Movies Ltd

του zerVo (@moviesltd)

Κι ας υποθέσουμε πως η ενδεχόμενη αποτυχία στον τρέχοντα βίο είναι μία, μοναδική, που θα μας ρίξει στην μελαγχολία και στην στενοχώρια. Πιο καλή η μοναξιά αποφασίζουμε μονομιάς και μέχρι να περάσει ο καημός κλεινόμαστε ολοσδιόλου μέσα στον εαυτό μας, πονάμε, δακρύζουμε, κοιτάζουμε την αλήθεια κατάματα, παίρνουμε κουράγιο και επανερχόμαστε. Τι ακριβώς όμως δύναται να συμβεί, όταν ρίχνοντας μια ματιά προς τα πίσω, στο τι έχουμε καταφέρει συνολικά και στο πόσοι στον περίγυρο μας νοιάζονται πραγματικά για την πάρτη μας, καταλαβαίνουμε πως η πορεία μας είναι τιγκαρισμένη στις φλόπες και ουδείς καίγεται να μάθει το παραμικρό μαντάτο για το τι μας συμβαίνει? Απόγνωση! Η μοναξιά μετατρέπεται σε κλουβί, χωρίς ένα μικρό παραθυράκι, δίχως μισή ηλιαχτίδα να φωτίζει την θλίψη. Και τότε συλλαμβάνεται στον νου, το εξόδιο πλάνο της μεγάλης απόδρασης...

Δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα στην μίζερη καθημερινότητα του καλοσυνάτου, σιμά εξηντάρη, Κυρίου Μάξουελ Σιμ, που να του προσφέρουν την παραμικρή ευχαρίστηση. Η σύζυγός του τον έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό, προφασιζόμενη την μόνιμη ανασφάλεια του στο να πάρει καίριες αποφάσεις, η απόμακρη κόρη του δεν του δίνει και πολλή σημασία, από την δουλειά του έχει πάρει πασαπόρτι μιας και οι εργοδότες επιθυμούσαν νεαρό ηλικιακά και ελπιδοφόρο προσωπικό, ο πατέρας του που τόσο καιρό έχει να συναντήσει έχοντας μετοικήσει στην Ιταλία, δεν βρίσκει τον χρόνο για να πιουν ούτε ένα καφέ μαζί. Ο Κύριος Σιμ αρχίζει να πιστεύει πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μηδενικό, από ένα τίποτα που η αξία του ολοένα και τείνει στο ανύπαρκτο.

Η επαγγελματική πρόταση που θα αποδεχτεί από μια ανερχόμενη μπράντα παραγωγής οικολογικών οδοντόβουρτσων, θα του δώσει την ευκαιρία να φύγει μακρυά από τον εγκλεισμό της μεγαλούπολης και να ταξιδέψει με το αυτοκίνητο της εταιρίας στον Γαλλικό Νότο. Εκεί που ανάμεσα στις παρουσιάσεις και τις πωλήσεις του προιόντος που προμοτάρει, θα τσιμπήσει τον χρονάκο να έρθει σε επαφή με όλα τα πρόσωπα που σημάδεψαν την ζωή του, να δώσει στον εαυτό του μια δεύτερη ευκαιρία να τον φέρουν κοντά τους, να νιώσει έστω και για λίγο υπαρκτός διαφεύγοντας από τους φόβους και τις ανασφάλειες που σημάδεψαν τον χαρακτήρα του. Αν, όχι...

Ταυτόχρονα με όσα τρέχουν σε πραγματικό χρόνο, στην πορεία του Μεσιέ Μάξουελ προς την χειμωνιάτικη και παγωμένη επαρχία, γινόμαστε μάρτυρες μέσω όχι και λίγων φλασμπάκς στιγμιοτύπων που παραμένουν ορόσημα στην μνήμη του. Ενσταντανέ που ακόμη και ο ίδιος αντιλαμβάνεται πως σε αυτές ακριβώς τις στιγμές έχασε τηνε υκαιρία να γίνει αρεστός, δημοφιλής, αγαπητός. Στην αφήγηση που χρησιμοποιεί όμως ο σκηνοθέτης Michel Leclerc, που εδώ διασκευάζει την υπαρξιακή νουβέλα του Jonathan Coe από το 2010, υπάρχει και μια τρίτη ράγα, ξέχωρη, που αναφέρεται στην (αληθινή) αποφασιστική δράση του επιχειρηματία Ντόναλντ Κρόουχαρστ, που πνιγμένος - κι εκείνος - από την απογοήτευση, οδήγησε εαυτόν στην εξαφάνιση. Περιστατικό που δεδομένα τριβελίζει μέσα από αναγνώσματα και ντοκουμέντα της περιόδου το μυαλό του καταπιεσμένου μεσήλικα. Μήπως και γι αυτόν, τον απόκληρο και παραπεταμένο όπως νιώθει, μια τέτοια λύση λυτρωτική να είναι και η ζητούμενη?

Μια ανθρώπινη, ζεστή, συγκινητική, δραματική αν και την περιβάλλουν και κάποιες πιο γλαφυρές στιγμές, όπως όμως και ελάχιστα αισιόδοξη και πεσιμιστική είναι η άποψη που εκφέρει η La Vie Tres Privee Se Monsieur Sim. Μια ωδή θλίψης στις ευκαιρίες που χάθηκαν, δίχως συγκεκριμένο λόγο, χωρίς αιτία και αφορμή και που όσο κι αν το επιζητά - δώστε σημασία στο ποιητικό Σιμ, της ηλεκτρονικής κάρτας το Σιμ - το θλιμμένο υποκείμενο να ξαναγυρίσουν, να γίνουν και πάλι χειροπιαστές, εκείνες έχουν πετάξει χάθηκαν, αφήνοντας τις υποσχέσεις μιας άλλης ζωής, αν τις επέλεγε, στο κουτί των αναμνήσεων. Περιτριγυρισμένος από ένα διάσημο υποστηρικτικό καστ αποτελούμενο από προσωπικότητες του ευρωπαϊκού σινεμά (Amalric, Golino, Pons, Lacoste) ο Jean-Pierre Bacri ουσιαστικά προσωποποιεί την έννοια της κατάθλιψης, συμπεριφερόμενος εντελώς διαφορετικά από όσα προστάζει η πάθηση. Διαχυτικός, ομιλιτικότατος, κοινωνικός, ανοιχτός, φίλιος, το παλεύει ο φουκαράς να ξεφύγει από το τέλμα που έχει περιπέσει, με τις ευθύνες να τον βαραίνουν κατά κύριο λόγο, μα βλέπει και ο ίδιος πως το παιχνίδι χάθηκε κάπου στο παρελθόν και το μέλλον δεν δίνει χάρες. Μια όμορφα στημένη, αν και ξαναιδωμένη με εναλλακτικά σενάρια, Φραντσέζικη ταινία, που αξίζει να της δώσει κανείς σημασία, απλά και μόνο χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία του πρωταγωνιστή της.

