Wild Duck
του Γιάννη Σακαρίδη. Με τους Αλέξανδρο Λογοθέτη, Θέμιδα Μπαζάκα, Γιώργο Πυρπασόπουλο, Γιάννη Στάνκογλου, Ηλία Λογοθέτη, Ελένη Χαραντώνη, Έφη Τσαπαρέλη, Κώστα Παπακυριακού, Γιάννη Σταμπουλτζή, Αντώνη Ξυλουργίδη, Χρήστο Σακαρίδη
Περίοδος παράνομου κυνηγιού
του zerVo (@moviesltd) 
Περισσότερο ηθικός, παρά νομικός είναι ο κανόνας. Δολοφόνος, βιαστής, κλέφτης, δεν είναι μόνον εκείνος που σκοτώνει, καταλύει ή ξαφρίζει. Είναι κι αυτός που παρακολουθεί ή αντιλαμβάνεται την παρανομία κι όμως για διαφόρους λόγους αποφασίζει να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Είναι πλέον ζήτημα αρχής αν οι Ερινύες τον προσεγγίσουν και του μετατρέψουν την ζωή σε μαρτύριο κι αυτός αντέξει. Γιατί παίζει και να μην μπορέσει να αποδεχτεί το βάσανο, να σπάσει και να ακολουθήσει το συναίσθημα. Wild Duck...
Τεχνικός τηλεπικοινωνιών είναι ο Δημήτρης, που για χάρη των αβάσταχτων οικονομικών δυσκολιών που βιώνει, αναγκάζεται να παρέχει παράνομες υπηρεσίες σε κολοσσούς της κινητής τηλεφωνίας. Ειδικότητα του η εγκατάσταση και ο έλεγχος κεραιών σε κεντρικά - και μυστικά - σημεία της πρωτεύουσας, πανίσχυρα σε ακτινοβολίες συστήματα που δεν καλύπτουν στο ελάχιστο τους κανόνες υγείας. Μια τέτοια αντένα, τοποθετημένη σε διαμέρισμα της παραλιακής, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στον οργανισμό της μοναχικής κυρίας του από πάνω ορόφου, εν αγνοία της φυσικά. Ο Δημήτρης όμως, γνωρίζει καλά πως έχει βάλει κι αυτός το χεράκι του για να δημιουργηθεί και να μεγαλώσει ο καρκίνος. Κι όσο οι σχέσεις του με την εταιρία είναι καλές, τα χείλη παραμένουν ραμμένα. Τι θα συμβεί όμως, όταν έλθει σε προστριβή με τους αόρατους εργοδότες του?
Μια ιστορία καθημερινή, που θεωρώ δεδομένο πως είναι και πραγματική, άσχετα αν η παρούσα μυθοπλασία δεν το υποστηρίζει, αποτελεί την θεματική βάση μιας κοινωνικού περιεχομένου δημιουργίας, που αποκλίνει σημαντικά στην σύσταση της από την weird τάση του εγχώριου σινεμά. Κι αυτό μιας και όσα αφηγείται στο πόνημα του ο Γιάννης Σακαρίδης, δεν έχουν ως στόχο την εκτόξευση στα ουράνια της αλληγορίας ή των κρυφών νοημάτων, μα να αναδείξουν σε ένα νεορεαλιστικό τοπίο, αλήθειες που είναι πιθανόν να λαμβάνουν χώρα, πίσω από την σφραγισμένη διπλανή μας πόρτα, απειλώντας τα ίδια μας τα παιδιά / αγριόπαπιες.
Απειλές που τριβελίζουν την διεφθαρμένη (λόγω ανάγκης επιβίωσης, για να δικαιολογηθεί τρόπον τινά) άντρα, που μοιάζει κατακερματισμένος από το κακό που έχει προκαλέσει με το έργο του. Η εξιλέωση, λογικά, καταφθάνει στο φινάλε, μα και η ζημιά με ανθρώπινο κόστος έχει συντελεστεί, αλλά και οι σιχαμένες πολυεθνικές συνεχίζουν το ανίερο διάβα τους ανενόχλητες, με εργαλεία κάποιους άλλους Δημήτρηδες.
Πολύ όμορφη η φωτογραφία, ζωντανή και ευαίσθητη στις ορεινές, πάνω από τα σύννεφα λήψεις, βοηθά το περιορισμένης δυναμικής σενάριο να αναπτυχθεί σε χρονικό εύρος μιάμισης ώρας και όχι σε ένα τέταρτο, όπως θα του άξιζε καλύτερα σε μια μικρού μήκους έκφραση. Ο Αλέξανδρος Λογοθέτης διαθέτει το γονίδιο του καλού ερμηνευτή και φορά με πειθώ το τζάκετ του ζορισμένου καταλύτη, έχοντας σημαντική υποστήριξη από την Μπαζάκα και τον Πυρπασόπουλο, σε περιφερειακούς ρόλους, που παίζουν με άνεση στα έμπειρα δάκτυλα τους.
Για πες: Η απότομη αύξηση των παλμών στην τελική πράξη, δεν με βρήκε προετοιμασμένο, αν και η θρίλερ απόληξη μοιάζει γοητευτική και ενδιαφέρουσα. Ίσως αν το τέμπο ήταν αποξαρχής γρήγορο - κάτι σχετικά δύσκολο σεναριακά - το γενικότερο σύνολο να μου ήταν και πιο εύπεπτο εντέλει. Καλή προσπάθεια, long live αγριόπαπιες!
Στις δικές μας αίθουσες? Στις 8 Μαΐου 2014 αποκλειστικά στον Danaos
