Movies Ltd

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Legend of Tarzan	Tanweer	1		15.929	15.929
2	A Hologram for the King	Seven / Spentzos	1		11.924	11.924
3	Money Monster	Feelgood Ent.	2		9.865	46.471
4	The Big Friendly Giant	Odeon	2		6.179	26.459
5	The Purge: Election Year	UIP	1		3.545	3.545
6	The Conjuring 2	Tanweer	5		2.133	117.628
7	Independence Day: Resurgence	Odeon	3		2.040	41.546
8	Florence Foster Jenkins	Feelgood Ent.	4		1.836	60.278
9	Now You See Me 2	Odeon	5		1.594	68.466
10	La belle saison	Seven / Spentzos	1		1.392	1.392

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

I bless the rains down in Africa

του zerVo (@moviesltd)

Αν και υπήρξα από εκείνους τους μπόμπιρες, που στις εποχές της δικαναλικής TV, ουδέποτε έχασα επεισόδιο με τις ασπρόμαυρες περιπέτειες του - επί χρόνια στις 5 το απόγευμα της Κυριακής - εντούτοις στο άκουσμα της επιστροφής στο εκράν του βασιλέα της Ζούγκλας, δεν ένιωσα και τόση ευχαρίστηση. Κι αυτό διότι ήμουν βέβαιος πως δεν θα επρόκειτο για έναν σπουδαίο και τρανό γυρισμό του Ταρζάν στα κινηματογραφικά δρώμενα, που σε μία και μοναδική ταινία, με την αρωγή των νέων τεχνολογιών, θα επέκτεινε ακόμη περισσότερο το μέγεθος του μύθου του. Παρά, υπέθεσα, πως θα έπεφτε κι εκείνος στην δίνη των αμέτρητων συνεχειών, που προς τέρψη των τραπεζικών λογαριασμών των μεγάλων στούντιο, θα ξεχείλωνε τον Θρύλο σε τρία τέσσερα ή πέντε τσάπτερ, προκειμένου να ξεζουμιστεί κι αυτός, όπως αμέτρητοι ακόμη στις μέρες μας. Και δεν έπεσα καθόλου έξω...

Αρχές του 19ου αιώνα. Ο μονάρχης του Βελγίου Λεοπόλδος, αντιλαμβανόμενος πως οι πλουτοπαραγωγικές πηγές από τις αποικίες, δεν αποδίδουν στην χώρα του τα αναμενόμενα κέρδη, θα ορίσει απεσταλμένο στην Μαύρη Ήπειρο, τον φιλόδοξο και φιλοχρήματο Λοχαγό Λέον Ρομ, για να καταστείλει με πανίσχυρο στρατό κατοχής, οποιαδήποτε απόπειρα των ντόπιων για εξέγερση. Γεγονός που θα θορυβήσει την έτερη υπερδύναμη, Μεγάλη Βρετανία, που έχουσα επίσης συμφέρον στην ζώνη του Ισημερινού, θα επιδιώξει να στείλει τον μεγαλωμένο σαν αγρίμι στα πυκνά δάση της Αφρικής, Τζον Κλέιτον τον 3ο, Λόρδο του Γκρέιστοουκ πίσω στο Κονγκό, ώστε να διαπιστώσει αν πραγματικά ο τόπος απειλείται από την άφιξη των πάνοπλων Βέλγων. Αρχικά αρνούμενος μια τέτοια πρόταση, ο γνώστης και της παραμικρής πράσινης πιθαμής της ζούγκλας, κατοπινά θα πειστεί μπροστά στον προσωπικό του φόβο, πως ο τόπος που τον ανέθρεψε βιώνει έναν τεράστιο κίνδυνο.

Συντροφιά με την λατρεμένη του Τζέιν, που επίσης γνωρίζει καλά τα αφιλόξενα μέρη και με συμπαραστάτη τον μοναχικό τυχοδιώκτη Τζορτζ Ουάσιγκτον Ουίλιαμς, ο Γκρέιστοουκ, θα τραβήξει τον μακρύ δρόμο ίσαμε την κατάφυτη ζούγκλα, για να συναντήσει και πάλι τους παλιούς του φίλους που για καιρό είχε χάσει: Είτε εκείνοι είναι ιθαγενείς που ζουν σαν νομάδες στα φτωχικά χωριά, είτε είναι αγρίμια, που κυκλοφορούν ελεύθερα στην φύση. Και στο άκουσμα πως μια οργανωμένη στρατιά Δυτικών απειλεί, σε συνεργασία με την άγρια φυλή του Αρχηγού Μπόνγκα την ακεραιότητα της περιοχής, θα ξυπνήσει μια για πάντα μέσα του το ατρόμητο μαχητικό πνεύμα του Ταρζάν!

Ωραία μας τα λέει η σύνοψη ή μάλλον καλύτερα ωραία μας τα μαγειρεύει το λίγων σειρών "η συνέχεια επί της οθόνης". Κι αυτό διότι αν περιμένει κανείς πως η περιπέτεια ξεκινά από τον τόπο που πρέπει, μάλλον λάθος προσδοκία έχει, αφού μέχρι να δούμε τον γίγαντα και σωματώδη ξανθομάλλη να πατά τα πάτρια εδάφη, θα πρέπει να περιμένουμε γύρω στο ημίωρο. Μιας και μέχρι τότε το intro ξοδεύεται είτε στις (αφρικανικές, πάντως) λάσπες που οι Φλαμανδοί κινούν τα πολυβόλα είτε πίσω από την βαριά πόρτα της Downing Street 10, όπου λαμβάνουν χώρα οι ημιφωτισμένες συζητήσεις του foreign office. Κι αυτό από μόνο του αποτελεί προσωπική επιλογή και παρέμβαση στο σενάριο του ντιρέκτορα, ο οποίος επέλεξε να ξεκινήσει την αφήγηση του από το σήμερα και αν και όποτε το χρειαστεί η πλοκή, να γυρίσει μέσω της γνώριμης τεχνικής τον χρόνο προς τα πίσω, ώστε να επεξηγήσει ότι χρειάζεται. Και που ακόμη και ο πλέον αδαής, γύρω από το ευφυές συγγραφικό έργο του Burroughs, γνωρίζει, θα πρόσθετα...

