Movies Ltd

Μ.Κ.Ο. (Marvel's Knock Out!)

του zerVo (@moviesltd)

Έχει εντέλει γούστο αυτό το νεόφερτο φρούτο της Εμφύλιας Διαμάχης, που ως είθισται να την αποκαλούμε, είναι η πικρότερη, από οποιασδήποτε άλλης λογής ρήξη. Επί της παρούσης υπερηρωικής φαγωμάρας, το γούστο ιχνογραφείται στο δεδομένο γεγονός, πως ούτε οι απώλειες θα είναι ιδιαίτερα τεράστιες, παρότι ο κουρνιαχτός που θα ξεσηκώσει ο πόλεμος θα είναι ανυπολόγιστος, ενώ θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως αργά ή γρήγορα η λογική θα πρυτανεύσει και τα καλά και ηθικά ομοειδή θα σοβαρευτούν μπροστά στον κοινό κίνδυνο και θα επανενώσουν δυνάμεις, θάβοντας μια για πάντα προσωπικούς εγωισμούς και αξιώσεις, που παραδοσιακά κάθε αγαπημένη ομήγυρη ενδέχεται να κρύβει στις τάξεις της. Το ακόμη πιο γουστόζικο είναι που στο φόντο των πάντων, δεσπόζει και η διαρκής duel των αιωνίων αντιπάλων, των εκδοτικών οίκων που πλέον τροφοδοτούν με πανίσχυρα εμπορικά όπλα τα κινηματογραφικά σενάρια και που ο καθείς από την μεριά του, υποστηρίζει πως ο δικό του Civil War είναι ο πιο πειστικός. Μετά το πρώτο ματς, πάντως, που μόλις ολοκληρώθηκε - με αμφίβολο πια για το αν θα υπάρξει δεύτερος - η ερυθρόλευκη στρατιά μπορεί να περηφανεύεται πως με ευκολία έριξε στο καναβάτσο την κατάκοπη σύντροφο της Time Warner, με νοκ άουτ στα αρχικά κιόλας δευτερόλεπτα της συνάντησης. Αναμενόμενο...

Η μυστική αποστολή στην σε διαρκή κοινωνική αναστάτωση πρωτεύουσα της Νιγηρίας, Λάγος, για την καλά οργανωμένη ομάδα των Εκδικητών, θα καταλήξει σε φιάσκο, που θα κοστίσει τις ζωές δεκάδων αθώων και ανυποψίαστων πολιτών. Η αντίδραση του Οργανισμού των Παγκόσμιων Κρατών θα είναι άμεση, με τους εκπροσώπους του να ζητούν την άμεση διάλυση της φράξιας των πανίσχυρων, αλλά και δρώντων κάτω από προσωπικά κίνητρα ματαιοδοξίας, όπως πιστεύουν προστατών των αδυνάμων, αν και εφόσον δεν αποδεχτούν να λειτουργήσουν κάτω από την αυστηρή επιτήρηση των κρατικών οργάνων. Ένα τελεσίγραφο που δεν θα βρει σύσσωμους τους Avengers να το αντιπαρέρχονται σαν μια γροθιά, στοιχείο που θα αποτελέσει το πρώτο βήμα της εσωτερικής τους ρήξης.

Η βομβιστική επίθεση, που θα λάβει χώρα ελάχιστες ημέρες κατοπινά στην Βιέννη κι ενώ μέλη του τιμ διακριτικά επέβλεπαν την σύνοδο κορυφής διπλωματών που έλαβε χώρα το καταστροφικό συμβάν, θα σημάνει την σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι, δημιουργώντας αυτομάτως δύο εντελώς ξεχωριστές φατρίες στις ορδές των μαχητών. Από την μια μεριά εκείνη του ζάπλουτου και ενίοτε παρορμητικά σκεπτόμενου Τόνι Σταρκ / Iron Man, που θα επιρρίψει ευθύνες σε συντρόφους του για ανάρμοστη και πλήρως επικίνδυνη για τους πολίτες συμπεριφορά και από την άλλη αυτή του ικανότατου στην μάχη και συνήθως πιο χαμηλών τόνων Στιβ Ρότζερς / Captain America, που θα υποστηρίξει μέχρις εσχάτων, την (όχι και τόσο πιθανή κατά τα φαινόμενα) αθωότητα των κομπανιέρων του.

Λόγο στον λόγο λοιπόν και κουβέντα στην κουβέντα, οι επιδεικνύοντες αρχηγικές τάσεις, πρώην κολλητοί, αδελφικοί φίλοι, θα εξωθήσουν την κατάσταση στα άκρα, δημιουργώντας ο καθείς από την μεριά του, την υπο-μάδα κρούσης. Σαν κάπως όπως μια φορά κι έναν καιρό παιδιά στις αλάνες σχηματίζαμε τις δικές μας ομαδίτσες, κάνοντας ποδαράκια και διαλέγοντας μια ο ένας μι ο άλλος, κάπως έτσι Σιδερένιος και Λοχαγός θα κάνουν τις λίγο πολύ αναμενόμενες από το γνώριμο κινηματογραφικό τους παρελθόν, επιλογές. Στην Team Iron θα ενταχθούν οι φιλικότερα προσκείμενοι στον Σταρκ, Black Widow, War Machine, ο λιγομίλητος Vision και ο Μαύρος Πάνθηρας, ενώ στο πλευρό του ασπιδοφόρου θα σταθούν η Scarlett Witch, ο Falcon, φυσικά ο αεικίνητος Hawkeye αλλά και ο Winter Soldier, που ουσιαστικά αποτελεί την πέτρα του σκανδάλου. Φαντάζεσαι πως εντός ολίγου θα εξελιχθεί στο πανί ο απόλυτος ορυμαγδός, αγαπητέ φανατικέ φίλε οποιουδήποτε μεταφερόμενου στην μεγάλη οθόνη, κόμικ. Κι θα έχεις το απόλυτο δίκαιο, με την διαφορά πως η Marvel, ξέρει πάρα πολύ κακά πως να το περιτυλίξει, πασπαλίζοντας τον επερχόμενο χαμό με μπόλικες δόσεις χιούμορ που θα εκτονώσουν - κατάτι - τον Εμφύλιο Σπαραγμό, σε αντίθεση με την DC που το παραπήρε σοβαρά το πράμα...

Καταλύτες ετούτης της πιασάρικης ιδέας, δίχως να αναφερθώ σε περαιτέρω λεπτομέρειες, οι δύο πιο διασκεδαστικοί χαρακτήρες που μέχρι ώρας κρύβει στο οπλοστάσιο της η μπράντα, δηλαδή ο Amazing Spider Man και ο υπέρμετρα διασκεδαστικός Ant Man, που επίσης θα πάρουν θέση στο κέντρο του Φαρ Ουέστ αεροδρομίου για να στηρίξουν ο καθείς από την μεριά του, τον αρχηγό του. Παρόντος αυτού του διδύμου, τα πάντα μοιάζουν διαφορετικά, έστω κι αν οι έχθρα, τείνει στο απροχώρητο, πολλές φορές αγγίζοντας και επίπεδα σχετικά ανεξήγητα για την εξέλιξη της.

Αν και στην πραγματικότητα αναφερόμαστε στο τρίτο αυτόνομο επεισόδιο της σειράς που στην μαρκίζα της έχει το όνομα του Captain America, μετά από το εισαγωγικό The First Avenger και το σημαντικά υποδεέστερο του The Winter Soldier, στην πραγματικότητα αυτό εδώ το τσάπτερ μοιάζει με ένα ακόμη συναπάντημα των Εκδικητών, απόντων πάντως βασικών στελεχών τους, που μάλλον θα μπέρδευαν με τις επιλογές τους προς όποια κατεύθυνση, όπως ο Thor ή ο Hulk. Που να δήλωναν κι αυτοί το παρόν δηλαδή, πόσο μπροστά θα την έτρεχαν την περιπέτεια τα αδέλφια Russo, που στο δημιουργικό πρόσωπο τους η μπράντα έχει κτυπήσει φλέβα χρυσού! Ολόσωστη ισορροπία δράσης, αγωνίας και ειδικών εφέ που κόβουν την ανάσα, σχετικό μέτρο στο τράβηγμα του χρόνου ώστε να μην βαραίνει (οκ, οι οπαδοί θα επιζητούσαν δυο τρεις ωρίτσες ακόμη χαλασμό Κυρίου), αξιοπρεπής τήρηση του timeline, που για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, δεν χρειάζεται και πολύς κόπος μετά από τόσα και τόσα ριμπούτ για να το καταστρατηγήσει κανείς. Ενώ αν κοιτάξει κανείς και πίσω από τις γραμμές και τον επί σκηνής πανζουρλισμό, πανεύκολα θα καταφέρει να διακρίνει σπόντες που έχουν να κάνουν με το τωρινό πολιτικό σκηνικό της "Υπερδύναμης", τις προεδρικές εκλογές που οσονούπω φτάνουν, τον μεγιστάνα κατσουλίνο που η μια παράταξη έχει διαλέξει σαν υποψήφιο της, την αντιπαλότητα που δημιουργείται στο εκλογικό σώμα, του οποίου άλλωστε οι εδώθε σούπερ ήρωες είναι δομημένοι σαν καθρέφτης.

