Movies Ltd

του zerVo (@moviesltd)

Δαίμονες που δεν τους πιάνεις πουθενά, είναι αυτοί οι Κινέζοι. Στην μαρκίζα της ονομασίας της πατρίδας τους, φέρουν φαρδύ πλατύ εκείνον τον Σοβιετικό προσδιορισμό People's Republic κι όμως στην πραγματικότητα ούτε ο λαός έχει το πάνω χέρι, όσο για την δημοκρατία ως καθεστώς, μάλλον κρίνεται ως αμφίβολο. Οι κοινωνική ψαλίδα ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και στα μιλιούνια των εργαζομένων στις φημισμένες φάμπρικες ανοίγει διαρκώς, όσο η χώρα ορίζει τον κινητήριο μοχλό της παγκόσμιας οικονομίας. Οι πλούσιοι καπιταλιστές, μέρα με την ημέρα τιγκάρουν ολοένα και περισσότερο με δολάρια τους κατάμεστους λογαριασμούς τους, την ίδια στιγμή που ένα δισεκατομμύριο ψυχές, στοιβάζονται στα μπλοκ μεγαλουπόλεων, δομημένων μόλις χθες, σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. People's Republic και κουραφέξαλα. Θα έρθει κάποια ώρα που αυτός ο κοσμάκης θα την πάρει την κατάσταση στα χέρια του, όμως και ύστερα όποιον πάρει ο χάρος. Εν ονόματι του Μάο, πάντα...

Σε πάμφτωχη βιομηχανική εργατούπολη της Σινικής επαρχίας, ο Νταχάι, εργάτης στην ραγδαία εξελισσόμενη τοπική φάμπρικα, εκδηλώνει δημοσίως την δυσαρέσκεια του για την συμπεριφορά του ζάπλουτου αφέντη, προς το προσωπικό του. Μια αντίδραση που δεν θα βρει πουθενά ανταπόκριση, αφού οι συνάδελφοι είτε φοβούνται μην τυχόν και χάσουν την δουλειά τους, είτε αποτελούν τσιράκια της διοίκησης. Η άφιξη με το ιδιωτικό τζετ και κάτω από τυμπανοκρουσίες του μεγιστάνα, θα σημάνει την αφετηρία της επανάστασης για τον ζορισμένο άντρα. Την ίδια στιγμή στους λαβύρινθους της Τσόνγκινγκ στις όχθες του Γαλάζιου Ποταμού, ένας αινιγματικός πιτσιρικάς συντηρεί την πολυμελή οικογένεια του, εμφανίζοντας υψηλά έσοδα που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από καμία νόμιμη εργασία. Η πραγματικότητα θα είναι ακόμη πιο οδυνηρή, από εκείνη που φαντάζεται ακόμη και η σκληραγωγημένη μάνα που τον μεγάλωσε.

Σε παραδιπλανή μεγαλούπολη, μια προβληματισμένη από την τροπή που έχει πάρει ο παράνομος ερωτικός της δεσμός με έναν αμφιταλαντευόμενο παντρεμένο, ρεσεψιονίστ σε πονηρό χαμάμ, θα βιώσει την επιθετικότητα των πλούσιων πελατών της επιχείρησης, που θα της συμπεριφερθούν σαν μια κοινή πόρνη. Ενόσω σε γειτονικό μπορντέλο, έφηβος που επιχειρεί να πιάσει την καλή, εργάζεται ως καμαροτάκι και τσιμπά γερά μπουρμπουάρ από τους επισκέπτες, δίχως να υπολογίσει τον απροσδόκητο έρωτα για τα μάτια συνομήλικης του, που παρέχει τις υπηρεσίες της ως ιερόδουλη.

Τέσσερις φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες, ορίζουν τον κύκλο της ζωής της νέας δημιουργίας του παγκοσμίως φεστιβαλικά αναγνωρισμένου Κινέζου σκηνοθέτη Jia Zhangke, Κατόχου Χρυσού Λέοντα Βενετίας από το 2006 για το πολύ πιο αργού τέμπο, εξίσου κοινωνικού προβληματισμού όμως, Still Life. Η κάμερα του αξιόλογου δημιουργού, ταξιδεύει από την ερημική και σκονισμένη ενδοχώρα, μέχρι τις παράκτιες γιγάντιες μητροπόλεις του Γιανγκτσέ, φωτογραφίζοντας με πανέμορφη αισθητική, χωρίς να θυσιάζει τον ρεαλισμό, την καθημερινότητα μιας αχανούς χώρας, που σταδιακά μεταλλάσσεται, διαφοροποιείται - βασικά προς το χειρότερο - από την εικόνα που όλος ο κόσμος γνώριζε μέχρι πρότινος. Με την κουλτούρα χιλιάδων ετών, να περνά σε δεύτερη μοίρα, κατόπιν υπόδειξης της καθημερινής ανάγκης και με την βαναυσότητα να επικρατεί σε οποιοδήποτε δούναι και λαβείν, ενός υπαλλήλου με το στυγερό και κυνικό του μπος, δεν είναι διόλου τυχαία η βίαιη αντίδραση, στην αναλόγου ύφους δράση των αφεντικών, που λεπτό με το λεπτό δείχνει να παίρνει την μορφή χιονοστοιβάδας. Και που σημειωτέον δεν διακρίνει παραλήπτη, αυτός μπορεί να είναι ένας απλός συντοπίτης ή ο τσαμπουκαλεμένος γείτονας, αιματηρή πορεία που σταδιακά οδηγεί προς τον υπαίτιο της συμφοράς. Οι παντιέρες δεν σηκώνονται ποτέ όμως από έναν, αφού έτσι περνούν γρήγορα στην λήθη και την λησμονιά. Και η αναποτελεσματικότητα τους, το πιθανότερο είναι να στρέψει το φονικό επαναστατικό μαχαίρι προς τον ίδιο τον εξεγερμένο, σε ένα βουτηγμένο στον πεσιμισμό και την απελπισία φινάλε.

Για πες: Βραβείο σεναρίου δίκαια για το A Touch Of Sin στις τελευταίες Κάννες, που πετυχαίνει μέσα από μια χούφτα παραδείγματα αν αναδείξει την μουτσούνα της διαφθοράς, της αφιλίας, της μηδενικής αλληλεγγύης, της ανασφάλειας, του πόνου που φορά η σύγχρονη Κίνα. Εικόνες σκληρές, υπέρ το δέον βίαιες, που αναδύουν όμως την τραγικότητα της ανέχειας, σε μια στάση εκδίκησης προς το "People's Republic" γίγνεσθαι. Οργή Λαού, Φωνή Θεού. Έρχεται. Λίαν συντόμως...

των Arnaud και Jean-Marie Larrieu. Με τους Mathieu Amalric, Sara Forestier, Maïwenn, Karin Viard, Denis Podalydès, Xavier Beauvois, Marion Duval, Damien Dorsaz

Ούτε τ. Μετρ

του zerVo (@moviesltd)

Είναι αρκετό εντέλει, από μόνο του, το γνωστικό επίπεδο του κτισίματος μιας ικανής θρίλερ ατμόσφαιρας, για να δικαιούται κανείς δημιουργός να υπερηφανεύεται πως μπορεί το πόνημα του να πάρει την στάμπα του Χιτσκοκικού? Ματαιοδοξία! Μακάρι να ήταν τόσο απλά τα πράγματα, όχι φυσικά να αγγίξει κάποιος τα ανυπέρβλητα στάνταρντς του Μετρ, αλλά να σταθεί έστω και με ένα πολύ μικρό ποσοστό, στην μακρά λίστα όσων έχουν αποπειραθεί να παίξουν στο τερέν του μάγου του σασπένς. Δεν είναι θέμα υλικού, είναι απλώς ζήτημα έμπνευσης και ικανοτήτων. Και το ντουετάκι των Larrieu, που ξεκίνησαν με μύριες ελπίδες από τα Πυρηναία για να κατακτήσουν το φραντσέζικο σινεμά, μπορεί από πιασάρικη advertising διάθεση να διαθέτουν μπόλικη, σε δυνάμεις όμως υστερούν απελπιστικά. Μέχρι και θανάσιμα...