Οχτώ καταλανικά επώνυμα (;;;)

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Έρωτας στα χρόνια της... ανεξαρτησίας!

Αυτή η ταινία είναι σίκουελ. Συνέχεια της μεγάλης επιτυχίας που σημείωσε το «Έρωτας αλά Ισπανικά» (Ocho apellidos vascos, 2014) στην Ισπανία. Κυκλοφόρησε και στη χώρα μας σύμφωνα με το imdb, στις 31 Ιουλίου του 2014. Εγώ δεν το θυμάμαι να σας πω την αμαρτία μου. Στην Ισπανία εκείνη η ταινία έκανε τεράστια επιτυχία, δίνοντας το έναυσμα να γυριστεί και να κυκλοφορήσει και τούτη εδώ. Η οποία έρχεται στη χώρα μας με τη φήμη της πιο εμπορικής ταινίας του 2015 στην Ισπανία! Κι όχι μόνο! Με περισσότερα από 5 εκατομμύρια εισιτήρια βρέθηκε στην 8η θέση στο TOP-10 των πιο εμπορικών ευρωπαϊκών ταινιών για το 2015, και αναδείχτηκε έτσι στην πιο εμπορική κωμωδία της χρονιάς στην Ευρώπη! Το λέει το δελτίο τύπου, και το πιστεύω!

Τη συγκεκριμένη ταινία Ocho Appelidos Catalanos την είδα εν... πλω (;): στην πτήση της Turkish Airlines με την οποία ταξίδεψα από Κωνσταντινούπολη για Νίκαια τον περασμένο Μάιο, με προορισμό τις Κάννες και το περίφημο κινηματογραφικό φεστιβάλ. Σε μια σταλίτσα οθόνη αναρτημένη στο κάθισμα του μπροστινού μου, με αγγλικούς υποτίτλους (μπορούσα να διαλέξω και τουρκικούς, αλλά δεν κατέχω ακόμα τη γλώσσα της γείτονος). Καμιά φορά, ο τρόπος θέασης και οι συνθήκες παρακολούθησης μιας ταινίας επηρεάζουν τη γνώμη μας γι' αυτήν. Στην προκειμένη περίπτωση δεν συνέβη κάτι τέτοιο...

Η υπόθεση: Ο Ράφα είναι Ανδαλουσιάνος, από τη Σεβίλλη, άρα σαν να λέμε καθαρόαιμος Ισπανός. Είχε ερωτική σχέση με την Αμάγια από τη Χώρα των Βάσκων, πλέον όμως έχουν χωρίσει – κι όχι επειδή έπαψε να την αγαπά... Η Αμάγια χωρίς να χάσει καιρό δημιούργησε νέα ερωτική σχέση με τον Πάου, ο οποίος είναι Καταλανός, ζωγράφος, πλούσιος και πασιφιστής. Ο πατέρας της Αμάγια, ο Κόλντο, βαθιά εθνικιστής Βάσκος, είχε αντιρρήσεις για τη σχέση της κόρης του με τον Ράφα, αλλά δεν αντέχει καθόλου στην ιδέα πως η Αμάγια θα παντρευτεί έναν Καταλανό! Ταξιδεύει για πρώτη φορά έξω από τη Χώρα των Βάσκων προκειμένου να βρει τον Ράφα και να τον πείσει να πάνε μαζί στην Καταλονία και να σαμποτάρουν τον επικείμενο γάμο της Αμάγια με τον Πάου.

Απέναντι στον μέχρι-το-κόκκαλο Καταλανό μνηστήρα της Αμάγια (ο οποίος έχει πείσει τη μητέρα του πως ζούνε σε μια Καταλονία ανεξάρτητη, που δεν είναι πια κομμάτι της Ισπανίας) ο Ράφα θα κάνει ό,τι χρειαστεί: ακόμα και να προσποιηθεί πως είναι Καταλανός, ακόμα και να φτάσει στο σημείο να ηγηθεί του εθνικιστικού κινήματος της περιοχής! Αυτή θα είναι και η τελευταία ευκαιρία του Ράφα να μην χάσει για πάντα το κορίτσι που αγαπά. Θα τα καταφέρει;

Η άποψή μας: Θυμάστε το αλήστου μνήμης έπος «Οι Πόντιοι»; Ή ακόμα το πολύ πιο πρόσφατο «Λάρισα εμπιστευτικό»; Ναι, κωμωδίες είναι (μη χέσω) ελληνικής παραγωγής, που σημείωσαν επιτυχία (!) στο ελληνικό box office (μουάχαχαχαχαχα). Τι να κάνουμε, υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι γουστάρουν να βλέπουν τέτοια κατασκευάσματα και να γελάνε, ενώ προσβάλλονται (!!!) και φεύγουν από την Επίδαυρο, όταν αντιλαμβάνονται ότι στη «Λυσιστράτη» ρε συ βωμολοχούν και ούι τι θα λένε τα παιδιά!

Εντάξει, χρησιμοποιώ τα συγκεκριμένα παραδείγματα όχι για να κρίνω την πχιότητά τους (την ποια;) αλλά για να αναδείξω έναν προβληματισμό (ρε μη γελάτε, να είστε σοβαροί): πόσο θα ενδιέφερε έναν Ισπανό να δει μια κωμωδία που κάνει χαβά με τους Πόντιους ή τους Λαρισαίους; Καθόλου είπατε; Ε, λοιπόν, I rest my case! Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει για έναν Έλληνα θεατή το πως κοροϊδεύονται μεταξύ τους οι Ανδαλουσιάνοι με τους Καταλανούς και τους Βάσκους; Ιδίως όταν το «υπόλοιπον» της συγκεκριμένης ταινίας είναι γεμάτο κλισέ, χοντράδες (από τις κακές, όχι τις ενδιαφέρουσες) και προβλεψιμότητα μέχρι απίστευτης βαρεμάρας;

