Movies Ltd

Με την προβολή της καινούργιας κομεντί του 80χρονου πλέον Woody Allen, Cafe Society, άνοιξε επισήμως η αυλαία της 69ης εκδοχής του κορυφαίου κινηματογραφικού θεσμού της Ευρώπης, του διεθνούς φεστιβάλ των Καννών. Πρόκειται για την τρίτη φορά που ταινία του πολυβραβευμένου δημιουργού, ορίζει την τελετή έναρξης, κάτι που είχε συμβεί το 2002 με το Hollywood Ending και το 2011 με το Midnight In Paris. Το φιλμ που κόστισε περί τα 30 εκατομμύρια δολάρια, αποτελεί την 49η μεγάλη μήκους δουλειά του Allen και την πρώτη που ψηφιακή, έτυχε ιδιαίτερα θερμής υποδοχής στην Κυανή Ακτή, με το περισσότερο χειροκρότημα όλων όσων την απόλαυσαν, να αποσπά η εκπληκτική δουλειά του βετεράνου διευθυντή φωτογραφίας, Vittorio Storaro, ο οποίος βαδίζει ολοταχώς για ακόμη μια Οσκαρική βράβευση, μετά από εκείνες για τα Reds, Apocalypse Now και The Last Emperor. "Παρότι η ηλικία μου μαρτυρά το αντίθετο, εντούτοις μέσα μου νιώθω απίστευτα νέος, ενεργός, ευέλικτος, ευκίνητος, διαυγής, βρίσκομαι σε μόνιμη εγρήγορση και νιώθω περίφημα, ανέφερε ο Allen στην εισαγωγή του, κατά την διάρκεια της Συνέντευξης Τύπου. Η διατροφή μου είναι εξαιρετική και αν κρίνει κανείς πως ο πατέρας μου ξεπέρασε τα εκατό χρόνια ζωής και η μητέρα μου σχεδόν τα έφτασε, υπάρχει το ενδεχόμενο να ακολουθήσω κι εγώ την δική τους τύχη." Τα ακουστικά βαρηκοΐας στα αυτιά του, και πολλές φορές το ότι δεν άκουγε τις ερωτήσεις των ρεπόρτερ, είναι όμως ένα δείγμα ακόμη πως ο Woody έχει διαβεί και επισήμως το κατώφλι της τρίτης ηλικίας.

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ρε pussies!

Ποιες τράπεζες επέβαλαν τη δημιουργία του ευρώ; Ποιος διέταξε την ανατροπή εκλεγμένων πρωθυπουργών και πώς οδηγηθήκαμε στο κλείσιμο των τραπεζών; Μπορεί να μεταρρυθμιστεί ένα σύστημα που δημιουργήθηκε για να εξυπηρετεί τις ισχυρότερες οικονομίες της Ευρώπης; Όπως και τα τρία προηγούμενα ντοκιμαντέρ της Infowar Productions, τα οποία παρακολούθησαν πάνω από 6.5 εκατομμύρια άτομα στο ίντερνετ, το This is not a coup χρηματοδοτείται αποκλειστικά από τους θεατές του.

Το σενάριο υπογράφει ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου και την επιστημονική επιμέλεια ο οικονομολόγος και δημοσιογράφος Λεωνίδας Βατικιώτης. Η σκηνοθετική επιμέλεια και το μοντάζ είναι του Άρη Τριανταφύλλου, κάμερα και post production κάνει ο Θάνος Τσάντας, ενώ τη μουσική γράφει ο Ερμής Γεωργιάδης.

Η υπόθεση: Οι δημιουργοί των ντοκιμαντέρ «Debtocracy», «Catastroika» και «Fascism Inc» επιστρέφουν. Στο «This is not a coup», ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου παρακολουθεί τις «πραξικοπηματικές» παρεμβάσεις της ΕΕ και της ΕΚΤ σε χώρες, όπως η Ιταλία, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Κύπρος και η Ελλάδα και συνομιλεί με πρώην αρχηγούς κρατών και πολιτικούς που καθόρισαν τις εξελίξεις μπροστά και πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η άποψή μας: Τα παιδιά του infowar επιστρέφουν με ένα ακόμα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ. Και παρουσιάζουν σ' αυτό πράγματα που δεν θα μάθουμε (μάθετε) μέσα από τα... Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ή όντως, Εξημέρωσης). Πράγματα που εξηγούν το οικονομικό χάλι στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν υπάρχει τίποτε το μεταφυσικό. Δεν είμαστε τεμπέληδες οι Έλληνες. Δεν έχουμε πολλούς δημοσίους υπαλλήλους. Απλά, όπως λέει κι ένας άλλος φίλτατος «Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε». Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι των λαών, είναι των τραπεζιτών.

Παρακολουθούσα το ντοκιμαντέρ, μεγάλο μέρος του οποίου διαδραματίζεται στην έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τη Φρανκφούρτη, και σκεφτόμουνα πως η γενέθλια πόλη μου (ναι, λαζοντόιτς είμαι!) αποτελεί πλέον το κέντρο του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού. Κυβερνήσεις που δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις, απλώς αλλάζουν και τη θέση τους παίρνουν άλλες, πιο φιλικές προς τις τράπεζες. Το πιο ενδιαφέρον που τονίζει το ντοκιμαντέρ είναι το γεγονός ότι τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, με τα χάλια που έχει, με την αδιαφορία που δείχνει στους λαούς της και με τη στοχοπροσήλωσή της στο κέρδος των πλουσιότερων χωρών, των πολυεθνικών και των τραπεζών, αυτήν την Ευρώπη της οποίας της πρέπει το europsofos που συχνά πυκνά αναφέρει σε post του ο φίλτατος συνάδελφος Ηλίας Φραγκούλης, την υποστηρίζουν οι κυβερνήσεις των φτωχών κρατών!