Λέκτορας φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Λοζάνης είναι ο Μαρκ, ένας πενηντάρης μοναχικός άντρας, που απολαμβάνει στο μέτρο του δυνατού, την πέραση που έχει στις πανέμορφες μαθήτριες του. Μια από αυτές, η Μπαρμπαρά, μετά από μια νύχτα φωτιά, στο απομακρυσμένο από την λίμνη σαλέ του καθηγητή, θα εξαφανιστεί από προσώπου γης, προκαλώντας την έκδηλη αγωνία για το που μπορεί να βρίσκεται συμμαθητών, καθηγητών, μα και του ιδίου του κρυφού εραστή της, που με τις ενδείξεις και μόνο, βρίσκεται στο διακριτικό στόχαστρο των σε σύγχυση αστυνομικών αρχών. Η εμφάνιση της μητριάς της πιτσιρίκας, της εντυπωσιακής και εγκαταλελειμμένης ερωτικά Αννά, που θα προσεγγίσει με μια ιδιαίτερη χάρη τον Δον Ζουάν εκπαιδευτικό, θα τον οδηγήσει σε ακόμη πιο μυστηριώδη και μπερδεμένα μονοπάτια από αυτά που ήδη βαδίζει...

Κομφούζιο που έχει κυρίως προκληθεί από την παράξενη, με αιμομικτικές εκφάνσεις, σχέση που έχει αναπτύξει με την συνομήλικη αδελφή του, Μαριάν, την βιβλιοθηκάριο της σχολής που ζαχαρώνει ο γλειώδης πρύτανης Ρισάρ, προκαλώντας την εν είδει ζηλοφθονίας, επιθετική αντίδραση του υφισταμένου του. Καθώς οι ημέρες κυλούν και η φοιτήτρια δεν εμφανίζει σημεία ζωής, η κατάσταση θα παίρνει ολοένα και δραματικότερες διαστάσεις, ένα στοιχείο που θα δημιουργεί μια ακόμη πιο ιντριγκαδόρικη διάθεση στον ψυχισμό του αινιγματικού αποτυχημένου συγγραφέα, πλην λάτρη της θηλυκής σαρκός, Μαρκ...

Όμορφο το μεταιχμιακό κλίμα, ανάμεσα στον παγωμένο χειμώνα και την ηλιόλουστη άνοιξη, μια πραγματικά εντυπωσιακή εικόνα που φτιάχνει το περικυκλωτικό σκηνικό των χιονισμένων Άλπεων και της παραλίμνιας Ελβετικής πόλης. Η φωτογραφία άλλωστε του L'Amour... είναι και το δυνατότερο στοιχείο στην αφήγηση μιας υπόθεσης, που θέλει να τραβήξει την ματιά του διψασμένου για αγωνία θεατή, από μόνη της όμως, δεν καταφέρνει και πολλά πράγματα. Κι αυτό γιατί το σενάριο, βασισμένο σε νουβέλα του αναγνωρισμένου Philippe Djian, πάλαι ποτέ τροφοδότη της ιστορίας της Betty Blue του Beineix, ποτέ δεν πετυχαίνει να αναπτύξει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα από τις τόσες συμμετέχουσες στην ίντριγκα, ούτε καν του κεντρικού πρωταγωνιστή του στόρι, αφήνωντας τον να περιπλανιέται έρμαιο από κρεβάτι σε κρεβάτι, διασκεδάζοντας με βλέμμα απλανές, σχεδόν απορημένο, το καλό που τον βρήκε.

Απορία που ζορίζει ακόμη πιότερο και τον ορθολογισμό της πλατείας, στην λύση της εξίσωσης, του καταπληκτικού ποσοστού επιτυχίας στο ωραίο φύλο, ενός ανιαρού μεσήλικα με μανιοκαταθλιπτικές τάσεις, κοντοπίθαρου, με ημιγουρλωτά μάτια όπως ο Mattheu Amalric, που είναι αξιόλογος ηθοποιός και το παλεύει με όλες του τις δυνάμεις να σώσει το φιλμικό πλάνο από τον πνιγμό, αλλά ένας κούκος μονάχος, ποτέ δεν έφερε το έαρ. Θα μου πεις τι μονάχος που τριγύρω του, χοροπηδούν πλάνο με το πλάνο σε full frontal γυμνές περφόρμανς, μορφονιές σαν την δημοφιλέστατη στην πατρίδα της Maiween (κάκιστη ερμηνεία ως stepmother), την γοητευτική Karin Viard (η αδελφή του ελέους) και την σουσουράδα Sara Forestier που και τι ΔΕΝ φοράει προκειμένου να τραβήξει το ερωτικό ενδιαφέρον του μέντορα της. Κενές παρουσίες όμως, ανυπόστατες, άδειες, που δεν συμπληρώνουν ποτέ το παζλ μιας έστω αξιοπρεπούς αστυνομικής με μπόλικο σεξ ιστορίας, η οποία επικεντρώνεται απλώς στο πως να εκπλήξει με το σχεδόν προβλέψιμο τουίστ του τέλους...

Για πες: Συνεπώς καλύπτοντας μονάχα μια πτυχή - κι αυτή μέτριας σημασίας - της αισθητικής του σινεφίλ, την ηδονοβλεπτική, το Amour Est Un Crime Parfait, δεν θα μπορούσε ποτέ του να περιμένει πως θα τζιράρει θετικότερα αποτελέσματα, από μια, δυο αξιομνημόνευτες σεκάνς στυλιζαρισμένης lingerie απεικόνισης. Με αδειανό το οπλοστάσιο το λοιπόν, το φιλμάκι όχι Χιτσκοκικό (όπως επιζητά το προμόσιον του) μπορεί να αποκληθεί, αλλά ούτε καν μαϊμού τ. (τύπου) Μετρ...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 13 Μαρτίου 2014 από την Odeon

Περίπου τριάντα χρόνια τα στούντιος επιχειρούν να επαναφέρουν στην δράση, έναν από τους πλέον αγαπητούς, όσο και ιδιόμορφους κινηματογραφικούς ήρωες, που συνδύαζαν ισόποσα με την παρουσία τους, τόσο το αστυνομικό σασπένς, όσο και την σπαρταριστή κωμωδία. Ο λόγος για τον Φλετς, που στα 1985 ενσάρκωσε ο χαρισματικός κωμικός Chavy Chase, με ιδιαίτερη επιτυχία, χιτ που είχε σαν συνέπεια ένα ακόμη σίκουελ και ύστερα χάθηκε στην λήθη του χρόνου. Μετά από την αποτυχημένη απόπειρα μετενσάρκωσης του διασκεδαστικού ρεπόρτερ / ερευνητή, από το σενάριο του Kevin Smith, μια νέα προσπάθεια από τον David List φαίνεται πως κερδίζει την εκτίμηση της παραγωγής, που σκοπεύει να απονείμει το χρίσμα του καινούργιου Fletch στον εξαιρετικό Jason Sudeikis, ένα από τα πιο φράσκα πρόσωπα της μοντέρνας κομεντί. Το ριμπούτ μάλιστα του Ι. Μ. Φλέτσερ αναμένεται να κινηθεί θεματικά με μεγαλύτερη ακρίβεια στο πρωτότυπο κείμενο του Gregory McDonald, σε σύγκριση με το προ τριακονταετίας αρχικό φιλμ, μοιάζοντας σαν μια πιο ολοκληρωμένη μίξη των Beverly Hills Cop και Midnight Run, που αποτελούν τις κορυφαίες προτάσεις στο είδος.