Έτσι κι αλλιώς, τούτη η εβδομάδα θα είναι εκείνη που θα καταγράψει το μικρότερο κόψιμο εισιτηρίων για το 2016: μετά τον Δεκαπενταύγουστο και τη γιορτή της Παναγίας (μεγάλη η χάρη της) τα πράγματα θα στρώσουν. Εδώ αμφιβάλλω αν μπει κάποιος στον κόπο να διαβάσει το κείμενο (εξαιρείται αναγκαστικά ο Γιώργος!), θα πάει να δει τη συγκεκριμένη ταινία; Δύσκολα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Αυγούστου 2016 από την Weird Wave

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τα ελληνικά...Γκαλαπάγκος και περί άλλων δαιμονίων

Μια από τις μεγάλες επιτυχίες του φετινού καλοκαιριού είναι το τραγούδι «This Girl» του Γάλλου dj Kungs βασισμένο σε παλιότερο άσμα των Αυστραλών Cookin’ on 3 Burners. Το βιντεοκλίπ για το τραγούδι είναι χαρακτηριστικά απλοϊκό και... όμορφο: ένα αγόρι κι ένα κορίτσι χαριεντίζονται καλοκαιριάτικα σε ένα νησί. Σε ποιο νησί, θα με ρωτήσετε; Μμμ, στη Μήλο θα σας απαντήσω. Οι σκηνές από το Σαρακήνικο είναι πολύ χαρακτηριστικές για όσους έχουν βρεθεί στο κυκλαδίτικο διαμαντάκι. Πόσα «χτυπήματα» έχει το συγκεκριμένο βιντεοκλίπ; Κάτι πάνω από... 40 εκατομμύρια!!! Τρομερή διαφήμιση για το νησί, έτσι; Από ένα fuckin' απλοϊκό βιντεοκλίπ!

Η συγκεκριμένη ταινία Highway To Hellas είναι εξίσου... απλοϊκή. Είναι γυρισμένη στην Τήνο, που λειτουργεί ως το φανταστικό «Παλλαδίκι». Στη Γερμανία διανεμήθηκε από την Warner, άρα είναι μια ταινία που τις εμπορικές προοπτικές της τις πίστεψε το εθνικό παράρτημα μιας major. Εντέλει, στη Γερμανία έκοψε κάτι παραπάνω από 80 χιλιάδες εισιτήρια, βρήκε διανομή και στην Ισπανία και τώρα ήρθε η ώρα να τη... δούμε και στη χώρα μας. Το θέμα είναι: όσοι Γερμανοί έκοψαν εισιτήριο για την ταινία, γοητεύτηκαν από την εικόνα του νησιού που είδαν; Ο... ΕΟΤ μπορεί να μας διαφωτίσει δίνοντάς μας τις αντίστοιχες στατιστικές με το πέρας του καλοκαιριού...

Η υπόθεση: Ο Γκέοργκ Γκάισνερ είναι υπάλληλος μιας γερμανικής τράπεζας, με έδρα στο Μόναχο – της AVA Βank – o οποίος φθάνει στο ελληνικό νησί «Παλλαδίκι» για να ελέγξει αν τα δάνεια που έδωσε η τράπεζα στο δήμο του νησιού, αξιοποιήθηκαν όπως είχε συμφωνηθεί. Αν δηλαδή υπάρχουν ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός, νοσοκομείο και παραλία, απαραίτητες προϋποθέσεις για το δάνειο, που δόθηκε προκειμένου να αξιοποιηθεί το νησί ως τα «Γκαλαπάγκος της Ελλάδας», ως τουριστικός προορισμός ήπιας εκμετάλλευσης δηλαδή κι όχι μαζικού τουρισμού. Ουσιαστικά, η αφεντικίνα του περιμένει από τον Γκέοργκ να αναφέρει πως δεν υπάρχει νοσοκομείο και ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός, ότι το όλον υπήρξε άλλη μία ελληνική κομπίνα, έτσι ώστε να περάσει η παραλία (που είχε δοθεί ως εγγύηση) στην τράπεζα και χτίζοντας κλασικά ένα all inclusive ξενοδοχείο, να σωθεί η AVA Bank.

Ο δήμαρχος του νησιού και οι συν αυτώ όντως θέλουν να αξιοποιήσουν το νησί ήπια, αλλά τα χρήματα του δανείου τα... έφαγαν. Οπότε βάζουν τον Ελληνογερμανό Πάνο να είναι συνεχώς δίπλα στον Γκέοργκ έτσι ώστε να τον καθυστερήσουν και να εμποδίζουν συνεχώς τις έρευνες του Γερμανού. Ο κλασικός Γερμανός στην αρχή εκνευρίζεται. Όμως, όσο οι μέρες περνούν και γνωρίζει τον τόπο και τους κατοίκους του, τόσο συνειδητοποιεί πόσο καθοριστικός θα είναι ο ρόλος του στο μέλλον αυτών των ανθρώπων και αναρωτιέται σε ποιον αξίζει περισσότερο να σωθεί: στην τράπεζα ή στο όμορφο ελληνικό νησί με τους εγκάρδιους κατοίκους;

Η άποψή μας: Ένα... as στο τέλος του τίτλου κάνει όλη τη διαφορά από τον τίτλο του λατρεμένου τραγουδιού των AC/DC, «Highway to Hell»! Η Hell-as λοιπόν είναι η κολασμένη πατρίδα μας, την οποία λατρεύουμε να βρίζουμε και την οποία δεν την αλλάζουμε με τίποτε. Παρακολουθώντας την ταινία δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις: περισσότερο όταν «θίγονται» τα στερεότυπα για τους Έλληνες και λιγότερο όταν «θίγονται» τα αντίστοιχα στερεότυπα για τους Γερμανούς. Αυτή, λοιπόν, είναι μια ταινία που στα χαρτιά θέλει να θίξει αυτά τα στερεότυπα αλλά εντέλει τα υπηρετεί και τα αναπαράγει χωρίς καμία ανατρεπτική διάθεση.

Οι πονηροί Έλληνες, με όρεξη για ζωή, χωρατά, έρωτα, είναι λίγο τεμπελάκοι και γεμάτοι φίλους. Οι Γερμανοί, από την άλλη, είναι τυπικοί και τυπολάτρες, εργατικοί, βαρετοί, χωρίς φίλους, χωρίς χρόνο για χάσιμο, χωρίς ζωή. Και πώς γίνεται ρε παιδί μου, όταν έρχονται σε επαφή οι Έλληνες με τους Γερμανούς στην Ελλάδα, αντί να πάρουμε εμείς τα... καλά των Γερμανών, παίρνουν εκείνοι τα... κακά τα δικά μας! Κατά μία έννοια, τούτη η ταινία θα ήθελε να μοιάσει στο ιταλικό «Πού πάω Θεέ μου;», μόνο που το φιλμ των γειτόνων είναι σαφέστατα πιο λαϊκό, λιγότερο γυαλισμένο και τολμάει να γίνει αρκούντως «χοντρό» όταν πρέπει.

