Χέντελ ιχνηλατεί την περιπετειώδη καλλιτεχνική πορεία και ζωή που ακολούθησε ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ προκειμένου να γίνει ένας από τους πιο επαναστατικούς σκηνοθέτες του σινεμά. Η ταινία προβάλλεται σε πανελλήνια πρεμιέρα.

Που και πότε? Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 18.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Έρως ανίκατε μάχαν... και νόμοις! (μη βαράτε οι φιλόλογοι!)

Μιας που η εποχή των υποψηφιοτήτων και των βραβεύσεων για τις ταινίες της χρονιάς είναι ήδη εδώ, αποφασίσαμε (δηλαδή, ο zerVo αποφάσισε – μουάχαχαχαχαχαχα) να παρουσιάσουμε εδώ στο www.moviesltd.gr φιλμ τα οποία έχουμε δει και τα οποία διεκδικούν με αξιώσεις να μνημονευτούν σε μπόλικες λίστες, μεταξύ των οποίων κι εκείνες για τα Όσκαρ. Πχ, τούτη η ταινία νομίζουμε πως θα έχει μία με δύο υποψηφιότητες στα Όσκαρ: για τις ερμηνείες τόσο του Joel Edgerton όσο και της Ruth Negga. Οι οποίοι υποδύονται ένα τυπικό (;) αμερικάνικο ζευγάρι όντας ο μεν Edgerton από την Αυστραλία η δε Negga από την Αιθιοπία!

Την ταινία Loving την είδαμε στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών, όπου έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα. Ο σκηνοθέτης της, ο Jeff Nichols, είναι κατά πως φαίνεται (ελπίζουμε να διαψευσθούμε) χαρακτηριστική περίπτωση δημιουργού που αργά αλλά σταθερά εντάσσεται και «απορροφάται» από το σύστημα. Το χολιγουντιανό. Έδωσε τα διαπιστευτήριά του και τώρα πλέον, αφομοιωμένος, πρέπει να κάνει «μεγάλες» ταινίες, για το μεγάλο κοινό. Ο άνθρωπος που μας συστήθηκε με το «Shotgun Stories» (2007), τον λατρέψαμε για το «Καταφύγιο» (Take Shelter, 2011) – την καλύτερή του ταινία με διαφορά – και είχε κάτι πολύ ενδιαφέρον να πει και στο «Ένα καλοκαίρι» (Mud, 2012), μας την έκανε γυριστή αλά...Spielberg με το «Ο εκλεκτός της νύχτας» (Midnight Special, 2016) με το οποίο συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου και με την τελευταία του ταινία κάνει κάτι καλό μεν αλλά τόσο προβλέψιμο και τόσο φτιαγμένο by the books, που δεν κρύβει καμία έκπληξη.

Η υπόθεση: Ιούνιος 1958. Ο Ρίτσαρντ Λάβινγκ κάνει πρόταση γάμου στην αγαπημένη του Μίλντρεντ σε ένα χωράφι της Πολιτείας της Βιρτζίνια όπου ζουν, στον αμερικάνικο Νότο, σε ένα σημείο όπου σκέφτεται να χτίσει το σπίτι στο οποίο θα στεγάσουν την ευτυχία τους. Η Μίλντρεντ δέχεται και οι δυο τους φεύγουν για την Ουάσινγκτον όπου και παντρεύονται. Άμα τη επιστροφή τους, όμως, ένα βράδυ, η αστυνομία κάνει έφοδο εκεί που διαμένουν και τους συλλαμβάνει. Ποιο είναι το έγκλημά τους; Ο Ρίτσαρντ είναι λευκός και η Μίλντρεντ αφροαμερικάνα (και ολίγον τι Τσερόκι). Και ο γάμος μεταξύ λευκών και αφροαμερικάνων είναι παράνομος σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους της Βιρτζίνια. Φυλακίζονται και ο δικαστής τους θέτει το δίλημμα: ή θα φύγουν από την πολιτεία για 25 χρόνια (!) ή θα φυλακιστούν για ένα χρόνο για το... έγκλημά τους.

Το ζευγάρι αποφασίζει να φύγει. Γεννιούνται τα παιδιά τους, μεγαλώνουν, αλλά η Μίλντρεντ δεν αντέχει και θέλει να επιστρέψει στην ιδιαίτερη πατρίδα της. Και το ζευγάρι γυρίζει. Ένας ολόκληρος δικαστικός αγώνας ξεκινά προκειμένου να καταφέρουν να κατοχυρώσουν το αναφέρετο δικαίωμά τους να ζήσουν μαζί και ελεύθεροι εκεί όπου οι ίδιοι επιθυμούν...

Η άποψή μας: Η ταινία βασίζεται σε πραγματική ιστορία. Μάλιστα, έχει καταγραφεί και σε ένα ντοκιμαντέρ και συγκεκριμένα το «The Loving Story» (2011) της Nancy Buirski. Γενικά η υπόθεση ξεσήκωσε μεγάλο ντόρο στην εποχή της: ο Λευκός Οίκος έδειξε ενδιαφέρον και το περιοδικό Life έκανε ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ που είχε τον εύγλωττο τίτλο «The Crime of Being Married». Μέχρι εδώ όλα καλά. Ο Jeff Nichols επιλέγει να μεταφέρει την πραγματική αυτή ιστορία ως μια ιστορία μυθοπλασίας, σαν να μην έγιναν όλα αυτά στην πραγματικότητα. Ως ένα δράμα που αξίζει τον κόπο να ειπωθεί γιατί έχει ενδιαφέρον. Κι αυτό το δεχόμαστε και μάλιστα ως κάτι έξυπνο: ο σκηνοθέτης δείχνει να μην ενδιαφέρεται να κάνει μια από τις ντεμέκ στρατευμένες ταινίες αλά Χόλιγουντ αλλά να διηγηθεί μια ενδιαφέρουσα μικρή ιστορία που θέλει να τη μοιραστεί με τους θεατές του. Μόνο που... παραείναι ευγενικός! Παραείναι χαμηλόφωνος. Και εντέλει, παραείναι... χολιγουντιανός: γίνεται αυτό που προσπαθεί να αποφύγει!

