Movies Ltd

Στα γνώριμα μονοπάτια που οι ίδιοι έχουν χαράξει στο δημιουργικό τους παρελθόν, βαδίζουν για μια ακόμη φορά οι Αδελφοί Jean Pierre και Luc Dardenne, με την καινούργια ταινία που υπογράφουν και φέρει τον τίτλο Two Days, One Night. Οι Ευρωπαίοι άρχοντες της arthouse σκηνής αυτή την φορά επηρεασμένοι από το γενικότερο κλίμα οικονομικής ύφεσης που μαστίζει την Γηραιά Ήπειρο, καταπιάνονται όπως είναι φυσικό με μια ιστορία που απαντάται σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της προβληματισμένης Ένωσης. Προβάλλοντας την υπόθεση μιας νεαρής γυναίκας, προϊσταμένης σε επιχείρηση, που έχει μόνο μια εβδομάδα στην διάθεση της, προκειμένου να πείσει τους συναδέλφους της πως πρέπει να θυσιάσουν το μπόνους μιας ολόκληρης χρονιάς, προκειμένου η εταιρία που τους τρέφει να μην βαρέσει κανόνι και χάσουν τις δουλειές τους. Είναι άγνωστο αν τέτοια φαινόμενα μόλις έκαναν την εμφάνιση τους στην καρδιά της λαβωμένης EU, στην περιφέρεια πάντως το θέμα της νέας δημιουργίας των ριζοσπαστικών αντιλήψεων Βαλόνων, μοιάζει με βγαλμένο από την καθημερινότητα.

Ευχή που γίνεται πραγματικότητα είναι η επιστροφή της αγαπημένης, όσο και χαρισματικής Marion Cotillard στα πάτρια εδάφη, εκεί που πάντοτε πετυχαίνει μεγάλες ερμηνείες, σε αντίθεση με την Δυτική της καριέρα, που μέχρι στιγμής φαντάζει το λιγότερο υποτονική. Μαζί της στο πόνημα που ήδη έχει επιλέξει να διανείμει στις ΗΠΑ η Sundance Selects συμμετέχουν και οι Olivier Gourmet και Fabrizio Rongione.

Καταπάτησε του κανόνες, ξεπέρασε τα εμπόδια, κατέκτησε τον κόσμο! Με το σύνθημα "ότι έχεις ακούσει γι αυτόν είναι μόνο η αρχή" ξεκινά κι επίσημα το προμόσιον της βιογραφικής ταινίας, μιας από τις πιο χαρισματικές προσωπικότητες στην ιστορία του πενταγράμμου, του ενός και μοναδικού Νονού της Soul, James Brown. Με τον τίτλο Get On Up, την χιλιοειπωμένη ατάκα από το κορυφαίο του σινγκλ Sex Machine έρχεται ένα biopic υπογεγραμμένο από τον Tate Taylor του The Help για να φωτίσει στιγμές από την νεαρή ηλικία του τραγουδιστή, από τα μυριάδες προβλήματα που αντιμετώπισε με τις φυλετικές διακρίσεις, στον Αμερικάνικο Νότο, μέχρι την στιγμή που καταξιώθηκε ως μια από τις σημαντικότερες μορφές της μουσικής σκηνής. Βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά που σημάδεψαν την πορεία του μουσικό ειδώλου, είναι το σενάριο που υπογράφει η ομάδα των Jaz και John Henry Butterworth (Fair Game, The Last Legion) και Steven Baigelman (Feeling Minnesota) στην παραγωγής μεταξύ άλλων και του Mick Jagger, ταινία που η διανομή της 20th Century Fox αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες την 1η Αυγούστου 2014.

Αναμφίβολα μιλάμε για τον ρόλο που μπορεί να εκτοξεύσει στα ύψη την καριέρα του νεαρού Chadwick Boseman, που δεν τα πήγε άσχημα προηγουμένως σε ένα ακόμη βιογραφικό, αθλητικού περιεχομένου φιλμ σαν το 42, η μέτρια εμπορική απήχηση του, δεν ευνόησε την προώθηση του στις βραβεύσεις της Ακαδημίας. Μαζί με τον ταλαντούχο αστέρα συμμετέχουν και οι Viola Davis, Octavia Spencer και Jill Scott.

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί, μάλλον το καλοκαίρι...

του zerVo (@moviesltd)

Δαίμονες που δεν τους πιάνεις πουθενά, είναι αυτοί οι Κινέζοι. Στην μαρκίζα της ονομασίας της πατρίδας τους, φέρουν φαρδύ πλατύ εκείνον τον Σοβιετικό προσδιορισμό People's Republic κι όμως στην πραγματικότητα ούτε ο λαός έχει το πάνω χέρι, όσο για την δημοκρατία ως καθεστώς, μάλλον κρίνεται ως αμφίβολο. Οι κοινωνική ψαλίδα ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στα μιλιούνια των εργαζομένων στις φημισμένες φάμπρικες ανοίγει διαρκώς, όσο η χώρα ορίζει τον κινητήριο μοχλό της παγκόσμιας οικονομίας. Οι πλούσιοι καπιταλιστές, μέρα με την ημέρα τιγκάρουν ολοένα και περισσότερο με δολάρια τους κατάμεστους λογαριασμούς τους, την ίδια στιγμή που ένα δισεκατομμύριο ψυχές, στοιβάζονται στα μπλοκ μεγαλουπόλεων, δομημένων μόλις χθες, σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. People's Republic και κουραφέξαλα. Θα έρθει κάποια ώρα που αυτός ο κοσμάκης θα την πάρει την κατάσταση στα χέρια του, όμως και ύστερα όποιον πάρει ο χάρος. Εν ονόματι του Μάο, πάντα...

Σε πάμφτωχη βιομηχανική εργατούπολη της Σινικής επαρχίας, ο Νταχάι, εργάτης στην ραγδαία εξελισσόμενη τοπική φάμπρικα, εκδηλώνει δημοσίως την δυσαρέσκεια του για την συμπεριφορά του ζάπλουτου αφέντη, προς το προσωπικό του. Μια αντίδραση που δεν θα βρει πουθενά ανταπόκριση, αφού οι συνάδελφοι είτε φοβούνται μην τυχόν και χάσουν την δουλειά τους, είτε αποτελούν τσιράκια της διοίκησης. Η άφιξη με το ιδιωτικό τζετ και κάτω από τυμπανοκρουσίες του μεγιστάνα, θα σημάνει την αφετηρία της επανάστασης για τον ζορισμένο άντρα. Την ίδια στιγμή στους λαβύρινθους της Τσόνγκινγκ στις όχθες του Γαλάζιου Ποταμού, ένας αινιγματικός πιτσιρικάς συντηρεί την πολυμελή οικογένεια του, εμφανίζοντας υψηλά έσοδα που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από καμία νόμιμη εργασία. Η πραγματικότητα θα είναι ακόμη πιο οδυνηρή, από εκείνη που φαντάζεται ακόμη και η σκληραγωγημένη μάνα που τον μεγάλωσε.

Σε παραδιπλανή μεγαλούπολη, μια προβληματισμένη από την τροπή που έχει πάρει ο παράνομος ερωτικός της δεσμός με έναν αμφιταλαντευόμενο παντρεμένο, ρεσεψιονίστ σε πονηρό χαμάμ, θα βιώσει την επιθετικότητα των πλούσιων πελατών της επιχείρησης, που θα της συμπεριφερθούν σαν μια κοινή πόρνη. Ενόσω σε γειτονικό μπορντέλο, έφηβος που επιχειρεί να πιάσει την καλή, εργάζεται ως καμαροτάκι και τσιμπά γερά μπουρμπουάρ από τους επισκέπτες, δίχως να υπολογίσει τον απροσδόκητο έρωτα για τα μάτια συνομήλικης του, που παρέχει τις υπηρεσίες της ως ιερόδουλη.

Τέσσερις φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες, ορίζουν τον κύκλο της ζωής της νέας δημιουργίας του παγκοσμίως φεστιβαλικά αναγνωρισμένου Κινέζου σκηνοθέτη Jia Zhangke, Κατόχου Χρυσού Λέοντα Βενετίας από το 2006 για το πολύ πιο αργού τέμπο, εξίσου κοινωνικού προβληματισμού όμως, Still Life. Η κάμερα του αξιόλογου δημιουργού, ταξιδεύει από την ερημική και σκονισμένη ενδοχώρα, μέχρι τις παράκτιες γιγάντιες μητροπόλεις του Γιανγκτσέ, φωτογραφίζοντας με πανέμορφη αισθητική, χωρίς να θυσιάζει τον ρεαλισμό, την καθημερινότητα μιας αχανούς χώρας, που σταδιακά μεταλλάσσεται, διαφοροποιείται - βασικά προς το χειρότερο - από την εικόνα που όλος ο κόσμος γνώριζε μέχρι πρότινος. Με την κουλτούρα χιλιάδων ετών, να περνά σε δεύτερη μοίρα, κατόπιν υπόδειξης της καθημερινής ανάγκης και με την βαναυσότητα να επικρατεί σε οποιοδήποτε δούναι και λαβείν, ενός υπαλλήλου με το στυγερό και κυνικό του μπος, δεν είναι διόλου τυχαία η βίαιη αντίδραση, στην αναλόγου ύφους δράση των αφεντικών, που λεπτό με το λεπτό δείχνει να παίρνει την μορφή χιονοστοιβάδας. Και που σημειωτέον δεν διακρίνει παραλήπτη, αυτός μπορεί να είναι ένας απλός συντοπίτης ή ο τσαμπουκαλεμένος γείτονας, αιματηρή πορεία που σταδιακά οδηγεί προς τον υπαίτιο της συμφοράς. Οι παντιέρες δεν σηκώνονται ποτέ όμως από έναν, αφού έτσι περνούν γρήγορα στην λήθη και την λησμονιά. Και η αναποτελεσματικότητα τους, το πιθανότερο είναι να στρέψει το φονικό επαναστατικό μαχαίρι προς τον ίδιο τον εξεγερμένο, σε ένα βουτηγμένο στον πεσιμισμό και την απελπισία φινάλε.

Για πες: Βραβείο σεναρίου δίκαια για το A Touch Of Sin στις τελευταίες Κάννες, που πετυχαίνει μέσα από μια χούφτα παραδείγματα αν αναδείξει την μουτσούνα της διαφθοράς, της αφιλίας, της μηδενικής αλληλεγγύης, της ανασφάλειας, του πόνου που φορά η σύγχρονη Κίνα. Εικόνες σκληρές, υπέρ το δέον βίαιες, που αναδύουν όμως την τραγικότητα της ανέχειας, σε μια στάση εκδίκησης προς το "People's Republic" γίγνεσθαι. Οργή Λαού, Φωνή Θεού. Έρχεται. Λίαν συντόμως...

των Arnaud και Jean-Marie Larrieu. Με τους Mathieu Amalric, Sara Forestier, Maïwenn, Karin Viard, Denis Podalydès, Xavier Beauvois, Marion Duval, Damien Dorsaz

Ούτε τ. Μετρ

του zerVo (@moviesltd)

Είναι αρκετό εντέλει, από μόνο του, το γνωστικό επίπεδο του κτισίματος μιας ικανής θρίλερ ατμόσφαιρας, για να δικαιούται κανείς δημιουργός να υπερηφανεύεται πως μπορεί το πόνημα του να πάρει την στάμπα του Χιτσκοκικού? Ματαιοδοξία! Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα, όχι φυσικά να αγγίξει κάποιος τα ανυπέρβλητα στάνταρντς του Μετρ, αλλά να σταθεί έστω και με ένα πολύ μικρό ποσοστό, στην μακρά λίστα όσων έχουν αποπειραθεί να παίξουν στο τερέν του μάγου του σασπένς. Δεν είναι θέμα υλικού, είναι απλώς ζήτημα έμπνευσης και ικανοτήτων. Και το ντουετάκι των Larrieu, που ξεκίνησαν με μύριες ελπίδες από τα Πυρηναία για να κατακτήσουν το φραντσέζικο σινεμά, μπορεί από πιασάρικη advertising διάθεση να διαθέτουν μπόλικη, σε δυνάμεις όμως υστερούν απελπιστικά. Μέχρι και θανάσιμα...

Λέκτορας φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λοζάνης είναι ο Μαρκ, ένας πενηντάρης μοναχικός άντρας, που απολαμβάνει στο μέτρο του δυνατού, την πέραση που έχει στις πανέμορφες μαθήτριες του. Μια από αυτές, η Μπαρμπαρά, μετά από μια νύχτα φωτιά, στο απομακρυσμένο από την λίμνη σαλέ του καθηγητή, θα εξαφανιστεί από προσώπου γης, προκαλώντας την έκδηλη αγωνία για το που μπορεί να βρίσκεται συμμαθητών, καθηγητών, μα και του ιδίου του κρυφού εραστή της, που με τις ενδείξεις και μόνο, βρίσκεται στο διακριτικό στόχαστρο των σε σύγχυση αστυνομικών αρχών. Η εμφάνιση της μητριάς της πιτσιρίκας, της εντυπωσιακής και εγκαταλελειμμένης ερωτικά Αννά, που θα προσεγγίσει με μια ιδιαίτερη χάρη τον Δον Ζουάν εκπαιδευτικό, θα τον οδηγήσει σε ακόμη πιο μυστηριώδη και μπερδεμένα μονοπάτια από αυτά που ήδη βαδίζει...

Κομφούζιο που έχει κυρίως προκληθεί από την παράξενη, με αιμομικτικές εκφάνσεις, σχέση που έχει αναπτύξει με την συνομήλικη αδελφή του, Μαριάν, την βιβλιοθηκάριο της σχολής που ζαχαρώνει ο γλειώδης πρύτανης Ρισάρ, προκαλώντας την εν είδει ζηλοφθονίας, επιθετική αντίδραση του υφισταμένου του. Καθώς οι ημέρες κυλούν και η φοιτήτρια δεν εμφανίζει σημεία ζωής, η κατάσταση θα παίρνει ολοένα και δραματικότερες διαστάσεις, ένα στοιχείο που θα δημιουργεί μια ακόμη πιο ιντριγκαδόρικη διάθεση στον ψυχισμό του αινιγματικού αποτυχημένου συγγραφέα, πλην λάτρη της θηλυκής σαρκός, Μαρκ...

Όμορφο το μεταιχμιακό κλίμα, ανάμεσα στον παγωμένο χειμώνα και την ηλιόλουστη άνοιξη, μια πραγματικά εντυπωσιακή εικόνα που φτιάχνει το περικυκλωτικό σκηνικό των χιονισμένων Άλπεων και της παραλίμνιας Ελβετικής πόλης. Η φωτογραφία άλλωστε του L'Amour... είναι και το δυνατότερο στοιχείο στην αφήγηση μιας υπόθεσης, που θέλει να τραβήξει την ματιά του διψασμένου για αγωνία θεατή, από μόνη της όμως, δεν καταφέρνει και πολλά πράγματα. Κι αυτό γιατί το σενάριο, βασισμένο σε νουβέλα του αναγνωρισμένου Philippe Djian, πάλαι ποτέ τροφοδότη της ιστορίας της Betty Blue του Beineix, ποτέ δεν πετυχαίνει να αναπτύξει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα από τις τόσες συμμετέχουσες στην ίντριγκα, ούτε καν του κεντρικού πρωταγωνιστή του στόρι, αφήνωντας τον να περιπλανιέται έρμαιο από κρεβάτι σε κρεβάτι, διασκεδάζοντας με βλέμμα απλανές, σχεδόν απορημένο, το καλό που τον βρήκε.

Απορία που ζορίζει ακόμη πιότερο και τον ορθολογισμό της πλατείας, στην λύση της εξίσωσης, του καταπληκτικού ποσοστού επιτυχίας στο ωραίο φύλο, ενός ανιαρού μεσήλικα με μανιοκαταθλιπτικές τάσεις, κοντοπίθαρου, με ημιγουρλωτά μάτια όπως ο Mattheu Amalric, που είναι αξιόλογος ηθοποιός και το παλεύει με όλες του τις δυνάμεις να σώσει το φιλμικό πλάνο από τον πνιγμό, αλλά ένας κούκος μονάχος, ποτέ δεν έφερε το έαρ. Θα μου πεις τι μονάχος που τριγύρω του, χοροπηδούν πλάνο με το πλάνο σε full frontal γυμνές περφόρμανς, μορφονιές σαν την δημοφιλέστατη στην πατρίδα της Maiween (κάκιστη ερμηνεία ως stepmother), την γοητευτική Karin Viard (η αδελφή του ελέους) και την σουσουράδα Sara Forestier που και τι ΔΕΝ φοράει προκειμένου να τραβήξει το ερωτικό ενδιαφέρον του μέντορα της. Κενές παρουσίες όμως, ανυπόστατες, άδειες, που δεν συμπληρώνουν ποτέ το παζλ μιας έστω αξιοπρεπούς αστυνομικής με μπόλικο σεξ ιστορίας, η οποία επικεντρώνεται απλώς στο πως να εκπλήξει με το σχεδόν προβλέψιμο τουίστ του τέλους...

Για πες: Συνεπώς καλύπτοντας μονάχα μια πτυχή - κι αυτή μέτριας σημασίας - της αισθητικής του σινεφίλ, την ηδονοβλεπτική, το Amour Est Un Crime Parfait, δεν θα μπορούσε ποτέ του να περιμένει πως θα τζιράρει θετικότερα αποτελέσματα, από μια, δυο αξιομνημόνευτες σεκάνς στυλιζαρισμένης lingerie απεικόνισης. Με αδειανό το οπλοστάσιο το λοιπόν, το φιλμάκι όχι Χιτσκοκικό (όπως επιζητά το προμόσιον του) μπορεί να αποκληθεί, αλλά ούτε καν μαϊμού τ. (τύπου) Μετρ...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Μαρτίου 2014 από την Odeon

Περίπου τριάντα χρόνια τα στούντιος επιχειρούν να επαναφέρουν στην δράση, έναν από τους πλέον αγαπητούς, όσο και ιδιόμορφους κινηματογραφικούς ήρωες, που συνδύαζαν ισόποσα με την παρουσία τους, τόσο το αστυνομικό σασπένς, όσο και την σπαρταριστή κωμωδία. Ο λόγος για τον Φλετς, που στα 1985 ενσάρκωσε ο χαρισματικός κωμικός Chavy Chase, με ιδιαίτερη επιτυχία, χιτ που είχε σαν συνέπεια ένα ακόμη σίκουελ και ύστερα χάθηκε στην λήθη του χρόνου. Μετά από την αποτυχημένη απόπειρα μετενσάρκωσης του διασκεδαστικού ρεπόρτερ / ερευνητή, από το σενάριο του Kevin Smith, μια νέα προσπάθεια από τον David List φαίνεται πως κερδίζει την εκτίμηση της παραγωγής, που σκοπεύει να απονείμει το χρίσμα του καινούργιου Fletch στον εξαιρετικό Jason Sudeikis, ένα από τα πιο φράσκα πρόσωπα της μοντέρνας κομεντί. Το ριμπούτ μάλιστα του Ι. Μ. Φλέτσερ αναμένεται να κινηθεί θεματικά με μεγαλύτερη ακρίβεια στο πρωτότυπο κείμενο του Gregory McDonald, σε σύγκριση με το προ τριακονταετίας αρχικό φιλμ, μοιάζοντας σαν μια πιο ολοκληρωμένη μίξη των Beverly Hills Cop και Midnight Run, που αποτελούν τις κορυφαίες προτάσεις στο είδος.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	300: Rise Of An Empire	Village	1	173	158.399	158.399
2	Mr Peabody And Sherman	Odeon	2	73	16.093	41.043
3	The Grand Budapest Hotel	Odeon	1	13	15.573	15.573
4	Philomena	Feelgood	2	25	9.230	32.617
5	Non-Stop	Seven	2	18	6.005	39.654
6	12 Years A Slave	Odeon	13	15	3.676	122.504
7	Barbie The Pearl Princess	Feelgood	3	31	3.223	14.110
8	The Monuments Men	Odeon	4	21	2.840	68.933
9	Pompeii	Odeon	3	12	2.276	41.321
10	Frozen	Feelgood	12	21	1.953	229.249

Μέχρι να εκπνεύσει το 2014 αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες η πιο πρόσφατη ολοκληρωμένη δουλειά του σκηνοθέτη Anton Corbijn, το βασισμένο σε νουβέλα του John Le Carre, με τον τίτλο A Most Wanted Man, που συνάμα ορίζει και το κύκνειο άσμα του άδικα χαμένου Philip Seymour Hoffman. Ο ταλαντούχος Ολλανδός δημιουργός, βρίσκεται ήδη στα γυρίσματα της επόμενης ταινίας του, που αφορά γεγονότα παρμένα από την πραγματικότητα και που αφορούν στον βίο ενός ακόμη πρόωρα εκλιπόντος σούπερ σταρ, του Γίγα James Dean. Tο φιλμ Life, αναφέρεται στην συνύπαρξη του κορυφαίου ζεν πρεμιέ της εποχής του με τον φωτογράφο του ομότιτλου περιοδικού Dennis Stock, που στα 1955 θα πείσει τον ανερχόμενο ακόμη ηθοποιό να δώσει μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης, συνοδευόμενη από στιγμιότυπα τραβηγμένα στα μέρη που εκείνος έπλασε τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του. Το ταξίδι των δύο αντρών από το Λος Άντζελες στην Νέα Υόρκη, μέχρι και την γενέτειρα του Dean στο Φέρμοντ της Ιντιάνα, θα σημαδέψει τις ζωές και των δύο πρόσκαιρων κολλητών.

Τους βασικούς ρόλους του έργου, μοιράζονται δύο από τα χαρισματικότερα νέα Χολιγουντιανά πρόσωπα, ο Dane DeHaan, που μέσα σε έναν χρόνο έχει εκτοξεύσει στα ύψη την δημοτικότητα του και ο Robert Pattinson, που ακόμη δεν έχει εξαργυρώσει με επιτυχία την τεράστια ώθηση του Twilight Saga. Δίπλα τους συμμετέχουν και οι Ben Kingsley και Alessandra Mastronardi.

Έχεις γνωρίσει το αληθινό Κακό? Στηριγμένο σε μια πραγματικά ανατριχιαστική ιστορία, όπως την κατέγραψε στα απομνημονεύματα του ο αστυνομικός Ralph Sarchie, ένας από τους πλέον διάσημους ερευνητές ανεξήγητων φαινομένων που είχαν σαν αποτέλεσμα την ανθρωποκτονία, είναι το φιλμ Deliver Us From Evil, που φέρει την υπογραφή ενός εκ των χαρισματικότερων σκηνοθετών του είδους. Ο Scott Derrickson άλλωστε, πέρα από το ότι συστήθηκε με το δαιμονικού χαρακτήρα The Exorcism Of Emily Rose, συνέχισε την πορεία του με μια ακόμη ποιοτικότερη στιγμή τρόμου με τον Sinister, που υπήρξε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Εδώ ένας ορθολογιστής ντετέκτιβ του εγκληματολογικού της αμερικάνικης μητρόπολης, εξερευνά με την βοήθεια ενός ιερέα που διαθέτει εμπειρία εξορκισμών κάποιες παράξενες περιπτώσεις από το αρχείο, δίχως να αντιληφθεί πως το Κακό θα κτυπήσει την πόρτα και του δικού του σπιτιού, στοιχειώνοντας τα όνειρα της μικρής του κορούλας. Ο Derrickson στην παραγωγή του μια φορά κι έναν καιρό Μίδα Jerry Bruckheimer, συνυπογράφει και το σενάριο εκτιμώντας πως θα αποτελέσει μια δυνατή εισπρακτική πρεμιέρα στις 2 Ιουλίου, όταν και θα κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες σε διανομή της Screen Gems.

Τον κεντρικό ρόλο του οικογενειάρχη / αστυνομικού, που μπλέκει ανάμεσα στον τρόμο και την πραγματικότητα, υποδύεται ο Αυστραλός Eric Bana, ενώ μαζί του στο φιλμ συμμετέχουν ακόμη και οι Sean Harris, Olivia Munn, Dorian Missick, Joel McHale, αλλά και ο Λατίνος Edgar Ramirez, που ενσαρκώνει τον μυστηριώδη παπά...

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί, μάλλον το καλοκαίρι...

του Noam Murro. Με τους Sullivan Stapleton, Eva Green, Lena Headey, Rodrigo Santoro, Jack O'Connell, Hans Matheson, Callan Mulvey, David Wenham, Andrew Tiernan, Yigal Naor, Andrew Pleavin, Ben Turner, Ashraf Barhom, Christopher Sciueref, Peter Mensah, Gerard Butler, Michael Fassbender

Ο Θέμης έχει Κέφια!

του zerVo (@moviesltd)

Ούτε την πρώτη φορά, μια δεκαετία κοντά πριν και μάλιστα κάτω από την ικεσία του ίδιου του του δημιουργού, που το λάνσαρε στην φιλμοπανύγηρη της Μπερλινάλε, έπεσα στην παγίδα να κρίνω με πολιτικά κριτήρια ένα πόνημα που ούτε καν σκέφτεται να εισέλθει σε τέτοια διαδικασία, ούτε τώρα θα το πράξω. Η περίπτωση του εισαγωγικού 300, αλλά και του τωρινού του διαδόχου, μπορεί φαινομενικά να μοιάζει με ένα φασιστικό υπερπατριωτικό παραλήρημα, στο οποίο οι εθνοσωτήρες δίνουν αίμα και ιδρώ για να διαφυλάξουν τα πάτρια εδάφη, στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται παρά για ένα καλοσκιτσαρισμένο κόμικ παραμυθάκι, περιπετειώδες σε βαθμό κοπής ανάσας και τίποτα περισσότερο. Αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους ματαιόδοξους εθνικιστές, η ουσία του για άλλους σκοπούς, αυτό σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει την όποια, μικρή, μεγάλη αξία του κινηματογραφικού έργου και είναι άσχετη - εντελώς άσχετη, όμως - με το δια ταύτα. Όλα τα πομπώδη (συνήθως κατακεραυνωτικά) λοιπόν γύρω από την έναρξη και την συνέχεια των Τριακοσίων, γίνονται για το Θεαθήναι ή για να μπούμε και στο πνεύμα του παρόντος, για το Θέα Θάλασσα. Άιντε ωρέ Ξέρξη, ανέβα στο Αιγάλεω και δώσε κλότσο στην κλωστή την δεμένη, να ρολάρει στην ανέμη που είναι τυλιγμένη...

Με νωπές ακόμη τις μνήμες από τον θάνατο του πατέρα του, του Βασιλιά Δαρείου, που έσβησε μέσα στην αγκαλιά του από φονικό βέλος που εκτόξευσε ο αρχιστράτηγος των Ελλήνων Θεμιστοκλής, κατά την διάρκεια της μάχης του Μαραθώνα, ο διάδοχος του Περσικού θρόνου Ξέρξης, δεν θα αντικρούσει τις προσταγές των οιωνών και θα τερματίσει τις επεκτατικές του φιλοδοξίες προς την Ελλάδα. Μια γνώμη που θα αλλάξει με την ολοκληρωτική μετάλλαξη του χαρακτήρα του σε πολεμοχαρή άρχοντα, κατόπιν και των μοχθηρών παρεναίσεων της Ρωμιάς Ναυάρχου του στόλου του Αρτεμισίας, που επιθυμεί όσο τίποτα άλλο να πάρει εκδίκηση από τους συμπατριώτες της, για τον αφανισμό της φαμίλιας της και τον εξευτελισμό, σε ευαίσθητη ηλικία, της ιδίας.

Η κάθοδος των Περσικών φαλαγγών, στα νότια της Μακεδονίας είναι γεγονός, με τους ελάχιστους Σπαρτιάτες του ατρόμητου Λεωνίδα να τους φράζουν τον δρόμο στα στενά των Θερμοπυλών, δίνοντας στους αλλοπρόσαλλους :Αθηναίους, τον απαιτούμενο χρόνο για να προετοιμαστούν, για την τελική αναμέτρηση πέριξ των Αθηνών. Μια μάχη θαλάσσια μεταξύ δύο υπερδυνάμεων, που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου. Αν υπερισχύσουν οι μύριοι του Ξέρξη, οι Πέρσες κάνουν το αποφασιστικό βήμα για να κυριεύσουν την Ελλάδα. Αν τα καταφέρει ο Θεμιστοκλής, τότε θα γίνει πραγματικότητα η προφητεία, που αναφέρει πως οι Έλληνες, μπορούν να ηττηθούν μόνον από τους Θεούς!

Ουσιαστικά δεν πρόκειται για πρίκουελ - μολονότι έτσι είχε φημολογηθεί - του αρχικού 300, μιας και περιέργως για τα ανιστόρητα γούστα του Χόλιγουντ, εδώ ακολουθείται κατά κάποιο τρόπο το χρονοδιάγραμμα της εισβολής των αναρίθμητων μιλιταριστών Ασιατών, στα ελληνικά εδάφη, από το 490 έως και το 480 π.Χ. που έλαβε χώρα η μνημειώδης ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ασχέτου μάλιστα εξέλιξης - που εντέχνως αφήνεται ασυμπλήρωτη στο φινάλε από τους σεναριογράφους, αφήνοντας παραθυράκι ανοικτό για μια ακόμη συνέχεια - και τα τρία πρόσωπα που εμπλέκονται στην ίντριγκα, υπήρξαν στ' αλήθεια συμμετέχοντες στην θαλάσσια κόντρα, ένα στοιχείο που δείχνει πως ο Frank Miller κι εδώ στήνει τους πυλώνες της ιστορικής του αναφοράς με τον δέοντα σεβασμό. Το ότι ο Πέρσης ηγεμόνας, για μια ακόμη φορά προβάλλεται ως άφυλος, η μπουρλοτιέρισσα από την Αλικαρνασσό ως νυμφομανής πλεονέκτρα και ο Θεμιστοκλής κάτι ανάμεσα σε Superman και Hulk, αυτό ανήκει στην σφαίρα της πετυχημένης εμπορικά και τεχνικά graphic novel.

Εκεί που ουσιαστικά ανήκει ως είδος το Rise Of An Empire, συνεχίζοντας με θέρμη από το σημείο της πτώσης του Λεονάιντας και με αρωγή μάλιστα το ταιριαστό τρισδιάστατο φορμά, που απλώς και μόνο από τις κατακόκκινες πιτσίλες που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν της οθόνης, παίρνει την σφραγίδα του απαραίτητου. Αναμενόμενα οι συγκρίσεις με το αρχικό κεφάλαιο της αφήγησης του Miller κάνουν την εμφάνιση τους διαρκώς όσο το κουβάρι ξετυλίγεται, με ουσιαστικότερες εκείνες της σκηνοθεσίας, που σε καμία περίπτωση δεν είναι καν κοντινές στην ματιά του τοτινού Zach Snyder και του τωρινού και απλώς διεκπεραιωτή Noam Murro. Το σκοτεινό υπόβαθρο - όπως του ρόλου των Σπαρτιατών δημογερόντων ή της μη ελεγχόμενης Πυθίας - απουσιάζει, δίνοντας την θέση του σε τρεις - τέσσερις σεκάνς εκρηκτικών μαχών, που ναι μεν γεμίζουν με θόρυβο την εξέλιξη, δεν στοιχειοθετούν όμως καμιά ξεχωριστή φόρμουλα περιπέτειας δράσης.

Το ημιφωτεινό ζωγραφιστό σε ηλεκτρονικό υπολογιστή ντεκόρ, σαφώς και ελκύει την ματιά, όχι όμως περισσότερο από τα σαρκώδη χείλη της Κουίν Γκόργως / Lena Headey που επανέρχεται ως χήρα Λεωνή για να αφηγηθεί το ανδραγάθημα (και όχι μόνο), ούτε κυρίως από τα ζουλιχτά μεμέ της αφιονισμένης Αρτέμως / Eva Green, στην πλέον αναμενόμενη σεκάνς του έργου, που σου πιπερίζει το μυαλό μην τυχόν και είχαν συμβεί και στην πραγματικότητα έτσι οι ειρηνευτικές διαβουλεύσεις στο υψηλότερο επίπεδο. Ο Θέμης από μεριάς του έχει κέφια, δεν έχει όμως θωριά, φέροντας κι αυτός βρετανική κοψιά στο αντίκρυ του όχι ιδιαίτερα φημισμένου Sullivan Stapleton που τον υποδύεται, άσε που η αθυρόστομη Μικρασιάτισσα αφήνει και αιχμές περί τους μεγέθους του "Ανδρισμού" του, σε σύγκριση με το σπαθί του.

Για πες: Η πλάκα είναι πως σε αυτό το παρατραβηγμένο και ενίοτε άγαρμπο καλαμπούρι, κάποιοι δίνουν πολιτικές διαστάσεις. Η πολεμοχαρία, η μεγάλη Ελλάς και άλλα τέτοια κουρκουμπίνια. Σεβαστή η άποψη όλων κι εγώ συνηγορώ. Πολιτικό είναι το θέμα και μάλιστα τεράστιο. Όσο και το ακόντιο που κρύβεται στο κάτω μέρος της χλαμύδας του Θέμου. Ουπς, πιπέρι!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Μαρτίου 2014 από την Village