24/10/16

Εικόνες της απελευθέρωσης στην Ευρώπη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Εικόνες της απελευθέρωσης στην Ευρώπη
Η ΑΘΗΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ Εικόνες της απελευθέρωσης στην Ευρώπη
Ταινιοθήκη της Ελλάδος, 24 - 26 Οκτωβρίου 2016

Σε συνέχεια του πολύ πετυχημένου περσινού κινηματογραφικού αφιερώματος Εικόνες της Κατοχής και της Απελευθέρωσης που διοργανώθηκε στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος τον Οκτώβριο του 2015, στο πλαίσιο της διοργάνωσης Η Αθήνα Ελεύθερη και σημείωσε μεγάλη επιτυχία με μεγάλη συμμετοχή του κοινού στις προβολές και τις σχετικές συζητήσεις, η Ταινιοθήκη της Ελλάδος διοργανώνει εκ νέου σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής και τη Γενική Γραμματεία Συντονισμού του Κυβερνητικού Έργου το κινηματογραφικό αφιέρωμα Εικόνες της απελευθέρωσης στην Ευρώπη. Στην εκδήλωση συνεργάζονται επίσης ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ), το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και το Ιστορικό Αρχείο ΕΡΤ.

Στο πλαίσιο της σύνδεσης της ελληνικής ιστορίας της περιόδου 1941-1944 με τον ευρωπαϊκό της περίγυρο, και ειδικά της περιόδου του τέλους του πολέμου και της απελευθέρωσης της Ευρώπης από το ναζισμό, θα προβληθούν έξι ξένες και μία ελληνική ταινίες μυθοπλασίας, αρχειακό υλικό, ντοκιμαντέρ και αποσπάσματα από το νέο ντοκιμαντέρ Μνήμες του σκηνοθέτη και διευθυντή φωτογραφίας Νίκου Καβουκίδη.

Με μια σειρά κλασικών και νεότερων ταινιών για το Βερολίνο, την Βαρσοβία, την Πράγα, την Αθήνα και την ευρωπαϊκή ήπειρο γενικά, εισαγωγές ομιλητών και μια παρουσίαση βιβλίου, το φετινό αφιέρωμα θα προσφέρει στο αθηναϊκό κοινό για πρώτη φορά ένα πανόραμα της πιο κρίσιμης περιόδου της ευρωπαϊκής ιστορίας του 20ού αιώνα. Με τον τρόπο αυτό θα αποτελέσει μια σημαντική παράμετρο στην αναβάθμιση της διοργάνωσης Η Αθήνα Ελεύθερη και στην καθιέρωσή της ως ένα σημαντικό θεσμό για την Αθήνα και τους κατοίκους της.

Να σημειώσουμε πως μεταξύ των ταινιών που θα προβληθούν, οι ταινίες Παϊζά (1946, Ρ. Ροσελίνι), την οποία και θα προλογίσει η Αν. Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και Γενική Γραμματέας ΔΣ της ΤΤΕ Μαρία Κομνηνού, και Γερμανία, ώρα μηδέν (1948, P. Ροσελίνι) θα προβληθούν σε ψηφιακά αποκατεστημένες κόπιες (Digital Cinema Package) σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Μπολόνια (Cineteca di Bologna) και η ταινία Το σιωπηλό οδόφραγμα (1949, Ότακαρ Βάβρα) για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε συνεργασία με το κινηματογραφικό αρχείο Narodni Filmovy Archiv. Επίσης η σπάνια προβεβλημένη ελληνική ταινία Ο τελευταίος αιχμάλωτος «μια διαφορετική ματιά στο τέλος του πολέμου» σύμφωνα με τον ιστορικό και κριτικό κινημ/φου Ιάσωνα Τριανταφυλλίδη που θα προλογίσει την ταινία.

Τέλος, πως η εκδήλωση αποτίνει φόρο τιμής στον πρόσφατα χαμένο μεγάλο Πολωνό σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα με την προβολή της ταινίας του Κανάλ.

Οι ταινίες της θεματικής ενότητας Εικόνες της απελευθέρωσης στην Ευρώπη και οι ώρες προβολής τους είναι:

Γερμανία ώρα μηδέν Germania anno zero Poster
Germania anno zero
Γερμανία ώρα μηδέν
Μυθοπλασία, Ιταλία,1948, α/μ,78’
Σκηνοθεσία: R. Rossellini Σενάριο: R. Rossellini,C. Lizzani, M. Kolpé, S. Amidei, B. Franchina Φωτογραφία: R. Juillard Ηθοποιοί: E. Moeschke, E. Pittschau, I. Hinze Παραγωγή: S. D'Angelo, A. Guarini, R. Rossellini
Η ταινία Γερμανία ώρα μηδέν είναι το τρίτο μέρος της «τριλογίας του πολέμου» του Ροσελίνι και εκτυλίσσεται στη μεταπολεμική Γερμανία. Ο δωδεκάχρονος Έντμουντ Κόλερ προσπαθεί να επιζήσει μαζί με τα αδέλφια του στο κατεστραμμένο Βερολίνο. Ο Έντμουντ θα συναντήσει τον πρώην δάσκαλό του, που παραμένει οπαδός του ναζισμού και θα τον μυήσει στις σκοτεινές πτυχές της ναζιστικής ιδεολογίας με τραγικές συνέπειες. Το έργο θα κερδίσει το βραβείο καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στο Διεθνές Φεστιβάλ του Λοκάρνο.
Που και πότε? Τρίτη 25 Οκτωβρίου στις 20.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Το σιωπηλό οδόφραγμα Nemá barikáda Poster
Nemá barikáda
Το σιωπηλό οδόφραγμα
Μυθοπλασία, Τσεχοσλοβακία, 1949, α/μ, 128’
Σκηνοθεσία: O. Vávra Σενάριο: J. Drda (βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του του Jan Drda) Φωτογραφία: V. Hunka Ηθοποιοί: J. Prucha, B. Drapinska, J. Marvan Παραγωγή: F. Milic
Μάης του 1945 τελευταίες μέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μερικοί πολίτες με ελάχιστα πολεμικά εφόδια εντάσσονται στην Αντίσταση και οργανώνονται ενάντια στους Ναζί Γερμανούς κατακτητές στην πόλη της Πράγας. Με περίσσιο ηρωισμό, φτιάχνουν οδοφράγματα στη σημαντική γέφυρα Troja, που ενώνει την περιοχή Holešovice με την περιοχή Troja, προκειμένου να εμποδίσουν ένα στρατιωτικό τάγμα με τανκς να μπει στην Πράγα.
Που και πότε? Τρίτη 25 Οκτωβρίου στις 21.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Παϊζά (Αυτοί που έμειναν ζωντανοί) Paisan Poster
Paisan
Παϊζά (Αυτοί που έμειναν ζωντανοί)
Μυθοπλασία, Ιταλία, 1946, α/μ, 134’
Σκηνοθεσία: R. Rossellini Σενάριο: S. Amidei, K. Mann, F. Fellini, M. Pagliero, A. Hayes, V. Pratolini Φωτογραφία: O. Martelli Ηθοποιοί: C. Sazio, R. Van Loon, D. Johnson, Alfonsino Παραγωγή: Rod E. Geiger, R. Rossellini, M. Conti
Ένα χρόνο μετά τη Ρώμη, ανοχύρωτη πόλη που εγκαινιάζει το κίνημα του ιταλικού νεορεαλισμού και γνωρίζει διεθνή επιτυχία, ο Ροσελίνι θα γυρίσει τη δεύτερη ταινία της «τριλογίας του πολέμου», την Παιζά, μια σπονδυλωτή ταινία που αποτελείται από έξι διαφορετικά επεισόδια, σε έξι διαφορετικές περιοχές της Ιταλίας αμέσως μετά την απελευθέρωση. Συνεχίζοντας πάνω στην προβληματική της άμεσης καταγραφής του κατεστραμμένου μεταπολεμικού τοπίου της Ιταλίας, σε πραγματικούς χώρους και με μη-επαγγελματίες ηθοποιούς, η ταινία καταγράφει την μάχη των παρτιζάνων ενάντια στους γερμανούς για την κατάληψη της Φλωρεντίας, αλλά και μια σειρά επεισόδια που αναδεικνύουν την ανατροπή των κοινωνικών συμβάσεων στις συνθήκες του πολέμου.
Που και πότε? Δευτέρα 24 Οκτωβρίου στις 21.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (Προλογίζει η Αν. Καθηγήτρια και Γεν. Γραμ. ΔΣ Μαρία Κομνηνού).

Κανάλ Kanal Poster
Kanal
Κανάλ
Μυθοπλασία, Πολωνία, 1956, α/μ, 91΄
Σκηνοθεσία: Andrzej Wajda Σενάριο: Jerzy Stefan Stawiński Φωτογραφία: Jerzy Lipman Ηθοποιοί: Teresa Iżewska, Tadeusz Janczar, Wieńczysław Gliński Παραγωγή: Studio Filmowe Kadr
Για τον Βάιντα η ιστορία της εξέγερσης της Βαρσοβίας το 1944 εναντίον των Γερμανών, η οποία εξελίχθηκε κάτω από το αδιάφορο βλέμμα του Κόκκινου Στρατού, δεν αποτελεί απλά μια τραγική μνήμη. Στην ταινία του εστιάζει στον εφιάλτη της ήττας και της ψυχικής κατάρρευσης των στρατιωτών, ο ηρωισμός των οποίων αποδείχτηκε μάταιος. Το πρώτο μέρος γυρίστηκε ως ρεπορτάζ, ενώ το δεύτερο αποτελεί μια αποκαλυπτική διήγηση των περιπλανήσεων τους στους υπονόμους της Βαρσοβίας. Το σενάριο βασίζεται στα προσωπικά βιώματα του σεναριογράφου Γ. Στ. Σταβίνσκι, ο οποίος υπήρξε αρχηγός ενός τμήματος των εξεγερμένων.
Βραβευμένο με τον Αργυρό Φοίνικα στις Κάννες (1957) το Κανάλ θεωρείται η απαρχή της λεγόμενης «πολωνικής σχολής του κινηματογράφου».
Που και πότε? Τετάρτη 26 Οκτωβρίου στις 21.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Οι τέσσερις μέρες της Νάπολης Le quattro giornate di Napoli Poster
Le quattro giornate di Napoli
Οι τέσσερις μέρες της Νάπολης
Μυθοπλασία, Ιταλία, 1962,α/μ, 116’
Σκηνοθεσία: N. Loy Σενάριο: P. F. Campanile, M. Franciosa,N. Loy, V. Pratolini Φωτογραφία: M. Gatti Ηθοποιοί: R. Barbato, C. Belmont, R.Bianchi Παραγωγή: G. Lombardo
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά την ιταλική συνθηκολόγηση, η Νάπολη βρίσκεται κατεχόμενη από τους Γερμανούς. Η ταινία αναφέρεται στην εξέγερσή των κατοίκων – γνωστή ως Οι τέσσερις ημέρες της Νάπολης – στην πόλη ανάμεσα στις 27 και 30 Σεπτεμβρίου 1943. Οι κατακτητές εξαναγκάζονται σε υποχώρηση από τους κατοίκους και την ένοπλη Αντίσταση πριν την άφιξη των πρώτων συμμαχικών δυνάμεων την 1η Οκτωβρίου 1943. Η ταινία κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας BAFTA και ήταν υποψήφια για καλύτερη ξενόγλωσση ταινία και πρωτότυπου σεναρίου στα Όσκαρ.
Που και πότε? Τετάρτη 26 Οκτωβρίου στις 17.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Η νύχτα του Σαν Λορέντζο La notte di San Lorenzo Poster
La notte di San Lorenzo
Η νύχτα του Σαν Λορέντζο
Μυθοπλασία, Ιταλία, 1982, έγχρωμο, 105’
Σκηνοθεσία: P Taviani, V. Taviani Σενάριο: P Taviani, V. Taviani, G.G. De Negri, T. Guerra Φωτογραφία: F. D. Giacomo Παραγωγή: G. G. De Negri
Η ταινία παρακολουθεί τους κατοίκους μιας μικρής ιταλικής πόλης προς το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Η ήττα των Γερμανών φαντάζει βέβαιη και καθώς τα στρατεύματά τους οπισθοχωρούν προς τη Γερμανία, αφήνουν πίσω τους ένα μονοπάτι καταστροφής και λεηλασίας. Οι Γερμανοί σχεδιάζουν να βομβαρδίσουν διάφορα κτίρια του τοσκανικού χωριού Σαν Μαρτίνο κι έχουν ειδοποιήσει τους κατοίκους του να μαζευτούν στον καθεδρικό ναό τους. Χρόνια αργότερα, μια τέτοια νύχτα του καλοκαιριού, μια γυναίκα –που στα έξι της χρόνια είχε βρεθεί στην ομάδα των κατοίκων που έφυγαν από το χωριό τους– αφηγείται στον γιο της την ιστορία… Η ταινία κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες το 1982.Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στο χωριό Σαν Μινιάτο, της επαρχίας της Τοσκάνης, στο τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Η ιστορία παρέμεινε στις μνήμες των κατοίκων του χωριού και συνδέθηκε με την έναστρη νύχτα, οπότε και επιτελέστηκε η θηριωδία των ναζί.
Που και πότε? Δευτέρα 24 Οκτωβρίου στις 18.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Ο τελευταίος αιχμάλωτος Poster
Ο τελευταίος αιχμάλωτος
Ο τελευταίος αιχμάλωτος
Μυθοπλασία, Ελλάδα, 1970, α/μ,88’
Σκηνοθεσία: Α. Γεωργιάδης Σενάριο: Α. Γεωργιάδης Φωτογραφία: Τ. Βενετσανάκος Ηθοποιοί: Α. Αλεξανδράκης , Π. Ποράβου , Ν. Κεδράκας , Φ. Κοκκόλα , Π. Χριστοφορίδης , Γ. Βρασιβανόπουλος , Χ. Ζήκας , Ν. Δουλγεράκης , Ε. Οικονόμου , Α. Προύσαλης Παραγωγή: Νίκμα Φιλμς
Ο Ντίνος, μοναδικός επιζών μιας ομάδας σαμποτέρ, που εξοντώθηκε από τους Γερμανούς με προδοσία, βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι μιας ανάπηρης κοπέλας (Πέρυ Ποράβου). Εκείνη τον κρύβει στο υπόγειο και ερωτευμένη μαζί του, τον κρατά φυλακισμένο χωρίς να του ανακοινώσει ότι ο πόλεμος τελείωσε, μη θέλοντας να τον χάσει. Όταν ο Ντίνος καταφέρνει να δραπετεύσει από το υπόγειο, αντιμετωπίζει την πικρή πραγματικότητα. Η κοπέλα του (Έφη Οικονόμου) δεν ενδιαφέρεται γι' αυτόν, οι φίλοι του πέθαναν στην Κατοχή, και αυτός που πρόδωσε την ομάδα ήταν ένας συμπολεμιστής του (Χριστόφορος Ζήκας). Αποφασίζει να επιστρέψει στο υπόγειο και στην κοπέλα, που τον αγάπησε πραγματικά.
Που και πότε? Τετάρτη 26 Οκτωβρίου στις 20.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (Προλογίζει ο κριτικός, ιστορικός κινημ/φου Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης).