Ψιθυρίζει την ιστορία - ούτε καν την αφηγείται με στεντόρεια φωνή. Διάολε, δεν υπάρχουν κακοί στην ταινία! Μόνο ο σερίφης τον οποίο υποδύεται ο Marton Csokas βγάζει μια άκαμπτη συμπεριφορά αλλά και πάλι δεν νιώθουμε ότι... μισεί το ζευγάρι για αυτό που έκανε. Απλώς, εφαρμόζει τον νόμο. Εδώ καλά καλά δεν αναφέρεται ποιος «κάρφωσε» το ζευγάρι στην αστυνομία! Δηλαδή, ρουφιάνοι υπήρχαν, οδήγησαν ένα ζευγάρι στη φυλακή, με τη γυναίκα έγκυο παρακαλώ, και δεν κατονομάζονται! Η προσέγγιση αυτή του Nichols οδηγεί την ταινία σε χαμηλά ημιτόνια. Σε ένα φλατ πράγμα, γεμάτο ακαδημαϊσμό, που δεν διαθέτει καμία στιγμή ρίσκου, καμία στιγμή έκθεσης, καμία στιγμή αμφιβολίας από μέρους του θεατή, κάτι που ήταν σήμα κατατεθέν για το «Καταφύγιο».

Όντας γνωστή η ιστορία και μην κρύβοντας καμία έκπληξη σε ότι αφορά την έκβαση θεωρούμε ότι ο Nichols έπρεπε να ζεστάνει τα πράγματα, να τα ζωντανέψει, να τα κάνει πιο ενδιαφέροντα. Αυτός, ακόμα και το ερωτευμένο ζευγάρι το δείχνει ως ένα κανονικό ζευγάρι, που έτυχε να μπει στο στόχαστρο του νόμου. Και η μεγάλη μάχη στο δικαστήριο, που γίνεται ερήμην του ζευγαριού, δεν γίνεται μεν αντικείμενο εκμετάλλευσης για μελοδραματικές κορώνες, δεν αξιοποιείται δε καθόλου δραματουργικά. Σαν να εκφωνεί κάποιος ειδήσεις στην τηλεόραση και να μην αλλάζει το χρώμα της φωνής του ούτε στο σημείο όπου ανακοινώνει την αύξηση στα πακέτα των τσιγάρων κατά δέκα λεπτά ούτε στο σημείο όπου μιλάει για ένα θανατηφόρο δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή σε 10 παιδιά.

Τέλος πάντων, σίγουρα καλοφτιαγμένη ταινία με υποτονική μεν, ιδιαίτερη δε και πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία από τον Edgerton. Εκείνη που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι η Ruth Negga, στο ρόλο της Μίλντρεντ. Σε αυτήν ποντάρουμε περισσότερο. Κλασικά, μικρό πέρασμα από την ταινία κάνει και ο Michael Shannon, ο οποίος έτσι έχει παίξει και στις πέντε ταινίες του σκηνοθέτη! Ο Nichols δείχνει πως του αρέσει να συνεργάζεται με τους ίδιους πάνω κάτω ανθρώπους. Ας ελπίσουμε ότι θα γυρίσει στον παλιό καλό εαυτό του και ότι δεν θα μετατραπεί σε έναν ανθυπο-Spielberg.

του zerVo (@moviesltd)

Μετράω τον καιρό που έχει περάσει και ειλικρινά αδυνατώ να πιστέψω πως από εκείνη την καταιγιστική, αναφοράς, συλλεκτική και απίστευτα καλογυρισμένη σεκάνς κυνηγητού στις αποβάθρες του υπόγειου σιδηρόδρομου, έχουν κλείσει κιόλας 13 χρόνια. Σκηνή που αποτέλεσε την εισαγωγή σε αυτή την όχι δα και πρωτότυπης κόντρας περιπέτεια δράσης, που όμως με ευρηματικό τρόπο σε εκείνο το πρώτο επεισόδιο, έθεσε τις βάσεις για μια αντάξια και εξίσου δυναμική, κατά τις προβλέψεις, συνέχεια. Τέσσερις σίκουελ κατοπινά, βεβαίως δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μην έχει ειπωθεί από όσους εμπνεύστηκαν τον υπέρτατο Underworld πόλεμο, με συνέπεια το θέμα να έχει βουλιάξει για τα καλά στον βάλτο της επανάληψης και της ανίας, παρασύροντας μαζί του και τον Len Wiseman, μεγαλοφυή κι ελπιδοφόρο τότε δημιουργό του intro, που σταδιακά πέρασε πολύ μακρυά από τις κάμερες, σε ρόλο απλώς παραγωγού, χάνοντας μια για πάντα το αβαντάζ της ώθησης που του έδωσε ετούτη η ανέλπιστη επιτυχία της σεζόν 2003.

Μετά την επιστροφή της στην ενεργό δράση ως η κορυφαία πολεμίστρια για την πλευρά των Βαμπίρων και αφού έχει φροντίσει η μοναχοκόρη της, Ιβ, που εντελώς αναπάντεχα ανακάλυψε (βλ. Underworld Awakening) πως υπάρχει να κρυφτεί σε ασφαλές λημέρι, η Σελίν θα βρεθεί και πάλι στα πεδία των μαχών, αντιμετωπίζοντας την οργή των μανιασμένων Λύκων. Έχοντας πλέον την εντολή από την ηγεσία της φατρίας της, να στρατολογήσει καινούργιους μαχητές για να λάβουν μέρος στον πόλεμο, θα βρεθεί στο κέντρο εκπαίδευσης για να δώσει τα φώτα της στους νεαρούς βαμπίρ. Εκεί που οι καλά οργανωμένη παγίδα που της έχει στήσει η αμφιλεγόμενη, υποτιθέμενα σύμμαχος της, Σεμίρα, θα την πετύχει απροετοίμαστη κι αδύναμη να αντεπεξέλθει στην προδοσία.

Προσθέτοντας έτσι ακόμη έναν εχθρό στους ήδη υπάρχοντες, που προέρχεται από τις τάξεις της δικής της πλευράς, μεγεθύνοντας τα προβλήματα που της έχει δημιουργήσει η επιθετική στάση του ηγέτη των Lycans, Μάριους. Η πραγματικότητα για την Σελίν, θα της δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερα ζόρια, καθώς θα αντιληφθεί πως και οι δύο πλευρές, έχουν βάλει στόχο να εντοπίσουν την άφαντη θυγατέρα της, που αποτελεί το μοναδικό υπαρκτό υβρίδιο ανάμεσα στις δύο παρατάξεις και που το αίμα της έχει τέτοιες δυνάμεις που σε όποια από τις δύο το κερδίσει, αυτομάτως θα έχει το αβαντάζ του να κυριαρχήσει σε όλο τον κόσμο.

