Movies Ltd

Αυθεντικός είναι ο Αρχέγονος Τρόμος

του gaRis (@takisgaris)

Ήτο η μιακαιμόνη ταινία που πόνεσα χάνοντάς την στο TIFF15. Μεταφυσικό θρίλερ με τσι μάγισσες από τη Νέα Αγγλία του 1630, πριχού το γύρισμα του αιώνος βγάλει στο ημισκόταδο τη διαβόητη ιστορία με τις Salem Witch Trials που περιέχυσαν μεσαίωνα στην εποικισμένη Ματσαχουσέτη. Διαπράττων ο με καριέρα κοστουμά (Hansel and Gretel) και production designer (Sesame Street) Robert Eggers ο οποίος τσακώνει σκάρτα 4 μύρια και το σκάει για μια βορεινή περιοχή-φάντασμα πούχουμε στο βόρειο Οντάριο, το Kiosk. Με γλώσσα και λεπτομέρεια-κέντημα εποχής, αναπαριστά με εξπρεσιονιστική σουδέζικη ακρίβεια (Häxan: Witchcraft through the Ages,1922) και ψυχογραφία επιπέδου Arthur Miller του Crucible. Γυρίζει στο ξαφανισμένο ratio 1:1.66 με φυσικό φωτισμό. Παίρνει ζευγάρι ξορισθέντων πιουριτανών κολίγων με τα πέντε μικρά τους να χάνονται στα δάση παρέα με την ανάκατη πίστη τους στο Καλό και στο Κακό, σπέρνοντας καλαμπόκια και αρμέγοντας μια γίδα του διαόλου - τον Black Philippe. Το Κακό αρχινάει να τους παίρνει αμπάριζα, τόσο που και στην πραγματική ζωή, εν έτι 2016, ο εκπρόσωπος της εκκλησίας του σατανά Jex Blackmore βαράει επισήμως μπιέλες ντελιρίου καθώς διοργανώνει απανωτές προβολές του φιλμ στο σκοτεινό του ποίμνιο.

Αλλά και ο διαγαλαξιακός Stephen King τα είδε όλα με τη Μάγισσα. Βραβείο στο Ώστιν του Τέξας κατά τη διάρκεια του περσινού φαντάστικ φέστ, βραβείο σκηνοθεσίας Sundance. Αντιλαβού ότι μπαίνοντας μέσα είχα διάθεση να σαρώσω την οθόνη ώστε να αιτιολογήσω τον ντόρο. Μην τάχα το ζεύγος των άμοιρων γονιών Ralph Ineson και Kate Dickie από το Game of Thrones; Μήπως η ροδαλή εξωκόσμου βλεψιάς Anya Taylor-Joy ως μεγαλύτερη θυγατέρα – κλειδί του δράματος που θα κοσμήσει το ως τα τώρα τιτλοφορούμενο «Splits»- θρίλερ του πλέον βετεράνου Shyamalan; Τα βιολιά και οι Ενοχιανές χορωδίες των μαγισσών της ηχητικής μπάντας; Η εμμονή του Eggers στο να εξιστορήσει ορθόδοξα, νομοτελειακά, χωρίς να εκβιάσει πρόωρο σοκ, έχοντας περίσσεια εμπιστοσύνη στο υλικό του; Αυτά προς τα προφανή, τα αναμενόμενα, την πρώτη ανάγνωση. Διότι στη δεύτερη είναι που σε πιάνει ο πανικός για το τι πραγματικά βλέπεις.

Δεν αμφιβάλλω ότι ο παραδοσιακός θριλεράκιας θα ψιλοχαλαστεί με το The Witch. Να υπομονέψει, δε θα χάσει, τουναντίον. Ο τρόμος θα έρθει αποταμέσα, τα σπλάχνα. Από την απιστία που εντέλει θα νικήσει την πίστη. Ή τη δεισιδαιμονία. Η αποσύνθεση του οικογενειακού ιστού, η γυναικεία χειραφέτηση δια της παρέκκλισης από το ηθικώς επιβαλλόμενο, η ρεμπραντική αναψηλάφηση μιας ιστορικής περιόδου που στιγματίστηκε από το κάψιμο των μαγισσών, όπως η κάθε κοινωνία δομείται δια του αφανισμού ή έστω της περιθωριοποίησης του διαφορετικού. Εκεί τρομάζεις λοιπόν αλλά και ταυτόχρονα στεναχωρεύεσαι γιατί ο Ροβέρτος το παίζει σέηφ και φυσιοδίφης πατριδογνωσίας πρώτης σχολαρχείου. Ναι μεν, από τον τίτλο της πρώτης του απόπειρας αντιλαμβάνεσαι ότι ο Eggers δεν κρατά μυστικά, δε θέλει να σε πιάσει στον ύπνο. Μην ξεγελαστείς όμως. Δέστο μόνο σα προειδοποίηση.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Να σας δαγκάσω λιγάκι το λαιμάκι, δεσποινίς?

του zerVo (@moviesltd)

Απίθανη και ανατρεπτική ιδέα. Άλλωστε εκείνος που την φαντάστηκε, ονόματι Seth Grahame-Smith, σαράντα ετών σήμερα, ήδη έχει δώσει δείγματα γραφής και από προηγούμενο μιξάζ έργου εποχής με σατιρική ανατριχίλα, στον όχι και τόσο πετυχημένο πάντως, στην φιλμική του μεταφορά Abraham Lincoln: Vampire Hunter. Εδώ ετούτος ο τύπος από την Νέα Υόρκη, στον αναδευτήρα ρίχνει ότι του περάσει από το μυαλό, προκειμένου να εκμοντερνίσει ένα από τα πλέον διαβασμένα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, από τους Romerικούς νεκροζώντανους, ίσαμε την πανάρχαια Τέχνη των Σάολιν και αν μη τι άλλο, το καλοστημένο πιάτο που σερβίρει στο εκράν, είναι αρκούντως διασκεδαστικό!

19ος αιώνας. Η Μεγάλη Βρετανία βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, από την στιγμή που το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, έχει κτυπηθεί από τον (ξενόφερτο, οι φήμες λένε πως έχει πέσει φραντσέζικος δάκτυλος) ιό, που μετατρέπει τους πολίτες σε σαρκοφάγα, πανέτοιμα να κατασπαράξουν ανθρώπινα μυαλά, όντα. Ο στρατός, με υπεράνθρωπες προσπάθειες έχει κατορθώσει να περιορίσει τα ζόμπι σε γκέτο, στον ευρύτερο τομέα του Λονδίνου, η ραγδαία αύξηση τους όμως, πολύ σύντομα αναμένεται να σπάσει τα κιγκλιδώματα που τους περιφρουρούν, πριν ξεχυθούν ελεύθεροι στην ύπαιθρο, αφανίζοντας κάθε μορφή ζωής.

Σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον, παλεύει να επιβιώσει η κατώτερη ταξικά φαμίλια του προοδευτικών αξιών Κυρίου Μπένετ και της συμφεροντολόγας Κυράς του, που οραματίζεται τον καλύτερο και πιο προσοδοφόρο γάμο για καθεμιά από τις πέντε θυγατέρες τους. Κορίτσια όλα της παντρειάς, αλλά και μαθημένα την πολεμική τέχνη από δασκάλους Ασιάτες, Κινέζους, ώστε να μην σκιάζονται κανέναν σκυλοδαγκωνιάρη. Όπως και πανέμορφες σαν τα κρύα τα νερά, τόσο ώστε να κινήσουν το ερωτικό ενδιαφέρον φημισμένων αριστοκρατών εργένηδων, όπως ο αξιωματικός Κύριος Ντάρσι, ένας ατρόμητος ορκισμένος διώκτης των σαρκοφάγων εχθρών και ο στενότατος φίλος του Κύριος Μπίνγκλευ...

Τίποτα απολύτως δεν απουσιάζει από τα κατά πως τα έχει πει κι έχουν μεταφερθεί αμέτρητες φορές στην μεγάλη οθόνη, μια φορά κι έναν καιρό η Jane Austen, στην απέξω κι ανακατωτά πια, μαθημένη, νουβέλα της Υπερηφάνεια και Προκατάληψη. Και οι κοινωνικές αντιθέσεις δηλώνουν το παρόν και η αγωνία των κατώτερων στρωμάτων να πιάσουν την καλή, αλλά και η δεδομένη λοιδορία των γαλαζοαίματων προς τους μη κατέχοντες αξίωμα παίζει διαρκώς στο φόντο. Λαμπερές χοροεσπερίδες και δεξιώσεις, ζευγαρώματα που άλλοτε οι ματιές που τα απαρτίζουν να δηλώνουν πόθο και επιθυμία και άλλοτε όμως όχι, σκιρτήματα και αϋπνίες που προκαλεί ο έρως και όλα τα συναφή που έχουμε παρακολουθήσει τόσες και τόσες φορές στις made in England διασκευές του μύθου, υπάρχουν κι εδώ πέρα. Ποτέ όμως και σε καμία περίπτωση δεν τα έχεις ματαδεί, να ανακατώνονται με τις μανιασμένες επιθέσεις των κουρελήδων βρικολάκων, ούτε φυσικά με τις αέρινες, επιπέδου Donnie Yen κουνγκ φου κινήσεις των δεσποινίδων με τα φουρό.

Το πάρτι ενάντια στους δαγκαμένους, που είτε έχουν, είτε οσονούπω θα αποκαλύψουν τις ορέξεις τους, ξεκινά από πολύ νωρίς και οι σπλάτερ σκηνές που άρρενες και θήλεα συμμετέχουν από κοινού στα φονικά, δεν είναι διόλου λίγες, καθώς μπαίνουν σε τάξη ενόσω οδηγούμαστε προς το φινάλε της γενίκευσης του χαμού. Βεβαίως ο όχι έμπειρος, αλλά και χωρίς κανένα υπερβολικά προσεγμένο σενάριο στα χέρια σκηνοθέτης Burr Steers, φροντίζει να διατηρήσει μια κάποια ισορροπία ανάμεσα στο ρομάντζο και την σφαγή, αλλά και να μεγεθύνει κατά το πως πρέπει το χρονικό εύρος του φιλμ του, πέφτοντας συχνά πυκνά στην λακκούβα της επανάληψης. Με πιο τάσεις οικονομίας και λίγο πιο σφιχτοδεμένη αφήγηση, σίγουρα το Pride and Prejudice And Zombies, θα μπορούσε να διαρκέσει ένα εικοσάλεπτο πιο λίγο, γινόμενο πιο εύπεπτο σε αυτόν που το παρακολουθεί.

Τα θετικά πάντως στην αξιολόγηση του είναι σαφώς πιο πολλά, με απαρχή όπως προείπα, το ιντριγκαδόρικο κρίκωμα δύο εντελώς διαφορετικού ύφους καταστάσεων. Με διάθεση χιουμοριστική, ακόμη κι αν αντιφατικά οι μάχες οδηγούν σε συντριπτικό βαθμό στην τραγωδία, το τέμπο διατηρείται σε επίπεδα ταχύτατα και έστω με λούπες στην διαδρομή, ποτέ του δεν βαραίνει. Φροντίζει γι αυτό άλλωστε, η πάντοτε όμορφη απεικόνιση της υπαίθρου της Αλβιόνας, ακόμη κι αν πίσω από τα δέντρα της κρύβει τον θανάσιμο κίνδυνο, αλλά και οι συμπαθέστατες μορφές των - νεαρών κυρίως - πρωταγωνιστών, που δείχνουν απίστευτο κέφι στην απόδοση των εναλλακτικών τους ρόλων.

Με πρώτη και καλύτερη την αισθησιακή, γοητευτική και με ματιά που σαρώνει Lily James, που προερχόμενη από το αδικημένο σε κάθε Ακαδημαϊκή βράβευση Disneyικό διαμαντάκι της Cinderella, αποδεικνύει πως έχει έρθει για να μείνει και να θαμπώσει τα βλέμματα. Το ανδρικό κουαρτέτο των Sam Riley, που δείχνει να μην έχει μεγαλώσει λεπτό από την σύσταση του σε μας στο Control, Douglas Booth, Jack Huston και του έκπληξη Matt Smith, κερδίζει τις εντυπώσεις από το αντίστοιχο γυναικείο ανσάμπλ, λόγω κυρίως των διαφορετικής ανάλυσης χαρακτήρων που συνθέτουν τους αρσενικούς της πλοκής.

Οι οποίοι, βεβαίως προκειμένου να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των κοριτσιών μεταλλάσσονται στην πορεία, αποκτώντας διάφορες φόρμες στις σχετικές ανατροπές του σκριπτ, αν και είναι προφανές αποξαρχής, ποια θα είναι στο φινάλε, τα τελικά ζευγαρώματα, εφόσον ολάκερος ο κόσμος έχει περιέλθει ξανά στην πρότερη ειρήνη και ηρεμία του. Εκεί που φτάνει το ελάχιστα έως μηδενικά φοβιστικό για το genre φιλμ χωρίς εκπλήξεις, αλλά και χωρίς τις σοσιολογικές αναφορές και αλληγορίες, που μια φορά κι έναν καιρό, ο πρώτος διδάξας χρησιμοποίησε δίνοντας την μεταφορική διάσταση της έννοιας περιθωριοποιημένο ζόμπι.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Μαρτίου 2016 από την Spentzos

Go West!

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Τι γυρεύουν οι Pet Shop Boys στην Κίνα;

Εντάξει, «παιδί» δεν μπορείς να τον πεις, αλλά «τρομερό» είναι σίγουρα. Ο Jia Zhangke είναι ό,τι πιο μοντέρνο, δυνατό, σπουδαίο έχει να μας δώσει η Κίνα σήμερα. Με επιρροές που φτάνουν από τον Antonioni και τον Αγγελόπουλο μέχρι τον Iñárritu και τον... Michael Moore, ο 46χρονος Zhangke κινηματογραφεί ιστορίες που φαίνονται πολύ απλές – ενδεχομένως, πρώτης τάξεως υλικό για... σαπουνόπερες – αλλά εντέλει καθεμιά τους είναι μια συγκλονιστική και γενναία κατάθεση για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος σήμερα σε έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο και πως μπορεί η ιστορία της χώρας σου να κονιορτοποιηθεί από τη λαίλαπα της δυτικοποίησης: μπορείτε να μιλήσετε και για... ανάπτυξη άμα θέλετε. Και οι πιο... ΠΑΣΟΚ, μέχρι και για εκσυγχρονισμό!

O Jia Zhangke γεννήθηκε το 1970 στην πόλη Φενγιάνγκ, της επαρχίας Σανξί, και σπούδασε στην Ακαδημία Κινηματογράφου του Πεκίνου. Αυτή εδώ είναι η όγδοη μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του. Η πρώτη του ταινία «Xia Wu» (1997) κέρδισε δύο βραβεία στο τμήμα Forum του Φεστιβάλ Βερολίνου. Έκτοτε, όλες οι ταινίες του πραγματοποιούν την παγκόσμια πρεμιέρα τους στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ. Οι «Ακίνητες ζωές» (Sanxia haoren/ Still Life, 2006) κέρδισε τον Χρυσό Λέοντα Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Βενετίας, ενώ η «Αίσθηση αμαρτίας» (Tian zhu ding / A Touch of Sin, 2013) το Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Καννών. Η ταινία «Πέρα από τα βουνά» - Mountains May Depart κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο τμήμα «Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών» του Φεστιβάλ Καννών και το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν. Ο Jia Zhangke έχει γυρίσει πολλά ντοκιμαντέρ, κάνει την παραγωγή σε ταινίες νέων δημιουργών και συμμετέχει ως ηθοποιός σε ταινίες συναδέλφων του.

Η υπόθεση: Κίνα, 1999. Στην πόλη Φενγιάνγκ ο ανθρακωρύχος Λιανγκζί και ο ιδιοκτήτης βενζινάδικου Ζανγκ είναι παιδικοί φίλοι. Η φιλία τους θα δοκιμαστεί όταν δεν θα μπορεί κανένας τους να κρύψει πια πως είναι ερωτευμένοι με την ίδια κοπέλα, την Τάο, την ωραία της πόλης. Εντέλει, η Τάο παντρεύεται τον πλουσιότερο από τους δύο, τον Ζανγκ, κι αποκτούν έναν γιο που εκείνος του δίνει το όνομα... Ντόλαρ...

Κίνα, 2014. Οι Ζανγκ και Τάο έχουν χωρίσει και ο γιος τους έχει ακολουθήσει τον πετυχημένο επιχειρηματία – και ξαναπαντρεμένο – πατέρα του στη Σαγκάη. Ο Λιανγκζί, που έχει παντρευτεί επίσης, συνεχίζει να είναι φτωχός αλλά και βαριά άρρωστος λόγω της πολυετούς εργασίας του σε ορυχεία. Η γυναίκα του θα ζητήσει την οικονομική βοήθεια της Τάο, που έχει ανοίξει βενζινάδικο...

Αυστραλία, 2025. Ο 19χρονος Ντόλαρ μιλάει μετά βίας κινέζικα, μιας που έχουν φύγει από την Κίνα κι έχουν εγκατασταθεί στο Περθ εδώ και πολλά χρόνια. Δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με τον πτωχευμένο πατέρα του. Δημιουργεί μια παράξενη σχέση με τη δασκάλα των κινέζικων, μια όμορφη, ώριμη, διαζευγμένη γυναίκα. Σε ότι αφορά τη μητέρα του, το μόνο που θυμάται από εκείνη είναι το όνομά της…

Η άποψή μας: Μεγάλος σκηνοθέτης ο Jia Zhangke. Γιατί κατορθώνει να μετατρέψει την καθημερινότητα σε υψηλή τέχνη. Το κάνει τεχνητά, το κάνει και ουσιαστικά. Πχ, καθώς αλλάζουμε χρονιά αλλάζει το φορμά της ταινίας, όπως και τα χρώματα και την υφή της. Βάζει πράγματα φαινομενικά... ξεκούδουνα που λειτουργούν ως dejavu στον θεατή (το επισημαίνει και ο Ντόλαρ στο τρίτο κομμάτι), αυξάνοντας την συναισθηματική εμπλοκή του χωρίς να καταλαβαίνει το γιατί: αεροπλάνο καταρρίπτεται και ελικόπτερο ίπταται – ένας τύπος κουβαλάει μια μεγάλη μάχαιρα, χατζάρα κτλ. Αυτά που διαπραγματεύεται ουσιαστικά όμως είναι πολύ σπουδαία και λειτουργούν πέρα από τρικ και τεχνικές. Το βασικό ερώτημα που θέτει είναι το εξής: σε μια χώρα με χιλιάδες χρόνια ιστορίας στην οποία συμβαίνουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα τεκτονικές αλλαγές πώς επηρρεάζονται οι ανθρώπινες σχέσεις; Η Κίνα δίπλα στις παγόδες στήνει ουρανοξύστες. Η Κίνα των ντάμπλινγκς και του μαοϊσμού παραδίδεται στη λαίλαπα του καπιταλισμού. Η Κίνα πηγαίνει δυτικά, όπως τραγουδούν στην αρχή και στο τέλος της ταινίας οι Pet Shop Boys. Βέβαια, η αρχή κουβαλάει μέσα της ελπίδα για αλλαγές που θα βελτιώσουν τις ζωές των ανθρώπων. Στο φινάλε, όμως, το μόνο που απομένει είναι απογοήτευση και ήττα. Πολύ έξυπνα και με μπόλικη δόση χιούμορ ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές, ο πατέρας του Ντόλαρ, θέτει το ζήτημα του τι σημαίνει «ελευθερία» στην πραγματικότητα – και χρησιμοποιεί ως παράδειγμα την οπλοχρησία! Ο σκηνοθέτης ανησυχεί. Στον... γενναίο νέο κόσμο που οδεύουμε θα κυριαρχήσει η αλλοτρίωση, η αποξένωση, η μοναξιά. Θα ξεχάσουμε όλα όσα μας κάνουν ανθρώπους. Η τεχνολογία θα είναι ακόμα πιο διάφανη, πιο γρήγορη, πιο χρηστική, πιο... απάνθρωπη. Κι άντε να αντέξει η Μνήμη.

Μπορεί τα αρσενικά να αποτελούν την κινητήρια δύναμη της ταινίας είναι η γυναίκα, όμως, που αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο. Είναι η Τάο που θαρρείς και ταυτίζεται με ολόκληρη την Κίνα. Είναι οι επιλογές της που λειτουργούν ως αφηγηματική πυξίδα του φιλμ. Στο πρόσωπό της αποτυπώνονται τα πάντα. Η ελπίδα για το καινούργιο. Η έλξη από το χρήμα. Η απογοήτευση από τον χωρισμό. Η θλίψη από το θάνατο του συνδετικού κρίκου, με τον γεννήτορα. Ο μαρασμός για το πόσο κακομαθημένο έγινε το παιδί της. Η συνειδητοποίηση. Και η διάψευση, που αγκαλιάζεται, γίνεται βίωμα, γίνεται πίκρα, γίνεται παραίτηση και αποδοχή της ήττας σε ένα από τα πιο θλιμμένα φινάλε που έχουμε δει τελευταία. Μια πραγματικά σπουδαία ταινία, όχι «παρά τα προβληματάκια της» αλλά εξαιτίας και αυτών.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Μαρτίου 2016 από την AMA Films

του Θόδωρου Γιαχουστίδη (@PAOK1969)

Η... φτωχούλα του Θεού!

Ο Nicholas Hytner είναι Sir, gay και σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου. Αυτή είναι η 6η μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί σε 21 χρόνια καριέρας! Και είναι η τρίτη στην οποία μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη θεατρικό έργο του Alan Bennett, το οποίο διασκευάζει σεναριακά ο ίδιος ο συγγραφέας! Είχαν προηγηθεί η πρώτη ταινία του Hytner «Η τρέλα του Γεωργίου του 3ου» (The Madness of King George, 1994) και η προτελευταία ταινία του, το «The History Boys» (2006), η μοναδική του ταινία που δεν βρήκε διανομή στη χώρα μας και βγήκε κατευθείαν σε dvd. Εννιά χρόνια κενό λοιπόν από την προηγούμενη ταινία του αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Hytner έμεινε άνεργος ή άπραγος ή κάτι τέτοιο: απλά ήταν πολύ απασχολημένος με τη θεατρική του καριέρα.

Η ταινία The Lady In The Van βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Όντως, τη δεκαετία του '70 μια γηραιά κυρία που αυτοπροσδιοριζόταν ως Miss Mary Shepherd εγκαταστάθηκε μέσα στο βαν της κοντά στην οικία του θεατρικού συγγραφέα Alan Bennett κι εντέλει έμελλε να μένει στο δρομάκι του για 15 ολόκληρα χρόνια! Μετά το θάνατό της, ο συγγραφέας έμαθε πως η κυρία δεν ήταν αυτή που υποστήριζε πως ήταν, αλλά πως στην πραγματικότητα ήταν η Margaret Fairchild, μια ταλαντούχα πιανίστρια στα νιάτα της, μαθήτρια του Alfred Cortot, που προσπάθησε να γίνει μοναχή, στη μονή όμως της απαγόρευσαν να ασχολείται με τη μουσική, κάτι που την τάραξε ψυχολογικά, ενώ πίστευε πως όντας οδηγός νοσοκομειακού ευθύνονταν για το θάνατο ενός ανθρώπου, οπότε επέλεξε να αλλάξει την ταυτότητά της μέχρι τη δική της αποδημία εις Κύριον, μιας που φοβόνταν ότι θα την συνελάμβαναν από την αστυνομία.

Η υπόθεση: Ο θεατρικός συγγραφέας Alan Bennett ζει σε ένα γραφικό λονδρέζικο δρομάκι στο Camden Town. Μια μέρα, η Mary Shepherd, μια εκκεντρική, άστεγη ηλικιωμένη γυναίκα που ζει μέσα σε ένα σαραβαλιασμένο φορτηγάκι, παρκάρει έξω από το σπίτι του. Η παράξενη αυτή ύπαρξη θα καταλήξει να «συγκατοικεί» στον ίδιο δρόμο με τον Bennett για τα επόμενα 15 χρόνια και η σχέση τους, ενώ ξεκινά από μια άτυπη εξυπηρέτηση, καταλήγει σε κάτι που θα αλλάξει τις ζωές και των δυο.

Η άποψή μας: Πέρα από τη θεότρελη, too good to be true, ιστορία, η ταινία βασίζεται στην ερμηνεία της Maggie Smith. Της 82χρονης Αγγλίδας ηθοποιού που, παρά τα χρονάκια της, το λέει ακόμα η περδικούλα της! Η Smith μάλιστα έχει υποδυθεί την Mary Shepherd άλλες δύο φορές! Μία φορά στο παρθενικό ανέβασμα της παράστασης του Bennett το 1999 (τότε η ερμηνεία της της αποκόμισε μια υποψηφιότητα για βραβείο Olivier α' γυναικείου ρόλου) και το 2009 όταν υπήρξε ραδιοφωνική μεταφορά του θεατρικού στο BBC Radio 4! Επομένως, είναι ένας ρόλος τον οποίο γνωρίζει απ' έξω κι ανακατωτά. Και τον υποδύεται με την ευκολία και την αυτοπεποίθηση που της δίνουν τόσες δεκαετίες καριέρας. Εδώ έχουμε ένα το κρατούμενο.

Το άλλο... κρατούμενο είναι η προσπάθεια του σκηνοθέτη να μην εγκλωβιστεί στη θεατρικότητα της πρώτης ύλης. Επιλέγει ένα τρικ που εντέλει νομίζω πως τον βοηθάει αρκετά. «Μοιράζει» τον Alan Bennett (τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Alex Jennings) στα δύο: από τη μία έχουμε τον Alan που ζει και από την άλλη τον Alan που γράφει. Οπότε διαρκώς βλέπουμε τον Alan Bennett να συνομιλεί με τον εαυτό του! Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγεται η υπερχρήση του voice over και δίνεται στον ηθοποιό η δυνατότητα να λάμψει. Όλα καλά λοιπόν; Χμ. Υπάρχουν κάποιες (πολλές) στιγμές μέσα στην ταινία όπου τα χρόνια περνάνε αλλά φαίνεται σαν να μην συμβαίνει ουσιαστικά τίποτε. Σαφέστατα μείον. Από την άλλη υπάρχουν πολύ ουσιαστικά σχόλια για τη φτώχεια. Το Camden είναι κάτι σαν τα βόρεια προάστια στην Αθήνα ή το Πανόραμα στη Θεσσαλονίκη. Οι άνθρωποι εκεί σκιαγραφούνται ως τυπικοί Εγγλέζοι: διακριτικοί σε βαθμό αδιαφορίας, ευγενικοί σε βαθμό ψευτιάς, αλλά και κουτσομπόληδες σε βαθμό... κακουργήματος. Όταν η βρώμικη miss Shepherd (μιας που, προφανώς, δεν έκανε ποτέ μπάνιο!) περνάει δίπλα από έναν πιτσιρικά, εκείνος δυσανασχετεί και λέει στη μητέρα του «πω, πω, βρωμάει αυτή». Και η μητέρα λέει το αυτονόητο: «είναι φτωχή, γι' αυτό». Η φτώχεια είναι βρωμερή, ενοχλητική, αποκρουστική για όσους δεν είναι φτωχοί...

Στο τέλος ο Hytner κάνει την ταινία του ολίγον τι... καταστασιακή, καθώς δείχνει πλάνα από τα γυρίσματα, στα οποία κάνει επίσκεψη ο ίδιος ο πραγματικός συγγραφέας Alan Bennett - έτσι κι αλλιώς η ταινία γυρίστηκε ακριβώς στα ίδια μέρη όπου έλαβαν χώρα τα γεγονότα. Και στο φινάλε... ξεφεύγει: έχει τη δυνατότητα να κλείσει την ταινία σε διάφορες σκηνές, επιλέγει όμως να γίνει... της Αναλήψεως. Όπως και να έχει, μια ταινία που ισορροπεί ανάμεσα στο δράμα και την κωμωδία και προσφέρει ένα μίνιμουμ ενδιαφέροντος στους θεατές – εννοείται ότι θα την εκτιμήσουν περισσότερο οι κάπως μεγαλύτερης ηλικίας σινεφίλ...

Τι δουλειά έχετε εκεί κάτω ρε σεις?

του zerVo (@moviesltd)

Συμπαθέστατος λαός. Με μακραίωνη ιστορία και παράδοση, που κρατά από πολλές χιλιετίες προ Χριστού. Με σκούφια που ριζώνει σε εκείνους τους καλόκαρδους νομάδες, που φορούσαν κάτι κέρατα στα κράνη, στην λαλιά τους είχαν μόνο φθόγγους και ποτέ φωνήεντα και ουδέποτε σήκωσαν σπαθί ενάντια σε οχτρό. Ίσως γι αυτό μάλλον, η πτώση της χώρας στην επίθεση των στρατευμάτων των Ναζί, έλαβε χώρα τέσσερις - ολόκληρες - ώρες μετά την κήρυξη του πολέμου, με τον Σκανδιναβικό ετούτο τόπο να μετρά, βαρύτατες απώλειες...14 φαντάρων. Αυτή λοιπόν η χώρα, που της πηγαίνουν όλα καλά, αφού δεν έχει κατέβει ποτέ από οποιοδήποτε Yes Men άρμα, το παίζει και παγκόσμιος σερίφης, αποστέλλοντας "ειρηνευτική" δύναμη στις ζώνες του (ζάπλουτου υπεδαφικά κατά τα άλλα) Τρίτου Κόσμου, που - υποτίθεται - ζήτησαν την βοήθεια της...

Κάπου βαθιά στις σκονισμένες επαρχίες του Αφγανιστάν, πολύ μακριά από τον πολιτισμό, αλλά και από την πατρίδα τους, μια διμοιρία Δανών στρατιωτών, με διαρκή κίνδυνο της ζωής τους, επιχειρούν καθημερινές περιπολίες, αναζητώντας τυχόν αντάρτες Ταλιμπάν, που στο όνομα της Τζιχάντ, βασανίζουν τους πάμφτωχους ντόπιους, αν τυχόν δεν τους ακολουθήσουν στον Ιερό τους Πόλεμο. Σε εδάφη απόκρημνα και αφιλόξενα με τις νάρκες να παραμονεύουν σε κάθε τους βήμα, οι, σε συντριπτική τους πλειοψηφία, νεαροί πολεμιστές, συνομιλούν διαρκώς με τον θάνατο, έχοντας κατά νου τις φαμίλιες τους που τους καρτερούν με αγωνία, εκεί πίσω, χιλιάδες μίλια μακριά, στην Κοπεγχάγη, το Οντένσε, το Άαρχους...

Κατάσταση που επηρεάζει άμεσα και τον διοικητή της μονάδας, Ταγματάρχη Κλάους Μίκαελ Πέτερσεν, που εκτός από τους ψυχικούς κακακερματισμούς των στρατιωτών του, στην θωριά των διαμελισμένων από τις βόμβες συμπολεμιστών τους, έχει να αντιμετωπίσει και τα καθημερινά ζόρια που περνά η φαμίλια του, η σύζυγος και τα τρία του παιδιά, πίσω στο σπίτι, αφού η απουσία του είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Με την ικανότητα του στον έλεγχο της εξ ορισμού δύσκολης κατάστασης, διαρκώς να μειώνεται, κατά την διάρκεια περιπόλου, πέφτοντας στο μέσον των πυρών, με τις σφαίρες να σφυρίζουν πάνω από τα κεφάλια των αντρών του, θα δώσει μια δύσκολη, όσο και ανθρωπιστικά ανεύθυνη διαταγή. Πλέον τίποτα δεν θα είναι το ίδιο, τόσο για εκείνον, όσο και για όλους τους δικούς του ανθρώπους.

Πρόκειται για ένα φιλμ που διαθέτει δύο πρόσωπα, σχετικά διαφορετικά ως θεματική μεταξύ τους, που συνδέονται ουσιαστικά από ένα πρόσωπο, τον αξιωματικό που είχε την τόλμη να πάρει τον δρόμο με το ελάχιστο δυνατό ρίσκο για το περιβάλλον του. Και η λέξη τόλμη, απαιτείται να σημειωθεί με κεφαλαία γράμματα, μιας και εκείνη την στιγμή του πανικού, που το αίμα έχει γίνει ένα με την σκόνη και οι χτύποι από τους κάλυκες οδηγούν μέχρι και στην παράνοια, ακόμη κι αυτός ο καλά εκπαιδευμένος άντρας πρέπει να πάρει σε κλάσματα δευτερολέπτων την κατάσταση στα χέρια του. Ποιος θα σωθεί, ποιος όχι? Θα είναι εκείνοι που μαζί τους ζει και αναπνέει ολημερίς στο πρόχειρο κατάλυμα - στρατόπεδο των κοντέινερ ή πιθανόν κάποιοι άμαχοι, που θα πληρώσουν την νύφη μαζί με τους γκουερίλας? Όποια κι αν είναι η τροπή, ένα είναι απολύτως βέβαιο. Αυτή η εικόνα θα συντροφεύει τον (σαφέστατα λανθασμένης επαγγελματικής επιλογής) στρατιωτικό, σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Το πρώτο πρόσωπο του φιλμ, που διευθύνει ο Δανός Tobias Lindholm, είναι ένα εναλλακτικό, Ευρωπαϊκής φιλοσοφίας Hurt Locker, που λαμβάνει χώρα στις ερημιές της Μέσης Ανατολής και ορίζει το σημείο της πτώσης των καίριων ερωτηματικών, για το ποια ακριβώς δουλειά έχουν τα παιδιά του κοσμάκη να τρέχουν αρματωμένοι σε έναν πόλεμο που δεν τους αφορά. Από την παγωμένη και ημιφωτισμένη Βόρεια Ευρώπη, μια ντουζίνα πεζοναύτες, εστάλησαν σε μέρος που δεν το έχει ούτε ο χάρτης για να ντυθούν την στολή του αστυνομικού, να επιβάλλουν την τάξη. Σύμφωνοι, δεν είναι μια πλοκή που δεν την έχουμε ματαδεί και ίσως σε πιο βελτιωμένη εκδοχή, ένεκα των ευκολιών σε εφέ και τεχνικές ανέσεις που διαθέτουν οι αμερικάνικες παραγωγές. Εδώ υπερισχύει καλλιτεχνικά όμως, το πιο ντοκιμαντερίστικό της γραφής της κάμερας στο χέρι, ο πιο κόκκος, ο πιο ρεαλισμός, που μπορεί να αποδώσει η έμπνευση ενός σκηνοθέτη, που επιθυμεί να αναδείξει τον τρόμο ως έχει.

Δεύτερο ημίχρονο και περιστροφή του νομίσματος. Άλλη ταινία πλέον, έχουμε τοπικά μεταβεί από την Ασία στην πολιτισμένη Ευρώπη, έχουμε πατήσει ξανά στα πάτρια εδάφη, η μεγάλη επιστροφή όμως δεν έχει συνοδευτεί από κάποιον ηρωικό πανηγυρισμό, αλλά από μια απίστευτη μομφή, από την ίδια ακριβώς σημαία που ο Μέιτζορ υπηρέτησε με φόβο ζωής. Στο εδώλιο ο ένστολος, με την βαρύτερη των κατηγοριών που θα μπορούσε ποτέ του να συναντήσει: Εγκληματίας πολέμου! Ούτε καν το είχε φανταστεί πως θα βρεθεί ποτέ ενώπιον γυναίκας και τέκνων, δεμένος χειροπόδαρα και με την απειλή της φυλάκισης να κρέμεται πάνω από τον λαιμό σαν λαιμητόμος. Μην γελιέσαι όμως θεατή μου, αγωνιώντας για την έκβαση. Οποιαδήποτε κι αν είναι η ετυμηγορία των δικαστών, όποιο δρόμο κι αν πάρει ο φουκαράς Κλάους, της ελευθερίας ή του μπουντρουμιού, βαθιά μέσα του μόνον εκείνος ξέρει την αλήθεια. Κι αυτή την φωτογραφία, αυτό το τραγικό ενσταντανέ που ο ίδιος έζησε αποφασίζοντας να συνοδεύει πάντα τα φαντάρια του στο ναρκοπέδιο, είναι και το πέναλτι που θα πληρώνει εσαεί, μέχρι να εγκαταλείψει και ο ίδιος τα εγκόσμια.

Έξοχη δουλειά του Krigen / A War στην φωτογραφία και στο μοντάζ, θετική εντέλει η επιλογή του κοφτού περάσματος από το ένα θρίλερ - το πολεμικό - στο έτερο το δικαστικό, ερμηνείες που αναδίδουν αληθινότητα, αλλά κυρίως εξαίρετη σκηνοθεσία, που δεν εστιάζει κατά βάση στο να δείξει στο εκράν την καταστροφή, αλλά να κάνει τον σινεφίλ να την φανταστεί στο μεγαλύτερο δυνατό της εύρος. Καταστροφής, που όπως έχουν αποδείξει και οι προηγούμενες αντιπολεμικές φωνές, δεν έχει σαν θύματα της μόνο τους εκατέρωθεν μάχιμους ή αμάχους, αλλά και όσους έχουν επιβιώσει της σφαγής, που θα φέρουν μια για πάντα τα πλάνα της σφηνωμένα στις ταλαιπωρημένες τους θύμησες.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 17 Μαρτίου 2016 από την Seven / Spentzos

Ένας άλλος κόσμος! Βασισμένη στο ομώνυμο μπεστ σέλλερ, που πούλησε παγκοσμίως εκατομμύρια αντίτυπα, είναι η καινούργια περιπέτεια φαντασίας, ενός εκ των κορυφαίων παραμυθάδων της κινηματογραφικής ιστορίας, του Tim Burton, με τον τίτλο Miss Peregrine's Home For Peculiar Children. Το έργο που μεταφράστηκε σε περισσότερες από 40 χώρες, παρέμεινε στο τοπ των Times για πιο πολλά από δύο χρόνια και ονομάστηκε ως ένα από τα 100 ποιοτικότερα young adult μυθιστορήματα όλων των εποχών, ορίζει μιας πρώτης τάξης σεναριακή βάση για την ανάπτυξη της ιστορίας από τον δημιουργό της Alice In Wonderland και του Edward Scissorhands. Για τον 16χρονο Τζέικ η ανακάλυψη της πύλης που θα τον οδηγήσει σε έναν μαγικό κόσμο είναι μια πρόκληση, που θα πρέπει το συντομότερο δυνατόν να βρει τι κρύβει πίσω της. Μια δίοδος που θα τον μεταφέρει σε ένα περιβάλλον εναλλακτικού χώρου και χρόνου, εκεί που θα εντοπίσει το κρησφύγετο της Κυριάς Πέρεγκριν και των παιδιών με τις ειδικές και ασυνήθιστες δυνατότητες που συντηρεί. Πολύ σύντομα ο μικρός θα καταλάβει όμως πώς πίσω από την μυστηριώδη βιτρίνα, κρύβονται αμέτρητοι κίνδυνοι και η επιβίωση δεν αποτελεί πάρα το βασικό ζητούμενο, αφού θα κληθεί να αποκαλύψει ποιοι από τους καινούργιους του γνώριμους, είναι αληθινοί ή ψεύτικοι, έμπιστοι ή πανέτοιμοι να τον κατατροπώσουν. Στα γνώριμα επίπεδα φαντασμαγορίας του ο Burton, που δεν διανύει και την καλύτερη περίοδο της καριέρας του, υπόσχεται μέσω του εισαγωγικού τρέιλερ ένα ονειρικό παραμύθι, από τις 30 Σεπτεμβρίου 2016, όταν και θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα στους κινηματογράφους από την 20th Century Fox.

Και προς μεγάλη έκπληξη όλων, δίχως τον Johnny Depp (ακόμη και την Helena Bonham Carter) στην διανομή, αλλά την αινιγματικής ομορφιάς Eva Green στον ρόλο της Κυρίας Πέρεγκριν, σε συνέχεια της συνεργασίας με τον Tim, μετά το Dark Shadows. Πληθώρα σημαντικών αστέρων, αλλά και νεότερων ανερχόμενων ταλέντων συμμετέχει στο καστ που αποτελούν οι Asa Butterfield, Chris O’Dowd, Ella Purnell, Allison Janney, Rupert Everett, Terence Stamp, Judi Dench και Samuel L. Jackson.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 29 Σεπτεμβρίου 2016 από την Odeon

Δεν υπάρχει χειρότερη! Επιστροφή στην δημιουργική δράση με ένα ακόμη κινηματογραφικό βιογραφικό αφιέρωμα για τον Stephen Frears που καθώς φαίνεται αρχίζει και τυποποιείται ως ο μαέστρος των biopics. Σε συνέχεια λοιπόν του πολύ πρόσφατου The Program, που αφηγήθηκε την άνοδο και την πτώση του κορυφαίου ποδηλάτη / απατεώνα στα χρονικά, αλλά και των πιο επιτυχημένων του παλαιότερων The Queen και Philomena, ο Εγγλέζος επιστρέφει με το φιλμ Florence Foster Jenkins, για να παρουσιάσει την αληθινή διαδρομή της ομώνυμης Νεουορκέζας, που μέσα στο μυαλό της είχε πιστέψει πως οι νότες που βγαίνουν από το λαρύγγι της είναι θεϊκές. Και πραγματικά μέσα στην ματαιοδοξία της η Φλοράνς είχε πειστεί πως η φωνή της ορίζει την απόλυτη μελωδία, σε αντίθεση με όλους όσους την άκουγαν, που είχαν εντελώς διαφορετική άποψη. Στα προσωπικά της ρεσιτάλ μάλιστα, ο εύπορος άντρας της που κυριολεκτικά την λατρεύει, Σαιντ Κλερ Μπείφιλντ, που τυγχάνει και μάνατζερ της, φροντίζει η αλήθεια να μην λάμψει ποτέ και άπαντες στο ακροατήριο να δείχνουν ενθουσιασμένοι από την μαγεία της φωνής. Μέχρι την στιγμή που εκείνη θα πάρει την απόφαση μιας μεγάλης συναυλίας στο Κάρνεγκι Χολ, οπότε είναι η στιγμή που ο καλός της θα πρέπει να κάνει τα πάντα, προκειμένου να αποφευχθεί η δημόσια διαπόμπευση της. Η κομεντί Φλοράνς Φόστερ Τζένκινς, όπως διαλαλεί και το χαριτωμένο τρέιλερ της, που αναδεικνύει μια μέτριου ενδιαφέροντος πλοκή σε κάτι το πραγματικά διασκεδαστικό, θα κάνει την επίσημη πρεμιέρα της από την Paramount στις 6 Μαΐου 2016, πρώτα φυσικά στην πατρίδα της την Μεγάλη Βρετανία.

Μετά από την ενσάρκωση πραγματικών ιστορικών προσώπων, όπως η Μάργκαρετ Θάτσερ στην Iron Lady, την Τζούλια Τσάιλντς στην Julie & Julia και την Εμελίν Πανκχερστ στην Suffragette, η τεράστια Meryl Streep, είναι πανέτοιμη για μια ακόμη σπουδαία ερμηνεία, υποδυόμενη την φαντασμένη αοιδό. Δίπλα της ο ώριμος πλέον Hugh Grant κρατά τον ρόλο του αντρός της, ενώ το καστ ολοκληρώνουν και οι Simon Helberg, Rebecca Ferguson και Nina Arianda.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Ένα ολόγραμμα για τον Βασιλιά! Με καινούργιο πόνημα, που φέρει τον αλλόκοτο τίτλο A Hologram for the King, δίνει συνέχεια στο σερί των εκκεντρικών του δημιουργιών, κατόπιν του Cloud Atlas και του προβεβλημένου στο Netflix, Sense8, o Tom Tykwer, που ακολουθεί την δική του ξέχωρη ρότα, ακόμη κι αν έχει πάρει μεταγραφή από την Ευρώπη στον Πλανήτη Χόλιγουντ. Όπως μας πληροφορεί και το συνοδευόμενο εισαγωγικά από ριφς των Talking Heads τρέιλερ, που η Warner Bros έχει επιμεληθεί ιδιαίτερα για την διανομή της, το έργο στηρίζεται σε νουβέλα του Dave Eggers, η οποία στα 2012 είχε φτάσει μέχρι τα τελικά του National Book Awards και θεματικά ανήκει στο είδος της κομεντί. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, ένας διακεκριμένος Αμερικάνος επιχειρηματίας, που αποφασίζει να μεταβεί στην Σαουδική Αραβία για να εκπονήσει το μεγαλύτερο εμπορικό πλάνο της σταδιοδρομίας του. Παραξενεμένος από τον τρόπο που θα του συμπεριφερθεί ο διαφορετικός κόσμος που επισκέφθηκε, από τις δημόσιες υπηρεσίες μέχρι και τα τελωνεία, που μάλλον παρακωλύουν το έργο του, θα βρει απρόσμενη βοήθεια από έναν πανέξυπνο και σπιρτόζο οδηγό ταξί και από μια εξωτικής ομορφιάς, ντόπια ντοτορέσα. Η πλοκή μπορεί να λαμβάνει χώρα στο μεγαλύτερο βασίλειο της Αραβικής χερσονήσου, κανένα από τα πλάνα δεν γυρίστηκε εκεί, παρά στο Μαρόκο, την Αίγυπτο και το...Βερολίνο, ενώ και στην παραγωγή δεν συμμετείχε ούτε ένας Σαουδάραβας! Παγκόσμια πρεμιέρα για την ενδιαφέρουσα όπως ακούγεται ταινία, στις 22 Απριλίου 2016!

Ενδιαφέρον που εκτοξεύει η παρουσία και μόνο του Tom Hanks σε ρόλο που του πηγαίνει πολύ περισσότερο από εκείνον του Άτλαντα και που στις εικόνες του δίνει την τεράστια ενέργεια που απαιτείται για να εξελιχθεί το φιλμ, σε αναζήτηση του εαυτού, μα ακόμη και σε ρομάντζο. Στο πλευρό του Tom, συνυπάρχουν ακόμη και οι Ben Whishaw, Tom Skeritt, Side Babett Knudsen και η Sarita Choudury.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

Here for a Good Time. Not a Long Time! Νοσταλγικό και κατά πως φαίνεται αυτοβιογραφικό είναι το καινούργιο πόνημα του αγαπημένου Richard Linklater, που φέρει τον τίτλο Everybody Wants Some!! και θεματικά παραπέμπει ως τύποις σίκουελ, στον παλιό καλό καιρό, του Dazed And Confused, έργου που διέδωσε το όνομα του Αμερικανού παγκοσμίως. Το φιλμ που κάνει αυτές τις ημέρες την παγκόσμια πρεμιέρα του στο μεγάλο φεστιβάλ των Νοτιοδυτικών Πολιτειών SXSW κι έχει δανειστεί την μαρκίζα του από το περιβόητο χιτ των Van Halen, είναι μια νεανική κομεντί, που λαμβάνει χώρα χρονικά στις αρχές της δεκαετίας του 80 και παρακολουθεί από κοντά την καθημερινότητα μιας ομάδας νεαρών σπουδαστών, που συμβιώνουν κάτω από την ίδια κολεγιακή στέγη. Πάρτι, ποτά, κορίτσια, μουσικές και τραγούδια, τεστοστερόνη και νότες στο φουλ και όλα αυτά σε ένα πακέτο, που αν λάβει κανείς υπόψη του του το προωθητικό τρέιλερ, μάλλον θα ξεσηκώσει όλους τους σημερινούς 45άρηδες και νοσταλγούς εκείνης της υπέροχης δεκαετίας. Επίσημη κυκλοφορία για το νέο πόνημα του σκηνοθέτη της τριλογίας των Before αλλά και του απίθανου σε δημιουργική σύλληψη Boyhood - οι φήμες λένε πως το Everybody ξεκινά την δράση του εκεί που το Μεγαλώνοντας σταματά - η 15 Απριλίου 2016, σε περιορισμένο αρχικά κύκλωμα από την Paramount, που υπόσχεται ακολούθως να διευρύνει τους κινηματογράφους που θα το προβάλουν.

Όχι ιδιαίτερα διάσημα τα νεόφερτα αστεράκια που σχηματίζουν την φοιτητική ομάδα του έργου, με τους Will Brittain, Zoey Deutch, Ryan Guzman, Tyler Hoechlin και Blae Jenner να μοιράζονται τους βασικότερους των ρόλων. Κύριος πρωταγωνιστής του φιλμ όμως, φαντάζει η μουσική, με το σάουντρακ να αποτελείται από κορυφαία χιτς της βινυλιακής εποχής και από καλλιτέχνες όπως οι The Knack, Blondie, Donna Summer, Patti Smith, Pat Benatar, Dire Straits, ZZ Top, The Cars και αμέτρητοι ακόμη. 

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Zootopia	Feelgood Ent.	2	133	26.016	64.665
2	London Has Fallen	Odeon	2	62	18.596	67.842
3	Allegiant	Odeon	1	63	17.129	17.129
4	Kung Fu Panda 3	Odeon	0	63	12.089	12.089
5	Spotlight	Feelgood Ent.	3	50	8.979	56.725
6	Deadpool	Odeon	4	21	5.545	205.392
7	Gods Of Egypt	Odeon	3	22	4.413	51.132
8	Loreak	Weird Wave	2	9	4.221	8.632
9	Zoolander 2	UIP	1	16	3.770	3.770
10	Taxi	Feelgood Ent.	1	7	3.235	3.235

Προηγούμενο ΤΟΠ - Επόμενο ΤΟΠ

Οι ταινίες της θεματικής ενότητας 4η Εβδομάδα Ισραηλινού Κινηματογράφου και οι ώρες προβολής τους είναι:

A Tale of Love and Darkness

Ισραήλ, 2015 Εγχ, 95'

Σκηνοθεσία: Natalie Portman
Πρωταγωνιστούν: Natalie Portman, Makram Khoury, Shira Haas, Neta Riskin, Gilad Kahana, Mor Cohen, Aliza Ben-Moha

Πρόκειται για ένα δράμα βασισμένο στην αυτοβιογραφία του Amos Oz, συγγραφέα, δημοσιογράφου και υπέρμαχου μιας ειρηνικής λύσης για τα δύο κράτη που επί χρόνια διατηρούν ζωντανή την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση. Η ιστορία λαμβάνει χώρα κατά τα νεανικά χρόνια του Oz, όπως τα περνούσε στο Κιμπούτζ κατά την διάρκεια των πρώτων χρόνων της ύπαρξης του Ισραηλινού κράτους, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην σχέση λατρείας με την μητέρα του και στο πόσο εκείνη τον ώθησε να ασχοληθεί με την συγγραφή βιβλίων.

Που και πότε? Πέμπτη 17 Μαρτίου στις 21.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος (Παρουσία του ηθοποιού Gilad Kahana - Είσοδος μόνο με προσκλήσεις)

Bikur Ha-Tizmoret (The Band’s Visit)

Ισραήλ, 2007 Εγχ, 87'

Σκηνοθεσία: Eran Kolirin
Πρωταγωνιστούν: Sasson Gabai, Ronit Elkabetz, Saleh Bakri, Khalifa Natour, Rubi Moskovitz, Uri Gavriel, Imad Jabarin

Μετά από δύσκολο ταξίδι, η Αστυνομική Φιλαρμονική της Αλεξάνδρειας, θα φτάσει στο Ισραήλ από την Αίγυπτο για να λάβει μέρος σε ένα πολιτιστικό γεγονός, μα εκεί δεν θα συναντήσει κανέναν υπεύθυνο που θα την βοηθήσει να φτάσει στον προορισμό της, στο Πετάχ Τίκβα. Από λάθος υπολογισμό τα μέλη της μπάντας θα φτάσουν σε ένα απομακρυσμένο χωριό, εκεί που αναμένοντας το επόμενο λεωφορείο για την πόλη, θα έρθουν σε επαφή με τους ντόπιους, σε ένα σμίξιμο λαών, για το οποίο κανείς δεν είναι προετοιμασμένος.

Που και πότε? Παρασκευή 18 Μαρτίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Kippur

Ισραήλ, 2000 Εγχ, 123'

Σκηνοθεσία: Αmos Gitai
Πρωταγωνιστούν: Liron Levo, Tomer Russo, Uri Klauzner, Yoram Hattab, Guy Amir, Juliano Mer-Khamis, Ran Kauchinsky, Kobi Livne

Η ταινία λαμβάνει χώρα το 1973, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Yom Kippur στο οποίο η Αίγυπτος και η Συρία ξεκίνησαν επιθέσεις στο Σινά και τα Υψίπεδα του Γκολάν. Η ιστορία αφηγείται από την πλευρά των Ισραηλινών στρατιωτών, του επικεφαλής της διμοιρίας Γουάινράουμπ και του καλού του φίλου και συμπολεμιστή Ρούσο, σε μια ημέρα που ξεκινά πανέμορφα στα ήσυχα δρομάκια της πόλης και ολοκληρώνεται αιματοβαμμένη, με πόνο, θάνατο, καταστροφή και ερήμωση. Τόσο του σώματος όσο και του νου.

Που και πότε? Παρασκευή 18 Μαρτίου στις 20.45 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Zero Motivation

Ισραήλ, 2014 Εγχ, 60'

Σκηνοθεσία: Talya Lavie
Πρωταγωνιστούν: Dana Ivgy, Nelly Tagar, Shani Klein, Heli Twito, Meytal Gal, Tamara Klingon, Yonit Tobi

Ένα αστείο, καυστικό και συνάμα σατιρικό πορτρέτο της καθημερινότητας σε μια στρατιωτική μονάδα νεαρών Ισραηλινών γυναικών που υπηρετούν την θητεία τους στο στράτευμα. Το απομακρυσμένο από τον πολιτισμό στρατόπεδο, κάπου στην μέση της ερήμου, δεν δίνει την δυνατότητα στις φανταρίνες να περνούν ευχάριστα τον χρόνο τους;, που ξεδίνουν στα ηλεκτρονικά παιχνίδια μετρώντας αντίστροφα τις ώρες, ωσότου να φτάσει η απόλυση τους. Πλήξη που σύντομα θα δοκιμάσει και τις ψυχικές τους αντοχές.

