Movies Ltd

12 Οκτωβρίου 2013- 4 Μαΐου 2014

Το μεγαλύτερο Φεστιβάλ Παιδικού Κινηματογράφου, «Τα παιδιά πάνε σινεμά», επιστρέφει για 3η χρονιά στον Cine Παράδεισο από τις 12 Οκτωβρίου 2013 μέχρι τις 4 Μαΐου 2014.

Το Φεστιβάλ προσπαθεί να δημιουργήσει μια διέξοδο στην δύσκολη κρίση που διέπει την ελληνική οικογένεια. Είναι ένα φεστιβάλ, που παρόλο τις υψηλές παροχές του, προσπαθεί και καταφέρνει να είναι πολύ προσιτό σε όλους. Επίσης, στα πλαίσια του φεστιβάλ θα ενταχθούν 3 ειδικά τετραήμερα προβολών σε χώρους έκπληξη, που όλα θα έχουν ανταλλακτικό εισιτήριο για στήριξη των οικογενειών που έχουν ανάγκη.

Φέτος το φεστιβάλ θα έχει δράσεις και πάλι σε όλους τους χώρους του κινηματογράφου και κυρίως στην κεντρική αίθουσα, τον Παράδεισο. Οι μικροί θεατές θα μπορούν να παρακολουθήσουν δωρεάν μαθήματα ζωγραφικής και εργαστήρια θεάτρου Σκιών και Μαριονέτας. Στην αίθουσα του θερινού κινηματογράφου του Παράδεισου θα δημιουργηθεί ένας ειδικός χώρος με φουσκωτά παιχνίδια με την εγγύηση της Air games, που θα μπορούν να παίζουν τα παιδιά.
Στόχος του Παιδικού Φεστιβάλ Κινηματογράφου φέτος είναι να το παρακολουθήσουν τουλάχιστον 100.000 θεατές, γονείς και παιδιά, τα Σαββατοκύριακα και τουλάχιστον 35.000 μαθητές στις ειδικές προβολές τις καθημερινές.

OI ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
Οι νέες ταινίες θα έχουν την τιμητική τους!!! Ανάμεσά τους Απαισιότατος 2, Βρέχει Κεφτέδες 2, Στρουμφάκια 2, Frozen, Αεροπλάνα, Οι Κρουντς, Turbo, Εpic το μυστικό Βασίλειο του Δάσους, χωρίς όμως να ξεχνάμε και τις παλιές μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες.

Το φεστιβάλ τελεί υπό την αιγίδα του Young Audience Group των Europas Cinemas.

Το πρόγραμμα για τον πρώτο μήνα του θεσμού έχει ως εξής:
12 - 13 Οκτωβρίου - Epic / Το μυστικό βασίλειο του δάσους
19 - 20 Οκτωβρίου - The Croods / Οι Κρουντς
26 - 27 Οκτωβρίου - Monsters University / Μπαμπούλες Πανεπιστημίου
2 - 3 Νοεμβρίου - Turbo / Τούρμπο
9 - 10 Νοεμβρίου - Planes / Αεροπλάνα

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Είσοδος 3€ για τις κινηματογραφικές προβολές
Είσοδος 3 € εισιτήριο ανεργίας για 2 άτομα
Είσοδος 3€ για Μαριονέτες- Θεατρικές Παραστάσεις
Είσοδος 5 € για το Θέατρο Σκιών

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	The Conjuring	Village	1	45			32.740	32.740
2	The Smurfs 2	Feelgood	4	63			13.057	151.177
3	White House Down	Feelgood	2	56			8.185	30.606
4	Blue Jasmine	Odeon	5	38			7.928	138.462
5	The Best Offer	Feelgood	4	29			6.333	51.583
6	Jobs	Audiovisual	2	38			5.771	21.010
7	Rush	Odeon	2	24			5.351	18.831
8	Planes	Feelgood	6	38			4.336	95.029
9	Pacific Rim	Feelgood	3	25			4.060	44.614
10	Frances Ha	Seven	1	6			3.686	3.686

Η εξαιρετική περίοδος φόρμας και σπουδαίων εμφανίσεων για τον Αυστραλό σούπερ σταρ Hugh Jackman συνεχίζεται όπως φαίνεται. Αφού για πρώτη φορά κατάφερε στην καριέρα του να φτάσει μέχρι τις οσκαρικές πεντάδες ερμηνείας, για τον ρόλο του στους Les Miserables, αφού κατάφερε να σπάσει ξανά τα ταμεία υποδυόμενος τον πιο αγαπημένο X-Men, στο The Wolverine και αφού αναγνωρίστηκε και πάλι καλλιτεχνικά, χάρη στην πρωταγωνιστική του παρουσία στους Prisoners του Villeneuve, ο Jackman επιστρέφει δηλώνοντας συμμετοχή σε μια ακόμη πολύ σημαντική ταινία. Πρόκειται για το Chappie, του ταλαντούχου νοτιοαφρικάνου σκηνοθέτη Neill Blomkamp που μας συστήθηκε με το District 9 και επιχείρησε πρόσφατα το νέο του βήμα με το Elysium, το οποίο θα ορίζει μια γλαφυρή προσέγγιση πάνω σε ένα sci-fi θέμα, που ο δημιουργός του ήδη έχει παρουσιάσει σε ταινία μικρού μήκους. Κεντρικός χαρακτήρας του στόρι ένα ανθρωποειδές - σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες με την φωνή του Sharlto Copley - που απάγεται από κακοποιούς του Γιοχάνεσμπουργκ, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για τα παράνομα σχέδια τους. Ο Γούλβεριν ανακοίνωσε ο ίδιος την συμμετοχή του στο πρότζεκτ, σε πρόσφατη συνέντευξη του, την στιγμή που όλοι εκτιμούν πως πρόκειται να επαναλάβει τρόπον τινά, τον πανομοιότυπο ρόλο του στο Real Steel.