Κατόπιν λοιπόν του πρώτου ημιώρου που δεν συμπεριλαμβάνει στις τάξεις του τίποτα νευρώδες ή έστω ρυθμικό, με το σκηνικό να μεταφέρεται εντός του θεοσκότεινου νεοκλασικού με τα επτασφράγιστα παράθυρα, με το που πέφτει στο τραπέζι το μήνυμα της αποστασίας, τα πάντα παίρνουν τον κανονικό τους παλμό και οι αντιμαχόμενοι ρίχνονται εκ νέου στο αγαπημένο παιχνίδι, του αφανισμού των εχθρών. Μονίμως μεταλλική βαθυμπλέ η απόχρωση του φόντου, περιβάλλον που είναι ίσως και το μοναδικό συστατικό που παραμένει αναλλοίωτο στο βάθος των αιώνων, για να φιλοξενήσει τις δίχως ίχνος ελέους σφαγές, είτε από βόλι ασημένιο, είτε από ματσέτα, όπως τις σερβίρει η πρωτόπειρη κινηματογραφικά, με αξιοπρεπές τηλεοπτικό παρελθόν όμως σε Outlander και Criminal Minds, σκηνοθέτιδα Anna Foerster.

Κακά τα ψέματα όμως, όσο καλά στημένες κι αν είναι οι στιγμές των μονομαχιών, με έντονα τα δάνεια από τις ασιανές martial arts, άλλο τόσο σου δίνουν την ιδέα πως δεν υπάρχουν παρά μόνο για να κυλήσει όπως όπως ο χρόνος και να οδηγηθούμε σε ακόμη ένα ανοικτό φινάλε, που μας υπόσχεται έναν νέο, επερχόμενο τόμο του Underworld, που κανείς δεν γνωρίζει αν είναι ο τελευταίος. Διότι αν πρόκειται να συνεχιστεί ξανά μανά το παρόν νταραβέρι, χωρίς η εξέλιξη της ιστορίας να προχωρά ρούπι, δεν βλέπω το πως η Lakeshore και η Sony που βρίσκεται ξωπίσω της, θα ξεσηκώσουν το ενδιαφέρον, ακόμη και των πιο φανατικών φίλων της σειράς για να το τιμήσει ξανά.

Ιδίως μάλιστα όταν ο ένας μετά τον άλλο οι οχτροί - ένας παντελώς αδιάφορος Λυκαρχηγός που τον υποδύεται ο Tobias Menzies και ιδίως μια απίθανα ασχεδίαστη και κενή ντομινάτριξ Σεμίρα, που την αποδίδει η προφανώς wannabe Eva Green, δίχως να διαθέτει το εν δέκατο της άγριας ομορφιάς της Lara Pulver - έχουν γίνει πλέον παρελθόν και αναμένεται καινούργια πιο εμπνευσμένη αιμοδοσία από τους σκρίπτερς, για να στείλουν απέναντι από την Σελίν, αξιόμαχο villain να την αντιμετωπίσει.

Σελίν, που στα 45 της πια, δεν διαθέτει το σφρίγος και την ζωντάνια της τριαντάρας απόταν την γνωρίσαμε, αν και τα PVC κολάν, μια χαρά σιλουέτα κτίζουν και πάλι στην όπως και να το κάνουμε μεγαλοκοπέλα Kate Beckinsale. Που όπως δείχνουν τα φαινόμενα, εγκλωβίστηκε για τα καλά στην γυαλιστερή στολή της βρικολακίνας και πέραν του όποιου νέου τσάπτερ του σινέ σίριαλ, δεν υπάρχει περίπτωση να την ματαδούμε σε οτιδήποτε σοβαρότερο, γεγονός που μάλλον δεν θα είχαν προβλέψει μια φορά κι έναν καιρό, όλοι όσοι της έδιναν τον τίτλο μιας από τις πλέον ελπιδοφόρες Βρετανίδες ενζενί, καμαρώνοντας την στο Shooting Fish, που την ανέδειξε.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Allied	UIP	2	76	26.205	83.309
2	The Bachelor	Village Films	1	60	23.913	23.913
3	Underworld: Blood Wars	Feelgood Ent.	1	80	17.864	17.864
4	Fantastic Beasts And Where to Find them	Tanweer	3	47	11.560	141.841
5	Ozzy	Tanweer	2	79	7.988	18.010
6	Lion	Odeon	1	30	7.422	7.422
7	Trolls	Odeon	5	38	6.187	87.086
8	Get Squirrely	Odeon	2	33	4.355	9.317
9	Shut In	Spentzos Films	1	15	2.722	2.722
10	I, Daniel Blake	Feelgood Ent.	5	14	2.303	30.705

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Πάρε το φτυάρι και τρέχα!

Ότι ακολουθεί σε αυτό το τμήμα του κειμένου είναι copy / paste από το δελτίο τύπου, που έστειλε η εταιρία διανομής:

''Το The Bachelor είναι μια ρομαντική κωμωδία, σε σκηνοθεσία Αντώνη Σωτηρόπουλου, σενάριο της Ρένας Ρίγγα (σεναριογράφος των τηλεοπτικών επιτυχιών «Άκρως Οικογενειακόν» και «Ευτυχισμένοι Μαζί») και παραγωγή της Show Time Production και της Voice Entertainment, με δυνατό cast ηθοποιών. Πρόκειται για την 3η μεγάλου μήκους παραγωγή της ShowTime Productions μετά το Ένα Πλοίο για την Παλαιστίνη του Νίκου Κούνδουρου και τις Μαριονέτες του Παντελή Καλατζή με τον Αλέξη Γεωργούλη και την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Voice Entertainment. Παραγωγές της ShowTime Productions και της Voice Entertainment είναι επίσης και οι δύο επιτυχημένες, αυτήν τη σεζόν, τηλεοπτικές παραγωγές, «Barman» και «Cineλθετε». Το The Bachelor ξεκίνησε γυρίσματα τον Μάιο του 2016. Το soundtrack της ταινίας υπογράφουν οι Goin' Through και οι Otherview. Και το budget της ταινίας έφτασε τις 440 χιλιάδες ευρώ''.

Γυρίσματα για την ταινία έγιναν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και κάτι μας λέει πως στη Θεσσαλονίκη η ταινία θα κόψει περισσότερα εισιτήρια απ' ότι στην Αθήνα. Για να δούμε...