Την στηρίζουν αριστερές κυβερνήσεις (αν ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι αριστερή – το μεγαλύτερο αστείο και απογοήτευση στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας). Κι αυτό επειδή οι εξουσίες τους, οι κυβερνήσεις τους, πιστεύουν (θεωρητικά, έτσι;) ότι μπορούν να αλλάξουν το σύστημα από μέσα! Μουάχαχαχαχα! Και βλέπεις τραγικά φαινόμενα, να αντιτίθενται στη φασιστική Ενωμένη Ευρώπη ακροδεξιοί τύπου Λεπέν στη Γαλλία και Φαράντς στην Αγγλία!

Η παραγωγή της ταινίας είναι άκρως φροντισμένη και «γυαλισμένη», χρησιμοποιούνται πολλοί γερανός και κάμερα από ψηλά, στα talking heads συναντάμε από τον Λαφοντέν μέχρι ανθρώπους που έπαιξαν βασικό ρόλο στη δημιουργία αυτού του τεράστιου ευρω-φιάσκου. Μικρή μας ένσταση: η κόπια που είδαμε δεν είχε υποτίτλους. Εντάξει, τα ελληνικά μας είναι καλά (!), με τα αγγλικά τα καταφέρνουμε και κάτι λίγα γερμανικούλια τα θυμόμαστε. Αλλά γαλλικά και ιταλικά, δεν. Οπότε ενδεχομένως να χάσαμε στη μετάφραση κάποια από όσα τρομερά και τρομακτικά λέγονται στο ντοκιμαντέρ. Μικρό το κακό: εσείς οι θεατές στις αίθουσες θα δείτε την ταινία έτσι όπως πρέπει. Και πρέπει να τη δείτε.

Μια στιγμή μονάχα φτάνει!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Je suis... άρρωστοι!

Προσωπικός-ή νοσοκόμος-α: υπάρχει άραγε πιο δύσκολη δουλειά στον κόσμο; Να φροντίζεις ανθρώπους ταλαιπωρημένους, άρρωστους, ανήμπορους. Να τους ξεσκατώνεις, να τους αλλάζεις πάνα, να τους καθαρίζεις από κάθε είδους σωματικό υγρό, να τους πλένεις, να περιποιήσε τα παρηκμασμένα κορμιά τους. Να τους κρατάς παρέα, ακόμα – ακόμα να τους ανεβάζεις το ηθικό. Να ανέχεσαι τα τεντωμένα νεύρα τους, τις αλλαγές διάθεσής τους, τις ύβρεις τους, την απάθειά τους. Και να έχεις αντίπαλο το οικογενειακό περιβάλλον, που πολλές φορές φτάνει στο σημείο να... ζηλέψει τη σχέση σου με τον άρρωστο! Πώς, εσύ, ένας ξένος, μπορείς να αναπτύξεις τέτοιο δεσμό με τον δικό τους άνθρωπο; Με τον δικό τους άνθρωπο, βεβαίως, που η ζωή τους και η καθημερινότητά τους δεν τους επιτρέπουν να είναι μαζί του και να τον βοηθούν – ίσως να μην θέλουν κιόλας, ίσως και να σιχένονται, ίσως φοβούνται πως θα... κολλήσουν θάνατο! Για ελάτε για μια στιγμή στη θέση αυτού του πάροχου βοηθείας. Με τι σθένος, τι σωματικό και κυρίως ψυχικό κάματο μπορεί να αντιμετωπίζει το κάθε περιστατικό; Και να γυρίζει μετά τη βάρδιά του στο σπίτι του και στην προσωπική ζωή του; Η χρόνια κατάθλιψη είναι εξασφαλισμένη...

Αυτή είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο 37χρονος Μεξικάνος σκηνοθέτης, Michel Franco – και η πρώτη του αγγλόφωνη. Αφορμή για να γυρίσει αυτήν την ταινία ήταν ένα εγκεφαλικό της γιαγιάς του και η παρατήρηση της σχέσης που αυτή ανέπτυξε με τη νοσοκόμα της. Παραγωγός της ταινίας είναι ο Gabriel Ripstein, γιος του τεράστιου Arturo. Η ταινία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ των Καννών – το τωρινό όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές θα είναι σε πλήρη εξέλιξη – όπου, εντελώς κουλά (;) τιμήθηκε με το βραβείο σεναρίου! Πώς προέκυψε ο Tim Roth ως πρωταγωνιστής της ταινίας;. Το 2012 o ιδιαίτερος Βρετανός ηθοποιός ήταν ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» όπου βραβεύτηκε ο Franco με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, το Μετά τη Λουτσία / Después de Lucía. Μια ταινία εκείνη, σκληρή και αδυσώπητη, που μας σύστησε έναν κινηματογραφιστή άξιο προσοχής. Το ίδιο πίστεψε και ο Roth, που αποφάσισε να έχει από κοντά τον Μεξικανό σκηνοθέτη και να συνεργαστούν με την πρώτη ευκαιρία. Και... συνεργάστηκαν σε τούτη την ταινία. Δείτε την αν τολμάτε.

Η υπόθεση: Ο Ντέιβιντ είναι νοσηλευτής που φροντίζει ασθενείς στο τελικό στάδιο της νόσου τους είτε πρόκειται για AIDS είτε για εγκεφαλικό είτε για καρκίνο. Αποδοτικός και αφοσιωμένος στο επάγγελμά του, αναπτύσσει ισχυρούς δεσμούς με κάθε ασθενή που φροντίζει. Ωστόσο, εκτός του χώρου εργασίας του, ο Ντέιβιντ είναι αναποτελεσματικός, αμήχανος, εσωστρεφής. Είναι φανερό πως χρειάζεται καθέναν από τους ασθενείς του όσο τον χρειάζονται κι αυτοί. Προσπαθεί μέσω εκείνων να καλύψει ένα κενό στη ζωή του. Τι του συνέβη στ' αλήθεια; Και γιατί επιμένει τρεις και λίγο να τσεκάρει τις φωτογραφίες μιας νεαρής κοπέλας στο facebook;