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	300: Rise Of An Empire	Village	1	173	158.399	158.399
2	Mr Peabody And Sherman	Odeon	2	73	16.093	41.043
3	The Grand Budapest Hotel	Odeon	1	13	15.573	15.573
4	Philomena	Feelgood	2	25	9.230	32.617
5	Non-Stop	Seven	2	18	6.005	39.654
6	12 Years A Slave	Odeon	13	15	3.676	122.504
7	Barbie The Pearl Princess	Feelgood	3	31	3.223	14.110
8	The Monuments Men	Odeon	4	21	2.840	68.933
9	Pompeii	Odeon	3	12	2.276	41.321
10	Frozen	Feelgood	12	21	1.953	229.249

Μέχρι να εκπνεύσει το 2014 αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες η πιο πρόσφατη ολοκληρωμένη δουλειά του σκηνοθέτη Anton Corbijn, το βασισμένο σε νουβέλα του John Le Carre, με τον τίτλο A Most Wanted Man, που συνάμα ορίζει και το κύκνειο άσμα του άδικα χαμένου Philip Seymour Hoffman. Ο ταλαντούχος Ολλανδός δημιουργός, βρίσκεται ήδη στα γυρίσματα της επόμενης ταινίας του, που αφορά γεγονότα παρμένα από την πραγματικότητα και που αφορούν στον βίο ενός ακόμη πρόωρα εκλιπόντος σούπερ σταρ, του Γίγα James Dean. Tο φιλμ Life, αναφέρεται στην συνύπαρξη του κορυφαίου ζεν πρεμιέ της εποχής του με τον φωτογράφο του ομότιτλου περιοδικού Dennis Stock, που στα 1955 θα πείσει τον ανερχόμενο ακόμη ηθοποιό να δώσει μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης, συνοδευόμενη από στιγμιότυπα τραβηγμένα στα μέρη που εκείνος έπλασε τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του. Το ταξίδι των δύο αντρών από το Λος Άντζελες στην Νέα Υόρκη, μέχρι και την γενέτειρα του Dean στο Φέρμοντ της Ιντιάνα, θα σημαδέψει τις ζωές και των δύο πρόσκαιρων κολλητών.

Τους βασικούς ρόλους του έργου, μοιράζονται δύο από τα χαρισματικότερα νέα Χολιγουντιανά πρόσωπα, ο Dane DeHaan, που μέσα σε έναν χρόνο έχει εκτοξεύσει στα ύψη την δημοτικότητα του και ο Robert Pattinson, που ακόμη δεν έχει εξαργυρώσει με επιτυχία την τεράστια ώθηση του Twilight Saga. Δίπλα τους συμμετέχουν και οι Ben Kingsley και Alessandra Mastronardi.

Έχεις γνωρίσει το αληθινό Κακό? Στηριγμένο σε μια πραγματικά ανατριχιαστική ιστορία, όπως την κατέγραψε στα απομνημονεύματα του ο αστυνομικός Ralph Sarchie, ένας από τους πλέον διάσημους ερευνητές ανεξήγητων φαινομένων που είχαν σαν αποτέλεσμα την ανθρωποκτονία, είναι το φιλμ Deliver Us From Evil, που φέρει την υπογραφή ενός εκ των χαρισματικότερων σκηνοθετών του είδους. Ο Scott Derrickson άλλωστε, πέρα από το ότι συστήθηκε με το δαιμονικού χαρακτήρα The Exorcism Of Emily Rose, συνέχισε την πορεία του με μια ακόμη ποιοτικότερη στιγμή τρόμου με τον Sinister, που υπήρξε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Εδώ ένας ορθολογιστής ντετέκτιβ του εγκληματολογικού της αμερικάνικης μητρόπολης, εξερευνά με την βοήθεια ενός ιερέα που διαθέτει εμπειρία εξορκισμών κάποιες παράξενες περιπτώσεις από το αρχείο, δίχως να αντιληφθεί πως το Κακό θα κτυπήσει την πόρτα και του δικού του σπιτιού, στοιχειώνοντας τα όνειρα της μικρής του κορούλας. Ο Derrickson στην παραγωγή του μια φορά κι έναν καιρό Μίδα Jerry Bruckheimer, συνυπογράφει και το σενάριο εκτιμώντας πως θα αποτελέσει μια δυνατή εισπρακτική πρεμιέρα στις 2 Ιουλίου, όταν και θα κάνει την εμφάνιση της στις αίθουσες σε διανομή της Screen Gems.

Τον κεντρικό ρόλο του οικογενειάρχη / αστυνομικού, που μπλέκει ανάμεσα στον τρόμο και την πραγματικότητα, υποδύεται ο Αυστραλός Eric Bana, ενώ μαζί του στο φιλμ συμμετέχουν ακόμη και οι Sean Harris, Olivia Munn, Dorian Missick, Joel McHale, αλλά και ο Λατίνος Edgar Ramirez, που ενσαρκώνει τον μυστηριώδη παπά...

Στις δικές μας αίθουσες? Ακόμη δεν έχει προγραμματιστεί, μάλλον το καλοκαίρι...

του Noam Murro. Με τους Sullivan Stapleton, Eva Green, Lena Headey, Rodrigo Santoro, Jack O'Connell, Hans Matheson, Callan Mulvey, David Wenham, Andrew Tiernan, Yigal Naor, Andrew Pleavin, Ben Turner, Ashraf Barhom, Christopher Sciueref, Peter Mensah, Gerard Butler, Michael Fassbender

Ο Θέμης έχει Κέφια!

του zerVo (@moviesltd)

Ούτε την πρώτη φορά, μια δεκαετία κοντά πριν και μάλιστα κάτω από την ικεσία του ίδιου του του δημιουργού, που το λάνσαρε στην φιλμοπανύγηρη της Μπερλινάλε, έπεσα στην παγίδα να κρίνω με πολιτικά κριτήρια ένα πόνημα που ούτε καν σκέφτεται να εισέλθει σε τέτοια διαδικασία, ούτε τώρα θα το πράξω. Η περίπτωση του εισαγωγικού 300, αλλά και του τωρινού του διαδόχου, μπορεί φαινομενικά να μοιάζει με ένα φασιστικό υπερπατριωτικό παραλήρημα, στο οποίο οι εθνοσωτήρες δίνουν αίμα και ιδρώ για να διαφυλάξουν τα πάτρια εδάφη, στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται παρά για ένα καλοσκιτσαρισμένο κόμικ παραμυθάκι, περιπετειώδες σε βαθμό κοπής ανάσας και τίποτα περισσότερο. Αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τους ματαιόδοξους εθνικιστές, η ουσία του για άλλους σκοπούς, αυτό σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει την όποια, μικρή, μεγάλη αξία του κινηματογραφικού έργου και είναι άσχετη - εντελώς άσχετη, όμως - με το δια ταύτα. Όλα τα πομπώδη (συνήθως κατακεραυνωτικά) λοιπόν γύρω από την έναρξη και την συνέχεια των Τριακοσίων, γίνονται για το Θεαθήναι ή για να μπούμε και στο πνεύμα του παρόντος, για το Θέα Θάλασσα. Άιντε ωρέ Ξέρξη, ανέβα στο Αιγάλεω και δώσε κλότσο στην κλωστή την δεμένη, να ρολάρει στην ανέμη που είναι τυλιγμένη...

Με νωπές ακόμη τις μνήμες από τον θάνατο του πατέρα του, του Βασιλιά Δαρείου, που έσβησε μέσα στην αγκαλιά του από φονικό βέλος που εκτόξευσε ο αρχιστράτηγος των Ελλήνων Θεμιστοκλής, κατά την διάρκεια της μάχης του Μαραθώνα, ο διάδοχος του Περσικού θρόνου Ξέρξης, δεν θα αντικρούσει τις προσταγές των οιωνών και θα τερματίσει τις επεκτατικές του φιλοδοξίες προς την Ελλάδα. Μια γνώμη που θα αλλάξει με την ολοκληρωτική μετάλλαξη του χαρακτήρα του σε πολεμοχαρή άρχοντα, κατόπιν και των μοχθηρών παρεναίσεων της Ρωμιάς Ναυάρχου του στόλου του Αρτεμισίας, που επιθυμεί όσο τίποτα άλλο να πάρει εκδίκηση από τους συμπατριώτες της, για τον αφανισμό της φαμίλιας της και τον εξευτελισμό, σε ευαίσθητη ηλικία, της ιδίας.

Η κάθοδος των Περσικών φαλαγγών, στα νότια της Μακεδονίας είναι γεγονός, με τους ελάχιστους Σπαρτιάτες του ατρόμητου Λεωνίδα να τους φράζουν τον δρόμο στα στενά των Θερμοπυλών, δίνοντας στους αλλοπρόσαλλους :Αθηναίους, τον απαιτούμενο χρόνο για να προετοιμαστούν, για την τελική αναμέτρηση πέριξ των Αθηνών. Μια μάχη θαλάσσια μεταξύ δύο υπερδυνάμεων, που θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου. Αν υπερισχύσουν οι μύριοι του Ξέρξη, οι Πέρσες κάνουν το αποφασιστικό βήμα για να κυριεύσουν την Ελλάδα. Αν τα καταφέρει ο Θεμιστοκλής, τότε θα γίνει πραγματικότητα η προφητεία, που αναφέρει πως οι Έλληνες, μπορούν να ηττηθούν μόνον από τους Θεούς!

Ουσιαστικά δεν πρόκειται για πρίκουελ - μολονότι έτσι είχε φημολογηθεί - του αρχικού 300, μιας και περιέργως για τα ανιστόρητα γούστα του Χόλιγουντ, εδώ ακολουθείται κατά κάποιο τρόπο το χρονοδιάγραμμα της εισβολής των αναρίθμητων μιλιταριστών Ασιατών, στα ελληνικά εδάφη, από το 490 έως και το 480 π.Χ. που έλαβε χώρα η μνημειώδης ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ασχέτου μάλιστα εξέλιξης - που εντέχνως αφήνεται ασυμπλήρωτη στο φινάλε από τους σεναριογράφους, αφήνοντας παραθυράκι ανοικτό για μια ακόμη συνέχεια - και τα τρία πρόσωπα που εμπλέκονται στην ίντριγκα, υπήρξαν στ' αλήθεια συμμετέχοντες στην θαλάσσια κόντρα, ένα στοιχείο που δείχνει πως ο Frank Miller κι εδώ στήνει τους πυλώνες της ιστορικής του αναφοράς με τον δέοντα σεβασμό. Το ότι ο Πέρσης ηγεμόνας, για μια ακόμη φορά προβάλλεται ως άφυλος, η μπουρλοτιέρισσα από την Αλικαρνασσό ως νυμφομανής πλεονέκτρα και ο Θεμιστοκλής κάτι ανάμεσα σε Superman και Hulk, αυτό ανήκει στην σφαίρα της πετυχημένης εμπορικά και τεχνικά graphic novel.

Εκεί που ουσιαστικά ανήκει ως είδος το Rise Of An Empire, συνεχίζοντας με θέρμη από το σημείο της πτώσης του Λεονάιντας και με αρωγή μάλιστα το ταιριαστό τρισδιάστατο φορμά, που απλώς και μόνο από τις κατακόκκινες πιτσίλες που εκτοξεύονται ένθεν κακείθεν της οθόνης, παίρνει την σφραγίδα του απαραίτητου. Αναμενόμενα οι συγκρίσεις με το αρχικό κεφάλαιο της αφήγησης του Miller κάνουν την εμφάνιση τους διαρκώς όσο το κουβάρι ξετυλίγεται, με ουσιαστικότερες εκείνες της σκηνοθεσίας, που σε καμία περίπτωση δεν είναι καν κοντινές στην ματιά του τοτινού Zach Snyder και του τωρινού και απλώς διεκπεραιωτή Noam Murro. Το σκοτεινό υπόβαθρο - όπως του ρόλου των Σπαρτιατών δημογερόντων ή της μη ελεγχόμενης Πυθίας - απουσιάζει, δίνοντας την θέση του σε τρεις - τέσσερις σεκάνς εκρηκτικών μαχών, που ναι μεν γεμίζουν με θόρυβο την εξέλιξη, δεν στοιχειοθετούν όμως καμιά ξεχωριστή φόρμουλα περιπέτειας δράσης.

Το ημιφωτεινό ζωγραφιστό σε ηλεκτρονικό υπολογιστή ντεκόρ, σαφώς και ελκύει την ματιά, όχι όμως περισσότερο από τα σαρκώδη χείλη της Κουίν Γκόργως / Lena Headey που επανέρχεται ως χήρα Λεωνή για να αφηγηθεί το ανδραγάθημα (και όχι μόνο), ούτε κυρίως από τα ζουλιχτά μεμέ της αφιονισμένης Αρτέμως / Eva Green, στην πλέον αναμενόμενη σεκάνς του έργου, που σου πιπερίζει το μυαλό μην τυχόν και είχαν συμβεί και στην πραγματικότητα έτσι οι ειρηνευτικές διαβουλεύσεις στο υψηλότερο επίπεδο. Ο Θέμης από μεριάς του έχει κέφια, δεν έχει όμως θωριά, φέροντας κι αυτός βρετανική κοψιά στο αντίκρυ του όχι ιδιαίτερα φημισμένου Sullivan Stapleton που τον υποδύεται, άσε που η αθυρόστομη Μικρασιάτισσα αφήνει και αιχμές περί τους μεγέθους του "Ανδρισμού" του, σε σύγκριση με το σπαθί του.

Για πες: Η πλάκα είναι πως σε αυτό το παρατραβηγμένο και ενίοτε άγαρμπο καλαμπούρι, κάποιοι δίνουν πολιτικές διαστάσεις. Η πολεμοχαρία, η μεγάλη Ελλάς και άλλα τέτοια κουρκουμπίνια. Σεβαστή η άποψη όλων κι εγώ συνηγορώ. Πολιτικό είναι το θέμα και μάλιστα τεράστιο. Όσο και το ακόντιο που κρύβεται στο κάτω μέρος της χλαμύδας του Θέμου. Ουπς, πιπέρι!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Μαρτίου 2014 από την Village

του Wes Anderson. Με τους Ralph Fiennes, F. Murray Abraham, Mathieu Amalric, Adrien Brody, Willem Dafoe, Jeff Goldblum, Jude Law, Harvey Keitel, Bill Murray, Edward Norton, Saoirse Ronan, Léa Seydoux, Jason Schwartzman, Tilda Swinton, Tom Wilkinson, Owen Wilson, Tony Revolori, Bob Balaban

Αποχαιρετώντας την Μπελ Επόκ

του zerVo (@moviesltd)

Φαινομενικά μοιάζει με ωδή σε μια εποχή χαμένη, εξαφανισμένη, πολύ μακρινή, μα συγχρόνως νοσταλγική ακόμη και από όσους δεν την βίωσαν ποτέ, ματαιοδοξία που πλανά την ταξιδιάρα σκέψη στην ντεμέκ κοσμοπολίτικη ονειράντζα του φτωχού, του καταφρονεμένου. Στο να αποτινάξει την μιζέρια και να ντυθεί τα αριστοκρατικά μπιχλιμπίδια και τα φουρό και να γίνει ένα με την ολιγαρχία που καλότρωγε και καλόπινε, εις βάρος του φουκαρά εργάτη, που παλεύει για το μεροκάματο. Ο ήρωας της κεντρικής ιδέας δεν είναι ο χάι σοσαιτάς, δεν είναι ο καλοβαλμένος, είναι ο προλετέρ που βάζει πλάτη, με την αλληλέγγυα συλλογιστική του, προκειμένου να διατηρήσει ακέραιο το χέρι που τον ταΐζει, υποθέτοντας πως η διατήρηση στην ζωή της αφεντιάς, θα κρατήσει ζωντανό κι εκείνον ταξικά, μισό - όπως νομίζει - κοινωνικό σκαλοπάτι παρακάτω. Τουλάχιστον η εργατική τάξη δεν είναι εκείνη που πηγαίνει στον Παράδεισο. Όπως κι αν το δεις...

Μεσοπόλεμος. Στην καρδιά της Γηραιάς Ηπείρου, δίχως ακόμη να το έχουν τυλίξει οι φλόγες των μαχών, το μικρό κρατίδιο της Ζουμπρόβκα, διατηρεί προς το παρόν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία του, φροντίζοντας να ορίζει τον ιδανικό προορισμό της αριστοκρατίας. Σε μέρη όπως το φημισμένο, ιλουστρασιόν, πεντάστερο ξενοδοχείο Μεγάλη Βουδαπέστη, στις ράχες της γιγάντιας οροσειράς, όπου συρρέουν από όλη την Ευρώπη μέλη της υψηλής κοινωνίας, για να γευτούν την χλιδή και την πολυτέλεια της φιλοξενίας του. Κύριος υπεύθυνος της φήμης που συνοδεύει την luxury πανσιόν, ο Μεσιέ Γκιστάβ, ο μετροσέξουαλ μάνατζερ του, που πέρα από τις προφανείς παροχές υπηρεσιών ως οικοδεσπότης, κλείνει με πονηράδα το ματάκι και στις εύπορες γηραιές κυρίες που τον περιβάλλουν ως επισκέπτριες.

Όπως η ζάπλουτη υπέργηρη Μαντάμ Ντι καλή ώρα, που δεν χάνει την ευκαιρία να επισκεφτεί το πανδοχείο, για να γευτεί τα χαριεντίσματα του κονσιέρζ και τις γλυκιές θωριές του, που της είναι αρκετές για να της δώσουν ζωντάνια μέχρι την επόμενη επίσκεψη. Ατυχώς για την Δούκισσα, κάτι που δεν πρόκειται να ξανασυμβεί, αφού αιφνιδίως θα βρεθεί νεκρή σκορπώντας την θλίψη στον περίγυρο της. Θάνατος που θα αποκτήσει ακόμη πιο μυστηριώδη υφή, καθώς στο άνοιγμα της διαθήκης, θα γίνει γνωστό πως ο ευγενικός ξενοδόχος, είναι ο κληρονόμος ενός μυθικής αξίας αναγεννησιακού πίνακα, του Παιδιού με το Μήλο. Συναγερμός που θα σημάνει άμεσα στις τάξεις της φαμίλιας Ντεσγκόφ, με τον γιο της εκλιπούσας να κατηγορεί ευθέως τον Γκιστάβ ως φονιά της μητέρας του. Κι όχι μόνο αυτό αλλά να κατορθώνει και την σύλληψη του από την τσιμπίδα του Νόμου, με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας. Μπαλαούρο και άντε να δούμε ποιος θα καθαρίσει την μπουγάδα...

Σε κλίμα σλάπστικ αεικίνητο, σαν και εκείνο των μπράδερς Marx, μια ιστορία που μοιάζει βγαλμένη από τα καλύτερα ονείρατα της Agatha Christie, της Πουαρικής περιόδου, περιγράφει ο πλέον ανατρεπτικός και ιδιαίτερος των Αμερικάνων δημιουργών, ο Wes Anderson, ντύνοντας με την καυστική χιουμοριστική του διάθεση, το ονόρε του Αυστριακού με Στέφαν Τσβάιχ. Όχι βασισμένος σε κάποιο συγκεκριμένο πόνημα του Εβραικών ριζών ουμανιστή, μα με σαφείς επιρροές από την γραφική του ύλη, ο Τεξανός περνά όλη του την ενέργεια στις άριστα μελετημένες στο έπακρο ολοζώντανες και πολύχρωμες εικόνες, για να κτίσει μια ίντριγκα πολύ πιο εύπεπτη και ευανάγνωστη από εκείνες των προηγούμενων φορών του, φροντισμένη πολύ περισσότερο από όσο της πρέπει όμως στο Οσκαρικό art direction παρά στο σενάριο ως ουσία.

Μακράν ότι ακριβότερο έχουν πλάσει τα χέρια του σκηνοθέτη με το φανατικότερο κοινό, εντυπωσιάζει πέραν από την σε βαθμό κορεσμού των ματιών χρυσοποίκιλτη σκηνογραφία και από την all star σύνθεση της ερμηνευτικής ομάδας, εκεί που το παρόν δηλώνει, έστω και σε μικρούλια ανεξερεύνητα ρολάκια, σχεδόν το σύνολο όσων έχουν συνεργαστεί με τον Wes μέχρι τα τώρα. Για σπάσιμο στις παλιοσειρές πάντως, το κάστινγκ μοιράζει τις δύο φανέλες των βασικών σε δύο ρούκις στο πλευρό του Anderson. Στον Ralph Fiennes, που είναι καταπληκτικός ως μπον βιβέρ κουστουμαρισμένος παλιάτσος, ως ζαχαρόλογος ρίχτης μοναχικών καρδιών, ως κουτοπόνηρος παρτάκιας πλεονέκτης που αποσκοπεί στο να πιάσει την καλή και στον απίθανο πιτσιρίκο Toni Revolori, τον υπό δοκιμήν lobby boy Ζίρο, που ουσιαστικά αυτός αφηγείται τα περιστατικά, μετά από την εν είδει μπαμπούσκας δαιδαλώδη εισαγωγή.

Για πες: Εκεί πάνω, σε αυτή την ανεξερεύνητη μορφή του εκδιωγμένου από τον τόπο του Σάντσο Πάντσα, που θα έδινε και το αίμα του για την τιμή - και την ζωή, ε? - του ενός και μοναδικού του μπος, περίμενα πως θα έκανε και το περισσότερο παιχνίδι ο Wes, που εντέλει διάλεξε όπως συνήθως την πιο κακοτράχαλη και βραχώδη ράγα για να τσουλήσει το τρένο της υπόθεσης του. Οι φανς του, θα πετάξουν πηλίκια με χρυσά ραμμένα γράμματα στον αέρα, ζητωκραυγάζοντας από ενθουσιασμό σε κάθε χτύπο της λατρεμένης μπαλαλάικας του Desplat. Οι πιο μελετηροί της δράσης του πάλι, δεν θα δουν στο Grand Budapest Hotel, τον καλύτερο Anderson στα χρονικά, ίσως μόνο τον πιο ελκυστικό και mainstream. Και πιο εμπορικό να πω? Αυτό θα το δείξει - είμαι σίγουρος - το σκορ του box office...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Μαρτίου 2014 από την Odeon

του Joachim Lafosse. Με τους Niels Arestrup, Emilie Dequenne, Tahar Rahim

Πως τόκανε Θεέ μου?

του zerVo (@moviesltd)

Όχι απλά δεν το πιστεύεις, αλλά ούτε καν το διανοείσαι. Και για τις δυο ώρες διάρκειας του έργου, παλεύεις μέσα σου να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μακάβριο κινηματογραφικό σενάριο, που δεν θα μπορούσε ποτέ να ανταποκριθεί στην πραγματικότητα. Ματαιοδοξία! Το γεγονός είναι πέρα για πέρα αληθινό, όπως και πέρα από την οποιαδήποτε λογική. Πάνω που είχα πετύχει να το διαγράψω από την μνήμη μου, έχοντας σοκαριστεί τόσο ακραία σαν το πληροφορήθηκα έξι χρόνια πριν, το χρονικό της γυναίκας που ντύθηκε πέντε φορές τον φονικό μανδύα της Μήδειας επανήλθε μπρος μου σαν εφιάλτης. Ελάχιστες φορές έχω πει στην ζωή μου, για ταινία πως δεν διαθέτω, εξαιτίας της θεματικής τους, το σθένος να την παρακολουθήσω. Το A Perdre la Raison είναι μία από αυτές...

Από τις πρώτες ματιές οι δυο τους ένιωσαν πως ο ένας είναι γεννημένος για τον άλλο. Η όμορφη δασκάλα Μιριέλ και ο γοητευτικός Μουνίρ, δεν χρειάστηκαν πολύ καιρό για να επισημοποιήσουν την σχέση τους και να οδηγηθούν στα σκαλιά της εκκλησίας, έχοντας την αμέριστη υποστήριξη του ευκατάστατου οικονομικά μεγαλογιατρού δρα Πινζέ, που πέρα από εργοδότης του Μαροκινού μετανάστη, συμπεριφέρεται και σαν πατέρας του, έχοντας τον αναθρέψει από πολύ μικρή ηλικία. Καθώς η φαμίλια του αγαπημένου ζευγαριού μεγαλώνει με τον ερχομό στον κόσμο των κοριτσιών τους, η εξάρτηση της από τις γεμάτες ανταλλάγματα και απαιτήσεις παροχές του ηλικιωμένου Αντρέ θα γίνει αφόρητη, γεγονός που θα οδηγήσει με σταθερούς ρυθμούς στην ψυχική κατάρρευση της Μιριέλ.

Σύμφωνοι, μπορεί ο γάμος που ονειρευόσουν να μην έγινε πραγματικότητα ποτέ, το φαινόμενο όμως είναι αν μη τι άλλο καθημερινό. Σύμφωνοι μπορεί τα τέσσερα (πέντε στην αλήθεια ήταν τα φουκαριάρικα) παιδιά που έφερες στον κόσμο, είναι πιθανόν να περιόρισαν τις ελευθερίες σου, συνάμα είναι η απαρχή μιας δίχως όρια ευτυχίας. Σύμφωνοι κι εγώ να υποστηρίξω πως ζώντας στο σπίτι ενός ξένου στην ουσία, ακόμη και με τις μεγαλύτερες ανέσεις, απουσιάζει το στοιχείο της ιδιωτικής ζωής και της ευχέρειας έκφρασης. Το πιο ακραίο που πράττεις είναι να ανοίξεις πόρτα και να χαθείς, αν και εφόσον αντιληφθείς πως τα περιθώρια για διάλογο με το έτερον ήμισυ έχουν εξαντληθεί. Δεν αρπάζεις το μαχαίρι και κόβεις τις καρωτίδες των παιδιών σου, γινόμενος ο πρωταγωνιστής της πλέον ανείπωτης οικογενειακής τραγωδίας που γνώρισε η Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες.

Δεν γνωρίζω τον λόγο που ο Joachim Lafosse, ένας εξαιρετικός δημιουργός με διαρκείς συμμετοχές σε διεθνή φεστιβάλ, οδηγήθηκε στην δύσκολη απόφαση να ασχοληθεί στο φιλμ του με την υπόθεση Λερμίτ, που συντάραξε την κοινή γνώμη του Βελγίου με το απίστευτο φινάλε της. Προσωπικά εκτιμώ πως δεν είναι οικονομικό το κίνητρο, γνωρίζοντας την αντιεμπορική τάση των κεντροευρωπαίων ανεξάρτητων σκηνοθετών. Τότε τι? Να δικαιολογηθεί εν μέρει ένα περιστατικό που δεν το φαντάζεται καν ανθρώπινος νους? Ούτε για αστείο δεν περνά από την σκέψη μου μια τέτοια περίπτωση. Δεχόμενος απλώς πως ο ανερχόμενος και ταλαντούχος Βέλγος (Nue Propriete) επιχείρησε να αποθανατίσει γραμμικά και μόνο το δράμα, πρέπει να ομολογήσω πως το έπραξε ακολουθώντας το ρεαλιστικό ύφος αφήγησης των συμπατριωτών του Dardenne, με ιδιαίτερη ευαισθησία και σεβασμό στο όνομα των αθώων ψυχών που χάθηκαν από το φονικό ξέσπασμα μιας μέγαιρας, κατά φαντασίαν παρανοϊκής, που η μοίρα της τα έφερε όλα βολικά, απλώς δεν άντεχε το γεγονός πως ο "πεθερός" της ζούσε στο πάνω πάτωμα της πολυτελούς βίλας, που ο ίδιος της παρείχε.

Για πες: Αν θα μπορούσα με το δάκτυλο μου να δείξω την πιο υποτιμημένη Ευρωπαία ερμηνεύτρια, δίχως άλλο ο στόχος θα ήταν η Emilie Dequenne, που ακόμη δεν έχει πετύχει αναγνώριση ανάλογη με το κορυφαίου επιπέδου υποκριτικό της ταλέντο. Η Rosetta μπορεί να αποσπά τον ένα μετά τον άλλο τους τίτλους στα σπουδαιότερα φεστιβάλς, αποδεικνύοντας πως οι δυνατότητες είναι κατά μια σκάλα μεγαλύτερες από τις πιο διάσημες συνομήλικες της, σαν την  Cotillard ή την Sagnier, ετούτο το δεδομένο όμως δεν την έχει ακόμη αναδείξει σε διεθνή σταρ. Εδώ η Βελγίδα, δις θριαμβεύτρια του Un Certain Regard των Καννών είναι αληθινά συγκλονιστική, στην απόδοση της γυναίκας που σταδιακά πέφτει στον βούρκο της κατάθλιψης. Την βοηθά άλλωστε τόσο το μελετημένο μακιγιάζ, που την φθίνει εμφανισιακά στο - ταχύτατων κινηματογραφικών παλμών - πέρασμα του χρόνου, όσο και οι υποστηρικτικές ερμηνείες των σπουδαίων ρολιστών Niels Arestrup και Tahar Rahim, ενός σετ που ήδη από τον εκπληκτικό Un Prophete, έχει δέσει απόλυτα στην προβολή της σχέσης πατέρα - γιου.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Μαρτίου 2014 από την One From The Heart

Οι ταινίες του αφιερώματος και οι ώρες προβολής τους είναι:

Celui qui doit mourir

Μυθοπλασία, Γαλλία/Ιταλία/ Ελλάδα, 1957, 122΄, 35mm, α/μ

Σκηνοθεσία: Jules Dassin Σενάριο: Ben Barzman, Jules Dassin (βασισμένο στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη Ο Χριστός ξανασταυρώνεται) Διεύθυνση φωτογραφίας: Jacques Natteau Μοντάζ: Roger Dwyre, Pierre Gillette Σκηνικά: Max Douy Κοστούμια: Christiane Coste Μουσική: Georges Auric Ηθοποιοί: Jean Servais, Μελίνα Μερκούρη, Carl Möhner, Pierre Vaneck, Maurice Ronet, Nicole Berger, Gert Froebe Δήμος Σταρένιος Παραγωγή: Cinédis, Henri Bérard, Indus Film, Prima Film, Cinétel/Da. Ma. Cinematografica

Στη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, μια ομάδα εξορίστων, κυνηγημένοι από παντού, φτάνει στο χωριό Λυκόβρυση της Κρήτης όπου γίνεται η παραδοσιακή αναπαράσταση των Παθών. Οι κάτοικοι αποφασίζουν να στηρίξουν τους κυνηγημένους που έφτασαν στο χωριό τους, προσφέροντάς τους τροφή και καταφύγιο, σε αντίθεση με τους προύχοντες του χωριού και την Εκκλησία που θέλουν να προασπίσουν τα κεκτημένα τους. Από τις σημαντικές ερμηνείες στην ταινία είναι αυτή της Μελίνας Μερκούρη, στο ρόλο της πόρνης του χωριού που υποδύεται τη Μαρία Μαγδαληνή, και του Jean Servais, στο ρόλο του δειλού βοσκού, που «μπαίνει στο πετσί» του Ιησού.
Διακρίσεις - 1957, Υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών, Ειδική Μνεία OCIC Award, Υποψήφιο για μη αγγλόφωνο BAFTA Award.

Που και πότε? Σάββατο 8 Μαρτίου στις 21.30 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Never on Sunday

Μυθοπλασία, Η.Π.Α./ Ελλάδα, 1960, 91΄, α/μ

Σκηνοθεσία: Jules Dassin Σενάριο: Jules Dassin Διεύθυνση φωτογραφίας: Jacques Natteau Μοντάζ: Roger Dwyre Σκηνικά: Αλέκος Ζώνης Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Ηθοποιοί: Μελίνα Μερκούρη, Jules Dassin, Γιώργος Φούντας, Τίτος Βανδής, Μήτσος Λυγίζος, Δέσπω Διαμαντίδου, Αλέξης Σολομός, Δημήτρης Παπαμιχαήλ Παραγωγή: United Artists, Μελίνα Φιλμ, Lopert Pictures

O Homer Thrace, ένας αμερικανός «ερασιτέχνης φιλόσοφος», γοητευμένος από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, έρχεται στην Ελλάδα, σίγουρος ότι εδώ θα βρει την «Αιώνια Αλήθεια». Μέσα στην περιπλάνησή του γνωρίζει την Ίλια, μια πόρνη που έχει την αξιοπρέπεια να διαλέγει η ίδια τους πελάτες της. Ο Αμερικανός, βλέποντας μέσα στο πρόσωπο της Ίλια την καθαρότητα της ομορφιάς και την κληρονομιά της τραγικής φιγούρας, την ερωτεύεται με πάθος, προσπαθώντας να την διαπλάσει σαν άλλος Πυγμαλίων. Όμως, η Ίλια έχει άλλα σχέδια: εγκαταλείπει τα μαθήματα κλασικής παιδείας που της προσφέρει ο Αμερικανός, εγκαταλείπει και τον ίδιο για να αφαιθεί στον έρωτα του Τόνιο, ενός ελληνοϊταλού λιμενεργάτη.

Διακρίσεις - 1961, Όσκαρ μουσικής επένδυσης, υποψήφιο στις κατηγορίες καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, ενδυματολογίας, υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα, υποψήφιο για βραβείο BAFTA καλύτερης μη αγγλόφωνης ταινίας και γυναικείας ερμηνείας, βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών, υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα.

Που και πότε? Κυριακή 9 Μαρτίου στις 20.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Phaedra

Μυθοπλασία, Η.Π.Α./ Ελλάδα, 1961, 115΄, 35mm, α/μ

Σκηνοθεσία: Jules Dassin Σενάριο: Μαργαρίτα Λυμπεράκη Διεύθυνση φωτογραφίας: Jacques Natteau Μοντάζ: Roger Dwyre Σκηνικά: Max Douy Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη, Christian Dior Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ηθοποιοί: Μελίνα Μερκούρη, Anthony Perkins, Raf Vallone, Ζωρζ Σαρρή, Ανδρέας Φιλιππίδης Παραγωγή: United Artists, Jorilie Productions, Μελίνα Φιλμ

Το 1961, ο Ντασέν μεταφέρει τη Φαίδρα του Ρακίνα στο σύγχρονο κοσμοπολίτικο περιβάλλον των ελλήνων εφοπλιστών, σε σενάριο Μαργαρίτας Λυμπεράκη. Φαίδρα είναι η Μελίνα, Ιππόλυτος ο Άντονι Πέρκινς και Θησέας ο Ραφ Βαλλόνε. Παντού Ελλάδα: οι ελληνικοί θησαυροί του Βρετανικού Μουσείου, η ελληνική θάλασσα κι εκείνο το αίσθημα της τραγωδίας που η προσέγγιση του ελληνικού χώρου δίνει στο δημιουργό και που εδώ βρίσκει την καλύτερή του έκφραση στις θαυμάσιες νωπογραφίες των γυναικών που χήρεψαν.
Διακρίσεις - 1963: Υποψήφιο για Όσκαρ ενδυματολογίας, υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής ταινίας, υποψήφιο για βραβείο BAFTA μη αγγλόφωνης ταινίας και ξένης γυναικείας ερμηνείας, βραβείο Χρυσή Χάρυβδις φεστιβάλ Ταορμίνα.

Που και πότε? Κυριακή 9 Μαρτίου στις 21.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

The Victors

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1963, 175΄, Έγχρωμη

Σκηνοθεσία: Carl Foreman Σενάριο: Carl Foreman (βασισμένο στη νουβέλα του Αλεξάντερ Μπάρον The Human Kind) Διεύθυνση φωτογραφίας: Christopher G. Challis Μοντάζ: Alan Osbigton Σκηνικά: Geoffrey Drake Κοστούμια: Olga Lehmann Μουσική: Sol Kaplan Ηθοποιοί: Μελίνα Μερκούρη, George Hamilton, George Peppard, Eli Wallach, Vince Edwards, James Mitchum, Rosanna Schiaffino Παραγωγή: Carl Foreman, Harold Buck, Columbia Pictures Corporation, Open Road

Η πορεία ενός συντάγματος του αμερικανικού πεζικού στρατού από την Σικελία μέχρι την Γερμανία κατά τη διάρκεια του β΄ παγκοσμίου πολέμου και η παραμονή της εκεί στη διάρκεια της μεταπολεμικής κατοχής των Συμμαχικών δυνάμεων. Παρεμβάλλονται βινιέτες με αποσπάσματα αρχειακού υλικού, ενώ παρακολουθούμε τις περιπέτειες του δεκανέα Chase και του λοχία Craig.
Διακρίσεις - 1964: Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πιο ελπιδοφόρου ηθοποιού (Peter Fonda), Υποψήφιο για βραβείο BAFTA φωτογραφίας.

Los pianos mecánicos

Μυθοπλασία, Γαλλία/Ιταλία/Ισπανία, 1965, 94΄, Έγχρωμη

Σκηνοθεσία: Juan Antonio Bardem Σενάριο: Juan Antonio Bardem, Henri-Francois Rey (βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα του Henri-Francois Rey) Διεύθυνση φωτογραφίας: Gabor Pogany Μοντάζ: Juan Antonio Bardem Σκηνικά: Enrique Alarcon Μουσική: Georges Delerue Ηθοποιοί: Μελίνα Μερκούρη, Hardy Kruger, James Mason, Didier Haudepin, Renaud Verley Παραγωγή: Raymond Borderie, Cesáreo González Producciones Cinematográficas, Compagnie Industrielle et Commerciale Cinématographique (CICC), Explorer Film '58, Precitel

Ο Βιθέντε, ενώ αναρρώνει από ένα νευρικό κλονισμό, φτάνει σε ένα χωριό της Κόστα Μπράβα για να περάσει τις διακοπές του. Κατά την άφιξή του, ο Ρενιέ, ένας μεθυσμένος συγγραφέας του συστήνει τους θαμώνες του μπαρ «Λα Εστρέγια» (το Αστέρι) και την εντυπωσιακή ιδιοκτήτριά του, Τζένη, η οποία αμέσως τον γοητεύει. Από την άλλη, ο Ντανιέλ, ο γιος του Ρενιέ, συνδέεται με τον Σερζ και τη Ναντίν, δύο ερωτευμένους εφήβους, η ιστορία των οποίων θα έχει μία αναπάντεχη εξέλιξη.
Διακρίσεις - 1965: Υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών.

Που και πότε? Πέμπτη 6 Μαρτίου στις 19.00 (είσοδος με προσκλήσεις, θα διατεθεί περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων) και Τετάρτη 12 Μαρτίου στις 20.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

10:30 P.M. Summer

Στις 10.30 καλοκαίρι βράδυ

Μυθοπλασία, Η.Π.Α./ Ισπανία/Ελλάδα, 1966, 85΄, 35mm, Έγχρωμη

Σκηνοθεσία: Jules Dassin Σενάριο: Jules Dassin (βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Marguerite Duras) Διεύθυνση φωτογραφίας: Gabor Pogany Μοντάζ: Roger Dwyre Σκηνικά: Enrique Alacrón Μουσική: Christobl Halffter Ηθοποιοί: Μελίνα Μερκούρη, Romy Schneider, Peter Finch, Julian Mateos, Isabel Maria Perez Παραγωγή: United Artists, Jules Dassin, Anatole Litvak

Μια βίαιη καλοκαιρινή καταιγίδα ξεσπάει σ’ ένα ισπανικό χωριό και βρίσκει τη Μαρία αντιμέτωπη με τον εαυτό της, το ποτό, την ερωμένη του άντρα της (και καλύτερή της φίλη) και τον νεαρό Ροδρίγο, ο οποίος είναι δολοφόνος της γυναίκας του και του εραστή της. Η Μαρία βοηθάει το νεαρό να ξεφύγει από τα πλοκάμια της αστυνομίας. Το επόμενο πρωί, η βροχή έχει σταματήσει. Το πτώμα του Ροδρίγο βρίσκεται πεταμένο μέσα στα χωράφια, και η Μαρία, παίζοντας κρυφτό σε μια άδεια πλατεία, χάνεται, ενώ οι άλλοι φωνάζουν τ’ όνομά της.
Που και πότε? Παρασκευή 7 Μαρτίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

Gaily, Gaily

Η βασίλισσα του Σικάγο

Μυθοπλασία, Η.Π.Α., 1969, 107΄, Έγχρωμη

Σκηνοθεσία: Norman Jewison Σενάριο: Abram S. Ginnes βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Ben Hecht) Διεύθυνση φωτογραφίας: Richard H. Kline Μοντάζ: Ralph Winters Σκηνικά: Carl Biddiscombe, Edward Boyle Μουσική: Henry Mancini Ηθοποιοί: Μελίνα Μερκούρη, Beau Bridges, Brian Keith, George Kennedy, Hume Cronyn, Margot Kidder Παραγωγή: Norman Jewison, The Mirisch Production Company

Στους εορτασμούς της Ημέρας της Ανεξαρτησίας του 1910, ο Ben Young αφήνει την μικρή πόλη Galena και αποφασίζει να αναζητήσει την τύχη του στο Σικάγο. Κακότυχος στην αρχή, πέφτει θύμα κλοπής και τελικά βρίσκει προστασία από την Μαντάμ Λιλ, η οποία τον αφήνει να μείνει για όσο θέλει στον οίκο ανοχής που διευθύνει. Του βρίσκει δουλειά δίπλα στον «φίλο» και εκδότη της Chicago Journal, Francis X. Sullivan, έναν δεινό πότη, ο οποίος δεν διστάζει να φτάνει στα άκρα για τα ρεπορτάζ του. Ενώ ο Ben βάζει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του την πολιτική, ο Sullivan συχνά χάνει την ψυχραιμία του με την αφέλεια του Ben.
Διακρίσεις - 1970: Υποψήφιο για Όσκαρ σκηνικών, ενδυματολογίας, ήχου, Υποψήφιο για καλύτερο κωμικό διασκευασμένο σενάριο στην WGA.

Που και πότε? Παρασκευή 7 Μαρτίου στις 20.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

The Rehearsal

Ντοκιμαντέρ, Ελλάδα, 1974, 92', 35mm, α/μ & έγχρ.

Σκηνοθεσία: Jules Dassin Διεύθυνση φωτογραφίας: Alan Metzger Μοντάζ: Suzanne Baumann Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ηθοποιοί: Jules Dassin, Ολυμπία Δουκάκη, Στάθης Γιαλέλης, Lillian Hellman, Μελίνα Μερκούρη, Arthur Miller Παραγωγή: Μελίνα Φιλμ, Nike Film

Νέα Υόρκη, Νοέμβριος του 1973, λίγο μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Με πρόσχημα την πρόβα μιας μουσικό-θεατρικής παράστασης, ξετυλίγεται το κουβάρι του βίου και της ανίερης πολιτείας της χούντας των συνταγματαρχών. Γνωστές προσωπικότητες μιλούν για τα τραγικά γεγονότα και την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα με σκοπό την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης και την αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας.

Που και πότε? Δευτέρα 10 Μαρτίου στις 22.00 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.

A Dream of Passion

Μυθοπλασία, Ελλάδα-Ελβετία, 1978, 110', 35mm, έγχρ.

Σκηνοθεσία: Jules Dassin Σενάριο: Μίνως Βολανάκης (βασισμένο στην τραγωδία «Μήδεια» του Ευριπίδη) Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιώργος Αρβανίτης Μοντάζ: George Klotz Κοστούμια: Διονύσης Φωτόπουλος Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος Ηθοποιοί: Μελίνα Μερκούρη, Ellen Burstyn, Ανδρέας Βουτσινάς, Δέσπω Διαμαντίδου, Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Φαίδων Γεωργίτσης, Μάνος Κατράκης Παραγωγή: Μελίνα Φιλμ, Bren Film

Το 1977, ο Ντασέν υποκύπτει στη φοβερή πρόκληση της Μήδειας. Για τον Ντασέν, υπάρχει ένα ακόμη κίνητρο, μια αμερικανική εκδοχή της Μήδειας, σε ελληνικό έδαφος, εμπνευσμένη από το πρόσφατο γεγονός μιας αμερικανίδας που σκότωσε τα παιδιά της στη Γλυφάδα, για να εκδικηθεί τον άντρα της, που την εγκατέλειψε. Αυτές τις δυο πηγές ενώνει ο σκηνοθέτης, με το εύρημα της ηθοποιού (Μελίνα Μερκούρη), που, θέλοντας να ενσαρκώσει τη Μήδεια στο θέατρο, έρχεται σε επαφή με την αμερικανίδα υπόδικο (Έλεν Μπέρστιν), περνώντας σε μια παράξενη σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλοοικτιρμού. Παρακολουθούμε, εναλλάξ, τη διάπραξη του εγκλήματος από την αμερικανίδα, και την υπόκριση της τραγικής Μήδειας από τη Μελίνα.
Διακρίσεις - 1979: Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης μη αγγλόφωνης ταινίας, Υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, Υποψήφιο για Βραβείο Hugo στο φεστιβάλ Σικάγο.

Lilly's Story

Μυθοπλασία, Σλοβενία-Γαλλία-Ελλάδα, 2002, έγχρ., 130΄

Σκηνοθεσία: Ροβήρος Μανθούλης Σενάριο: Ροβήρος Μανθούλης (βασισμένο σε ιδέα της Μελίνας Μερκούρη) Διεύθυνση φωτογραφίας: Νίκος Καβουκίδης Ηθοποιοί: Bruno Putzulu, Juliette Andréa, Γιώργος Βογιατζής, Μηνάς Χατζησάββας, Όλια Λαζαρίδου Παραγωγή: ArtCam International, Canal+, Casablanca Films, CNC, GFC, ERT, Slovenian Film Fund, Lumiere, Rosebud

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα το Lilly’s Story αναφέρεται στην προετοιμασία μιας ταινίας που δεν γυρίστηκε ποτέ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 οι Μελίνα Μερκούρη και Ροβήρος Μανθούλης είχαν την ιδέα να γυρίσουν μια ταινία για την Ελλάδα την εποχή της δικτατορίας, σχέδιο το οποίο τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο Μανθούλης επανέρχεται τριάντα χρόνια μετά στην ιδέα αυτή, με αναφορές στην ίδια εποχή, τις αρχές του ‘70 και τα ίδια πρόσωπα, τους αυτοεξόριστους στο Παρίσι Έλληνες. Τραγικές και κωμικές ιστορίες των Ελλήνων διανοούμενων, απατρίδων της διασποράς, σε μια νεκρή ζώνη, σ’ έναν τόπο εξορίας.

Που και πότε? Τετάρτη 12 Μαρτίου στις 21.45 στην κεντρική αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος.


Όλες οι ταινίες θα προβληθούν με ελληνικούς υπότιτλους εκτός από την ταινία Οι Νικητές, στην οποία η είσοδος είναι ελεύθερη.

Τιμές εισόδου:
€ 5 ανά προβολή ταινίας
€ 20 κάρτα διαρκείας
€ 10 μειωμένη κάρτα διαρκείας (για φοιτητές, μαθητές, ανέργους, άνω των 65, νέους 18 έως 26 ετών, Άτομα με Αναπηρία (ΑμεΑ), δασκάλους-καθηγητές, ατέλειες).

Οι συζητήσεις του αφιερώματος
Εκτός από τις προβολές των ταινιών, το αφιέρωμα περιλαμβάνει επίσης δυο συζητήσεις ανοιχτές για το κοινό που θα γίνουν στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, όπου οι ομιλητές θα στραφούν στην Μελίνα ως πρέσβειρα του πολιτισμού στο χώρο των ΜΜΕ. Στις συζητήσεις θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Πέμπτη 6 Μαρτίου στις 21:00
Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης σε συνεργασία με το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ, στην οποία θα απευθύνει χαιρετισμό εκπρόσωπος του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ.
«Μελίνα: ο πολιτισμός στην πρώτη σελίδα»
Ομιλητές:
-Μαρία Κομνηνού, Γενική Γραμματέας ΔΣ, Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Αθηνών
-Άρης Σκιαδόπουλος, δημοσιογράφος, μέλος του ΔΣ του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ
-Ριχάρδος Σωμερίτης, δημοσιογράφος-συγγραφέας
-Παύλος Τσίμας, δημοσιογράφος
Συντονίζει η Μαρλένα Πολιτοπούλου, δημοσιογράφος-συγγραφέας

Σάββατο 8 Μαρτίου στις 20.00
Συζήτηση στρογγυλής τραπέζης σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος
«Η Γαλλία της Μελίνας»
Ομιλητές:
-Άρης Δαβαράκης, δημοσιογράφος
-Ροβήρος Μανθούλης, σκηνοθέτης
-Σπύρος Μερκούρης, Ίδρυμα Μελίνα Μερκούρη
Συντονίζει ο Γιώργος Αρχιμανδρίτης, συν-συγγραφέας του βιβλίου Μελίνα-Μια σταρ στην Αμερική (εκδ. Πατάκη), παραγωγός ραδιοφωνικών ντοκιμαντέρ τέχνης και πολιτισμού.