Η υπόθεση: Ο Αντώνης Μπαμπούλας είναι ένας πετυχημένος εργολάβος γραφείου τελετών. Είναι ερωτευμένος με την Κατερίνα, την πανέμορφη κόρη ενός διάσημου καρδιοχειρουργού, του Αριστείδη, ο οποίος αντιτίθεται στη σχέση τους και την προοπτική οι δύο νέοι να παντρευτούν. Η μέλλουσα πεθερά του ντρέπεται για το επάγγελμα του Αντώνη και τον συστήνει ως συλλέκτη τέχνης. Πάντως, η Κατερίνα υπερασπίζεται τη σχέση της: ο γάμος θα γίνει βρέξει – χιονίσει! Μάλιστα, ετοιμάζει μια έκπληξη στον αγαπημένο της: μέσα από το σημειωματάριό του βρίσκει τους κολλητούς του από το παρελθόν και τους καλεί να ξαναβρεθούν για ένα πάρτι – έκπληξη. Όμως, τα πράγματα δεν πάνε έτσι όπως τα είχε σχεδιάσει.

Η παρέα των τεσσάρων (συν τον πεθερό) φτάνει με την νεκροφόρα (!) στη Θεσσαλονίκη των φοιτητικών τους χρόνων. Εκεί, ο Αντώνης θα συναντήσει ένα παλιό του αμόρε. Η κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχο. Άραγε, τι είναι η αγάπη; Μήπως η δύναμη να συγχωρείς;

Η άποψή μας: Κάρχιες, όταν το λαϊκό παιδί γυρίζει την πρώτη του ταινία χωρίς να ξέρει σινεμά και τη γυρίζει για το λαϊκό κοινό, ετοιμάζεστε να ανοίξετε πελφεντέρε διαβλέποντας (και ευχόμενοι) την αποτυχία. Όταν όμως δείτε τα εισιτήρια του τριημέρου τη Δευτέρα θα κράζετε το κοινό, ενώ θέλετε να σας κάνει πλόουτζοπ και να σας αποθεώνει εις το διηνεκές. Κάνε με αντ είμαι πλοκ.

Εσείς φταίτε βρε. Γιατί... θάβετε χωρίς αναισθητικό όντως κακές ταινίες (δεν σηκώνει συζήτηση αυτό) αλλά δεν έχετε (δεν έχουμε) καταφέρει να «εκπαιδεύσουμε» το κοινό, ώστε να ξέρει να ξεχωρίζει το καλό λάδι από τη γεύση του, το χρώμα του, το πόσο παχύ είναι (δεν είναι άσχετο!). Οπότε, μια άλλη φορά θα πρέπει να καθίσουμε να συζητήσουμε για το ρόλο της κριτικής και όσων γράφουν για ταινίες και το κατά πόσο επηρεάζουν το μεγάλο κοινό. Μιας που δεν είχα την τιμή και τη χαρά να δω την ταινία είτε σε δημοσιογραφική προβολή, είτε σε αβάν πρεμιέρ, είτε με σταλμένο λινκ από την εταιρία διανομής, είτε... κατεβασμένη (δεν συμβαίνει με ελληνικές ταινίες η αλήθεια είναι) είδα την ταινία μετά την έξοδό της στους κινηματόγραφους. Σε σινεμά, μαζί με κοινό. Και διάβασα πολλά κείμενα συναδέλφων (εντός ή εκτός εισαγωγικών), που έθαψαν την ταινία. Και καλά ξηγήθηκαν.

Λίγοι όμως έκαναν τον κόπο να γράψουν γιατί έθαψαν την ταινία. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να θάψεις μια κακή ταινία. Να την κανιβαλίσεις. Πόσο μάλλον μια ελληνική ταινία! Όλοι οι αστεϊσμοί, οι εξυπνακισμοί, οι ειρωνείες προκύπτουν με ρυθμό πολυβόλου. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσεις καν! Το κάνω κι εγώ ουκ ολίγες φορές (ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω ή κάπως έτσι). Να βρούμε όμως και κάποιες ισορροπίες ρε παιδιά. Να βρούμε και κάτι καλό στον ορυμαγδό του bad taste. Τι θέλω να πω; Όσοι ακόμα μας διαβάζουν κι έχουν δει τη συγκεκριμένη ταινία και ρίξουν μια ματιά στις κριτικές και για κάποιον λόγο διασκέδασαν με την ταινία και γέλασαν σε πολλές σκηνές της θα μπορούν να έχουν μία από τις εξής αντιδράσεις: α) να νιώσουν λίγο μ@λ@κες, β) να νιώσουν ντροπή επειδή τους άρεσε η ταινία, γ) να πουν «μα πόσο μ@λ@κες είναι οι κριτικοί», δ) να μην μας ξαναδιαβάσουν. Αλλά, εντάξει, θα βγω τα μάλα διχασμένος μετά από αυτό το κείμενο. Ο κόσμος τη δουλειά του κι εμείς τη δική μας (τη δουλειά, μουάχαχαχαχαχα).

Οπότε, ναι, ότι έχετε διαβάσει για την ταινία, ισχύει. Και τηλεοπτική αισθητική έχει. Και άθλιες ως επί τω πλείστον ερμηνείες. Και κακογραμμένο σενάριο ή μάλλον σενάριο που δεν βοηθάει ώστε να προκύψει συνεπής και αξιοπρεπής δραματουργία. Και πολύ κακή σκηνοθετική διαχείριση του υλικού. Ναι, η ελληνική εκδοχή του The Hangover κάνει φρίκες στο μεγαλύτερο μέρος της. Έχει όμως και δυο, τρία πράγματα για να κρατηθείς. Ας πούμε, είναι εντυπωσιακή η χρήση των drones (σε υπερβολή, το ξέρω, αλλά δίνει μια άλλη οπτική). Το καγκουροχιούμορ είναι πετυχημένο σε κάποιες περιπτώσεις, όπως και κάποιες ατάκες (- «κοιμηθήκατε μαζί χθες βράδυ;» - «δεν κοιμηθήκαμε καθόλου»). Σε ότι αφορά την ύπαρξη του χαριτωμένου γκέι στην παρέα: από πότε γίναμε όλοι τόοοοοσο πολιτικώς ορθοί βρε σύντροφοι; Μια χαρά χαρακτήρας θα μπορούσε να είναι, αλλά δεν τον υποστηρίζει καθόλου ο Βισκαδουράκης (το δεύτερο πράγμα που δεν του ταιριάζει να παίζει, πέρα από τον γκέι, είναι να υποδύεται τον οπαδό του... ΑΡΕΩΣ Θεσσαλονίκης!!!).