Εκεί που η Marvel έχει καταφέρει όμως το κόλπο γκρόσο, είναι στο διάλεγμα των σούπερ αστέρων που καλούνται να αποδώσουν τους ρόλους, κάτι που θα επαναλαμβάνω διαρκώς και σε κάθε ευκαιρία που θα μου δίνει ο γυρισμός των Avengers στο πανί. Ο Downey (που θα ζήσει για λίγα δευτερόλεπτα ένα αναπάντεχο reunion, απέναντι στην ντάμα του, στην προ εικοσαετίας και βάλε γλυκανάλατη ρομαντζαδούρα Only Υou, όταν αμφότεροι δεν είχαν καν τριανταρήσει) είναι ηγεμονικός, αριστοκρατικός, πειθήνιος και αναντικατάστατος ως Σταρκ, τόσο που αν η ζυγαριά του έδινε λίγο χρόνο παραπάνω, μάλλον θα μιλούσαμε για Iron Man 4, παρά για... Από την άλλη ο Evans έχει πιάσει την ευκαιρία από τα μαλλιά κι αντί να βολοδέρνει απλώς σαν ξεχασμένος Πυρσός των F4 έχει εδραιωθεί πια στις συνειδήσεις ως ο πανάξιος Κάπτεν Αμέρικα. Στην άτυπη κόντρα των κυριών, αυτή την φορά η Scarlett ισοσκελίζει την κατάσταση σε σχέση με την Olsen (στον Ultron είχε υποστεί πανωλεθρία) ενώ στον λοιπό superpower συρφετό, άπαντες κάνουν ορθότατα την δουλειά που τους ανατέθηκε ως ρολίστες, μα και βασικότατα συνάμα εργαλεία ανάπτυξης της πλοκής. Μικρή ένσταση η επιλογή του Bruhl ως σχετικά άχρωμου Κακού, σε ένα φιλμ που έτσι κι αλλιώς όμως ο ανήθικος χαρακτήρας θα περνούσε σε δεύτερη μοίρα ενόψει του Εμφυλίου, που για τόσο καιρό πριν η Marvel μας είχε προετοιμάσει. Και που εντέλει έκανε πράξη ακόμη και την παραμικρότερη υπόσχεση που είχε δώσει στους οπαδούς της...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαΐου 2016 από την Feelgood Ent.

Move For Kids of a lesser God...

του zerVo (@moviesltd)

Σε αντίθεση με κάποιες χώρες της Γης, που ορίζουν το βασίλειο της διαφθοράς και αποτελούν πολλάκις πλυντήριο παράνομου χρήματος - δεν αναφέρω ποιες, γιατί είναι προφανές πως μαζί με τα ξερά καίγονται συνάμα και τα χλωρά, που παρέχουν εξαίρετη εργασία - στις πιο προοδευμένες και ενάρετες γωνιές του Πλανήτη οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, παράγουν τέτοιο έργο, που θα ζήλευαν ακόμη και οι Επίσημοι φορείς, οι Governmental, που λένε. Δεν είναι τυχαίο που σε χώρες με έντονα κοινωνικά προβλήματα, όπως η Ινδία, δραστηριοποιούνται περισσότερες από 2 εκατομμύρια N.G.O. στοχεύοντας μέσα από τον εθελοντισμό και την αγνή πρόθεση των μελών τους, στην βελτίωση των συνθηκών και της ποιότητας ζωής, ανθρώπων πάμφτωχων, εξαθλιωμένων, υποβαθμισμένων.

Είναι η πρώτη φορά που η νεοσύστατη, μη κυβερνητική οργάνωση, Move For Kids, αναλαμβάνει ένα τόσο μεγάλο ρίσκο, εκτός των συνόρων της Γαλλίας, όπου και εδρεύει. Κάτω από τις εντολές του αρχηγού της αποστολής, Ζακ Αρνό, τα περίπου μια ντουζίνα μέλη της, θα κληθούν σε διάστημα τριάντα ημερών, να μαζέψουν από την περιφέρεια του αφρικάνικου κράτους, που μαστίζεται από τον Εμφύλιο Πόλεμο, όσο το δυνατόν περισσότερα ορφανά παιδιά, ώστε να τα πάρουν μαζί τους, πίσω στην πατρίδα, χαρίζοντας τους ένα αισιόδοξο μέλλον, σε νέες, ανάδοχες φαμίλιες. Ο στόχος της Κίνησης για τα Παιδιά, κάνει λόγο για περισυλλογή δέκα άμοιρων παιδιών ημερησίως, άρα το όριο αγγίζει τα τριακόσια. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, στο σκονισμένο πλην ασφαλές, σιμά στις δυνάμεις των Κυανόκρανων, καμπ, τα προβλήματα θα είναι τόσο αξεπέραστα, που ο τελικός αριθμός, θα αρχίσει να μειώνεται δραματικά.

Εμπόδια όλων των λογιών, που δεν είναι δυνατόν να υπερκεράσει, όχι απλά η δύναμη του χρήματος, που αν μη τι άλλο υπάρχει ζεστό και μετρητό στην τσέπη του Ζακ, αλλά ούτε καν η κοινή λογική της Σωτηρίας των αθώων εκείνων ψυχών, που ένας κάποιος Θεός τιμώρησε στέλνοντας τις μοίρες τους στο μέσον της εμπόλεμης ζώνης. Καλοπληρωμένα λαμόγια - μεσάζοντες, που δίνουν υποσχέσεις, βάζοντας ταυτόχρονα συνεχείς τρικλοποδιές στο όλο πλάνο, προύχοντες και σεβάσμιοι γέροντες των φτωχικών και σκονισμένων χωριών, που ενώ έχουν τσεπώσει αμοιβή, προσποιούνται πως δεν εντοπίζουν ορφανά στις φυλές τους, πανίσχυρες διεθνείς στρατιωτικές δυνάμεις, που δεν κουνούν καν το μικρό τους δακτυλάκι, για να διευκολύνουν τους volunteers.

Αντιξοότητες όμως που δεν είναι οι σημαντικότερες εξ αυτών που θα συναντήσουν στο διάβα τους οι εκπρόσωποι της ΜΚΟ, μιας και από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο που θα πατήσουν το πόδι τους στην Μαύρη Ήπειρο, είναι ηλίου φαεινότερο πως το πλάνο τους, νομικά, δεν στέκει από όπου κι αν το κοιτάξει κανείς. Τρύπες και μπαλώματα στην νομοθεσία, που αυτομάτως τους καθιστούν παρανόμους και μάλιστα αντιμέτωπους για διεθνή εγκλήματα, σε αντικατάσταση δηλαδή - τι ειρωνεία - της παρασημοφόρησης που θα έπρεπε να τους λάχει, για το ρίσκο να σώσουν παιδιά από την βέβαια καταστροφή. Το θέμα της ταινίας είναι παρμένο από τα πραγματικά περιστατικά, που αναστάτωσαν την διεθνή κοινή γνώμη, το 2007, όταν οι εκπρόσωποι της οργάνωσης Κιβωτός της Ζωής, συνελήφθησαν στο μονίμως μπαρουτιασμένο Τσαντ, με την κατηγορία της...εμπορίας βρεφών, προς τέρψην των ευπόρων άτεκνων οικογενειών που τα ανέμεναν, έχοντας πληρώσει περιουσίες.

Η κάμερα του σκηνοθέτη, στο Les Chevaliers Blancs, σαφώς και παίρνει θέση υπερασπιζόμενη την Οργάνωση, που βεβαίως δεν έκανε σωστά την δουλειά της, μη φροντίζοντας να καλύψει τα νώτα της, έχοντας αμέτρητες εκκρεμότητες με τον Νόμο. Και μάλιστα αφαιρεί πάνω από τις κεφαλές των εθελοντών, που ένας ένας σιγά θα λακίσουν, αντιλαμβανόμενοι την ζημιά που τους καρτερεί, την όποια συννεφιασμένη και μουντή Δαμόκλειο σπάθη, με μια και μόνο σκηνή, εκείνη της - εκ του μακρόθεν και μέσω ασυρμάτου - διανομής των ορφανών στους υποψήφιους γονείς, που μόνο δάκρυα μπορεί να μοιράσει, στην αγαλλίαση που θα νιώσουν άπαντες, πως όλα βαίνουν καλώς. Μολονότι δεν υπάρχει ούτε ένας θεατής στην πλατεία, που να νιώθει το ίδιο ακριβώς αισιόδοξο συναίσθημα και - ακόμη κι αν δεν γνωρίζει την έκβαση του εγχειρήματος - να μην πιστεύει πως από ώρα σε ώρα, θα λάβει χώρα το άσχημο τέλος.

Ο Joachim Lafosse είναι και ο πρώτος μάστορας στο κτίσιμο κινηματογραφικών ιστοριών τέτοιων που βασιζόμενες σε πραγματικές, ανατριχιαστικές, περιπτώσεις, να προκαλούν τον αβάσταχτο πόνο σε όσους τις παρακολουθούν, αν φέρω κατά νου, την πιο πρόσφατη, εξίσου συνταρακτική του δουλειά, στο A Perdre La Raison. Σιγανό τέμπο και εναλλαγές στην χρήση της κάμερας από σταθερή, σε κινούμενη για να βγάλει πιο ντοκιμαντερίστικο παλμό, που με σταθερά βήματα ανεβάζουν τους ρυθμούς, ίσαμε το φινάλε, που η αφήγηση παίρνει ολοκληρωτικά σχήμα θρίλερ, είναι από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της δουλειά του Γάλλου.

Ακόμη θετικότερο δεδομένο εδώ, η διανομή, που μοιράζεται ακόμη και σε δευτερεύοντες, ρόλους, σε πρόσωπα ιδιαίτερα γνώριμα για όσους ασχολούνται με το Φραντσέζικο σινεμά. Αρχής γενομένης από τον πάντοτε εξαιρετικό, εκφραστικό και υπέρ το δέον αληθινό Vincent Lindon, που για ακόμη μια φορά προσφέρει ερμηνεία παγκοσμίου βεληνεκούς, υποδυόμενος τον αγέρωχο (?) τσιφ της ομάδος, που θα κάνει οτιδήποτε περνά από το χέρι του, ώστε να σώσει ακόμη και ένα παιδάκι από την τραγωδία. Παρότι το καστ περιέχει ονόματα βεληνεκούς των Reda Kateb, Louise Bourgoin, Valerie Donzelli, οι περιφερειακοί χαρακτήρες, δεν είναι εξίσου άριστα ζωγραφισμένοι, εκπροσωπώντας ο καθείς κι ένα κομμάτι της σαθρών κρίκων αλυσίδας: Τους γιατρούς, τους νοσοκόμους, τους διαμεσολαβητές, τους ρεπόρτερ, τους στρατιωτικούς. Όπως βλέπεις, οι Κυβερνητικοί, λάμπουν δια της απουσίας τους. Από την άλλη μεριά όμως, αν και εφόσον δήλωναν παρόντες, μάλλον δεν θα είχαμε φτάσει σε ετούτο το σημείο, να αναλαμβάνουν να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά, απλοί πολίτες, παρακινούμενοι, ουμανιστικά, από το καθημερινό δράμα που βιώνουν εκατομμύρια δύσμοιρα παιδάκια στον Τρίτο Κόσμο...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαΐου 2016 από την One From The Heart

Ο "Λόρενς της Αραβίας" από την πλευρά των Αράβων!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Λύκε, λύκε είσαι εδώ;

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθέτησε ο Naji Abu Nowar. Ιορδανικής καταγωγής, γεννήθηκε το 1981 στην Οξφόρδη, αλλά αφού ολοκλήρωσε τις κινηματογραφικές του σπουδές στη Μεγάλη Βρετανία, από το 2004 ζει πλέον μόνιμα στο Αμμάν της Ιορδανίας. Για να μπορέσει να γυρίσει την ταινία του αυτή ο ίδιος παρέα με τον σεναριογράφο Bassel Ghandour έζησαν έναν χρόνο στην έρημο μαζί με Βεδουίνους προκειμένου να γίνουν κοινωνοί των συνηθειών τους αλλά και για να γνωρίσουν από πρώτο χέρι τα ήθη και έθιμά τους αλλά και τον τρόπο ζωής τους. Τα δύο παιδιά που υποδύονται τα αδέλφια στην ταινία είναι ερασιτέχνες ηθοποιοί και τους επέλεξε ο σκηνοθέτης μετά από έρευνα στη φυλή των Βεδουίνων με την οποία και ζούσε για έναν χρόνο. Ο ίδιος τους «δίδαξε» τα βασικά στοιχεία της υποκριτικής προκειμένου να βγει το αποτέλεσμα που βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη.