Φλας μπακ και άγιος ο Θεός λοιπόν το κόλπο που επιλέγει ο αξιότιμος Κύριος Yates, σκηνοθέτης των τεσσάρων καταληκτικών μερών του Harry Potter, που τα προβάλλει ενέσιμα όσο εξελίσσεται η αφήγηση, που εκτός του ότι χάνει την γραμμικότητα της και φυσικά το σταθερό της τέμπο, προκαλεί και εντύπωση παραξενιάς στον θεατή, που για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, αλλιώς τα περίμενε τα πράγματα. Κι όμως το στόρυ δεν είναι ούτε άσχημο, ούτε ανέμπνευστο, ούτε απολίτικο, αφού στο τραπέζι πέφτουν δεδομένα που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να ανοίξουν κουβέντα περί βάναυσης αποικιοκρατίας. Κι αν κάτι οφείλουμε να παραδεχθούμε είναι πως και οι χαρακτήρες που συμμετέχουν σε αυτό, όλοι τους είναι σωστά μελετημένοι, σχεδιασμένοι και εκτελεσμένοι. Χμ, όλοι τους πλην ενός, Του ίδιου του Ταρζάν...

Το γυναικάκι φερειπείν είναι λεβεντιά. Μια ζωντανή κούκλα η Βασίλισσα Margot, όχι στο ξανθό που την μάθαμε της σεξοβόμβας, με πιο σκούρα κώμη εδώ, μοιάζει σαν η τέλεια επιλογή για το πλευρό ενός πανίσχυρου Κύρη. Ο κακός, ντυμένος την γνώριμη στολή του Christoph Waltz, δύσκολα δεν θα μπορούσε να μην είναι πετυχημένος, μιας κι ο Γερμανός έχει αναγάγει σε δεύτερη φύση του, το να υποδύεται τους ανήθικους σαδιστές, σε οποιαδήποτε φόρμα. Όσο για τον funny partner, που για πρώτη φορά συναντάμε σιμά του Ape Man, παλιά τέχνη κόσκινο εδώ και είκοσι χρόνια και από τον καιρό του Die Hard 3, για τον Sam Jackson να παίζει τον νεροκουβαλητή, που με τους μορφασμούς του θα σπάσει κατάτι, με μια δόση χιούμορ την αγωνία. Όμορφα κι ωραία όλα αυτά αλλά ο Ταρζάν, που ακριβώς κρύβεται?

Δίχως ποτέ η υπαιτιότητα γι αυτό να βαρύνει τον Alexander Skarsgard, που ως επιλογή και προς τέρψη των ματιών των όμορφου φύλου θεατών, μοιάζει από τις καλύτερες δυνατές, ο Λόρδος παίρνει την απόφαση να αλλάξει φορεσιά, αρκετά αργά στην εξέλιξη, έχοντας πλέον καταλάβει πως μόνο με την ελάχιστων καλυπτικών πέτσινων ρουχαλακίων ενδυμασία, θα καταφέρει να ξεσηκώσει ανθρώπους και θηρία σε έναν κοινό αγώνα ενάντια στον κατακτητή. Πλην των παρελθοντικών πέρα δώθε, που κάποιες φορές ενδέχεται να μπερδέψουν ακόμη και τον πιο προσεκτικό, για το αν συμβαίνουν στο τώρα ή στο τότε, ο πραγματικός Ταρζάν δεν μπαίνει στο γήπεδο παρά μόνο λίγο πριν η ταινία μπει στην τελική της ευθεία, δίνοντας εκτός από το σύνθημα της νίκης - απούσας της trade mark Βαισμιλερικής κραυγής - και το ραντεβού για εκ νέου συνάντηση σε καναδυό χρονάκια από τώρα, αναλόγως και τα κέρδη που θα μπάσει στο ταμείο η Warner.

Κι όμως με λίγη περισσότερη προσοχή και χαλινάρι στις ματαιοδοξίες του Άγγλου σκηνοθέτη, το φιλμ θα μπορούσε να αποτελέσει μια μίνι έκπληξη ως μια από τις πιο όμορφες action στιγμές της χρονιάς. Τα εξαιρετικά φωτισμένα ειδικά εφέ και τα CGI καλοσχηματισμένα φόντα, χωρίς να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, τονίζουν καταπληκτικά την αίσθηση του it's a jungle out there, αγγίζοντας πολλές φορές την πρόσφατη Disneyική τελειότητα του Μόγλη. Με την παραγωγή όμως να έχει ξοδέψει κοντά στα 200 εκατομμύρια, για να συνεργαστεί με τους καλύτερους και τους πιο επιλεγμένους, δεν είναι αρκετό το ρεαλιστικό σχήμα της φυλλωσιάς ή η βύθιση του πραγματικού θεόρατου ποταμόπλοιου. Χρειάζεται κομματάκι παραπάνω ψυχή. Κι αυτή, σε ετούτο το πρότζεκτ, δεν την προσφέρουν τα φράγκα, αλλά ο ίδιος ο κεντρικός ήρωας. Που ελπίζω στο Part 2 του ριμπούτ του, να είναι πιο υπαρκτός και ενεργός από ετούτον εδώ, τον περιορισμένης ευθύνης...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιουλίου 2016 από την Tanweer

Όσα παίρνει η Παλίρροια...

του zerVo (@moviesltd)

Από τα πιο καυτά ονόματα της σύγχρονης Γαλλικής πεζογραφίας, η Rebecca De Rosnay, έχει καταφέρει πριν συμπληρώσει τα 55 της χρόνια, μέσα από έργα της, που απαριθμούν περίπου μια ντουζίνα, να πουλήσει δεκάδες εκατομμύρια αντίτυπα, ανά τον κόσμο. Το πολυποίκιλο της θεματικής της, μάλιστα, που δεν περιορίζεται απλώς σε ένα είδος, έχει κάνει τα έργα της περιζήτητα από τους σεναριογράφους της πατρίδας της. Η αρχή στις μεταφορές από τα γραπτά της στην μεγάλη οθόνη, συνέβη με το συγκινητικό φιλμ γύρω από το Ολοκαύτωμα, Elle S'Appelait Sarah και τώρα σειρά παίρνει το Boomerang που ως σύγγραμμα είχε τον πρωτότυπο τίτλο A Secret Kept. Θα ακολουθήσει μέσα στην χρονιά που διανύουμε, ακόμη μια διασκευή, το Moka, στο οποίο τον βασικό ρόλο θα κρατήσει η μεγάλη κυρία του Φραντσέζικου σινεμά, Nathalie Baye...