Ναι, είναι κακή ταινία, ναι, περισσότερο για χαβαλέ τη βλέπει κανείς, ναι, είναι άγαρμπη η «τοποθέτηση προϊόντων», ναι, όποιοι ξέρουν από Θεσσαλονίκη, καταλαβαίνουν πως όταν σου την πέφτουν μπράβοι στην πλατεία Αριστοτέλους δεν φτάνεις μπροστά στο Μακεδονία Παλάς τρέχοντας από ανατολικά προς τα δυτικά, αλλά το ανάποδο! Αλλά, πώς να το κάνουμε, χρειάζονται και αυτές οι ταινίες. Όχι μόνον αυτές. Αλλά και αυτές. Και είθε να υπάρχουν καλές τέτοιες ταινίες. Πως τις λένε μωρέ, από αυτές τις εμπορικές. Γιατί, στην Αμερική, μόνο αριστουργήματα γυρίζουν; Να πούμε κάτι για το Dirty Grandpa πχ;

ΥΓ: Αν κάποιος γυρίσει ταινία για τον Κάρολο Μαρξ πρέπει οπωσδήποτε να βάλει στο καστ τον Δημήτρη Φράγκιογλου, με όλο το πρόσωπό του και το κεφάλι του τυλιγμένο με τρίχες! Έτσι!

Μαμά μου!

του zerVo (@moviesltd)

Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που πέφτουν οι τίτλοι του τέλους και μέσα σου αναρωτιέσαι, τι ακριβώς από ετούτο το φιλμάκι που παρακολούθησες για τις περασμένες δυο ώρες θα κρατήσεις σαν ανάμνηση, αφού το επεξεργαστείς κομματάκι αμά τη επιστροφή σου στο σπίτι? Εχμ... Δυσκολίες. Όχι πως δεν έχω κάτι κατά νου, αλλά να, δεν έχει και μεγάλη σχέση με την πλοκή, το σενάριο, την αφήγηση, το έργο γενικότερα. Βλέπεις, αν υπήρχε ένας και μοναδικός λόγος που δεν κοίταξα το ρολόι πάνω από πενήντα φορές, σκεπτόμενος το πότε τελειώνει η θριλεριά, ήταν που στο πανί μοστράριζε η μορφή εκείνης της ξανθιάς, ονειρώδους Αυστραλοθρεμμένης Βρετανίδας, που οσονούπω κλείνει πενήντα Μάηδες κι από τότε που την ξέρω εδώ και δεκαπέντε χρόνια - να αγιάσει η κάμερα σου μάστερ Lynch - μάλλον ομορφαίνει ακόμη, παρά πέφτει στην παγίδα του πανδαμάτορα χρόνου. Για εμένα αυτό ήταν αρκετό. Από την ταινία τώρα, μην ζητάμε και πολλά...

Τίποτα δεν προμήνυε την συμφορά που θα κτυπήσει τα αγαπημένα της πρόσωπα, τον λατρεμένο της σύζυγο και τον μονάκριβο (θετό) γιο της, όταν εκείνο το πρωί η Μαίρη Πόρτμαν τους αποχαιρετούσε, καθώς εκείνοι ξεκινούσαν το ταξίδι προς την πόλη, όπου ο έφηβος νέος θα ξεκινούσε την καινούργια του χρονιά, στο ειδικό σχολειό που φοιτά. Μια τραγική μετωπική σύγκρουση με το αυτοκίνητο, θα αφήσει στον τόπο τον συμβίο της, ενώ θα καταστήσει, μετά από αμέτρητες ζημιές στην σπονδυλική του στήλη, τετραπληγικό το παιδί της, που πλέον θα κληθεί να φτοντίζει καθημερινά στο απόμερο σπίτικό της, στην εξοχή της Πολιτείας του Μέιν.

Εκεί που η χαρακωμένη ψυχικά γυναίκα, πλέον, ασκεί το επάγγελμα της παιδοψυχολόγου, με τις συνεδρίες να λαμβάνουν χώρα στο παραδιπλανό δωμάτιο από τον αδύναμο να κινήσει τα άκρα του Στέφεν, που ολημερίς έχει καρφωμένη την ματιά του σε ένα μόνιτορ, έχοντας απολέσει όλα τα όνειρα για την ζωή του. Οι αβάστακτες ταλαιπωρίες που έχει υποστεί τον τελευταίο χρόνο η Μαίρη, όμως, θα της δημιουργήσουν έντονα προβλήματα αϋπνίας, που δεν θα λυθούν ούτε με τις φαρμακευτικές αγωγές, που θα της προτείνει, εκ του μακρόθεν, ο προσωπικός της ιατρός Δόκτορας Ουίλσον. Αποκορύφωμα της έντασης κατά την διάρκεια της νύχτας, θα είναι η ολοζώντανη αίσθηση μιας ξένης παρουσίας που κινείται από δωμάτιο σε δωμάτιο μέσα στο σπίτι της, που θα αποκτήσει ακόμη πιο παράξενη τροπή, όταν θα καταλάβει πως ο παρείσακτος είναι πιθανόν το κωφό αγοράκι που παρακολουθεί ιατρικά και εδώ και μέρες αναζητείται από την οικογένεια του, αφού δεν έχει δώσει σημεία ζωής.

Ε, όπως και να το κάνεις, μελετώντας τις γραμμές της σύνοψης δεν βγαίνει και ιδιαίτερη άκρη σε σχέση με αυτό που παρακολουθείς να διαδραματίζεται στο εκράν. Έτσι κι αλλιώς μέσα στο ημίφως και με έντονη την επίδραση των χαπιών, αδυνατεί ακόμη και ο πιο παρατηρητικός θεατής να αντιληφθεί πολλά πράγματα από όσα συμβαίνουν στην (στοιχειωμένη, λες?) έπαυλη, που καθώς γνωρίζει διαμένουν ένας παράλυτος και μια συντετριμμένη χήρα. Υπομονετικά λοιπόν καρτερούμε να έλθει η λύση και η κατοπινή λύτρωση, μέσα από το τουίστ που πρέπει να τον παίδευε υπερβολικά το πως θα το σερβίρει, τον άνευρο και επίπεδο, κατά βάση τηλεοπτικό, σκηνοθέτη Farren Blackburn που δεν κατορθώνει να προσφέρει ένα ψυχολογικό θρίλερ της προκοπής, μη έχοντας άλλωστε στα χέρια του και κανένα σπέσιαλ υλικό να επεξεργαστεί.