Το χρονικό της αντίστασης Poster
Το χρονικό της αντίστασης
Το χρονικό της αντίστασης
Ντοκιμαντέρ, Ελλάδα,1985, α/μ, 61’
Σκηνοθεσία: Α. Βογιάζος, Σ. Αναστασιάδης Σενάριο: Π. Ανταίος, Α. Βογιάζος Φωτογραφία: Λάκης Καλύβας Παραγωγή: ΕΤ1 – Τμήμα Επιμορφωτικών Εκπομπών
Η λήξη της γερμανικής κατοχής είναι το θέμα του 18ου και τελευταίου επεισοδίου της σειράς Χρονικό της εθνικής αντίστασης. Μνημονεύονται τα συνοδευτικά της γερμανικής αποχώρησης από την ελληνική επικράτεια σφυροκοπήματα των ανταρτών, κατά το δεύτερο μισό του 1944. Αναφέρονται διαδοχικά οι απελευθερώσεις των περιοχών από τις αντάρτικες ομάδες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ-μεταξύ άλλων, της Ανατολικής Μακεδονίας, της Αθήνας, του Πειραιά, της Θεσσαλίας, της Πελοποννήσου, της Ηπείρου, των νησιών-πλην της Κρήτης, που θα απελευθερωθεί τελευταία, τον Μάιο του 1945 με την συνθηκολόγηση της Γερμανίας, παρά την τριήμερη μάχη της Παναγιάς Χανίων. Για άλλη μια φορά το πλούσιο κινηματογραφικό, φωτογραφικό και έντυπο υλικό και οι καταθέσεις των μαρτυριών, θα φωτίσουν το εξαιρετικής εθνικής σημασίας θέμα της ελληνικής Αντίστασης.
Που και πότε? Τρίτη 25 Οκτωβρίου στις 18.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.


Εικόνες από την απελευθέρωση της Αθήνας
Εικόνες από την απελευθέρωση της Αθήνας (απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ Μνήμες)
Ντοκιμαντέρ, Ελλάδα, 2016, α/μ, 25’
Σκηνοθεσία: Ν. Καβουκίδης Μοντάζ: Γ. Τσιωλάκης Αφηγητές: Γ. Μιχαλακόπουλος, Σ. Ρούμπου, Μ. Καβουκίδη Παραγωγή: telefilm
Σπάνιο υλικό από την απελευθέρωση της Αθήνας, τον Οκτώβριο 1944, που συμπεριλαμβάνεται στη νέα του ταινία Μνήμες, που αφηγείται την ελληνική ιστορία από τη δικτατορία Μεταξά μέχρι τη δικτατορία Παπαδόπουλου. Εικόνες της ελληνικής πρωτεύουσας τη στιγμή της απελευθέρωσής της που ήταν μέχρι τώρα άγνωστες, μας αποκαλύπτονται όπως τραβήχτηκαν με το φακό του συνεργείου του Φίνου. Εκτός των άλλων περιλαμβάνει σκηνές από τον εορτασμό σε εργοστάσια όπως του Φιξ και το Καπνεργοστάσιο και στη συνοικία της Καισαριανής.
Που και πότε? Τρίτη 25 Οκτωβρίου στις 19.10 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (Παρουσία σκηνοθέτη).

Τις προβολές των ταινιών θα πλαισιώσει την Δευτέρα 24 Οκτωβρίου στις 20.00 παρουσίαση του βιβλίου Ημερολόγιο Κατοχής 1941-1943 της Ειρήνης Ζαχαρία που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εύμαρος. Η συγγραφέας θα ζήσει την περίοδο της Κατοχής στην Αθήνα και θα καταγράψει τις εμπειρίες της στο ημερολόγιο της.

Για το έργο και την περίοδο θα μιλήσουν ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης που έγραψε την εισαγωγή της έκδοσης και ο αδερφός της συγγραφέως και σημαντικός σκηνοθέτης Μάνος Ζαχαρίας, που είχε λάβει ενεργά μέρος στα γεγονότα της εποχής ως μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΠΟΝ. Συμμετέχουν επίσης ο εκδότης Πέτρος Κακολύρης και η Αν. Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών και Γενική Γραμματέας ΔΣ της ΤΤΕ Μαρία Κομνηνού. Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ηθοποιός Αμαλία Τσεκούρα.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Περισσότερα... »

Ouija: Η Πηγή του Κακού (Ouija: Origin Of Evil) - Review / Κριτική

Ouija: Η Πηγή του Κακού (Ouija: Origin Of Evil) PosterOuija: Η Πηγή του Κακού
του Mike Flanagan. Με τους Elizabeth Reaser, Annalise Basso, Lulu Wilson, Henry Thomas, Parker Mack, Doug Jones


Κάθε παιχνίδι έχει τους κανόνες του
του zerVo (@moviesltd)

Εδώ κι αν μιλάμε για την αποθέωση του επιτυχημένου μάρκετινγκ αφού με ένα σμπάρο επιτυγχάνονται όχι και λίγα τρυγόνια. Αρχικά με την εκτόξευση των πωλήσεων της ολοκαίνουργης βερσιόν του συγκεκριμένου επιτραπέζιου παιχνιδιού, που η έχουσα το γενικό πρόσταγμα ολόκληρου του προμόσιον, Hasbro, έριξε και πάλι στην κυκλοφορία κάνοντας χρυσές δουλειές. Και ακολούθως με το (σχετικά) ανέλπιστο τζακ ποτ που κατάφερε η πρωτότυπη ταινία Ouija, κοστίζοντας μόλις μια χούφτα εκατομμύρια δολάρια, που στο παγκόσμιο box office κατάφερε να τα εικοσαπλασιάσει. Λογικό κι επόμενο, μολονότι το ορίτζιναλ είχε καταρρακωθεί και από την επαγγελματική κριτική, αλλά και από την γενικότερη εκτίμηση του κοινού, η παραγωγή να επιστρέψει με ένα δεύτερο τρομακτικό φιλμάκι βασισμένο πάνω στον θρύλο του board game, καταφέρνοντας να προσφέρει ένα αν μη τι άλλο αξιοπρεπές horror, όχι τίποτα το ξεχωριστό και αξιομνημόνευτο, αλλά σίγουρα πολύ ποιοτικότερο του ρηχότατου και κενού πρώτου.

Ouija: Η Πηγή του Κακού (Ouija: Origin Of Evil) Wallpaper
Έχοντας χάσει εδώ και ελάχιστο χρονικό διάστημα, εντελώς αναπάντεχα, τον αγαπημένο της σύζυγο, η όμορφη Άλις Ζάντερ, προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην και να συντηρήσει τις δύο ανήλικες θυγατέρες της, υποδυόμενη το μέντιουμ, στήνοντας παραμυθένιες πνευματικές συνεδρίες για τους ανυποψίαστους κακομοίρηδες που πιστεύουν πως μπορούν να επικοινωνήσουν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα στον άλλο κόσμο. Παραστάσεις πιστευτές και εντυπωσιακά σχεδιασμένες που πείθουν για την αληθινότητα τους ακόμη και τον πλέον δύσπιστο πελάτη, που όχι μόνον βλέπει τον δείκτη του πίνακα Ουίτζα να κινείται προς κάθε κατεύθυνση, κατά πως ορίζει το στοιχειό, αλλά αντιλαμβάνεται και τα μεταφυσικά αποτελέσματα της επίσκεψης του στον χώρο, αγνοώντας πως τα πάντα τα προκαλούν τα δυο μικρά κορίτσια της Άλις, η έφηβη Πολίνα και η πολύ νεαρότερη της Ντορις.

Κι ενώ οι παγαπόντικα σκηνοθετημένες συνδιαλέξεις με τους νεκρούς κρατούν ζωντανή την ύπαρξη της τριμελούς φαμίλιας, η εννιάχρονη μικρούλα θα σπάσει, τον ένα μετά τον άλλο, τους τρεις βασικούς κανόνες χρήσης του Ουίτζα, ερχόμενη σε επαφή με κάποιο απροσδιόριστο πνεύμα. Εκτιμώντας πως εκείνο είναι του λατρεμένου της πατέρα θα επιχειρήσει να το συναντήσει μέσω της ξύλινης πλατφόρμας ξανά, πέφτοντας έτσι στην παγίδα του, αφού η σατανική δύναμη θα κυριεύσει την αθώα της ψυχή και δεν θα δείξει διατεθειμένη να την εγκαταλείψει, αν δεν επιτύχει τον μοιραίο σκοπό της.

Σύμφωνα λοιπόν με το βιβλίο των κανονισμών του μυστηριώδους και σκοτεινού παιχνιδιού, που λειτουργεί σαν γεφύρι επικοινωνίας του κόσμου των ζωντανών και των νεκρών, τρία πράγματα πρέπει να αποφύγει - οπωσδήποτε - ο παίκτης, για να μην ξυπνήσει την μήνη των πνευμάτων. Ποτέ να μην χρησιμοποιήσει το Ουίτζα μόνος, ποτέ να μην το θέσει σε λειτουργία σιμά σε τόπο ταφής πεθαμένων, ποτέ να μην λησμονήσει να αποχαιρετήσει στο τέλος, λέγοντας αντίο. Και το άμαθο πιτσιρικάκι, που δεν γνωρίζει από κανόνες, στην απόπειρα του να συνομιλήσει με τον αγαπημένο του μπαμπά, όπως πιστεύει, θα υποπέσει σε μη αναστρέψιμα λάθη, που θα ανατρέψουν την ήρεμη, μέχρι πρότινος, ζωή της φαμίλιας της.

Τοποθετημένο χρονικά στα τέλη της δεκαετίας του 60', το Origin Of Evil, όπως διαλαλεί άλλωστε και η μαρκίζα του, αποτελεί πρίκουελ της ταινίας του 2014, έχοντας μάλιστα στο δυναμικό του έναν από τους πλέον δοκιμασμένους στο είδος δημιουργούς, όπως τον Mike Flanagan, που έχει δώσει διαπιστευτήρια σε αναλόγου θεματικής, ανατριχιαστικές ιστορίες σαν τα Oculus και Before I Wake. Το αξιοπρεπώς δομημένο και ρεαλιστικά πιστευτό σενάριο που συνυπογράφει με τον στενό του συνεργάτη Jeff Howard, μελετά σωστά τους βασικούς χαρακτήρες της υπόθεσης, την μητέρα και τα δύο ορφανά, δίνοντας σημαντικό χώρο για να στηθούν φοβιστικές παγίδες στην εξέλιξη, ώστε να πέσει μέσα το ανυποψίαστο κοινό.

Η συλλογιστική του να συνδυαστούν στην πλοκή στοιχεία από τις πιο πασίγνωστες στιγμές του genre όπως The Exorcist και The Omen, μαζί με ψήγματα από αντίστοιχες γιαπωνέζικες παραγωγές, αλλά και τις πιο πρόσφατες επιτυχίες του Μίδα Wan, όμως, δεν στέφεται από απόλυτη επιτυχία, στοχεύοντας στο πρόσκαιρο και στιγμιαίο τίναγμα από την καρέκλα κι όχι στην δημιουργία ευρύτερης διάρκειας φόβου που θα διατηρηθεί ίσαμε το τέλος. Εκεί που λαμβάνουν χώρα και οι συνδεσμολογίες με το μεταγενέστερο πρώτο τεύχος και πιθανόν τις συνέχειες που ενδεχόμενα θα έχει ο τίτλος. Χάνοντας έτσι μια πραγματικά μεγάλη ευκαιρία εκμετάλλευσης της creepy φόρμας που προσφέρει απλόχερα η γαλανομάτα πιτσιρίκα Lulu Wilson, η αποκάλυψη του έργου που σίγουρα θα πετύχουμε στο μέλλον και σε άλλες (πιθανότατα του ίδιου στυλ) ταινίες και που ως θηλυκός Ντάμιεν ορίζει ότι πιο αξιομνημόνευτο προσφέρει το δεύτερο Ouija!