Η άποψή μας: Έχοντας δει ως τώρα τις δύο από τις τρεις μεγάλου μήκους ταινίες του (ήδη τον Μάρτιο, πάντως, στη χώρα του, κυκλοφόρησε η τέταρτή του με τίτλο «A los ojos») μπορούμε χωρίς μεγάλο ρίσκο να πούμε πως ο άνθρωπος είναι ο Μεξικάνος Michael Haneke! Μιλάμε για τόσο κλινική προσέγγιση των θεμάτων του, τόσο αποστασιοποιημένη, τόσο ψυχρή και εγκεφαλική, τόσο ντοκιμαντερίστικη. Η βία ελλοχεύει σε κάθε του πλάνο (ιδίως στην προηγούμενη ταινία του, το «Μετά τη Λουτσία», που πραγματικά η θέασή της ήταν μια γροθιά και στα μάτια και στο στομάχι). Εδώ, λοιπόν, ο σκηνοθέτης τραβάει τα πράγματα ακόμα περισσότερο. Θαρρείς και επίτηδες προσπαθεί να κάνει την ταινία του όσο το δυνατόν πιο δύσκολη και «αντιτουριστική»! Νοσοκόμος που φροντίζει αρρώστους πριν πεθάνουν! Τι λες τώρα;

Και να 'σου επί πέντε λεπτά να βλέπουμε πως πλένει και σαπουνίζει μια γυναίκα που πεθαίνει από AIDS και μετά πάλι πλύσιμο του κυρίου με το εγκεφαλικό και πλύσιμο και καθάρισμα της γυναίκας με τον καρκίνο που, λόγω χημειοθεραπείας, τα «κάνει» επάνω της κι ο νοσοκόμος, χωρίς σιχασιά, με αγάπη και φροντίδα την καθαρίζει. Χωρίς πολύ λόγο, χωρίς μουσικό σκορ, με 97 στατικά πλάνα που διαρκούν κατά μέσο όρο 1 λεπτό, ο σκηνοθέτης επιλέγει... αντιεμπορικότητα! Λες και δεν έφτανε έτσι κι αλλιώς η θεματολογία της. Ο θεατής χρειάζεται να σκέφτεται (ιδίως στην αρχή) τι ακριβώς συμβαίνει, μιας που οι πληροφορίες που του παρέχει ο σκηνοθέτης, του δίνονται με το σταγονόμετρο. Πρέπει να ενώσει τις κουκκίδες. Πρέπει να αποφασίσει τι άνθρωπος είναι ο νοσοκόμος. Είναι καλός με τη χριστιανική έννοια του όρου; Κι αν ναι, γιατί λέει ψέματα στους ανθρώπους στο μπαρ που τον κερνάνε γιορτάζοντας τον επικείμενο γάμο τους; Ή μήπως δεν τους λέει ακριβώς ψέματα; Τι κρύβεται πίσω από την τόση του εξυπηρετικότητα; Γιατί αφήνει τον ασθενή με το εγκεφαλικό να βλέπει τσόντες (από τις ελάχιστες στιγμές της ταινίας στην οποία ο θεατής μπορεί και να γελάσει); Και γιατί οι συγγενείς του συγκεκριμένου ασθενούς είναι έτοιμοι να τον μηνύσουν για σεξουαλική κακοποίηση;

Καμία σχέση λοιπόν με χολιγουντιανή ταινία, όπου τα πάντα εξηγούνται, μην κουραστεί λίγο ο εγκέφαλος και πάψουν για μια στιγμή τα σαγόνια να αλέθουν ηδονικά το ποπκόρν που ρέει από το ανοιχτό στόμα! Καθώς προχωρά το φιλμ πολλά από τα ερωτήματα ξεδιαλύνονται. Το πορτρέτο αυτού του ανθρώπου παίρνει σάρκα και οστά. Κι έρχεται το φινάλε να δώσει μία και να τα κάνει όλα... σμπαράλια. Ή μήπως όχι; Είναι αναπάντεχο, σοκαριστικό κι επ' ουδενί δεν θέλω προσωπικά να το αναλύσω με σκοπιά ηθική και χριστιανική. Σε μια τέτοια περίπτωση απλά είναι απαράδεκτο! Διαφορετικά, απλά είναι ένα φινάλε που σαφώς δεν ικανοποιεί τον θεατή αλλά είναι ταιριαστό με τη ζωή, έτσι; Shit happens. Κυριολεκτικά.

Κι ενώ φροντίζεις ανθρώπους παρέχοντάς τους ατελείωτη ώρα φροντίδας παρά το γεγονός ότι έχουν ελάχιστο χρόνο ζωής, εσύ, που φυσιολογικά έχεις πολύ χρόνο να ζήσεις ακόμα, μπορείς να «τελειώσεις» μέσα σε μια στιγμή. Παράξενο, δύσκολο φιλμ το Chronic, για γερά στομάχια. Δεν μπορούμε να το προτείνουμε γιατί θα φάμε ροχάλες από – πιθανούς – αγανακτισμένους θεατές, που αλλιώς έχουν συνηθίσει το σινεμά, δεν μπορούμε όμως να κρύψουμε και τις αδιαμφισβήτητες αρετές του.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαΐου 2016 από την Rosebud 21

Το «Memento» των υπερηλίκων!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ψάξε, ψάξε, κάτι θα βρεις!