Επαναλαμβανόμενες σεκάνς εφόδων από αγνώστους (φαντάσματα λες?) στο σαλόνι, στο υπόγειο, στην αυλή, ένα δεκάχρονο παιδάκι (ανεκμετάλλευτος ο περσινός καλύτερος ανήλικος Performer, Jacob Tremblay του Room, που συνολικά παίζει, δεν παίζει πέντε λεπτά) που εμφανίζεται από το πουθενά και εξαφανίζεται τάχιστα από προσώπου γης, μια τρομοκρατημένη ντοτορέσσα, επιστήμων δηλαδή, που παλεύει να βάλει μια τάξη στο μυαλό της ορθολογικά και διάφοροι περαστικοί και μηδενικά αναλυμένοι χαρακτήρες, που μάλλον σκοπό τους έχουν να αποπροσανατολίσουν το βλέμμα, από όσα παίζονται μέσα στην αποκλεισμένη από τον χιονιά βίλλα. Αν αλλάζει κάτι μετά από την αποκάλυψη της αλήθειας κι ενώ το χρονόμετρο βεβαιώνει πως έχουμε ακόμη μισή ώρα παιχνιδιού? Λίγα πράγματα, αόριστα, αφελή και χωρίς μέτρο, υπερβολικά δοσμένα και σχεδόν ανεξήγητα, που δεν ακολουθούν κανέναν λογικό κανόνα και μάλλον θα προκαλέσουν ξίνισμα μουτσούνας στην θωριά τους.

Ακόμη κι αν σε όλα αυτά, συμμετέχει χωρίς να χάνει λεπτό η Naomi Watts, αγέρωχη εν αρχή, φοβισμένη όσο δεν πάει στην συνέχεια, αποφασισμένη να βάλει ένα τέλος στο φινάλε, αλλά πάντοτε όμορφη και γοητευτική, έστω κι αν ο ρόλος την προϋποθέτει τσαλακωμένη από τον πόνο της απώλειας. Με δύο Οσκαρικές nods παρασημάκι η μπλόντι δεν θα μπορούσε να μην φέρει εις πέρας την πανεύκολη εδώ αποστολή της, έστω και ολομόναχη, χωρίς όμως να σημαίνει αυτό, πως το σασπενσοειδές εργάκι αξίζει μόνο και μόνο που θα την παρακολουθήσεις. Για να πω και μισή θετική κουβέντα, πάντως, οβερόλ το Shut In, που δεν είχε δημιουργήσει στο προμόσιον του δα και τίποτα υψηλές προσδοκίες, δεν φτάνει στα τάρταρα της απογοήτευσης που μας είχε στείλει, η χειρότερη στιγμή της ποτέ, στην παρόμοιου ύφους σούπερ φλοπ Dream House...

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Δεκεμβρίου 2016 από την Spentzos Films

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία...

Πριν τέσσερις βδομάδες κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες η τελευταία ταινία του Oliver Stone, το πολυαναμενόμενο Snowden, δύο μήνες μετά την επίσημη έξοδο της ταινίας στις ΗΠΑ. Δεν θα μιλήσουμε για τις αρετές της ταινίας εδώ – όσοι την έχετε δει έχετε βγάλει τα συμπεράσματά σας. Αυτό που έκανε εντύπωση είναι η πενιχρή εισπρακτική πορεία της ταινίας παγκοσμίως και στη χώρα μας. Κι όμως, υπήρχαν όλα τα δεδομένα για να προκληθεί εμπορικός θρίαμβος: σύγχρονη πραγματική ιστορία, ένας σκηνοθέτης που δεν διστάζει να είναι πολιτικός όταν η πολιτική σχεδόν έχει εξαφανιστεί από το αμερικάνικο σινεμά, καλοί ηθοποιοί σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Κι όμως...

Δύο χρόνια μετά την επίσημη έξοδό του στις ΗΠΑ βγαίνει στη χώρα μας το ντοκιμαντέρ Citizenfour, που αφορά στον Έντουαρντ Σνόουντεν. Η εταιρία διανομής έκρινε πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να τη δούμε στην Ελλάδα, μετά την έξοδο της ταινίας του Stone. Το πόση επιτυχία θα έχει η ταινία εμπορικά στη χώρα μας μένει να φανεί (αν και σημάδια μπόλικα υπάρχουν...). Να σημειώσουμε απλά για όσους δεν το γνωρίζουν πως η ταινία τιμήθηκε με το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους στην τελετή που έλαβε χώρα τον Φεβρουάριο του 2015.

Η υπόθεση: Τον Ιανουάριο του 2013 η Αμερικανίδα ντοκιμαντερίστρια, Laura Poitras, δέχτηκε ένα κωδικοποιημένο e-mail από κάποιον άγνωστο, ο οποίος αυτοαποκαλούνταν Citizenfour. Η Poitras εκείνη την εποχή συνέχιζε τη δίχρονη έρευνά της πάνω στο θέμα της παρακολούθησης, προκειμένου να γυρίσει ένα σχετικό ντοκιμαντέρ, μέσω του οποίου θα έκλεινε την τριλογία της για τις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου και την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Είχαν προηγηθεί τα ντοκιμαντέρ «My Country, My Country» (2006) και «The Oath» (2010). Στο μέιλ του ο Citizenfour προθυμοποιούνταν να προσφέρει στην Poitras πληροφορίες και υλικό σχετικά με την NSA (National Security Agency, ήτοι, Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας) και τις πρακτικές της μέσω των οποίων ουσιαστικά παρακολουθούσε όλους τους Αμερικάνους πολίτες! Παρακολουθούσε τα μέιλ τους και τις τηλεφωνικές τους συνομιλίες.

Τον Ιούνιο του 2013 η Poitras, μαζί με τον ερευνητή δημοσιογράφο Glenn Greenwald και τον ρεπόρτερ της βρετανικής εφημερίδας Guardian, Ewen MacAskill, ταξίδεψαν στο Χονγκ Κονγκ με την κάμερά της προκειμένου να συναντήσουν τον άγνωστο άντρα σε ένα ξενοδοχείο. Ο άνδρας αποκάλυψε την ταυτότητά του: ήταν ο Edward Snowden. Πρώην υπάλληλος της CIA, υπάλληλος της εταιρίας Booz Allen Hamilton που δούλευε για λογαριασμό της NSA, ο 30χρονος τότε Snowden έδωσε απίστευτα στοιχεία και ντοκουμέντα, που είχαν περιέλθει στην κατοχή του λόγω της εργασίας του. Οι αποκαλύψεις του ήταν συνεχείς, δημοσιεύτηκαν στον Guardian, στην Washington Post, στο Spiegel και στους New York Times. Όταν αποκαλύφθηκε η ταυτότητά του, οι ΗΠΑ εξέδωσαν ένταλμα σύλληψής του και βίαιου επαναπατρισμού του. Ο Snowden προσπάθησε να καταφύγει στην Αβάνα, το διαβατήριό του, όμως, ακυρώθηκε από τις αμερικάνικες αρχές τη στιγμή που ο ίδιος βρισκόταν στο αεροδρόμιο Sheremetyevo της Μόσχας. Ζήτησε πολιτικό άσυλο από τη Ρωσία και του δόθηκε. Ζει ακόμα εκεί, σε άγνωστη τοποθεσία, μαζί με τη φιλενάδα του, τη Lindsay Mills...