Ouija: Η Πηγή του Κακού (Ouija: Origin Of Evil) Rating






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την UIP
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

22/10/16

Frantz - Review / Κριτική

Frantz PosterFrantz
του François Ozon. Με τους Pierre Niney, Paula Beer, Ernst Stötzner, Marie Gruber, Johann Von Bülow, Anton von Lucke, Cyrielle Clair, Alice de Lencquesaing


Ψέματα που λυτρώνουν
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ο θάνατός σου η ζωή μου – η ποια;

Αυτή είναι η 16η μεγάλου μήκους ταινία ενός από τους πιο άνισους μα ενδιαφέροντες δημιουργούς του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου. Όλες οι ταινίες του François Ozon, από το 1998 που σκηνοθέτησε την πρώτη του, το περίφημο και ιδιόρρυθμο «Sitcom», έχουν πάρει διανομή στη χώρα μας! Το «Frantz» είναι η πρώτη του ταινία που είναι γυρισμένη σε ασπρόμαυρο (στο 90% της), η πρώτη στην οποία έχει διαλόγους στα γαλλικά αλλά κυρίως στα γερμανικά και η δεύτερη με πηγή έμπνευσης κάτι το γερμανικό, μετά το «Σταγόνες πάνω σε καυτές πέτρες» (Gouttes d'eau sur pierres brûlantes, 2000) βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του Rainer Werner Fassbinder. Χμ, τώρα που το σκέφτομαι, εκείνη πρέπει να είναι η μόνη του ταινία που δεν είδαμε εμπορικά στη χώρα μας. Ας είναι.

Frantz Wallpaper
Το «Frantz» συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του πρόσφατου φεστιβάλ Βενετίας, όπου τιμήθηκε με το βραβείο «Marcello Mastroianni» για την ερμηνεία της Paula Beer, ως καλύτερης νέας ηθοποιού. Το σενάριο της ταινίας βασίζεται σε μια από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Ernst Lubitsch, το «Broken Lullaby» (1932), που με τη σειρά του βασιζόταν στο θεατρικό του Maurice Rostand «L'homme que j'ai tué». Ο Ozon δεν έκανε ακριβές ριμέικ: διαφοροποίησε το φινάλε και έφτιαξε ένα καινούργιο δεύτερο μέρος το οποίο λαμβάνει χώρα εξολοκλήρου στη Γαλλία. Ήτοι, η μισή του ταινία βασίστηκε στην ταινία του Lubitsch και η υπόλοιπη μισή είναι καθαρά δική του επινόηση.

Η υπόθεση: 1919. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει και η Γερμανία έχει συνθηκολογήσει με πολύ απεχθείς και ταπεινωτικούς όρους, μιας και βρίσκεται στους ηττημένους του πολέμου. Στη μικρή πόλη Κβέντλινγκμπουργκ η νεαρή Άννα θρηνεί το θάνατο του αρραβωνιαστικού της, του Φραντζ, στο μέτωπο, κάπου στη Γαλλία, αφήνοντας κάθε μέρα λουλούδια στον τάφο του. Μια μέρα θα δει κάποιον ξένο να αφήνει επίσης λουλούδια στον ίδιο τάφο. Είναι ο Αντριέν, Γάλλος υπήκοος, πρώην στρατιώτης και φίλος του Φραντζ, όπως διατείνεται. Η Άννα θα του μιλήσει και θα τον προσκαλέσει στο σπίτι των παρ' ολίγον πεθερικών της, μαζί με τους οποίους ζει έτσι κι αλλιώς. Ο Αντριέν θα δεχτεί. Ο πατέρας του Φραντζ αρχικά θα είναι εντελώς αρνητικός απέναντι στον Αντριέν. Εντέλει, όμως, θα μαλακώσει, καθώς θα ακούσει διάφορες ιστορίες με πρωταγωνιστή τον γιο του. Όλα δείχνουν να βαίνουν καλώς. Μήπως όμως ο Φραντζ κρύβει κάποιο μυστικό; Γιατί φεύγει σαν κυνηγημένος πίσω στη Γαλλία; Και η Άννα πως θα διαχειριστεί όλα όσα μαθαίνει;

Η άποψή μας: Το ότι ο François Ozon θα γύριζε μια... κανονική ταινία, που όχι μόνο βλέπεται αλλά έχει και πολλαπλό ενδιαφέρον, αποτελεί για τον γράφοντα μία από τις μεγαλύτερες θετικές εκπλήξεις της σεζόν. Ο άνθρωπος ουσιαστικά μόνο μία πολύ σπουδαία ταινία έχει γυρίσει, το «5 φορές το 2» (5x2, 2004) – κι όσοι δεν την έχετε δει, σπεύστε, καθώς πολύ εύστοχα παρουσιάζει τη φενάκη που είναι ο γάμος και κατ' επέκταση ο έρωτας (ή το αντίστροφο;), με πορεία αλά... «Memento»! Με το «Frantz» πετυχαίνει τη δεύτερη καλύτερη επίδοση στη φιλμογραφία του. Είναι προσηλωμένος στο έργο του, δεν ξεφεύγει σε υπερβολές και επί τούτου προκλήσεις και δημιουργεί μια ταινία που θαρρείς και ξεπήδησε από το παλιό, καλό Χόλιγουντ!

Η ίντριγκά του είναι πολυεπίπεδη και πολυμέτωπη. Και στηρίζεται στο... ψέμα! Στο ψέμα ως ηθική επιλογή όμως, έτσι; Το ψέμα που παίρνει άφεση αμαρτιών ακόμα και από τη συντηρητική εκκλησία και τους εκπροσώπους της. Ο Αντριέν λέει ψέματα στους γονείς του Φραντζ και στην αρραβωνιαστικιά του σκοτωμένου, την Άννα. Νιώθει τύψεις, είναι ένας διαλυμένος άνθρωπος, αλλά όταν πιάνει στα χέρια του το βιολί του νεκρού, όντας μουσικός και ο ίδιος, συνεχίζει το ψέμα του, γιατί ξέρει πως αυτό μόνο καλό μπορεί να προσφέρει. Όταν αποκαλύπτει την αλήθεια στην Άννα, εκείνη – λογική αντίδραση – πληγώνεται. Έχει όμως την ωριμότητα να πει... ψέματα στους γονείς του αγαπημένου της, προκειμένου να μην ξύσει πληγές. Προκειμένου να μην νιώσουν την απώλεια για δεύτερη φορά. Όταν η Άννα καταπολεμά τη δική της κατάθλιψη μετά την αποκάλυψη του Αντριέν, φεύγει για τη Γαλλία για να τον δει και να τον συγχωρήσει. Κι άλλο ψέμα! Δεν πάει γι' αυτό. Πηγαίνει με την ελπίδα να ενωθεί ρομαντικά μαζί του. Είναι ένα ψέμα που λέει στον εαυτό της. Όταν όμως και αυτό σμπαραλιάζεται, είναι πλέον τόσο δυνατή ώστε μπορεί να σταθεί στα δυο της πόδια με ευκολία. Η εύθραυστη νεαρή διένυσε μεγάλη απόσταση και πλέον είναι μια ώριμη γυναίκα, με πάθος για ζωή – ακόμα κι όταν μπροστά της έχει έναν υπέροχο πίνακα του Μανέ που τιτλοφορείται «Η αυτοκτονία».

Ο Ozon χτίζει μια υπέροχη ατμόσφαιρα και διαθέτει και μπόλικο σασπένς η ταινία του. Για πολύ ώρα αναρωτιόμαστε για το ποιόν της σχέσης του Αντριέν με τον Φραντζ: μήπως ήταν εραστές τελικά; Στα πολιτικά του μηνύματα δεν τα πάει και πολύ καλά, καθώς μοιάζουν λίγο αφελή τα περί πασιφισμού: οι ηττημένοι Γερμανοί τραγουδούν τα δικά τους «ηρωικά» τραγούδια, οι νικητές Γάλλοι τα δικά του που μιλούν για αίματα και σφαγές, μια διαρκής διελκυστίνδα χωρίς ουσιαστικούς νικητές και με τελικό αποτέλεσμα νεκρούς, νέους ανθρώπους στα πεδία των μαχών. Αλλά ο λόγος του γιατρού πατέρα του Φραντζ στους συντοπίτες του, που μοιάζουν έτοιμοι από καιρό να ενστερνιστούν τον επερχόμενο ναζισμό (να και το flipside της «Λευκής κορδέλας» λοιπόν!), δεν συγκλονίζει, όπως θα όφειλε. Ο Ozon μεταφέρει το κέντρο βάρους από μια ιστορία τύψεων που είναι καθαρά αντιπολεμική όταν διευρύνουμε την εικόνα (έτσι τη γύρισε ο Lubitsch) σε ένα δράμα χαρακτήρων και γυναικείας ενδυνάμωσης με λίγο αντιπολεμική ρητορική – που δεν του βγαίνει όσο θα ήθελε. Ας είναι. Ο τρόπος που δείχνει την ωρίμανση της Άννας είναι εξαιρετικός! Την οποία Άννα την υποδύεται υποδειγματικά η μόλις 21 ετών Γερμανίδα Paula Beer!

Ναι, μπορεί ο Pierre Niney να είναι ο σταρ της ταινίας και αυτός από τον οποίο περιμένουμε σπουδαία πράγματα προσεχώς (τον απολαύσαμε πρόσφατα και στον «Συγγραφέα») αλλά η Paula Beer σε κάνει να έχεις το βλέμμα σου γαντζωμένο επάνω της. Τι ερμηνεία! Και τι ομορφιά! Που μεγεθύνεται θαρρείς στις ασπρόμαυρες σκηνές – απορώ γιατί ο Ozon καταφεύγει στο έγχρωμο από καιρό εις καιρόν μέσα στην ταινία! Εξαιρετική ταινία με τη σφραγίδα του κλασικού. Να πω την αμαρτία μου, δεν του το 'χα!

Frantz Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την Feelgood Ent.
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

20/10/16

Η μεγάλη επιστροφή (Gui lai / Coming Home) - Review / Κριτική

Η μεγάλη επιστροφή (Gui lai / Coming Home) PosterΗ μεγάλη επιστροφή
του Zhang Yimou. Με τους Chen Daoming, Gong Li, Zhang Huiwen, Guo Tao, Liu Peiqi, Zu Feng, Yan Ni, Xin Baiqing, Zhang Jiayi, Chen Xiaoyi Ding Jiali


"Δεν μ' αναγνωρίζετε γιατί έλειπα καιρό..."
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια Κινέζα Πηνελόπη με αμνησία

20 ταινίες μεγάλου μήκους έχει σκηνοθετήσει ο Zhang Yimou – τις τρεις από αυτές παρέα με κάποιον συνάδελφό του. Έχει δηλαδή στη φιλμογραφία του τον ίδιο αριθμό ταινιών με τον Pedro Almodovar, του οποίου τη νέα ταινία βλέπουμε επίσης την ίδια βδομάδα να βγαίνει στη χώρα μας. Βέβαια, τούτη η ταινία του Yimou είναι του 2014 και έρχεται στις αίθουσές μας με δύο χρόνια καθυστέρηση. Αλλά έχει πλάκα που οι δυο του ανταγωνίζονται στη χώρα μας με την 20η τους ταινία, έτσι; Κι ας ξεκίνησαν χρονικά με διαφορετικές αφετηρίες: το 1978 ο Almodovar με το «Folle... folle... fólleme Tim!» (που δεν ξέρω αν την έχει δει κανείς στη χώρα μας) και το 1987 o Yimou με το «Κόκκινοι αγροί» (Red Sorghum).

Η μεγάλη επιστροφή (Gui lai / Coming Home) Wallpaper
O Yimou θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Πέμπτης Γενιάς του κινέζικου σινεμά, μαζί με σκηνοθέτες όπως οι Chen Kaige, Zhang Junzhao και Tian Zhuangzhuang. Για δεύτερη φορά μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη βιβλίο της Yan Geling, μετά τα «Λουλούδια του πολέμου» (Jin ling shi san chai, 2011), όπου πρωταγωνιστούσε ο Christian Bale, μια ταινία που δεν βγήκε ποτέ στις ελληνικές αίθουσες. Η συγκεκριμένη ταινία, Coming Home, προβλήθηκε και στο επίσημο πρόγραμμα του φεστιβάλ των Καννών, εκτός συναγωνισμού.

Η υπόθεση: Ο Λου ήταν καθηγητής πριν τον συλλάβουν και τον στείλουν σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα. Άφησε πίσω του τη γυναίκα του, Φενγκ και την πιτσιρίκα κόρη του, Νταντάν. Ο Λου, 10 χρόνια μετά τη σύλληψή του, δραπετεύει και προσπαθεί να ξανασυνδεθεί με την οικογένειά του. Η έφηβη πλέον Νταντάν, όμως, «καρφώνει» τον πατέρα της για να κερδίσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια παράσταση χορού, όντας εξαιρετική μπαλαρίνα αλλά ανεπιθύμητη λόγω του πολιτικού στιγματισμού του πατέρα της. Ο μπαμπάς της συλλαμβάνεται εκ νέου και η μητέρα της χτυπάει το κεφάλι της βλέποντας τη σκηνή.