Ένας από τους πλέον χαρισματικους νέους Έλληνες δημιουργούς, ο Γιάννης Οικονομίδης, μόλις ολοκλήρωσε τα γυρίσματα της νέας του, τέταρτης ταινίας μεγάλου μήκους, που φέρει τον τίτλο Το Μικρό Ψάρι, σε σενάριο που συνέγραψε σε συνεργασία με τους Βαγγέλη Μουρίκη, Θάνο Ξηρό, Χρήστο Β. Κωνσταντακόπουλο και Χάρη Λαγκούση. Το επόμενο βήμα του γεννημένου στην Λεμεσό σκηνοθέτη, αμέσως μετά τον συγκλονιστικό Μαχαιροβγάλτη, περιστρέφεται θεματικά γύρω από έναν σύγχρονο νέο, τον Στράτο, που την νύχτα εργάζεται σε φουρνάρικο και την ημέρα εκτελεί συμβόλαια θανάτου, προκειμένου να μαζέψει τα λεφτά που χρειάζεται, ώστε να χρηματοδοτήσει την απόδραση του στενού του φίλου Λεωνίδα, έγκλειστου στην φυλακή στον οποίο χρωστά την ζωή του, από τις ημέρες που εξέτιε την δική του ποινή. Πλήθος διάσημων πρωταγωνιστών συμμετέχουν στο φιλμ, προεξάρχοντος του Βαγγέλη Μουρίκη, συμμετέχοντα στις δύο προηγούμενες ταινίες του Οικονομίδη, που μαζί με τον Πέτρο Ζερβό, την νούμερο ένα Ελληνίδα ενζενί Βίκυ Παπαδοπούλου, τους ιδανικούς στο underground φιλμικό στυλ Γιάννη Τσορτέκη και Γιώργο Γιαννόπουλο, τον Γιάννη Αναστασάκη, την Veronica Naujocs, τον Γιάννη Βουλγαράκη, την Μαρία Καλλιμάνη και τον Στάθη Σταμουλακάτο το ζευγάρι του Knifer, τον Όμηρο Πουλάκη, τον Γιώργο Μπινιάρη, τον Αλέκο Πάγκαλο, την Σόνια Θεοδωρίδου, την μικρή Πωλίνα Δελατόλλα και την διάσημη ρεπόρτερ Πόπη Τσαπανίδου, συνθέτουν μια πανίσχυρη ερμηνευτική ομάδα. Το Μικρό Ψάρι θα είναι έτοιμο στις αρχές του 2014 και στις εγχώριες αίθουσες θα διανεμηθεί από την Feelgood.

Ο προπονητής είναι πατέρας. Ο προπονητής είναι δάσκαλος. Ο προπονητής παίζει τον σημαντικότερο ρόλο στην ζωή ενός αθλητή! Βασισμένο σε πραγματικά περιστατικά, που συγκλόνισαν την αμερικάνικη κοινή γνώμη είναι το δραματικό θρίλερ Foxcatcher, που σύμφωνα με όλους όσους ασχολούνται με την πρόβλεψη των Οσκαρικών υποψηφιοτήτων, αναμένεται να παίξει σημαντικό ρόλο στις στις Nods της Ακαδημίας. Η ταινία που υπογράφει ένας από τους χαρισματικότερους νέους Αμερικάνους δημιουργούς, ο Bennett Miller, που και στις δύο προηγούμενες δουλειές του - Capote και Moneyball - χειρίστηκε στα σενάρια του αληθινές ιστορίες, περιγράφει την μυστηριώδη διαδρομή του εκκεντρικού πολυεκατομμυριούχου Τζον ΝτιΠοντ, κληρονόμου του κολοσσού των χημικών της Dupont, ο οποίος έστησε μια ολόκληρη επιχείρηση προπόνησης των εκκολαπτόμενων Ολυμπιονικών της Πάλης, το αποτέλεσμα του εγχειρήματος του όμως πνίγηκε στο αίμα. Κι αυτό διότι ο ίδιος ήταν εκείνος που δολοφόνησε τον κάτοχο του χρυσού μεταλλίου των αγώνων του Λος Άντζελες 1984, Μαρκ Σουλτζ, προκαλώντας σάλο στην δημοσίευση του μακάβριου μαντάτου. Το σκριπτ έχει συγγραφεί από τους Dan Futterman (επίσης του Capote) και E. Max Frye (Band Of Brothers) με το φιλμ να είναι προγραμματισμένο να κάνει την εμφάνιση του στις αμερικάνικες αίθουσες, από την Sony Pictures, την εβδομάδα των Χριστουγέννων.

Από το τρέιλερ είναι εμφανές πως οι ερμηνείες δεν πρόκειται να περάσουν απαρατήρητες, με τον αγνώριστο Steve Carell, που ήδη έχει εκθέσει τις ικανότητες του και στο δράμα, να κλέβει την παράσταση υποδυόμενος τον ακραίων αντιλήψεων επιχειρηματία. τα αδέλφια Σουλτζ υποδύονται ο Mark Ruffalo και ο Channing Tatum, ενώ το καστ ολοκληρώνουν οι Sienna Miller, Vanessa Redgrave και Anthony Michael Hall.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 από την Audiovisual

Ήταν τον περασμένο Μάρτιο όταν μαθεύτηκε από κύκλους του Χόλιγουντ, η απόφαση της Warner να εγκαταλείψει την όποια προσπάθεια κινηματογραφικής αναβίωσης του θρυλικού ήρωα που ξεπήδησε από την έμπνευση του συγγραφέα Edgar Rice Burroughs, Tarzan. Εντέλει σήμερα αποδεικνύεται πως το πρότζεκτ είναι ακόμη ζωντανό και ενώ μολονότι ακόμη δεν έχει πάρει το πράσινο φως του στούντιο, κάποιες κινήσεις αποδεικνύουν πως η παραγωγή κινείται με συντονισμένες ενέργειες στην στελέχωση του καστ του ριμέικ. Πρώτη εξ αυτών η επιλογή του κακού της ιστορίας, τον οποίο θα ερμηνεύσει ο τυποποιημένος σε τέτοιου είδους χαρακτήρες Christoph Waltz, ο Γερμανός ρολίστας που έχει καταφέρει να κάνει το δύο στα δύο, στην κατηγορία ανδρικής υποστηρικτικής ερμηνείας, τόσο για τους Inglourious Basterds όσο και τον Django Unchained. Οι πρώτες πληροφορίες έχουν κάνει λόγο για επιλογή του αγαπημένου - αυτήν την εποχή - των γυναικών Alexander Skarsgard, για να ερμηνεύσει τον ηγέτη της ζούγκλας, ενώ για την αγαπημένη του Τζέιν το πρώτο όνομα που έχει ακουστεί είναι η Jessica Chastain. Όσο για το ποιος πρόκειται να καθίσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη, οι περισσότερες πιθανότητες κάνουν λόγο για τον David Yates, γνωστού από τα τελευταία επεισόδια του σίριαλ του μαθητευόμενου μάγου Χάρι Πότερ.