Η άποψή μας: «Ανεξαρτησία σημαίνει να έχεις το κεφάλι σου μέσα στο στόμα του λύκου και να του λες ''Άντε γαμήσου''». Φράση που αποδίδεται στον Fidel Castro, τον Comandande, ο οποίος εγκατέλειψε τον μάταιο τούτο κόσμο, πλήρης ημερών, την περασμένη Παρασκευή 25 Νοεμβρίου. Λέγεται ότι την είπε στον... Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ! Ο Oliver Stone είχε γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τον Castro. Γύρισε και μία ταινία μυθοπλασίας για τον Snowden, ο οποίος είναι η δημιουργική δύναμη πίσω από αυτό το ντοκιμαντέρ! Βρε πως ενώνονται όλα γλυκά άμα θέλουν... Ας επικεντρωθούμε λοιπόν στο ντοκιμαντέρ μας.

Εύκολα συνοψίζεται στις εξής γραμμές: υπάρχουν ακόμα ήρωες στους χαλεπούς καιρούς μας. Άνθρωποι που θυσιάζουν τη βολή τους για να υπηρετήσουν το γενικότερο καλό. Ελάχιστοι μάλλον, δεν λέω, ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μες στο γάλα, αλλά υπάρχουν. Μέσα σε κλίμα γενικής χαύνωσης, όπου αντίσταση γίνεται από τους καναπέδες, και επαναστατικό είναι να κριτικάρεις αφ' υψηλού στο facebook, προκύπτουν κάποια παλικαράκια όπως ο Snowden, που βλέπουν τα κακώς κείμενα και δεν συμβιβάζονται. Δεν «κοιτάνε τη δουλειά τους». Δεν σκέφτονται «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;». Ναι, αυτοί βγάζουν το φίδι από την τρύπα! Αυτό το φίδι που ούτε τολμάμε να κοιτάξουμε εγώ κι εσύ αγαπητέ μου αναγνώστη! Και σε αυτήν την εποχή του απόλυτου εγωπαθισμού (sic), της κενής επίδειξης και της εθελοντικής υπερέκθεσης της ιδιωτικότητας (με το facebook που λέγαμε, και τα άλλα social media), θέλει μεγάλα κάκαλα να πας αντίθετα στο ρεύμα.

Ο Snowden δεν μοιάζει με τους επαναστάτες του παρελθόντος. Ένας nerd είναι, κομπιουτεράς, ούτε μούσια, ούτε αμπέχωνα. Κι όμως, είναι επαναστάτης με αιτία. Όταν είδε πως οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας του όχι μόνο δεν υπηρετούσαν τον αμερικάνικο λαό, ως όφειλαν, αλλά τον παρακολουθούσαν (ναι, όλους τους πολίτες της χώρας εν δυνάμει, κάθε έναν από αυτούς!) δεν μπορούσε παρά να βγει δημόσια και να τις καταγγείλει! Για να ελαφρύνουμε το κλίμα: πώς έκανε ο Βλάνταν Ίβιτς με το θέμα Τζαβέλλας; Ε, κάπως έτσι! Πάρα πολλοί θα αναρωτηθούν: «και τι έγινε;». «Άλλαξε τίποτε στον κόσμο;». Φανερά, όχι, είναι γεγονός. Υπογείως, όμως, κάτι άλλαξε. Ο Snowden λειτουργεί ως σύμβολο, οπότε κι άλλοι ανήσυχοι νέοι όπως εκείνος μπορούν να στηλιτεύσουν την εξουσία και να την πολεμήσουν αντί να λουφάξουν.

Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ, εντελώς απλό και κατανοητό, με σπουδαία εκμετάλλευση των αναγκαστικά περιορισμένων εσωτερικών χώρων του ξενοδοχείου, στο οποίο λαμβάνει χώρα μεγάλο μέρος της ταινίας, με live κατά μία έννοια παρουσίαση της δράσης και του αποτελέσματος αυτής, με έξυπνες παραπομπές, με φανερή την παράνοια, τον φόβο, την αγωνία. Ακούγεται αφελές αλλά στο χέρι μας είναι να μην απεμπολίσουμε την ιδιωτικότητά μας και κατ' επέκταση, την ελευθερία μας, σωστά;

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

«Ναι, αλλά στην Κούβα είχαν δικτατορία»...

Ο Jan Hrebejk είναι μάλλον ο πιο διάσημος σύγχρονος Τσέχος σκηνοθέτης. Στην Ελλάδα τον γνωρίσαμε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με την ταινία του «Παιχνίδια διχασμού και... εγκυμοσύνης» (Musíme si pomáhat, 2000) που αργότερα βγήκε και στις αίθουσες της χώρας μας κι έκανε μεγάλη (αναλογικά με το μέγεθός της) επιτυχία. Μάλιστα, μέσω αυτής προέκυψε κι ένα θεατρικό, το «Τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός» των Ρέππα – Παπαθανασίου, που σημείωσε πιένες. Πολλές κατοπινές του δημιουργίες παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο του φεστιβάλ. Αυτήν τη φορά μας έρχεται με την 20η μεγάλου μήκους ταινία της καριέρας του. Τίτλος της: Η δασκάλα (Ucitelka) - και ήταν μία από τις ταινίες στις Ειδικές Προβολές του εφετινού ΦΚΘ.

Έχει σημασία να μάθουμε ποια ήταν η αφορμή για να γυριστεί τούτη η ταινία, η οποία βασίζεται σε πραγματική ιστορία, την οποία βίωσε ο σεναριογράφος της – και μόνιμος σχεδόν συνεργάτης του σκηνοθέτη, Petr Jarchovský. Λέει ο Jan Hrebejk σύμφωνα με το δελτίο τύπου που μας εστάλη από την εταιρία διανομής: «Το βασικό θέμα της ταινίας είναι ο φόβος και η συνεπακόλουθη προθυμία κάποιου να υποκύψει στη διαφθορά – το γεγονός ότι κάποιοι υπηρετούν όσους έχουν δύναμη πάνω τους κι έτσι αποκτούν προνόμια για τους ίδιους και τους αγαπημένους τους. Όμως, τα προνόμια αυτά μπορούν να στραφούν εναντίον τους μακροπρόθεσμα. Σήμερα, 25 χρόνια μετά την πτώση του κομουνισμού, η χώρα μας μάχεται εναντίον της διαφθοράς, που έχει εισχωρήσει σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας».

