Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Ice Age: Collision Course	Odeon	2		28.512	127.557
2	Un Homme A La Hauteur	Odeon	1		12.879	12.879
3	Star Trek Beyond	UIP	1		10.433	10.433
4	Our Kind Of Traitor	Seven / Spentzos	1		10.075	10.075
5	The Shallows	Feelgood Ent.	1		6.469	6.469
6	Retour Chez ma Mere	Seven / Spentzos	2		3.217	15.295
7	A Hologram for the King	Seven / Spentzos	3		3.080	25.983
8	The Legend of Tarzan	Tanweer	3		2.944	45.048
9	Money Monster	Feelgood Ent.	4		1.843	60.736
10	Bone Tomahawk	Weird Wave	1		1.637	1.637

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Είναι γάτα, είναι γάτα...

του zerVo (@moviesltd)

Καρδιά Λιονταριού είναι ο μεταφρασμένος τίτλος της ορίτζιναλ Αργεντίνικης δημιουργίας Corazon De Leon, που σε σκηνοθεσία του Marcos Carnevale έκανε την εμφάνιση της στα 2014, για να κινήσει αυτομάτως το ενδιαφέρον των Φραντσέζων, που όπως συνήθως επιθύμησαν να φέρουν στα μέτρα τους μια αρκετά ευφάνταστη στο βασικό της θέμα ρομαντική κομεντί. Που εκτός από το να προσθέσει ακόμη έναν κύκλο στο σχετικά κορεσμένο κινηματογραφικό είδος, επιχειρεί να ρίξει μια παραπάνω γλαφυρή ματιά στις πιθανές εμφανισιακές αντιθέσεις που ενδέχεται να υπάρξουν, σε ένα χτυπημένο από κοινό βέλος του Θεού Έρωτα, ανδρόγυνο...

Την πιο ταλαίπωρη περίοδο της ζωής της διανύει τον τελευταίο καιρό, η εντυπωσιακής θωριάς Ντιάν, μια διάσημη Παριζιάνα δικηγόρος, που δεν καταφέρνει παρόλες τις προσπάθειες της, να βάλει ένα οριστικό τέλος στον παντελώς αποτυχημένο γάμο της, με εξίσου γνωστό συνάδελφο της. Ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα, από έναν άγνωστο που μόλις ανακάλυψε το λησμονημένο της σημειωματάριο, θα αποτελέσει παρένθεση στην μελαγχολία που την έχει κυριεύσει. Ένα άγνωστος που ακούγεται ετοιμόλογος, γοητευτικός, με χιούμορ, ευγενικός και προσεκτικός στο φλερτ του και που θα δημιουργήσει στην ψυχή της κούκλας νομικού, την περιέργεια να τον συναντήσει από κοντά. Το Blind Date με τον ζωγραφισμένο στον νου της πρίγκηπα όμως, δεν θα πάει για την Ντιάν, όπως ακριβώς θα το περίμενε...

Μα να αναμένεις απέναντι σου έναν πραγματικό Άδωνι, σύμφωνα με τις υποσχέσεις που σου έχουν αφήσει τα φωνητικά του πέντε λεπτά (εξαιρετική η εισαγωγική σεάνς) και ανταυτού να σου εμφανίζεται ένας εμφανίσιμος μεν, μα ζουμπάς, με μπόι, που λέμε, ένα κι ένα Milko? Κι όμως η πρώτη απογοήτευση που θα νιώσει η ξανθιά καλλονή στην μόστρα του Αλεξάντρ, σύντομα θα δώσει την σκυτάλη της στον εντυπωσιασμό, αφού μπορεί ο μικρός το δέμας επιχειρηματίας να μην γεμίζει το μάτι - ούτε την κόρη του ματιού δηλαδή δεν τιγκάρει - αλλά από λέγειν τα πηγαίνει μια χαρά. Κι αυτό πιθανότατα να είναι χαρακτηριστικό που ενδέχεται να προτιμούν πιότερο οι Κυρίες από το παρουσιαστικό. Ειδικά αν η Ντιάν, που προχωρά στο δρόμο και τρέμει η άσφαλτος από την ομορφάδα της, το έχει πληρώσει αυτό το ταίριασμα πολύ ακριβά, αφού ο πρώην καλός της, γόης όσο δεν παίρνει, αποδείχτηκε τζούφιος σε συναίσθημα.

Ιδέα έκπληξη λοιπόν, αυτή που κτίζει τα θεμέλια του σκριπτ, καθώς πρέπει να έρθουν κοντά ένας άνδρας και μια γυναίκα παντελώς αταίριαστοι εκ πρώτης όψης. Μια διαφορά που δεν κάνει μπαμ, μόνο σε όσους τους παρατηρούν, στους γνωστοιύς τους, τους συγγενείς, τους συναδέλφους, αλλά και στους ίδιους, που έχουν απόλυτη γνώση για το ποια είναι επακριβώς αυτή η απόσταση. Εκείνη είναι διατεθειμένη να υποχωρήσει στα στάνταρντ της έχοντας καταλάβει πως βρήκε στην ψυχή του καινούργιου της αμόρε, τον έρωτα που πάντα ζητούσε? Εκείνος μπορεί να πνίξει μέσα του την εμφανή σε αρκετές στιγμές, θλίψη του, για το μισμάτς στο μέγεθος που του έστειλε ο Θεός? Εντάξει, ακόμη κι αν υπάρχει ένα κάποιο επίπεδο συγκίνησης, ας μην λησμονούμε πως πρόκειται για κωμωδιάκι, οπότε είναι πανεύκολα αντιληπτό πως στο φινάλε, οι οποιεσδήποτε αντιστάσεις, ένεκα της καρδιάς, θα καμφθούν, για να είναι όλοι ευτυχισμένοι.

Μέχρι το τέλος όμως, σε αντίθεση με την έκπληξη της εισαγωγής, τα πράγματα δεν πηγαίνουν, στον διασκεδαστικό βαθμό, κατά πως θα τα περίμενε ο θεατής. Ελάχιστα είναι εκείνα τα χιουμοριστικά στοιχεία που θα οδηγήσουν τα χείλη στο να σκάσουν κι αυτά επαναλαμβάνονται τόσες φορές, που πλέον είναι απόλυτα προβλεπτό το τι θα συμβεί στο επόμενο δευτερόλεπτο. Ειδικά στις φάσεις μετωπικής κόντρας με τον σκύλο γίγαντα, ε, την πέμπτη φορά του ριπίτ, ενδέχεται να προκληθεί μέχρι και θυμηδία. Περισσότερο το γέλιο δηλαδή δεν προκαλείται από την ροή της πλοκής, αλλά από τις οπτικές αντιθέσεις που μοιάζουν αστείες, ενόσω ο Κοντός παλεύει να βολευτεί σε έναν θεόρατο καναπέ ή να πιάσει οτιδήποτε από την κορυφή της δίμετρης βιτρίνας. Σε συσχετισμό με τα αντικείμενα, μάλιστα, τα πράγματα μοιάζουν να είναι ταιριαστά στην αναλογία, όταν έχουν δίπλα τους τον Μέγα Αλέξανδρο. Όχι όμως όταν αυτός έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με άλλους, εκεί που μάλλον δεν έγινε και τόσο προσεχτική δουλειά από τους υπεύθυνους των ειδικών εφέ και το αποτέλεσμα ως εικόνα, μάλλον ξενίζει.