Χρόνια αργότερα, με το πέρας της Πολιτιστικής Επανάστασης, ο Λου αφήνεται ελεύθερος. Επιστρέφει στην πόλη του και διαπιστώνει από τη μια ότι η κόρη του δουλεύει σε ένα εργοστάσιο υφαντουργίας και ότι η γυναίκα του δεν τον αναγνωρίζει, πάσχοντας από ψυχογενή αμνησία. Θα χρησιμοποιήσει κάθε τρόπο που μπορεί να φανταστεί κανείς για να κάνει την αγαπημένη του Λου να τον θυμηθεί. Θα τα καταφέρει;

Η άποψή μας: Κάποια στιγμή, παρακολουθώντας την πολύ δυνατή αυτή ταινία του Yimou θυμήθηκα ένα μονόπρακτο θεατρικό του Μπρεχτ, το οποίο διδαχτήκαμε στο λύκειο (στην τρίτη λυκείου θαρρώ;), τον «Σπιούνο». Σ' αυτό παρακολουθούμε μια οικογένεια την περίοδο που ο ναζισμός είχε ήδη κυριαρχήσει στη Γερμανία. Ο πατέρας είναι ισχυρά αντιφρονούντας, η μητέρα είναι πιο συγκρατημένη. Το πρόσωπο – κλειδί είναι ο μικρός γιος της οικογένειας. Αυτόν υπαινίσσεται ως «σπιούνο» ο Μπρεχτ στον τίτλο. Ο πατέρας λέει δυνατά την άποψή του και από κάποια στιγμή και μετά το παντρεμένο ζευγάρι φοβάται πως ο μικρός θα «καρφώσει» τον πατέρα του στις αρχές. Κάποια στιγμή, ο μικρός επιστρέφει από έξω έχοντας αγοράσει σοκολάτες. Η γυναίκα τον ρωτά: «Μόνο σοκολάτες αγόρασες;». Το αγόρι απαντά: «Τι άλλο; Φυσικά». Και ο άνδρας, αφού απομακρύνεται το αγόρι, ρωτάει στη γυναίκα του: «Νομίζεις πως λέει αλήθεια;». Διάβρωση μέσα στην οικογένεια από ένα καθεστώς που σπέρνει τον φόβο και τον τρόμο.

Στην ταινία του Yimou συμβαίνει κάτι ανάλογο. Ένα καθεστώς διαλύει μια οικογένεια. Αρχικά, στέλνοντας έναν άνθρωπο σε στρατόπεδο εργασίας. Στη συνέχεια, δυσκολεύοντας τη ζωή της κόρης, που νιώθει την αδικία γύρω της, λόγω στίγματος «εξαιτίας» του πατέρα της. Κατόπιν, το «κάρφωμα» γίνεται αιτία να συλληφθεί εκ νέου ο πατέρας της, να πάθει αμνησία η μητέρα της και να εκδιωχθεί από το σπίτι, μιας που η μάνα δεν τη συγχωρεί ποτέ. Ο Yimou φτιάχνει ένα δυνατό μελόδραμα χωρίς να καταφεύγει σε οπτικούς εντυπωσιασμούς, στους οποίους μας είχε... εθίσει σε παλιότερες ταινίες του, όπως ο υπέροχος «Ήρωας» (Hero, 2002). Εδώ, το δράμα κυλάει όμορφα, γλυκά, χωρίς εξάρσεις.

Ο θεατής μια χαρά μπορεί να μείνει στο πρώτο επίπεδο και να βρει συγγένειες ανάμεσα σε τούτη την ταινία και το δακρύβρεχτο και χολιγουντιανό «Ημερολόγιο» (The Notebook, 2004). Εκεί, ο γηραιός ήρωας προσπαθεί με κάθε τρόπο να μείνει στο πλάι της αγαπημένης του, που πάσχει από αλτζχάιμερ, και δεν τον αναγνωρίζει με τίποτα. Κι εδώ, οι σκηνές όπου ο Λου προσπαθεί να βρίσκεται δίπλα στη γυναίκα που αγαπά, υποδυόμενος τη μια στιγμή τον κουρδιστή πιάνων και την άλλη έναν γείτονα που διαβάζει τα γράμματα στη Φενγκ που ο ίδιος της έστειλε – και που συνεχίζει να της στέλνει προκειμένου εκείνη να τα βρει ξανά με την κόρη τους – βγάζουν ατόφια συγκίνηση. Σε δεύτερο επίπεδο μπορούν να ειπωθούν πολλά και συνταρακτικά. Για το deja vu, την αίσθηση πως έχουμε δει κάτι χωρίς να το έχουμε δει, αλλά έχοντας δει κάτι ανάλογο, μπερδευόμαστε και βιώνουμε ως αληθινό ένα ψέμα.

Για την Κίνα που από τον μαοϊκό κομουνισμό τρέχει με τα χίλια προς έναν κατακλυσμιαίο καπιταλισμό ο οποίος την κάνει μη αναγνωρίσιμη για τον σκηνοθέτη – στην προκειμένη περίπτωση ταυτίζεται με τη γυναίκα. Για την εικόνα και την αποτύπωσή της: η γυναίκα αναγνωρίζει τον άντρα της στην παλιά φωτογραφία αλλά δεν τον αναγνωρίζει απτό και ζωντανό. Γιατί για εκείνην, ο νεαρός άνδρας έχει για πάντα χαθεί, έχει «αναμορφωθεί», δεν είναι ο ίδιος. Για να μην μιλήσουμε για το έξοχο, ελλειπτικό φινάλε του μεγάλου συμβιβασμού και της αναμονής. Μια ζωή η γυναίκα θα περιμένει να έρθει ο άνδρας της κι όχι μια αλλοιωμένη εκδοχή του. Πολύ καλή ταινία χαλαρών (επίτηδες) ρυθμών και πολλαπλών αναγνώσεων, που θα κάνει «κλικ» σε θεατές οι οποίοι ψάχνουν κάτι παραπάνω από ένα απλό, ευχάριστο δίωρο.

Η μεγάλη επιστροφή (Gui lai / Coming Home) Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την Strada Films
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Ο Πιτ και ο Δράκος του (Pete's Dragon) - Review / Κριτική

Ο Πιτ και ο Δράκος του (Pete's Dragon) PosterΟ Πιτ και ο Δράκος του
του David Lowery. Με τους Bryce Dallas Howard, Oakes Fegley, Wes Bentley, Karl Urban, Oona Laurence, Robert Redford


- Έ-λι-οτ!
του zerVo (@moviesltd)

Είναι κάποιες φορές που αυτό το συναίσθημα της ζήλιας στροβιλίζεται διαρκώς στο μυαλό μου, αντιλαμβανόμενος τις απεριόριστες δυνατότητες επίσκεψης στην κινηματογραφική αίθουσα που έχουν στις ημέρες μας οι λιλιπούτειοι σινεφίλ, συγκριτικά με το μακρινό, δικό μας, νεανικό παρελθόν, που οι νέες κυκλοφορίες ανά εβδομάδα ήταν λιγοστές, ιδιαίτερα προσεγμένες και ανάμεσα τους σπανιότατα θα ξεχώριζες τίτλο που να αφορά το χαμηλότερο ηλικιακά κοινό. Μαθαίνουμε λοιπόν εδώ για την περίπτωση ενός κάποιου Pete's Dragon που πίσω στα 1977 κυκλοφόρησε το στούντιο της Disney, συνδυάζοντας πρωτοποριακά για την εποχή αληθινούς χαρακτήρες και ζωγραφιές, το οποίο στα μέρη μας δεν έφτασε ποτέ, παρά μόνο στο βίντεο, άσχετα αν ανήκει στις λιγότερο προβεβλημένες παραγωγές της μπράντας του Θείου Walt. Ευτυχώς για τους σύγχρονους μπόμπιρες, που η πιο εξευγενισμένη και τελειοποιημένη τεχνικά νεότερη εκδοχή του τίτλου και βέβαια έρχεται με δόξες και τιμές στα εκράν, συμπληρώνοντας το άλμπουμ μιας εξαιρετικής χρονιάς, για το δημοφιλές genre.

Ο Πιτ και ο Δράκος του (Pete's Dragon) Wallpaper
Η εκδρομή στο δάσος για την οικογένεια του μικρούλη Πητ θα καταλήξει σε τραγωδία, αφού το αυτοκίνητο τους, μετά από σύγκρουση με αγρίμι θα ανατραπεί, γεγονός που θα κοστίσει την ζωή στον οδηγό πατέρα και στην συνοδηγό μητέρα του. Χωρίς να έχει τραυματιστεί σοβαρά ο μικρούλης θα βρεθεί ολομόναχος στο καταπράσινο ερημικό τοπίο, έχοντας να αντιμετωπίσει αμέσως σχεδόν, την απειλή των άγριων θηρίων που δεν θα αργήσουν να κάνουν την εμφάνιση τους. Οι ελπίδες επιβίωσης του κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες είναι περιορισμένες και καθώς η πλησιέστερη πόλη απέχει δεκάδες μίλια, μόνο ένα θαύμα θα ήταν ικανό να τον γλυτώσει. Σωτηρία που θα εμφανιστεί πίσω από τις πυκνές φυλλωσιές με την μορφή ενός θηριώδους δράκοντα, που άμεσα θα πάρει το μικρό αγόρι κάτω από την προστασία του, φροντίζοντας να το εξασφαλίσει από πιθανούς κινδύνους.

Πέντε χρόνια κατοπινά, ο Πητ, σώος και αβλαβής, μεγαλωμένος όμως μακρυά από τον πολιτισμό, δεν είναι παρά ένα αγρίμι που ξοδεύει ανέμελα όλη του την ημέρα στην ύπαιθρο, συντροφιά με τον μοναδικό του φίλο, τον Έλιοτ όπως τον αποκαλεί, όνομα που πήρε από το παιδικό βιβλίο - μοναδικό ενθύμιο που του έμεινε από την φαμίλια του και μιλούσε για ένα κατοικίδιο με ετούτο το όνομα. Παρέα οι δύο τους αλωνίζουν νυχθημερόν τον καταπράσινο παράδεισο, μέχρι την στιγμή που θα κάνουν την εμφάνιση τους οι απειλητικές μπουλντόζες, που θα ισοπεδώσουν τους κορμούς των δέντρων για να τους μετατρέψουν σε ξυλεία, που θα αναστατώσουν την ηρεμία και την γαλήνη της δυάδας, αποκαλύπτοντας πιθανότατα και το καλά κρυμμένο τους μυστικό.

Σύνδεσμος επαφής του τι κρύβεται καλά πίσω από τους πανύψηλους θάμνους, ελεύθερο και ανεξέλεγκτο στην φύση, με την πραγματικότητα της πόλης, είναι ο γερο-σοφός ξυλοκόπος Κύριος Μίτσαμ (ο θρυλικός Robert Redford, κομματάκι εκτός νερών θα έλεγα), που οι νεώτεροι ακούνε με ενδιαφέρον τα παραμύθια του, τα οποία κάνουν λόγο για ένα προϊστορικό ον που ζει στην κοντινή τους ύπαιθρο. Με την όμορφη προσκοπίνα και ευαισθητοποιημένη περιβαλλοντολόγο Γκρέις να κάνει τα πάντα για να σώσει τον βιότοπο από τα χέρια των απαλλοτριωτών του, θα σκάσει σαν βόμβα η αποκάλυψη της ύπαρξης ενός μικρούς αγοριού και του δράκου του στην μικρή κοινωνία. Κι ευθύς αμέσως θα εκκινήσει και το κομμάτι της δράσης της ταινίας που την υπογραφή του βάζει ο David Lowery, διάσημος στο φιλμικό κοινό από το όμορφο νεο-γουέστερν του Ain't Them Bodies Saints, που ενώ είχε την αποδοχή της κριτικής, δεν τα πήγε και τόσο καλά στην εμπορική του πορεία.

Στην περίπτωση μας, της νέας βερσιόν του Pete's Dragon, έχουμε μια καθαρόαιμη περίπτωση Βιβλίου της Ζούγκλας και Μικρού Μόγλη που περιτυλίγεται από το πιασάρικο θέμα των animation How To Train Your Dragon και πασπαλίζεται με την έντονη συγκίνηση που αποπνέουν τα κορυφαία στο είδος τους E.T. (στο κομμάτι που έχει να κάνει με την απόκοσμη θωριά του Δράκοντα) και The Black Stallion (εκεί που το μη ανθρώπινο ζωντανό, συμπεριφέρεται πολύ πιο λογικά από όλους). Η κινηματογράφηση πλούσια σε δυνατότητες έχουσα τις ευλογίες της Disney, σχεδιάζει ένα φόντο ονειρεμένο στον τόπο που κινούνται οι φιλαράκοι, σε τέτοιο βαθμό που να θεωρείται απολύτως φυσικό να μην επιθυμεί κανείς να ενταχθεί σε ένα περιβάλλον μουντό και συννεφιασμένο όπως εκείνο που ζουν οι διώκτες του παράξενου Έλιοτ. Ξεχωριστής αναφοράς φυσικά χρήζει η μελετημένη στον πανίσχυρο ηλεκτρονικό υπολογιστή της Weta Digital, του σχεδίου του θηρίου, που εκτός της παραπάνω του κανονικού ανθρώπινης εκφραστικά μουτσούνας του, σε όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά (τρίχωμα, κίνηση, ρεαλιστική συμπεριφορά) αγγίζει την αρτιότητα.