Πιθανότατα και να διανύει την πιο δύσκολη στιγμή στην προσωπική του ζωή Αντουάν, σαραντάχρονος αρχιτέκτονας, που εκτός από τα συνεχή επαγγελματικά χαστούκια, θα δεχθεί ακόμη ένα από την ίδια του την σύζυγο, που θα τον εγκαταλείψει ολομόναχο, να φροντίσει τα δυο τους ανήλικα κορίτσια. Παρακινούμενος από την λατρεμένη του αδελφή, Αγκάτ, θα αποφασίσει να περάσει λίγες ημέρες ξενοιασιάς και εξόδου από την κατάθλιψη, στην παραθαλάσσια παραθεριστική τους κατοικία στον Βορρά, εκεί που κάποτε, ως παιδιά, συνήθιζαν να περνούν μαζί τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Η ακτή που χαϊδεύει τους τοίχους του σπιτιού, όμως, σύντομα θα ξυπνήσει στον έτσι κι αλλιώς ζορισμένο ψυχικά άντρα, τις άσχημες μνήμες του αιφνίδιου και ανεξήγητου πνιγμού της μητέρας του, πριν από ακριβώς τριάντα χρόνια. Ένα μοιραίο περιστατικό, που ουδέποτε επιχειρήθηκε να εξηγηθεί τόσο από τα μεγαλύτερα σε ηλικία στελέχη της φαμίλιας, τον απομακρυσμένο πατέρα τους (και σύζυγο της χαμένης Κλαρίς) και την λιγομίλητη υπερήλικα γιαγιά, όσο και από σύσσωμη την μικρή κοινωνία του χωριού, που κάθε απόγευμα η φουσκοθαλασσιά το μετατρέπει σε ένα εντελώς αποκομμένο νησί.

Πρέπει να θεωρείται δεδομένο πια το μοτό της αφίσας, πως κάθε οικογένεια κρύβει από πίσω της ένα καλά θαμμένο μυστικό. τα δεινά ξεκινούν από την στιγμή που αυτό θα αποδειχθεί και θανατηφόρο, όπω ακριβώς συνέβη στους Ρουά, που επί τρεις δεκαετίες πενθούν τον χαμό της πανέμορφης μητρός. Πένθος που έχει σημαδέψει τις ζωές των δυο της παιδιών, μιας και το γεγονός ουδέποτε ξεπεράστηκε, ούτε από τον εγωιστή και απότομο Αντουάν, μηδέ από την καλόκαρδη και συνετή Αγκάτ. Ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο τους, που παρολίγο να τους κοστίσει την ζωή, θα γίνει ο καταλύτης, που όλα εκείνα τα συμβάντα - ταμπού, θα αρχίσουν το ένα μετά το άλλο να έρχονται στην επιφάνεια. Κι όταν το παζλ των αποκαλύψεων (από όλους, πλην του γενικώς και μονίμως απορημένου μηχανικού) θα ολοκληρωθεί, το αποτέλεσμα ή θα είναι καταστροφικό ή λυτρωτικό, για το μέλλον και την συνοχή της οικογένειας.

Μπερδεμένος κομματάκι εμφανίζεται στο πως πρέπει να αφηγηθεί το έργο που έχει στα χέρια του, ο σκηνοθέτης Francois Favrat, ο οποίος όχι και λίγες φορές για χάρη της ευκολίας του καταφεύγει στην εύκολη λύση του φλας μπακ. Τεχνική που σε αρκετά σημεία μπερδεύει τον θεατή, που δεν αντιλαμβάνεται αν όσα παρατηρεί συμβαίνουν τώρα ή στο παρελθόν, ειδικότερα όταν από τα πλάνα λείπουν οι παιδικές φιγούρες, των ενήλικων, σήμερα, αδελφών. Σταθερά και με συγκρατημένο τέμπο, όσο κυλά ο χρόνος, ο Γάλλος επιλέγει να κάνει πέρα το υπαρξιακό δράμα γύρω από την κρίση της μέσης ηλικίας, για να ασχοληθεί με το (ερασιτεχνικά) αστυνομικό θρίλερ, ενόσω ο Αντουάν ψάχνει το ένα στοιχείο μετά το άλλο, σε αρχεία και νεκροτομεία, για να βρει την αλήθεια. Η εξυπνότερη ιδέα του σεναρίου, είναι η περιστοίχηση του κεντρικού χαρακτήρα, που τον αποδίδει με άνεση ο, κατά πολύ καλύτερος δραματικά, παρά κωμικά, Laurent Lafitte, της έγκυρης Comedie Francaise, από τρεις γυναίκες που θα τον βοηθήσουν τα μέγιστα να ξετυλίξει το κουβάρι: Της αδελφής (φυσικά, που την ενσαρκώνει πίσω από τα ίδια μυωπικά γυαλιά που δεν της πηγαίνουν διόλου, η Melanie Laurent), της αντιδραστικής έφηβης θυγατέρας και της καινούργιας αγαπημένης (υποδυόμενης από την πάντα όμορφη Audrey Dana).

Το τελικό αποτέλεσμα, κατόπιν του 100λεπτου της διάρκειας, είναι εύπεπτο σε γενικές γραμμές, κυρίως λόγω της μετάλλαξης ενός ακόμη πνιγμένου στο Xanax αγχώδους δράματος, σε μια πιο ανθρώπινη και αποκαλυπτική ιστορία, που κρύβει μέσα της πάθος, προδοσία, απειλή και εξιλέωση. Μέσα μάλιστα από την πονηρή αλληγορία του Tidal Island - αν δεν θυμάσαι παρόμοια περίπτωση υπήρξε και στο ανατριχιαστικό The Woman In Black - ρίχνεται στο τραπέζι και το καίριο ερώτημα για το αν πρέπει μερικά πράγματα να βγαίνουν στην επιφάνεια ή μπροστά στον πόνο που θα προκαλέσουν, καλό θα είναι να παραμένουν θαμμένα εσαεί...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιουλίου 2016 από την Neo Films

Έλα ρε, φέρανε στην Ελλάδα το The Purge?

του zerVo (@moviesltd)

Εδώ πραγματικά σηκώνω τα χέρια ψηλά! Αυτό που συνέβη στα μέρη μας με την περίπτωση αυτού του franchise, είναι πραγματικά ανεξήγητο. Η πρώτη ταινία The Purge, ένα καλοστημένο και πρωτότυπο θρίλερ, με έντονες κοινωνικές προεκτάσεις, αποτέλεσε την καλοκαιρινή έκπληξη του Αμερικάνικου box office για το 2013, αφού με ανύπαρκτο κόστος και μηδενική διαφήμιση, κατάφερε μόνο την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας της, να φτάσει τα 15 εκατομμύρια δολάρια, πέντε φορές παραπάνω από εκείνα που στοίχισε δηλαδή. Θα έλεγε κανείς πως με πρωταγωνιστή που στον τόπο μας η μπογιά του περνάει και μάλιστα πολύ, πως η διανομή της θα ήταν ζήτημα χρόνου. Εντέλει η εισαγωγική Κάθαρση, όπως άλλωστε και η συνέχεια της έναν χρόνο μετά, δεν πέτυχαν να φτάσουν στις ελληνικές αίθουσες, δημιουργώντας έντονα ερωτηματικά, ιδίως από την στιγμή που είναι γνωστό, το τι κατιμάς επιλέγεται να παιχτεί από τις διανομές κατά τους θερινούς μήνες. Κι εκεί που το θέμα έμοιαζε με ξεχασμένο, νάσου το τρίτο - και σαφώς πιο αδύναμο - επεισόδιο, να φτάνει κατά δώθε, ξεκινώντας πρακτικά την εγχώρια πορεία του από το μηδέν, σαν από παρθενογένεση...