Εδώ, τα πράγματα είναι περισσότερο... υπολογισμένα: είναι φανερό ότι οι δημιουργοί είναι Γερμανοί (άιντε, να επαναλάβουμε κι εμείς ένα στερεότυπο!). Τα αστεία δεν είναι πραγματικά αστεία και οι έντιμες (γιατί όχι;) προσπάθειες να σοβαρέψει σε μερικά σημεία το πράγμα (σε μια σκηνή αφήνεται να εννοηθεί πως στο νησί πνίγονται πολλοί από τους κατοίκους του, όχι επειδή δεν ξέρουν να κολυμπούν αλλά λόγω της κρίσης) φαίνονται... κλισέ. Μένει η απολαυστική παρουσία του Αδάμ Μπουσδούκου, που, όπου κι αν παίζει, φέρνει μαζί του τρομερή ενέργεια, τα απίστευτα γερμανικά του Ακύλλα Καραζήση, τα – ευτυχώς – όχι τουριστικολάγνα πλάνα του νησιού, που αναδεικνύουν τη φυσική ομορφιά του και το μπουκάλι με το αλκοόλ (μάλλον τσίπουρο από παραγωγούς που δεν κόβουν τιμολόγια, μουάχαχαχαχα) που βαφτίζεται... αγιασμός! Τίποτα το σπουδαίο, θα μπορούσε να είναι και χειρότερα και με προϋποθέσεις μπορεί να το παρακολουθήσει κανείς μέχρι και ευχάριστα...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Αυγούστου 2016 από την Spentzos

Με αξεσουάρ...

του zerVo (@moviesltd)

Έτσι ακριβώς αποκαλούν στην καθομιλουμένη τους οι προχώ ξέμπαρκες, όποιον άντρα τους γυαλίσει, μα στην συλλογή των πληροφοριών τους για εκείνον, μάθουν πως έχει παιδί. Καλός είναι μωρέ, αλλά σέρνει μαζί του και αξεσουάρ, οπότε ρίχτονα στην μαύρη λίστα αφού οι μεγαλοκοπέλες (πια) δεν έχουν δα και καμία καούρα να φροντίσουν μαζί με τον Κύρη και το σπλάχνο, που τις μισές ημέρες του μηνός, αν το πάμε δια του Νόμου, θα βρίσκεται στο πλευρό του. Δικαίωμα τους. Με τέτοια μυαλά η μηδενική τύχη τους είναι προκαθορισμένη βεβαίως, αν βάλουν στο στόχαστρο τους τον μπαμπά μορφονιό, τοποθετώντας αποξαρχής στο περιθώριο το καμάρι του. Και δεν χρειαζόταν να μας το επιβεβαιώσει αυτό μια ανάλαφρη, προς το αφελής Ισπανόφωνη κομεντί όπως το Sin Hijos...

Μόνο ένα θετικό στοιχεί αποκόμισε ο Γκάμπριελ, φημισμένος έμπορος μουσικών οργάνων και ερασιτέχνης κιθαρίστας, από τον σχεδόν δεκαετή αποτυχημένο του γάμο. Ένα ζωηρότατο κοριτσάκι, την Σοφία, που είναι και το μοναδικό πρόσωπο που σκέφτεται ολημερίς, περιμένοντας πως και πως την στιγμή που θα μπει στο εργένικο - πια - σπίτι του για να παίξουν, να τραγουδήσουν, να διασκεδάσουν. Η ερωτική μοναξιά για τον σχεδόν πενηντάρη Αργεντίνο όμως δεν παλεύεται, παρόλες τις προσπάθειες του στενού του κύκλου, να του βρει μια σύντροφο ικανή να γεμίσει και πάλι την ψυχή του με πάθος. Μέχρι την στιγμή που θα ανοίξει η πόρτα του μαγαζιού του και...

...σαν οπτασία θα εισβάλλει η Βίκυ, συνομήλικη του και ανομολόγητος έρωτας των νεανικών του χρόνων, που γοητευτικότερη από ποτέ θα κάνει την καρδιά του να χτυπήσει δυνατά. Ανεξάρτητη, αεράτη, με γνωριμίες στην υψηλή κοινωνία, θηλυκότητα που κτυπάει κόκκινο και σεξ απίλ που ηλεκτρίζει, η γλυκιά αγαπημένη σύντομα θα πέσει στην αγκαλιά του ζορισμένου Γκάμπριελ. Κι η ευτυχισμένες, μελένιες ημέρες θα πάρουν μπροστά, χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα το παραμικρό που θα μπορέσει να διαλύσει την χημεία τους. Αμ, δε! Η νέα κατάκτηση μπορεί να έχει έρθει κατά παραγγελία από τον Θεό, έχει όμως ένα αρνητικό, που μοιάζει σχεδόν απίθανο να παρακαμφθεί: Μισεί τα παιδιά!

Πως το κρατάς κοντά σου λοιπόν Γέρο μου, το (ώριμο) γκομενάκι, που σε έχει κάνει να βγάλεις φτερά και να ξανανιώσεις, σαν να σε έριξαν στην μαρμίτα με το Red Bull? Απλούστατον! Δεν αποκαλύπτεις την ύπαρξη της θυγατέρας και υποκρίνεσαι κι εσύ πως τα παιδιά δεν σε ενδιαφέρουν καν. Όπερ σημαίνει και διπλή ζωή σε εξέλιξη, αφού παρούσης εναλλάξ της ερωμένης ή της κοράκλας, τα πάντα στον περίγυρο του φουκαρά πρέπει να αλλάζουν, από γονικά σε μπάτσελορ και τούμπαλιν. Αυτό είναι ακριβώς και το σημείο που η προερχόμενη από την μακρινή Πάμπα ρομαντική κομεντί, παρουσιάζει και το μεγαλύτερο της ενδιαφέρον. Στο πως ακριβώς ο στοργικός πατήρ, επιβάλλεται να απαρνηθεί το κοριτσάκι του για χάρη της κοριτσάρας, χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να του δείξει πως το εγκαταλείπει, πως το αποχωρίζεται.

Όμορφες σε αυτή την πράξη είναι και οι σκηνοθετικές ιδέες του ταλαντούχου Αρχεντίνου ντιρέκτορα Ariel Winograd, που με κάτι σαν σε βίντεο κλιπ, εναλλάσσει τους κόσμους του ταλαιπωρημένου Γκάμπριελ, από πολύχρωμα παιδιάστικους σε μονόχρωμα παθιασμένους. Το ζόρι, όπως είναι πολύ εύκολα αντιληπτό και προβλέψιμο, ξεκινά από την στιγμή που θα πρέπει επιτέλους το παιδί να αποκαλυφθεί. Και τι παιδί! Δεκάχρονος Τζένγκις Χαν! Πρώτη στο τάε κβον ντο (ένεκα και πατριού προπονητή), πρώτη και στην μικρομέγαλη συμπεριφορά, οπότε τέτοιος εκρηκτικός χαρακτήρας - που μεταξύ μας έχει πάρει πρέφα τι συμβαίνει - δεν μπαίνει στην ντουλάπα εύκολα. Οπότε πρέπει σεναριακά να διαλέξεις δρόμο ή να συνεχίσεις την φάρσα, που σε τέτοιου είδους μοντέρνα αφήγηση δεν σε παίρνει ή να το στρέψεις στο μελόδραμα. Αντίος μουτσάτσος συνεπώς έξυπνε θεματικέ σπινθήρα και φτου κι από την αρχή τα δάκρυα και η εσωστρέφεια. Άσε που για να γεμίσει κατά κάποιον τρόπο το 90λεπτο κάνουν την εμφάνιση τους και οι αναληθοφάνειες, που ενδεχόμενα από θυμηδία θα βγάλουν περισσότερο χαμόγελο από τις χιουμοριστικές ενέσεις...

Στα 53 του χρόνια, ένας από τους γνωστότερους σταρ της χώρας των αλμπισελέστε, ο ασχημάντρας Diego Peretti (Wakolda) υποδύεται τον άξονα που πάνω του κτίζεται η πλοκή, τον μοναχικό και προβληματισμένο μεσήλικα, που έχοντας καταξιωθεί επαγγελματικά, νιώθει πως σε όλους τους υπόλοιπους τομείς έχει αποτύχει, οπότε το μόνο που του απομένει είναι το χαμόγελο της μικρής του για να γιάνει τις πληγές. Η έλευση της ονειρικής με το αστραφτερό χαμόγελο Maribel Verdu (Y Tu Mama Tambien μεταξύ άλλων) θα σκορπίσει φως στην μίζερη ζωή του, θα τον κάνει να ξανανιώσει, να πιστέψει πως υπάρχει μέλλον και γι αυτόν. Και πως να γίνει διαφορετικά δηλαδή, αφού η γεννημένη το '70 Μαδριλένα ανασταίνει και νεκρούς στο διάβα της, ούσα πιο ποθητή από ποτέ. Το δίλημμα όμως, ακόμη κι αν ξέρεις από πριν, πως πίσω από την Κουρτίνα Τρία κρύβεται η εκρηκτική Σπανιόλα, δεν υφίσταται. Την γυναίκα της ζωής σου και τα μάτια σου Μεγάλε και από Μαριμπέλ ο κόσμος Να! (ανοιγόκλεισμα δακτύλων)

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Αυγούστου 2016 από την Tanweer

Αλγέρι - Παρίσι, ένα άρμεγμα δρόμος

του zerVo (@moviesltd)

Μιλάμε τώρα για κοντά δύο χιλιάδες χιλιόμετρα διαδρομή. Για ταξίδι σε άλλη ήπειρο αν συνυπολογίσουμε και το φέρρυ μποτ που καλύπτει το ναυτικό κενό μεταξύ Αφρικής και Γηραιάς Ηπείρου. Αν μέσα σου όμως το κρύβεις καλά το όνειρο να μετεξελιχθείς σε σύγχρονο Οδυσσέα, που εις Παρισίους ορίζει την Ιθάκη του, ε, τότε δεν σε φοβίζει καν το πόσο μακριά μπορεί να βρίσκεται ο τελικός προορισμός. Σε όλα αυτά αν προσθέσουμε και την παντελή γεωγραφική άγνοια μιας και στις παρυφές του όρους Άτλαντα μπορεί τα πιτσιρίκια να διδάσκονται τους τόπους από έναν ψευτο-χάρτη, αλλά στην σκεπτική των γηραιότερων, η Πόλη του Φωτός υπάρχει μόνο ως μια θολή και απροσδιόριστη έννοια, μπορεί να θεωρήσει κάποιος σαν πιθανό να ξεκινήσει την πορεία ετούτη, με τα πόδια, συντροφιά μόνο με το...κατοικίδιο του!

Φτωχός αλλά ευτυχισμένος μοιάζει ο Αλγερίνος αγρότης Φατάχ, που με τα λιγοστά έσοδα που βγάζει πουλώντας την πραμάτεια του, στην αγορά του μικρού του χωριού, καταφέρνει να τα φέρει βόλτα και να φροντίσει την φαμίλια του, την όμορφη συμβία του και τις δύο ανήλικες θυγατέρες του. Τον περισσότερο χρόνο της ημέρας του όμως τον περνά δίπλα στην μεγάλη του αγάπη, την Ζακλίν, την καλή του αγελάδα, που δεν του προσφέρει μόνο το γάλα της, αλλά και την καλή της συντροφιά, την φιλία και την συμπαράσταση της, όπως μέσα στο αγαθό του μυαλό πιστεύει ο ιδιοκτήτης της...

Μια ξεχωριστή σχέση που έχει προκαλέσει και την χλεύη των γειτόνων, που ολημερίς κοροϊδεύουν τον φουκαρά κτηνοτρόφο. Μέχρι την στιγμή που άπαντες θα καταπιούν την γλώσσα τους, όταν αυτός θα δεχτεί - με σφραγίδα του επίσημου Γαλλικού κράτους - πρόκληση για να συμμετάσχει αυτός και το ζωντανό του στην μεγάλη Αγροτική έκθεση του Παρισιού. Να μην ταξιδέψει δεν παίζει, ούτε καν το σκέφτεται. Το πως θα σχεδιάσει λοιπόν ο άφραγκος και ταλαίπωρος Φατάχ την βόλτα του ίσαμε την φημισμένη μεγαλούπολη είναι ένα θέμα, ειδικά αν δεν έχει ποτέ του διαβεί ούτε τα σύνορα του λιγοστών κατοίκων, σκονισμένου χωριού του.