της Haifaa al-Mansour. Με τους Reem Abdullah, Waad Mohammed, Abdullrahman Algohani, Sultan Al Assaf, Ahd Kamel, Ibrahim Al Mozael

Φιλελεύθερες Ορθοπεταλιές

του zerVo (@moviesltd)

Από μόνη της η οντότητα μιας ταινίας όπως η Wadjda, αποτελεί ορόσημο, επίτευγμα, κατόρθωμα, πρόοδο! Αναφερόμαστε στην πρώτη πλήρη κινηματογραφική δουλειά, που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου εντός τους βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας, χώρας που βρίσκεται κάτω από καθεστώς απόλυτης θεοκρατίας, μιας ιδιαίτερης κατάστασης που αγγίζει επίπεδα υψηλότερα και από εκείνα του Ιράν, η οποία έχει καταστεί διεθνώς γνωστή μέσα από τα δημοφιλή έργα, των διάσημων Περσών κινηματογραφιστών. Κάτι που σημαίνει πως το Ισλαμικό Ευαγγέλιο, εδώ, τηρείται κατά γράμμα, συνεπώς τα δικαιώματα είναι κατανεμημένα σε βαθμίδες, ακόμη κι αν αναφερόμαστε σε ανθρώπινες υπάρξεις. Ριγμένο από τις βουλές του Γιαραμπή, ως γνωστόν το θηλυκό φύλο, με τις γραφές να μην διακρίνουν τις απαγορεύσεις ηλικιακά. Αυτή είναι μια ιστορία για το πως βιώνει τις χειροπέδες, η πιο ευαίσθητη των εποχών, η παιδική...

Από τις πιο έξυπνες μαθήτριες του δημοτικού σχολείου θηλέων των προαστίων του Ριάντ, είναι η εντεκάχρονη Ουάτζα. Όχι ιδιαίτερα επιμελής και συνήθως αντιδραστική στους αυστηρούς κανόνες του ιδρύματος, αντισταθμίζει τις επιπλήξεις της δασκάλας της με τις υψηλές ικανότητες της στα μαθήματα, ένα αποτέλεσμα περισσότερο ευστροφίας, παρά προσωπικής μελέτης. Όνειρο της πιτσιρίκας είναι κάποια στιγμή να καταφέρει να κάνει δικό της το λαμπερό πράσινο ποδήλατο, που το γειτονικό παιχνιδάδικο έχει στην βιτρίνα του, γνωρίζει καλά όμως τις δυσκολίες απόκτησης του και πως μάλλον ποτέ δεν θα της λάχει να το καβαλήσει.

Ζόρι που δεν έχει να κάνει τόσο με τα οκτακόσια ριάλια που ζητά ο ποδηλατάς, αλλά με την γενικότερη απαγόρευση στις γυναίκες να οδηγούν δίκυκλο! Ευφυής και ευέλικτη η μικρούλα, θα σκεφτεί να δηλώσει συμμετοχή σε μαθητικό διαγωνισμό γνώσης του Κορανίου, που αν αναδειχτεί νικήτρια θα πετύχει με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Πρωτίστως θα καπαρώσει τα χίλια νομίσματα που φτάνουν και περισσεύουν για την πολυπόθητη αγορά και ακολούθως θα πείσει άπαντες, πως πρόκειται για μια μελετηρή Μωαμεθανή, που χάρην της Πίστης της δικαιούται και με το παραπάνω το εκτός νόμου...παιχνίδι.

Απλοϊκή σαν καθετί που συμβαίνει καθημερινά, δραματική μέσα στις ανείπωτες συνθήκες κοινωνικών περιορισμών, αλλά και γλυκιά από την αισιοδοξία που πηγάζει μέσα από την σπινθηροβόλα ματιά της δυναμικής ανήλικης, είναι η ιστορία της Wadjda. Η σκηνοθέτις Haifaa Al-Mansour που κατόρθωσε την πρωτιά, δεν στάθηκε μόνο στον προφανή θρίαμβο, αλλά επιζήτησε και την καλλιτεχνική καταξίωση του πονήματος της. Ακολουθώντας κατά γράμμα τις προσταγές του εξίσου αιχμάλωτου Ιρανικού σινεμά, αποδίδει λιτές και όχι πλουμιστές εικόνες, με ρεαλιστική ντοκιμαντερίστικη λήψη, σε μια γραμμική αφήγηση πλήρους συναισθημάτων. Η κύρια διαφορά με το μεσανατολικό πατρόν, αφορά στην ποιότητα υλικής ζωής, που αναμφίβολα σε μια πλούσια χώρα όπως η Σαουδική Αραβία, είναι σκάλες πιο βελτιωμένη από την μίζερη και σκονισμένη της πάμφτωχης Τεχεράνης.

Εντός φυσικά των στενών τειχών της οικίας, που οι γυναίκες έχουν την δυνατότητα να κυκλοφορούν ως ελεύθερες πολιορκημένες και όχι σαν τα μαυροντυμένα φαντάσματα, που επιβάλλουν οι μουσουλμανικοί κανόνες. Η σοσιολογική τους θέση άλλωστε είναι στοιβαγμένη στην γωνία, να ακολουθούν αμίλητες τον ηγέτη του σπιτιού, να τον υπηρετούν πιστά και να τρέμουν στην ιδέα μια ενδεχόμενης βιολογικής αποτυχίας. Όπως στην περίπτωση της υπό νευρική κατάρρευση μάνας της παιδούλας, που την συνοδεύει η ύψιστη κατάρα του οθωμανικού δικαίου, εφόσον δεν μπορεί να φέρει στον κόσμο τον άρρενα διάδοχο, κάτι που σημαίνει τον διαρκή ψυχικό βιασμό της, ούσα καταραμένη από τον ίδιο τον Θεό της! Έναν ρόλο που αποδίδει έξοχα η πλέον διάσημη πρωταγωνίστρια της χώρας, η τηλεοπτική σταρ με την ανατολίτικη ομορφιά Reem Abdullah, με κορύφωση στις στιγμές της φοβισμένης αναπαραγωγής των strictly forbidden Δυτικών συνηθειών.

Για πες: Η πραγματική αποκάλυψη του φιλμ είναι όμως η μικρή Waad Mohammed, που σαν να έχει πάρει την σκυτάλη από την Quvenzhane Wallis των Beasts Of The Southern Wild, αποδεικνύει πως μέσα από τον άμαθο υποκριτικά σωρό, μπορεί κανείς να ανακαλύψει ερμηνευτικά διαμαντάκια. Μελαγχολική μπροστά στις αντιξοότητες, χαμογελαστή ενώπιον του ονείρου, η εντεκάχρονη συγκλονίζει στην απόδοση της αλήθειας, ορίζοντας συνάμα την ηλιαχτίδα της ελπιδοφόρας και πιο φιλελεύθερης ημέρας που έρχεται. Η αρχή έγινε! Το ποδήλατο βγήκε στην λεωφόρο της πρωτεύουσας και κινείται ολοταχώς προς την δικαίωση. Ζήτημα χρόνου είναι...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Σεπτεμβρίου 2013 από την Feelgood

του zerVo (@moviesltd)

Αν ανατρέξει κανείς στις γραφές, αναζητώντας τους διασημότερους ερευνητές μεταφυσικών φαινομένων, τότε σίγουρα το λήμμα θα τον οδηγήσει στις μορφές του ζευγαριού του Εντ και της Λορέιν Ουόρεν, που αφιέρωσαν περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μελέτης των δαιμονίων και των συμπεριφορών τους. Οι ίδιοι αποκάλεσαν εαυτούς ως δαιμονολόγους, ενώ δεν υπήρξαν λίγοι εκείνοι που τους θεώρησαν ως κοινούς απατεώνες και εκμεταλλευτές ανεξήγητων καταστάσεων. Περιπτώσεις όπως η διαβόητη υπόθεση του Άμιτιβιλ, που σόκαρε με την αγριότητα της την κοινή γνώμη, του Λυκανθρώπου Μπιλ Ράμσευ ή των κατατρομαγμένων φιλήσυχων Σμερλ στην Πενσιλβάνια, που οι Ουόρεν επιχείρησαν με ορθολογικό και μη τρόπο να εξηγήσουν αποτελούν ένα μέρος και μόνο της πολυετούς τους δράσης. Με το The Conjuring ξεκινά η κινηματογραφική προσέγγιση του έργου του αμφισβητούμενου διδύμου, ορίζοντας την αφετηρία ενός καινούργιου ανατριχιαστικού σίριαλ της μεγάλης οθόνης, με έκδηλο horror (και κατ επέκταση εμπορικό) ενδιαφέρον...

1971. Έχοντας εναποθέσει όλες της τις οικονομίες στην αγορά ενός αρχοντικού νεοκλασικού διόροφου σε μια απομονωμένη περιοχή του Ρόουν Άιλαντ, η αγαπημένη επταμελής φαμίλια του Ρότζερ και της Κάρολαιν Πέρον, θα επιχειρήσει ένα καινούργιο ξεκίνημα, σε έναν νέο τόπο. Από τις πρώτες κιόλας στιγμές στην ανακαινισμένη έπαυλη, οι καινούργιοι της ένοικοι, θα γίνουν μάρτυρες μυστηριωδών και δύσκολα εξηγήσιμων καταστάσεων: Κάποια απροσδιόριστης προέλευσης σημάδια στο κορμί της μητέρας, ο αιφνίδιος θάνατος του λατρεμένου κατοικίδιου, σκιές και τριγμοί στα δωμάτια των πέντε κοριτσιών, θα οδηγήσουν τα μέλη της οικογένειας στο συμπέρασμα πως το σπίτι τους είναι στοιχειωμένο. Έχοντας πλήρη άγνοια από το πως να αντιμετωπίσουν μια τόσο ιδιαίτερη περίπτωση, θα ζητήσουν την βοήθεια των ειδικευμένων στην αποκάλυψη των δαιμονίων Γουόρεν, που τυγχάνει την ίδια περίοδο να δίνουν διαλέξεις με κεντρικό θέμα την δράση των μη αναπαυμένων πνευμάτων, στην περιοχή τους.

Είναι η πολλοστή φορά, που μια κτισμένη κάποιους αιώνες πριν, ώστε να διαθέτει και την ανάλογη προιστορία, οικία, αποτελεί το επίκεντρο μιας ανατριχιαστικής φιλμικής ιστορίας. Με σχεδόν όλες τις πιθανές εκφάνσεις ενός τέτοιου σεναρίου να έχουν ειπωθεί κατά το παρελθόν, ήταν απαιτητή ανάγκη, η με κάποιον τρόπο ανανέωση του genre κάτι που με ιδιαίτερα ευρηματικό - και καλύπτοντας μονομιάς την προυπόθεση των αναγκαίων σίκουελς - έλυσαν οι συγγραφείς του σκριπτ Chad και Carey Hayes (The Reaping). Το The Conjuring δεν είναι απλά μια ταινία τρόμου, που εκτυλίσσεται σχεδόν ολοκληρωτικά στα ημι-φωτισμένα δωμάτια μιας κυριευμένης από τα αιμοβόρα φαντάσματα βίλας, αλλά είναι ο θεματικός πιλότος που ορίζει το μαρς ενός franchise, υποσχόμενου να σκορπίσει αμέτρητες φοβιστικές στιγμές στο κοινό του, βασίζοντας τις ίντριγκες του, εδώ είναι το σπουδαίο, σε πραγματικές ιστορίες με Paranormal Activity!

Μετά από ένα καλοσχεδιασμένο introduction, που προβάλλει τους πραγματικούς πρωταγωνιστές του στόρι, όχι δηλαδή την περικυκλωμένη από τα διαβολικά πνεύματα επτάδα, αλλά το εν είδει Sherlock και Watson ντουέτο των ξεχωριστών ντετέκτιβ, το φιλμ κινείται για μεγάλο χρονικό του διάστημα σε δύο παράλληλες τροχιές, παρουσιάζοντας την μια στιγμή την δραστηριότητα στο haunted house και την άλλη αναπτύσσοντας τις δεξιότητες της δυάδας των Ουόρενς. Στην πρώτη ράγα, δεν υπάρχει κάτι που ο τρομο-γνώστης δεν έχει συναντήσει στο πανί: Συριστικές ιαχές, τηλεκινήσεις που εκτοξεύουν την ένταση στα ύψη, αποδιωκτικές φιγούρες που σχηματίζονται στα είδωλα ή στο φόντο και πείθουν λεπτό με λεπτό, πως κάτι περίεργο κρύβουν οι τοίχοι του κτιρίου δίπλα στην λίμνη. Στην δεύτερη, το πράγμα ισορροπεί, καθώς τα πρόσωπα των δύο ερευνητών, δεν εκπλήσσονται επ ουδενί στο άκουσμα μιας ακόμη τρομακτικής ιστορίας, εφόσον κάτι τέτοιο αποτελεί μέρος της καθημερινότητας τους, έχοντας μάλιστα στο δικό τους σπίτι, κτίσει ειδική γωνιά για τα σατανικά εκθέματα που έχουν αποσπάσει στην επαγγελματική τους πορεία.

Είναι λογικό λοιπόν, κάποια στιγμή (ή ώρα που ζητείται η βοήθεια τους) οι δυο αυτές γραμμές να ενωθούν σε μια, με την έρευνα να επικεντρώνεται εξ ολοκλήρου στον τόπο του μυστηρίου κι εκεί πάλι η σκηνοθετική ματιά του (του βγάζω το καπέλο) James Wan, έχει κάτι εναλλακτικό να πει. Ο εφευρέτης του απίστευτου σίριαλ των Saw και του εξαιρετικού προπέρσινου Insidious (που εντός ολίγου αποκτά και το αδελφάκι του) παίζει πλέον με την χρονική στιγμή που λαμβάνουν χώρα τα φαινόμενα, εποχή που οι τεχνικές ευκολίες δεν βοηθούσαν ιδιαίτερα στην αποκάλυψη της αλήθειας. Κάμερες Super-8, κουδουνάκια στα πόμολα, άντε κι ένας φασματογράφος που προδίδει την πρόσφατη κίνηση από την θερμότητα, δεν είναι ότι πιο μοντέρνο μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς για να εξολοθρεύσει το Κακό. Κι όμως πόντο - πόντο ο θεατής βουλιάζει σε αυτή την πρωτόγονη seventees συλλογιστική, δένοντας και ο ίδιος τα χέρια του κόμπο στην απεγνωσμένη προσπάθεια να λύσει τον γρίφο.

Με όλες αυτές τις καινοτομίες από την εξαιρετικά οργανωμένη ομάδα του Conjuring, που τα πήγε πολύ καλά και στον τομέα των οπτικοακουστικών εφέ, της απεικονισμένης chilling φωτογραφίας και του κτισίματος κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, περίμενα ένα πιο εμπνευσμένο φινάλε, που δεν θα λειτουργούσε απλώς ως γεφυράκι, περάσματος στην θεματική συνέχεια. Κυριολεκτικά ο επίλογος του αναμενόμενου εξορκισμού είναι γενναία αποδιδόμενος, όχι όμως ξεχωριστός, μοναδικός, διαφορετικός από όσους έχει συναντήσει ο σινεφίλ στο παρελθόν. Οκ, σύμφωνοι, για πρώτο επεισόδιο, οι νεωτερισμοί υπήρξαν ίσως πολλοί περισσότεροι από όσους θα περίμενε και οι πιο αισιόδοξος.

Για πες: Όπως προσεγμένη άλλωστε είναι και η σύνθεση του αντρόγυνου των investigators, που θα ξαναδούμε σύντομα ελπίζω στο μέλλον. Ο πεντακάθαρος ζεν πρεμιέ Patrick Wilson, ορίζει το ένα σκέλος του ζεύγους, το πιο ισορροπημένο συναισθηματικά, το πιο λογικό, αλλά και το πιο ριψοκίνδυνο, ενώ από την άλλη η νταντελένια Vera Farmiga, είναι η ψυχή του dynamic duo, εκείνη που διαθέτει τις πραγματικές ικανότητες μέντιουμ κι αυτή που καλείται να τα βάλει πρόσωπο με πρόσωπο με τα δαιμόνια, πληρώνοντας και το κόστος. Η ευφυής σύσταση από την New Line και την Warner, ενός τιμ προπομπού εκείνου των X-Files, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει το franchise και σε χρυσοφόρα μονοπάτια εφάμιλλα με εκείνα που διάβηκαν οι Σκάλι και Μόλντερ...

του Noah Baumbach. Με τους Greta Gerwig, Mickey Sumner, Charlotte d'Amboise, Adam Driver, Michael Esper, Grace Gummer, Patrick Heusinger

Undateable

του gaRis (@takisgaris)

Τι άραγε συνδέει το TIFF με το AIFF (ελληνιστί: Νύχτες Πρεμιέρας) φέτο; Το ότι ανοίγει με μια ωραιότατη συναισθηματιάρα καραφεστιβαλικότατη Frances Ha, την τάδε δηλαδή που εκόσμησε το περσινό πανηγύρι του Τορόντο (εμ ποιο, του Αγίου Μάμα;). Που σημαίνει τρελοεβραιόπουλο Noah Baumbach, σεναριογράφος του Wes Anderson (The Life Aquaitic of Steve Zissou, The Fantastic Mr. Fox) αλλά και δημιουργός μεταξύ άλλωνε (Margot at the Wedding, Greenberg) και του αξιομνημονεύτου The Squid and the Whale (2006) όπου ο Νώε ανατέμνει βιτριολικά εύστοχα τον έγγαμο βίο και τη γονεϊκή μέριμνα μιας οικογένειας σε μπιέλα. Πριν μπω όμως στο παρασύνθημα, και επειδή η ταινία το σηκώνει έτσι χαλαρουίτα και φευγάτη που επιτηδευμένα μοστράρει, πάρε νάχεις λίγο κουτσομπολιό.

Ο Noah, παιδί του συγγραφέα (με κινηματογραφικά ενδιαφέροντα) Jonathan και της Georgia Brown, σινεκριτικού της Village Voice, τώρα κοντά 45άρης, ήτο νυμφευμένος μέχρι και το 2010 με την γνωστή 50άρα ηθοποιό Jennifer Jason Leigh (που τότε μόλις του είχε κάνει και μωράκι) που ήταν η μούσα του στο Margot at the Wedding, παίζοντας μαζί με τη Nicole Kidman. To αγοράκι το ονόμασε Rohmer (ναι, κατά τον νουβελβαγκό Eric) και μετά της έστειλε το διαζευκτήριο. Λεπτομέρεια: Ήτανε πάνω στα γυρίσματα του Greenberg, που πρωταγωνίστησε η κατ’ εικόνα και ομοίωση της Frances Ha, περιθωριακή ηθοποιός Greta Gerwig (που δε θες να θυμάσαι στο WoodyAllenικό To Rome With Love, απλά το αναφέρω γιατί ο κοντόγυαλος έφτιαξε κάποτε το αριστουργηματικό Annie Hall, που πάρα πολύ θα ήθελε να του μοιάσει το Frances Ha, o Baumbach).

Γιατί συνεχίζω τον πρόλογο; Διότι πολλοί σκηνοθέται ηγάπησαν κι αυτό έχει αποτυπωθεί ανάγλυφα στη φιλμική ιστορία. Griffith - Gish (Broken Blossoms). Von Sternberg - Dietrich (Morocco). Godard και Anna Karina (Vivre Sa Vie, Pierrot Le Fou). O Truffaut με τη Moreau ή τη Deneuve ή ο Bergman με την Liv Ulmann ή ότι άλλο θηλυκό κυκλοφορούσε στις ταινίες του. Ο Noah λιγουρεύτηκε την εικοσιπεντάρα τότε (καλλονή δε τη λες) Greta και την έχρισε αυτόματα μούσα του, ηρωίδα και συνσεναριογράφα της Frances Ha. Επέλεξε ένα αρτιστίκ κιαροσκούρο και το φουλάρισε νεοϋορκέζικα λοκέισονς. Έβαλε και τους αληθινούς γονείς της στην ταινία (για να χαρούν τα πεθερικά). Η κάμερα (εννοείται) ακολουθεί φουλ ερωτευμένη την Frances / Greta, σε ένα υπαρξιακό σλάλομ, μεταξύ άφραγκης συγκατοίκησης αρχικά με την αυτοκόλλητη μα πιο πραγματίστρια Sophie (η διοπτροφόρα κόρη του Sting, Mickey Sumner) και κατόπι γυροφερσίματα και γλυκιές παλινωδίες με όνειρο να γίνει χορογράφος αν και το άμπνταλο κορμί της και η ελάχιστη πειθαρχία της, το κάνουν κάπως μακρινό το όνειρο.

Για πες: Η διαφορά από το επιτυχημένο τηλεοπτικό Girls της, έτερης 27άρας, ροδαλίσκης Lena Dunham έγκειται στο ότι οι ατάκες της Frances Ha είναι χαριτωμένα άγαρμπες και ακριβολεκτικώς περιγραφικές μιας ενεούς κατάστασης, που όμως ποτέ δε βιώνουμε σοβαρά. Όλα προδιαγράφονται ανώδυνα και ειρηνικά μέχρι τέλους, με μοναδική αγωνία την πλήξη της Frances που παρά το μικρόν της διάρκειας, μας απειλεί ενοχλητικά κάπου μετά το μέσο. Η Frances Ha δε θα τσαλακωθεί για να βρει την άκρια, είναι μια αθώα υπερ-ομφαλοσκοπούμενη undateable, χωρίς ελπίδα δηλαδή να βρει γκόμενο. Έλα τώρα καλή μου, χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει: Ο Noah νάναι καλά, τουλάχιστον λίγο καλύτερα από τώρα, που χαραμίζει το ταλέντο του σε προσχηματικές ιστοριούλες ιδιωτικής του (είδες, δε λέω αυτό-) ικανοποίησης.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Σεπτεμβρίου 2013 από την Seven / Spentzos

της Anaïs Barbeau-Lavalette. Με τους Évelyne Brochu, Sabrina Ouazani, Sivan Levy, Yousef Sweid

Δεν είναι δικός σου ο πόλεμος, ξένε!

του zerVo (@moviesltd)

Λοιπόν, άκουσε να δεις ξένε, γιατί το στραβομουτσούνιασμα σου, πολύ το έχουμε βαρεθεί. Ούτε εδώ σε θέλουμε, ούτε την λύπηση σου ζητάμε, να φύγεις να πας στον τόπο σου κι εδώ ούτε να σκεφτείς να επιστρέψεις. Και ούτε να μας σκέφτεσαι και να αφηγείσαι στους δικούς σου ανθρώπους ιστορίες για δεκάχρονα που πάτησε η ρόδα της αστυνομικής αύρας, για διαμελισμένα κορμιά αθώων ή για το αίμα που τρέχει σαν αυλάκι στο καλντερίμι. Εμείς αυτό το παιχνίδι δεν πρόκειται να το τελειώσουμε ποτέ! Για κάθε έναν νεκρό, δικό μας, θα υπάρξουν μια χούφτα Μάρτυρες, ο Γιαραμπής να έχει καλά τις μανάδες μας να τους γεννάνε. Και ξέρεις κάτι?Μείνε εκεί που είσαι, έξω από το χορό και μην χύνεις δάκρυα για μας, μην μας συλλογιέσαι. Ο πόλεμος αυτός είναι δικός μας! Και δεν πρόκειται να μας τον πάρει κανείς!

Έχοντας αφήσει πίσω της την γαλήνη και την ηρεμία του πατρικού της, στο μακρινό Κεμπέκ, η Κλόε, έχει πάρει το ρίσκο να εργαστεί σαν νοσοκόμα, στην αυτοσχέδια οργανωμένη κλινική, στην κατεχόμενη από τους Ισραηλινούς, Δυτική όχθη της Ραμάλα. Δίχως τα απαιτούμενα εφόδια και με κίνδυνο ακόμη και της ίδιας της ζωής, εξυπηρετεί καθημερινά τις βασικές ανάγκες των γυναικών της πάμφτωχης περιοχής, που εγκλωβισμένες από τον στρατό κατοχής δεν έχουν την δυνατότητα σοβαρότερης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η παλαιστίνια Ραντ, έγκυος στο πρώτο της παιδί, καρπός της αγάπης της με μαχητή της αντίστασης που έχει συλληφθεί από τις Αρχές ως τρομοκράτης, που νιώθει μέσα στην ανέχεια και στον βούρκο της χωματερής που διαμένει, την ελπίδα να μεγαλώνει μέσα της. Και που σε λίγο πρόκειται να φέρει στον κόσμο...

Βοηθώντας την μουσουλμάνα κυοφορούσα, η Κλόε θα βρεθεί πολύ κοντά της και θα πληροφορηθεί από πρώτο χέρι τις αβάσταχτες δυσκολίες που βιώνει ο λαός της κάτω από την εβραϊκή στρατιωτική μπότα και θα γίνει και η ίδια αυτόπτης καταθέτης των εγκλημάτων γενοκτονίας που καθημερινά λαμβάνουν χώρα δίπλα στο τείχος της ντροπής. Αλλά και των όρκων στο Κοράνι που οι ίδιοι οι αδελφοί των - συνήθως ανήλικων - θυμάτων, δίνουν πάνω από τα φέρετρα τους, για εκδίκηση, λέγοντας τους το "καλή αντάμωση στον Παράδεισο", εκεί που ο ίδιος ο Αλλάχ έχει φροντίσει να τους προϋπαντήσει, αφού πρωτίστως έχουν πράξει το καθήκον τους, κόντρα στους απίστους.

Στο μπαμ της έκρηξης η καρδιά όχι απλά σφίγγεται, αλλά καταρρέει. Ορμώμενος από την απώλεια δικού του ανθρώπου, πολεμιστής καμικάζι, ζωσμένος με εκρηκτικά μόλις έχει ισοπεδώσει ένα οικοδομικό τετράγωνο, διαλύοντας όσους περισσότερους εχθρούς δύναται και αυτομάτως έχει πάρει περίοπτη θέση στον Τζανά. Μπορείς να το αντέξεις? Και αν ναι, μπορείς να γίνεις και μέρος αυτού του μακάβριου χορού? Η κινηματογραφική άποψη της ντοκιμαντερίστας - κάτι που είναι πασιφανές από την ρεαλιστική χροιά των πλάνων της - Καναδέζα Anais Barbeau Lavalette, είναι κάθετη προς την θετική απάντηση. Αρκεί ο ουδέτερος, στην περίπτωση μας η γιατρίνα του κόσμου - η εκφραστικότατης φυσικής ομορφιάς Evelyne Brochu, μακριά από την σέξι πλατίνα του Cafe De Flore - να βρεθεί μπροστά στο άψυχο κορμάκι του πιτσιρικά που πριν λίγα δευτερόλεπτα έπαιζε μαζί, να νιώσει την αδικία που συντελείται από τα στημένα στρατοδικεία εις βάρος του αδύναμου, να αισθανθεί την ελάχιστων λεπτών καρδούλα να σβήνει στην αγκαλιά της.

Για πες: Δίχως ποτέ να αποκτά την σεναριακή δυναμική στο δράμα, του ομόσταυλου αριστουργηματικού Incendies, το Inch'Allah, ορίζει μια ακόμη αληθινή μαρτυρία για όλα όσα συμβαίνουν στην πολύπαθη αυτή ζώνη του πλανήτη, μιλώντας για μια πολύνεκρη βεντέτα, που όπως δείχνει το πράγμα, δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ. Μονόπλευρης ματιάς η αφήγηση ίσως μου διαμαρτυρηθείς. Μα έχει πραγματικά σημασία ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι, σε αυτή την θρησκευτικού υπόβαθρου πολεμική παράνοια? Απέξω από τον χορό μιλώ, θα με επιπλήξει ο προετοιμασμένος για όλα Μάρτυρας. Όχι φίλε, Ανάμεσα είμαι. Και εύχομαι ο Θεός να βάλει το χέρι του, εκεί να παραμείνω...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Σεπτεμβρίου 2013 από την Strada

του Dan Mazer. Με τους Rose Byrne, Rafe Spall, Anna Faris, Simon Baker, Stephen Merchant, Minnie Driver, Jason Flemyng, Olivia Colman

Will You...Divorce Me?

του zerVo (@moviesltd)

Μην βιάζεσαι να κάνεις την επιλογή ζωής, λέει ο σοφός λαός. Συγκατοίκησε για λίγο με τον σύντροφο σου, τον άνθρωπο που επιθυμείς να ανταλλάξεις όρκους αιώνιας πίστης και αγάπης, γνώρισε τα χούγια του, μάθε τις ιδιαιτερότητες του, πληροφορήσου τις αδεξιότητες του και τις συμπεριφορές που ίσως να μην ταιριάζουν με τις δικές του και αν όλα πάνε πρίμα, τότε προχώρα μέχρι τα σκαλοπάτια της εκκλησιάς. Κυριότερον και σημειωτέον: Πείσου - πείσου όμως, όχι άντε πάμε κι όπου βγει - πως εκείνος πραγματικά είναι ο / η εκλεκτός / ή της καρδιάς σου κι όχι στο πρώτο φλερτ που θα σου πετύχει, να βαρυγκομάς που ξεστόμισες το I Do...

Εκείνη, η Νατ, είναι μια δυναμική Λονδρέζα καριερίστα, με επιτυχίες στον χώρο της διαφήμισης, χαμηλότονη και υπερβολικά σοβαρή, που ξοδεύει το μεγαλύτερο διάστημα της μέρας της σε επαγγελματικά ραντεβού, στοχεύοντας να αυξήσει με μαθηματική πρόοδο την λίστα των εύπορων πελατών της. Εκείνος, ο Τζος, ανεπάγγελτος και εκκολαπτόμενος συγγραφέας ενός βιβλίου του οποίου έχει - δεν έχει συμπληρώσει δέκα σελίδες, σπιτόγατος και ερωτιάρης, δεν χάνει στιγμή όπου σταθεί κι όπου βρεθεί να επιδείξει τον φωνακλά, επιδεικτικά αστείο και έξω καρδιά χαρακτήρα του. Τα ετερώνυμα όπως λένε έλκονται, έτσι απλά η Νατ κι ο Τζος, μετά από ένα εξάμηνο μαζί, θα περάσουν βέρες και θα χορέψουν τον χορό του Ησαΐα, επιστεγάζοντας την ευτυχία τους. Τι κι αν όλοι οι παρευρισκόμενοι στην τελετή, στοιχηματίζουν μετά βεβαιότητας, πως ο γάμος τους δεν πρόκειται να κρατήσει παραπάνω από έναν χρόνο...

Και πραγματικά κάπου εκεί στην μέση του υπολογιζόμενου χρόνου, θα κάνουν την εμφάνιση τους τα (εξ Αμερικής) διαβόλια, στην μεριά της νύφης με την μορφή του γοητευτικού επιχειρηματία Γκάι, που έχει καταφέρει να τιγκάρει τους τραπεζικούς του λογαριασμούς, ασχολούμενος με την επεξεργασία λημμάτων και στην πλευρά του γαμπρού, με την φιγούρα της τσαχπίνας Κλόι, που μια φορά κι έναν καιρό είχε υπάρξει επίσημη αγαπημένη του. Καθώς οι απογοητεύσεις από την γαμήλια συμβίωση, θα σκάνε με πολυβολικούς ρυθμούς, οι νεόνυμφοι δεν θα αργήσουν να κατανοήσουν, πως ποτέ δεν υπήρξαν πλασμένοι ο ένας για τον άλλο...

Και τώρα παίρνεις πίσω το δαχτυλίδι και τραβάς πλώρη για τις άλλες πολιτείες που γράφει στο ριζικό σου ή το παλεύεις για λίγο καιρό ακόμη, μπας και διαψεύσεις τις Κασσάνδρες, που μαζί με τα ρύζια, εκτόξευσαν και την χολή τους την στιγμή της παντρειάς. Ούτε πρωτότυπη είναι, ούτε πρωτοφανέρωτη, ούτε διαθέτει καμία τεράστια έκπληξη στην θεματική της βάση η κομεντί I Give It A Year. Είναι όμως Βρετανική και αυτό το στοιχείο αρκεί από μόνο του για να καταλάβεις, πως μαζί της θα περάσεις μια χαρά, αν είσαι από εκείνους που εμπιστεύονται το ιδιόμορφο φλέγμα των νησιωτών. Ο κορμός φυσικά και σφύζει από κοινοτοπίες και προβλεψιμότητες, οι σεκάνς όμως που ως γέφυρες συνδέουν τα κομμάτια του σεναρίου, είναι βουτηγμένες σε αυτό το ιδιότυπο εγγλέζικο χιούμορ, ώστε το διασκεδαστικό τέμπο να παραμένει σταθερά ικανοποιητικό, μέχρι το αναμενόμενο χάπι εντ φινάλε.

Για πες: Αν μάλιστα σου λέει κάτι η καρτουνίστικη μουτσούνα ενός εκκεντρικού μυστακιοφόρου ρεπόρτερ από το Καζακστάν, που κατάφερε να κάνει άνω κάτω ολάκερη την αμερικάνικη περιφέρεια, τότε να σε ενημερώσω πως εκείνος που τον σκαρφίστηκε, ο Dan Mazer, είναι ο ίδιος που υπογράφει πλήρως και την παρούσα κομεντί, συνεπώς ανέμενε μερικές εγγυημένες στιγμές γέλιου, όπως εκείνη που θα δεις με εντελώς άλλο μάτι το αγαπημένο παιχνίδι της παντομίμας. Αν μάλιστα ο ένας πρωταγωνιστικός πόλος, ο αρσενικός, που τον υποδύεται ο άνισος Rafe Spall, έδειχνε ακόμη πιο άνετος μέσα στο αμπέχονο του ιντιπένταντ, θα έμοιαζε πολύ πιο ταιριαστά αταίριαστος στο πλάι της απίστευτα σέξι Αυστραλής Rose Byrne, που το αναμφισβήτητο ταλέντο της, ακόμη περιμένει εκείνον τον σπουδαίο ρόλο, για να εκτοξεύσει την καριέρα της.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Σεπτεμβρίου 2013 από την Village

του Ulrich Seidl. Με τους Maria Hofstätter, Nabil Saleh

Να τους φωτίσει η Μεγαλόχαρη...

του zerVo (@moviesltd)

Δεν τον έχω πάρει με καλό μάτι αυτόν τον Αυστριακό. Δεν με ενοχλεί το μινιμαλιστικό του δήθεν υφάκι, αντίθετα με πειράζει που ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να προσφέρει μια ολοκληρωμένη ταινία αποτελούμενη από τρεις επιμέρους ρουμπρίκες, με κοινό στοιχείο την κοινωνική ανέχεια, προτίμησε να φκιάσει μια παρατραβηγμένη χρονικά τριλογία, υποτιθέμενα μάλιστα εκλεκτή από τα διεθνή φιλμικά ραντεβού, που τον προσκαλούν - αδίκως και ατυχώς - στα διαγωνιστικά τους. Και αν την πρώτη φορά, στο Love, έστω και ανολοκλήρωτα παρακολούθησα την μονομαχία ενάντια στην ερωτική απομόνωση, μιας μεσήλικης, εδώ το πράγμα σοβαρεύει πολύ περισσότερο, αφού λειτουργώντας εντελώς αντιδεοντολογικά, ο σκηνοθέτης σατιρίζει έναν άνθρωπο ψυχικά ασθενή, που εδώ και πολύ καιρό θα έπρεπε να έχει περάσει το κατώφλι του ιδρύματος.

Εργαζόμενη σε ιατρικό διαγνωστικό κέντρο, ως ακτινολόγος είναι η πενηντάχρονη Άννα Μαρία, μια μοναχική γυναίκα, που προτιμά να ξοδεύει τον ελεύθερο χρόνο της κλεισμένη στο σπίτι, πραγματοποιώντας ολοήμερες δεήσεις και προσευχές στον Θεό, δοξάζοντας τον Χριστό και ενίοτε τιμωρώντας με αυτομαστίγωμα ή πορεία στα γόνατα τον εαυτό της, για τις αμαρτίες που έχει περιπέσει. Με την ευκαιρία που θα της δώσει η άδεια που θα πάρει από την δουλειά της, μάλιστα, δεν θα περιοριστεί απλώς στην ατομική δοξασία των θείων, αλλά θα πάρει τους δρόμους, αγκαλιά με πορσελάνινα ομοιώματα της Παναγιάς, επιθυμώντας να προσηλυτίσει όσα περισσότερα απολωλότα πρόβατα από την αλήθεια της Εκκλησίας, μπορέσει.

Το θεάρεστο έργο της Άννα Μαρία, στο οποίο συμμετέχουν ενίοτε και έτεροι παθολογικά κολλημένοι με τον Εσταυρωμένο γειτόνοι, αλλά και την νηνεμία της επιλεγμένης μοναξιάς του σπιτιού, θα ταράξει η επανεμφάνιση του εν διαστάσει συζύγου της, ενός παραπληγικού, ανίκανου να πράξει μόνος του έστω και τα στοιχειώδη άντρα, Αιγυπτιακής καταγωγής και φυσικά μουσουλμάνο, τον οποίο η πρώην γυναίκα του θεωρεί ως βασικό υπαίτιο για όσα δεινά την έχουν κτυπήσει.

Είκοσι, άντε εικοσιπέντε λεπτά, θα μπορούσε το πολύ να διαρκέσει το Paradise: Glaube. Έστω κι ένα δευτερόλεπτο παραπάνω είναι άκρως περιττό, όχι γιατί η ιστορία που αφηγείται δεν το δικαιούται, αλλά διότι έτσι όπως το πηγαίνει το πράγμα ο σεναριογράφος, δεν έχει κάτι περισσότερο να πει, παρά μόνο να επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια, γλαφυρά σε βαθμό εκνευρισμού, περιστατικά, με πρωταγωνίστρια της πνευματικά κλονισμένη νοικοκυρά.

Για πες: Ούτε και σκηνοθετικά όμως έχει άποψη ο Seidl, που παρατά την κάμερα του σε ασυνάρτητα σημεία του διαμερίσματος, για να παρακολουθήσει, σχεδόν ηδονοβλεπτικά, την καθημερινότητα ενός προσώπου τραγικού, που κανείς δεν το νοιάζεται, δεν το προσέχει, αγνοώντας την πάθηση του. Πόσο μάλλον τώρα, που ο καταπιεστικός ισλαμιστής - μην σου πω κι έχοντας δίκιο, που ο Αλλάχ του έστειλε αυτό το φρούτο για συμβία - γυρνά στην εστία, απαιτώντας από εκείνη να τηρήσει, άπαντα, τα συζυγικά της καθήκοντα. Άντε να τους φωτίσει και τους δύο η υπομονετική Μεγαλόχαρη, μπας και σωθούν και η κατάσταση τους δεν χειροτερέψει, ώστε αμφότεροι να αποτελέσουν δημόσιο κίνδυνο.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 26 Σεπτεμβρίου 2013 από την Feelgood