Ελάχιστες στιγμές απομένουν για να ξεκινήσει ένα ακόμη, το 14ο στα χρονικά, δωδεκάωρο της Κάθαρσης, η περίοδος εκείνη που είναι επιτρεπτή, κατόπιν της απόφασης της Ανώτερης Διοίκησης της χώρας, η βίαιη εκτόνωση των πολιτών, ακόμη κι αν εκείνη οδηγήσει στην ανθρωποκτονία. Ανάμεσα σε όλους όσους τρέχουν να προφυλαχθούν από το επιτρεπόμενο ξέσπασμα των πάνοπλων μανιακών, ως θνητή κι εκείνη, βρίσκεται και η Γερουσιαστής Τσάρλι Ρόαν, υποψήφια για Πρόεδρος των ΗΠΑ στις επερχόμενες εκλογές, που μια παρόμοια νύχτα, αρκετά χρόνια πριν, της έχει αφήσει οδυνηρά σημάδια, αφού ολόκληρη η οικογένεια της έπεσε θύμα της γενικευμένης οργής. Αρκετοί είναι εκείνοι που δεν επιθυμούν την ενδεχόμενη παρουσία της εντός του Λευκού Οίκου, γι αυτό και ετούτη την βραδιά, που οι απαγορεύσεις εκκρεμούν, θα φροντίσουν να την βγάλουν από την μέση...

Αρκεί ένα καλοστημένο σχέδιο που θα καταστρέψει τις - κατά πολύ ισχυρότερες από των υπολοίπων όπως είναι φυσικό - άμυνες της οικίας της, για να εφορμήσουν ενάντια της οι εχθροί. Μια δύσκολη κατάσταση που θα κληθεί να φέρει εις πέρας, ο έμπειρος από τέτοιου είδους καταστάσεις αστυνομικός Λίο Μπαρνς (αυτός είναι ο Frank Grillo, που επιστρέφει στον ίδιο ακριβώς ρόλο με εκείνο της πρώτης συνέχειας) μαζί με μια ετερόκλητη ομάδα αντιμετώπισης των εισβολέων, που συνθέτουν ένας φουκαράς ιδιοκτήτης μπακάλικου, ο Μεξικάνικης καταγωγής νεαρός βοηθός του και μια αγριεμένη τραυματιοφορέας που γνωρίζει καλά πως να επιβιώνει σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις.

Πως κατάφερε μέσα σε τρία χρόνια να αλλάξει ολοκληρωτικά ύφος αυτό εδώ το franchise είναι πραγματικά απορίας άξιο. Από εκεί που ξεκίνησε ως ανατριχιαστικό θρίλερ, καταπάτησης του οικιακού ασύλου, συνεχίστηκε σαν εκρηκτικός πανζουρλισμός στα σοκάκια της μεγαλούπολης για να φτάσει τώρα να καυτηριάζει μέσα από την αρχικά ενδιαφέρουσα σαν θεματική ιδέα του, ολόκληρο το εκλογικό σύστημα της Υπερδύναμης. Αλλά και των μηχανορραφιών που κρύβονται ξωπίσω της, με τις τεκτονικού τύπου συμμορίες να λυμαίνονται την φαινομενικά πιο δημοκρατική διαδικασία ανάδειξης ηγέτη κράτους σε ολόκληρο τον κόσμο!

Και μέσα στο μίξερ της σοσιολογικής θεωρητικής μελέτης, πέφτουν όπως είναι φυσικό όλα τα κοινωνικά φαινόμενα που ταλανίζουν τις δυτικού τύπου κοινωνίες, η φτώχεια, η ανέχεια, το μεταναστευτικό, η ανεργία, η ανασφάλεια, η ανισότητα, ο φόβος. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που η ματιά του De Monaco, ο οποίος καθώς φαίνεται θα ξεζουμίσει όσο μπορεί περισσότερο την έμπνευση που κατέβασε η κούτρα του, πιάνει γλαφυρούς τόνους καυτηριάζοντας σατιρικά μια προβληματική πραγματικότητα που ισχύει στον τόπο του, στην ουσία όμως δεν καταφέρνει μέσα από το σενάριο του, σχεδόν ποτέ να αναδείξει όπως θα έπρεπε το ζήτημα. Ευθύνη που πιθανότατα φέρει και η απουσία κεντρικού, βασικού ήρωα - όπως συνέβη ας πούμε στο πολύ πιο δομημένο Part 1 και πολύ λιγότερο στο Νούμερο 2 - αφού ούτε ο καλός μπάτσος ούτε η Προεδρίνα Elizabeth Mitchell μπορούν να διεκδικήσουν αυτό τον τίτλο για τον εαυτό τους. με αμέτρητους για το 90λεπτο δευτεραγωνιστικούς ρόλους, λοιπόν, οι ματιές φρενάρουν πολλές φορές πάνω στα αιματηρά περιστατικά και δεν οδηγούνται στον στόχο. Στον πολιτικό στόχο που μέσα από μια εντέχνως κεχρωσμένη αλληγορία παλεύει να προσεγγίσει το The Purge: Election Year, το οποίο εντέλει δεν πετυχαίνει να ξεφύγει από ότι στ' αλήθεια είναι; Μια θορυβώδης, καλά κομμένη και ραμμένη, υπέρ το δέον φιλόδοξη b-movie...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιουλίου 2016 από την UIP

Even Cowgirls Get the Blues...

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ποιος οργασμός της αγελάδας;

Πλάκα πλάκα, αυτή είναι η 9η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί η Catherine Corsini. Που, στο σύνολο σχεδόν της φιλμογραφίας της, ασχολείται με ατελέσφορους έρωτες, έρωτες που δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν εξαιτίας ταξικών αλλά και... φυλετικών διαφορών. Πχ, στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, το «Les amoureux» (1994), σε μια μικρή, επαρχιακή πόλη της Γαλλίας, ένας 15χρονος αποκαλύπτει την ομοφυλοφιλία του. Στην ταινία «Η πρόβα» (La repetition, 2001), μια γυναίκα φτάνει στα όρια της εμμονής με την κολλητή της φίλη, καταπιέζοντας ουσιαστικά τον έρωτά της για εκείνη. Και σε τούτη, την τελευταία έως τώρα ταινία της, μιλάει για τον έρωτα δυο γυναικών, που δεν επιτρέπεται να ευοδωθεί. Η Corsini ονόμασε τις ηρωίδες της Carole and Delphine προς τιμήν των καλλιτέχνιδων και φεμινιστριών Carole Roussopoulos και Delphine Seyrig. Ενδιαφέρουσα σύμπτωση: και ο Todd Haynes τη λεσβία ηρωίδα του, Carol την ονόμασε στην πρόσφατη ταινία του...