Καλά, μερικές φορές αυτό που συμβαίνει με τις κριτικές είναι πολύ σπαστικό. Θέλω να πω, είναι ξεκάθαρο παρακολουθώντας τούτη την ταινία πως ουσιαστικά σε παραπέμπει στο «Memento», το αριστούργημα του Christopher Nolan. Εκεί είχαμε έναν 30άρη άνδρα με απώλεια της βραχείας μνήμης του, ο οποίος προσπαθούσε με σημειώματα στον ίδιο του τον εαυτό, να καταφέρει να βρει το δολοφόνο της συζύγου του. Εδώ, στην ταινία του Egoyan, έχουμε έναν υπερήλικα με άνοια που μέσω ενός γράμματος κατά βάση αλλά και σημειώσεων στο δέρμα του (!!!) προσπαθεί να βρει τον υπεύθυνο για την εκτέλεση της οικογένειάς του στο στρατόπεδο του Άουσβιτς! Οι δύο ταινίες δεν έχουν ομοιότητες στο στιλ, καμία σχέση με την αφήγηση, το αισθητικό τους σύμπαν είναι εντελώς διαφορετικό, όπως και οι επιδιώξεις τους, έχουν όμως αυτό το κοινό σημείο που τις ενώνει. Λοιπόν, το σκέφτηκα παρακολουθώντας την ταινία. Να μην το αναφέρω επειδή το αναφέρει επίσης στη δική του κριτική ο Guy Lodge από το «Variety», που έγραψε την κριτική του αμέσως αφού είδε την ταινία στο περσινό φεστιβάλ Βενετίας, όπου κι έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα; Ότι και καλά αντιγράφω; Ότι και καλά δεν μπορώ να έχω πρωτότυπη σκέψη; Είναι άδικο ρε γμτ! Έτσι κι αλλιώς, πρώτα βλέπω τις ταινίες, κατά τη διάρκειά τους σημειώνω αναφορές και στιγμές που θέλω να αναφέρω στην κριτική μου, μετά ξεκινώ να γράφω και μετά – αν χρειαστεί – διαβάζω και κριτικές συναδέλφων για να δω τη δική τους οπτική γωνία σε σχέση με την εκάστοτε ταινία. Τεςπα...

Κι αφού σας κλάφτηκα λίγο, και λίγο πριν περάσουμε στην κλασική δομή των κριτικών μας, να πούμε εδώ δυο λόγια για τον Atom Egoyan. Αυτή είναι η 15η μεγάλου μήκους ταινία του αρμενικής καταγωγής Καναδού σκηνοθέτη. Τον πρωτογνωρίσαμε από ένα σπουδαίο αφιέρωμα που του έκανε το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πριν πολλά πολλά χρόνια, στα πρώτα βήματα της καριέρας του. Στο top three των ταινιών του θα έβαζα το «The Adjuster» (1991), το «Exotica» (1994) και ως κορυφαία θα επέλεγα την ταινία του «Ararat» (2002), που – σύμπτωση – έχει επίσης μεταξύ των βασικών πρωταγωνιστών της τον Christopher Plummer. Να πούμε εδώ την ιδιαίτερη σχέση του Egoyan με τον μουσικοσυνθέτη Mychael Danna, ο οποίος έχει γράψει μουσική σε όλες του τις ταινίες (!) και μερικές από αυτές τις μουσικές, ιδίως μέχρι το 2000, είναι απλά καταπληκτικές! Ακούστε πχ τα σάουντρακ των τριών ταινιών που αναφέρω παραπάνω και θα με θυμηθείτε.

Η υπόθεση: Ο Ζεβ Γκούτμαν είναι ένας ηλικιωμένος άνδρας που ζει σε ένα γηροκομείο με καλπάζουσα γεροντική άνοια. Η κατάσταση του σώματός του είναι άψογη αλλά το μυαλό του έχει αρχίσει να δυσλειτουργεί. Όταν πεθαίνει η σύζυγός του Ζεβ, ο ευρισκόμενος στο ίδιο γηροκομείο Μαξ, του οποίου το μυαλό λειτουργεί μια χαρά αλλά το σώμα του βρίσκεται καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι, τον πείθει να αναλάβει μια αποστολή. Να βρει τον Ρούντι Κούρλαντερ, έναν ναζί αξιωματικό ο οποίος ευθύνεται για το ξεκλήρισμα των οικογενειών τόσο του Ζεβ όσο και του Μαξ στο Άουσβιτς, 70 χρόνια πριν. Ο Ζεβ δέχεται. Έχοντας ένα γράμμα (το οποίο έχει συντάξει ο Μαξ) ως βοήθημα, ο Ζεβ το «σκάει» από το γηροκομείο και πηγαίνει σε Καναδά, Οχάιο, Άινταχο και Καλιφόρνια προς αναζήτηση του πραγματικού Κούρλαντερ – μιας που υπάρχουν τέσσερις υποψήφιοι με το ίδιο όνομα σε αυτές τις περιοχές. Θα βρει τον πραγματικό υπεύθυνο δολοφόνο; Και πώς θα καταφέρει να φτάσει στον στόχο του όταν κάποιες μέρες δεν ξέρει καν ποιος είναι και αν όντως έχει κάποια αποστολή να φέρει εις πέρας;

Η άποψή μας: Ο Atom Egoyan είναι ένας πολύ ενδιαφέρον σκηνοθέτης. Σχεδόν σε όλη του την καριέρα οι ταινίες του είναι θαρρείς στοχοπροσηλωμένες στην αλήθεια. Τι είναι η αλήθεια, πώς ορίζεται, πού κρύβεται, πώς τη διαχειριζόμαστε. Το ίδιο επιχειρεί λοιπόν και σε τούτη την ταινία. Το τελικό αποτέλεσμα δεν τον δικαιώνει – όχι τελείως τουλάχιστον. Κι αυτό που ευθύνεται είναι το σενάριο του Remember που υπογράφει ο Benjamin August. Πολλά κενά, πολλές τρύπες, πολλές καταστάσεις που πρέπει καλοπροαίρετα να τις δεχτούμε κάνοντας το λεγόμενο leap of faith. Μόνο που μερικά πράγματα απλά δεν καταπίνονται. Οι νύξεις σχετικά με τους αμετανόητους οπαδούς των φασιστών και των ναζήδων έχουν τη σημασία τους και δίνουν στην ταινία μια σχέση αμεσότητας με το σήμερα.