Η ταινία ξεκίνησε την καριέρα της στις 4 Σεπτεμβρίου 2014, οπότε και προβλήθηκε στο παράλληλο με το διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας «Ορίζοντες», όπου και τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας! Αφού προβλήθηκε σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο κι έκανε εμπορική επιτυχία σε αραβικές χώρες, αποτέλεσε την επίσημη πρόταση της Ιορδανίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ του 2015 και κατάφερε να μπει στην τελική πεντάδα, κάτι που συνέβη για πρώτη φορά σε ότι αφορά ταινία από την Ιορδανία! Τελικά, έχασε από το Γιο του Σαούλ...

Η υπόθεση: 1916. Ενώ ο πόλεμος συνταράσσει την κάποτε κραταιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, που χάνει σιγά – σιγά τα εδάφη της, ο Χουσεϊν ανατρέφει τον πιτσιρικά αδελφό του, Τεέμπ, σε μια παραδοσιακή κοινότητα Βεδουίνων, η οποία είναι απομονωμένη μέσα στην αχανή έρημο, που γνωρίζει να μην συγχωρεί. Ο ήσυχος βίος των αδελφών θα διαταραχθεί όταν ένας αξιωματικός του Βρετανικού Στρατού μαζί με τον Άραβα οδηγό του θα ζητήσει από τον Χουσεϊν να τους βοηθήσει να βρουν μία πηγή η οποία βρίσκεται στην παλιά οδό των προσκυνητών, στο δρόμο για τη Μέκκα.

Ακολουθώντας τις επιταγές των άγραφων νόμων των Βεδουίνων, αλλά προκειμένου να τιμήσει και τη μνήμη του πρόσφατα θανόντος πατέρα του, ο Χουσεϊν δέχεται να τους οδηγήσει στο μακρύ και επικίνδυνο αυτό ταξίδι. Ζητά από τον Τεέμπ να μείνει πίσω, ο μικρός όμως κρυφά ακολουθεί τον αδελφό του. Κάποια στιγμή το γκρουπ των τεσσάρων αυτών διαφορετικών ανθρώπων θα βρεθεί παγιδευμένο σε επικίνδυνο έδαφος γεμάτο από Οθωμανούς μισθοφόρους, Άραβες επαναστάτες και εξόριστους Βεδουίνους πλιατσικολόγους. Θα καταφέρει να επιβιώσει ο Τεέμπ; Και με τι κόστος;

Η άποψή μας: Theeb, εκτός από λύκος μπορεί να εκληφθεί ως η διαδικασία ενηλικίωσης. Ο πιτσιρικάς Theeb είναι ένα λυκάκι που μεγαλώνει απότομα. Στην αποκλεισμένη ζωή του γνωρίζει μόνο την έρημο, τις καμήλες, τις πηγές νερού, τον κώδικα τιμής της φυλής του. Ξέρει το σήμα της φυλής του (ένα τρίγωνο), εμπιστεύεται μόνον τον αδελφό του, μαθαίνει να πυροβολεί, μαθαίνει να επιβιώνει. Έχει γόνιμη φαντασία κι ακόμα πιο υγιή περιέργεια. Όταν ακούει αγγλικά προσπαθεί να καταλάβει τι λέει ο εντελώς διαφορετικός από εκείνον συνομιλητής του. Θέλει ντε και καλά να δει τι κρύβει το περίεργο ξύλινο κουτί που κουβαλάει ο Άγγλος – κι ας του το έχουν απαγορεύσει ρητά. Η ενηλικίωσή του δεν θα είναι μια φυσιολογική, χρονοβόρα διαδικασία. Θα τη βιώσει βίαια, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Θα μάθει να λέει ψέματα. Θα μάθει να προσανατολίζεται από τα άστρα από κάποιον που είναι εχθρός του. Θα θάψει αγαπημένα πρόσωπα, θα βγάλει σφαίρα από το σώμα κάποιου, θα δει για πρώτη φορά «σιδερένιο γάιδαρο», ήτοι, τρένο και σιδηροδρομικές γραμμές. Θα αντιληφθεί πως η τόσο απαραίτητη πρόοδος (δεν γίνεται να πηγαίνουμε προς τα πίσω – μόνο προς τα εμπρός μπορούμε να πηγαίνουμε) μπορεί να μειώνει πχ το χρόνο για να διανυθεί μια συγκεκριμένη απόσταση, οδηγεί όμως σε εξαφάνιση τους οδηγούς καμηλών που από γενιά σε γενιά είχαν ως δουλειά τους να μεταφέρουν ασφαλώς προσκυνητές στους άγιους τόπους. Η πρόοδος λοιπόν είναι μια διαδικασία και επίπονη και με θύματα. Και βεβαίως, ως λύκος που είναι, ο Theeb δεν συγχωρεί. Και τιμωρεί όταν πρέπει – όταν αντιλαμβάνεται πως όλα είναι θέμα συναλλαγής και χρημάτων.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας αυτήν τη διαδικασία ενηλικίωσης παρακολουθεί. Και βεβαίως στηλιτεύει και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, με την εκμετάλλευση, το μολυσματικό χρήμα και το αιώνιο δίπολο «παράδοση vs πρόοδος» αλλά και το επίσης αιώνιο συγκρουσιακό πεδίο ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή. Τη δύναμη της οικογένειας, την πολιτική και τα παιχνίδια της, την ανάγκη συμβίωσης για να επιτευχθεί η επιβίωση. Κι όλα αυτά με τρόπο λιτό μεν, εντυπωσιακό δε. Τον βοηθούν τα αγέροχα τοπία (στην ίδια περιοχή γυρίστηκε και η ταινία The Martian) και οι νατουραλιστικές ερμηνείες των ηθοποιών του. Δεν ξεπέφτει στο φολκλόρ και ξέρει να ισορροπεί χωρίς να δαιμονοποιεί αλλά παίρνει σαφή και ξεκάθαρη θέση. Όμορφη ταινία, για την οποία σίγουρα ο Sergio Leone θα είχε να πει τα καλύτερα, μιας που ο σκηνοθέτης της, ένα αραβικό γουέστερν στα πρότυπα του τεράστιου Ιταλού μετρ ήθελε να φτιάξει όταν ξεκίνησε τα γυρίσματα.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαΐου 2016 από την Neo Films

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Μοναξιά μου όλα / μοναξιά μου τίποτα...

Σε κάποια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας, ο άστεγος Ανδρέας βοηθάει την Ελένη να βρει την ετυμολογία του SMAC στο διαδίκτυο. Εκείνος προφανώς γράφει «Smack» και της αραδιάζει όλα όσα αυτό μπορεί να σημαίνει: από αργκό για την ηρωίνη μέχρι σφαλιάρα, χτύπημα στον κώλο, χυδαιολογία κι άλλα πολλά! Στην περίπτωση της ταινίας μας, βεβαίως, το SMAC είναι τα αρχικά από τις λέξεις Second Mitochondrial Activator of Caspases. Πρόκειται για μια πρωτεΐνη (γνωστή και ως «Diablo homolog» ή απλώς DIABLO) η οποία έχει άμεση σχέση με τον κυτταρικό θάνατο. Και εμμέσως, παίζει σαφέστατο ρόλο στην εξέλιξη ενός καρκίνου.

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Ηλία Δημητρίου μετά το «Fish'n'chips» (2011). Προβλήθηκε στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, εμείς όμως είχαμε την τύχη να τη δούμε πολύ αργότερα, στο 14o διεθνές φεστιβάλ «Κινηματογραφικές Μέρες - Κύπρος 2016». Μάλιστα, την είδαμε παρουσία του Ελληνοκύπριου σκηνοθέτη, ο οποίος μας εξομολογήθηκε μετά το πέρας της προβολής πως η ταινία βασίζεται εν πολλοίς σε δικά του προσωπικά βιώματα. Στην αίθουσα «Ριάλτο» της Λεμεσού κατά τη διάρκεια της προβολής βρισκόταν πολλοί συμμαθητές του αλλά και η μητέρα του σκηνοθέτη, που όπως και η πρωταγωνίστρια της ταινίας, παλεύει με τον καρκίνο – και φορούσε και σκουφάκι! Πολύ συγκινητική ταινία, πολύ συγκινητική προβολή, εύγε!

Να πούμε πως η ταινία τιμήθηκε με το βραβείο κοινού τόσο στις «Κινηματογραφικές Μέρες - Κύπρος 2016» όσο και στο Outview film festival 2016. Επίσης, είχε υποψηφιότητες καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου και α' γυναικείου ρόλου στα βραβεία «Ίριδα» της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, κερδίζοντας τελικά το βραβείο α' γυναικείου ρόλου – πανάξια – για την σπουδαία ερμηνεία της Βαγγελιώς Ανδρεαδάκη. Μάλιστα, μικρό ρόλο στην ταινία κρατάει τόσο ο γιος του σκηνοθέτη (στη σκηνή με το σπρώξιμο του αυτοκινήτου) όσο και ο γιος της Ανδρεαδάκη με τον Περικλή Χούρσογλου (υποδύεται τον πιτσιρικά γιο του Κοκιασμένου).