Τη συγκεκριμένη ταινία, La Belle Saison, που ξεκίνησε την καριέρα της στο περσινό φεστιβάλ του Λοκάρνο, την είδαμε στο πλαίσιο των Ανοιχτών Οριζόντων, στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μάλιστα, ήταν η δεύτερη ταινία, στο ίδιο φεστιβάλ, που παρουσίαζε και... κτηνιατρικό ενδιαφέρον, μετά το ισλανδικό «Δεσμοί αίματος» (Rams)! Μόνο που εδώ έχουμε αγελάδες στην περιοχή της Λιμόζ, χωρίς αρρώστιες και τέτοια, οι οποίες χωρίζουν τις δύο βασικές πρωταγωνίστριες, ενώ στο «Rams» έχουμε πρόβατα με αρρώστια κάπου στην ισλανδική ενδοχώρα, τα οποία εντέλει ενώνουν τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές...

Η υπόθεση: 1971, Γαλλία. Η Ντελφίν, κόρη αγροτών, μετακομίζει στο Παρίσι για να απελευθερωθεί από τα δεσμά της οικογένειάς της και να γιατρέψει τις πληγές της από έναν έρωτα που έλειξε άδοξα. Η Καρόλ είναι Παριζιάνα, ζει με τον Μανουέλ και είναι ενεργά αναμεμειγμένη με τις ζυμώσεις του φεμινιστικού κινήματος. Θα συναντηθούν τυχαία. Η συνάντηση αυτή, όμως, θα αλλάξει για πάντα τις ζωές τους.

Η άποψή μας: «Εδώ, το έδαφος είναι σκληρό, στεγνό, στερεό. Περπατάω και θαρρείς ότι μπορώ να κάνω άλματα ψηλά. Στο χωριό μου το χώμα είναι υγρό, λασπώδες. Περπατάς και βυθίζεσαι μέσα στη γη, σαν να σε καταπίνει». Κάπως έτσι έχει η εξομολόγηση της Ντελφίν απέναντι στην Καρόλ σε μια από τις πιο σημαντικές σκηνές της ταινίας, που κουβαλάει και το ιδεολογικό της στίγμα. Μία ταινία που φαίνεται να εντάσσεται σε μία... μόδα (μη βαράτε – ακόμα – φεμινίστριες και οπαδοί του πολιτικώς ορθού). Τι θέλω να πω; «Η ζωή της Αντέλ» δυο χρόνια πριν είχε κάνει πάταγο, τόσο καλλιτεχνικό όσο και (για τα μέτρα της και τις φιλοδοξίες της) εισπρακτικό.

Ο έρωτας δύο νεαρών γυναικών, οι υπέροχες, προκλητικές σκηνές, η αιδοιολειξία που συζητήθηκε, ο σχολιασμός του κοινωνικού περίγυρού, η ενδελεχής ματιά στο κοινωνικό γίγνεσθαι συνέτειναν στην επιτυχία της ταινίας. Αυτό προσπαθεί να «εκμεταλλευθεί» εδώ η Corsini, μετρ όπως προαναφέραμε των ατελέσφορων ερώτων (δείτε πχ το λατρεμένο «Φεύγω» του 2009). Που ρίχνει βεβαίως μια μπόλικη τζούρα φεμινισμού στα δρώμενα. Και κινείται σε σαφώς πιο μέινστριμ μονοπάτια. Ναι, τα σώματα των δύο γυναικών είναι υπέροχα και η 40χρονη Cécile De France δεν κρύβει επ' ουδενί το σώμα της, που μας το δείχνει σε πλήρη αδαμιαία (χμ, μήπως να την λέγαμε «ευα-ιαία»;) περιβολή σε κρεβάτια αλλά και σε λαγκάδια, στη φύση. Αλλά δεν είναι κάπως safe όλο αυτό; Θέλω να πω, ταινίες με ομοφυλόφιλους άντρες ενδεχομένως να μην κάνουν καθόλου γκελ σε ετεροφυλόφιλες γυναίκες.

Ταινίες με ομοφυλόφιλες γυναίκες, όμως, που παρουσιάζονται όπως εδώ, στην ταινία της Corsini, με μπόλικο αισθησιασμό, σαφώς και θα τραβήξουν το ενδιαφέρον και των ετεροφυλόφιλων ανδρών (αν και ο φεμινισμός ξενερώνει, μουάχαχαχαχα). Και ναι, η Ντελφίν φοβάται τι θα πουν οι γύρω, κρύβεται από τους γονείς της, από τους συγχωριανούς της, ο έρωτάς της για την Καρόλ είναι κάτι που θέλει να απολαύσει κι ας είναι κρυμμένο κι ας δέχεται περιορισμούς. Πώς όμως οι δύο κοπέλες φιλιούνται δημοσίως στο Παρίσι όταν, όπως μας πληροφορεί η ταινία, οι άντρες ομοφυλόφιλοι κινδύνευαν να εγκλειστούν μέσα σε ψυχιατρική κλινική για... θεραπεία αν πιάνονταν να κάνουν κάτι αντίστοιχο; Υπάρχει μάλιστα και μια σκηνή... απελευθέρωσης #diplhs! Το δράμα παίζεται σωστά αλλά προβλεπόμενα, παρά την πρόκληση υπάρχει ασφαλής διαχείριση του όλου πράγματος, οπότε κάθε στιγμή φαίνεται πως η ταινία χρειαζόταν κάτι τις για να εκτιναχθεί στα ύψη.

Τεςπα, οι ερμηνείες είναι καλές, η καταγραφή της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου ενδιαφέρουσα, η μουσική υπέροχη. Α, και η εποχή, το καλοκαίρι, αυτό που ζούμε, οι δολοφονημένοι στο Ορλάντο, κάνουν την ταινία ιδιαζόντως επίκαιρη.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιουλίου 2016 από την Seven / Spentzos

Δύο Τομ στην ίδια πόλη...

του zerVo (@moviesltd)

Το ποτήρι με το νερό στέκει παρατημένο επάνω στο τραπέζι και το βλέμμα του πενηντάρη, ζορισμένου εργάτη και κατακερματισμένου φαμιλιάρη είναι καρφωμένο στην στάθμη του, που λες και μετρημένη με μεζούρα χωρίζει στα δύο ίσα μέρη, την απόσταση από τον πάτο μέχρι το αχείλι. Κι αυτό ακριβώς είναι που τον τρελαίνει. Βρίσκεται στην μέση της ζωής του, τι νάναι άραγε αυτό που του απομένει να βιώσει, το δροσερό υγρό ή τον αέρα τον κοπανιστό? Βρίσκεται στην μέση του εργασιακού του πρότζεκτ, θα κατορθώσει να γεμίσει και το υπόλοιπο κιούπι ή να του δώσει μια να γίνει κομμάτια μονομιάς? Βρίσκεται στην μέση του πουθενά, μόνος, αβοήθητος, έρημος, θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του όπως παλιά να ολοκληρώσει την πορεία του ή να παραδώσει τα όπλα σηκώνοντας τα χέρια ψηλά και κραυγάζοντας με δάκρυα Give Up? Αλληγορίες, ανθρώπινες και παντοτινές. A Hologram For A King...

Ούτε καν το φανταζόταν κάποτε, πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση, πως θα έφτανε ποτέ σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης, ο ικανός μια φορά κι έναν καιρό πωλητής Άλαν Κλέυ, που διαβαίνοντας το κατώφλι της μέσης ηλικίας, θα δεχτεί το ένα βίαιο κτύπημα μετά το άλλο στην ζωή του. Εγκαταλελειμμένος από την σύζυγό του, έχοντας χάσει από χρέη το σπίτι του, δίχως να έχει την χρηματική ικανότητα να φροντίσει τα δίδακτρα του κολεγίου της θυγατέρας του, με τις ανέσεις του παρελθόντος να τον έχουν αποχαιρετίσει οριστικά, ο ζορισμένος ψυχικά Άλαν αισθάνεται πως πολύ σύντομα θα χάσει και την εργασία του. Για να την διατηρήσει ζωντανή, έχει μόνο μια ευκαιρία. Να παρουσιάσει, να προωθήσει και εντέλει να πουλήσει, στον ίδιο τον βασιλέα της Σαουδικής Αραβίας, το κορυφαίο τεχνολογικό επίτευγμα στον χώρο της επικοινωνίας, το σχεδόν ζωντανό ολόγραμμα, που φέρνει τον εξ αποστάσεως συνομιλούντα, σε πραγματική απόσταση αναπνοής.

Το ταξίδι στην αινιγματική, άγνωστη και απρόβλεπτη άλλη άκρη της γης, αν και δύσκολο δεν στερείται ενθουσιασμού για τον εμποράκο, που τρέφει μεγάλες ελπίδες πως θα τα καταφέρει. Από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα πατήσει το πόδι του στο αυστηρά θεοκρατικό βασίλειο, τίποτα δεν θα πάει κατά το δοκούν. Οι συνεργάτες του ελλείψει δικτύου δεν έχουν καν ξεκινήσει το πρότζεκτ, οι δημόσιες αρχές δυσκίνητες και δυσκοίλιες δεν μοιάζουν ικανές να παράσχουν την παραμικρή βοήθεια, ο ακριβοθώρητος μονάρχης, ο σωτήρας, αυτός που πρέπει να ενθουσιαστεί με το κόλπο, είναι άφαντος! Κι είναι κι εκείνο το κακό σπυρί στον αυχένα του φουκαριάρη Άλαν που κάνει την βουτηγμένη μέσα στην αφόρητη ζέστη και την έντονη σκόνη ζωή του ακόμη δυσκολότερη...

Οπότε τι? Το οποιοδήποτε επί χάρτου πλάνο έχει πάει περίπατο, τα έξοδα τρέχουν, οι χρηματοδότες εκεί πίσω στην πατρίδα διαμαρτύρονται για το αδικαιολόγητο ντηλέη και τίποτα στην κινούμενη με ρυθμούς χελώνας Ντάκα δεν δείχνει ικανό να ανατρέψει την κατάσταση. Κάθε μέρα περνά χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα: Μέσα στο ίδιο σαραβαλιασμένο Τάουνους, με τον ίδιο απρόβλεπτο και στην κοσμάρα του ντόπιο οδηγό / συνοδό / συμβουλάτορα, πάνω στους ίδιους αδειανούς long and winding road της Ασιανής ερήμου, μπροστά στο ίδιο υπερπολυτελές μα χωρίς τον βασικό του (ζητούμενο) ένοικο μέσα παλάτι, κάτω από την ίδια ερειπωμένη τέντα μαζί με τους αδιάφορους τεχνικούς που ελλείψει ίντερνετ δεν έχουν και κανένα έργο να πραγματοποιήσουν. Έλα φίλε, δες το ποτήρι μισοκάτι, μην τρελαίνεσαι! Πάντα θα υπάρχει μια γιατρός να μας σώσει...

Βασισμένο σε μια από τις λιγότερο διάσημες νουβέλες του πάντα καυστικού Dave Eggers, είναι το καινούργιο πόνημα ενός σκηνοθέτη μαθημένου να ακολουθεί τις δικές του μόντες που ελάχιστη σχέση έχουν με τις γραμμικές χολιγουντιανές. Θα έλεγε κανείς πως αμέσως μετά το εισαγωγικό τέταρτο της γνωριμίας με τον προβληματισμένο ήρωα και την ιδιόμορφη τοποθεσία δράσης του, intro ολοκληρωτικά βγαλμένο από το Lost In Translation, είναι πασιφανές στον γνώστη σινεφίλ πως πρόκειται για ένα έργο που έχει βάλει το χέρι του ο Tom Tykwer. Εξαντλητικά χαμηλό τέμπο, καμία πρόβλεψη για το τι θα επακολουθήσει, εστίαση κατά κύριο λόγο στην ψυχοσύνθεση της μονάδας που γύρω της τυλίγεται το στόρι. Όχι και καμιά πλοκή εξεζητημένη δηλαδή, αφού όσα εξιστορεί ο Γερμανός διόλου άγνωστα είναι στις κοινωνίες μας που μαστίζονται από την ύφεση.

Όλα τα μεταφορικά ζητήματα που επεξεργάζεται το σενάριο, γεννιούνται ευθύς εξαρχής με την μετάβαση ενός κλασσικού φρεσκοξυρισμένου και καλοσιδερωμένου Γιάνκη στην καρδιά της σκουρόχρωμης Ασίας, που στην συλλογιστική του Αμερικανού ορίζει τον κατόπιν της 11/9 άγνωστο εχθρό. Καμία επαφή, αμήχανα χαμογελάκια μπροστά στις φωνακλάδικες παρέες των τύπων με τις κελεμπίες, έντονος εκνευρισμός που το Δημόσιο εκεί δεν λειτουργεί σύμφωνα με τα ευκίντα πρότυπα της Δύσης, η οποία επιχειρεί την - μέσω του Σχεδίου Ολόγραμμα - αναίμακτη απόβαση στα Εμιράτα. Και στο επίκεντρο των πάντων, ο απογοητευμένος Salesman, να βιώνει την δική του Μέρα της Μαρμότας, καρτερώντας υπομονετικά τον δικό του Γκοντό. Το ανησυχητικό φουσκαλάκι στο σημείο ακριβώς που (λένε πως) βγαίνει η ψυχή, θα του ανοίξει την πόρτα εκείνη για να συναντήσει το πιο ευγενικό πλάσμα που γνώρισε ποτέ του. Ακόμη κι αν είναι κρυμμένο πίσω από τα τσαντόρ και τα σεντόνια και το πρόσωπο της σε μια πρώτη ανάγνωση, πιο πολύ σε τρομοκράτη θα έφερνε παρά σε Σωτήρα. Αυτή κι αν είναι έκπληξη για τον ταλαίπωρο που τόση απρόσμενη αγάπη, μάλλον δεν πρέπει να είχε νιώσει πότε του...

Εξαιρετικά φωτογραφημένη έρημος, σκριπτ έξυπνο που εντέχνως τονίζει τον εφιάλτη, δεύτεροι ρόλοι καταπληκτικοί που φορτώνουν είτε την σαρκαστική (ο ανορθόδοξος driver Γιουσούφ Alexander Black) είτε την ρομαντική (στα πενήντα της, ελκυστική ακόμα, η πρωταγωνίστρια του Kama Sutra, Ινδή Sarita Chudhury) διάθεση, στοιχεία που όλα τους υποστηρίζουν με όμορφη μέθοδο την παρουσία ενός εκ των κορυφαίων ερμηνευτών της κινηματογραφικής ιστορίας. Ο συγκινητικός Tom Hanks άλλωστε, εδώ δεν πράττει κάτι παραπάνω από όσα γνώριμα εκφραστικά έχει υποδυθεί στο παρελθόν, αποδίδοντας τον απορημένο, παραγκωνισμένο, δέσμιο στους γρίφους του (πιο πολύ τώρα που το σκέφτομαι σε The Terminal παραπέμπουν τα hints) χαμηλότονο τυπάκο. Που μέσα από την δική του Οδύσσεια, ειδικός απεσταλμένος της Υπερδύναμης που έχει απολέσει κάθε ίχνος τακτικής και συμπεριφοράς, σε ξένο τόπο κι αλαργινό, σαν σε ρεπρίζ του χαρακτήρα του στο Bridge Of Spies, κατορθώνει εντέλει και απρόσμενα να βάλει τα πάντα σε μια τάξη, σε μια ισορροπία. Ξεκινώντας από την δική του ύπαρξη. Όπως ακριβώς του αξίζει του δύσμοιρου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 7 Ιουλίου 2016 από την Seven / Spentzos

Επιχείρηση Χρωμίτης! Κορεάτικης κοπής, πολεμική περιπέτεια από αυτές που συνηθίζουν να προσφέρουν οι Απαωαντωλίτες, άσχετα αν εδώ τα μηνύματα δεν είναι ιδιαίτερα θετικά, είναι η περίπτωση του Operation Chromite, που στο θεματικό επίκεντρο της δράσης της, φέρει στιγμές του μεγάλου Κορεάτικου πολέμου και πιο συγκεκριμένα της μάχης στην Ιντσόν. Μια μάχη που έφερε την συγκεκριμένη κωδική ονομασία και που έλαβε χώρα στις 15 Σεπτεμβρίου του 1950, τρεις ακριβώς μήνες μετά το ξέσπασμα των εχθροπραξιών στην ασιατική χερσόνησο. Πρόκειται για την απόβαση των αμερικάνικων δυνάμεων βοήθειας στον στρατό της Νότιας Κορέας, που είχε σαν αποτέλεσμα την απομάκρυνση των στρατευμάτων του Βορρά και τον εκτοπισμό τους, πίσω από τα σύνορα, που σήμερα χωρίζουν τις δύο χώρες. Στο φιλμ που υπογράφει ο John H. Lee, από τα πλέον ονομαστά πρόσωπα του σινεμά της Κορέας, με προηγούμενες δημιουργίες του τις A Moment To Remember, Sayonara Itsuka, 71: Into the Fire, παρακολουθούμε τις ιστορίες οκτώ προσώπων που συμμετείχαν σε αυτή ακριβώς την ηρωική στιγμή για τα χρώματα του Νότου. Το τρέιλερ που επιχειρεί μια πρώτη παρουσίαση με τα γεγονότα, διαφημίζει συνάμα και το όχι και πανάκριβο καθώς φαίνεται ταινιάκι, που θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα του φυσικά στην πατρίδα του στα μέσα Ιουλίου, ενώ αναμένεται να περάσει και στην αγορά του Ατλαντικού στις 12 Αυγούστου 2016.

Δύσκολα μια τέτοια ταινία θα παρουσίαζε διεθνές ενδιαφέρον, ειδικά όταν σκοπό της έχει να παρουσιάσει τα περιστατικά με μονόπλευρη χροιά, υπέρ της μιας αντιμαχόμενης πλευράς. Η συμμετοχή όμως του Liam Neeson στην παραγωγή, ανεβάζει κάπως την διεθνή της αξία, αφού ερμηνεύοντας τον σημαντικό Στρατηγό Ντάγκλας Μακάρθουρ ο Βρετανός, προσδίδει ένα ξεχωριστό κύρος στο πρότζεκτ. Από τους ντόπιους αστέρες ξεχωρίζουν οι Lee Jung-jae, Jin Se-yun και Lee Beom-su.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Υπερασπίσου το έθνος σου, γίνε ο εχθρός σου! Εμπνευσμένο από πραγματικά περιστατικά είναι το κοινωνικό δράμα με αγωνιώδεις προεκτάσεις Imperium, το οποίο αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο, του προφανώς ελληνικών ριζών κινηματογραφιστή Daniel Ragussis. Στο επίκεντρο της πλοκής, βρίσκονται οι βίαιες εκδηλώσεις ενάντια σε καθετί ξένο προς την φανατική τους ιδεολογία, μιας φράξιας νεο-Ναζί, που δρουν ανεξέλεγκτα στην Αμερικάνικη περιφέρεια. Δράση που θα θελήσουν να σταματήσουν οι Αρχές και για να αποκτήσουν περισσότερη γνώση για την ιεραρχία της φασιστικής ομάδας, θα στείλουν ανάμεσα τους, τον μυστικό πράκτορα του FBI και φανατικό ιδεαλιστή Νέιτ Φόστερ, ώστε να αποκαλύψει το ποιοι είναι οι πραγματικοί υποκινητές των μελών της. Υποδυόμενος το καινούργιο μέλος της ακροδεξιάς οργάνωσης, που μέσα του τρέφει μίσος για κάθε εχθρό, ο αστυνομικός θα ρισκάρει ακόμη και την ζωή του, ερχόμενος σε άμεση επαφή με κοινούς εγκληματίες, που νοιάζονται μόνο για το πως θα εξαφανίσουν από τον τόπο τους τις μειονότητες. Το τρέιλερ από την Lionsgate Premiere δεν είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό σε ότι αφορά στην εξέλιξη του στόρι, αφήνοντας έντονα σημάδια σασπένς πως θα αποκαλυφθεί η ταυτότητα του νεαρού undercover. Πρεμιέρα παγκόσμια στις αίθουσες το φιλμ θα κάνει στις 19 Αυγούστου 2016, συνάμα με την κυκλοφορία του σε Video On Demand.

Μια ακόμη απόπειρα του Daniel Radcliffe να εδραιωθεί σαν ερμηνευτής αξιώσεων, πέραν του σίριαλ με κεντρικό ήρωα τον Χάρι Πόττερ, που τον εκτόξευσε στις συνειδήσεις των σινεφίλ. Εδώ ο Βρετανός έχει την υποστήριξη της πάντοτε εξαίρετης Αυστραλέζας ρολίστας Toni Colette αλλά και των Traci Letts, Nestor Carbonell, Burn Gorman και Sam Trammell.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 9 Φεβρουαρίου 2017 από την Spentzos Films

Έφυγε από την ζωή, σε ηλικία 76 ετών, ο πολυβραβευμένος Ιρανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος, κινηματογραφιστής και παραγωγός Abbas Kiarostami, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος στα χρονικά της χώρας του, που κατάφερε να αποσπάσει κορυφαία διεθνή φεστιβαλική διάκριση, όντας ο νικητής του Χρυσού Φοίνικα των Καννών, της χρονιάς 1997. Ενεργός στα κινηματογραφικά δρώμενα από το 1970, ο Kiarostami από όλα τα δημιουργικά πόστα, έχει καταγεγραμμένες στο παλμαρέ του περισσότερες από 40 ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των φιλμς μικρού μήκους και των ντοκιμαντέρ. Τιμημένος με το υπέρτατο βραβείο του Χρυσού Φοίνικα για το εξαιρετικό Ta'm e guilass / The Taste Of Cherry (Η Γεύση του Κερασιού) με πρωταγωνιστή τον κορυφαίο συμπατριώτη του ερμηνευτή Homayoun Ershadi, ο Πέρσης σκηνοθέτης έκτοτε συμμετείχε σε όλα τα μεγάλα φιλμικά ραντεβού, αποσπώντας επίσης βραβεία όπως το Γκραν Πρι της Επιτροπής της βενετσιάνικης Μόστρα για το Bad ma ra khahad bord / The Wind Will Carry Us (Ο Άνεμος θα μας πάρει. 1999) και την Χρυσή Λεοπάρδαλη του φεστιβάλ Λοκάρνο για την συνολική προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη. Ο Kiarostami που γεννήθηκε στην Τεχεράνη στις 22 Ιουνίου του 1940, άφησε την τελευταία του πνοή σύμφωνα με τις πληροφορίες από το στενό του οικογενειακό περιβάλλον, στο Παρίσι, όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα λόγω πολύμηνων επιπλοκών στην υγεία του, από πρόσφατη χειρουργική επέμβαση που είχε πραγματοποιήσει. Κύκνειο άσμα του μένει λοιπόν το δραματικό φιλμ Like Someone In Love (Κάτι σαν έρωτας), από το 2012, που είχε συμμετάσχει στην κούρσα για τον Παλμ Ντ'Ορ την ίδια χρονιά. Στην μεγάλη του καριέρα υπήρξε επίσης και συγγραφέας, έχοντας σημαντικά βιβλία στο ενεργητικό του, όπως τα λευκώματα Walking with the wind και Snow white: Photo Collection; 1978-2004. RIP

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Money Monster	Feelgood Ent.	1	83	22.465	22.465
2	The Big Friendly Giant	Odeon	1	91	11.951	11.951
3	Independence Day: Resurgence	Odeon	2	71	5.277	33.731
4	Florence Foster Jenkins	Feelgood Ent.	3	23	4.627	56.999
5	The Conjuring 2	Tanweer	4	30	4.268	109.839
6	Now You See Me 2	Odeon	4	22	2.858	63.889
7	The Godfather	Seven Films	1	4	2.382	2.382
8	Warcraft	UIP	4	22	2.277	96.653
9	The Man Who Knew Infinity	Odeon	2	10	2.062	13.812
10	Angry Birds	Feelgood Ent.	8	28	1.653	90.295

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Από όλους τους άντρες που είχε να επιλέξει η κόρη του, Γιατί Αυτόν? Από ημέρα που έρχεται στον κόσμο, η κόρη για κάθε πατέρα είναι το κέντρο του σύμπαντος, Σε εκείνη δίνει όλη του, σε αυτήν μοιράζει κουράγιο και δύναμη για να μεγαλώσει σωστά και με ιδανικά, να γίνει γυναίκα! Και ξαφνικά, μια αναπάντεχη στιγμή, ο μπαμπάς έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον μεγάλο έρωτα της ζωής της! Και μπορεί αυτός να είναι ένας πάμπλουτος μάγος του διαδικτύου, φάτσα, εμφάνιση και συμπεριφορά, δεν ταιριάζουν ούτε γι αστείο με όλα όσα ονειρευόταν ο γονιός για την άμαθη, όπως πιστεύει, κορούλα του, φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ! Όλα αυτά τα γλαφυρά, που δεν είναι δα και η πρώτη φορά που καταλήγουν στην μεγάλη οθόνη, ορίζουν τον πυρήνα της κομεντί Why Him?, που σκηνοθετεί ο John Hamburg, δημιουργός κατά το παρελθόν φιλμς όπως το I Love You Man ενώ έχει επιμεληθεί και το σενάριο του πανομοιότυπης θεματικής Little Fockers. Το τρέιλερ που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η 20th Century Fox, κατακόκκινο και απαγορεύσιμο για τα διαρκή fuck που σκάνε από παντού, διαλαλεί την πραμάτεια της κωμωδιούλας που αναμένεται να τα πάει συμπαθητικά στα box offices το εμπορικότατο Σαββατοκύριακο των Χριστουγεννιάτικων γιορτών, όπου αναμένεται να κάνει την επίσημη πρεμιέρα του!

Και μάλιστα δεν του λείπουν διόλου τα αστέρια από την σύνθεση, αφού τον Γαμπρό της Συμφοράς υποδύεται εδώ ο James Franco, σε ρόλο ρεμαλιού που στο παρελθόν έχει παίξει αρκετές φορές, ενώ τον ακατάδεχτο πεθερό υποδύεται ο πάντα αξιόλογος Bryan Cranston. Την μικρή κόρη της φαμίλιας ερμηνεύει η ομορφούλα Zoey Deutch που πρόσφατα την είδαμε στο Dirty Grandpa και παλιότερα στο Vampire Academy!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Δεκεμβρίου 2016 από την Odeon!