Και ο Christopher Plummer, όπως και οι άλλες παλιοσειρές (ακόμα και ο πολύ μέτριος πάντοτε Jurgen Prochnow, που βεβαίως καμία σχέση δεν έχει ηλικιακά με τους άλλους) δίνουν ερμηνείες που παλεύουν να σώσουν την ταινία από το κακογραμμένο σενάριό της. Και το αποκαλυπτικό φινάλε μπορεί να εκπλήξει κάποιους αλλά από κάποιο σημείο και μετά είναι δεδομένα προβλέψιμο. Το αντίστοιχο road trip του Sean Penn στο Εκεί που χτυπά η καρδιά μου / This Must Be The Place του Paolo Sorrentino είχε σαφώς κι εκείνο τα θεματάκια του αλλά συνολικά ήταν μια ταινία πιο μεστή και πιο... πιστευτή. Τούτη εδώ θα λειτουργήσει καλύτερα μάλλον σε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας – η πιτσιρικαρία δεν θα δείξει κανένα ενδιαφέρον. Θα τα θυμόμαστε όλα αυτά σε μερικά χρόνια και θα γελάμε (;)...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαΐου 2016 από την Seven / Spentzos

Νενικήκαμεν!

του zerVo (@moviesltd)

Υπάρχουν στιγμές που ο κοινός νους επιχειρεί να συλλάβει το κατόρθωμα κι όμως ακόμη και το εικονικό περπάτημα αυτής της κλασσικής διαδρομής, προκαλεί τέτοιο δέος, που δεν το διανοείται να φανταστεί το πως κάποιοι υπεράνθρωποι το κάνουν πραγματικότητα. 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα, ακριβώς, χωρίζουν την απόσταση από τον Τύμβο, που στήθηκε προς τιμήν των θριαμβευτών Αθηναίων και Πλαταιών επί των πανίσχυρων Περσών, ίσαμε το ομορφότερο Στάδιο που φιλοξένησε ποτέ (σύγχρονους) Ολυμπιακούς Αγώνες. Πορεία ανακοίνωσης Νίκης, που προς τιμήν του πρώτου, κατά τας γραφάς, που την διένυσε, ορίζει και το δυσκολότερο και πλέον επίπονο αγώνισμα, στο καλαντάρι των μεγαλύτερων αθλητικών διοργανώσεων Στίβου. Ο Μαραθώνιος είναι εκείνος που παραδοσιακά ανοίγει - και φυσικά κλείνει - τα προγράμματα όλων των σπουδαίων πρωταθλημάτων, αγκαλιάζοντας από την πρώτη πιστολιά του αφέτη, ίσαμε το τελευταίο πέρασμα της γραμμής του τερματισμού, όλο το συναίσθημα του ευ αγωνίζεσθαι του βασιλιά των σπορ. Κι όμως όσοι δεν γνωρίζουν καλά την ιστορική εξέλιξη του αγωνίσματος, δύσκολα μπορούν να φανταστούν πως κάποτε η συμμετοχή σε αυτό δεν ήταν προνόμιο όλων...

Ακόμη και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 60, όταν τα κινήματα εξίσωσης των δύο φύλων, απέκτησαν μεγαλύτερη ισχύ, κυρίως στον τρόπο δημοσιοποίησης των δίκαιων αιτημάτων τους, το αποκαλούμενο διεθνώς track and field, δεν επέτρεπε στις γυναίκες να διανύουν αγωνιζόμενες περισσότερα από 400 μέτρα! Έναν μόνο γύρο του γηπέδου, περιορισμό στα σπριντ, αφού οι αντοχές και οι μεγάλες αποστάσεις, στην ουσία και στην πράξη, προορίζονταν μόνο για τους άντρες αθλητές. Και καμία ΔΟΕ και καμία IAAF (Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικού Αθλητισμού) δεν έδειχναν την τάση να αλλάξουν αυτή την σαφώς ρατσιστική αντίληψη. Σε εποχές που το φιλελεύθερο πνεύμα έμοιαζε ικανό να σπάσει δεσμά, κάποιες πρωτοπόροι αθλήτριες, πήραν το ρίσκο να παίξουν τον ρόλο Καλλιπάτειρας και να ανατρέψουν την ισχύουσα κατάσταση.

Αυτό το χρονικό της εξέλιξης των δρόμων αντοχής, το πιο πρόσφατο μισό του αιώνα, παρουσιάζει με έντονα φορτισμένο συναισθηματικό τόνο, η τεκμηρίωση του Ελβετού σκηνοθέτη Pierre Morath, στο πόνημα του Free To Run. Διότι όσο κι αν μοιάζει παράξενο στον ορθολογιστή, κάποτε, κάποιες εποχές, δεν ήταν άπαντες ελεύθεροι να τρέξουν, να αγωνιστούν, να συναγωνιστούν. Από το πρώτο εκείνο ξέσπασμα της επαναστατημένης Κάθριν Σουίτζερ, που με παραποιημένα στοιχεία πήρε μέρος στην δημοφιλή κούρσα της Βοστόνης, η ταινία χρησιμοποιώντας σπάνιο αρχειακό υλικό, φωτίζει όλα τα πρόσωπα και τα γεγονότα, που καθιέρωσαν σήμερα τον Μαραθώνιο δρόμο, ως το κορυφαίο σύμβολο του Αθλητισμού.

Το ζήτημα της συμμετοχής των κυριών στους δρόμους μεγάλων αποστάσεων, δεν είναι όμως και το μοναδικό που απασχολεί τον κινηματογραφιστή, εφόσον στην ανάπτυξη του θέματος του καταπιάνεται με αρκετές ακόμη κοινωνικές πτυχές του σπορ. Από τότε που οι δρομείς - και οι αρσενικοί δρομείς - θεωρούνταν από τους υπόλοιπους ως θεοπάλαβοι της γειτονιάς, το ντοκιμαντέρ προσεγγίζει όλα τα πρόσωπα που άλλαξαν ολοκληρωτικά την κοινή γνώμη, για να φτάσουμε στο τώρα, όπου επί παραδείγματι ο Μαραθώνιος της Νέας Υόρκης, θεωρείται σαν το κορυφαίο γεγονός της χρονιάς για την πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, με τις συμμετοχές να ξεπερνούν ετησίως τις 50 χιλιάδες. Το ποσοστό αναλογίας ανδρών - γυναικών συμμετεχόντων, τείνει πια, για την ιστορία στο 60 - 40...

Από τα πλάνα του Morath δεν απουσιάζουν οι συνεντεύξεις προσώπων που έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο στην μετάλλαξη της γενικότερης συλλογιστικής, με πιο σπουδαίο παρόν φυσικά την παρουσία της ίδιας της μυθικής Σουίτζερ. κοντά στα 70 της χρόνια σήμερα, που μπορεί να περηφανεύεται πως εκείνη έβαλε τα θεμέλια των συνταρακτικών αλλαγών. Το σενάριο δίνει επίσης χρόνο συμμετοχής και σε εξίσου σημαντικούς σκαπανείς της εξέλιξης, όπως τον Ευρωπαίο εκδότη της αθλητικής επιθεώρησης Spiridon (δεν χρειάζεται καν να σκεφτούμε από που πήρε το όνομα της) Νοέλ Ταμινί και τον Ολυμπιονίκη του Μονάχου Φρανκ Σόρτερ, που ο θρίαμβος του στους αιματοβαμμένους αγώνες του 72, ώθησε μια ολόκληρη χώρα να ασχοληθεί με το τρέξιμο. Οι πιο συγκινητικές στιγμές του φιλμ, έχουν να κάνουν με τα φόκους στα πρόσωπα του αδικοχαμένου υπερπρωταθλητή Στιβ Πριφεοντέιν, κατόχου όλων των ρεκόρ Αμερικής στις αποστάσεις από τα 2 μέχρι τα 10 χιλιόμετρα, που ως υπερασπιστής των δικαιωμάτων των αθλητών, υπήρξε ο πρώτος που σύναψε συμβόλαιο με την "μικρούλα", μόλις 50 υπαλλήλων, μπράντα υλικού, από το Όρεγκον, Nike, αλλά και του (όχι πάντοτε διαφανών μεθόδων) επιχειρηματία - Μαραθωνοδρόμου Φρεντ Λεμπόου, που μετέτρεψε την κούρσα της Νέας Υόρκης, από περιορισμένης φήμης μίτινγκ, στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη.

Για να θεωρήσω το έργο ως ολοκληρωμένο, μιας και αναφέρθηκε μέσω των πλάνων του στον πρώτο και συγκλονιστικότερο Μαραθώνιο γυναικών στα χρονικά, εκείνον της (μποικοταρισμένης, σε αντίποινα) Ολυμπιάδας του Λος Άντζελες, θα περίμενα από τις εικόνες του να παρελάσει, live, και η θριαμβεύτρια του, Τζόαν Μπενόιτ. Οι απόψεις της γύρω από το χολιγουντιανό σκηνικό που στήθηκε γύρω της στο φίνις μπροστά σε εκατό χιλιάδες κόσμου στο Μεμόριαλ Κολιζέουμ θα είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα. Καθώς κι εκείνες της απούσας επίσης Γκάμπι Άντερσεν, που το καταπονημένο βάδισμα της προς την γραμμή του τερματισμού, δεν πρέπει να άφησε φίλαθλο δίχως βουρκωμένα μάτια.

Θυμίζοντας, όσο ποτέ το κατόρθωμα του πρώτου που διένυσε την απόσταση, Φειδιππίδη, του μαντατοφόρου που προς τιμήν του μυριάδες κόσμου κάθε χρόνο επιχειρεί να ξεπεράσει εαυτόν, σωματικά και πνευματικά. Και που το Free To Run με ευγένεια, συνέπεια και εντιμότητα επιχείρησε μέσα από τις εικόνες του να αναδείξει, όσο είναι εφικτό, το τεράστιο μέγεθος του επιτεύγματος, της συμμετοχής και διάνυσης των 42 χιλιομέτρων. Και 195 μέτρων!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 12 Μαΐου 2016 από την Danaos Films

Κάθε στοιχείο θα τον οδηγήσει και βαθύτερα στην υπόθεση! Ειλικρινά, ακόμη δεν έχω κατανοήσει ακόμη την γκρίνια μεγάλης μερίδας σινεφίλ, για τον τρόπο που έχουν μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη, οι δύο προηγούμενες περιπέτειες δράσης, με τον ίδιο ήρωα στο επίκεντρο της πλοκής, Da Vinci Code και Angels And Demons, που ξεπήδησαν από την έμπνευση του εκατομμυριούχου, πια, συγγραφέα Dan Brown. Δεν μπορώ καν να σκεφτώ το πως θα γινόταν εκείνο το τόσο πυκνά γραμμένο κείμενο, δομημένο ταμάμ για να γίνει κάποια στιγμή ταινία, θα μπορούσε να αποτυπωθεί καλύτερα στο πανί, από ότι το έπραξε ο Ron Howard. Συνεπώς κάτι ανάλογο, αξιόλογου αν μη τι άλλο επίπεδο, αναμένω και στην τρίτη και εξίσου ιντριγκαδόρικη φιλμική στιγμή του Καθηγητή Ρόμπερτ Λάνγκτον, Inferno, που η ίδια η Sony επέλεξε να διασκευάσει για τον κινηματογράφο, παρακάμπτοντας το ενδιάμεσο βιβλίο The Lost Symbol (που ενδεχόμενα είχε αναλάβει να φέρει εις πέρας, με άλλο καστ μάλιστα, ο Mark Romanek). Εδώ ο μετρ της αποκρυπτογράφησης, θα βρεθεί, έχοντας απολέσει ολοσχερώς την μνήμη του σε ένα απομονωμένο νοσοκομείο της Ιταλίας και με την βοήθεια της γιατρού Σιένα Μπρουκς, θα επιχειρήσουν μαζί να ξετυλίξουν το κουβάρι των στοιχείων, που θα γεννήσουν στο μυαλό του ξανά τις θύμησες. Που θα τους οδηγήσουν στην αποκάλυψη γεγονότων που σχετίζονται με την οργάνωση που τους καταδιώκει σε όλο το πλάτος και το μήκος της Γηραιάς Ηπείρου. Εννοείται πως το τρέιλερ που μόλις παρουσίασε η διανομή, σε ωθεί να επιθυμείς να παρακολουθήσεις εδώ και τώρα το ευρηματικό και πάλι θρίλερ, που θα κάνει την εμφάνιση τους στις αίθουσες, την 28η Οκτωβρίου 2016, παγκοσμίως!