Η υπόθεση: Μπρατισλάβα, φθινόπωρο του 1983. Είναι η αρχή της σχολικής χρονιάς και η μεσήλικη κυρία Drazdechova μπαίνει στην τάξη. Θα διδάξει στους λίγο πριν την εφηβεία μαθητές της Τσέχικα, Ρώσικα και κάτι που έχει να κάνει με την ηθική. Ζητά από κάθε μαθητή που ακούει το όνομά του, να σηκώνεται, να παρουσιάζεται και να αναφέρει τι δουλειά κάνουν οι γονείς του! Υψηλόβαθμο στέλεχος του κομουνιστικού κόμματος, χήρα υψηλόβαθμου στρατιωτικού και με αδελφή που ζει στη Μόσχα, η δασκάλα έχει μάθει να παίρνει αυτό που θέλει εμμέσως πλην σαφώς. Χρησιμοποιεί λοιπόν τους μαθητές της για να χειραγωγήσει τους γονείς για το δικό της προσωπικό συμφέρον. Οι περισσότεροι γονείς υποκύπτουν στην πίεση και της προσφέρουν διάφορες υπηρεσίες και δώρα. Ωστόσο, τρεις οικογένειες αποφασίζουν να πατήσουν πόδι και να προσπαθήσουν να επιλύσουν την κατάσταση μαζί με τη διευθύντρια σε μια μυστική συνάντηση γονέων και κηδεμόνων κι ενώ έχουν συμβεί διάφορα περίεργα και άσχημα πράγματα.

Η άποψή μας: Καθώς παρακολουθούσα την πραγματικά καλοφτιαγμένη αυτή ταινία έψαχνα παράλληλα τρόπους στο μυαλό μου για να την ακυρώσω. Θέλω να πω, όσο περνούσε η ώρα, σε έκανε να αισθάνεσαι πιο άσχημα από τη στιγμή που είσαι αριστερός (δεν θα πω κομουνιστής, γιατί κάποιους τους τρομάζει πάρα πολύ αυτή η συγκεκριμένη λέξη και ιδεολογία – φάνηκε πρόσφατα με το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο). Στην ταινία παρουσιάζεται με τη χρήση έξυπνου χιούμορ η κατάχρηση εξουσίας που ασκεί μια «συντρόφισσα» στους γονείς των παιδιών που διδάσκει. Δεν φτιάχνεις κύριε μαραγκέ το πορτατίφ που χάλασε; Δεν παίρνει καλούς βαθμούς το παιδί σου. Δεν διορθώνεις κύριε υδραυλικέ το πλυντήριο; Δεν παίρνει καλούς βαθμούς το παιδί σου. Δεν στέλνεις το γλυκό που ετοίμασα (εντάξει, που έφτιαξε μια μητέρα ενός άλλου παιδιού!) στην αδελφή μου στη Μόσχα κύριε που δουλεύεις στο αεροδρόμιο της Μπρατισλάβας, έστω και ως λογιστής; Δεν παίρνει καλούς βαθμούς το παιδί σου. Δεν μου... κάθεσαι κύριε αντικαθεστωτικέ αστρονόμε, που η γυναίκα σου διέφυγε προς τη δύση; Δεν παίρνει καλούς βαθμούς το παιδί σου.

Μιλάμε πως η Zuzana Maurery, που υποδύεται την εν λόγω δασκάλα, είναι εξαιρετική στο ρόλο της, τόσο πολύ που θέλεις να τη δείρεις! Καθόλου τυχαία λοιπόν η βράβευσή της στο πρόσφατο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι. Έλεγα λοιπόν: είναι ψέματα όλα όσα δείχνει η ταινία, είναι προπαγάνδα. Έτσι, όμως, θα έπεφτα στη λούμπα της αντίπαλης πλευράς, που ονοματίζει προπαγάνδα οποιαδήποτε ναζιστική θηριωδία. Σκεφτόμουν: κανένα σύστημα δεν είναι τέλειο (αναφέρεται και στην ταινία!) - το ίδιο όμως μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από την αντίπαλη μεριά. Νευρίαζα: μα οι κομουνιστές έχουμε το ηθικό πλεονέκτημα, τι κάνει αυτός, αστικές παπαριές μας αραδιάζει. Χμ, μάλλον έτσι είχαν τα πράγματα στα αλήθεια. Οπότε, άραξα και... απόλαυσα το φιλμ. Που πέρα όλων των άλλων έδειχνε εξαιρετικά το πόσο δύσκολο είναι να καταγγείλεις την εξουσία ξεπερνώντας το φόβο σου. Οι γονείς που καταγγέλλουν τη δασκάλα έχουν να αντιμετωπίσουν χαφιέδες, μυστικούς πράκτορες (!), έναν ολόκληρο κρατικό μηχανισμό και κυρίως τους άλλους γονείς που τα έχουν καλά με την εξουσία, καρπώνονται τα καλά της υποταγής τους κι επειδή είναι ηθικά λερωμένοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να μειώσουν τη δυναμική των καταγγελλόντων.

Έξυπνο το σχόλιο του σκηνοθέτη όπως και να το κάνουμε. Το Κακό προελαύνει όταν καλοί άνθρωποι το βλέπουν και δεν κάνουν κάτι για να το σταματήσουν. Κι ενώ σκεφτόμασταν να μην κάνουμε ούτε καν παρουσίαση της ταινίας εδώ (!!!) και να τη θάψουμε μεγαλοπρεπώς για αντικομουνιστική προπαγάνδα (θα ήθελα να δω τι θα έγραφα τότε!) κάνει μια πανέξυπνη γυριστή ο σκηνοθέτης στο φινάλε, εκεί που πέφτουν τα γράμματα, τέτοια που μας κάνει να αναφωνήσουμε: είσαι τεράστιος! Δεν έχουν σημασία τα πολιτικά καθεστώτα εντέλει, μας λέει ο Hrebejk. Παντού υπάρχουν άνθρωποι που απλά τα εκμεταλλεύονται. Άνθρωποι για όλες τις εποχές. Άνθρωποι ΟΦΑ (όπου φυσάει ο άνεμος). Σ' ωραίος!