Συνήθως οι ερμηνευτές που σε αυτές τις περιπτώσεις κάνουν την διαφορά, είναι οι ίδιοι οι πιτσιρίκοι αστέρες που την στολή τους θα ντυθεί η συνομήλικη πλατεία για να ακολουθήσει τις περιπέτειες τους. Ο φατσάκιας Oakes Fegley δεν διαθέτει όμως αυτό το κάτι παραπάνω στην θωριά του συγκριτικά με το μελαψό αγοράκι που πρόσφατα υποδύθηκε τον Mowgli σε μια ακόμη παραγωγή του στούντιο που σίγουρα κερδίζει την παρούσα στα σημεία, ακόμη κι αν έχει δίπλα του μια ενδεδειγμένη για το genre μεγαλοκοπέλα σαν την άλικης κώμης Bryce Dallas Howard. Που όπως  πάντα προσωποποιεί την εικόνα της ανθρώπινης καλοσύνης και προστασίας κόντρα στους αγριεμένους τριγύρω της, που μόνο να καταστρέψουν το Τέρας (και τους εμφανείς συμβολισμούς του) επιδιώκουν. Το ταχύτατο, αέρινο και εντυπωσιακών ειδικών εφέ φινάλε, τονισμένο από γερές δόσεις συγκίνησης που προβάλλουν τα νοήματα της αληθινής φιλίας και της αλληλεγγύης, ευτυχώς βάζει τα πράγματα στην θέση τους, ολοκληρώνοντας έτσι ένα ακόμη καλοσχεδιασμένο σινέ παραμύθι, σε μια σεζόν που ευτυχώς για τους μικρούληδες σινεφάγους (και όχι μόνο) είχε ουκ ολίγα να προσφέρει.

Ο Πιτ και ο Δράκος του (Pete's Dragon) Rating






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την Feelgood Ent.
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Belgica - Review / Κριτική

Belgica PosterBelgica
του Felix van Groeningen. Με τους Stef Aerts, Tom Vermeir, Helene Devos, Charlotte Vandermeersch, Boris Van Severen, Sara De Bosschere, Dominique Van Malder


Μπαρ το Ναυάγιο!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Κλασικά, sex and drugs and rock'n'roll

Αυτή είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Φλαμανδός Felix van Groeningen και η δεύτερη που βλέπουμε στη χώρα μας, μετά το «Ραγισμένα όνειρα» (The Broken Circle Breakdown, 2012). Άνοιξε το τμήμα «World Cinema» στο περασμένο φεστιβάλ του Σάντανς, όπου τελικά τιμήθηκε με το βραβείο σκηνοθεσίας.

Belgica Wallpaper
Τον πρωταγωνιστικό ρόλο του μεγάλου αδελφού, του Φρανκ, ήταν να τον υποδυθεί ο Matthias Schoenaerts. Εντέλει, ο ηθοποιός δεν μπόρεσε να προλάβει τις προθεσμίες καθώς συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Διαταραχή» (Maryland, 2015). Τον ρόλο πήρε τελικά ο Tom Vermeir. Ο Vermeir είναι κιθαρίστας και τραγουδιστής στο ροκ συγκρότημα A Brand και αυτή είναι η πρώτη του εμφάνιση σε ταινία μεγάλου μήκους! Έχει συμμετάσχει σε μία ταινία μικρού μήκους και σε μπόλικες τηλεοπτικές σειρές.

Η υπόθεση: Ο Τζο είναι ένας νεαρός εργένης με καλλιτεχνικές ανησυχίες. Είναι μονόφθαλμος (τα βλέφαρα στο δεξί του μάτι είναι κλειστά), είναι ντελικάτος και είναι ο ιδιοκτήτης ενός παμβρώμικου ροκ μπαρ στη Γάνδη ονόματι «Belgica». Ο Φρανκ είναι ο μεγάλος αδελφός του Τζο. Είναι παντρεμένος, έχει ένα πιτσιρίκι και η σύζυγός του είναι έγκυος ξανά. Έχει σταθερή δουλειά και θέλει ν’ αποκτήσει το δικό του σπίτι. Παρ' όλα αυτά δεν είναι χαρούμενος με την προβλέψιμη ζωή του.

Σε μια επίσκεψή του στο «Belgica», έρχεται πιο κοντά με τον αδερφό του, τον οποίο είχε να δει πάρα πολύ καιρό, κι αποφασίζει να τον βοηθήσει. Και τον βοηθάει με τέτοιο τρόπο ώστε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα το «Belgica» γίνεται το πιο πετυχημένο μαγαζί του είδους του στη βελγική μεγαλούπολη. Ακολουθεί η επέκταση, το άπλωμα κι όλα όσα φέρνει μαζί της η επιτυχία. Τα δύο αδέλφια έχουν κλείσει θέσεις σε ένα εθιστικό ταξίδι και ο κόσμος γυρίζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα γύρω τους. Άραγε θα καταφέρουν να μείνουν στην κορυφή;

Η άποψή μας: Ένα πράγμα είναι 100% σίγουρο: η άριστη σχέση του Felix van Groeningen με τη μουσική! Από τα υπέροχα bluegrass τραγούδια του «Ραγισμένα όνειρα» εδώ έχουμε εξαιρετικά πανκ ροκ κομμάτια κι όχι μόνον. Η συμβολή του συγκροτήματος Soulwax, που είναι υπεύθυνο για τα πάντα σχεδόν που ακούμε στην ταινία, είναι καθοριστική για την ίδια την ταινία. Γιατί αυτή είναι πέρα και πάνω από όλα, μια μουσική ταινία. Χωρίς τη μουσική θα ήταν ένα απλό μελόδραμα για τη δυναμική της σχέσης δύο αδελφών. Η μουσική δίνει τον τόνο, το ρυθμό, είναι πανταχού παρούσα – και είναι καλή! Όσοι έχουν υπάρξει – ή συνεχίζουν να είναι – μπαρόβιοι, θα νιώσουν ακατανίκητη έλξη από όσα θα δουν στη μεγάλη οθόνη.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ταινίας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Βλέποντας την ταινία θαρρείς και είσαι μέσα στο μπαρ! Λικνίζεσαι στο ρυθμό, νιώθεις τη μπύρα στον οισοφάγο σου, αισθάνεσαι την καπνίλα να ποτίζει τα ρούχα σου, μυρίζεις τη μπόχα από τις τουαλέτες (μα ταμπόν στη λεκάνη κυρίες μου; ντροπή – καλά λένε πως οι αντρικές τουαλέτες είναι πιο καθαρές από τις γυναικείες). Η ταινία αποτίνει φόρο τιμής στα ροκ μπαρ. Στους ανθρώπους που πηγαίνουν να διασκεδάσουν εκεί, να απολαύσουν την μπύρα τους, να ξεχαστούν, να διώξουν την κόπωση της μέρας, να φλερτάρουν, να αστειευτούν, να μαλώσουν. Κάτι σαν το ιστορικό «Berlin» για μας τους Θεσσαλονικείς σε συνδυασμό με το Στέκι της Φιλοσοφικής. Ε, ρε αυτά ήταν γλέντια – τι πάω και θυμάμαι, έχω αποσυρθεί και από την πιάτσα εδώ και εκατομμύρια χρόνια, φανερώνω και την ηλικία μου, άστα να πάνε...

Από εκεί και πέρα, λοιπόν, πάμε στα του δράματος. Εντάξει, δεν αποφεύγει τα κλισέ ο σκηνοθέτης. Παίρνει όμως την δύσκολη απόφαση να μας δείξει την εξέλιξη της ιστορίας του γραμμικά, κάτι που σημαίνει πως πιστεύει πολύ σε αυτήν. Ξεχάστε τα δαιδαλώδη πήγαιν' – έλα μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, που έδιναν τον τόνο στο «Ραγισμένα όνειρα». Και επιμένω στη σύγκριση με την προηγούμενη ταινία του, καθώς έκανε – αναλογικά – μεγάλο σουξέ στη χώρα μας. Κι εδώ έχουμε να κάνουμε με τη σχέση δύο ανθρώπων διαμετρικά αντίθετων μεταξύ τους. Εκεί, ήταν εραστές. Εδώ, είναι αδέλφια. Ο ένας επιζητεί την αποδοχή, θέλει να φτιάξει οικογένεια και βλέπει το όλο πράγμα ως χόμπι που έχει κάνει δουλειά. Ο άλλος θέλει να ζήσει το παραμύθι του, νιώθει εγκλωβισμένος στο γάμο, στην πραγματικότητα, στη ρουτίνα. Θέλει να ξεφύγει, να φτάσει στα άκρα. Και, βέβαια, χτυπάει πάτο.

Εδώ έχουμε και λίγη «ηθική» καθοδήγηση – manipulation από μέρος του σκηνοθέτη. Ας είναι. Μας ανταμείβει με σπουδαίες μουσικές, εξαιρετική ατμόσφαιρα, τρομερές ερμηνείες (ιδίως από τον ηθοποιό που υποδύεται τον μεγάλο αδελφό), χιούμορ όπου και όσο χρειάζεται κι ένα κομμάτι ζωής ολοζώντανο μπροστά μας, να σπαρταράει. Θα μπορούσε να «μαζέψει» λίγο το χρόνο (δεν προσφέρει κάτι στη δραματουργία πχ η όλη φάση με τον μη αποδεκτό πατέρα που θνήσκει – έχουμε εμπεδώσει από παντού ότι τα δύο αδέλφια είναι διαφορετικοί χαρακτήρες) και να έχει λιγότερο ηθικοπλαστικό φινάλε. Ελάτε, όμως, πείτε την αλήθεια: δεν θα πηγαίνατε σε ένα μπαρ που έχει ως σήμα έναν τάρανδο που «πηδάει» έναν ρινόκερο; Ένα μπαρ όπως το Belgica;

Belgica Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την Seven Films
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Julieta - Review / Κριτική

Julieta PosterJulieta
του Pedro Almodovar. Με τους Emma Suarez, Adriana Ugarte, Daniel Grao, Inma Cuesta, Dario Grandinetti, Michelle Jenner, Pilar Castro, Nathalie Poza, Rossy de Palma


Άστοργη κόρη!
του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μάνα κουράγιο!

Αυτή είναι η 20η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Pedro Almodovar. Και είναι η πέμπτη του που διεκδίκησε Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών. Έχει πάρει βραβείο σκηνοθεσίας, οι γυναίκες – πρωταγωνίστριές του έχουν τιμηθεί με βραβεία ερμηνειών αλλά Χρυσό Φοίνικα δεν έχει πάρει – ακόμα. Και, μεταξύ μας, θα ήταν πολύ άδικο να τον έπαιρνε για μια ταινία ήσσονος σημασίας στη φιλμογραφία του, όπως είναι τούτη εδώ. Πάντως, η Julieta αποτελεί την επίσημη πρόταση της Ισπανίας για να διεκδικήσει το ξενόγλωσσο Όσκαρ στην απονομή του 2017.

Julieta Wallpaper
Αρχικά, ο Almodovar σχεδίαζε αυτή να είναι η πρώτη αγγλόφωνη ταινία στην καριέρα του. Αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου της Alice Munro, «Runaway» και ένωσε σε σενάριο τρία από τα διηγήματα του βιβλίου, τα «Chance», «Soon» και «Silence», που είχαν κοινή ηρωίδα. Μάλιστα, αρχικά ήθελε να βαφτίσει την ταινία του «Silencio», με βάση το τελευταίο διήγημα, αλλά όταν ανακοινώθηκε ότι ο Scorcese γύριζε ταινία με τίτλο «Silence», άλλαξε τον τίτλο της δικής τους ταινίας. Ενώ λοιπόν όλα ήταν έτοιμα για να «ζωντανέψει» το εγχείρημα, αρχικά πήγε στον Καναδά (μιας που εκεί εξελίσσονται οι ιστορίες της Καναδής Munro) αλλά ένιωσε ανασφάλεια. Μετέφερε τη δράση στη Νέα Υόρκη αλλά και πάλι δεν του «καθόταν» καλά η όλη φάση με το αγγλικόν. Οπότε, μετέφερε το όλον στα δικά του χωρικά ύδατα, στην Ισπανία, και μας προέκυψε ένα φιλμ, το οποίο σηματοδοτεί την επιστροφή του στο γυναικείο μελόδραμα, 10 χρόνια μετά από το «Γύρνα πίσω» (Volver, 2006).

Η υπόθεση: Η Χουλιέτα είναι μια γυναίκα που διανύει την πέμπτη δεκαετία της ζωής της. Είναι καθηγήτρια και ζει με το φίλο της, Λορέντζο, στη Μαδρίτη. Εκείνος την παρακινεί να φύγουν στην Πορτογαλία καθώς του ανοίγεται εκεί μια σπουδαία επαγγελματική ευκαιρία. Η Χουλιέτα δέχεται. Όταν όμως συναντήσει τυχαία στο δρόμο την Μπέα, παιδική φίλη της κόρης της, Αντία, τα δεδομένα θα αλλάξουν. Η Μπέα λέει στην Χουλιέτα ότι συνάντησε πρόσφατα την Αντία κι ότι είναι παντρεμένη, έχει δύο παιδιά και ζει στην Ελβετία και παραξενεύεται από την αντίδραση της Χουλιέτα. Δεν γνωρίζει πως η Χουλιέτα έχει να επικοινωνήσει με την κόρη της εδώ και 12 ολόκληρα χρόνια!

Η Χουλιέτα ακυρώνει τη μετάβασή της στην Πορτογαλία, χωρίζει από τον Λορέντζο, νοικιάζει ένα διαμέρισμα στην πολυκατοικία που έμενε μαζί με την κόρη της κι αρχίζει να γράφει τις αναμνήσεις της για να αντιμετωπίσει τον πόνο των γεγονότων. Κυρίως προσπαθεί να καταλάβει αυτό που δεν κατάλαβε ποτέ: για ποιο λόγο η κόρη της έκοψε κάθε επικοινωνία μαζί της και αποφάσισε μια ωραία πρωία να εξαφανιστεί...