Πλάκα έχει η ιδέα. γενικότερα πλάκα έχουν όλες σχεδόν οι Φραντσέζικες κωμικές ιδέες. Το ζήτημα μάλιστα δεν είναι το πως θα εκκινήσεις την αφήγηση τους, αλλά το πως θα τις φτάσεις μέχρι τέλους και πακετάρωντας τις να τις σερβίρεις ως ολοκληρωμένες διασκεδαστικές ταινίες. Έτσι λοιπόν ακριβώς συμβαίνει και στην ηθογραφική road movie La Vache, που ξεκινά με όλες τις θετικές και όμορφες προθέσεις, κατά την διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου της βγάζει το ζητούμενο γέλιο και μάλιστα αβίαστα, όσο ο χρόνος κυλά όμως, για ακόμη μια φορά οι αξιόλογες εμπνεύσεις υποχωρούν, ξεκινούν οι επαναλήψεις και με σταθερό τέμπο οδηγούμαστε και πάλι σε ένα ρηχό και προβλέψιμο φινάλε.

Αφετηρία της πλοκής για τον Βορειοαφρικανό σκηνοθέτη Mohamed Hamidi, είναι οι διαφορές των ηθών που χωρίζουν την προοδευτική Δύση από την μπλοκαρισμένη στο μια φορά κι έναν καιρό Ανατολή. Στην περίπτωση μας την πάλαι ποτέ μητέρα όλου του Αραβικού Μεσογειακού τόξου Γαλλία και μια από τις χώρες που επί χρόνια βρισκόταν υπό την κηδεμονία της και παραμένει εγκλωβισμένη στις εθιμικές προσταγές της θρησκείας της. Όχι εξαλλοσύνες, όχι αλκοόλ, όχι χοιρινό, όχι συμμετοχή στις φανφάρες των απίστων, όχι ξενοκοιτάγματα, μόνο Ινσαλά και Άγιος ο Θεός. Λογικό κι επόμενο λοιπόν με αυτές τις βασικές και απαράβατες αρχές, η κοινωνίες να λειτουργούν χωρίς τις τεχνολογικές βοήθειες που μοιάζουν με επιστημονικά φανταστικές και τα μέλη τους να συμπεριφέρονται άμα τις συναντήσουν, σαν τον Χατζηχρήστο κάποτε, όταν ξεμύτισε για πρώτη φορά από την Μακρακώμη.

Σε αυτό το σημείο λοιπόν, στον ανθρώπινο παράγοντα του αθεράπευτου Χίλμπιλι, εστιάζει η ζεστή και ενίοτε συγκινητική, έστω και με κομπιάσματα, κομεντί, που περισσότερο επιθυμεί να αναδείξει - ορθά εκτιμώ - το δεδομένο γεγονός πως όποιος ασπάζεται το Κοράνι, αυτομάτως δεν είναι και τρομοκράτης, μαζικός δολοφόνος και όλα τα μακάβρια συναφή. Μα είναι κι αυτός ένα άνθρωπος, συνήθως γελαστός κι ευχάριστος, ανοιχτόκαρδος και φιλικός που η στέρηση όλων των μοντέρνων καινοτομιών, πολλές φορές τον κάνει να επιθυμεί να τις βιώσει, έστω για λιγάκι. Να τις δανειστεί, να τις ζήσει και να επιστρέψει με την θέληση του στο πατρικό του και στην γνώριμη ρουτινιάρικη καθημερινότητα του, όπως έχει μάθει επί τόσες δεκαετίες. Σε αυτό το κλίμα συμπάθειας, ο παντελώς άγνωστος μου πρωταγωνιστής Fatsah Bouyahmed, κερδίζει το στοίχημα δείχνοντας απόλυτα ειλικρινής και αληθινός σε ολάκερο το σλαπστικό διάβα του ίσαμε το Παρίσι, πλάι στην κοκόνα του, που και βέβαια θα το σηκώσει το βραβείο. Για εκείνην την Λαβασκιρί σημασία έχει ο έπαινος που θα την κάμει ξεχωριστή σε όλη την μικρή Αλγερινή κοινωνία για τον ταλαίπωρο Φατάχ, κέρδος θα είναι το δεκαπενθήμερο στην Χώρα των Θαυμάτων που θα τον γεμίσει με τόσες εμπειρίες και αναμνήσεις, για να διηγείται ο δύσμοιρος σε όλη, όση, ζωή του απομένει.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Αυγούστου 2016 από την Feelgood Ent.

Στενές επαφές Τρίτου Τύπου! Ελάχιστες μόλις ημέρες από την κυκλοφορία των πρώτων εικόνων από το σετ της νέας ταινίας του Denis Villeneuve, Arrival, έχουν περάσει και ήδη η διανομή της Paramount προχώρησε στο επόμενο βήμα του προμόσιον, ρίχνοντας στην μάχη και το αναμενόμενο τίζερ τρέιλερ. Το οποίο επιχειρεί μια πρώτη γνωριμία με τα μέλη της επιστημονικής αποστολής που σύμφωνα με το σενάριο θα κληθούν να έρθουν σε επικοινωνία με τα εξωγήινα όντα, τα οποία μόλις έχουν προσγειώσει στον πλανήτη μας το σκάφος τους. Με ηγέτη της ομάδας την γλωσσολόγο Λουίζ Μπανκς οι απεσταλμένοι θα πρέπει να δώσουν άμεσα απαντήσεις για το τι ακριβώς συμβαίνει ενόσω οι μιλιταριστές επιθυμούν να επέμβουν δια της βίας. Σε αυτή την δύσκολη στιγμή της καριέρας της, η ερευνήτρια θα κληθεί να πάρει αποφάσεις γεμάτες ρίσκο με σκοπό να σωθεί η ανθρωπότητα, που ενδεχόμενα να έχουν συνέπειες άμεσες και για την προσωπική ζωή της ίδιας. Ο Καναδός σκηνοθέτης που μέχρι στιγμής έχει προσφέρει διαμάντια επιπέδου Incendies, Prisoners, Enemy και Sicario αναμένεται να προσεγγίσει το θέμα από την πιο φιλοσοφική του ματιά, καταγράφοντας ένα science fiction φιλμ επιπέδου αναλόγου με εκείνα που έχουν γράψει την δική τους ιστορία σαν τα Space Odyssey, Solaris και βεβαίως το Close Encounters Of The Third Kind. Το φιλμ αναμένεται να αποτελέσει μια από τις πιο σπουδαίες στιγμές των φθινοπωρινών φεστιβάλς του Τορόντο και της Βενετίας, ενώ πρόκειται σύμφωνα με τον προγραμματισμό να φτάσει στις αίθουσες στις 11 Νοεμβρίου του 2016.

Η βασικότερη πρωταγωνίστρια της υπόθεσης είναι η ελκυστικότατη Amy Adams που υποδύεται την προβληματισμένη Δόκτορα, ενώ δίπλα της βρίσκεται ο πάντοτε δυναμικός Jeremy Renner, αλλά και οι Michael Stulbarg, Forrest Whitaker, Tzi Ma και Mark O'Brien που ολοκληρώνουν το καστ.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Αγριότερος, μεθυσμενότερος, χειρότερος! Με χθες μοιάζει κι όμως έχουν περάσει 13 ολόκληρα χρόνια από τότε που έφτανε στις αίθουσες ο σιχαμερότερος, ανηθικότερος και πιο βρωμερός Άγιος Βασίλης όλων των εποχών. Η δραματικής προέκτασης κομεντί όμως Bad Santa κατάφερε εκτός από το να αποτελέσει ανέλπιστη εμπορική επιτυχία, να σχηματίσει γύρω από την μορφή του ντυμένου την κατακόκκινη χριστουγεννιάτικη στολή έναν ιδιαίτερο καλτ μύθο, που είχε σαν αποτέλεσμα τον γυρισμό του στο εκράν, για μια δεύτερη αναλόγου ύφους κομεντί, για να μας δείξει και πάλι πως πίσω από το προσωπείου του παλιάνθρωπου μασκαρά, κρύβεται μια κάποια καλοσύνη. Ο φτωχός και μέθυσος Γουίλι συντροφιά με τον συνεταίρο τους στις απατεωνιές, νάνο - ξωτικό Μάρκους ξαναγυρίζουν στην δράση έχοντας βάλει στο μάτι αυτή την φορά την ετήσια γιορτή της φιλανθρωπικής εταιρίας του Σικάγο, μια βραδιά που στα ταμεία θα μαζευτούν όπως είναι λογικό ουκ ολίγοι παράδες. Μια χαρά μπάζα για τους δύο γεννημένους απατεώνες, που όμως θα πιαστούν σαν έξυπνα πουλιά από την μύτη της καλής τους της καρδιάς. Σκηνοθεσία στο δεύτερο αυτό επεισόδιο από τον Mark Waters φημισμένο από το εξίσου ανατρεπτικού χιούμορ Mean Girls και σε παραγωγή της Broadgreen και της Miramax (της Miramax?) που μόλις κυκλοφόρησαν το red band αθυρόστομο τρέιλερ γνωστοποιώντας το καμ μπακ του Σάντα Κλάους που είναι προγραμματισμένο για τις 23 Νοεμβρίου 2016!

Εννοείται βέβαια πως δεν θα υπήρχε καν σκέψη για σίκουελ αν δεν επέστρεφε στον κεντρικό ρόλο ο Billy Bob Thornton, που βεβαίως το σταρικό επίπεδο δεν είναι το ίδιο με εκείνο που βρισκόταν μιάμιση δεκαετία πριν. Ο ζουμπάς Tony Cox στέκει δίπλα του υποστηρικτικά ενώ το λοιπό καστ αποτελούν οι Kathy Bates, Christina Hendricks και Brett Kelly.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Δεκεμβρίου 2016 από την Tanweer

Τελειώνει το Κακό! Ακόμη κι αν ποτέ του δεν βρέθηκε στις πρώτες θέσεις των μπλοκμπάστερ επιλογών, εντούτοις το σίριαλ του Resident Evil κατέγραψε την δική του, συμπαθέστατα εμπορική διαδρομή στα παγκόσμια box office, εξού και το γεγονός πως απέκτησε μισή ντουζίνα επεισόδια για να χορτάσει με περιπέτεια τους φανατικούς του οπαδούς. Τελευταίο λοιπόν τεύχος, το έκτο, με την επωνυμία The Final Chapter όπως είναι αναμενόμενο, θα είναι εκείνο που στα τέλη ετούτης της χρονιάς θα κάνει την εμφάνιση του στις αγορές της Ασίας, ενώ τις πρώτες εβδομάδες του 2017 θα προσγειωθεί και στις αίθουσες της Δύσης. Από το ύστατο αντίο, δεν θα μπορούσε να λείπει ο εμπνευστής και βασικός σχεδιαστής του πρότζεκτ Paul W.S. Anderson, που εδώ κρατά την θέση του γενικού επιβλέποντα ως και παραγωγός και σεναριογράφος και φυσικά ως σκηνοθέτης. Στο στόρι η κεντρική ηρωίδα Άλις, μετά τα τραγικά περιστατικά που ισοπέδωσαν ολάκερη την Ουάσιγκτον, ως η μοναδική επιζήσασα πρέπει να επιστρέψει στην πόλη που ξεκίνησαν τα πάντα, στην Ρακούν Σίτι και βάση της Umbrella Corporation για πραγματοποιήσει ενάντια της την τελική επίθεση σωτηρίας, μην τυχόν και καταφέρει να σώσει τους ελάχιστους που επέζησαν της καταστροφής. Μικρό σε διάρκεια το εισαγωγικό τρέιλερ, στην ουσία κρατά αυτούσιο τον εκρηκτικό χαρακτήρα όλης της προηγούμενης αλυσίδας του franchise που αισίως στην ολοκλήρωση του θα κλείσει δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια ζωής!

Φυσικά από τον μεγάλο αποχαιρετισμός δεν θα μπορούσε να απουσιάσει η ηθοποιός που κράτησε τον βασικό ρόλο της πλοκής στο μεγαλύτερο κομμάτι της κι έτσι θα δοθεί ακόμη μια ευκαιρία να απολαύσουμε τα κάλλη της Milla Jovovich επί της οθόνης, σε μια από τις περιορισμένες είναι η αλήθεια τον τελευταίο καιρό εμφανίσεις της. Μαζί με την πρώην τοπ μόντελ στο εκράν θα συνυπάρχουν και οι Ruby Rose, Ali Larter, Iain Glen, Shawn Roberts, William Levy, Eoin Macken, Rola, Lee Joon-Gi.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Ιανουαρίου 2017 από την Feelgood Ent.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Me Before You	Tanweer	1		11.254	11.254
2	Quo Vado?	Seven / Spentzos	2		10.050	28.145
3	Ice Age: Collision Course	Odeon	4		6.511	171.988
4	A Bigger Splash	Seven / Spentzos	1		5.389	5.389
5	All Roads Lead To Rome	Feelgood Ent.	1		4.073	4.073
6	Cien años de perdón	Tanweer	2		3.134	Χ.ΧΧΧ
7	Un Homme A La Hauteur	Odeon	3		2.854	29.728
8	Eye In The Sky	Feelgood Ent.	1		2.427	2.427
9	Alaska	Rosebud 21	1		2.371	2.371
10	Star Trek Beyond	UIP	3		2.101	25.417

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Η ζωή σου δεν είναι ασφαλής! Ως θρίλερ αγωνίας τεχνολογικού περιεχομένου καταχωρείται το φιλμ με τον χαρακτηριστικό τίτλο I.T. που σκηνοθετικά υπογράφει ο John Moore, δημιουργός φιλμς όπως τα Behind Enemy Lines, Flight Of The Phoenix, The Omen, Max Payne και A Good Day To Die Hard. Στο επίκεντρο της πλοκής του ο Μάικ Ρίγκαν είναι ένας μεσήλικας που διαθέτει όλα όσα θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί ένας άντρας. Μια υπέροχη οικογένεια, ένα υπερπολυτελές σπίτι, μια αποδοτικότατη εταιρία που συγκαταλέγεται στις πλέον κερδοφόρες της χώρας. Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που η σχέση του με τον στενότερο του σύμβουλο θα τεθεί σε αμφιβολία, ένα γεγονός που θα οδηγήσει στην απαγωγή της κόρης του και στην επίθεση με κάθε τεχνολογικό μέσον στην φαμίλια του. Είναι η στιγμή που θα κληθεί ο ίδιος να αντιμετωπίσει πρόσωπο ε πρόσωπο τους κινδύνους, ώστε να βγει τόσο ο ίδιος όσο και τα αγαπημένα του πρόσωπα, αλώβητοι από την περιπέτεια που έχουν περιέλθει. Πρεμιέρα για την παραγωγή της RLJ Entertainment μέσα στο προσεχές φθινόπωρο, εξού και η κυκλοφορία του πρώτου τρέιλερ, που δεν προβάλει τίποτα περισσότερο από μια action b-movie που πανομοιότυπες της έχουμε δει ντουζίνες κατά το πρόσφατο παρελθόν.

Εντάξει και ο Pierce Brosnan πλέον δεν βρίσκεται στην φόρμα που τον είχαμε συνηθίσει με την στολή του Τζέιμς Μποντ, οπότε είναι θεμιτό να τον βλέπουμε πια να παίρνει μέρος σε τέτοιου δεύτερου επιπέδου περιπετειάκια. Μαζί με τον Βρετανό το καστ ολοκληρώνουν και οι James Frecheville, Anna Friel, Stefanie Scott, Michael Nyqvist, Jason Barry.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 22 Σεπτεμβρίου 2016 από την Odeon

Σκύλος τρώει σκύλο! Πρεμιέρα η καινούργια ταινία του Paul Schrader, με τον τίτλο Dog Eat Dog, έκανε στο πρόσφατο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών, εκεί που απέσπασε χλιαρές κριτικές από όσους την παρακολούθησαν. Το πιο πρόσφατο πόνημα του σεναριογράφου των Taxi Driver, Raging Bull και The Last Temptation Of Christ και δημιουργού των American Gigolo, Cat People, Affliction είναι μια κοινωνική περιπέτεια που κινείται στον χώρο των παρανόμων της Καλιφόρνια. Εκεί που τρεις γνώριμοι από το κοινό τους εγκληματικό παρελθόν, μόλις θα αφεθούν ελεύθεροι από την φυλακή και θα κληθούν να ακολουθήσουν πλέον έναν έντιμο, διαφορετικό από εκείνον τον παλιό τους, βίο. Ο ένας, ο Τρόυ, που επιθυμεί να ζήσει πλέον μακρυά από τις κομπίνες, κρύβει μέσα του τέτοιο μίσος για το σύστημα, που μια τέτοια επιλογή καθιστά αδύνατο τον σωφρονισμό του, ο δεύτερος ο Ντίζελ, ήδη πληρώνεται από τον αρχιμαφιόζο της περιοχής για να του κάνει θελήματα προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην και ο τρίτος ο Μαντ Ντογκ, βυθισμένος στην παράνοια παλεύει με τους εσωτερικούς του δαίμονες, μάχη που μάλλον τους έχει κατακερματίσει την ψυχή. Το πως θα καταφέρουν οι τρεις του να ανταπεξέλθουν στην πρόκληση θα το μάθουμε με την καινούργια σεζόν, χωρίς το φιλμ να έχει πάρει ακόμη ημερομηνία εξόδου, κάτι που επιθυμεί να κερδίσει με την κυκλοφορία του πρώτου, ελαφρώς μπερδεμένου του τρέιλερ.

Πάντως η ταινία δεν στερείται διάσημων ονομάτων στην σύνθεση της, με τον Nicolas Cage που η καριέρα του έχει πλέον φτάσει στο χαμηλότερο της σημείο, να συνυπάρχει με τον πάντοτε εξαίρετο ρολίστα Willem Dafoe και τον Christopher Matthew Cooke. Ο γυναικείος ρόλος του καστ ανήκει στην Louisa Krause.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Από τις πιο πολλά υποσχόμενες ταινίες του ερχόμενου φθινοπώρου είναι το Allied, δράμα εποχής Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου που σκηνοθετεί ο τιμημένος με την υπέρτατη Οσκαρική διάκριση Robert Zemeckis.  Πρόκειται για μια ρομαντικής εξέλιξης περιπέτεια δράσης που λαμβάνει χώρα στην Καζαμπλάνκα του 1942, όταν ο διεθνούς φήμης κατάσκοπος Μαξ Βάταν, θα κληθεί να συνεργαστεί με την όμορφη Γαλλίδα πράκτορα Μαριάν Μποσεζούρ, προκειμένου να εντοπίσουν τα ίχνη και να εξολοθρεύσουν έναν Γερμανό αξιωματούχο. Μια γνωριμία που θα τους φέρει τόσο κοντά, ώστε να τους οδηγήσει ακόμη και μέχρι τον γάμο. Η παραγωγή της Paramount και της New Regency που βρίσκεται ακόμη στα γυρίσματα της στο Λονδίνο, το Μαρόκο και τα Κανάρια Νησιά, δια χειρός του παραγωγού της Graham King δημοσιοποίησε την εικόνα των δύο βασικών πρωταγωνιστών του έργου, που αναμένεται να κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στις 20 Νοεμβρίου 2016.

Πρωταγωνιστών που συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε πανύψηλο σταρικό επίπεδο αφού από την μια μεριά υπάρχει ο σούπερ αστέρας Brad Pitt και από την άλλη η Φραντσέζα ντίβα Marion Cottillard για να κινήσουν με την ερωτική τους χημεία το φιλμικό ειδύλλιο. Μαζί τους το καστ συμπληρώνουν οι Matthew Goode και Lizzy Caplan.