Το Un Homme A La Hauteur πάντως του δοκιμασμένου στο genre, Laurent Tirard, στηρίζει πολύ μεγάλο βαθμό της αξίας του, στην ουσιαστική χημεία που αναπτύσσεται μεταξύ των πρωταγωνιστών του. Ο Jean Dujardin από την μια μεριά, με την χαρακτηριστική άνεση του Αρτίστα δεν βγάζει - προφανή στους λοιπούς - κόμπλεξ, είναι αεράτος, μονίμως χαμογελαστός, κερδίζει με το έκδηλο σεξ απίλ του όλες τις μορφονιές του περίγυρου του, λογικά λοιπόν και της Ντιάν. Την οποία ερμηνεύει η ζωντανή κουκλίνα Virginie Efira, το καινούργιο ξανθούλι αστέρι του Γαλλικού σινεμά, που είναι τόσο εντυπωσιακή, ώστε δύσκολα καταφέρνεις να αποτραβήξεις τα μάτια σου από πάνω της. Δέσιμο άριστο, έξοχο, μολονότι στερείται ικανών ευρημάτων για να κλειδώσει πέραν του προφανούς και που είναι αρκετό εκτιμώ για να κρατήσει τον θεατή του "ζωντανό", ωσότου να πέσουν οι και ζήσαν αυτοί καλά, τίτλοι τέλους.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Ιουλίου 2016 από την Odeon

του zerVo (@moviesltd)

Εν αρχή υπήρξε έντονη η ανησυχία στις τάξεις των Trekkies ενόσω αντιλήφθηκαν πως ο φιλόδοξος newcomer στην καρέκλα του ντιρέκτορα, J.J. Abrams πήρε πάνω του το ρίσκο της αναγέννησης του θρύλου από το μηδέν, από το φτου κι από την αρχή. Το σαρωτικό χιτ του πρώτου επεισοδίου, που κατόρθωσε το σημαντικότερο και πιο κερδοφόρο ριμπούτ μέχρι ώρας στην ιστορία του σινεμά, παρέδωσε σκυτάλη σε ακόμη ένα σίκουελ πολύ μελετημένο και σοβαρότατα σχεδιασμένο, που ενθουσίασε ακόμη πιότερο τους φανς της σειράς. Κι ενώ τα πάντα κυλούν ρολόι, έρχεται η πρόταση - πρόκληση - προσφορά από το αντίκρυ πεζοδρόμιο του Star Wars, ο Τζέτζης την κάνει με ελαφριά πηδηματάκια από τον σκηνοθετικό θώκο κι έτσι η παραγωγή μένει να ψάχει για καινούργιο πιλότο του οχήματος. Πρόβλημα, πρόβλημα και πες μου πως το λύνεις καλή μου Paramount. Πολύ απλά, απλούστατα, ρίχνοντας μια ματιά λίγο παραδίπλα στο σετ του κοντόσταυλου Fast And Furious, εκεί που ο Ασιάτης Κύριος Lin δεν δείχνει διατεθειμένος να αφήσει τέτοιες ευκαιρίες να πάνε χαμένες...

Τρίτος χρόνος της πενταετούς περιπλάνησης του αστρόπλοιου Εντερπράιζ και του πληρώματος του στο διάστημα, στην αναζήτηση των τελικών ορίων του Γαλαξία και οι ρυθμοί ζωής έχουν κατεβάσει ταχύτητες σε τέτοιο βαθμό ώστε η επαναληπτική καθημερινή ρουτίνα να προκαλεί ένα έντονα βαριεστημένο περιβάλλον. Ανία που μονομιάς θα καταστρέψει ένα απροσδιόριστης προέλευσης σήμα κινδύνου, που θα ρίξει το σκάφος σε καλοστημένη παγίδα, ώστε δεχόμενο τα πυρά των εχθρών, που κινούνται κάτω από τις εντολές του μανιασμένου Κραλλ, να κοπεί στα δύο και να τσακιστεί στις αφιλόξενες πλαγιές του παρακείμενου πλανήτη.

Πάνω στην απελπισία να σώσουν από την καταστροφή ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό, οι αξιωματικοί του Έντερπράιζ θα καταφέρουν να αποχωριστούν των συντριμμιών και να σώσουν τις ζωές τους, ελπίζοντας συνάμα πως και οι χαμένοι τους σύντροφοι είναι επίσης στην ζωή. Με την αρωγή της πολεμίστριας Τζέιλα, ο ηγέτης Κάπτεν Κέρκ, μαζί με τον μηχανικό Σκότ και τον πλοηγό Τσέκοβ, θα αναζητήσουν τα ίχνη του Πρεσβευτή Σποκ, της Υποσμηναγού Ουχούρα και του Δόκτορα Μακόι, ώστε όλοι μαζί να ενώσουν δυνάμεις αντίστασης κατά του Κραλλ και να επαναφέρουν στην ζωή το κατεστραμμένο όχημα που θα τους οδηγήσει ξανά στον πολιτισμό.

Το ονομαστό γιγαντιαίο spaceship δηλαδή, που αν έχεις ακολουθήσει το Τρεκ σε όλη του την πορεία, από τα πρωτόλεια τηλεοπτικά του πλάνα μέχρι σήμερα, δεδομένα θα έχεις δει να καταστρέφεται κοντά στην μια ντουζίνα φορές και πάντοτε μια ευφυής σεναριακή σκέψη το ματαγυρίζει στην ζωή. Εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο απλούστερα του αναμενομένου, αφού μπορεί η μοίρα να το συνέτριψε στα δασώδη ανεξερεύνητα τοπία, πάντα όμως ο από μηχανής Θεός έχει την λύση κρύβοντας ένα παρόμοιο, έστω και παλιότερης τεχνολογίας και να χρήζει συντήρησης κρυμμένο για χρόνια μέσα σε μυστική σπηλιά. Ας το αποδεχτούμε το εύρημα για χάρη της εξέλιξης της πλοκής.

Που ως συνήθως δεν κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις και δεν διαφεύγει του γνώριμου θεματικού σκελετού, με το πλήρωμα να επιθυμεί όσο τίποτα να σκορπίσει την ειρήνη στο σύμπαν και ολοένα κάποιος φιλοπόλεμος δάκτυλος να βάζει εμπόδια στα πλάνα του. Αν σε κάποιο επίπεδο πάντως υπάρχει διαφορά του Star Trek Beyond με τους αναρίθμητους προγόνους του, είναι στην πιο ανθρώπινη προσέγγιση όλων των στελεχών της ιστορίας, είτε των ήδη γνώριμων, ηθικών, των καλών χαρακτήρων της εξέλιξης, είτε των κακίστρων, που έχουν όπως αποδεικνύεται στο φινάλε βάσιμους λόγους για να ζητήσουν εκδίκηση από την Συνομοσπονδία. Συνεπώς η καινούργια προσθήκη στο σκριπτ, ιδίωμα κι αυτό της συγκινησιακής οπτικής του Justin Lin, έχει να κάνει με το πιο πολύ συναίσθημα που γεμίζει το εκράν και μετατρέπει τους αγαπημένους μας ταξιδιώτες του διαστήματος, από υπέρ ήρωες σε πιο κοντινούς μας, απλούς πολίτες. Που εκτός για τι μπορεί να συμβεί στην άλλη άκρη της αστρικής λεωφόρου, νοιάζονται και για τα προσωπικά τους ζητήματα, τις οικογενειακές τους σχέσεις, τα αγαπημένα τους πρόσωπα που τους περιμένουν με αγωνία όποτε πατήσουν με ασφάλεια το πόδι στους κατά τόπους σταθμούς ανεφοδιασμού.

Δεδομένα τα ειδικά εφέ, που ο Abrams επιμελείται από την θέση του Executive και δεν θα μπορούσε να τα αφήσει στην τύχη τους, είναι απίθανου επιπέδου, πετυχαίνοντας σε πολλές στιγμές να προκαλούν δέος στον θεατή τους με την τεχνική τους αρτιότητα. Περιέργως όμως κλείνοντας αυλαία το πιο πρόσφατο των Treks δεν θα αφήσει στην μνήμη τις φανταστικές κι εκρηκτικές οφθαλμαπάτες, αλλά το σύνθημα αλληλεγγύης που υψώνουν τα μέλη του Εντερπράιζ, ταλαιπωρημένα και κατακερματισμένα ενόψει του κοινού εχθρού. Με πολύ περισσότερες καυστικές χιουμοριστικές σκηνές από ποτέ - ο κωμικότατος Pegg παίρνει όλο και περισσότερο χρόνο, όπως και ο φουκαράς ο Yelchin που τόσο άδικα έφυγε από την ζωή - αλλά και τους γνώριμους αστέρες να δίνουν στο τέλος την λύση - ήδη οι Pine, Quinto, Urban και η κορμάρα Saldana έχουν κερδίσει με το σπαθί τους την εκτίμηση των αμέτρητων φανς - το Beyond πραγματοποιεί μια μικρή στροφή κάποιων μοιρών προς το πιο γήινο ύφος σε σχέση με το scifi, που ενδεχόμενα θα ταιριάξει και πιο πολύ σε όσους νοσταλγικά αναπολούν το πολύ λιγότερων τεχνολογικών δυνατοτήτων ιστορικό παρελθόν.