Η υπόθεση: Η Ελένη είναι μια μεσήλικη προϊσταμένη σε τράπεζα στην Αθήνα της κρίσης. Μόλις έχει χωρίσει και συνάμα μαθαίνει πως ο καρκίνος που νόμιζε πως είχε αντιμετωπίσει με επιτυχία και είχε θεραπευτεί από αυτόν, επιστρέφει δριμύτερος, με την πρόγνωση να μην είναι ιδιαίτερα καλή. Καθώς η γυναίκα καλείται να αντιμετωπίσει την αρρώστια, στην καθημερινότητά της τρυπώνει ο Ανδρέας, ο άστεγος που κοιμάται στο πλατύσκαλο της πολυκατοικίας της. Η Ελένη είναι επιφυλακτική απέναντί του αρχικά, όμως η αρρώστια και η μοναξιά της την κάνουν να επανεξετάσει τη σχέση της με τον κόσμο και με τον εαυτό της.

Σιγά σιγά οι δύο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι ανοίγονται ο ένας στον άλλο αποκαλύπτοντας μυστικά από το παρελθόν τους, τραύματα που δεν λένε να επουλωθούν, ενώ προστίθενται και καινούργια. Παράλληλα, η Ελένη προσπαθώντας να κρατηθεί από κάπου, έρχεται σε επαφή με μία ομάδα Αφρικανών μεταναστών που ζουν στο υπόγειο της πολυκατοικίας, οι οποίοι την ενθαρρύνουν να εγκαταλείψει τις χημειοθεραπείες και να ακολουθήσει μια εναλλακτική θεραπεία που σχετίζεται με τις ευεργετικές ιδιότητες της SMAC.

Η άποψή μας: Πόσο εξαιρετική μπορεί να είναι μια κινηματογραφική ταινία όταν βασίζεται σε απλά αλλά στέρεα υλικά, έτσι; Ο Ηλίας Δημητρίου πιάνει πολύ μεγάλη επίδοση. Βασίζεται σε ένα στιβαρό σενάριο, σε μια λειτουργικότατη σκηνοθεσία χωρίς φιοριτούρες και δηθενιές και σε δύο καταπληκτικές ερμηνείες! Ο Γιάννης Κοκιασμένος, παρότι ερασιτέχνης ηθοποιός, πιάνει την ουσία του ρόλου του Ανδρέα και είναι απίστευτος. Εκείνη όμως για την οποία δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουμε την ερμηνεία της είναι η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη! Ουάου! Είναι η Ελένη, είναι τέλεια, είναι άψογη σε όλες τις μεγάλες δραματικές σκηνές και σε όλες τις μικρές σκηνές, εκεί που τα πάντα κρίνονται στη λεπτομέρεια! Μια αδιόρατη κίνηση του χεριού, ένα ντροπαλό χαμόγελο, ένα σπάσιμο στη φωνή, ένα βλέμμα που λέει τόσο πολλά, όσα χίλιες λέξεις! Και κάθε σκηνή που μοιράζεται με τον Κοκιασμένο σε κρατάει με κομμένη την ανάσα! Μπραβο και πάλι μπράβο.

Ο Δημητρίου εισδύει στα έγκατα της ψυχής αυτής της γυναίκας για να αποκαλύψει πως όχι, δεν είναι ο θάνατος που τόσο πολύ φοβάται, μα η μοναξιά. Το σενάριό του επικεντρώνεται στην Ελένη και στη σχέση της με τον Ανδρέα. Αλλά διακριτικά, έτσι όπως πρέπει, η ταινία κάνει και το κοινωνικό της σχόλιο. Ο Ανδρέας βρέθηκε άστεγος ενώ ήταν εργολάβος οικοδομών που λόγω κρίσης έχασε πέρα από την περιουσία του και την οικογένειά του! Όταν το αμάξι της Ελένης δεν παίρνει μπρος εκτός από τον Ανδρέα αυτοί που βοηθάνε είναι μετανάστες. Ο ορθολογισμός της Ελένης ψάχνει αποκούμπι στον πνευματισμό των Αφρικανών – και ο ρόλος του Αφρικάνου φοιτητή ιατρικής είναι κομβικής σημασίας. Δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει το SMAC, αν όντως ενεργοποιώντας το - με όποιον τρόπο - μπορείς ουσιαστικά να θεραπεύσεις τον καρκίνο, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον το ότι έμαθα γι' αυτό μέσω της ταινίας. Και ο σκηνοθέτης είναι πολύ προσεκτικός στο χειρισμό του: δεν θέλει να δημιουργήσει ελπίδες στους καρκινοπαθείς ανά τον κόσμο – απλά δείχνει πως ίσως να υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από τις αναγνωρισμένες από τη δυτική ιατρική κλασικές χημειοθεραπείες. Το επίσης καταπληκτικό είναι πως δεν ξέρεις που θα καταλήξει η ταινία. Δεν είναι κλισεδιάρικη, δεν βαδίζει στην πεπατημένη, κρατάει το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τέλος γιατί δεν ξέρεις πως θα αντιδράσουν οι πρωταγωνιστές της ταινίας. Παράλληλα, τα αλλεπάλληλα στοιχεία που δεν γνωρίζουμε από την αρχή ως θεατές μας αποκαλύπτονται αργά αλλά σταθερά, έτσι όπως πρέπει.

Αν ντε και καλά θελήσουμε να βρούμε κάποιο ψεγάδι στην ταινία, θα το εντοπίσουμε στο φινάλε – αυτό με την τριπλή θριαμβευτική λούπα στην εμφάνιση της Ελένης στον εργασιακό της χώρο – μιας γυναίκας αποφασισμένης να νικήσει. Πάρα πολύ καλή ταινία την οποία συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Και να φανταστεί κανείς πως ο Δημητρίου αρχικά ήθελε να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για έναν άστεγο, που τελικά δεν έβαλε μέσα στο σπίτι του, μετά έπεσε το «μαύρο» στην ΕΡΤ επί Σαμαρά, μετά είχε προβλήματα με την υγεία του, τα οποία υπερνίκησε και μετά προέκυψε αυτή η ταινία. Και πάλι συγχαρητήρια!

Άνθρωποι μονάχοι – συνηθισμένοι άνθρωποι

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Ο πόλεμος μέσα μας

To 1987 οι Smiths έβγαλαν έναν διπλό δίσκο best of. Ο τίτλος του; Louder than Bombs. 28 χρόνια μετά, ο Νορβηγός σκηνοθέτης Joachim Trier (καμία σχέση με τον Δανό Lars von...) γυρίζει την πρώτη του αγγλόφωνη (και τρίτη συνολικά) ταινία του. Τίτλος της: «Louder than Bombs». Μια ταινία που έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του περασμένου φεστιβάλ των Καννών. Είναι η πιο φιλόδοξη ταινία του σκηνοθέτη. Και η αλήθεια είναι ότι βγαίνει ασπροπρόσωπος. Και με το παραπάνω.

Ο γεννημένος το 1974 Νορβηγός (αν και γενέθλια πόλη του είναι η Κοπεγχάγη) έχει δείξει το ταλέντο του και στις δύο προηγούμενες ταινίες που γύρισε στη γλώσσα του. Τόσο το «Reprise» (2006) όσο κυρίως το «Όσλο, 31 Αυγούστου» (Oslo, 31. august) που γύρισε το 2011 ξεχείλιζαν από το ταλέντο του Σκανδιναβού δημιουργού. Πάντα σε συνεργασία με τον Eskil Vogt στο σενάριο φτιάχνει ταινίες που απαιτούν από το θεατή τους να έχουν τον εγκέφαλό τους σε πλήρη λειτουργία κι όχι απλά σε κατάσταση αναμονής, όπως οι διάφορες ηλεκτρονικές συσκευές. Ψάξτε λίγο τη δεύτερη ταινία του όσοι δεν την έχετε δει – βασίζεται χαλαρά στο ίδιο βιβλίο του Pierre Drieu La Rochelle από το οποίο προέκυψε η μυθική «Φλόγα που τρεμοσβήνει» (Le feu follet, 1963) του Louis Malle! Και αντέστε να δείτε τούτο το φιλμ, που πρωτοείδαμε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του περασμένου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η υπόθεση: Μια έκθεση προς τιμήν της φωτογράφου πολεμικού ρεπορτάζ, Ιζαμπέλ Ριντ, που έχει προγραμματιστεί τρία χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό της, φέρνει τον μεγαλύτερο γιο της, Τζόνα, πίσω στην οικογενειακή εστία, αναγκάζοντάς τον να περάσει χρόνο με τον πατέρα του, Τζιν, και τον ακοινώνητο έφηβο αδελφό του, Κόνραντ – κάτι που δεν έχει κάνει εδώ και καιρό. Με τους τρεις τους να βρίσκονται ξανά κάτω από την ίδια στέγη, ο Τζιν προσπαθεί απεγνωσμένα να επανασυνδεθεί με τους δυο γιους του, την ίδια ώρα που εκείνοι παλεύουν να συμφιλιωθούν με τα συναισθήματά τους για τη γυναίκα που θυμούνται με τόσο διαφορετικό τρόπο.

Η άποψή μας: Η απώλεια είναι το κυρίαρχο μοτίβο σε αυτήν την πολύπλευρη, εντυπωσιακή, σπουδαία ταινία. Ένα μελόδραμα στην ουσία, που όμως δεν ξεπέφτει στις παγίδες του είδους. Πέρα από την εκπληκτική δουλειά που έχει να επιδείξει σε επίπεδο εικόνας και ήχου έχει δυο, τρία πράγματα να πει και για την αφήγηση, τα κατά συνθήκη ψεύδη, τον έρωτα, την απιστία και τα άλλα σχετικά δαιμόνια. Με πολλαπλές αναφορές δεν εγκλωβίζεται στο να επιδεικνύει την πολυπλοκότητά της αλλά γίνεται προσβάσιμη ποικιλοτρόπως χωρίς να ξεπουλιέται. Το τρομερό είναι πως κάθε στιγμή, σε κάθε πλάνο υποβόσκει μια ένταση και ως θεατής, μαθημένος αλλιώς από το Χόλιγουντ σκέφτεσαι «τώρα θα γίνει η έκρηξη – τώρα θα σκάσει το πράγμα δυνατότερα από τις βόμβες».

Η έκρηξη όμως είναι εσωτερική. Γίνεται προς τα μέσα. Και με το πέρας της ταινίας ξέρεις 99% ότι οι πρωταγωνιστές της θα συνεχίσουν να υποφέρουν και να προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους έτσι όπως μπορούν, αγκομαχώντας, παλεύοντας με τις αντιθέσεις τους τόσο τις εσωτερικές όσο κι εκείνες που έχουν με τους άλλους, αλλά τουλάχιστον θα έχουν γνωριστεί κάπως καλύτερα μεταξύ τους. Έχοντας την ψώρα να συγκρίνουμε τις ταινίες με άλλες του παρελθόντος να πω πως μου θύμισε δύο αριστουργήματα: την «Παγοθύελλα» του Ang Lee αλλά και το Cafe de Flore του Jean-Marc Vallée. Ο Trier ελέγχει απόλυτα τα αισθητικά του μέσα. Μπορεί να προσφέρει σκηνές εντυπωσιακές (όπως το slo-mo του δυστυχήματος, όπου η Isabelle Huppert στριφογυρίζει μαζί με το αμάξι της γύρω από τον εαυτό του μετά τη σύγκρουση με το φορτηγό, δεχόμενη τα γυαλιά από το παρμπρίζ στο πρόσωπο). Ή να ντύνει υπέροχα με εικόνες το κείμενο του μικρού αδελφού που «ανακαλύπτει» και διαβάζει ο μεγάλος αδελφός. Και το τραγούδι «Glass / Green» του Solomon Grey είναι καταπληκτικό, όπως κι όλη η μουσική επένδυση από τον Ola Flottum! Ακόμα και το gif της εμφάνισης του Gabriel Byrne σε ταινία στα νιάτα του ως γιατρός (συγκεκριμένα, πρόκειται για πλάνο από την ταινία «Hello Again» του 1987, όπου έπαιζε δίπλα στην Shelley Long) είναι κάτι παραπάνω από τρολ και αυτοαναφορικότητα.

Κάθε δευτερόλεπτο της ταινίας είναι αισθητικά άψογο, απρόβλεπτο, σε ιντριγκάρει. Μια σκηνή με μαζορέτες να πηδάνε στον αέρα μπορεί να βγάζει καντάρια πραγματικής ποίησης! Το μόνο ενδεχομένως πρόβλημα της ταινίας είναι πως προσπαθεί να πει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Ε, λοιπόν, στη μεγάλη της πλειοψηφία η ταινία τα καταφέρνει. Και ναι, δεν κωλώνει να μιλήσει για πολιτική και για ηθική: ναι, η θέση της κάμερας είναι μια ηθική στάση, ναι, το τι θα δείξεις από μια φωτογραφία είναι μια πολιτική στάση! Σπουδαίες ερμηνείες ολούθε, με τον πιτσιρίκο Devin Druid να κερδίζει τις εντυπώσεις ως ο μικρός weird (ή μήπως όχι και τόσο;) γιος της οικογένειας. Αλλά τι λέω: και μόνο το πλάνο της Huppert που βλέπει κατάματα τον φακό και μας κοιτάζει όλους εμάς, τους θεατές, αρκούσε για να λατρέψουμε τούτη την ταινία. Δεν χάνεται λέμε!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαΐου 2016 από την Seven / Spentzos

"Η τύχη είναι το άλλο όνομα της μοίρας"

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

"Ως που μπορούν να φτάσουν τα ψηλά βουνά;"

Τούτη την ταινία την είδαμε στο πλαίσιο του 54ου φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Νοέμβριο του 2013. Δυόμιση χρόνια μετά βρίσκει το δρόμο και για εμπορική προβολή στις κινηματογραφικές αίθουσες. Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Πούλος. Έμπνευση για την ταινία Ο Προφήτης στάθηκε το βιβλίο του Δ. Δημόπουλου «Στο Άδυτο των Ελληνικών Μαντείων» το οποίο ασχολείται με το – υποτιμημένο – φαινόμενο των ελληνικών μαντείων.

Λέει ο σκηνοθέτης Δημήτρης Πούλος για την ταινία του: "Τα προβλήματα παραγωγής στην Ελλάδα είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Η συγκεκριμένη ταινία έγινε με την συνδρομή πολλών ιδιωτών καθώς και… ευρηματικών μεθόδων παραγωγής, με αμέριστη την συμπαράσταση των κατοίκων Διδύμων και Ιρίων Αργολίδας και παρα την πλήρη απαξίωση των τοπικών φορέων. Ο ''Προφήτης'' είναι ένα μυστήριο μέσα σ’ένα άλλο μυστήριο, μέσα σε μια ταινία περιπέτειας. Οτιδήποτε κι αν λέγαμε για την πλοκή θα κατέστρεφε την απόλαυση της θέασης σε μια ταινία που θέτει δύσκολες ερωτήσεις και ελάχιστες απαντήσεις. Για τον κάθε θεατή ξεχωριστά θα είναι ένα προσωπικό ταξίδι. Κάνω σινεμά στην Ελλάδα σημαίνει δημιουργώ, αγωνιώ, στοχάζομαι και πάνω απ’ όλα χρησιμοποιώ αυτο το υπέροχο τοπίο μας και μυθολογικό μας υπόβαθρο για να θέσω ένα μοντέρνο πλαίσιο και να ταξιδέψω τον θεατή. Πιστέψτε με, χωρίς την ενεργή συμμετοχή του θεατή δεν υπάρχει διάδραση και άρα, δεν υπάρχει σινεμά".

Η υπόθεση: Κατά τη διάρκεια του πιο αιματηρού πόλεμου στην ιστορία της ανθρωπότητας, ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους, ένας στρατιώτης καταφτάνει λαβωμένος σ’ ένα εγκαταλειμμένο (φαινομενικά) μοναστήρι αναζητώντας τον πατέρα του. Στο χώρο βρίσκονται ο Παύλος, ο Γέρος και ο Μεσσίας. Θα περιποιηθούν τον πολεμιστή κι ας τον βλέπουν κάποιοι από αυτούς ως απειλή...

Η άποψή μας: Το 2013 ήταν μια χρονιά με αρκετές ελληνικές ταινίες είδους – όπως τέτοια είναι και η συγκεκριμένη – η οποία κάνει φιλότιμες προσπάθειες να πει ενδιαφέροντα πράγματα. Πάντοτε, όμως, ισχύει πως σημασία δεν έχει μόνο το τι λες αλλά και πως το λες. Και ο Δημήτρης Πούλος στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας του έχει... θέμα. Καθώς δεν διευθύνει κατά πως πρέπει τους ηθοποιούς (μονάχα ο Χρανιώτης στον κεντρικό ρόλο είναι καλός) οι περισσότεροι από αυτούς καταφεύγουν σε υπερβολές και θεατρινισμούς. Αποτέλεσμα: ο θεατής να ακούει όσα λέγονται επί της μεγάλης οθόνης κι αυτά να ηχούν στομφώδη, δήθεν, αποκρουστικά. Σαν να ταιριάζουν περισσότερο σε ένα βιβλίο παρά σε μια ταινία. Οι χρόνοι είναι αργοί (ιδίως στην αρχή... μέχρι να πάρει μπρος η ταινία θαρρείς και δεν περνάει ο χρόνος), οι κουβέντες «κατασκευασμένες», η δράση υποτυπώδης. Και είπαμε, οι περισσότερες ερμηνείες είναι απαράδεκτες.

Το υποβλητικό τοπίο και το άχρονον και άτοπον στην τοποθέτηση της δράσης λειτουργούν θετικά, αλλά δεν μπορούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του θεατή. Όμως, στα τελευταία οχτώ λεπτά το όλον αποκτά ενδιαφέρον. Θαρρείς πως η αφήγηση off του πατέρα του ήρωα, με τη συνοδεία εξαιρετικής μουσικής υπόκρουσης (την έχει συνθέσει ο Κωνσταντίνος Κατωμέρης) βάζει φωτιά στην οθόνη! Και πραγματικά, όποιος θεατής έχει αντέξει ως εδώ απολαμβάνει ένα υπέροχο φινάλε. Σαφής η χριστιανική αλληγορία, σαφέστερη η παραπομπή στην πάλη των τάξεων, σαφέστατη η ύπαρξη ταλέντου από μέρους του δημιουργού της ταινίας. Περιμένουμε την επόμενη φορά, στην επόμενη ταινία του, να πιάσει υψηλότερες επιδόσεις.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 5 Μαΐου 2016 από την New Star

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Huntsman: Winter's War	UIP	1	125	18.964	18.964
2	The Jungle Book	Feelgood Ent.	2	146	15.425	48.987
3	Dirty Grandpa	Feelgood Ent.	3	22	5.536	27.715
4	My Big Fat Greek Wedding 2	UIP	4	28	4.816	83.264
5	Robinson Crusoe	Odeon	2	56	4.406	11.574
6	Mother's Day	Tanweer	1	46	3.849	3.849
7	Ratchet & Clank	Tanweer	1	47	2.512	2.512
8	Risen	Feelgood Ent.	1	41	2.487	2.487
9	Batman v Superman	Tanweer	6	12	2.072	275.265
10	Zootopia	Feelgood Ent.	9	22	1.545	133.247

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Η σιωπή των αγνών

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

"Δεν έχω στόμα και πρέπει να ουρλιάξω"

Έχω διαβάσει τη συλλογή διηγημάτων του Χάρλαν Έλισον από την οποία δανείστηκα τον υπότιτλο τούτου του κειμένου. Ακόμα καλύτερα: έχω δει το κλάσικο επεισόδιο της θρυλικής «Ζώνης του Λυκόφωτος» (της ασπρόμαυρης) στην οποία, για να κερδίσει κάποιος πολυλογάς ένα στοίχημα στο οποίο δεν έπρεπε να μιλήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, απλώς έκοψε τις φωνητικές του χορδές! Δεν είναι ακριβώς η περίπτωσή μας τούτη η ταινία – θα έλεγα ότι οι συγκεκριμένες αναφορές εδώ λειτουργούν αντιστρόφως. Η ηρωίδα προτιμά (;) να μην μιλήσει γιατί δεν βρίσκει τη φωνή να αντιδράσει σε όλα εκείνα που δεν της αρέσουν. Σε όλα εκείνα που την καταπιέζουν. Σε όλα εκείνα που την περιορίζουν.

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί ο Γιώργος Γκικαπέππας. Το 2011 είχε κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την ταινία Η πόλη των παιδιών για την οποία τιμήθηκε τόσο με το το βραβείο της FIPRESCI για τις ελληνικές ταινίες όσο και με το βραβείο της ΠΕΚΚ! Τούτη η ταινία του έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και τιμήθηκε και πάλι από τη FIPRESCI (μαζί με τον «Καύσωνα») ως οι καλύτερες ελληνικές ταινίες του προγράμματος. Οι δύο αυτές ταινίες διανέμονται με τρόπο πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα: δύο δευτερότριτα σε μία κινηματογραφική αίθουσα στην Αθήνα – και συγκεκριμένα στο «Δαναό», με συζητήσεις με τους συντελεστές και με συναδέλφους κριτικούς κινηματογράφου. Καλή φάση, αλλά πιστεύουμε πως και οι δύο ταινίες άξιζαν ευρύτερης διανομής...

Η υπόθεση: Η Διδώ είναι μια νεαρή και όμορφη κοπέλα. Είναι σοπράνο, έχει ως ίνδαλμά της τη Μαρία Κάλλας αλλά στις κρίσιμες εξετάσεις που θα της δώσουν την απαραίτητη πιστοποίηση (ή την είσοδό της σε σπουδαία σχολή, τι να σας πω) χάνει τη φωνή της. Ο γιατρός που την εξετάζει της λέει πως δεν έχει πρόβλημα ιατρικής φύσης, σωματικό: όλα είναι ψυχολογικά. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο μυαλό της. Η Διδώ επιστρέφει στο παλιό σπίτι της μητέρας της. Φαίνεται να προσπαθεί να ξαναμιλήσει. Εκει, την επισκέπτονται διαδοχικά: ο εραστής της, η αδελφή της, ο πατέρας της και η μητέρα της. Όλοι με τον ίδιο σκοπό: να πείσουν τη Διδώ ότι πρέπει να μιλήσει. Θα τα καταφέρουν;

Η άποψή μας: Την υπόθεση που διαβάσατε παραπάνω την ετοιμάσαμε από μόνοι μας από τη στιγμή που είδαμε την ταινία και μετά, προσπαθώντας να κάνουμε μια σύνοψη – περίληψη των επί της μεγάλης οθόνης δρώμενων. Στο site του φεστιβάλ, προφανώς με την έγκριση του σκηνοθέτη, στη θέση της υπόθεσης υπήρχε αυτό το κείμενο: «Ανάμεσα στα ομιλώντα ζώα μιας σύγχρονης αγέλης, ο κανόνας που κυριαρχεί είναι το θέατρο της συνομιλίας. Όταν ένα νεαρό ζώο χάνει τη φωνή του και κρύβεται στη φωλιά του, η ομιλούσα αγέλη δεν μπορεί να αποδεχτεί την ανικανότητά του και ακολουθεί τον βασικό κανόνα μονολογώντας μπροστά του. Καθώς όμως το νεαρό ζώο εξακολουθεί να μην τους μιλά, η αγέλη στέκει διχασμένη κι αναποφάσιστη εάν είναι πραγματικά άρρωστο ή αν τους λέει ψέματα. Κι ενώ το σιωπηλό ζώο προσπαθεί απομονωμένο να ξαναβρεί τη φωνή του, τα ομιλώντα ζώα το περικυκλώνουν ακόμα πιο πολύ και το πιο δύσπιστο απ’ όλα επιτίθεται».

Ακριβώς αυτό συμβαίνει στην ταινία λοιπόν! Αυτό που διαβάσετε στην επίσημη υπόθεση. Οπότε, δεν υπάρχει χώρος για παρερμηνείες. Κι απλά στη θέση των ζώων εσείς βάλτε τη λέξη «οικογένεια» με την ευρύτερη έννοιά της, έτσι ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει και τον εν δυνάμει σύζυγο, ήτοι, τον εραστή. Η Διδώ είναι το νεαρό ζώο που δεν μιλάει ξαφνικά. Έχει χάσει τη φωνή της ή υποκρίνεται; Λέει αλήθεια ή ψέματα; Μα αν υποκρίνεται γιατί κάνει τόσο απεγνωσμένες προσπάθειες να μιλήσει όταν είναι μόνη της, όταν δεν τη βλέπει κανείς; Μήπως λέει ψέματα και στον εαυτό της; Τι πυροδότησε την κατάστασή της; Η άρνησή της να παλέψει για κάτι που πραγματικά θέλει όταν στραβώνουν τα πράγματα, όπως υποστηρίζει η μητέρα της ή η ανησυχία της νεότητας μπροστά στο μέλλον, όπως λέει η γνωστή αφίσα από τον γαλλικό Μάη; Γενικά, ο γαλλικός Μάης είναι κυρίαρχος στην ταινία: ως απόηχος, ως ήττα, ως σημαίνον και σημαινόμενο. Οι αφίσες και τα συνθήματα εκεί, να τα βλέπει ο θεατής και να μην φεύγουν από το οπτικό του πεδίο: «Είμαστε όλοι ανεπιθύμητοι» (nous sommes tous indésirables), «Η ομορφιά είναι στο δρόμο» (la beauté est dans la rue) και «Πίσω στην κανονική...» (retour à la normale...). Κι ένα σύνθημα του Γαλλικού Μάη που δεν λέγεται και δεν φαίνεται πουθενά, αλλά διασχίζει όλη την ταινία: «Ελευθερία είναι το δικαίωμα στην σιωπή». Και με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα αυτήν τη στιγμή και πάλι στη Γαλλία, η ταινία αποκτά και μια επιπλέον διάσταση επικαιρότητας και επείγοντος.

Η ταινία του Γκικαπέππα θα μπορούσε να γίνει μια χαρά θεατρικό καθώς στη συντριπτική της πλειοψηφία ό,τι συμβαίνει λαμβάνει χώρα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού. Με κάποια πλάνα από το Κατοβίτσε της Πολωνίας να σπάνε το ασφυκτικό πλέγμα. Η έμφαση δίνεται στο διάλογο και τις ερμηνείες. Και οι ερμηνείες είναι όλες πολύ καλές, με κυρίαρχη εκείνη της βασικής πρωταγωνίστριας, της Κίκας Γεωργίου που, όπως και στην «Πόλη των παιδιών», είναι εξαιρετική. Όντως, τι βλέμμα έχει αυτή η κοπέλα! Άψογη! Ενδιαφέρουσα ταινία, με πολύ πρωτότυπη σεναριακή ιδέα, αλλά να το πούμε αυτό, οι προσδοκίες μας ήταν μεγαλύτερες. Και φινάλε εθελούσιας αφωνίας με δραστικό, δραματικό τρόπο, σαν εκείνο στη «Σφαγή του κόκορα» του Ανδρέα Πάντζη θα αργήσουμε να ξαναδούμε...

Στις δικές μας αίθουσες? Σε περιορισμένες προβολές, αποκλειστικά στον Δαναό

Ο πόλεμος του νερού

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Λιώνοντας συνειδήσεις και λογική

Όταν έχεις πίσω σου τη συμμετοχή σου – έστω ως «researcher», όπως αναφέρει το imdb – σε μία από τις πιο εντυπωσιακές γαλλικές ταινίες τρόμου των τελευταίων ετών, το «Martyrs» (2008), τότε δεν μπορεί παρά καλά πράγματα να συνοδεύουν το όνομά σου. Κι όταν το σκηνοθετικό σου ντεμπούτο είναι άνισο μεν εντυπωσιακό δε τότε δεν έχουμε παρά να περιμένουμε τα καλύτερα.

Η Joyce A. Nashawati μεγάλωσε μεταξύ Βηρυτού, Άκκρας, Κουβέιτ και Αθήνας. Σπούδασε κινηματογράφο στην Αγγλία και στο Παρίσι με υποτροφία. Σκηνοθέτησε τρεις ταινίες μυστηρίου μικρού μήκους: «Η ομπρέλα» (2008), «Η δαγκωματιά» (2010), και «Η άδεια» (2013). Η «Δαγκωματιά» βραβεύτηκε με το βραβείο καλύτερης μικρού μήκους ταινίας στο Φεστιβάλ του Ζεραρμέρ. Ο «Καύσωνας» είναι η πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία. Είναι ελληνογαλλική συμπαραγωγή. Η ταινία τιμήθηκε από τη FIPRESCI (μαζί με το «Silent») ως οι καλύτερες ελληνικές ταινίες του προγράμματος στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Οι δύο αυτές ταινίες διανέμονται με τρόπο πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα: δύο δευτερότριτα σε μία κινηματογραφική αίθουσα στην Αθήνα – και συγκεκριμένα στο «Δαναό», με συζητήσεις με τους συντελεστές και με συναδέλφους κριτικούς κινηματογράφου. Καλή φάση, αλλά πιστεύουμε πως και οι δύο ταινίες άξιζαν ευρύτερης διανομής...

Η υπόθεση: Ελλάδα, σ’ ένα παραθαλάσσιο θέρετρο στο (κοντινό;) μέλλον. Βαρύς καύσωνας. Λειψυδρία και έκρυθμη βία. Ο Ασράφ, ένας μοναχικός μετανάστης, γίνεται φύλακας στην απομονωμένη βίλα μιας απόδημης οικογένειας. Σ’ έναν χωματόδρομο τσακισμένο από τον ήλιο, ένας αστυνομικός τον σταματά για έλεγχο...

Η άποψή μας: Μερικές φορές αρκεί ένα πλάνο για να σε πείσει για το ταλέντο του δημιουργού της ταινίας που το περιέχει. Για εμένα, στη συγκεκριμένη ταινία, το πλάνο αυτό είναι μια λήψη ενός αυτοκινήτου εν κινήσει τη συνοδεία μουσικής. Ναι, μπορεί να μοιάζει «διαφημιστικό» το πλάνο ετούτο, αλλά πάλι τι ομορφιά, τι κίνηση, τι αισθητική, τι ταλέντο. Σε ότι αφορά την ταινία αυτή καθαυτή: θέλει να πει περισσότερα από όσα αντέχει. Ενδυόμενη τη φόρμα του δυστοπικού θρίλερ μυστηρίου, η ταινία, συμβολικώ τω τρόπω, μιλάει για την Ελλάδα και κατ' επέκταση για την Ευρώπη του εγγύτατου μέλλοντος. Μια άνυδρη χώρα (ήπειρος), αστυνομικοκρατούμενη, όπου εγκλήματα θα γίνονται «για το νερό» και όπου οι μετανάστες θα ασφυκτιούν μιας που αντί για τη Γη της Επαγγελίας που ονειρεύονταν, βρίσκουν στην πραγματικότητα την Κόλαση επί της Γης. Με δάνεια από τον Πολάνσκι η σκηνοθέτιδα δείχνει ότι έχει απίστευτο κινηματογραφικό μάτι. Οι περισσότερες σκηνές που στήνει είναι άψογες αισθητικά και κουβαλούν καλά χωνεμένες αναφορές.

Εκεί που το πράγμα «χαλάει» είναι στο σενάριο. Έντιμων προθέσεων μεν, βαρυφορτωμένο με σύμβολα και απλωμένο για να πιάσει όσο το δυνατόν περισσότερα δε. Πχ, όλη η φάση με τα αρχαία, τα αγάλματα, τις ανασκαφές. Ναι, το ένδοξο παρελθόν είναι πανταχού παρόν στα άγια τούτα χώματα, αλλά είναι νεκρό! Μόνο πέτρες. Το ζωντανό, το παρόν, αυτό που θα δώσει τη δυνατότητα να διατηρηθεί η Μνήμη είναι αυτό που έρχεται από έξω: ο μετανάστης. Που, όμως, μένει μετέωρος. Ερωτευμένος με την ιδέα του κάλλους του δυτικού πολιτισμού ασφυκτιά από τον ολοκληρωτισμό που σφίγγει ολοένα τα γκέμια. Ναι, τα γατιά έχουν μεγαλύτερη αξία και πίνουν μόνον ειδικό εμφιαλωμένο νερό αν ανήκουν σε πλούσιους ιδιοκτήτες. Οι άνθρωποι μπορούν να ψοφήσουν σε μια γωνιά αν δεν ανήκουν στους προνομιούχους. Εντυπωσιακή ταινία, ναι, φιλόδοξη, σαφώς, με τρομερή δουλειά στη φωτογραφία από τον Γιώργο Αρβανίτη, με την αναπάντεχη εμφάνιση της Μιμής Ντενίση να δίνει (έξυπνα) το απαραίτητο (;) έναυσμα εμπορικότητας, για να δει την ταινία και κάποιος που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα την έβλεπε, μιας που είναι... καταδικασμένη σε art κύκλωμα και τους ανάλογους σινεφίλ. Το θέμα είναι άλλο: καλύτερος έλεγχος του υλικού.

Στην ταινία δεν ακούγονται πολλοί διάλογοι και γενικώς ο βασικός ήρωας και οι συν αυτώ δεν μιλάνε πολύ. Κι όμως, αυτό που χαρακτηρίζει την ταινία είναι η φλυαρία. Περιμένουμε τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της σκηνοθέτιδας που είμαστε σίγουροι πως δεν θα κουβαλά τις – αναγκαστικές – παθογένειες της πρώτης προσπάθειας. Της πρώτης φοράς.

Στις δικές μας αίθουσες? Σε περιορισμένες προβολές, αποκλειστικά στον Δαναό

The fellowship of the...Mirror!

του zerVo (@moviesltd)

Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 12', ακριβώς μια Ολυμπιάδα πριν και η Universal πετυχαίνει να πιάσει το θερινό τζακ ποτ, καταφέρνωντας έναν μοναδικό θρίαμβο, με μια όχι και τόσο πρωτότυπη, πλην καλοδουλεμένη και με πάμπολλα αστέρια στην σύνθεση της διασκευή των παραμυθιών των Γκριμ. Το Snow White and the Huntsman, χάρη στα καλογραμμένα ειδικά του εφέ, αλλά και στον επιδέξιο τρόπο που προσέγγισε το γνώριμο σε όλους στόρι της Χιονάτης, σκόραρε περισσότερα από 400 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικάνικο box office, δημιουργώντας συνθήκες τέτοιες εκμετάλλευσης από το στούντιο, όσο λίγα άλλα πρότζεκτς της εποχής του. Ατυχώς για το πλάνο, ενώ αρκούσε και μόνο να επιστρέψει πέραν όλων των άλλων ένα και μοναδικό πρόσωπο, αυτό της βασικής ηρωίδας του περίφημου fairy tale, εντούτοις εκείνη δεν μπήκε στον κόπο να ασχοληθεί καν, με ένα τέτοιο ενδεχόμενο...

Πολλά χρόνια πριν η διαβολική και αυτάρεσκη βασίλισσα Ραβένα, κατατροπωθεί από τις δυνάμεις του Καλού κι Ενάρετου, που οδηγούσε η μαχητική Χιονάτη, είχε καταφέρει να μεταδώσει το Μίσος και την Κακία και στην πολύ πιο συνεσταλμένη και με αγαθές προθέσεις αδελφή της, Φρέια. Ζηλεύοντας την θαλπωρή που ζούσε στην αγκαλιά του αγαπημένου της Δούκα Άντριου και στην γαλήνη που της πρόσφερε η γέννηση του μονάκριβου παιδιού της, θα διαλύσει με τα ραδιούργα τεχνάσματα της κάθε ίχνος ευτυχίας, θα εξωθήσει την (διαβολική πλέον) Φρέια στην απομόνωση του παγωμένου Βορρά, εκεί που θα δημιουργήσει τον δικό της πανίσχυρο κι αποτελούμενο από νεαρούς κι αρπαγμένους από τις φαμίλιες τους, Κυνηγούς, στρατό, κατατροπώνοντας με την ισχύ της κάθε γειτονικό βασίλειο...

Σήμερα που η Ραβένα αποτελεί μακρινό παρελθόν και τα πάντα έχουν σκεπαστεί με την πολύχρωμη αγκαλιά της ειρήνης, το βασίλειο θα νιώσει να απειλείται και πάλι από την οργή των αδελφών μαγισσών, καθώς ο Καθρέφτης της Αιώνιας Ομορφιάς θα πέσει στα χέρια της Φρέια, ενεργοποιώντας άμεσα στο σχέδιο επαφαφοράς στην ζωή της πανούργας Ραβένα. Μόνον ένας μπορεί να βοηθήσει την (αόρατη από τα μάτια του θεατή) δίκαιη μονάρχη να αντισταθεί στον επερχόμενο όλεθρο κι αυτός είναι ο άφοβος, ατρόμητος και γεμάτος θέληση για μάχη Ξυλοκόπος Έρικ, τα δάκρυα του οποίου ακόμη δεν έχουν στεγνώσει για τον χαμό, της συμπολεμίστριας και λατρεμένης του Σάρα...

Σε αντίθεση λοιπόν με το πρώτο επεισόδιο του franchise που καθώς φαίνεται ο κεντρικός ήρως είναι ο Huntsman και ουχί η Snow White, που τα πάντα κύλησαν ρολόι στην απεικόνιση της μεσαιωνικής και επικής περιπέτειας δράσης, εδώ είναι προφανές πως οι δημιουργοί του σπιν οφ, έστησαν ολάκερο το κόλπο στο πόδι, με βιασύνη και χωρίς μπόλικη έμπνευση στην κούτρα τους. Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η αποχώρηση καρμανιόλα της Kristen Stewart, που κακά τα ψέματα δίχως αυτήν δεν υπάρχει καμία ταινία, το πάλεμα από τους σεναριογράφους ήταν να κρατήσουν τον έτερο καπαδόκη της μαρκίζας, γυρνώντας πίσω από τον Άδη, την γκρεμοτσακισμένη βασίλισσα που ήδη έχει καταπιεί - για όποιον θυμάται - το σάπιο μήλο. Η πρώτη Ανάσταση, θα φέρει ακόμη μία, αφού τώρα που βρήκαμε ραβδί, ας βγάλουμε από την κάσα όποιον ακόμη μπορούμε, συνεπώς νάσουτη και η Σάρα (μηδένα έλεος, για την επιλογή της Jessica Chastain) παιδιόθεν μνηστή του μπρατσαρά Chris Hemsworth να σκάει μύτη στο εκράν προς άγραν του χαμένου ολόχρυσου ειδώλου. Παρέα λοιπόν με κάτι (υποτίθεται) διασκεδαστικούς νάνους, τύπου Χόμπιτ ένα πράμα, που στο δρόμο θα εντοπίσουν και τα ισοϋψή τους γκομενάκια, οι κομπανιέροι θα κινήσουν για την Μέση Γη, μπας και προλάβουν να λύσουν το μαγικό.

Αν υπήρχε πραγματική φιλμική δικαιοσύνη, κανονικά η Uni, θα έπρεπε ήδη να κλαίει τα 120 μύρια που έβγαλε από την τσέπη της για να τροφοδοτήσει ετούτο εδώ το ρίσκο της, που εξ ορισμού δεν ήταν προορισμένο να βγάλει πουθενά. Ποσό σαφέστατα μικρότερο από το ορίτζιναλ, όχι μόνο ελλείψει της σταρ του, αλλά και ενός ντιρέκτορα της προκοπής, μιας και στην αναζήτηση του ποιος θα βάλει την υπογραφή του στο εφετζίδικο παρανάλωμα εδωνά, δεν βρέθηκε παρά μόνο το παιδί για τα θελήματα του Sanders, Φραντσέζος Cedric Nicolas Troyan, που λες και αποτελεί τίποτα παράσημο γι αυτόν, η διανομή μας πληροφορεί πως βρισκόταν και στο κρου του επίσης απογοητευτικού Maleficent...

Εκείνοι που ενδεχόμενα θα περάσουν κάπως καλύτερα από τους υπόλοιπους επισκέπτες, θα είναι οι θιασώτες του θρύλου του Άρχοντα των Δακτυλιδιών, που και βέβαια δεν θα πέσουν πάνω σε CGI τοπία ονειρικά και παραδεισένια, ούτε θα έλθουν κόντρα με στρατούς από Όρκς, μια πρέζα από Fellowship θα την λάβουν όμως, έχοντας αντίκρυ τους τρανούς πολεμιστές, φινετσάτες τοξοβόλους, μικρούς το δέμας πονηράκηδες, superpowered βασίλισσες, τελώνια, στοιχειά μέχρι και μίνι σμίγκολ να σκαρφαλώνουν σαν σαύρες τα βράχια, κάτω από την εθιστική μουσική υπόκρουση του James Newton Howard. Προς Θεού και για αποφυγή πάσας παρεξήγησης δεν κάνω λόγο για υποκατάστατο LOTR, ούτε καν αγγίζει, αλλά να θα έπρεπε να βρω έστω κι ένα θετικό από το The Huntsman: Winter's War να στηριχτώ, αφού οι τρεις του Κυράδες, η μια Οσκαρούχα (Theron), η δεύτερη Γκλομπούχα (Blunt) και η τρίτη δις προτεινόμενη για τον κορυφαίο των θεσμών (Chastain), μάλλον αντιμετώσπισαν τον Κυνηγό, σαν ένα ξέσκασμα από τα πολύ πιο σοβαρά τους σχέδια...

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Μαΐου 2016 από την UIP

Θανάτω θάνατον πατήσας...

του zerVo (@moviesltd)

Σε γενικές γραμμές το συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος, της θρησκευτικού περιεχομένου περιπέτειας, όχι απλώς γνωρίζει κάμψη - σε σύγκριση με την θριαμβευτική εκείνη εποχή της χλαμύδας στο απόγειο της Cinecitta - μα έχει φτάσει στο χαμηλότερο παραγωγικό του επίπεδο ever, με τα περισσότερα πρότζεκτ να προτιμούν την εύκολη λύση του εμβόλιμου στο πρόγραμμα ενός τηλεοπτικού σταθμού, από την μεγαλοπρεπή έξοδο στις μεγάλες οθόνες. Σε πείσμα των καιρών, το Risen, κάνει το μικρό του θαυματάκι και ως μια αξιοπρεπής φιλμική ιδέα, προτιμά να προσκαλέσει παρέα του το πιο ενθέρμων χριστιανικών ιδεών κοινό, ασχολούμενο (ψεύδο)ιστορικά με όλα όσα συνέβησαν, από την στιγμή που ακούστηκε το Τετέλεσται, ίσαμε την Ανάληψη του θεανθρώπου στους ουρανούς.

Έχοντας μόλις κατατροπώσει τις, υπό τις προσταγές του Βαραββά, επαναστατημένες ορδές των Ιουδαίων στις παρυφές της Ιερουσαλήμ, ο γενναίος Ρωμαίος αξιωματικός Κλαβιος θα επιστρέψει νικητής, πλην κατάκοπος στην βάση του, εκεί που τον καρτερεί μια ιδιάζουσα, πλην ρουτινιάρικη για τα μέτρα του υπόθεση. Φοβισμένος ο Έπαρχος Πιλάτος, πως η σταύρωση του υποτιθέμενου βασιλέα Ιησού, θα προκαλέσει αναστάτωση στις τάξεις των ζηλωτών και των αντιπάλων τους, φανατικών φαρισαίων, θα αναθέσει στο δεξί του χέρι να προστατεύσει με στρατιωτικές δυνάμεις τον Τάφο του, υπό την απειλή της αρπαγής του σώματος του και της επίδειξης, της εξαφάνισης του, ως θαύματος...

Κι ενώ στην ορθολογική σκέψη του Χιλιάρχου, δεν υπάρχει το παραμικρό που θα μπορούσε να τον φοβίσει, μόλις δύο ημέρες μετά τον ενταφιασμό, το άψυχο κορμί του Ιησού, αναπάντεχα θα εξαφανιστεί από την επτασφράγιστη σπηλιά, σκορπώντας στους υποστηρικτές του ρίγη συγκίνησης για το ανεπανάληπτο συμβάν που μόλις έλαβε χώρα. Μην πιστεύοντας στιγμή πως κάτι τέτοιο είναι προϊόν ιδιαίτερων ικανοτήτων, παρά κλοπής από τους μαθητές του, ο Κλάβιος θα αρχίσει να συγκεντρώνει στοιχεία που θα τον οδηγήσουν στον εντοπισμό τόσο των αρπάγων, όσο και του χαμένου πτώματος του εσταυρωμένου...

Διαφοροποιημένος παντελώς στην ενορχήστρωση του από οτιδήποτε άλλο γνώριμο, εφάμιλλου παθιασμένου χριστιανιικού ύφους, είναι ο χαρακτήρας που αποφασίζει να ντυθεί στην εξέλιξη της πλοκής του, το Risen. Που θεματικά στηρίζεται βέβαια σε γνώριμες περικοπές του Ευαγγελίου, διανθίζοντας της όμως με λεπτομέρειες που καμία Γραφή δεν αναφέρει, για να αναδείξει την κεντρική ιστορία του προβληματισμένου και με τάσεις χριστιανοποίησης Ρωμαίου. Για να είμαστε απόλυτα έντιμοι με το όχι ιδιαίτερα πανάκριβο πόνημα του Kevin Reynolds - που ουδείς δύναται να λησμονήσει πως παραλίγο να μπατιρίσει ολάκερη Universal για να κάμει πραγματικότητα το υπερφίαλο Waterworld του - τόσο η ατμόσφαιρα, όσο και το κλίμα που εξελίσσεται το στόρι είναι πετυχημένα στημένο, προβάλλοντας πλήρως τις συνθήκες κατοχής που επικρατούσαν τα πρώτα Anni Domini στην, από καταβολής κόσμου, διακεκαυμένη ζώνη της Μέσης Ανατολής.

Αλλά και πρακτικά καταφέρνει να ξεχωρίσει το έργο, από τον λοιπό σωρό, ακολουθώντας μια ρότα πιότερο αστυνομική, κάτι σαν Σέρλοκ Χολμς εποχής, όπου τον ρόλο του ντετέκτιβ, υποδύεται ο ατρόμητος, όχι ιδιαίτερα θρήσκος και συνεπής σε ότι αναλαμβάνει πολεμιστής. Βεβαίως εκείνο που ποτέ δεν καταφέρνει να αποφύγει το φιλμ με την βαρύγδουπη μαρκίζα Ανάσταση, είναι να βουτήξει στην αχανή λίμνη του έντονου διδακτισμού και της ανάδειξης των Πιστεύω του εμπνευστή του, σκορπώντας φυσικά αγαλλίαση στην βαθύτατα θρησκευομένη πλατεία που το τίμησε μόνο και μόνο γι αυτό τον σκοπό.

Δεν θυμάμαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που αντίκρισα στο εκράν την μόστρα του, μια φορά κι έναν καιρό, ιδιαιτέρως της μόδας, Joseph Fiennes κι ασχέτως αν θα τον ξαναδώ σύντομα, η πειστική του εμφάνιση ήταν μια θετική έκπληξη για μένα. Αντιθέτως, μάλλον λανθασμένη ήταν η επιλογή του αγριεμένων χαρακτηριστικών, Νεοζηλανδού Cliff Curtis για να αποδώσει τον Ιησού, ένας λόγος παραπάνω που στην μέχρι στιγμής καριέρα του, σε συντριπτικό ποσοστό έχει ερμηνεύσει τον...μελαψό τρομοκράτη. Εν κατακλείδι πάντως και παρόλες τις θορυβώδεις παραφωνίες που του προσάπτουν την στάμπα του προσεγμένου b-movie το Risen, εντέλει, πετυχαίνει να ισορροπήσει στο εξ ορισμού τεντωμένο σκοινί - ρίσκο και να μην τσακιστεί ολοσχερώς, αποτελώντας μια από τις καλύτερες επιλογές για οποιοδήποτε τηλεοπτικό δίκτυο στο γέμισμα του Πασχαλινού του προγράμματος. Από του χρόνου...

Στις δικές μας αίθουσες? Την 1η Μαΐου 2016 από την Feelgood Ent.

Κανείς δεν λέει όχι, στην Εκδίκηση! Αφού έκανε ντεμπούτο στο μεγάλο μήκος με την ταινία Wish You Were Here, με πρωταγωνιστή τον Joel Edgerton, η οποία ουδέποτε προβλήθηκε στα μέρη μας, ο Αυστραλός σκηνοθέτης Kieran Darcy-Smith κάθεται και πάλι πίσω από την κάμερα, αυτή την φορά υπογράφοντας ένα μοντέρνο γουέστερν, από αυτά που αρέσκονται οι συμπατριώτες του - όπως ο διακεκριμένος John Hillcoat - να γυρίζουν αυτό τον καιρό. Τίτλος του φιλμ είναι The Duel, και στο επίκεντρο της πλοκής του βρίσκεται ένας Τεξανός ρέιντζερ, ο οποίος έχει αναλάβει να διαλευκάνει μια σειρά από στυγερές δολοφονίες που έχουν λάβει χώρα στην περιοχή του. Βοηθούμενος από έναν ιδιόρρυθμο πάστορα, ο δυναμικός άντρας όσο περνάει ο καιρός και ανακαλύπτει καινούργια στοιχεία που ρίχνουν φως στην υπόθεση, θα την κάνει διαρκώς και πιο προσωπική, δημιουργώντας μια ιδιότυπη και ακραία έχθρα με τον φονιά που αναζητά. Το εισαγωγικό τρέιλερ είναι ιδιαίτερα ταχύ και ενδιαφέρον στην εξέλιξη του, αποκαλύπτοντας σημαντικά στοιχεία της ίντριγκας, που αναμένεται να ξεδιπλωθεί στις μεγάλες οθόνες, μετά από την 24η Ιουνίου 2016, όταν και θα πραγματοποιηθεί η αμερικάνικη πρεμιέρα της ταινίας σε διανομή της Lionsgate.

Δίδυμο που σκοτώνει, μοιράζεται τους βασικούς ρόλους των σερίφηδων πιστολέρο, με τους Liam Hemsworth και Woody Harrelson να ντύνονται τα καουμπόικα για να αναλάβουν δράση στο σκονισμένο Φαρ Ουέστ. Στο πλάι τους συνυπάρχουν επίσης και οι Alice Braga και Emory Cohen.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί