Movies Ltd

Δεύτερη ημέρα του διαγωνιστικού τμήματος των Καννών και ήδη καταγράφεται η πρώτη μεγάλη απογοήτευση του φεστιβάλ. Ο λόγος για το τελευταίο πόνημα, του ντεφορμέ εδώ και αρκετό καιρό σκηνοθέτη Atom Egoyan, Captives, που είναι και η πρώτη από τις τρεις καναδέζικες παραγωγές που θα προβληθούν στο επίσημο πρόγραμμα του θεσμού. Το φιλμ παρακολουθεί από κοντά την ψυχική κατάπτωση των μελών μιας ευτυχισμένης οικογένειας, από την στιγμή που η μικρή τους κόρη απάγεται και δεν υπάρχουν ενδείξεις για το που ακριβώς μπορεί να βρίσκεται, σε ένα φλιπσάιντ της κορυφαίας μέχρι στιγμής δημιουργίας του Καναδού, το Sweet Hereafter, που στην ίδια διοργάνωση είχε αποσπάσει το 1997 το Γκραν Πρι. "Η ιδέα για την δημιουργία του έργου μου, πάρθηκε από την πραγματική ιστορία ενός μικρού αγοριού που αναίτια εξαφανίστηκε από ένα πάρκο, σε μεγαλούπολη της δυτικής ακτής της χώρας μου. Ακόμη και τώρα, ενώ έχουν περάσει ήδη πολλά χρόνια από τότε, υπάρχουν ακόμη πόστερς με την μορφή του, που ζητούν πιθανές πληροφορίες για το που μπορεί να βρίσκεται. Αυτό ακριβώς το μοιραίο περιστατικό έδωσε την φόρμα στην ιστορία μου" αναφέρει ο Egoyan στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου. Το μοιραίο συμβάν είναι και αυτό που καθορίζει και τις συμπεριφορές των ηρώων του σεναρίου του, σε αυτό το αγωνιώδες δράμα, που πάντως δεν πήρε και τις καλύτερες κριτικές από όσους το παρακολούθησαν στην πρεμιέρα του. "Δυστυχώς όλοι οι άνθρωποι κάνουμε σφάλματα, μερικές φορές ιδιαίτερα σοβαρά, όπως είναι η απαγωγή ενός παιδιού. Το συναίσθημα της ενοχής, που προκαλείται από τα λάθη της ζωής, μου δημιουργεί ιδιαίτερη έμπνευση. Κάθε ανθρώπινο ον συμβιώνει με τις τύψεις του. Η ταινία επιχειρεί να αποκρυπτογραφήσει τους χαρακτήρες που βρίσκονται σε μια τέτοια δεινή κατάσταση."

Αφού για πρώτη φορά συναντήθηκαν στο ίδιο πλατό για τις ανάγκες του Cloud Atlas, φιλμ που έχει καταχωρηθεί ως ένα από τα σημαντικότερα sci-fi Των τελευταίων δεκαετιών, ο σκηνοθέτης Tom Tykwer και ο έμπειρος πλέον Tom Hanks συνεργάζονται σε μια ακόμη ταινία, με ξεχωριστό και ιδιαίτερο θέμα. Πρόκειται για την κινηματογραφική διασκευή του μπεστ σέλλερ του Dave Eggers, A Hologram For The King. Η ταινία παρακολουθεί την διαδρομή ενός απελπισμένου Αμερικάνου πωλητή, που βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, μέχρι την έρημο της Σαουδικής Αραβίας, εκεί που αγωνιωδώς θα παλέψει για κλείσει το συμβόλαιο της καριέρας του, προκειμένου να κτιστεί ένας τεχνολογικός κολοσσός στην μέση του άδειου τοπίου. Με τα κέρδη από αυτή την σύμβαση, έχει σκοπό όχι μόνο να καλύψει όσα οφείλει για να σώσει το σπίτι του από τον πλειστηριασμό, αλλά και να καλύψει τα δίδακτρα της κόρης του, που σπουδάζει στο πανεπιστήμιο.

Το φιλμ, που ήδη προωθείται στο μάρκετ των Καννών, εξού και η πρώτη φωτογραφία του πρωταγωνιστή της με τον χαρτοφύλακα ανά χείρας, βασίζεται σε σενάριο του ίδιου του Tykwer και εκτός από τον Hanks το καστ απαρτίζουν οι Tom Skerritt, Sarita Coudhury και Omar Elba.

Βρώμικοι, πλούσιοι, διεφθαρμένοι, σάπιοι... Έχοντας μέχρι τώρα τον τίλο Posh και πλέον φέροντας την μαρκίζα The Riot Club, έρχεται το καινούργιο πόνημα της αναγνωρισμένης καλλιτεχνικά σκηνοθέτιδας Lone Scherfig, που στην φιλμογραφία της έχει καταγράψει πολύ όμορφες στιγμές του επιπέδου An Education με την Carey Mulligan και One Day με την Anne Hathaway, στους κεντρικούς ρόλους. Αυτή την φορά η κάμερα της δημιουργού ταξιδεύει στους χώρους του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, του αρχαιότερου ιδρύματος στον κόσμο που φοιτούν πλουσιόπαιδα, με σκοπό να αποτελέσουν τους επόμενους ηγέτες της κραταιάς τάξης. Πέρα από τα μαθησιακά τους καθήκοντά οι νεαροί σπουδαστές θα ιδρύσουν έναν ιδιόμορφο σύλλογο - την λέσχη της ονομασίας του φιλμ δηλαδή - μια σκοτεινή ομήγυρη, που μπορούν να εγγραφούν μόνο οι αριστοκρατικής προέλευσης νέοι, η οποία θα εξελιχθεί σε μια πολύ επικίνδυνη συνάθροιση με νοσηρά αποτελέσματα. Το πρώτο τρέιλερ της ταινίας, που προβάλλει την αρρωστημένη φράξια στα έγκατα του αυστηρών αρχών κολεγίου, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για όσα πρόκειται να παρακολουθήσουμε στην βρετανική παραγωγή, που αναμένεται να κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες στα μέσα του φθινοπώρου.

Φυσικά νέοι και ταλαντούχοι είναι οι συμμετέχοντες στο καστ του Club, που αποτελούν ονόματα όπως οι Natalie Dormer, Jessica Brown Findlay, Sam Claflin, Holiday Grainger, Douglas Booth και ο Max Irons.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί...

Με την κινηματογραφική βιογραφία του φημισμένου Βρετανού ρομαντικού ζωγράφου του 19ου αιώνα Τζόζεφ Μάλορντ Γουίλιαμ Τέρνερ, επιστρέφει στις κάννες διεκδικώντας για πέμπτη φορά στην καριέρα του τον Χρυσό Φοίνικα - όντας μια φορά κάτοχος για το συγκλονιστικό Secrets And Lies - ο σπουδαίος μαέστρος Mike Leigh. Το φιλμ Mr. Turner αφηγείται το δεύτερο μισό της ζωής του εικαστικού καλλιτέχνη, από το 1825 όταν επισκέφτηκε για πρώτη φορά τις Κάτω Χώρες, μέχρι και τον θάνατο του στα 1851, προβάλλοντας τις στιγμές εκείνες της διαδρομής του που τον ενέπνευσαν να ζωγραφίσει τα κορυφαία του έργα, The Fighting Temeraire και Rain, Steam and Speed. "Η δημιουργία μου αυτή, δεν διέφερε στην κατασκευή της από καμία άλλη προηγούμενη μου, αναφέρει ο σκηνοθέτης, ανοίγοντας την ομιλία του στην Press Conference του φεστιβάλ. Με την έννοια πως στο κτίσιμο των χαρακτήρων, έπρεπε να κτίσω με σάρκα και αίμα τις προσωπικότητες τους κι αυτό δεν είναι εφικτό αν δεν δώσεις και την ψυχή σου, ακόμη κι αν έχει συμβουλευτεί ολάκερη την βιβλιογραφία του κόσμου. Εμείς κάναμε αρχικώς ότι ακριβώς έπρεπε, μελετήσαμε τον βίο του Τέρνερ, ώστε πριν πάρουμε τις τελικές μας αποφάσεις να έχουμε τεκμηριωμένη άποψη και στο τέλος αφήσαμε την κατάσταση μόνη της να εξελιχθεί σύμφωνα με την γνώση μας. Έτσι, δίχως σενάριο." Η μελέτη του Leigh, σε συνεργασία με τον στενό του συνεργάτη και σεναριογράφο Dixk Pope, περιελάμβανε και την αυτοψία των πρωτότυπων σχεδίων του ζωγράφου, που φυλάσσονται στην πινακοθήκη Τέιτ. Δυστυχώς για την παραγωγή, δεν ήταν δυνατό το στήσιμο του σετ στην παράκτια πόλη του Μάργκειτ, εκεί που ο Τέρνερ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του βίου του, στα παράλια του Κεντ και γνώρισε τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, την Σοφία Μπουθ. "Τίποτα δεν θυμίζει σήμερα στην περιοχή, το μέρος που έζησε τότε ο καλλιτέχνης. Τόπο που τότε τον είχε αποκαλέσει ως τον ομορφότερο της Ευρώπης."

Με τα δραματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά την διάρκεια της επιδρομής των ξενόφερτων ισλαμιστών στο Μάλι, την φτωχή κεντροαφρικανική χώρα, αλλά και με τις πληγές που αποκάλυψε η εκκαθάριση των Γάλλων κυανόκρανων την διετία 2012 - 13, ασχολείται η ταινία Timbuktu που άνοιξε τον χορό του διαγωνιστικού τμήματος του 67ου Φεστιβάλ των Καννών. Μια δημιουργία που αναδεικνύει σε όλο της εύρος αληθινά, τραγικά περιστατικά, που επέφερε η κατάληψη της μεγαλύτερης πόλης του Βορρά της χώρας από τους φανατικούς Τζιχαντιστές και που έχουν στοιχειώσει στην μνήμη του σκηνοθέτη Abdelrrahmane Sissako που τις περιέγραψε. Συγκλονισμένος και ο ίδιος, ξέσπασε σε λυγμούς ενώπιον των δημοσιογράφων στην συνέντευξη Τύπου, ενθυμούμενος την βάναυση συμπεριφορά των φανατικών, που είχε ως αποτέλεσμα τον αφανισμό ολόκληρων οικογενειών της περιοχής: "Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί αυτό το συναίσθημα. Ξέρετε γινόμαστε σαν όντα ολοένα και πιο αδιάφοροι στον τρόμο, όταν δεν είμαστε προσεκτικοί, ψέλλισε ο γεννημένος στην Μαυριτανία πολυβραβευμένος δημιουργός, βυθίζοντας το πρόσωπο του ανάμεσα στα χέρια του, φανερά συγκινημένος. Στο επίκεντρο της ιστορίας του, ο Αφρικανός τοποθετεί μια στενά δεμένη, αλλά και πάμφτωχη οικογένεια Τουαρέγκ, που κατακερματίζεται από τις συνέπειες ενός ατυχήματος.

του Carlo Carlei. Με τους Douglas Booth, Hailee Steinfeld, Damian Lewis, Kodi Smit-McPhee, Ed Westwick, Paul Giamatti, Lesley Manville, Christian Cooke, Stellan Skarsgård, Natascha McElhone, Tom Wisdom

Shakespeare Σαπουνοπερέ

του zerVo (@moviesltd)

Το πραγματικό επίτευγμα θα είναι να βρεθεί κάποιος σινεφίλ και να καταμετρήσει όλες τις φορές που το διασημότερο έργο του σπουδαίου Shakespeare, έχει μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη. Σε όλες του τις φόρμες, είτε ακολουθώντας πιστά το ορίτζιναλ, είτε τις αντισυμβατικές, που παρέπεμπαν σε μιούζικαλ ή μοντέρνο ρομάντζο. Η παρούσα περίπτωση ακολουθεί πιστά την παράδοση, έχοντας σαν ατού της, όπως διατείνεται, το φιλμάρισμα στις πραγματικές τοποθεσίες όπου έλαβε χώρα η δράση. Δυστυχώς, η όχι φτηνή παραγωγή, παραμένει κολλημένη σε αυτήν την ματαιοδοξία της και δεν προσφέρει τίποτα απολύτως καινούργιο, ώστε να την θυμάται ο θεατής της, για πολύ καιρό κατόπιν του δακρύβρεχτου φινάλε της.

Βερόνα, 16ος αιώνας. Την ηρεμία και την γαλήνη της επαρχίας του Βένετο, καθημερινώς διαλύει η αιματηρή έχθρα των δύο κυρίαρχων φατριών της πόλης, των Καπουλέτων και των Μοντέγων, που διατηρείται άσβεστη εδώ και πολλές γενιές, παρότι ο προύχοντας Εσκάλους έχει διατάξει την σίγαση της, απειλώντας τους διαπλεκόμενους σε αυτήν, ακόμη και με θάνατο. Εντολές που φροντίζουν με μανία να παρακούν τα πρωτοπαλίκαρα των δύο οικογενειών, ο Τυβάλδος και Μερκούτιος, ορκισμένοι αντίπαλοι, που δεν χάνουν ευκαιρία να πετάξουν το γάντι εκατέρωθεν,. προκαλώντας σε σώμα με σώμα ξιφομαχία. Μια τέτοια ευκαιρία θα αδράξει ο Τυβάλδος, αντιλαμβανόμενος πως ο γόνος των Μοντέγων, Ρωμαίος, όχι μόνο παρευρίσκεται απρόσκλητος στην επίσημη δεξίωση της οικογένειας του, αλλά και προσεγγίζει ερωτικά την εξαδέλφη του Ιουλιέτα, που οι γονείς της έχουν τάξει για νύφη στον εύπορο Κόμητα Πάρη.

Φυσικά ανεπίτρεπτο να συμβεί μια τέτοια συναισθηματική ένωση,αφού το ρήγμα μεταξύ των αντιμαχόμενων είναι απίθανο να γεφυρωθεί. Όπως σχεδόν αδύνατον είναι η φλόγα που καίει στις καρδιές των δύο νέων, να σβηστεί εξαιτίας μιας υπεραιωνόβιας ρήξης. Είναι γεγονός πως με φόντο την ονειρώδη ηλιόλουστη βορειοιταλιάνικη ύπαιθρο, ο Βρετανός μάστορας προσφέρει ένα μοναδικό σε σύλληψη και εξέλιξη ρομάντζο στα χέρια του βραβευμένου με Όσκαρ σεναριογράφου Julian Fellowes για να το επεξεργαστεί. Ατυχώς εκείνος παρότι έμπειρος και γνώστης του θέματος, παίρνει το ρίσκο να παρουσιάσει ένα υβρίδιο, που περιλαμβάνει και αυθεντικούς στίχους από το ορίτζιναλ, αλλά και εκμοντερνισμένες ατάκες, δίχως στιγμή να παρεκκλίνει από το πατρόν, κίνηση που δεν θα βρει σύμφωνους ούτε τους υποστηρικτές του πρωτότυπου, ούτε και τους ανανεωτικούς, που θα παραμείνουν με την μελαγχολικά πολύχρωμη εκδοχή του Baz Luhrman κατά νου.

Ακολουθώντας πιστά στο φιλμάρισμα, τις προσταγές της τηλεοπτικής σαπουνοπερετικής φιλοσοφίας, ο σκηνοθέτης Carlo Carlei, δεν βάζει στιγμή προσωπική σφραγίδα στην υπογραφή του, ελπίζοντας πως τα προσεγμένα ντεκόρ και κοστούμια, θα μιλήσουν από μόνα τους και θα κάνουν την διαφορά. Παρότι μάλιστα η παραγωγή έχει επενδύσει σημαντικά στο να φισκάρει το ερμηνευτικό πλήρωμα με γνωστές περσόνες - δεν υπάρχει άγνωστος σε περιφερειακό ρόλο, από τον Παπά Giamatti μέχρι τον Καπουλέτο Damien Lewis και από τον Άρχοντα Skarsgaard μέχρι τον θλιμμένο Μπενβόλιο Kodi Smit McPhee - εντούτοις ποτέ δεν καταφέρνει αυτό το Romeo And Juliet να φτάσει σε υψηλά στάνταρντς δραματουργίας.

Για πες: Πιθανή αιτία να αποτελεί και η ελάχιστη χημεία που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο νέους ερμηνευτές που μοιράζονται τους βασικούς ρόλους του τραγικού στόρι. Κι αν η περίπτωση της Hailee Steinfeld, που είχε σοκάρει με την ανήλικη ευθύτητα της στο True Grit, μοιάζει αξιόλογη επιλογή για Τζούλιετ, εντούτοις το δέσιμο της με τον επίπεδο και άχαρο στην απαγγελία Douglas Booth, δεν πείθει ούτε γι αστείο πως πρόκειται για το, ιστορικά, κορυφαίο ειδύλλιο που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Μαΐου 2014 από την Feelgood

Με την λαμπερή πρεμιέρα της κινηματογραφικής βιογραφίας Grace of Monaco, που αναφέρεται στον μυθικό βίο της Grace Kelly, της χολιγουντιανής ενζενί που άφησε πίσω της μια πολλά υποσχόμενη καριέρα σταρ, για να καθίσει στον θρόνο της πριγκίπισσας των Μονεγάσκων, άνοιξε τις πύλες του για 67η φορά, το κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών. Παρούσα φυσικά και κεντρικό πρόσωπο των εκδηλώσεων της τελετής έναρξης, η απαστράπτουσα Nicole Kidman, που κρατά τον κεντρικό ρόλο στην ταινία και επισκέπτεται την Κυανή Ακτή, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, σε μια σαφώς πιο χλιδάτη παρουσία από τις προηγούμενες. Με τις πρώτες εκτιμήσεις των παρευρισκομένων να μην είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικές για το φιλμ, αλλά και με την απόφαση των Γκριμάλντι να γυρίσουν την πλάτη τους στην συνολική παραγωγή που σκηνοθετικά επιμελήθηκε ο Olivier Dahan, είναι αλήθεια πως το overture ελαφρώς συννέφιασε, μέχρι να πάρει την κατάσταση στα χέρια της η πανύψηλη Αυστραλέζα για να επαναφέρει την τάξη: "Προσωπική μου εκτίμηση, είναι πως το έργο στέκεται με τιμιότητα και δίχως την παραμικρή κακία προς το πρόσωπο της Γκρέις και του Ρενιέ, είναι τα πρώτα λόγια της Nicole μπροστά στο δημοσιογραφικό κοινό, που έχει τιγκάρει την αίθουσα συνεντεύξεων Τύπου. Το φιλμ είναι μυθοπλαστικό και όχι biopic, αρκετά από τα λεγόμενα του βασίζονται στην αλήθεια, άλλες καταστάσεις όμως είναι δραματοποιημένες. Όλα όσα αποδίδουν οι εικόνες του έχουν γίνει με αγάπη προς τον οίκο των Γκριμάλντι, αν και κατανοώ την αντίδραση των παιδιών τους, μιας και στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται η μητέρα και ο πατέρας τους. πρέπει να αντιληφθούν πως τα πάντα έγιναν με υπέρμετρο σεβασμό προς τα πρόσωπα των γονιών τους."

της Katell Quillévéré. Με τους Sara Forestier, Adèle Haenel, François Damiens, Paul Hamy, Anne Le Ny, Corinne Masiero, Karim Leklou, Lola Dueñas

Ρεσιτάλ Ανευθυνότητας!

του zerVo (@moviesltd)

Άκουσε με, να στα πω λιγάκι τώρα, μαμαζέλ Katell πως σε λένε, γιατί με έφτασες στα όρια μου, με αυτό το παραμύθι που μου σερβίρησες. Και στα λέω, γιατί διακρίνω ικανότητες σκηνοθετικές που λίγοι διαθέτουν, στην ματιά σου, όχι όμως και στην προβοκάτσια σου. Την επόμενη φορά που θα θελήσεις να ασχοληθείς θεματικά με μανούλα μαραζωμένη, φρόντισε να βρεις μια ιστορία από τις χιλιάδες εκείνες τις αληθινές, που έχουν την γνώση του λόγου που έφεραν στον κόσμο έναν άνθρωπο. Και για να τον συντηρήσουν, για να τον θρέψουν και για να τον μεγαλώσουν, θα έδιναν και την ψυχή τους, μελανιάζοντας χέρια στις φάμπρικες μπας και τα φέρουν βόλτα στο σπιτικό τους. Με δυο κουβέντες, η και καλά συγκινητική και δακρύβρεχτη σαχλαμάρα που μόλις αφηγήθηκες, δεν μπορώ να φανταστώ αν θα βρει ορθολογικό θεατή που θα την αποδεχθεί, αποτελώντας ρεσιτάλ ανήθικης ανευθυνότητας.

Έχοντας χάσει την αγαπημένη του σύζυγο μόλις στα τριάντα δύο της χρόνια, ο μεροκαματιάρης Νικολά Μερεβσκί, παλεύει με νύχια και με δόντια να μεγαλώσει τις δυο αγάπες της ζωής του, τις λατρεμένες θυγατέρες του, την Μαρία και την Σουζάν. Με χίλια δυο επαγγελματικά προβλήματα να τον βασανίζουν, φρόντισε να μην τους λείψει τίποτα, μένοντας πάντοτε στο πλευρό τους. Λίγο πριν την ενηλικίωση της, η μικρή του, η Σουζάν, θα του ανακοινώσει πως περιμένει (αγνώστου πατρός) παιδί, που δίχως να του διασαφηνίσει τους λόγους, έχει αποφασίσει να το γεννήσει. Απελευθερωμένο πνεύμα όμως, που δεν μπαίνει εύκολα σε καλούπια, η πιτσιρίκα, από μηνών θα το εγκαταλείψει στην φύλαξη της αδελφής της, προκειμένου να βολτάρει με μορφονιό αλογομούρη.

Που να μεγαλώνεις τώρα πιτσιρδέλια, να κοιμούνται στα γόνατα σου στην μπάρα, όταν το μοναδικό σου μέλημα είναι το κλαμπ και το καμάκι? Άσε που κι η αγκαλιά του τζογαδόρου Μαρσεγιέζου είναι τόσο γλυκιά, που δεν σου κάνει κέφι να γυρίσεις ποτέ σπίτι να καμαρώσεις το μωράκι σου. Και δεν την κοπανάς καλύτερα κανά δυο χρόνια με τον γκόμενο για ντόλτσε βίτα και σιγά που θα σε ζητήσει καημένη μου, φροντίζουν άλλοι γι αυτό. Έλα όμως που το πανηγύρι κι η καλοπέραση θέλει και φράγκα κι άμα δεν δουλεύεις για να τα βγάλεις, είτε το βαπόρι θα κάμεις, είτε το λωποδυτάκι. Κάγκελα, κάθειρξη, πενταετής παρακαλώ, χαμένα χρόνια που πιότερο σπαράζουν την καρδιά της άδειας Σουζανίτας επειδή δεν γεύεται το κορμί του παλικαρά, παρά γιατί το παιδάκι της έχει γίνει σωστός άντρας. Σε άλλη οικογένεια όμως, ανάδοχη. Κι εκεί οι ντεμέκ τύψεις μαζί με τα δάκρυα κατηφορίζουν στην ματιά της μικρής ψυχοπαθούς κροκοδειλίνας...

Ούτε μισό λεπτό δεν αξίζει αναφορά στον βίο αυτού του κατάπτυστου υποκειμένου, που στην εξέλιξη της ιστορίας αντιλαμβάνεται κανείς πως μέσα του δεν υπάρχει ίχνος συναισθήματος. Και δεν μπορώ να κατανοήσω σε ποιο ακριβώς σημείο του σεναρίου, εισέρχεται ο δραματικός παράγων και αφορά την κεντρική ηρωίδα και όχι το περιβάλλον της, που ανεβαίνει Γολγοθά χάρη στα σιχαμερά της τερτίπια. Ο συντετριμμένος πατέρας, η συγκαταβατική αδελφή, το μαραζωμένο αγόρι. Ατυχώς όμως ποτέ η κάμερα δεν εστιάζει στην τραγωδία που βιώνει ο περίγυρος της Suzanne, εμμένοντας στο να αναδείξει τα υποτιθέμενα "τραύματα" μιας αποπροσανατολισμένης και εθελούσια ξεστρατισμένης εικοσιπεντάχρονης.

Για πες: Αντίθετα με το ανάξιο λόγου θέμα, όμως, η κινηματογράφηση της Katell Quilevere είναι πολύ υψηλού επιπέδου, ζωντανή, βίαιη, αληθινή, κοπιάρει με μαεστρία την φόρμα των Dardennes και δείχνει πως η Ιβοριανής καταγωγής σκηνοθέτις, διαθέτει potentials που θα την διατηρήσουν στο προσκήνιο στο προσεχές διάστημα. Αξιοπρεπής και η τσαλακωμένη ενζενί Forestier, ότι μπορούσε έκανε. Αυτόν τον ρόλο της έδωσαν, με αυτόν πορεύτηκε μέχρι τέλους...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Μαΐου 2014 από την Strada

Ένα από τα πιο καλογραμμένα εξωχολιγουντιανά θρίλερς της τελευταίας δεκαετίας, το τιμημένο με βραβείο Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, Αργεντίνικο El Secreto De Sus Ojos, είναι πανέτοιμο να αποκτήσει το αγγλόφωνο ριμέικ του, που όπως είναι φυσικό θα φέρει τον ακριβώς μεταφρασμένο τίτλο The Secret in Their Eyes. Το πλάνο είχε σχεδιαστεί από το 2010, όταν στην θέση του σκηνοθέτη είχε τοποθετηθεί ο Billy Ray (Breach, Shattered Glass), γνώριμος φέτος από την Οσκαρική του υποψηφιότητα καλύτερου σεναρίου για τον Captain Phillips, που όπως είχε ακουστεί τότε, θα είχε στον πρωταγωνιστικό ρόλο συνεργάτη τον Denzel Washington. Το πλάνο που δεν ευδοκίμησε στην πρώτη του απόπειρα, ώρα αναζωπυρώνεται με τον αστέρα Chiwetel Ejiofor να είναι πανέτοιμος να αναλάβει τον ρόλο του πράκτορα του FBI που επιστρέφει στην Βοστόνη για να λύσει ένα ανεξιχνίαστο έγκλημα. Δίπλα στον πρωταγωνιστή του 12 Years A Slave θα συνυπάρξει η επανεμφανιζόμενη στα δρώμενα εσχάτως Gwyneth Paltrow, που θα υποδυθεί την πρώην κατάσκοπο της MI5, που θα σταθεί ως δεξί του χέρι στις έρευνες. Το σχέδιο αυτή την στιγμή βρίσκεται στο μάρκετ των Καννών, αναζητώντας χρηματοδότη και εξωτερικούς διανομείς, με σκοπό να ξεκινήσει τα γυρίσματα του, στις αρχές του ερχόμενου φθινοπώρου.

Νεκρός, κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες, βρέθηκε στο δωμάτιο του σπιτιού του, ο Malik Bendjelloul, σκηνοθέτης του αριστουργηματικού ντοκιμαντέρ Searching For Sugar Man, που έναν μόλις χρόνο πριν του χάρισε την υπέρτατη διάκριση, το Όσκαρ της σημαντικότατης αυτής κατηγορίας. Οι αστυνομικές αρχές της Στοκχόλμης, γενέτειρας του κινηματογραφιστή και πιο πρόσφατος τόπος κατοικίας του, στις πρώτες τους εκτιμήσεις αναφέρουν πως δεν υπάρχει κάτι ύποπτο γύρω από τον θάνατο του νεαρού άντρα, ούτε ίχνη παραβίασης του σπιτιού που θα τους οδηγούσαν σε υποψίες πιθανότητας δολοφονικής απόπειρας. Ο Σουηδικής καταγωγής Bendjelloul εκτόξευσε στα ύψη την φήμη του, από το προπέρσινο φεστιβάλ του Sundance, όταν και συμμετείχε εκεί με το ανατριχιαστικά ρεαλιστικό, όσο και πραγματικά απίστευτης εξέλιξης αφιέρωμα του στον τραγουδιστή Ροντρίγκεζ, ο δίσκος του οποίου όταν κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη των 60s υπήρξε παταγώδης αποτυχία, ενώ την ίδια στιγμή στην απομονωμένη Νότια Αφρική είχε πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα. Χωρίς ο καλλιτέχνης να το γνωρίζει... Ο εκλιπών ήταν μόλις 36 ετών. R.I.P.

του Gareth Edwards. Με τους Aaron Taylor-Johnson, Ken Watanabe, Elizabeth Olsen, Juliette Binoche, Sally Hawkins, David Strathairn, Bryan Cranston

Μοναδική Σωτηρία...

του zerVo (@moviesltd)

Είναι τέλη δεκαετίας εβδομήντα. Φτωχογειτονιά, φόρμες χιλιοραμένες με μπαλώματα σε γόνατα και αγκώνες, ούτε δίφραγκο στην τσέπη για μισή καραμέλα, μπάλα κι άγιος ο θεός στην πλατεία ολημερίς και η Τετάρτη, Κυριακή μας. Δωρεάν σινεάκ - αποκλειστικό προνόμιο για τους άρρενες, τι εποχές... - στο θεατράκι του Δήμου το απόγευμα, με τους πάγκους να έχουν φισκάρει από πολύ νωρίς από την πιτσιρικαρία και τους αργοπορημένους όρθιους στην γαλαρία, για να απολαύσει η νεολαία κινηματογράφο τσαμπέ, αφού για τον κανονικό δεν υπήρχε δεκάρα τσακιστή. Το μενού σύνηθες και επαναλαμβανόμενο, δεν ένοιαζε κανέναν όμως, αρκεί τα φώτα να έκλειναν και το όνειρο ξεκινούσε.

Μια βδομάδα Μπαντ Σπένσερ, μια βδομάδα ασπρόμαυρο γιαπωνέζικο Γκοτζίλα. Χαμός! Ειδικά με τον δεύτερο, τον τόσο τρομακτικό στην θωριά αλλά ήρωα μας, σωτήρα μας, νιώθαμε τέτοια ασφάλεια και σιγουριά, που κι όλα τα τέρατα της γης να τα έβαζαν μαζί μας, ξέραμε πως από κάπου θα πεταχτεί το θηρίο και θα επιβάλλει την τάξη (του). Κοντά τέσσερις δεκαετίες μετά, υπό άλλες συνθήκες, σε άνετες πολυθρονάρες αντί για μαδέρια, με real-D γυαλιά στα μάτια για να μην χαθεί στιγμή από το υπερθέαμα κι όμως, το συναίσθημα παραμένει το ίδιο. Μόνο εσύ θα μας σώσεις φίλε!

Δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που σημαδεύτηκε για πάντα η ψυχή του Υπολοχαγού Φορντ Μπρόντι, καθώς σε ένα περίεργο και πολύνεκρο ατύχημα σε πυρηνικό εργοστάσιο του Τόκιο, όπου διέμενε με την οικογένεια του, έχασε την ζωή της η αγαπημένη του μητέρα, γεγονός που οδήγησε στην παράνοια τον υπεύθυνο για την ασφαλή λειτουργία της μονάδας, πατέρα του. Σήμερα έχοντας αποκτήσει κι ό ίδιος την δική του φαμίλια με εστία το Σαν Φρανσίσκο, ακόμη ταλαιπωρείται από τις σχιζοειδείς συμπεριφορές του γονιού του, που οι ακραίες μελέτες του πάνω σε ανεξήγητα φαινόμενα τον έχουν φέρει πολλές φορές αντιμέτωπο με τον σκληρό νόμο της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου. Εκεί που πρέπει να ταξιδέψει ο νεαρός αξιωματικός, για να βοηθήσει τον γέρο-Τζο να ξεμπλέξει από τα κρατητήρια, αλλά και να τον πείσει πως ότι συνέβη εκείνο το μακάβριο πρωινό δεν ήταν παρά ένα κτύπημα της μοίρας.

Κι όμως οι μελέτες του βετεράνου ερευνητή έχουν βάσιμο χαρακτήρα, καθώς κι οι δυο τους θα καταλάβουν πως πίσω από την απαγόρευση της κυκλοφορίας στην (υποτιθέμενη) ραδιενεργό ζώνη, οι αρχές κρύβουν καλά ένα μυστικό, που αν ζωντανέψει, μπορεί να απειλήσει ολάκερη την ανθρωπότητα. Ένα απολιθωμένο σπόριο προϊστορικού τέρατος, που τρέφεται αποκλειστικά και μόνο με ενέργεια από τους πυρήνες και που καμία δύναμη, δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στο πλάνο του να ισοπεδώσει τον πλανήτη. Ειδικά από την στιγμή που το ταίρι του, έχει ξυπνήσει καιρό πριν και έχει διασχίσει τον Ειρηνικό, επιζητώντας τροφή στην πλούσια σε ραδιενέργεια Νεβάδα.

Φυσικά όπως γίνεται αντιληπτό το relic θα ξεσπάσει μπροστά στα μάτια των εμβρόντητων Ιαπώνων (αλλά και των καλών μας Αμερικάνων πατήρ και υιού) δίνοντας έτσι κλότσο στην ιστορία να ξεκινήσει, πολύ, πολύ ώρα από την στιγμή που έπεσαν οι πρώτοι τίτλοι του φιλμ. Αρνητικό λες? Ε, όχι δα, αφού το στόρι κτίζεται με μεθοδικότητα και υπομονή πάνω στο πατρόν του ορίτζιναλ στόρι της μεγαλειώδους επιτυχίας της Toho από το 1954, με τους εκμοντερνισμούς που επιτάσσει ο μισός και βάλε αιώνας τεχνολογικής απόστασης, αλλά και τις δυνατότητες που δίνουν στους σύγχρονους κινηματογραφιστές τα πανίσχυρα ειδικά εφέ. Την ώρα που η απόγνωση σκεπάζει τις αύρες των πολεμοχαρών γερακιών (ηγεσία που εκφράζει ο καλός ρολίστας David Strathairn) για το πως θα αντιμετωπιστούν τα θεριά, η απάντηση έρχεται μέσα από τα βάθη του ωκεανού, εκεί κοντά στα νησιά Μπικίνι, όταν μια φορά κι έναν καιρό ο ίδιος στρατός είχε κοντράρει στα ίσια ένα πανομοιότυπο φαινόμενο. Οι Ασιάτες, ελέω των θεϊκών του δυνάμεων, τον ονομάζουν Γκότζιρα. Η Δύση κι αν απλώς ανασχημάτισε την μαρκίζα του, στον ίδιο δεινοσαυροειδή τιτάνα αναφέρεται. Δίχως να έχει κάνει ακόμη όμως ταυτοποίηση FOE: Friend Or Enemy?

Κάπως έτσι λοιπόν κι αφού έχει κτιστεί ο βασικός καμβάς καταστροφής, αλλά και η συναισθηματική υποιστορία που κρύβεται πίσω από τον ενδεχόμενο ολοκληρωτικό αφανισμό του Αγίου Φραγκίσκου, συνεπώς και των αγαπημένων προσώπων του γιάνκη άφοβου στρατιώτη, εισάγεται με απόλυτο σεβασμό στον μύθο και ο Godzilla, σε πλήρη αντίθεση με την εφετζίδικη σαχλαμάρα του Emmerich, που επίσης έσπασε ταμεία εκεί λίγο πριν το μιλένιουμ. Σημείο μηδέν που πέραν του οποίου ο θεατής πλέον δεν μπορεί καν να ανασάνει από την ολοκληρωτικά εκρηκτική πανδαισία που παρακολουθεί στο εκράν.

Θα περίμενε κανείς πως μέσα σε αυτόν τον χορταστικό πολύβουο πανζουρλισμό, δεν θα υπήρχε χώρος για ανάπτυξη θέματος, που θα υποδηλώνει σκηνοθετική ταυτότητα, λοιπόν. Μέγα λάθος! Μπορεί η πρόβλεψη να είναι πολύ μεγάλη, ο οτέρ ακόμη αδόκιμος με μόλις μια ταινία στο ενεργητικό του (τους φοβερούς, χαμηλότατου κόστους Monsters) και ο Μίδας Abrams να έχει επιτύχει μεγαλύτερους θριάμβους στην κόντρα, όμως εδώ, με τις ευχές της Legendary, παραδίδεται η σκυτάλη του ευφάνταστου sci fi παραμυθά από τα χέρια του Spielberg σε εκείνα του Gareth Edwards. Στην αφήγηση του ο χαρισματικός δημιουργός, αποτίνει ευλαβικά φόρο τιμής σε μεγαλειώδεις στιγμές της επιστημονικής φαντασίας, όπως στις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου ή το Ιουράσιο Πάρκο (λογικότατο) προσφέροντας σεκάνς ανθολογίας, διανθισμένες με προσωπικό ύφος και μαεστρία και στέλνοντας για σπίρτα κάτι πολυδιαφημισμένες δευτεράντζες τύπου Pacific Rim. Ο Μούσιας βρήκε επιτέλους τον διάδοχο που του πρέπει? Αν ήταν να απαντήσω εγώ, θα έβαζα και σφραγίδα στα λόγια μου! Ακόμη και τα χούγια του πήρε...

Που υστερεί ο νέος Godzilla? Μα εκεί που χάσκουν όλοι οι ιστορικοί προκάτοχοι του, στο να καταφέρουν να αποδώσουν σαν αληθινούς τους χαρακτήρες που κινούνται πίσω από τον Βασιλιά των Τεράτων. Και δεν αναφέρομαι στο συγκλονιστικά ανθρώπινο - και τόσο προσεγμένο καλλιτεχνικά, παρούσης Binoche και Cranston παρακαλώ - ίντρο, αλλά στον φανταράκο που καλείται να προστατέψει σύζυγο και παιδί, πηδώντας μονομιάς, με λίγες γρατσουνιές, από την φλεγόμενη Χαβάη, στην πολιορκημένη Καλιφόρνια. Μέτριος ως action hero ο Aaron Johnson, δεν βοηθιέται από την πολύ ποιοτικότερη του δεσποινίδα Olsen που μισκαστάρεται απελπιστικά, κάτι που συμβαίνει απρόσεκτα ίσως για το επίπεδο της παραγωγής και με τον εκπρόσωπο της Τζαπάν, Καθηγητή Σεριζάουα (όπως στο αυθεντικό) που ερμηνεύει ο αξιόλογος Ken Watanabe.

Για πες: Ας μην γελιόμαστε όμως, μοιράζοντας το στάρινγκ πέρα δώθε. Κυρίαρχος, από την στιγμή που κάνει την πρώτη του εμφάνιση, έως και το στερνό του αντίο, στο πανί είναι μόνον ένας. Ο Γκοτζίλα, ο παρεξηγημένος γιγαντόσαυρος, που πάνω στα πτερύγια του μπορούν να γραφτούν χιλιάδες λέξεις για την όποια αλληγορική του σημασία. Ανθρωπιστική, περιβαλλοντική, οικολογική, ηρωική... Εγώ δεν θα γράψω καμία από όλες, απλά θα του ευχηθώ στο επανιδείν, πιότερο με την νοσταλγική νότα που τον προϋπάντησα. Με είχες πείσει ρε μπαγάσα, δεκάχρονο μπόμπιρα τότε, πως θα υπήρχες πάντα για να μας προστατεύεις. Κι εσύ πήγες και κρύφτηκες στην άβυσσο σου...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 15 Μαΐου 2014 από την Village