Η άποψή μας: Κατά μία έννοια, εδώ έχουμε το flipside του «Όλα για τη μητέρα μου». Ένα «Όλα για την κόρη μου», με μια χιτσκοκική εσάνς λοιπόν! Το... κακό είναι πως ο Almodovar (που, να το σημειώσουμε κι αυτό, στους τίτλους της ταινίας δηλώνει μόνο το επίθετό του, απουσιάζει δηλαδή το «Pedro» - ένδειξη αλαζονείας; - υπάρχει μόνο ένας Almodovar, bitch please;) εδώ βρίσκεται στα πιο... χαλαρά του. Ενώ αποφεύγει τη γραμμική αφήγηση της ιστορίας του, νιώθεις ότι η ταινία κυλάει χωρίς εξάρσεις, σαν να κινείται ως τρένο σε ράγες ευθείες, χωρίς κούρμπες, ακούγεται ένα μόνιμο «τσαφ – τσουφ», αλλά το σκηνικό είναι το ίδιο, το τρένο τρέχει με σταθερή ταχύτητα κι όλα είναι γνώριμα κι από ένα σημείο και μετά, βαρετά. Το ότι οι πιο ενδιαφέρουσες σκηνές αυτής της ταινίας είναι γυρισμένες μέσα σε... τρένο, είναι, θα λέγαμε, ειρωνικό, don't you think;

Κατά τα άλλα, έχουμε να κάνουμε με μια πολύ προσεγμένη παραγωγή, η στάμπα του Almodovar είναι ολοφάνερη σε κάθε πλάνο (δεν μπορείς να δεις την ταινία και να θεωρήσεις ότι μπορεί να την έχει σκηνοθετήσει οποιοσδήποτε άλλος εκτός από τον Almodovar), η μουσική του Iglesias είναι για άλλη μια φορά εξαίσια και οι γυναίκες πρωταγωνίστριες πιάνουν καλές επιδόσεις. Κάπου μας τα μπερδεύει λίγο με τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών (θάλασσα, πόντος, θα καταλάβετε). Επίσης, ποιος ψαράς ρε παιδιά έχει χρήματα για να διαθέτει τόσο έξοχο παραθαλάσσιο σπίτι όσο αυτό που βλέπουμε στην ταινία, διαθέτοντας παράλληλα οικιακή βοηθό, έστω και με τη μορφή της Rossy de Palma; Και η ιστορία με τους γονείς της Χουλιέτας, την κατάκοιτη μάνα της και τον πατέρα της, που πιάνει γκόμενα, πόσο βοηθούν στην εξέλιξη της ταινίας; Τέλος πάντων, αυτά είναι απλά ανορθογραφίες στο φιλμικό σώμα.

Αυτό που είναι... λάθος είναι το ίδιο το δράμα. Εννοείται πως όταν ένα παιδί, μια κόρη, αποφασίσει για χι ψι λόγους να πάψει να επικοινωνεί με τη μητέρα της, να ξεκόψει μαχαίρι τις σχέσεις μαζί της, αυτό είναι ένα γεγονός εξόχως δραματικό και μπορεί να δώσει πρώτης τάξεως υλικό για ταινία, που να είναι και συγκινητική αλλά να προσπαθεί και να εμβαθύνει στην ψυχολογία τόσο της μητέρας όσο και της κόρης. Ο Almodovar επικεντρώνεται στη μητέρα, αδιαφορεί ουσιαστικά για την κόρη (όλη τη δική της άποψη τη συμπυκνώνει σε ένα γράμμα) και θέλγεται τόσο πολύ από τα γεγονότα που εξιστορεί, ώστε ουσιαστικά εγκαταλείπει κάθε προσπάθεια εμβάθυνσης. Μας διηγείται τα γεγονότα, τα προσεγγίζει όμως αστυνομικά κι όχι ψυχολογικά. Οπότε, δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να βιώσουμε το δράμα της συγκεκριμένης γυναίκας. Έτσι κι αλλιώς ψυλλιαζόμαστε μόνο το τι συμβαίνει κι όταν μας αποκαλύπτεται η όλη αλήθεια έχουμε φτάσει σχεδόν στο φινάλε.

Η ταινία δεν κορυφώνει, η λύση του δράματος έρχεται αμέσως μετά την πλήρη αποκάλυψη του τι συμβαίνει οπότε ο θεατής, που στο εν τω μεταξύ έχει «ξενερώσει», δεν «έλκεται» από όσα συμβαίνουν στη μεγάλη οθόνη και η προσπάθεια δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί όχι με όρους καλού – κακού αλλά με όρους ενδιαφέροντος – αδιάφορου. Σίγουρα δεν έχουμε τη χλαπάτσα της προηγούμενης ταινίας του Almodovar, του φρικτού «Δεν κρατιέμαι» (Los amantes pasajeros, 2013) αλλά ουσιαστικά καλή ταινία ο Pedro έχει να κάνει από τις «Ραγισμένες αγκαλιές» (Los abrazos rotos, 2009). Και ο καιρός περνάει...

Julieta Rating




Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την Odeon
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

Σχολικά Γυμνάσια (Middle School: The Worst Years of My Life) - Review / Κριτική

Σχολικά Γυμνάσια (Middle School: The Worst Years of My Life) PosterΣχολικά Γυμνάσια
του Steve Carr. Με τους Griffin Gluck, Lauren Graham, Rob Riggle, Retta, Thomas Barbusca, Andy Daly, Adam Pally, Jacob Hopkins, Alexa Nisenson, Isabela Moner


Επιχείρηση "Οι κανόνες δεν ισχύουν για όλους"!
του zerVo (@moviesltd)

Από τις πιο αγαπημένες νουβέλες του νεανικού κοινού και εννοείται μια από τις εμπορικότερες της δεκαετίας που διανύουμε, εκείνη που ξεπήδησε στα 2011 από την φαντασία του διάσημου (και όχι μόνο γα την παιδική, αλλά και για την πιο ενήλικη, μεταφυσικού περιεχομένου πεζογραφία του) συγγραφέα James Patterson, με τον τίτλο Middle School: The Worst Years Of My Life. Έκδοση που εκτός των σχετικών βραβείων στις σχετικές κατηγορίες απονομών που απέσπασε, καρφώθηκε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτ πωλήσεων, με συνέπεια αυτομάτως να κινήσει το ενδιαφέρον της CBS, που διαισθάνθηκε το ενδεχόμενο μιας φιλμικής επιτυχίας στα επίπεδα του αναλόγου ύφους και περιεχομένου Diary Of A Wimpy Kid, που κόστισε 15 και απέφερε μόνο εντός των συνόρων 60 εκατομμύρια δολάρια. Πλέον όχι, δεν πιστεύω πως η πορεία του έργου στο εκράν θα είναι αντίστοιχη με εκείνη στις σελίδες, αν και η προσπάθεια είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής.
Σχολικά Γυμνάσια (Middle School: The Worst Years of My Life) Wallpaper
Ένα σωρό σχολεία έχει αλλάξει ο ατίθασος, αλλά όχι και ιδιαίτερα ζωηρός Ρέιφ, μέχρι να καταλήξει, στο μέσον μάλιστα της σεζόν, στο καινούργιο και όχι ιδιαίτερα γνώριμων συνθηκών σε εκείνον γυμνάσιο. Μοναχικό αγόρι ο δεκαπεντάχρονος, προτιμά να ξοδεύει την ημέρα του ζωγραφίζοντας φανταστικούς χαρακτήρες στο μολέσκιν του, τόσο αληθινούς όμως μέσα στην αχαλίνωτη ματιά της νιότης του, που τους νιώθει διαρκώς γύρω του να ζωντανεύουν, κρατώντας του συντροφιά. Ατυχώς για τον νεαρό, η πρώτη του ημέρα στο νέο σχολειό, θα είναι ισοδύναμη της απογοήτευσης, αφού από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο εκεί θα αντιληφθεί πως ο αυταρχικός Γυμνασιάρχης Ντουάιτ έχει θεσπίσει μια ολάκερη μάγκνα κάρτα κανόνων για τους μαθητές, που θα πρέπει να τηρούν απαρέγκλιτα, αλλιώς απειλούνται με αποβολή!

Αρχική αρνητική έκπληξη, στην θωριά των συνομηλίκων που κινούνται σαν απόλυα πειθαρχημένα στρατιωτάκια σε μια γραμμή, η οποία πολύ σύντομα θα εξελιχθεί σε καταστροφή, καθώς το μπλοκάκι με τα λατρεμένα του σκίτσα θα πέσει στα χέρια του διευθυντή και σύμφωνα με τον εσωτερικό κανονισμό θα οδηγηθεί στην καταστροφή! Μηδενίζοντας ολόκληρο το έργο του μικρού, όπως το είχε σκιτσάρει ίσαμε τώρα και θάβοντας στον βούρκο όλα τα ζωγραφισμένα φιλαράκια που του κρατούσαν ολημερίς παρέα. Μοναδική σκέψη στον νου του πιτσιρικά η εκδίκηση κατά του κακίστρου και εγωιστή εκπαιδευτικού, πλάνο μεθοδικό που θα εκπονήσει μαζί με τον κοινών αντιλήψεων κολλητό του Λεο, μια κίνηση που εκτός από την οργή του Hey teacher, leave the kids alone, θα ξυπνήσει και τους υπόλοιπους μαθητές ωθώντας τους να διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους.

Τα πρώτα αντίμετρα, λογικά παιδιάστικα, έτσι για να φτιάξουν την διάθεση και το κέφι των θεατών, στην πορεία όμως το πράγμα αλλάζει υφή, καθώς θα μπει σε πιο pop art μονοπάτια, με τον βασικό αντίπαλο δάσκαλο να σχηματίζεται σε καρτούν, που μονομαχεί με τον επίσης animation Ρέιφ (ευρηματικό το αρκτικόλεξο με το όνομα του, R.A.F.E. = Rules Arent For Everyone) σε σκιτσαρισμένα φόντα που αναπτύσσονται σε μια εναλλακτική διάσταση. Μεταβλητή που ανεβάζει κομματάκι το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον της ταινίας, που στην ουσία αποδεικνύεται παραπάνω φιλόδοξη από ότι της πρέπει. Όχι γιατί να νοήματα περί επανάστασης των νέων σε καθετί περιοριστικό και της δυνατότητας μόνιμης και διαρκούς έξαψης της δημιουργικότητας τους, είναι δεύτερης διαλογής, αλλά διότι στο ενενηντάλεπτο της διάρκειας πέφτουν στο τραπέζι και άλλες δευτερεύουσες υποιστορίες, που μάλλον τραντάζουν την συνοχή της αφήγησης.

Παρόλα αυτά, η πιο ελπιδοφόρα δημιουργική στιγμή του περιορισμένου σε κατώτερου λέβελ κωμωδίες τύπου Paul Blart Mall Cop και Daddy Day Care, Steve Carr, μου μοιάζει απίθανο να μην ικανοποιήσει τους συνομήλικους θεατές του ήρωα (αυτός είναι ο σπινθηροβόλας ματιάς μπόμπιρας Griffin Gluck) που θα ταιριάξουν στα - απαγορευμένα δια νόμου - ρούχα του, ακόμη κι αν ως γνωστόν οι συνθήκες στα ντόπια σχολεία απέχουν παρασάγγες από όσα στρατόκαβλα προβάλλει το Middle School. Κι όμως τα περιφερειακά στόρι, που δεν αναπτύσσονται ιδιαίτερα, όπως η σχέση με την μοναχική μητέρα και την ευρηματική αδελφούλα, το μένος κατά του Dumb And Dumber υποψήφιου πατριού, ο φόβος για μπούλινγκ, τα πρώτα σκιρτήματα για τα όμορφα μάτια της κοπελιάς, η στήριξη στον μοναδικό καθηγητή που σκέφτεται μοντέρνα, μοιάζουν πολύ πιο κοντινά στον μέσο έφηβο, που ίσως νιώσει πως το σενάριο τα αδικεί μερικώς. Σε όλο αυτό το τεχνητώς υπερβολικά κεχρωσμένο και διαρκώς ηλιόλουστο πακέτο, ξεχωριστή θέση στην κινηματογραφική ψυχή του, κρατά η σχέση του μικρού με τον αδικοχαμένο αδελφό του, που όσους δεν έχουν αντιληφθεί το τουίστ από (πολύ) νωρίς, ενδεχόμενα στο φινάλε θα τους δημιουργήσει και συναισθήματα συγκίνησης.

Εν ολίγοις, δηλαδή, ένα περιορισμένης δυνατότητας και δυναμικής τ. Φέρις Μπιούλερ, που δεν ορίζει κάτι το ιδιαίτερο, το ξεχωριστό, δεν περνά όμως και απαρατήρητο, ειδικά από όσους σκέφτονται και λειτουργούν ηλικιακά σαν τον ευφάνταστο φέρελπι Ρέιφ Χατσατουριαν...

Σχολικά Γυμνάσια (Middle School: The Worst Years of My Life) Rating






Στις δικές μας αίθουσες? Στις 20 Οκτωβρίου 2016 από την Odeon
Περισσότερα... »

σχόλια (0)

19/10/16

News - TrumpLand, η προεκλογική έκπληξη του Michael Moore!

Φυσικά και είχε προκαλέσει απορία η κινηματογραφική σιγή του δαιμόνιου ντοκιμαντερίστα Michael Moore, σε μια χρονιά που οι πολιτικές εξελίξεις καίνε την Αμερική, η οποία βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα να επιλέξει για ηγέτη της για την επόμενη τετραετία ή την πρώην πρώτη κυρία της χώρας Δημοκρατική Μίσιζ Χίλαρυ Κλίντον ή τον ψυχάκια ζάμπλουτο Ρεπουμπλικάνο Ντόναλντ Τραμπ. Το καλύτερο όμως το φιλούσε, για τις ελάχιστες εβδομάδες πριν οι Αμερικάνοι οδηγηθούν στις κάλπες, στις 8 Νοεμβρίου, ο ευτραφής δημιουργός του Bowling For Columbine και του Fahrenheit 9/11 (μεταξύ άλλων), αφού στα τέλη του Οκτώβρη θα ρίξει στην κυκλοφορία το καινούργιο του πόνημα που θα είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στον υποψήφιο των Ελεφάντων, όπως άλλωστε  προδίδει και ο τίτλος του TrumpLand. Η Οκτωβριανή έκπληξη του Moore, θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα της στις 19 του μήνα στην Νέα Υόρκη και στον κινηματογράφο IFC Center στις 9μισι το βράδυ, με δωρεάν είσοδο για όσους θελήσουν να την παρακολουθήσουν αρκεί να βρεθούν από νωρίς στην ουρά που θα σχηματιστεί κατόπιν του γκισέ της αιθούσης. Σύμφωνα μάλιστα με την πιπεράτη ανακοίνωση της διανομής αυτό εδώ είναι το φιλμ που οι "Ρεπουμπλικάνοι του Οχάιο, επιθυμούσαν να σταματήσουν την κυκλοφορία του". Γεγονός που οφείλεται δηλαδή στην παρουσία του συνήθως μοναχικού στις λήψεις του Οσκαρούχου κινηματογραφιστή, στην συγκεκριμένη Πολιτεία, εκεί που επιχείρησε να φιλμάρει σκηνές από το επερχόμενο έργο του Michael Moore In TrumpLand σε θεατρικό σανίδι της περιοχής, όταν "περίεργες" απαγορεύσεις έκαναν την εμφάνιση τους και διέκοψαν κάθε πιθανή απόπειρα γυρίσματος.

TrumpLand Michael Moore

Το δεδομένο μένος του Moore κατά του Τραμπ, ως πολιτική έκφραση δεν είναι κάτι καινούργιο στην καριέρα του διάσημου τεκμηριωτή - είναι γνωστό πως ήδη έχει δηλώσει πως πρόκειται να σπάσει τον όρκο τιμής που έχει δώσει πως δεν θα ρίξει ποτέ την ψήφο του υπέρ της Χίλαρι - που είναι διάσημος σε όλο τον κόσμο για την ακτιβιστική του δράση και την καυστική του κριτική ενάντια στα κακώς κείμενα των εκπροσώπων του λαού. Το πλέον απίθανο για τα δεδομένα του σινεμά είναι που μάλλον για πρώτη φορά στα χρονικά, ταινία, ανακοινώνεται δημοσίως και κυκλοφορεί στα εκράν με καθυστέρηση μόλις μιας ημέρας, αν και από τον συμπαθή Michael τα πάντα θα πρέπει πλέον να περιμένει κανείς!
Περισσότερα... »

18/10/16

Ελληνικό Box Office (17/10/2016) by OPTOMA



Ελληνικό Box Office 13 - 16 Οκτωβρίου 2016 by OPTOMA

Φυσιολογικός περίπατος το τετραήμερο ετούτο για την τρίτη ταινία που βασίζεται στα ευρηματικά μυθιστορήματα του Dan Brown, μιας και το Inferno ξεπέρασε τις 80 χιλιάδες εισόδους στους κινηματογράφους και πανεύκολα κατέκτησε την κορυφή του σχετικού Τσαρτ. Νούμερο πάντως απογοητευτικό σε σύγκριση με τις 150 χιλιάδες που είχε καταφέρει στην πρώτη του εμφάνιση του προηγούμενο Angels And Demons και τα περίπου 180 χιλιάδες στην αντίστοιχη πρεμιέρα του πολυδιαφημισμένου Da Vinci Code που είχε ανοίξει στα 2006 τον χορό. Ενδεχόμενα να μην έπιασε στην Sony το πείραμα να ρίξει τον εμπορικό αυτό τίτλο της στην αγορά μέσα στο φθινόπωρο, σε αντίθεση με ότι είχε πράξει έως τώρα βάζοντας τον τίτλο στο πρόγραμμα των αρχών του καλοκαιριού (πάντα Μάιο κυκλοφορούσαν οι περιπέτειες του Λάνγκντον έως τώρα).

Από τις έξι πρεμιέρες που είχε το πρόγραμμα της 13ης Οκτωβρίου, μονάχα δύο ακολούθησαν ακόμη το Inferno στην δεκάδα και αυτές στις χαμηλότερες θέσεις του Τοπ-10, αφού η Ρουμάνικη πρόταση του Bacalaureat και η Κορεάτικη της The Handmaiden μαζί δεν έπιασαν ούτε το οκταχίλιαρο, παρότι αμφότερα υπήρξαν υψηλού επιπέδου κομψοτεχνήματα. Νούμερο που δείχνει πάντως και ποιο ακριβώς είναι το ενδιαφέρον του κοινού για όλες εκείνες τις ιλουστρασιόν ανταποκρίσεις που έρχονται κάθε άνοιξη από τις Κάννες εκεί που και τα δύο arthouse έργα συμμετείχαν στο διαγωνιστικό τμήμα, αποσπώντας μάλιστα και εξαιρετικά σχόλια κατά την πρώτη τους προβολή. Όσο για τις άλλες τρεις πρεμιέρες, το ντοκιμαντέρ των Beatles, την πρώτη επισήμως ελληνική κυκλοφορία της σεζόν Ρισάλτο και το πρώτο ραντεβού του ζεύγους Ομπάμα, η τύχη τους αγνοείται με το τελευταίο μάλιστα (Southside With You) που παίχτηκε και στις Νύχτες Πρεμιέρας να μην φτάνει ούτε τα 300 εισιτήρια στο εναρκτήριο τετραήμερο του!

Τρία τα animation που κοσμούν όπως συνήθως την δεκάδα, τα δύο, Dory και Pets, με πορεία διμήνου ήδη έχουν συλλέξει μαζί περί τις 450 χιλιάδες θεατές, ενώ συμπαθής είναι και η δεκαήμερη εκκίνηση του Storks με ρεκόρ που αγγίζει το 45άρι. Όχι και άσχημο το εικοσαρικάκι του The Girl On The Train στην δεύτερη εβδομάδα του, έχοντας πιάσει ήδη τις 76 χιλιάδες στο σύνολο, ενώ θα περίμενε κανείς μια πιο γερή προσέλευση στους κινηματογράφους που προβάλλουν την Elle του Verhoeven, που με σταθερό τέμπο κινείται κάπου κάτω από τις 20 χιλιάδες μπιλιέτα. Όσο γα τον θρύλο του Burton εκεί χωράει πολλή κουβέντα πια, αν σκεφτούμε πως το αξιόλογο Miss Peregrine's Home, δεν έχει σκοράρει ούτε τα μισά χαρτιά (50.000) από όσα είχε κατορθώσει το τελευταίο αναλόγου ύφους παραμύθι του σκηνοθέτη Dark Shadows (110.000) πριν από μια τετραετία στις δέκα ημέρες του στην κυκλοφορία.

Κι όλα αυτά αναμένοντας την νέα εβδομάδα την έξοδο του The Accountant, που δεν νομίζω να απειλήσει την κυριαρχία για δεύτερη εβδομάδα της Κόλασης του Δάντη...


 Φιλμ
Διανομή
 Wks Αίθουσες
4ήμερο Ελλάδας
Σύνολο Ελλάδας
1
Inferno
Feelgood Ent.
1
132
81.368
81.368
2
The Girl On The Train
Odeon
2
 66
18.388
75.892
3
Storks
Tanweer
2
 103
16.217
41.990
4
Don't Breathe
Feelgood Ent.
2
 31
6.734
27.601
5
Finding Dory
Feelgood Ent.
7
 47
5.966
271.439
6
Miss Peregrine's Home for Peculiar Children
Odeon
3
 29
5.301
49.778
7
Elle
Seven Films
2
 14
5.137
18.759
8
The Secret Life of Pets
UIP
9
 36
4.241
188.010
9
Bacalaureat
Spentzos Films
1
 9
4.159
4.159
10
The Handmaiden
AMA Films
1
 3
3.500
3.500


Περισσότερα... »

ΑΓΩΝ 10η Διεθνής Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας

ΑΓΩΝ 10η Διεθνής Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας
ΑΓΩΝ 10η Διεθνής Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας του Μεσογειακού Χώρου

Ταινιοθήκη της Ελλάδας, 17 - 23 Οκτωβρίου 2016

Φέτος ο ΑΓΩΝΑΣ κλείνει τα 20 του χρόνια. Ελάτε να τα γιορτάσουμε μαζί!

Θα προβληθούν 103 ταινίες από 17 χώρες (Ελλάδα, Αυστραλία, Αίγυπτος, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία, Δανία, Εσθονία, ΗΠΑ, Ιράν, Ιταλία, Ισπανία, Κύπρος, Λετονία, Σερβία, Σλοβακία, Τουρκία), στο Διεθνές Διαγωνιστικό και στο Πληροφοριακό Τμήμα του φεστιβάλ με παράλληλες προβολές και στις δύο αίθουσες της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.
Όλες οι ταινίες προβάλλονται υποτιτλισμένες στα ελληνικά.

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, θα φιλοξενείται στον εκθεσιακό χώρο της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, έκθεση σκίτσων του Φωκίωνα Δημητριάδη, με τίτλο: «Φωκίων Δημητριάδης: Το μεγάλο ευρυγώνιο μάτι (Κωνσταντινούπολη 1894 - Αθήνα 1977)». Η έκθεση θα συνοδεύεται από την προβολή ομώνυμης ταινίας διάρκειας 9' που δημιουργήθηκε ειδικά για την εκδήλωση, σε σκηνοθεσία Μέμης Σπυράτου. Επιμέλεια έκθεσης: Διονύσης Πετρουτσόπουλος.

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ - Η Διεθνής Κριτική Επιτροπή αποτελούμενη από τους: Μέμη Σπυράτου (πρόεδρο του φεστιβάλ ΑΓΩΝ, σκηνοθέτιδα), Tony Coe (παραγωγό του BBC), Νίκο Καλτσά (αρχαιολόγο, πρώην διευθυντή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου), Δημήτρη Κομνηνό (σκηνοθέτη) και Διονύση Πετρουτσόπουλο (κινηματογραφιστή, διευθυντή φωτογραφίας) θα κάνει την τελική αξιολόγηση των ταινιών του Διαγωνιστικού Τμήματος και θα απονείμει τα θεσπισμένα βραβεία του ΑΓΩΝΑ

TA BPABEIA - Μεγάλο Bραβείο της Kριτικής Eπιτροπής, Bραβείο Αρχαιολογικής Ταινίας, Bραβείο Σκηνοθεσίας, Bραβείο Σεναρίου, Bραβείο Φωτογραφίας, Bραβείο Πρωτοτυπίας, Bραβείο Ιστορικής Ταινίας, Bραβείο Eκπαιδευτικής ταινίας.

Bραβείο Kοινού που προκύπτει από την καθημερινή ψηφοφορία των θεατών. Το βραβείο κοινού διεκδικούν όλες οι ταινίες, τόσο του διαγωνιστικού όσο και του πληροφοριακού τμήματος.

Θεσπίζεται Ειδικό Βραβείο Ενάλιας Αρχαιολογίας «Francesco Alliata» στη μνήμη του δασκάλου που χάσαμε πρόσφατα. Ο Francesco Alliata, πρωτοπόρος της υποβρύχιας κινηματογραφίας, κατασκεύασε την πρώτη υποβρύχια κινηματογραφική μηχανή το 1946.

Όλα τα βραβεία είναι χρηματικά, ύψους 1.000 - 3.000 ευρώ το καθένα.
H απονομή θα γίνει την Kυριακή 23 Οκτωβρίου στις 9.30 το βράδυ.

Πριν από την τελετή απονομής η Αναστασία Καπάνταη και ο Σταύρος Νιφοράτος θα ερμηνεύσουν τραγούδια από τον ελληνικό και ξένο κινηματογράφο. Στο ακορντεόν ο Τάσος Αθανασιάς και στο πιάνο ο Παναγιώτης Φραγκούλης.

info
Η έναρξη του φεστιβάλ είναι τη Δευτέρα 17 Οκτωβρίου στις 16.45. Oι προβολές αρχίζουν καθημερινά στις 12:00 και τελειώνουν στις 23:00. Σάββατο και Kυριακή από τις 10:00 έως τις 23:00.
Tιμή Eισιτηρίου: 5 ευρώ (ζώνη προβολής), 8 ευρώ ( ημερήσιο), 50 ευρώ (εβδομαδιαίο).
Eισιτήρια στα ταμεία της Tαινιοθήκης (Iερά Oδός 48, Kεραμεικός)

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΒΟΛΩΝ
ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΑΙΘΟΥΣΑ 1

Δευτέρα 17.10
16:45 Έναρξη EIΔIKH ΠPOBOΛH
17:00 * AΓΩN (Ελλάδα, 24’)
17:30 H αρχαιολόγος (Ελλάδα, 90’)
19:15 Oι μυστηριώδεις πέτρες του Xάκκαρι (Τουρκία, 40’)
20:00 Ιστορία αναστηλώσεων Ερεχθείου (Ελλάδα, 18’)
20:25 Ερευνώντας το παρελθόν: Κρήτη, στις ρίζες του λαβύρινθου (Γαλλία, 26’)
21:00 H Εποχή του Χαλκού: η ανακάλυψη του προϊστορικού οικισμού (Σλοβακία, 30’)
21:40 Αναμνήσεις της πέτρας: η τέχνη στην εποχή των δεινοσαύρων (Γαλλία, 52’)

Τρίτη 18.10
Α ΖΩΝΗ
12:00 Μια οικογενειακή υπόθεση (Ελλάδα, 87’)
13:45 Ερευνώντας το παρελθόν: Τήνος, το νησί των θεών (Γαλλία, 26’)
14:20 H Εποχή του Χαλκού: χειροτεχνία (Σλοβακία, 30’)
15:00 Σώζοντας το Mes Aynak (HΠΑ, 60’)

Β ΖΩΝΗ
17:00 O θησαυρός της σπηλιάς του Xαν (Βέλγιο, 24’)
17:30 Σπίτι μου, τραπεζοειδές σπιτάκι μου) (Σερβία, 38’)
18:20 Μεγάλη Λέπτις (Ελλάδα, 29’)
19:00 Βερόνα ανοιχτή πόλη: ανακαλύπτοντας τη ρωμαϊκή πόλη (Ιταλία, 41’)
19:50 Ένα γιγάντιο παζλ: η επικούρειος επιγραφή του Διογένη στα Οινόανδα (Τουρκία, 32’)
20:30 Καλουπώνοντας το πρωτότυπο: ο πολεμιστής του Ριάτσε (Γερμανία, 7’)
20:40 H αυγή των Ετρούσκων (Ιταλία, 26’)
21:20 Γύπτις: Ένα ελληνικό πλοίο της Μασσαλίας από τον 6ο αι. π.Χ. (Γαλλία, 63’)

Tετάρτη 19.10
Α ΖΩΝΗ
12:00 Ανακαλύπτοντας το ναό του Αμένοφι Γ’ (Γαλλία, 54’)
13:00 Ήμασταν επαναστάτες (Γερμανία , 93’)
14:40 H γειτονιά των αιώνων (Ελλάδα , 22’)
15:10 Tα 25 χρόνια του Κέντρου Αλεξανδρινών Μελετών (Γαλλία, 35’)
15:50 Tο Κυπριακό Μουσείο (Κύπρος, 43’)

Β ΖΩΝΗ
17:00 O Άη Γιώργης στο Ακραίφνιο (Ελλάδα, 25’)
17:30 Ερευνώντας το παρελθόν: Αιθιοπία, οι πρώτοι Χριστιανοί (Γαλλία, 26’)
18:00 H Εποχή του Χαλκού: πνευματική ζωή και τελετουργίες (Σλοβακία, 30’)
18:40 Πέρασμα στην Ιστορία (Ελλάδα, 67’)
20:00 Tο βασίλειο του αλατιού: τα 7.000 χρόνια του Χάλστατ (Iσπανία, 23’)
20:30 Ανάμεσα (Ελλάδα, 20’)
21:00 Naachtun: η ξεχασμένη πόλη των Mάγια (Γαλλία, 90’)

Πέμπτη 20.10
Α ΖΩΝΗ
12:00 Αρκαδία Χαίρε! (Ελλάδα, 89’)
13:45 Πόλεμος και Ειρήνη στα Βαλκάνια (Ελλάδα, 57’)
15:00 Tα άγρια χρόνια (Iσπανία, 70’)

Β ΖΩΝΗ
17:00 Xαράγματα ναυπηγικής και πίστης (Ελλάδα, 18’)
17:30 Ερευνώντας το παρελθόν: Πομπηία, νερό και φωτιά (Γαλλία, 26’)
18:00 Μεταφορά ρωμαϊκού τάφου «313» (Ελλάδα, 15’)
18:20 Tα γυναικεία (Ιταλία | Italy, 53’)
19:30 Δεσμώτες απολιθωμάτων (Γαλλία, 20’)
20:00 Tα συρραμμένα πλοία της Κεράλα (Γαλλία, 26’)
20:30 Aς χορέψουν οι άνδρες μας (Ιράν, 5’)
20:40 Oι ψαράδες της Κασπίας (Ιράν, 5’)
20:50 Βλάχοι (Ελλάδα, 11’)
21:00 Θηλειά | The Noose (Ελλάδα, 12’)
21:15 H σοφία της Aγια-Σοφιάς (Γαλλία , 90’)

Παρασκευή 21.10
Α ΖΩΝΗ
12:00 Tα μυστικά του Κολοσσαίου (Γαλλία, 90’)
13:45 Κάτω από έναν ουρανό (Αίγυπτος, 40’)
14:30 Tο αίνιγμα του Μεγάλου Μενίρ (Γαλλία, 52’)
15:30 Δραπετεύοντας από τη Ρίγα (Λετονία, 70’)

Β ΖΩΝΗ
17:00 Είχαν άραγε ατμοκίνητη υδραντλία οι Πτολεμαίοι (Ελλάδα , 17’)
17:30 Άρτεμις και Ακταίων (HΠA, 1’30’’)
17:35 On.Off. (Ελλάδα |Greece, 13’)
17:50 Oι δρόμοι του κινηματογράφου (Ελλάδα, 15’)
18:15 O φύλακας-άγγελος του νερού (Ιράν, 18’)
18:45 Fragile (Ελλάδα |Greece, 12’)
19:00 Tο αίνιγμα της σπηλιάς των νεράιδων (Γαλλία, 52’)
20:00 Ιστορικό Μουσείο Αρχείο Ύδρας (Ελλάδα, 33’)
20:40 Tα σπίτια με τις εικόνες (Γαλλία, 40’)
21:30 Hμεγάλη θεά της Κύπρου (Κύπρος, 80’)

Σάββατο 22.10
Α ΖΩΝΗ
10:00 Στην άκρη του Αιγαίου, Καστελλόριζο (Ελλάδα, 51’)
11:00 Όταν ο Homo Sapiens έφτιαχνε τις ταινίες του (Γαλλία, 52’)
12:00 Tα «Ελγίνεια» και η Σχολή Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας (Ιταλία, 20’)
12:30 Από πηλό (Ελλάδα, 46’)
13:20 Κυπριακή μεσαιωνική εφυαλωμένη κεραμική (Κύπρος, 41’)
14:15 Φωτογραφίζοντας το αόρατο (Γαλλία, 13’)
14:30 Malagne: η γαλλο-ρωμαϊκή (Βέλγιο, 18’)
15:00 Off-History (Δανία, 19’)
15:30 Γιορτή καθήκοντος (Ιράν, 60’)

Β ΖΩΝΗ
17:00 Πέτρα, η πρωτεύουσα της ερήμου (Γαλλία, 80’)
18:30 Κλεμμένοι πολεμιστές (Γερμανία, 52’)
19:30 H κόρη του Αγαμέμνονα (HΠA, 5’)
19:40 Σεφέρης-Διαμαντής. O κόσμος της Κύπρου (Ελλάδα / Κύπρος, 26’)
20:15 Ολκάς. Από το Αιγαίο στη Μαύρη Θάλασσα (Ελλάδα, 50’)
21:15 Το μέσα φως (Ελλάδα, 92’)

Κυριακή 23.10
Α ΖΩΝΗ
10:00 Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί (Ελλάδα, 91’)
11:45 Oι εμπειρογνώμονες της αρχαιολογίας (Γαλλία, 20’)
12:15 Χρώματα - Καμώματα (Ελλάδα, 11’)
12:30 Tο Λευκαρίτικο κέντημα. Πριν χαθούν οι μνήμες (Κύπρος, 56’)
13:30 Mε τη ματιά του Cro-Magnon (Γαλλία |, 8’)
13:40 Tο διακοσμημένο σπήλαιο της Pont d’Arc (Γαλλία, 3’)
13:50 Oι χρυσές μπομπίνες (Εσθονία, 72’)
15:10 Ακολουθώντας το ταξίδι της Σίρα (Αυστραλία, 50’)

Β ΖΩΝΗ
17:00 Υποβρύχιο Περσέας | HMS Perseus submarine (Ελλάδα, 17’)
17:20 memORIA (Ελλάδα | Greece, 70’)
18:45 Δεμένη κόκκινη κλωστή (Ελλάδα | Greece, 105’)

EIΔIKH ΠPOBOΛH | SPECIAL SCREENING
20:45 * ΦΩKIΩN ΔHMHTPIAΔHΣ: Το μεγάλο ευρυγώνιο μάτι
21:00 Μουσική εκδήλωση / Απονομή Βραβείων

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΑΙΘΟΥΣΑ 2

Με αναμνήσεις και τραγούδια (Ελλάδα, 40’)
TP. 12:00, ΠEM. 15:45, ΣAB. 14:30

O έρως, ο δήμος και μια διαδρομή (Ελλάδα, 18’)
TP. 12:45, ΠEM. 16:30, ΣAB. 15:15

Διώνη (Ελλάδα, 17’)
TP. 13:15, ΠEM. 15:15, ΣAB. 16:30

David Kennedy. Σμιλεύοντας τη ζωή (Ελλάδα, 25’)
TP. 13:45, ΠEM. 14:45, ΣAB. 12:00

Boxer (Ελλάδα, 55’)
TP. 14:15, ΠEM. 13:45, ΣAB. 12:30

Ένας θεός γεννιέται (Ελλάδα, 40’)
TP. 15:15, ΠEM. 13:00, ΣAB. 15:45

Μεταλλείο Αμιάντου. Παρελθόν, παρόν, μέλλον (Κύπρος, 50’)
TP. 16:00, ΠEM. 12:00, ΣAB. 13:30

Οδοιπορικό στους Δελφούς (Ελλάδα, 60’)
TET. 12:00, ΠAP. 16:10, KYP. 13:20

Μούσα Πολύτροπος (Ελλάδα, 48’)
TET. 13:00, ΠAP. 14:00, KYP. 16:15

Θεοδωριάς, πόλις νέα (Ελλάδα | Greece, 27’)
TET. 14:00, ΠAP. 15:00, KYP. 12:00

H αποκατάσταση των μνημείων της Ακρόπολης
TET. 14:30, ΠAP. 15:30, KYP. 12:40

Τσουνάμι στην αρχαία Ποτίδαια (Ελλάδα | Greece, 8’30’’)
TET. 15:15, ΠAP. 13:45, KYP. 12:30

SS Ardena: ο υγρός τάφος της Ιταλικής Μεραρχίας Aqui (Ελλάδα, 10’)
TET. 15:30, ΠAP. 13:30, KYP. 16:00

H απέναντι όχθη (Ελλάδα, 9’)
TET. 15:45, ΠAP. 13:15, KYP. 14:45

Ερείπια της Μνήμης - Μνήμη των Ερειπίων (Δανία, 16’)
TET. 16:00, ΠAP. 13:00, KYP. 14:30

Νεράιδα Στυλίδας: Μνήμες και Αφηγήσεις (Ελλάδα, 48’)
TET. 16:15, ΠAP. 12:00, KYP. 15:00

Μεταξύ Βυζαντίου και Βενετίας - Κρητοεπτανησιακή Σχολή (Ελλάδα, 75’)
ΣΑΒ. 10.45, ΚΥΡ. 10:45
Περισσότερα... »

15/10/16

Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ (I, Daniel Blake) - Trailer / Τρέιλερ

I, Daniel Blake PosterΓροθιά στο στομάχι! Ο μεγάλος θριαμβευτής του Χρυσού Φοίνικα κατά την πιο πρόσφατη εκδοχή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, ορίζει και το τελευταίο χρονικά πόνημα του κορυφαίου Βρετανού δημιουργού Ken Loach. Το I, Daniel Blake είναι μια συγκινητική ανθρώπινη ιστορία που περιγράφει τον αντίκτυπο που μπορεί να έχει το πάθος και η μαχητικότητα ενός άντρα ευρισκόμενου στα πρόθυρα της απόγνωσης. Ο Ντάνιελ Μπλέικ της ιστορίας μας είναι ένας μοναχικός, πλην καλοσυνάτος πενηντάρης, χήρος και εργάτης σε ξυλουργική εταιρία, που έχει αποφασίσει από χρόνια να ζει με τους δικούς του, απόμακρους από κάθε τεχνολογικού είδους κανόνες. Μετά από ένα ισχυρό καρδιακό επεισόδιο θα κριθεί ανίκανος για εργασία, το ασφαλιστικό σύστημα δεν θα καταφέρει να του καλύψει τις ανάγκες για νοσηλεία, γεγονός που θα τον ωθήσει να αναζητήσει με σθένος τα κοινωνικά του δικαιώματα. Εκτός από την δική του περίπτωση όμως, θα φροντίσει να εντοπίσει λύσεις και για την χωρισμένη και άνεργη μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, που επίσης οι φορείς υγείας δεν τις καλύπτουν τις ιατροφαρμακευτικές της ανάγκες. Γλυκόπικρο όπως συνήθως, αλλά και με σημαντικές νότες αισιοδοξίας στην αφήγηση του, το νέο πόνημα του δημιουργού του Land And Freedom, όπως διαφαίνεται και από το τρέιλερ που μόλις κυκλοφόρησε η IFC Films και η Sundance Selects ανακοινώνοντας συνάμα και την ημερομηνία εξόδου του έργου στην Αμερική, στις 23 Δεκεμβρίου 2016.

I, Daniel Blake Movie

Μια πολύ σπουδαία ερμηνεία από τον πρωταγωνιστή Dave Johns που συγκλόνισε το κοινό της Γαλλικής Ριβιέρας κατά την παγκόσμια πρεμιέρα του φιλμ, που στους υποστηρικτικούς ρόλους έχει κοντά του τους Hayley Squires, Sharon Percy και Briana Shann.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 3 Νοεμβρίου 2016!

Περισσότερα... »

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)