Που και πότε? Σάββατο 19 Μαρτίου στις 19.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και Τετάρτη 23 Μαρτίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Ha-Kayitz Shel Aviya (Aviya’s Summer)

Ισραήλ, 1988 Εγχ, 95'

Σκηνοθεσία: Eli Cohen
Πρωταγωνιστούν: Gila Almagor, Kaipu Cohen, Eli Cohen, Marina Rossetti, Avital Dicker, Dina Avrech, Ya'ackov Ayali, Rami Baruch

Το καλοκαίρι του 1951, Καλοκαίρι, στο νεοσύστατο κράτος του Ισραήλ, ο δεκάχρονος Αβία, παλεύει με όλες τους τις δυνάμεις να σώσει από την κατάθλιψη την λατρεμένη του μητέρα Χένια. Μια γυναίκα, που πριν από την έκρηξη του μεγάλου πολέμου, ήταν γνωστή σε όλη την κοινωνία για το θάρρος και την ομορφιά της, μα που στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, χάνοντας τον αγαπημένο της σύζυγο στο Ολοκαύτωμα, πλέον έχει εξελιχθεί σε ένα ψυχικό ράκος, ανήμπορη ακόμη και να σταθεί στα πόδια της.

Που και πότε? Σάββατο 19 Μαρτίου στις 21.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και Τρίτη 22 Μαρτίου στις 21.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Ha-Shoter Azulai (The Policeman)

Ισραήλ, 1970 Εγχ, 90'

Σκηνοθεσία: Ephraim Kishon
Πρωταγωνιστούν: Shaike Ophir, Zaharira Harifai, Avner Hizkiyahu, Itzko Rachamimov, Joseph Shiloach, Nitza Shaul, Gabi Amrani, Arieh Itzhak

Ο Αζουλάι είναι ένας αστυνομικός στη Γιάφα, του οποίου η ανικανότητα συμβαδίζει απόλυτα με το αγαθό, μαλθακό και καλόκαρδο του χαρακτήρα του. Την ίδια στιγμή που οι διοικητες και οι προιστάμενοι του επιθυμούν να τον στείλουν σπίτι του με πρόωρη συνταξιοδότηση, για να γλυτώσουν από τις γκάφες του, οι κακοποιοί της πόλης ζητούν την παραμονή του, μιας και ποτέ, δείχνοντας λύπηση στο πρόσωπο τους, δεν τους έχει συλλάβει.

Που και πότε? Κυριακή 20 Μαρτίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Mita Tova (The Farewell Party)

Ισραήλ, 2014 Εγχ, 95'

Σκηνοθεσία: Tal Granit & Sharon Maymon
Πρωταγωνιστούν: Ze'ev Revach, Levana Finkelstein, Aliza Rosen, Ilan Dar, Raffi Tavor, Yosef Carmon, Hilla Sarjon, Ruth Geller, Michael Koresh

Πρόκειται για μια συμπονετική μαύρη κωμωδία, για τη φιλία μεταξύ των ανθρώπων που έχουν φτάσει στην ηλικία, που οι αρρώστιες και οι θάνατοι γνωστών πληθαίνουν. Μια ομάδα φίλων σε ένα γηροκομείο της Ιερουσαλήμ θα δημιουργήσει μια πρωτότυπη μηχανή που βοηθά στην αυτο-ευθανασία, προκειμένου να βοηθηθούν όσοι γνωστοί τους ταλαιπωρούνται από ανίατες ασθένειες. Όταν η φήμη για την ύπαρξη του μηχανήματος εξαπλωθεί, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα ζητήσουν την βοήθειά τους, κι εκείνοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα συναισθηματικό δίλημμα.

Που και πότε? Κυριακή 20 Μαρτίου στις 21.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Te'alat Blaumilch (Blaumilch Canal)

Ισραήλ, 1969 Εγχ, 90'

Σκηνοθεσία: Ephraim Kishon
Πρωταγωνιστούν: Bomba Tzur, Nissim Azikri, Shraga Friedman, Avner Hizkiyahu, Oded Teomi, Rina Ganor, Zaharira Harifai, Miriam Gavrieli, Aviva Paz

Ένας θεοπάλαβος άντρας αφού δραπετεύσει από το άσυλο στο Τελ-Αβίβ, μέσα στην τρέλα του θα αρχίσει να σκάβει έναν τεράστιο λάκκο καταμεσίς ενός από τους πιο κεντρικούς δρόμους της πόλης. Λόγω του γραφειοκρατικού χάους της δημόσιας διοίκησης, όχι μόνο κανείς δεν θα προσπαθήσει να τον σταματήσει, αλλά θα δεχτεί κόλας την εμέριστη βοήθεια των αστυνομικών αρχών, των μηχανικών αλλά και των απεσταλμένων του Δήμου. Κι όταν ένας σώφρον υπάλληλος αποκαλύψει την αλήθεια, όλοι θα τον περάσουν για τρελό!

Που και πότε? Δευτέρα 21 Μαρτίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Beaufort

Ισραήλ, 2007 Εγχ, 131'

Σκηνοθεσία: Joseph Cedar
Πρωταγωνιστούν: Oshri Cohen, Eli Eltonyo, Itay Turgeman, Ohad Knoller, Daniel Bruk, Ygal Reznik, Itay Szor, Itay Tiran, Arthur Faradjev

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Λιράζ Λιμπέρτι, του 22 μόλις διοικητή φυλάκιου και της ομάδας των στρατιωτών του, λίγους μήνες πριν την αποχώρηση του Ισραηλινού στρατού από τα εδάφη του Λιβάνου. Δεν πρόκειται για μια πολεμική ιστορία, αλλά μια δραματική στιγμή υποχώρησης, μια στιγμή στο κέντρο του πεδίου της μάχης, που ο εχθρός είναι αδιόρατος και οι τρομοκρατημένοι νέοι φαντάροι, καλούνται να βρουν τον τρόπο να φέρους εις πέρας την αποστολή τους και να βγουν ζωντανοί από την κόλαση.

Που και πότε? Δευτέρα 21 Μαρτίου στις 21.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και Τετάρτη 23 Μαρτίου στις 20.30 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος

Ha-Chayim Al-Pi Agfa (Life According to Agfa)

Ισραήλ, 1993 A/M, 100'

Σκηνοθεσία: Asi Dayan
Πρωταγωνιστούν: Gila Almagor, Akram Tillawi, Smadar Kilchinsky, Tsipor Aizen, Sharon Alexander, Irit Alter, Shmil Ben Ari

Η ταινία λαμβάνει χώρα στο Τελ Αβίβ, μέσα σε μια εικονική τοπική παμπ με την ονομασία Μπάρμπι, ένα αστείο παρατσούκλι που έχει παρθεί από το ομώνυμο διάσημο Ισραηλινό ίδρυμα ψυχικής υγείας. Το όνομά της παμπ αντανακλά όμως και στους χαρακτήρες αλλά και στα γεγονότα που συμβαίνουν στην παμπ, στην ιδιοκτήτρια της Ντάλια, τους υπαλλήλους και τους πελάτες. Στην πορεία θα προκύψει ένα ξέφρενο πάρτι βίας, που θα ολοκληρωθεί με μια ανατροπή, πραγματική έκπληξη.

Που και πότε? Τρίτη 22 Μαρτίου στις 19.00 στην Αίθουσα Α της Ταινιοθήκης της Ελλάδος