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Πραγματικά άγρια δύση

Ας δανειστούμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία για τον σκηνοθέτη από το δελτίο τύπου για την ταινία: "Ο S. Craig Zahler σπούδασε κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ενώ εκφράστηκε δημιουργικά σε πολλές πτυχές του καλλιτεχνικού φάσματος. Ως μουσικός είναι ο στιχουργός και ντράμερ της μέταλ μπάντας Realmbuilder. Ως συγγραφέας έχει γράψει πολλές γουέστερν-νουβέλες, με πρώτη του απόπειρα το «Congregation of Jackals» (2010). Στον κόσμο του κινηματογράφου χρειάστηκε να περιμένει αρκετά μέχρι να έρθει η στιγμή του, παρόλο που είχε γράψει πολλά σενάρια, μεταξύ των οποίων και το «The Brigands of Rattleborge», που έπιασε κορυφή στη φημισμένη Black List και προσέλκυσε τόσο τον Steven Spielberg, όσο και τον Park Chan-wook. Δυστυχώς, όμως, τα σενάριά του δεν προχωρούσαν σε παραγωγή. Ο Zahler τότε αποφάσισε να σκηνοθετήσει ο ίδιος ένα από τα σενάριά του και κατάφερε να συγκεντρώσει ένα αξιοσέβαστο καστ, παρά τον μικρό προϋπολογισμό που είχε στη διάθεσή του (μόλις 1,8 εκατομμύρια δολάρια). Το Bone Tomahawk αποτελεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του 43χρονου δημιουργού. Ένα ντεμπούτο που ταρακούνησε το Χόλιγουντ αφού πρόσφατα ανακοινώθηκε πως η νουβέλα του «Wraiths of the Broken Land» αγοράστηκε από την Fox για να σκηνοθετηθεί από τον Ridley Scott, ενώ η τελευταία του νουβέλα «Mean Business on North Ganson Street» αγοράστηκε από την Warner Bros για να πρωταγωνιστήσουν στην κινηματογραφική μεταφορά της οι Leonardo DiCaprio και Jamie Foxx"

Και μερικά ακόμα ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία αλιεύσαμε κυρίως από το imdb, μιας που μας κάθισε κάπως βαρύ να κάνουμε εισαγωγή στην ταινία μιλώντας για τον κανιβαλισμό – κυριολεκτικά! Το σενάριό της λοιπόν ήταν ολοκληρωμένο κι έτοιμο για γύρισμα το 2007! Τα γυρίσματα της ταινίας ολοκληρώθηκαν σε 21 ημέρες. Η ταινία έλαβε μέρος σε διάφορα φεστιβάλ, μεταξύ των οποίων τα πιο σημαντικά ήταν εκείνα του Σίτγκες, του Μπουένος Άιρες και του Τζεραρντμέρ αλλά και του Λονδίνου και του Κάρλοβι Βάρι.

Η υπόθεση: Ένας παράνομος χωρίς να το θέλει, οδηγεί τα μέλη μιας φυλής άγριων κανιβάλων Ινδιάνων στην ήσυχη μικρή πόλη «Λαμπερή Ελπίδα». Εκεί τα τέρατα κλέβουν μια σειρά από άλογα και απαγάγουν τον φυλακισμένο παράνομο, τον νεαρό βοηθό του σερίφη και τη γυναίκα ενός ντόπιου ιδιοκτήτη ράντσου, τη Σαμάνθα, που είναι η γιατρός της μικρής κοινότητας. Μια ετερόκλητη ομάδα πιστολάδων ξεκινά με σκοπό να βρουν τους απαχθέντες και να τους γυρίσουν όλους πίσω, χωρίς να γνωρίζουν τις διαθέσεις των «τρωγλοδυτών» Ινδιάνων, όπως τους βαφτίζουν!

Της ομάδας ηγείται ο σερίφης Φράνκλιν Χαντ και μαζί του είναι ο γέρος βοηθός του, Τσίκορι, ο σύζυγος της Σαμάνθα, Άρθουρ Ο'Ντουάιερ, που έχει σπάσει πρόσφατα το πόδι του, κάτι που τον δυσκολεύει να κινηθεί και ο Μπρούντερ, ένας μυστήριος, μοναχικός άντρας, που γουστάρει να σκοτώνει Ινδιάνους. Η αποστολή έχει να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα, καθώς τα μέλη της προχωράνε σε αχαρτογράφητες περιοχές, όπου καλούνται να τα βγάλουν πέρα με λογείς λογείς κινδύνους. Θα βρουν τη Σαμάνθα; Θα καταφέρουν να επιβιώσουν; Και ποιο θα είναι το τίμημα που θα κληθούν να πληρώσουν;

Η άποψή μας: Εντάξει, ευκολάκι: η ταινία παραπέμπει...προς ολοταχώς στo αρχετυπικό γουέστερν «Η αιχμάλωτος της ερήμου» (The Searchers, 1956) του John Ford, με τον John Wayne να υποδύεται εκεί έναν βετεράνο του Αμερικάνικου Εμφυλίου, ο οποίος ξεκινά ένα ταξίδι προκειμένου να σώσει την ανιψιά του από μια φυλή Ινδιάνων που την απήγαγε, όντας ένας άνθρωπος γεμάτος μίσος για αυτούς. Εκείνη η ταινία θεωρείται από πολλούς το καλύτερο γουέστερν που έχει γυριστεί ποτέ και μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών!!! Δεν ξέρουμε τι θα λέμε για τούτη την ταινία του S. Craig Zahler σε μερικά χρόνια, όταν θα τεσταριστεί η πιθανή αντοχή της, σίγουρα πάντως μόνο αδιάφορη δεν τη λες.

Και το φλερτ της με τις ταινίες... τρόμου είναι τέτοιο που αν μη τι άλλο σε οδηγεί σε παράξενες ατραπούς. Η ταινία του Zahler βασίζεται στα γερά θεμέλια του γουέστερν, ενός κινηματογραφικού είδους ιδιαίτερα δημοφιλούς και παραδόξως ανθεκτικού στη σύγχρονη εποχή. Τα σύγχρονα γουέστερν – δεν γυρίζονται και πάρα πολλά είναι η αλήθεια – είναι «πειραγμένα». Πέρα από την εμφανή προσπάθεια των δημιουργών τους να επιτύχουν αντιστίξεις με το σήμερα, ανανεώνουν το είδος μπασταρδεύοντάς το. Θα γνωρίζετε ότι η «καθαρόαιμη» αναπαραγωγή οδηγεί σε θνησιγενή «παιδιά» ενώ οι διασταυρώσεις οδηγούν σε εξαιρετικά – συνήθως – αποτελέσματα, μιας που το τελικό παράγωγο παίρνει τα καλύτερα στοιχεία από τους «γονείς» του.

Εδώ λοιπόν ο Zahler ξεκινά την ταινία του με ένα πλάνο προσπάθειας σφαγής! Ένας παράνομος προσπαθεί να κόψει το λαιμό ενός αδαούς «προσκυνητή» στον ύπνο του, προκειμένου μαζί με τον σύντροφό του να τον κλέψει. Αγριεύεσαι. Μετά η ταινία ρίχνει τους τόνους. Μετά ξεκινά το οδοιπορικό της διάσωσης. Εδώ έχουμε και το πιο ενδιαφέρον τμήμα της ταινίας. Καθώς οι τέσσερις εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους άνδρες περπατούν στο άγνωστο με στόχο να βρουν τους τρωγλοδύτες, έρχονται σε επαφή με διάφορους κινδύνους. Κυρίως, όμως, καλούνται να συμβιώσουν ως διαφορετικές οντότητες, με εντελώς διαφορετικές καταβολές, πιστεύω, συμπεριφορές, ηλικίες, προκειμένου να φέρουν εις πέρας το στόχο τους. Εδώ θάλλει ο Zahler – σεναριογράφος.

Ο τρόπος που στήνει τα διαλογικά μέρη είναι σπουδαίος. Αυτά που λέγονται είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα – χωρίς να λέγονται συμπαντικές αλήθειες με στομφώδη τρόπο – και πολλάκις... αστεία! Εδώ τη μερίδα του λέοντος κερδίζει ο Richard Jenkins ως ο φαφλατάς και «ελαφρύς» γέρος βοηθός με τις χειρουργικές γνώσεις. Το τρομερό με το σενάριο του Zahler είναι που δείχνει όλους τους ανθρώπους ως καθάρματα. Μικροπρεπείς, με ελαττώματα, με κολλήματα, με μίση και πάθη. Απλά, οι τρωγλοδύτες είναι πιο... καθάρματα. Κι ενώ εν μέρη τους δικαιολογεί, καθώς οι δυτικοί καταπατούν το ιερό νεκροταφείο τους, προφανώς δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ύβρις η ανθρωποφαγία τους! Μ' αυτά και μ' αυτά, κι αφού έχουμε γνωρίσει τους πρωταγωνιστές μας, σαν να έχουμε πιει κι ένα ποτό (χωρίς όπιο...) σε ένα μπαράκι μαζί τους, φτάνουν στον προορισμό τους. Κι εκεί, σε μια σπηλιά – φυλακή έχουμε αυτό που λέμε «θα σου πάρω το σκαλπ» από τη μια κι έναν φρικτό τρόπο να δολοφονήσεις έναν άνθρωπο, με όλες τις γλαφυρές λεπτομέρειες. Χειρότερο και από το σούβλισμα του Αθανασίου Διάκου ένα πράμα!

Εκεί, αρκετοί δεν θα αντέξουν, και κάποιοι ίσως μιλήσουν για βία στα όρια του πορνό. Ίσως να έχουν δίκιο: δεν ξέρω κατά πόσο ήταν απαραίτητη η συγκεκριμένη σκηνή για να καταλάβουμε την αγριότητα και το μη ανθρώπινο στάτους των τρωγλοδυτών. Τεσπα, ένα σοκ το τραβάς. Κι επίσης εδώ ο δημιουργός μας φαίνεται τσαπατσούλης: πώς κατορθώνει να ανέβει στη σπηλιά ο σακάτης σύζυγος, όταν για να ανεβούν οι φυλακισμένοι χρησιμοποιήθηκαν σχοινιά και δυνατοί άντρες για να τους έλξουν; Δυνατή ταινία, καλογραμμένο και έξυπνο σενάριο, τρομερή διεύθυνση φωτογραφίας και ερμηνείες αν μη τι άλλο αξιοπρόσεχτες. Δεν χρειάζεσαι και περισσότερα για να πεισθείς να πας σινεμά, έτσι;

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Ιουλίου 2016 από την Weird Wave

Shark, γυνή και θάλασσα!

του zerVo (@moviesltd)

Και καταλήγουμε στο συμπέρασμα: Αν κάποιος κάνει το σφάλμα να ανοίξει πόλεμο εναντίον τους, όποιος κι αν είναι αυτός, οποιαδήποτε κι αν είναι η σωματική του ρώμη, όσο κι αν θεωρείται στα χαρτιά το φαβορί για να τις βάλει πλάτη, στο φινάλε της μονομαχίας είναι απολύτως βέβαιο πως θα φύγει με την ουρά στα σκέλια, ηττημένος και ταπεινωμένος. Την σήμερον οι γυναίκες - για να θυμηθούμε το παλιότερο ανεκδοτικό τετριμμένο, οι εκπρόσωποι του "ασθενούς φύλου" - παίζουν δίχως αντίπαλο σε όλες τις κόντρες που καλούνται να αντεπεξέλθουν και μονάχα άμα το ντέρμπι είναι στημένο, σικέ, μιλημένο, δεν θα αποσπάσουν το ροζ φύλλο στην εκπνοή της αναμέτρησης. Για να σου το κάνω λιανά και να σε γεφυρώσω και με το άξιο ταινιάκι που πρόκειται να παρακολουθήσεις, το θήλυ πια δεν σκιάζεται φοβέρα καμιά, όχι ένα τοσοδούλι ψαράκι που για κακή του τύχη θα πλατσουρίσει στα ίδια ρηχά νερά με την Κυρία...

Ψυχικά καταπονημένη από τον πρόσφατο θάνατο της λατρεμένης της μητέρας, που έχασε την άνιση κόντρα με την επάρατη νόσο, η Νάνσι, νεαρή σπουδάστρια της Ιατρικής, πατώντας πάνω στα ίχνη που εκείνη πάτησε πριν την φέρει στον κόσμο, θα βρεθεί σε μια άγνωστη στον πολύ κόσμο, παραδεισένια παραλία του Μεξικό, ζητώντας λίγες στιγμές μοναξιάς μακρυά από τα προσωπικά της προβλήματα. Μαζί της έχει μόνο ένα σακίδιο με τα απολύτως απαραίτητα και την σανίδα της ελπίζοντας πως στον απόμακρο ετούτο τροπικό κόλπο, θα βρει τα κύματα για να εξασκηθεί στο αγαπημένο της σπορ, το σέρφινγκ.

Χωρίς να επιδείξει τον παραμικρό φόβο μπροστά στο άγνωστο που ενδέχεται να κρύβει ο περιορισμένου βάθους βυθός, η Νάνσι θα μείνει ολομόναχη στα ανοιχτά, χωρίς άμεση επικοινωνία με την ακτή. Λάθος που το μέγεθος του θα καταλάβει όταν μια μόλις ανάσα μακριά της, θα εμφανιστεί γιγάντιος λευκός καρχαρίας, πεινασμένος και πανέτοιμος να την κατασπαράξει. Πληγωμένη στο πόδι, διψασμένη, απελπισμένη, χωρίς δυνάμεις και πάνω σε ένα μόλις βραχώδες τετραγωνικό,, πρέπει να σχεδιάσει πλάνο σωτηρίας, προκειμένου να αντιμετωπίσει το μανιασμένο κήτος.

Το The Shallow λοιπόν έρχεται να προσθέσει ακόμη έναν κρίκο στην μικρή σχετικά αλυσίδα του κινηματογραφικού εκείνου genre των one man show θρίλερς - τύπου δηλαδή Buried, Detour ή Phone Booth - όπου το βασικό υποκείμενο, απομονωμένο και δίχως την παραμικρή έξωθεν βοήθεια, καλείται να υπερκεράσει τις αντιξοότητες. Όπως συμβαίνει στην ηρωίδα της ιστορίας μας, η οποία παρακινούμενη από μια ιδιόμορφη μητρική δύναμη, θα φτάσει ίσαμε την παραλία που ούτε ο Αζτέκος ήλιος, που λέει ο λόγος, δεν συναντά. Σύμφωνοι κατά κάποιο τρόπο πρέπει να αποδεχτούμε ένα σεναριακό πρόσχημα για να τσουλήσει η κλωστή, αφού μόνος του σε ετούτη την θάλασσα μόνο κάποιος θεοπάλαβος θα βουτούσε (ακόμη και τα φουκαριάρικα τα παλικάρια, δυο - δυο ριχτήκανε στην αλμύρα) για να σερφάρει, ακόμη κι αν γνωρίζει πως οι κίνδυνοι εμφάνισης εισβολέα, είναι απειροελάχιστες.

Με την θάλασσα (όπως και με την γυναίκα, κατά το γνωμικό) ποτέ μην βάζεις στοίχημα. Από την στιγμή που ο με πρόχειρους υπολογισμούς σύμφωνα με το φόντο, τουλάχιστον δεκάμετρος φαγάνας, εμφανιστεί πίσω από την κουρτίνα, η ένταση αρχίζει να ανεβαίνει βαθμηδόν, μέσα από πανέξυπνα ευρήματα του σκριπτ. Η άμπωτη και η παλίρροια, η σημαδούρα, η επι κεφαλής κάμερα, οι ελάχιστοι αναλώσιμοι περαστικοί, το αδιάφορο βαπόρι, οι φωτοβολίδες, οι πιο φοβιστικές κι από τον καρχαρία τσούχτρες, ορίζουν σκετσάκια πραγματικού τρόμου, που κολλημένα όμορφα το ένα δίπλα στο άλλο, φτιάχνουν ένα πραγματικά πολύ ενδιαφέρον πεδίο ανατριχίλας, για εκείνον που θα αφεθεί χωρίς προβληματισμούς στην αφέλεια για κολύμβηση σε άγνωστα νερά, νεαράς.

Ο Καταλανός Jaume Collet Serra, έμπειρος στο να σερβίρει στο κοινό haute tension σπεσιαλιτέ, μετά από την τριπλή του συνεργασία με τον Liam Neeson σε Run All Night, Non-Stop και Unknown, εδώ βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να δράσει, ένεκα της παρουσίας στην πλοκή του πιο τρομακτικού είδους του ζωικού βασιλείου. Κακά τα ψέματα, από όποια πλευρά να το προσεγγίσει κανείς, από τις γωνίες λήψης ίσαμε το έγχορδο μουσικό θέμα, στον αέρα διαρκώς πλανάται η αύρα του πρώτου, προ τεσσάρων δεκαετιών διδάξαντα Steven Spielberg. Και το τελικό συμπέρασμα που εξάγω, τίτλος τιμής θεωρώ για το The Shallows και ποτέ υποβάθμισης, είναι πως το ενενηντάλεπτο εδώ, στην ουσία ξεχειλώνει το συγκλονιστικό intro του Jaws, δείχνοντας το τι θα μπορούσε να συμβεί αν το ψάρι δεν κατάπινε, τότε, την ξανθιά,

Και τι ξανθιά ε? Η Blake είναι πραγματικά For God's Sake! Μια κούκλα, μια κορμάρα, μια λεβέντισσα που δεν μοιάζει τίποτα και κανείς να την τρομάζει, μια πανέξυπνη ξαδέλφη του Μαγκάιβερ, που θα βρει την λύση και θα διαφύγει των αντιξοοτήτων. Η Lively είναι εξαιρετική στον απαιτητικό, για τα μέτρα του θρίλερ, ρόλο, όχι πέφτοντας σε τίποτα υπερβολές macho γκόμενας μπρατσαρούς, αλλά γυναίκας με εκτοξευμένα στα ύψη τα λέβελ της θηλυκότητας που τις ίδιες της της αδυναμίες θα τις μετατρέψει σε αβαντάζ. Ακόμη κι αν υπάρχουν ενστάσεις, το κορίτσι είναι το απόλυτο χολιγουντιανό next best thing. Άλλωστε απέδειξε πως δεν φοβάται το παραμικρό. Κι όποιος δεν φοβάται, συνήθως στο σφύριγμα της λήξης βγαίνει και νικητής!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 21 Ιουλίου 2016 από την Feelgood Ent.

Η δικαιοσύνη δεν είναι έγκλημα! Στο ευρύτερο διεθνές κοινό, ο σκηνοθέτης David Mackenzie έγινε γνωστός χάρη στο κοινωνικό δράμα Starred Up, παρότι προηγούμενα είχε τύχει θερμής καλλιτεχνικής αποδοχής στα φεστιβάλ που συμμετείχε με φιλμς όπως τα Young Adam, Asylum, Hallam Foe, Spread και Perfect Sense. Το καινούργιο του πόνημα Hell Or High Water αφορά σε μια δραματική ιστορία που στο επίκεντρο της βρίσκεται ένας ζορισμένος οικονομικά άντρας, ο Τόμπι, που παλεύει να κτίσει ένα καλύτερο μέλλον για τον μικρό, ανήλικο γιο του. Η πρόταση του αδελφού  του Τάννερ, που μόλις βγήκε από την φυλακή για ποινικά εγκλήματα που είχε διαπράξει στο παρελθόν, να ληστέψουν μαζί την τράπεζα που έχει σαν έδρα της, την επαρχιακή κωμόπολη που γεννήθηκαν, θα του δώσει την ευκαιρία - αν και παράνομη - που πάντα έψαχνε. Και συνάμα να πάρει την εκδίκηση του για όλες τις αρπαγές που η φαμίλια του υπέστη από τους πιστωτές της πρόσφατα. Το σχέδιο των δύο φίλων κυλά κατά γράμμα, ωσότου πέσει στην αντίληψη του τοπικού Τεξανού ρέιντζερ που θα τους καταδιώξει για να συλλάβει και να τιμωρήσει τα δύο αδέλφια. Λίγο πριν την έξοδο του φιλμ στις Αμερικάνικες αίθουσες στις 12 Αυγούστου 2016, η Lionsgate έδωσε στην κυκλοφορία το τελευταίο τρέιλερ, που είναι γεμάτο από τις νότες του Nick Cave που υπογράφει την μουσική επένδυση αυτού του μοντέρνου γουέστερν.

Ξέχωρα από την παρουσία του σε ακριβές παραγωγές όπως τα Star Trek, ο Chris Pine δίνει διαρκώς το παρόν και σε σοβαρότερα φιλμς όπως εδώ, που βασισμένο στο εξαιρετικό σενάριο του Taylor Sheridan έχει βλέψεις για πολύ ψηλά. Εκτός του χαρισματικού σταρ, στο πλευρό του υποδυόμενος τον αδελφό του συμμετέχει ο Ben Foster, ενώ ξεχωριστό κύρος στην παραγωγή δίνει η παρουσία του Jeff Bridges στον ρόλο του τοπικού σερίφη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Ιανουαρίου 2017 από την Tanweer

Triple X Strikes Back! Ήταν η χρονιά του 2002 όταν έκανε την εμφάνιση του ένα υπερβολικά φιλόδοξο, περιπετειώδες κινηματογραφικό σχέδιο, που είχε σαν σκοπό του να κλέψει λίγη από την Τζειμσμποντική δόξα για να κτίσει την δική του φήμη σαν franchise. Κάτι οι ασυμφωνίες του προμοταρισμένου εκείνη την εποχή πρωταγωνιστή του με την παραγωγή, κάτι η ραγδαία πτώση του μπάτζετ, οδήγησαν το αρχικώς ενθουσιώδες xXx στον μαρασμό, με ένα σίκουελ ελάχιστου ενδιαφέροντος και δράσης. Κι όμως η δυναμική του υπερ-πράκτορα Ζάντερ Κέιτζ είναι τόσο σημαντική που κοντά δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στο πανί, δίνει την δυνατότητα στην Paramount να επιστρέψει στο πρότζεκτ και μάλιστα με τις κατάλληλες συνθήκες της πρώτης φοράς. Με την σκηνοθετική κατεύθυνση από τον D.J. Caruso το ολοκαίνουργο xXx: The Return Of Xander Cage, υπόσχεται εκρηκτικό υπερθέαμα και απεριόριστα εφέ στην μεγάλη οθόνη, στα χνάρια όλων των πανομοιότυπων action movies. Το εισαγωγικό τρέιλερ που η διανομή μόλις έδωσε στην κυκλοφορία αποκαλύπτει τουλάχιστον μια ντουζίνα απίθανα εντελώς να συμβούν περιστατικά, γεγονός πάντως που εξιτάρει τους σινεφίλ οπαδούς του είδους, που αναμένεται να το τιμήσουν από τις 20 Ιανουαρίου 2017 όταν και θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του στους κινηματογράφους!

Έχοντας σαν υπερόπλο του φυσικά την επανεμφάνιση στον κεντρικό ρόλο του μεγάλου και τρανού Vin Diesel, που ξαναγυρνά για να υποδυθεί μια περσόνα φανταστική αλλά και κομμένη και ραμμένη στα γνώριμα καταιγιστικά του μέτρα. Στο πλευρό του θηριώδη σταρ συμμετέχουν ακόμη και οι Sam Jackson, Nina Dobrev, ο απωανατολίτης αστέρας Donnie Yen και η Toni Colette!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Ιανουαρίου 2017 από την UIP

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Ice Age: Collision Course	Odeon	1	148	60.132	60.132
2	Retour Chez ma Mere	Seven / Spentzos	1	11	8.273	8.273
3	The Legend of Tarzan	Tanweer	2	62	6.859	36.439
4	La corrispondenza	Feelgood Ent.	1	19	6.490	6.490
5	Money Monster	Feelgood Ent.	3	22	3.994	56.743
6	A Hologram for the King	Seven / Spentzos	2	14	3.514	21.564
7	The Purge: Election Year	UIP	2	18	2.529	11.110
8	Independence Day: Resurgence	Odeon	4	13	1.717	45.532
9	The Conjuring 2	Tanweer	6	16	1.583	122.200
10	Florence Foster Jenkins	Feelgood Ent.	5	9	1.462	62.793

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Μανούλα μου, μανίτσα μου!

του zerVo (@moviesltd)

Παρότι σε συντριπτικό ποσοστό, ο γονιός εκείνος που λύνει πρακτικά τα ζητήματα των (οποιασδήποτε ηλικίας) παιδιών του είναι ο πατέρας, εντούτοις η μάνα είναι εκείνη που αποσπά εκτός από το μεγαλύτερο μερίδιο αγάπης των σπλάχνων της, την επικοινωνιακή εκείνη αμεσότητα, στο κάλεσμα τους για βοήθεια. Σε εκείνη θα πέσει το πρώτο τηλεφώνημα ανάγκης, εκείνη θα ακούσει πρώτη το SOS, εκείνη θα τοποθετήσει τα δεδομένα σε μια τάξη, ούτως ώστε το ζήτημα να προβληθεί κατά πως εκείνη επιθυμεί, εκείνη ενδεχόμενα θα παραλάβει και το γενναιόδωρο ευχαριστήριο. Εντάξει, υπάρχουν και περιπτώσεις, όπως η παρούσα του Retour Chez Ma Mere όπου ο μπαμπάς, όχι απλά δεν υπάρχει, μιας και πετάει σαν αγγελάκι πια κάπου ψηλά στα ουράνια, αλλά στην γενικότερη συλλογιστική των τέκνων του, μάλλον δεν πρέπει να υπήρξε και ποτέ...

Απελπισμένη από την χρεωκοπία της πάλαι ποτέ χρυσοφόρας επιχείρησης, που με τόσο κόπο και εργασία είχε κτίσει, η σαραντάχρονη Στεφανί, έχοντας χάσει περιουσία και σπίτι, θα αναγκαστεί να ρίξει την υπερηφάνεια της και να επιστρέψει στο πατρικό της, ζητώντας στέγη από την καλόκαρδη μητέρα της Ζακλίν. Η οποία από την μεριά της, χήρα από δωδεκαμήνου, όχι απλά έχει καλομάθει στην μοναχική βολή της στο τεράστιο διαμέρισμα, αλλά διατηρεί μυστικά και ερωτικό δεσμό με τον κοτσονάτο κύριο του από πάνω διαμερίσματος, μαντάτο που δεν θα ήθελε με τίποτα να πληροφορηθούν τα παιδιά της. Εκτός της Στεφανί δηλαδή, ο πολυάσχολος κανακάρης της Νικολά και η πανέτοιμη να πετάξει σπόντες κακίας Καρόλ, που μάλλον δείχνει να απολαμβάνει την οικονομική αποτυχία της αδελφής της.

Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά πλησιάζει και η μέρα της ετήσιας συγκέντρωσης, που όλοι τους, σαν καλή οικογένεια και όπως παλιά, θα μαζευτούν και πάλι γύρω από το τραπέζι για να το γιορτάσουν. Κι αν η ατμόσφαιρα, μοιάζει ηλεκτρισμένη από την έλευση της μέχρι τα χθες φαντασμένης και νεόπλουτης θυγατέρας, που με τσαλαπατημένο εγωισμό θα κληθεί να ζητήσει δανεικά για να τα βγάλει πέρα, η σουρτούκω μαμά, θα πιστέψει πως είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρία για να δημοσιοποιήσει τον δεσμό της με τον μεσιέ Ζαν.

Κι όπως συμβαίνει κατά κόρον στις φραντσέζικες κομεντί, η εισαγωγή στην πλοκή λαμβάνει χώρα με έναν καταιγιστικό τρόπο, ενόσω η κατεστραμμένη επιχειρηματίας αναγκάζεται να προσαρμοστεί σε συνθήκες που είχε ξεμάθει. Κάτι οι παλιακές συνήθειες της μαμάς, κάτι τα προϊστορικά τραγούδια που παίζει το στερεοφωνικό, κάτι η αφόρητη ζέστη που βγάζει η θερμάστρα που δεν κλείνει ποτέ, στήνουν μια πρώτη πράξη γεμάτη κέφι και πολλές υποσχέσεις για μια ακόμη πιο διασκεδαστική συνέχεια. Οι γνώστες και οι έμπειροι όμως, από το μακροβούτι που ρίχνουν τα γαλλικά, αστεία σενάρια στο δεύτερο ημίχρονο τους, δεν θα βρεθούν ποτέ προ εκπλήξεως, όταν το ενδιαφέρον ατονίσει, τα ανέκδοτα αρχίσουν να επαναλαμβάνονται και ουσιαστικά το φιλμ τροχοδρομήσει πολύ νωρίς, αναμένοντας το από μηχανής Θεϊκό χάπι έντ.

Θεατρικής υφής περισσότερο η αισθητική του Eric Lavaine, με τα εξωτερικά του απαρτμάν πλάνα να μετριούνται στα δάκτυλα της μιας χειρός, παρότι διαθέτει έναν έξυπνο σπινθήρα εκκίνησης, παρμένο από την παγκόσμια οικονομική ύφεση, που έχει κοστίσει στην κοινωνία της ανθρωπιά και την αλληλεγγύη της, εντούτοις στην εξέλιξη του στόρι δεν τον εκμεταλλεύεται, επιλέγοντας τον δρόμο του εύκολου και όχι ψαγμένου χιούμορ. Σε γενικές γραμμές εδώ και μια τριετία αυτή η νηνεμία στην έμπνευση των τρικολόρ σεναριογράφων, μοιάζει να παγιώνεται κι εκεί που οι κωμωδίες της κορυφαίας κινηματογραφικής βιομηχανίας της Γηραιάς ήταν περιζήτητες, τώρα μοιάζουν σαν να περιστρέφονται διαρκώς γύρω από κλισέ και κοινοτυπίες.

Τουλάχιστον το εργάκι, που δεν είναι κάτι το ξεχωριστό, σαφώς όμως και δεν θα χαλάσει την διάθεση κανενός θεατή του, βρίσκει δεκανίκια στις αξιοπρεπείς ερμηνείες του επιλεγμένου του καστ, που στα βασικά του μέρη συνθέτουν τρεις κυρίες του Γαλλικού σινεμά. Κι αν οι δύο, οι νεότερες Alexandra Lamy και Mathilde Seigner, έχουν ακόμη μέλλον για να ανεβάσουν τις μετοχές τους, εκτιμώ σε πιο δραματικούς ρόλους αφού μάλλον το γλαφυρό δεν τους πηγαίνει και πολύ, ε, η αγέραστη Josiane Balasko, διαθέτει και το κύρος και την εμπειρία για να κρατήσει την κομεντί σταθερή σε μια πορεία και να μην την αφήσει να στραπατσαριστεί. Η χαρισματική ρολίστα στα 66 της χρόνια πλέον, είναι κωμικός τέτοιας στόφας που ακόμη και δίχως σαφές σενάριο δεν εγκαταλείπει τον θεατή της σύξυλο στην καρέκλα του, στέκει πλάι του, τον αγκαλιάζει, γίνεται κι εκείνου η μαμά. Και δικαίως αποσπά στο φινάλε όλο το παλαμάκι, κυρίως γι αυτόν τον ιδιαίτερο συναισθηματικό λόγο και κατά πολύ λιγότερο για την συμμετοχή σε ένα κωμωδιάκι, που μέχρι να βγει το καλοκαιράκι, θα έχει λησμονηθεί...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Ιουλίου 2016 από την Seven / Spentzos

Ouija board αλά ιταλικά

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τσάμπα η... αναμονή!

Μια εντεκάδα ταινίες μεγάλου μήκους έχει σκηνοθετήσει ο Ιταλός Giuseppe Tornatore κι αυτή είναι η τελευταία του έως τώρα. Και η τρίτη του αγγλόφωνη. Και σίγουρα η... χειρότερή του! Ο δημιουργός που οι πάντες αγάπησαν για το «Σινεμά ο Παράδεισος», που περνάει με άνεση από το ένα κινηματογραφικό είδος στο άλλο, που για τον γράφοντα η καλύτερη στιγμή του ήταν το «Μια απλή διατύπωση» (Una pura formalità, 1994) με τους Gérard Depardieu και Roman Polanski παρακαλώ, εδώ απλά χάνεται μέσα στην υπέρμετρη φιλοδοξία του! Αν η ταινία του είχε περισσότερα οπτικά εφέ (γιατί με το όλο subplot με τα κασκαντερικά θέλει να κριτικάρει και την κινηματογραφική βιομηχανία, τρομάρα του!) θα έλεγα πως αποτελεί τη νέα αποτυχία των αδελφών Wachowski!

Η La Corrispondenza ήταν υποψήφια για πέντε βραβεία David di Donatello (τα ιταλικά Όσκαρ) και προφανώς, δεν κέρδισε κανένα. Μου προξενεί εντύπωση πως ήταν έστω και υποψήφια! Αν και οι κατηγορίες στις οποίες διεκδίκησε βραβείο δεν ήταν κακές – για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα. Για τη μουσική της (προφανώς), για κοστούμια, μέικ απ και τέτοια ήταν υποψήφια. Α, και η Olga Kurylenko ήταν τεσσάρων μηνών έγκυος όταν άρχισαν τα γυρίσματα της ταινίας (η άχρηστη πληροφορία αυτής της κριτικής). ΥΓ: Μοιάζει πολύ με τη Sophie Marceau ή είναι η ιδέα μου; Πάντως η Sophie είναι και πιο όμορφη γυναίκα και μάλλον καλύτερη ηθοποιός από την Ουκρανή...

Η υπόθεση: Η Έιμι Ράιαν προσπαθεί να πάρει το μεταπτυχιακό της στην αστροφυσική. Είναι μια νεαρή και όμορφη γυναίκα, που στον ελεύθερο χρόνο της δουλεύει ως κασκαντέρ σε ταινίες αλλά και ως μοντέλο για καλλιτέχνες. Εδώ και έξι χρόνια ζει μια έντονη, παράνομη ερωτική σχέση με τον πολύ μεγαλύτερό της σε ηλικία και πρώην καθηγητή της στην αστροφυσική, Εντ Φέρουμ, ο οποίος είναι παντρεμένος με παιδιά. Οι συναντήσεις τους είναι σύντομες και περιεκτικές. Εκείνος το σκάει όποτε μπορεί από την έδρα του στο Εδιμβούργο για να τη συναντήσει ενώ συχνά παιρνούν πολύτιμο χρόνο μαζί στην υπέροχη βίλα του στην Ιταλία.

Κι όποτε δεν είναι μαζί ο Εντ φροντίζει να επικοινωνούν μέσω sms, skype και άλλων σύγχρονων (αλλά και όχι τόσο σύγχρονων) τρόπων επικοινωνίας. Έως ότου, μια μέρα, η Έιμι μαθαίνει πως ο Εντ έχει πεθάνει! Παρά το γεγονός ότι sms και επιστολές του συνεχίζουν να φτάνουν σε εκείνη! Τι έχει συμβεί ακριβώς; Μέχρι πότε θα επικοινωνεί ο νεκρός Εντ με τη ζωντανή Έιμι; Θα μπορέσει η Έιμι να τον ξεπεράσει;

Η άποψή μας: Αχ βρε Giuseppe μου. Στο τσακ την είχες γλυτώσει με την προηγούμενη ταινία σου, «Το τέλειο χτύπημα», όπου ενώ όλα έδειχναν να δουλεύουν εναντίον σου, εντέλει όχι μόνο δεν «θάφτηκες» αλλά άφησες και κάτι σχεδόν σπουδαίο! Ισορρόπησες σε τεντωμένο σχοινί κι ενώ κάθε βήμα έδειχνε ότι θα σε ρίξει στο κενό, εσύ βγήκες στην απέναντι πλευρά και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο στο φινάλε. Σόρι, αλλά το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Εδώ την πάτησες μεγαλοπρεπώς μεγάλε! Κυρίως επειδή πήγες να μας πουλήσεις φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Επειδή πήγες να «διαφημίσεις» το βιβλίο σου φτιάχνοντας μια ταινία βασισμένη σε αυτό! Το βιβλίο μπορεί να διαβάζεται αλλά μια ταινία ρε συ Giuseppe δεν χρειάζεται να έχει τόοοοσο πολύ λόγο!

Και να ακούμε κάθετι που εμφανίζεται στο καντράν του κινητού – για ποιο λόγο ακούμε την Kurylenko να διαβάζει το LOL όταν το βλέπουμε γραμμένο βρε Tornatore μου, καλέ μου άνθρωπε; Και πώς γίνεται να μπλέκεις το μποζόνιο Χιγκς, το «σωματίδιο του Θεού» δηλαδή και τη θεωρία των χορδών με μια απίστευτη ερωτική ιστορία; Το «απίστευτη» είναι κυριολεκτικό! Σε πιο σύμπαν η Kurylenko θα ήταν φοιτήτρια αστροφυσικής – κασκαντέρ – μοντέλο και θα ερωτευόταν τον 100 χρόνια μεγαλύτερό της Irons; Ο οποίος χαϊδευτικά την αποκαλεί «καμικάζι» - μα τι βλέπουμε, το «καμικάζι αγάπη μου;». Και πού είναι ο Στάθης Ψάλτης αν είναι έτσι;

Δυστυχώς, η ταινία φαντάζει ψεύτικη και εξεζητημένη σε κάθε της λεπτό. Από τους αγγλικούς διαλόγους μέχρι τις ερμηνείες. Κι εντελώς μα εντελώς απλοϊκή! Πχ, γιατί δέκα παράλληλα σύμπαντα κι όχι έντεκα ή 200 ή 5768; Θέλω να πω, το «Υ.Γ: Σ' αγαπώ» (P.S. I Love You, 2007) του Richard LaGravenese ήταν πολύ πιο τίμιο τόσο στις προθέσεις του όσο και στην εκτέλεσή του. Εκεί, για όσους δεν έχουν δει εκείνη την ταινία, ο Gerard Butler πεθαίνει από καρκίνο και αφήνει στην αγαπημένη του σύζυγο, Hilary Swank, 10 επιστολές, προκειμένου να τη βοηθήσουν να απαλύνει τον πόνο της απώλειας. Μελόδραμα του κερατά μέχρι εκεί που δεν πάει αλλά αυτό. Δεν υποκρίνεται πως είναι κάτι άλλο. Κρίμα στην για άλλη μια φορά εξαιρετική μουσική που έγραψε ο Ennio Morricone! Από την άλλη, δεν θα ρίξουμε τον Tornatore στο πυρ το εξώτερον. Μερικές φορές και οι πιο σπουδαίοι καλλιτέχνες έχουν ιδέες που τους φαίνονται εξαιρετικές, τόσο εξαιρετικές που πείθουν τους εαυτούς τους ότι μπορούν να τις μετατρέψουν και σε εξαιρετικές ταινίες. Είμαι σίγουρος πως αν ρωτήσουμε τον σκηνοθέτη, αυτός θα μας πει πως είναι τελείως ικανοποιημένος από την ταινία. Αυτό ήθελε να γυρίσει κι αυτό γύρισε. Αλλά κι εμείς δεν μπορούμε παρά να πούμε: φίλε Giuseppe, άλλη μια τέτοια κασκαρίκα και θα πάψουμε να σε περιμένουμε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Ιουλίου 2016 από την Feelgood Ent.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μια ταινία χωρίς κανόνες

Αυτή είναι η πρώτη ταινία που σκηνοθετεί ο Shintaro Shimosawa. Μια ταινία που έγινε γνωστή από το γεγονός ότι στο άνοιγμά της στη Μεγάλη Βρετανία, σε τρεις μέρες, έκανε εισπράξεις 141 δολάρια!!! Που μεταφράζεται σε 4 (τέσσερις!) θεατές ανά προβολή!!! Συγκριτικά, πήγε καλύτερα στις ΗΠΑ, όπου έκανε άνοιγμα τον περασμένο Φεβρουάριο ύψους 15 χιλιάδων δολαρίων και πήγε εξαιρετικά καλά στη Νότια Κορέα (!) όπου κατόρθωσε να κάνει συνολικές εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 900 χιλιάδες δολάρια! Μπόρεσε και τράβηξε τόσο κόσμο εκεί ο (Νοτιοκορεάτης) Byung-hun Lee, που στο Misconduct υποδύεται έναν ετοιμοθάνατο λόγω καρκίνου πληρωμένο δολοφόνο; Ποιος ξέρει; Πάντως, η κόστους 11 εκατομμυρίων δολαρίων ταινία αποδείχθηκε μεγάλη εμπορική φλόπα. Γιατί άραγε; (μουάχαχαχαχαχα).

Κι έμελλε αυτή η παντελώς αποτυχημένη ταινία να σηματοδοτεί την πρώτη συνάντηση επί της μεγάλης οθόνης δύο ηθοποιών που έχουν τιμηθεί με Όσκαρ: του Al Pacino με τον Anthony Hopkins! Δυο σπουδαίων ηθοποιών, όπως έχουν αποδείξει πλειστάκις στο παρελθόν, που πλέον παραπαίουν σε αδιάφορες παραγωγές, λες κι έχουν στόχο μόνο την παχυλή (ελπίζω!) αμοιβή τους. Και ερωτώ: εσείς τι θα κάνατε στη θέση τους; Θα προδίδατε το ένδοξο παρελθόν σας για μια χούφτα δολάρια; Ή μήπως η ανάγκη σας να δουλέψετε θα ήταν πάνω από την ολοφάνερη έλλειψη ποιότητας των σεναρίων που θα λαμβάνατε; Εγώ, για να λέμε όλη την αλήθεια, δεν ξέρω αν θα προσπαθούσα να προστατέψω την υστεροφημία μου (με προαπαιτούμενο να μην χρειαζόταν να δουλέψω λόγω έλλειψης χρημάτων) ή αν δεν με ένοιαζε και σκεφτόμουν απλά «η δουλειά είναι δουλειά».

Η υπόθεση: Ο Μπεν Κέιχιλ είναι ένας ανερχόμενος, φιλόδοξος κι όχι πάντα «καθαρός» δικηγόρος, που εργάζεται για μια νομική εταιρία στη Νέα Ορλεάνη. Η σύζυγός του, η Σάρλοτ, μόλις απέβαλλε το μωρό τους που κυοφορούσε και δεν είναι στα καλά της ψυχολογικά. Όντας νοσοκόμα βρίσκει παρηγοριά στο να δουλεύει ατελείωτες ώρες. Η ζωή των δυο τους θα αλλάξει όταν η εταιρία του Μπεν κυνηγήσει μια φαρμακοβιομηχανία, το νέο προϊόν της οποίας κατηγορείται πως ευθύνεται για πολλούς θανάτους. Δημιουργός και πρόεδρος της εταιρίας είναι ο Άρθουρ Ντένινγκ, ένας δισεκατομμυριούχος με χαλαρή ηθική. Είναι ερωτευμένος με την κατά πολύ νεαρότερή του Έμιλι, η οποία στο παρελθόν είχε ερωτική σχέση με τον Μπεν, και κατά πως φαίνεται, δεν τον έχει ξεπεράσει.

Η Έμιλι, εκνευρισμένη από την έλλειψη προσοχής του Άρθουρ, δίνει στον Μπεν στοιχεία που αποδεικνύουν την ενοχή της εταιρίας του Ντένινγκ κι έτσι ο Μπεν πείθει το αφεντικό του, τον Τσαρλς Άμπραμς, να αναλάβει εκείνος την υπόθεση. Όμως, χωρίς να το καταλάβει, θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια πλεκτάνη που περιλαμβάνει εκβιασμό, δολιοφθορά, δωροδοκία, μια απαγωγή και μπόλικους φόνους! Στην προσπάθειά του να ξεμπλέξει, ο Μπεν θα καταλάβει πως η αλήθεια είναι πολύ πιο σκληρή απ' όσο νόμιζε...

Η άποψή μας: Τι να κάνω τώρα; Η ταινία είναι τόσο κακή που το να γράψεις μια κριτική για να τη «σκίσεις» είναι σαν να κλέβεις καραμέλα από παιδί. Είναι αυτό που λέμε sitting duck: κάνεις μια «μπαμ» και την πέτυχες. Από την άλλη, αν δεν καταδείξεις πόσο κακή είναι, κινδυνεύεις να σε σκυλοβρίσουν όσοι θεατές πάνε να τη δουν χωρίς να τους έχεις προειδοποιήσει για το προφανές, ως οφείλεις! Οπότε, έχουμε και λέμε: δύσκολα θα δείτε χειρότερες ερμηνείες σε ταινία που βγαίνει φέτος στις αίθουσες. Με σειρά... φρικαλεότητας, από τον χειρότερο στον λιγότερο κακό, ιδού η ετυμηγορία: Malin Akerman, Alice Eve, Anthony Hopkins και Al Pacino! Παραδόξως, ο πρωταγωνιστής Josh Duhamel δεν μπαίνει στη λίστα. Όχι ότι παρουσιάζει κάποια σπουδαία ερμηνεία αλλά τουλάχιστον δεν είναι τόσο κακός!

Τώρα, συνήθως, όταν πολλοί ηθοποιοί σε μία ταινία δεν δίνουν καλές ερμηνείες, ευθύνεται είτε το σενάριο είτε η σκηνοθεσία. Εδώ ευθύνονται και τα δύο, αλλά η μερίδα του λέοντος πάει στο σενάριο! Τόσο κακογραμμένο πράγμα είχαμε καιρό να παίρνει το πράσινο φως και να γίνεται ταινία! Οι ηθοποιοί δεν πιστεύουν αυτά που αναγκάζονται να πουν και να κάνουν, γι' αυτό είναι τόσο κακοί! Αλλά και η σκηνοθετική καθοδήγηση είναι παντελώς απούσα! Κακογραμμένο σενάριο, διαρκή δάνεια από άλλα νεονουάρ (μη χέσω), υπάρχουν και... ανατροπές (yeah!) και οι ηθοποιοί αφήνονται στη μοίρα τους. Ω, ναι. Και το μοντάζ πάσχει με τα χρονικά άλματα μπρος – πίσω. Αλλά παράλληλα είναι και το μοναδικό αξιοπρόσεχτο πράγμα στην ταινία. Η «γραμμική» του χρήση με την οποία ενώνει σκηνές που εξελίσσονται στο ίδιο timeline σε διαφορετικούς χώρους με όλους τους πρωταγωνιστές είναι πολύ ενδιαφέρουσα και δίνει μια κάποια ατμόσφαιρα. Κατά τα άλλα, θα εύχεστε να είχατε πάρει κι εσείς τα ληγμένα χάπια της εταιρίας του Hopkins!

Κάποιες ιστορίες αγάπης, μπορούν να αλλάξουν ολόκληρο τον κόσμο! Παγκόσμια πρεμιέρα πραγματοποίησε στο πρόσφατο φεστιβάλ των Καννών, αποσπώντας θετικότατες κριτικές από όσους είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν τις προβολές της κατά την διάρκεια του διαγωνιστικού τμήματος του θεσμού. Η καινούργια ταινία του εξαίρετου δημιουργού Jeff Nichols (Midnight Special, Mud, Take Shelter) με τον τίτλο Loving, βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, που συγκλόνισαν, για λάθος λόγους, την κοινή γνώμη των ΗΠΑ, κατά την σκοτεινή και περίεργη για τα δικαιώματα των πολιτών της δεκαετία του 50. Στα τέλη της οποίας, λαμβάνει χώρα η πλοκή, που στο επίκεντρο της έχει την ερωτική σχέση ανάμεσα στον Ρίτσαρντ και την Μίλντρεντ Λόβινγκ, ένα ζευγάρι επαρχιωτών της Βιρτζίνια, που ήρθε σε γάμου κοινωνία, καταπατώντας τις κοινωνικές προσταγές, που δεν επέτρεπαν την συμβίωση σε άτομα διαφορετικού χρώματος δέρματος. Για την επιλογή του ο λευκός σύζυγος διώχτηκε για εννέα ολόκληρα χρόνια, βάναυσα από τις αρχές και ακόμη περισσότερο από τον περίγυρο, φτάνοντας να διεκδικήσει τα δικαιώματα του μέχρι και το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας, ορίζοντας έτσι μια από τις υποθέσεις - ορόσημο στα νομικά χρονικά της Αμερικής. Το εισαγωγικό τρέιλερ που η Focus Features μόλις έδωσε στην δημοσιότητα, δεν αποκαλύπτει πολλά στοιχεία από την γνώριμη στους περισσότερους εξέλιξη, δίνει όμως σε μεγάλο βαθμό το ύφος και την ατμόσφαιρα που έχει κτίσει ο ντιρέκτορας, για να στήσει το στόρι του. Πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 4 Νοεμβρίου 2016!

Για το οποίο χρησιμοποιεί δύο απίστευτης ικανότητας ερμηνευτικούς πυλώνες, τον Joel Edgerton και την Ruth Negga, που αποδίδουν με ρεαλισμό τους δραματικούς τους χαρακτήρες, που άλλαξαν σε μεγάλο βαθμό την ρατσιστική συλλογιστική της Land Of The Free. Μαζί τους στους περιφερειακούς ρόλους συναντάμε και τους έξοχους καρατερίστες Marton Csokas, Nick Kroll και Michael Shannon.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...