Φυσικά και μιλάμε για επιστροφή του Tom Hanks, στον ρόλο που φτιάχτηκε στις σελίδες του μπεστ σέλλερ κατ εικόνα και καθ ομοίωση του, ο οποίος εδώ θα έχει σαν βοηθό του στην επίλυση των αμέτρητων γρίφων την Felicity Jones, την ενζενί που η καριέρα της έχει πάρει μια διαρκή ανοδική πορεία. Το διεθνές καστ συμπληρώνουν και οι Omar Sy, Sidse Babett Knudsen, Ben Foster και Irfan Khan.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Οκτωβρίου 2016 από την Feelgood Ent.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Captain America: Civil War	Feelgood Ent.	1	155	101.800	101.800
2	The Jungle Book	Feelgood Ent.	3	99	12.017	66.104
3	The Huntsman: Winter's War	UIP	2	69	9.608	37.423
4	Mother's Day	Tanweer	2	43	4.925	10.750
5	Robinson Crusoe	Odeon	3	51	4.492	17.370
6	Theeb	Neo Films	1	7	3.226	3.226
7	Friend Request	Tanweer	1	19	2.849	2.849
8	Ratchet & Clank	Tanweer	2	45	2.031	5.293
9	Dirty Grandpa	Feelgood Ent.	4	6	1.042	29.923
10	Risen	Feelgood Ent.	2	30	979	4.263

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Η εξαπάτηση μπορεί να είναι δολοφονία! Δράμα ερωτικό, με περιπετειώδεις εκφάνσεις, είναι η ταινία εποχής Tulip Fever, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Deborah Moggach και υπογράφεται σκηνοθετικά από τον Justin Chadwick, δημιουργό του βιογραφικού, Mandela: Long Walk To Freedom. Η πλοκή εκτυλίσσεται στο Άμστερνταμ, επίκεντρο του ευρωπαϊκού εμπορίου στα μέσα του 17ου αιώνα, καθώς ένας νεαρός, εμφανίσιμος και ταλαντούχος ζωγράφος, θα κληθεί να φιλοτεχνήσει το οικογενειακό πορτρέτο ενός εύπορου, πλην ηλικιωμένου επιχειρηματία και της πανέμορφης, αλλά και πολλές δεκαετίες νεότερης τους συζύγου. Λογικό και αναμενόμενο μεταξύ καλλιτέχνη και μούσας να αναπτυχθεί ειδύλλιο, που πολύ σύντομα θα αποκαλυφθεί προκαλώντας την μήνη του εξαπατημένου Κύρη. Το τι ακριβώς θα συμβεί κατοπινά και πως οι δύο παράνομοι εραστές θα επιτύχουν να διαφύγουν από την οργή του διώκτη τους, φυσικά και δεν μας το αποκαλύπτει το ολιγόλεπτο τρέιλερ, που μόλις έδωσε στην κυκλοφορία η πανίσχυρη The Weinstein Company. Αυτό που αποκαλύπτει όμως για την καλογυρισμένη του παραγωγή, το στούντιο, είναι η ημερομηνία της παγκόσμιας εξόδου στις αίθουσες, που θα είναι η 15η Ιουλίου, ακριβώς στο μέσον ενός πραγματικά εντυπωσιακού σε κυκλοφορίες καλοκαιριού.

Εξαιρετικά μελετημένο και επιλεγμένο το διεθνές καστ, αποτελείται από τους Οσκαρούχους Christoph Waltz και Alicia Vikander, το ζεύγος που διαλέγει τον αρτίστα του πινέλου, τον οποίο υποδύεται ο Dane DeHaan, προκειμένου να τους σκιτσάρει την αναμνηστική ζωγραφιά. Μαζί τους, επίσης συμμετέχουν αρκετοί σούπερ αστέρες, όπως οι Zach Galifianakis, Cara Delevingne, Tom Hollander, Jack O'Connell αλλά και η κορυφαία Ντάμα Judi Dench.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Τους προετοίμασε για τα πάντα, εκτός από τον πραγματικό κόσμο! Ελάχιστες είναι οι φορές κάθε χρόνο, όπου μια ταινία που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο αναγνωρισμένο φεστιβάλ του Sundance, κατόπιν επελέγη και για κάποιο από τα προγράμματα του λαμπερού ανοιξιάτικου φεστιβάλ των Καννών. Η μοναδική από τις φετινές περιπτώσεις που πραγματοποιεί αυτό το διηπειρωτικό ταξίδι είναι το Captain Fantastic, που θα κάνει την ευρωπαϊκή του πρεμιέρα στο Ένα Κάποιο Βλέμμα, προτού κυκλοφορήσει στις αίθουσες επίσημα τον Ιούλιο. Θέμα του έργου που σκηνοθετεί ο Matt Ross, δημιουργός του 28 Hotel Rooms, είναι η καθημερινότητα μιας οικογένειας που ζει απομονωμένη από τον πολιτισμό, σε έναν τόπο κάπου στην Βορειοδυτική γωνιά των ΗΠΑ και η απόπειρα του ιδιόρρυθμου και εκκεντρικού πάτερ φαμίλια, να μεγαλώσει τα μικρά παιδιά του, ρίχνοντας τα από νωρίς να παλέψουν σε συνθήκες που συνήθως βιώνουν οι ενήλικοι. Όταν μια ανείπωτη τραγωδία κτυπήσει την μοίρα της οικογένειας, όλοι τους θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τον επίγειο παράδεισο που είχαν κτίσει και μεταφερθούν στην μεγαλούπολη, εκεί που τα πράγματα για όλους τους, θα είναι πολύ διαφορετικότερα από όσα είχα προετοιμαστεί. Το όμορφο και ζεστό τρέιλερ, δίνει αρκετές πληροφορίες για όλα όσα πρόκειται να παρακολουθήσουμε από την διανομή της Bleeker Street το ερχόμενο καλοκαίρι.

Άπαντες που έχουν παρακολουθήσει την ταινία, έχουν ήδη υμνήσει την ερμηνεία του Viggo Mortensen, που εδώ υποδύεται τον Κάπτεν Φαντάστικ! Μαζί με τον Βασιλιά του LOTR από τις εικόνες τις ταινίας παρελαύνουν και οι Steve Zahn, Missi Pyle, Kathryn Hahn, George MacKay, Erin Moriarty, Frank Langella.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 24 Νοεμβρίου 2016

Πλησιάζοντας στο άγνωστο! Πρόκειται για ακόμη μια φιλμική προσέγγιση της ψυχικής αναστάτωσης που βιώνει ο απομονωμένος σε ελάχιστα τετραγωνικά που ορίζουν το σπίτι του στην άλλη άκρη του διαστήματος, φτιαγμένη από ανεξάρτητες τσέπες και όχι από τα μεγάλα στούντιος που συνήθως δεν νοιάζονται για το ανθρώπινο του πράγματος παρά μόνο για την φανφάρα και το εφέ. Η ταινία Approaching The Unknown, είναι σκηνοθετημένη από τον ταλαντούχο Mark Elijah Rosenberg και ως κεντρικό της χαρακτήρα έχει έναν κοσμοναύτη, τον Λοχαγό Ουίλιαμ Στάναφορθ, που θα επιφορτιστεί να οδηγήσει μια μοναχική, σόλο αποστολή διαστημοπλοίου στον μακρινό Άρη. Ο καλά εκπαιδευμένος πιλότος θα επιδείξει απίστευτο σθένος ξεπερνώντας τα αρχικά προβλήματα της αποστολής, καθώς ο καιρός περνά μοναχικά μέσα στον πύραυλο, μέσα του θα ξυπνήσει ένας άλλος, διαφορετικός εαυτός, που θα θέσει σε κίνδυνο τόσο το σχέδιο του ταξιδιού, όσο και την δική του σωματική ακεραιότητα. Στα επίπεδα παλαιοτέρων, ανάλογης φιλοσοφίας ταινιών του είδους κινείται και το παρόν indie φιλμ, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε και από το ολιγόλεπτο προωθητικό βίντεο, που ανακοινώνει την έξοδο του στις αίθουσες και στο Video On Demand, στις 3 Ιουνίου 2016.

Τον βασικό ρόλο του αστροναύτη καλείται να φέρει εις πέρας ο Mark Strong, που είναι ηθοποιός πολύ υψηλών ικανοτήτων, άσχετα αν έχει τσαλακώσει την εικόνα του πολλάκις, όπως συνέβη και πρόσφατα στο κακό The Brothers Grimsby, ενώ τον σύνδεσμο του με το έδαφος και την βάση της NASA, ερμηνεύει ο εξίσου αξιόλογος Luke Wilson.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ήρθε η ώρα να πάρουν δρόμο! Οι περισσότεροι που το έχουν παρακολουθήσει κάνουν λόγο για την πιο διασκεδαστική δημιουργία του από τον καιρό του Eternal Sunshine Of A Spotless Mind. Άλλωστε κατόπιν του κορυφαίου του πονήματος, κατά κοινή παραδοχή, ο εκκεντρικός σκηνοθέτης Michel Gondry, δεν είχε καταφέρει να πιάσει εφάμιλλα στάνταρντς ποιότητας, με έργα όπως τα The We And The I ή L'Ecume Des Jours, για να μην αναφερθούμε στο The Green Hornet που πέρασε και δεν... Εδώ στο Microbe And Gasoline, έχουμε να κάνουμε με μια κεφάτη road movie, όπου στο επίκεντρο της συναντάμε δύο νεαρούς μαθητές του λυκείου, που η συλλογιστική τους είναι εντελώς διαφορετική από των υπόλοιπων συνομηλίκων τους. Τόσο ο Μικρόμπ όσο και ο Γκαζολίν, το μόνο που ζητούν είναι να αποδράσουν από την μίζερη καθημερινότητα της μικρής κωμόπολης που τους φιλοξενεί, αναζητώντας καινούργιους δρόμους, στο πέρασμα προς την ενηλικίωση τους. Αυτό θα το πετύχουν, κατασκευάζοντας ένα αυτοκινούμενο τροχόσπιτο και διασχίζοντας την επικράτεια από την μια άκρη της μέχρι την άλλη. Το φιλμ έχει κάνει ήδη πρεμιέρα στην πατρίδα του την Γαλλία, αλλά και σε μερικές ακόμη ευρωπαικές χώρες πριν την εκπνοή του 2015, αλλά αναμένεται να φτάσει στην αμερικάνικη αγορά μέσα στο επερχόμενο καλοκαίρι, στοχεύοντας να ανοίξει και σε ευρύτερη αγορά της Γηραιάς Ηπείρου.

Τους δύο πιτσιρίκους που αποδίδουν τους νεαρούς κολλητούς σκασιάρχες, δηλαδή τους Theofile Baquet και Ange Dergent, συνοδεύει απί σκηνής, ανεβάζοντας έτσι κάπως το επίπεδο της συνολικής παραγωγής, η Audrey Tautou, από τις τυπικές σταρ συνεργάτιδες, δηλαδή του Gondry...

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί