Movies Ltd

Τα πάντα ήταν τέλεια οργανωμένα όπως ακριβώς τα είχε σχεδιάσει ο παραγωγός Scott Steindorff, για να εκκινήσουν την περασμένη Δευτέρα τα γυρίσματα του μοντέρνου γουέστερν Jane Got A Gun. Αφού κατάφερε να στήσει ένα πρααγματικά δυνατό πρωταγωνιστικό τρίγωνο, αποτελούμενο από την εκλεκτική πλέον Natalie Portman, τον Joel Edgerton - που στην πορεία του pre production άλλαξε τον Michael Fassbender - και τον Jude Law που θα έπαιζε το αντίπαλον δέος του, πίστεψε πως τα πάντα θα πήγαιναν αρμονικά στην επίσημη πρώτη του shooting! Υπολόγισε όμως δίχως την απουσία του...ξενοδόχου ή μάλλον καλύτερα της σκηνοθέτιδας Lynne Ramsay (που εκτόξευσε την φήμη της χάρη στο We Need To Talk About Kevin) η οποία δεν εμφανίστηκε ποτέ στο σετ, θέτοντας αυτομάτως εαυτόν εκτός πρότζεκτ. Το στήσιμο εκατόν πενήντα και πλέον προσώπων, που καθώς φαίνεται έχει ήδη κοστίσει μερικές χιλιάδες δολάρια στον παραγωγό, δεν θα περάσει πάντως δίχως κάποιος να το πληρώσει, αφού ήδη η Scott Productions έχει κινήσει τις νομικές διαδικασίες ενάντια στην ιδιόρρυθμη δημιουργό, που βρήκε τον πλέον ακραίο τρόπο για να εκφράσει την δυσαρέσκεια της για την πορεία που είχε πάρει το πλάνο, αλλά και για κάποιες διαφωνίες που είχε πάνω στο - όπως ακούγεται - pay or play συμβόλαιο της. Εις αναμονή αντικατάστασης της πλέον...

	Φιλμ	Διανομή	Wks	Αίθουσες	4ήμερο Αθήνας	Σύνολο Αθήνας	4ήμερο Ελλάδας	Σύνολο Ελλάδας
1	Ακάλυπτος	Spentzos	1	86			32.166	38.334
2	Oz: The Great And Powerful	Feelgood	2	75			14.223	51.552
3	Side Effects	Seven / Spentzos	2	21			5.687	22.906
4	Tad, The Lost Explorer	Village	1	42			4.568	5.526
5	Silver Linings Playbook	Odeon	7	15			3.514	96.512
6	Argo	Village	10	22			3.451	172.204
7	Barbie In The Pink Shoes	Audiovisual	3	26			3.240	23.963
8	Stolen	Odeon	1	6			2.339	2.831
9	Lincoln	Odeon	8	17			2.230	104.402
10	The Attack	Strada	1	4			2.042	2.443

Με μια κοινή τους ανακοίνωση η Warner Bros και η Legendary Pictures, δημοσιοποίησαν την έναρξη των γυρισμάτων της ολοκαίνουργης περιπέτειας με κεντρικό θέμα, ένα από τα πιο διάσημα κινηματογραφικά τέρατα, τον διαβόητο Godzilla. Ένα πρότζεκτ που από την πρώτη στιγμή της δράσης του, μολονότι δεν ήταν λίγα τα ζητήματα δικαιωμάτων που τέθηκαν, φάνηκε ιδιαίτερα φιλόδοξο και που σκοπέυει να είναι εκείνο που θα έχει την τιμή του πρώτου θερινού μπλοκμπάστερ της επόμενης σεζόν, κάνοντας παγκόσμια πρεμιέρα στις 16 Μαίου του 2014. Ο Gareth Edwards των Monsters είναι ο εκλεκτός της παραγωγής για να έχει το γενικό σκηνοθετικό πρόσταγμα, ενώ το σενάριο επιμελείται ο Frank Darabont, μαζί με τους Max Borenstein και Dave Callaham. Προσθήκη της τελευταίας στιγμής και λίγο πριν ακουστεί το πρώτο action, συμβολικά πιθανότατα κι ένας Ιάπωνας - από την χώρα προέλευσης του διαβόητου Γκοτζίλα - ο διεθνής αστέρας Ken Watanabe, που οι πληροφορίες αναφέρουν πως θα κρατήσει τον ρόλο ενός φημισμένου γενετιστή, που τα επιστημονικά του πειράματα οδήγησαν στην αναγέννηση του γιγαντιαίου θηρίου. Με τον πρωταγωνιστή του Inception και του Letters From Iwo Jima, ολοκληρώθηκε το εκπληκτικό International καστ της ταινίας, που θα έχει στους κεντρικούς ρόλους το νεανικό ζευγάρι των Aaron Taylor Johnson και Elizabeth Olsen και στις περιφερειακές ερμηνείες τον Bryan Cranston, David Strathairn και την μεγάλη έκπληξη Juliette Binoche! Παγκοσμίως η διανομή του φιλμ θα γίνει από την Warner, εκτός από την Ιαπωνία, που φυσικά κανείς δεν τολμά να το πράξει, πέρα από την δημιουργό του μύθου Toho.

Έξι πόστερς με τους βασικούς χαρακτήρες του περιπετειώδους σινέ κόμικ Kick-Ass 2, μόλις έκαναν την εμφάνιση τους από την Universal, γνωστοποιώντας στους φανς του σίριαλ, τρεις καινούργιους ήρωες, που δεν συμμετείχαν στο πρώτο, προ τριετίας μέρος. Πέρα δηλαδή από τους τρεις δεδομένους μαχητές, που επιστρέφουν στους ρόλους τους, εκείνον του Aaron Taylor Johnson ως Kick Ass, της Chloe Moretz ως Hit Girl και του Christopher Mintz Plasse ως Red Mist, κάνουν την εμφάνιση τους και οι Lindy Booth ως Night Bitch, Daniel Kaluuva ως Black Death και Olga Kurkulina ως Mother Russia.

Στο θέμα του Kick-Ass 2, ο Κικ Ας και η Χιτ Γκερλ προσπαθούν να επαναφέρουν την ζωή τους στα κανονικά επίπεδα και να ζήσουν και πάλι σαν φυσιολογικοί τινέιτζερς, Ντέιβ και Μίντυ, μα αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες που έχουν ως μαθητές αλλά και έχοντας έντονη αβεβαιότητα για το μέλλον τους, αποφασίζουν να ιδρύσουν το πρώτο συνδικάτο υπερηρώων. Καθώς εκείνη όμως αναγκάζεται από τις συνθήκες να αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα και να εγκαταλείψει μόνο του τον Ντέιβ στο σχέδιο του, εκείνος θα υποχρεωθεί να συνεργαστεί με την ομάδα των Justice Forever, που διοικείται από έναν πρώην μαφιόζο, τον Stars and Stripes, που πλέον έχει αποδώσει στον εαυτό του τον τίτλο του συνταγματάρχη.

Το καινούργιο επεισόδιο της σειράς που βασίζεται στο graphic novel των Mark Millar και John Romita Jr, σκηνοθετείται από τον Jeff Wadlow, των πολύ μέτριας αποδοχής περιπετειών Cry Wolf και Never Back Down. Ως κράχτες πάντως του πρότζεκτ λειτουργούν διάσημοι αστέρες που παρελαύνουν από τις εικόνες του, όπως ο John Leguizamo, η Yancy Butler, ο Morris Chestnut, ο Lee Asquith Coe και ο ανεπανάληπτος Jim Carrey που κρατά τον ρόλο κλειδί του μυστηριώδη Σταρς εντ Στράιπς. Παγκόσμια πρεμιέρα στις 8 Αυγούστου στην Σιγκαπούρη.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 29 Αυγούστου 2013

Εσύ είσαι διαφορετική... Η μέχρι τώρα πορεία της σκηνοθέτιδας Όλγας Μαλέα, πέρα από εξόχως πετυχημένη εμπορικά, έτεινε θεματικά μόνο προς την μεριά της κωμωδίας, έχοντας να παρουσιάσει στιγμές που πραγματικά αγαπήθηκαν από το κοινό, ως κοντινές, ζεστές, ανθρώπινες. Από τον Οργασμό της Αγελάδας μέχρι το Πρώτη Φορά Νονός και από το Ριζότο (personal best) έως την Διακριτική Γοητεία των Αρσενικών, η δημιουργός έριχνε τις ματιές της στην κοινωνική πραγματικότητα, μέσα από ένα γλαφυρό πρίσμα, που στην δεύτερη ανάγνωση του, προβλημάτιζε και συγκινούσε. Στην νέα της ταινία η Μαλέα, ασχολείται με ένα από τα πλέον φλέγοντα ζητήματα της εποχής μας - όσο και ταμπού, αφού ελάχιστοι είναι εκείνοι οι πατεράδες που το παραδέχονται, πόσο μάλλον να το κουβεντιάσουν - την γονική καταπίεση των μικρών παιδιών, στο να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να αναδειχτούν οι πρώτοι των πρώτων. Πρωταγωνίστρια του ψυχολογικού θρίλερ Ματζουράνα, είναι η παιδούλα Άννα, χαρισματική μαγείρισσα, που συμμετέχει κατόπιν της παρότρυνσης της μητέρας της σε παιδικό διαγωνισμό για την ανάδειξη του καλύτερου ανήλικου σεφ. Ζορισμένη να φτάσει μέχρι τον τελικό και να στεφθεί νικήτρια, η εντεκάχρονη θα δυσανασχετήσει, θα κάνει την δική της επανάσταση, μέσα από ανεπίδεκτες από το παιχνίδι συμπεριφορές και θα αποκλειστεί. Το σενάριο ανήκει στην ίδια την Μαλέα σε συνεργασία με τον Απόστολο Αλεξόπουλο, ενώ το φιλμ έχει ήδη προγραμματιστεί να κάνει την εμφάνιση του στους κινηματογράφους την δεύτερη Πέμπτη του Απρίλη από την Feelgood.

Σημείο κλειδί για την επιτυχία της ταινίας, φυσικά το αν θα καταφέρει να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του ρόλου η πιτσιρίκα Μαρία Ρισκάκη στην πρώτη της εμφάνιση στην μεγάλη οθόνη. Δίπλα της για να υποστηρίξουν, εμφανίζονται οι πολύ πιο έμπειροι Ναταλία Δραγούμη (η καταπιεστική μητέρα), η Γιούλικα Σκαφιδά και ο Σήφης Πολυζωίδης. 

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 11 Απριλίου 2013

Το όνομα του είχε ακουστεί ανάμεσα στα υποψήφια για να αναλάβουν τα ηνία του καινούργιου επεισοδίου του Star Wars, εντέλει όμως ο Colin Trevorrow, θα έχει το γενικό πρόσταγμα σε ένα ακόμη σίκουελ άλλου μπλοκμπάστερ, εφόσον ανακοινώθηκε πως θα είναι ο σκηνοθέτης του Jurassic Park IV. Το σχέδιο που βρίσκεται φυσικά κάτω από την επίβλεψη του αρχικού εμπνευστή του Steven Spielberg, βρίσκεται σε στάδιο pre production, με το δίδυμο των σεναριογράφων Rick Jaffa και Amanda Silver, του ιδίας αισθητικής Rise Of The Planet Of The Apes, να εργάζονται πυρετωδώς προκειμένου να προσφέρουν ένα δυνατό σκριπτ. Ο 37χρονος Καλιφορνέζος σκηνοθέτης, έγινε ευρέως διάσημος από την ταινία έκπληξη Safety Not Guaranteed, που απέσπασε θετικότατα σχόλια στα φεστιβάλς που προβλήθηκε - ειδικά στο περσινό Sundance σάρωσε - με την ιδιαίτερη sci-fi θεματική της, με συνέπεια να πέσει στην αντίληψη του δαιμόνιου The Beard, που ήδη τον ενέταξε στο δυναμικό των άμεσων συνεργατών του. Σε ότι αφορά στο καστ, ακόμη δεν έχει διαρρεύσει από την παραγωγή, που όμως ήδη έχει ορίσει την ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες την 14η Ιουνίου του 2014.

του Seth Gordon. Με τους Jason Bateman, Melissa McCarthy, John Cho, Clark Duke, Amanda Peet, Jon Favreau

Χωρίς (Κωμική) Ταυτότητα

του gaRis (@takisgaris)

Ο Θεός να με συχωρέσει αλλά αυτό το 2013 δε το βλέπω να πορεύεται θετικά ως τώρα κινηματογραφικώς. Η μία καλλιτεχνική αποτυχία μετά την άλλη, καθότι πάει καιρός που μου λέει το οτιδήποτε το box office μιας παραγωγής, αυτό το άθλημα ακολουθεί άλλους κανόνες και ουδεμία σχέση έχει με κριτική σινεμά, πέραν της εγκυκλοπαιδικού τύπου αναφοράς. Το Identity Thief είναι μια ταινία - πλυντήριο πιάτων: Θα πλύνει τα πιάτα και θα τα στεγνώσει κιόλας. Πόσο μπορείς να αγαπήσεις ένα πλυντήριο πιάτων; Δεν ένοιωσα κανένα ενδιαφέρον για την εξέλιξη της υπόθεσης, αδιαφόρησα δε για τον ορυμαγδό κακοποιών, κυνηγών κεφαλών και διμούτσουνων φιδιών που καρυκευματικά γεμίζουν τα ατέρμονα 111 λεπτά διάρκειας ενός αταίριαστου road movie ή έστω (wrong) buddy movie μεταξύ Καλιφόρνια - Κολοράντο, που λανσάρει την υπερ-πληθωρική Melissa McCarthy ως τον νέο John Candy του Plains, Trains και Automobiles και τον στείρα αποστασιοποιημένο ερμηνευτικά εδώ Jason Bateman ως τον ταλαίπωρο μεσοαστό τύπου Robert Downey Jr στο Due Date.

Τα δεδόμενα θα αρκούσαν για μια παρασάγγας ανώτερη ταινία: Ο Seth Gordon είχε μόλις προ διετίας υπογράψει την καλύτερη κωμωδία του 2011, το υστερικά αστείο Horrible Bosses (το οποίο μόλις πήρε το πράσινο φως για sequel). Ο Craig Mazin, υπογράψας το αστοπούμε σενάριο τουτουδώ έχει κάνει το καλούτσικο Hangover 2, ενώ η McCarthy παίρνει πάνω στα γερά της μπράτσα για πρώτη φορά το βάρος του πρωταγωνιστικού ρόλου, μετά τον (και προσωπικό) της θρίαμβο στο Bridesmaids. Ειδικά η τελευταία, πέρα από τα βιτριολικά σχόλια της γνωστής κριτικού-έχιδνας Rex Reed (New York Observer) περί «ιπποπόταμου σε μέγεθος τρακτέρ» που ξεσήκωσε κύματα συμπάθειας μεγέθους τριπλασιασμού της αξίας του αρχικού budget ($35M) σε εισπράξεις τα δίνει -στην κυριολεξία - όλα.

Τσαλακώνει λοιπόν η McCarthy την σχεδόν σοκαριστική φυσική της παρουσία χωρίς να υπολείπεται διόλου στις δραματικές σκηνές της πλοκής. Γιατί μπορεί να μη γελάς καθόλου με τα δήθεν μπαγκσμπανικά ανθυπαστειάκια, αλλά ο Gordon φροντίζει να σου περάσει το μήνυμα φαρδιά-πλατιά: Όποιος πλαστογραφήσει την ταυτότητά σου και σε ρημάξει - τιγκάροντας ένα κάρο πιστωτικές κάρτες στο όνομά σου, είναι κατά πάσα (α)πιθανότητα μια δυστυχισμένη παιδική ψυχούλα που, ορφανή ούσα, δεν ξέρει και η ίδια από που κρατά η σκούφια της (...) O Bateman στο ρόλο του περίπου καλόβολου θύματος - Σαμαρείτη, εξαντλείται σε μια εκνευριστική αντίστιξη έναντι της εκτός ορίων αυτοπαρώδησης της παρτνέρ του, υπομένοντας καρτερικά μαζί μας μια αλυσιδωτή μπαλαφάρα δήθεν θανάσιμων (επι)κινδύνων που εντέλει όσους δε θα σκοτώσουν θα τους φέρουν πιο κοντά.

Για πες: Καμπόσες φορές διερωτήθηκα τι στο διάτανο περισσότερο προσφέρει στο άθλημα η σαχλομπούρδα του Gordon από τις ροουντμουβιόλες του καλοκάγαθου Ζαπατίνα, έστω αυτή η τελευταία με τους Μπουλά - Φιλιιππίδη μαζί με το αυταρούκλικο μωράκι. Ειδικά όταν αυτό εδώ το κλεψίτυπο/δίχως ταυτότητα κατασκεύασμα ξεχειλίζει από μισανθρωπικές εξάρσεις λίγο πριν το παίξει δίπορτο και φεύγα με τις δήθεν συγκινητικές του κορώνες. Όπως και νά’χει, μια η Adele και μια η Melissa McCarthy, βλέπω έχουν γίνει εντελώς της μοδός τα πάχια, γεγονός που μου δίνει κουράγιο και θέληση να συνεχίσω τον αγώνα μου ενάντια σε ένα πλήθος στέκια/μπεργκερόνια κι άλλα πολυπρωτεϊνικά ζαρζαβατικά ώστε να συντηρήσω το big is beautiful κορμί μου. Είναι κι αυτό μια (άβολη) στάσις: Νιώθεται.

Στις δικές μας αίθουσες? Αμφίβολο...

του Νίκου Κούνδουρου. Με τους Θεοδόση Ζαννή, Εύα Ψυλλάκη, Μανώλη Παπαδάκη, Γιώργο Κοψιδά, Ιερώνυμο Καλετσάνο, Δέσποινα Μορίου, Ερρίκο Λίτση, Αγάπη Μανουρά, Ελένη Κωνσταντίνου

Αταξίδευτο...

του zerVo (@moviesltd)

Η διαφωνία μου με τον Κούνδουρο, πέρα από τα κινηματογραφικά είναι και επί της αρχής. Τι κουβέντες ήταν εκείνες που εκστόμισε στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας του για το Ισραήλ και ποιος ακριβώς του δίνει το δικαίωμα να ομιλεί τόσο ατιμωτικά, για έναν λαό που - αδιάφορο αν έχει δίκαιο ή όχι - δεν έχει σταματήσει ποτέ με κάθε τρόπο να παλεύει για την ύπαρξη του. Έναν λαό που άσχετα από την δράση των διοικήσεων του - που για να πω και την προσωπική μου γνώμη, μια χαρά λειτουργούν υπέρ των συμφερόντων του έθνους τους - είναι ο μόνος τόσο κοντινός στον δικό μας σε κουλτούρα και θέρμη και εμφανίζεται πάντοτε φίλιος προς εμάς. Και από την άλλη μεριά, δεν έχω κατανοήσει ακόμη την περίπτωση του καραβιού με την ανθρωπιστική βοήθεια προς τους δύσμοιρους της Γάζα, που εν καιρώ πολέμου ταξίδεψε κατά την Μέση Ανατολή, με φαρδιά πλατιά την τουρκική σημαία - χώρας ορκισμένης εχθρού των Εβραίων - και περίμενε τι? Να του ανοίξουν διάπλατα τον δρόμο να περάσει? Ας σοβαρευτούμε καλύτερα και ως κράτος που πάμε και συμμετέχουμε κι εμείς σε τέτοιες διεθνείς παγίδες...

Η βομβιστική επίθεση κατά της οικίας του πάμπλουτου βιομηχάνου Κύρογλου, ενός διακεκριμένου στελέχους της μασονικής στοάς, θα έχει ως θύμα την Εβραϊκής καταγωγής σύζυγό του, γεγονός που θα προκαλέσει την έκρηξη οργής του, ενάντια στους Μουσουλμάνους που πιθανολογεί πως την οργάνωσαν. Λαμβάνοντας την ανεπιβεβαίωτη πληροφορία πως ένα καράβι φορτωμένο με στάρι έχει ξεκινήσει από τον Παναμά, με τελικό προορισμό την Χάιφα, θα εξουσιοδοτήσει το δεξί του χέρι, τον διεφθαρμένο μπάτσο Γιατράκο και τον αμφιλεγόμενο Νεοναζί Κουρτ, να μάθουν περισσότερες πληροφορίες για την ύπαρξη του, κεντρίζοντας τις πόρνες του λιμανιού ειδικά τις προερχόμενες από την Παλαιστίνη, για να εξακριβώσουν του λόγου το αληθές.

Στην ιστορία ξαφνικά θα εισέλθει και η πληγωμένη από την άδοξη φυγή της λατρεμένης της μάνας, κόρη του εργοστασιάρχη, Σάρα, που αντιλαμβανόμενη τις μυστηριώδεις κινήσεις των Αράβων στο καρνάγιο, κάτω από τις εντολές του άφοβου επαναστάτη Φακίρ, θα πιστέψει πως στήνουν μια ακόμη καλά οργανωμένη επιχείρηση ενάντια στις αρχές της. Και το καράβι οσονούπω καταφτάνει...

Για το αν βγαίνει ένα άμεσο και σαφές νόημα από την δίωρη αλληγορία που επεξεργάζεται με το γνώριμο ύφος των τελευταίων του έργων ο δημιουργός του Δράκου, δεν τίθεται καν συζήτηση. Τοποθετημένο το αλλοπρόσαλλο στόρι, σε μια πέτρινη νεκροπολιτεία του Πελοποννησιακού νότου, ουσιαστικά λειτουργεί σαν ένα άτυπο μίξερ, που αχταρματίζονται όλες οι φυλές του Ισραήλ (νάτο πάλι το επίμαχο κράτος) νοσηροί εκπρόσωποι του νόμου, πλεονέκτες δημοσιογράφοι, αφηνιασμένοι τέκτονες, ορκισμένοι φονταμενταλιστές, θιασώτες του χιτλερισμού και πουτάνες. Αμέτρητες πουτάνες. Κάθε κρατίδιο της πρώην ΕΣΣΔ και από μία, που κατέφθασε στην γαλανόλευκη γη της επαγγελίας, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή, μα ουσιαστικά έχει πέσει στην καλοστημένη λούμπα των κάθε λογής νταβατζήδων.

Εικαστικά ο Κούνδουρος, στα 87 του χρόνια παρακαλώ, διατηρεί αναλλοίωτη την γνώριμη ματιά έργων του σαν το Μπορντέλο ή ο Μπάιρον, με τους δυνατούς φωτισμούς που τονίζουν το αντικείμενο, σκοτεινιάζοντας ταυτόχρονα όμως το περιθώριο, πνίγοντας την πληροφορία που αναδίδει. Πληροφορία ασαφής όμως, δίχως κανένα πλάνο και στόχο, που ελάχιστοι θα την διακρίνουν και ακόμη πιο λίγοι θα την υποστηρίξουν, αφού ποτέ δεν διασαφηνίζεται ο λόγος ύπαρξης του πλεούμενου, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν κάνει ποτέ την εμφάνιση του στο κάδρο. Μάλιστα...

Για πες: Το μεγάλο αστείο πάντως δεν είναι ο πουρές των πολυλογάδικων συνθημάτων του σκηνοθέτη, με τις ανούσιες εικόνες ερωτικής βίας ή με τις επαναλαμβανόμενες, ξεπερνώντας και πιο ενοχλητικό όριο, κραυγές των ιερόδουλων, αλλά η ίδια η πομπώδης ερμηνεία των πρωταγωνιστών του, που ξεπερνούν σε στόμφο και ψεύτικη χροιά ακόμη κι εκείνη των εορταστικών και ηρωικών Σουλιωτών. Εν κατακλείδι, αυτό που με πείραξε πιότερο στο Ένα Πλοίο για την Παλαιστίνη, είναι που δεν κατάφερα να αντιληφθώ έστω και μία περίπτωση δυνητικού θεατή, που να τον ενδιαφέρει αυτό το παραληρηματικό και σε διαρκή τρόμο πανηγύρι. Ήταν και ο πρόλογος του Κούνδουρου που ήδη με είχε χαλάσει, οπότε...

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Feelgood

του Simon West. Με τους Nicolas Cage, Danny Huston, Malin Åkerman, M.C. Gainey, Sami Gayle, Mark Valley, Josh Lucas

Δεν μπορεί με τίποτα

του zerVo (@moviesltd)

Δεν έχουν περάσει παρά μόνο δεκαπέντε χρόνια από τότε. Έχοντας στα χέρια του το χρυσό αγαλματάκι της Ακαδημίας, για την αξιομνημόνευτη ερμηνεία του στο Leaving Las Vegas, ο γαλανομάτης Nicholas Kim Coppola, έχει εξελιχθεί στον τοπ action performer Της εποχής, συμμετέχοντας σε τρεις ανεπανάληπτες περιπέτειες δράσης. Βράχος, Con Air και Face / Off, κατατάσσουν τον σούπερ σταρ που μέσα του βράζει το Ιταλιάνικο αίμα, στην κορυφή της κατάταξης των δημοφιλέστερων της περιόδου. Όλα αυτά που μοιάζουν σαν να συνέβησαν μόλις χθες, για τον ίδιο τον Cage είναι πλέον μακρινό - τι μακρινό, εδώ μιλάμε για παρασάγγες - παρελθόν, αφού έκτοτε, πέραν κάποιων μικροαναλαμπών, ουδέποτε κατάφερε να ξεπεράσει την μετριότητα σε ότι κι αν καταπιάστηκε, δίνοντας σε όλους την εντύπωση πως δεν μπορεί με τίποτα να επανέλθει.

Η ληστεία του θησαυροφυλακείου της Νέας Ορλεάνης, με λεία δέκα εκατομμύρια δολάρια, δεν στέφθηκε με επιτυχία για την συμμορία του διαβόητου διαρρήκτη Γουίλ Μοντγκόμερι, από την στιγμή που οι αστυνομικές αρχές είχαν πληροφορίες για το μεγάλο κόλπο και στρίμωξαν τους κλέφτες. Παρότι έστω και τραυματισμένοι οι συμμορίτες κατάφεραν να διαφύγουν ο αρχηγός τους συνελήφθη και οδηγήθηκε στην φυλακή για να εκτίσει ποινή κάθειρξης οκτώ ετών. Σήμερα, έχοντας μόλις διαβεί ελεύθερος το κατώφλι του σωφρονιστικού ιδρύματος, ο Μοντγκόμερι σκοπεύει να αφήσει πίσω του το παράνομο παρελθόν και να αφοσιωθεί στην έφηβη κόρη του που έχει εγκαταλείψει, τόσο όμως η αστυνομία, όσο και οι παλιοί του κομπανιέροι, που πιστεύουν πως κρατά κάπου καλά κρυμμένη την άφαντη λεία, δεν θα τον αφήσουν να τραβήξει για καιρό τον δρόμο της αρετής.

Έχοντας χάσει το κάτω του άκρο την μοιραία βραδιά, ο παρανοϊκός πλέον και θεωρούμενος από όλους νεκρός, πρώην συνεργάτης του, Βινς, προκειμένου να διεκδικήσει το χαμένο του μερίδιο, θα απαγάγει την μικρή Άλισον, θα την κρύψει καλά στο ταξί που οδηγεί στους δρόμους της Λουιζιάνας και θα ζητήσει λύτρα από τον πατέρα της για να την απελευθερώσει. Με τις ώρες να κυλούν βασανιστικά και τον τοπικό επιθεωρητή να μην δείχνει διαθέσιμος να συνεργαστεί με τον πρώην κακοποιό για τον εντοπισμό της ανήλικης ομήρου, ο Γουίλ πρέπει να σκεφτεί τον τρόπο που θα την αποσπάσει από τα χέρια του μανιασμένου εγκληματία. Ακόμη κι αν χρειαστεί για ακόμη μια φορά να διαρρήξει το Φορτ Νοξ της πόλης.

Πρέπει να είναι αντιληπτό στους φανς του είδους, πως μιλάμε για ένα κλωναράκι της αναλόγου ύφους περιπέτειας, αλλά και σαρωτικής επιτυχίας, με τον Liam Neeson, Taken, που δεν κοπιάρει μονάχα την θεματική του, αλλά σχεδόν και την μαρκίζα του, μετατρέποντας το Παρμένη σε Κλεμμένη. Όπως συμβαίνει τα τελευταία δέκα χρόνια λοιπόν, σε κάθε καινούργιο φιλμάκι που πρωταγωνιστεί ο Cage, οι προσδοκίες και οι ελπίδες για κάτι έστω θετικό, είναι υψηλές, μέχρι την στιγμή που πέφτουν οι τίτλοι αρχής, εφόσον πολύ σύντομα και καθώς η ίντριγκα παίρνει μπροστά, αποδεικνύονται και πάλι φρούδες. Καλώς ή κακώς ο γόνος Coppola, αποτελεί πλέον αυτό που λέμε "κακό μαντάτο" αφού η παραγωγή του έργου του Simon West (που καθοδήγησε τον Nic στην Απόδραση στον Αέρα, ενώ δεν τα πήγε και άσχημα στους πρόσφατους Expendables 2) δεν φείδεται παράδων για να τον περιβάλλει με ένα αξιοπρεπές αν μη τι άλλο περιφερειακό καστ, αποτελούμενο από τον εξαιρετικό Danny Huston, την ξανθιά καλλονή Akerman και τον ζόρικο Josh Lucas, μα εκείνος για ακόμη μια φορά εμφανίζεται ανεπαρκέστατος στην πρόκληση. Αδιάφορος εκφραστικά, βαριεστημένος, ψεύτικος, ο Cage, μάλλον πρέπει να αλλάξει πια κατεύθυνση και να αφήσει τους πρώτους ρόλους, μην τυχόν και καθιερωθεί σε εμφανίσεις καρατερίστα. Είναι η πολλοστή συνεχόμενη φορά, που επαναλαμβάνω τα ίδια (όπως όλος ο κόσμος δηλαδή) όμως και ο 50χρονος σταρ δεν δείχνει να βάζει μυαλό.

Για πες: Φαντάζομαι με λίγο πιο μελετημένο σενάριο, που θα χρησιμοποιούσε το χαμένο στο βαθύ φόντο Μαρντί Γκρα και με άλλον πρωταγωνιστή, ας πούμε Statham, το Stolen θα τα πήγαινε πολύ καλύτερα εμπορικά και δεν θα χανόταν κάπου μεταξύ V.O.D. και limited release στην πατρίδα του. Αν και για τα μέρη μας το ίδιο περίπου περίμενα, να φύγει σφαίρα για το βίντεο, αλλά διαψεύστηκα, αφού είτε εγώ υποτίμησα την δυναμική του Nic στο εγχώριο κοινό, είτε - το πιθανότερο - η διανομή την υπερτίμησε.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Odeon

του David Ayer. Με τους Jake Gyllenhaal, Michael Peña, Anna Kendrick, Frank Grillo, America Ferrera, Cody Horn

Εγκώμιο στους αφανείς καθημερινούς ήρωες

του gaRis (@takisgaris)

Πριν ξεκινήσω την αναφορά μου στο End Of Watch θα ήθελα να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Λαμβάνοντας υπόψιν πως ζούμε στην μετά μιλένιουμ εποχή, συνεπώς τα πάντα πρέπει να κινούνται ανάμεσα στον ρεαλισμό και την νομιμότητα, όταν αυτός ο κανόνας περνά στα καρέ της κινηματογραφικής ταινίας, τότε καλούμαι να ομολογήσω πως είμαι ένας θεατής τους προηγούμενου αιώνα. Η αισθητική μου δύσκολα μπορεί να συμβαδίσει με την κάμερα στο χέρι, με το found footage, με την ασταθή λήψη σε πρώτο πρόσωπο, στοιχεία που το μοντέρνο σινεμά καλείται να αγκαλιάσει για να δείξει καινοτόμο. Προσωπικά αυτοί οι εκμοντερνισμοί μου αποσπούν την προσοχή, ενώ πιστεύω πως πρόκειται για μια εύκολη λύση στα χέρια του δημιουργού, στην προσπάθεια του να αδράξει την πραγματικότητα και να την μεταβιβάσει στο κοινό ως πρωτοποριακή μοναδική άποψη. Δεν μου είναι εύκολο λοιπόν, μα θα προσπαθήσω να αντεπεξέλθω στον στοχασμό του καλλιτέχνη. Αυτή η εισαγωγή βεβαίως δεν έχει σκοπό στο παραμικρό να βλάψει τον βετεράνο σεναριογράφο / σκηνοθέτη flic stories David Ayer (Training Day, Deep Blue, SWAT και Street Kings) στην τολμηρή απόπειρα του να μεταφέρει στις εικόνες του End Of Watch την εκρηκτική αλήθεια του δρόμου και την αδελφική αλληλεγγύη των σε περιπολία αστυνομικών διδύμων. Απλώς η τεχνοτροπία που χρησιμοποιεί δεν είναι το καλύτερο μου...

Στενοί συνεργάτες, μα το σημαντικότερο πολύ καλοί φίλοι, είναι οι αστυνόμοι Τέιλορ (Jake Gyleenahaal) και Ζαβάλα (Michael Pena) που έχουν ξοδέψει αμέτρητες ώρες περιπολώντας στους δρόμους των Νότιων Προαστίων του Λος Άντζελες, παρακολουθώντας την παράνομη δράση αλητών του υποκόσμου, βαρόνων του κοινού εγκλήματος, δολοφονικών συμμοριών και εμπόρων ναρκωτικών. "Γιατί σε αποκαλούν ως τον μεγάλο Σατανά?" ρωτά ο Τέιλορ τραβώντας σε ντοκιμαντέρ τα κατορθώματα του, προκειμένου να το δώσει στην φοιτήτρια της νομικής φίλης του, έναν από τους κακοποιούς. "Μα γιατί το Κακό μέσα μου είναι μεγάλο" απαντά κυνικά ο τελευταίος. Βρώμικοι διάλογοι, σκόρπιες σκέψεις και διαρκείς αστυνομικοί έλεγχοι, ανακυκλώνονται στην πορεία του φιλμ, επιζητώντας να αναδείξουν τον ψυχισμό δυο αντρών που καλούνται να επιβάλλουν τον Νόμο, ρισκάροντας διαρκώς την ίδια τους την ακεραιότητα. Συνάμα όμως ο σκηνοθέτης Ayer δεν αφήνει χώρο στην αφήγηση του για να αναπτυχθούν οι επιμέρους ερωτικές ιστορίες του ντουέτου. Το όμορφο κορίτσι του Τέιλορ (Anna Kendrick) και η εγκυμονούσα σύζυγος του Ζαβάλα (Natalie Martinez) προσθέτουν λίγη ουσία στο επίπεδο στόρι, βάζοντας ταυτόχρονα δυσκολίες στον δημιουργό στο να ανεβάσει τον πήχη, πέρα από την μινιμαλιστική προσέγγιση του. Εκτός κι αν αυτή η εμμονή στην ανάδειξη του ρόλου των δύο συνεργατών είναι υποκινούμενη από άλλους παράγοντες.

Δεν είναι λίγες οι φορές τελευταία που έχουμε γίνει μάρτυρες υπερέκθεσης του έργου των ενστόλων, με πιο πρόσφατη την περίπτωση του Act Of Valor και της παρουσίασης των επιτευγμάτων των βατραχανθρώπων, ενός φιλμ που άνετα θα μπορούσε να το έχει παρουσιάσει ο Ayer, έχοντας και ο ίδιος υπηρετήσει για πολλά χρόνια στις ειδικές δυνάμεις. Είναι λογικό λοιπόν να νιώθει πολύ άνετα στην καρέκλα του οτέρ εδώ, πλέκοντας το εγκώμιο του LAPD, που θα στρέψει την ματιά του κοινού στο απαράμιλλο σθένος των αφανών καθημερινών ηρώων, που είναι πιθανόν να πέσουν νεκροί στην γραμμή του καθήκοντος, αφήνοντας πίσω χήρες με ορφανά παιδιά στα χέρια, την ώρα που τα αγήματα αποτείνουν φόρο τιμής στην μνήμη τους. Μια παράμετρος που διακρίνεται από το γεμάτο κλισέ και κοινοτυπίες πρότζεκτ, είναι οι ερμηνείες - με την σειρά ποιότητας - του διδύμου Pena και Gyleenhaal. Ο μεν Λατίνος είναι πιο κινητικός, ειλικρίνής και γενναιόδωρος, πιστεύει στις αιτίες και δεν διστάζει να πέσει πρώτος στην σφαίρα αντί για τον συνεργάτη του. Ο δε Καυκάσιος είναι χαμηλότερων τόνων, προσπαθεί να κατανοήσει το χάος που τον περιβάλλει και είναι πρόθυμος να επισημοποιήσει τα συναισθήματα του, για τον μεγάλο έρωτα της ζωής του.

Για πες: Παρέα συνθέτουν μια θερμή αγκαλιά που αναμένει να δεχτεί τις επευφημίες των θεατών, εκθέτοντας σε point of view, όλες τους τις προσδοκίες για το πως θα μπορούσε ή καλύτερα πως θα έπρεπε να είναι η δράση των μπάτσων. Απλοί άνθρωποι με ελαττώματα, πλην ήρωες γεμάτοι αυταπάρνηση, καθώς τα πράγματα σκουραίνουν.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Audiovisual

του Enrique Gato.

Στα χνάρια του Ίντι

του zerVo (@moviesltd)

Ωραία η ιδέα. Και που το πανίσχυρο στον χώρο του animation Χόλιγουντ δεν έχει ακόμη εκμεταλλευτεί, πιθανότατα πιστεύοντας πως η καταιγιστική κλασσική περιπέτεια, είδος που περιλαμβάνει από τις θρυλικές αποστολές του Άλαν Κουότερμαν, μέχρι τα ευλύγιστα ακροβατικά της Λάρα Κροφτ και από τα ζωντανά εκθέματα της Νύχτας στο Μουσείο έως και τα εντυπωσιακά εφέ της Μούμιας, δεν αφορά το κινούμενο σχέδιο, αλλά μόνο την ζωντανή δράση. Δυστυχώς για τους φίλους μας τους Σπανιόλους της Telefonica Produciones, δεν είναι αρκετή μόνο η θέληση. Το απαιτητικό από τα αμέτρητα κινηματογραφικά καρτούν που παρακολουθεί κάθε χρόνο, κοινό, ζητά και κάτι παραπάνω: Καλοδουλεμένο σενάριο και άρτια γραφικά δηλαδή...

Μπορεί από μικρό παιδί ο Ταντ (από το Θαδδαίος) να οραματιζόταν κάποια στιγμή να γίνει σπουδαίος και τρανός αρχαιολόγος, το όνειρο του όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αφού η μόνη ανασκαφή που έχει πραγματοποιήσει, είναι ως σκαφτιάς στο εργοτάξιο του μετρό. Επιμένοντας πως κάποια στιγμή η φιλοδοξία του θα πραγματοποιηθεί, λόγω αδυναμίας του καλού του φίλου και έμπειρου δόκτορα Χάμπερτ να ταξιδέψει, θα βρεθεί στα βάθη του Περού, έχοντας στις αποσκευές του το μισό ενός μυστικού αρχαίου κλειδιού και αναζητώντας τον ερευνητή Λαβρόφ, που κατέχει το υπόλοιπο, προκειμένου να τα ενώσουν και να σχηματίσουν τον χάρτη που θα οδηγήσει στον καλά θαμμένο θησαυρό των Μάγια.

Το ίδιο ακριβώς σχέδιο όμως έχει και η συμμορία των αρχαιοκάπηλων Οδυσσέας (φάουλ σενιόρ!) υποκινούμενη τον πλέον διάσημο αρχαιολόγο των ημερών μας, Μαξ Μόρντον, που επιθυμεί να βρει την θαμμένη περγαμηνή και να φτάσει μέχρι το Ιερό Κειμήλιο που προσφέρει στον κάτοχο του αιώνια νιότη. Ο ατσούμπαλος και με κοιλίτσα Ταντ, έχοντας σαν υποστήριξη την καλογυμνασμένη κούκλα Σάρα, κόρη του Λαβρόφ, έναν κανάγια λατίνο ξεναγό, το κουτάβι του κι ένα Angry Bird (ένα μόνο, που είναι τα υπόλοιπα?) θα παλέψει με την πάνοπλη αρμάδα των ιερόσυλων, ώστε να προστατέψει τον αρχαίο πολιτισμό, αλλά και το κορίτσι που αγαπά. Μοναδική λεπτομέρεια πως δεν είναι και τόσο ατρόμητος όσο θα έπρεπε. Για την ακρίβεια είναι ένας μονίμως τρομαγμένος φοβιτσιάρης, που σκιάζεται και μόνο στην ιδέα της ύπαρξης των νεκροζώντανων. Πόσο μάλλον να τους αντικρίσει και μπρος του...ολοζώντανους!

Εντάξει έχει την πλάκα της, η πολύχρωμη παρωδία του μύθου του Ιντιάνα Τζόουνς - του οποίου το ηρωικό καπέλο φορά ο αγαθός Ταντέο, δίχως καν να τον γνωρίζει! - ειδικά από την στιγμή που κάνουν την εμφάνιση τους γνώριμες σεκάνς της ανεπανάληπτης τετραλογίας, με τον κυλιόμενο γιγάντιο βράχο, την τρεμάμενη σχοινένια γέφυρα ή τον σεισμό στα έγκατα της ανεξερεύνητης γης. Μαζί με τις σχεδόν αντιγραφικές διασκευές των περιπετειών του Ίντι όμως, δεν υπάρχει η αντίστοιχη σεναριακή συνοχή, που θα αναδείξει τον wannabe διάδοχο του σε αντάξιο θέαμα, με συνέπεια το παραμύθι να παίζει σε πολύ ρηχά νερά, μη ανταποκρινόμενο στις υψηλές μου προσδοκίες.

Για πες: Φυσικά η προσπάθεια της ισπανικής animation νεοσσού σχολής, κρίνεται το λιγότερο ως ενθαρρυντική, έχοντας να κοντράρει τα μεγαθήρια της Pixar, της Sony ή της Dreamworks, που διαθέτουν πείρα δεκαετιών στον χώρο. Ο δημιουργικός σχεδιαστής Enrique Gatto, θα πρέπει να δει τον Tad - που βασίζεται σε ένα δικό του επίσης, μικρού μήκους κινούμενο σκίτσο - ως το πρώτο εναρκτήριο βήμα, από το οποίο στην επόμενη δημιουργία του θα πρέπει να προχωρήσει κατάτι και πόντο πόντο να φτάσει στην αρτιότητα. Μια ενδεχόμενα ικανοποιητική εμπορική πορεία μάλιστα του Ταντ, είναι πιθανό να του δώσει την ώθηση αυτό να το επιτύχει με ένα ακόμη πιο προσεγμένο σίκουελ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Village

του Roger Michell. Με τους Bill Murray, Laura Linney, Samuel West, Olivia Colman, Elizabeth Marvel, Olivia Williams, Elizabeth Wilson

Με την φόρα του King's Speech

του gaRis (@takisgaris)

Μια συμπαραγωγή του BBC και του BFI. Αναρρωτιέμαι, ένα ακόμη αριστουργηματικό θεατρικό? Σκηνοθετεί ο Roger Michel. Λες να δούμε κανένα καινούργιο Notting Hill? Ο Φράνκλιν Ντιλέινο Ρούσβελτ, ο πάσχων από πολιομυελίτιδα Αμερικάνος Πρόεδρος και το αποτελούμενο από "μακρινές εξαδέλφες" χαρέμι του. Αναφορά στον Μπιλ Κλίντον? Ο Βασιλιάς Γεώργιος ο 6ος, ο διάσημος τραυλός μονάρχης, στην επίσημη επίσκεψη του στο θέρετρο του Πλανητάρχη, υπάρχει περίπτωση να καθρεφτίζει τον άρτιο καλλιτεχνικά The King's Speech? Συνειρμοί που στριφογύρισαν στο μυαλό μου, παρακολουθώντας μια ταινία που αποτυγχάνει παταγωδώς στην προσπάθεια της να πείσει ως ιστορικό ντοκουμέντο προβάλλοντας τις πιπεράτες σχέσεις ενός Προέδρου των ΗΠΑ με τις αναρίθμητες ερωμένες του, μα που έχει τις καλύτερες στιγμές του, όταν πραγματικά ασχολείται με την ιστορία, παρουσιάζοντας το πρώτο χρονικά ταξίδι Βρετανού εστεμμένου σε Αμερικάνικο έδαφος, λίγο πριν το ξέσπασμα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Μας ενδιαφέρει άραγε ποια είναι εκείνη η Ντέζι, η μακρινή συγγενής του FDR και τι μπορεί να έπραξε ολομόναχος μαζί της ο Πρέζιντεντ στα χλοερά λιβάδια? Μπα! Για ποιον ακριβώς σκοπό μπορεί να φτιάχτηκε ένα τέτοιο σενάριο? Ίσως γιατί κάποιοι πίστεψαν πως θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε μια ωραία συνέχεια του παγκοσμίως επιτυχημένου Λόγου του Βασιλιά.

Πέρα από την πολύ μικρή εμφανισιακή ομοιότητα (που είναι άραγε η ομάδα του μακιγιάζ της Iron Lady όταν την χρειάζεσαι?) του με τον Ρούζβελτ, ο Murray παίζει κόντρα στην ερμηνευτική μανιέρα που έχει κτίσει εδώ και χρόνια, από την εποχή του Lost In Translation. Κομψός, γεμάτος αυτοπεποίθηση και πλατύ χαμόγελο, με επιβλητική παρουσία σε κάθε πλάνο, συνοδεύεται ιδανικά από την Βρετανίδα Olivia Williams ως σύζυγος Έλινορ, μια γυναίκα σε διαρκή αποστολή, ανεκτική, και αποφασισμένη να υποστηρίξει την καμπάνια του συζύγου της (λέγε με και Χίλαρι...). Η πραγματική παραφωνία όμως, ακούει στο όνομα Laura Linney, που υποδύεται την Ντέζι, το ερωτικό αντικείμενο του προεδρικού πόθου, που είναι αναιμική, θολή, υποχωρητική, αποπροσανατολίζοντας με την αδιάφορη παρουσία της την θέληση του Michel και του σεναριογράφου Richard Nelson, να κτίσουν το στόρι πάνω στον χαρακτήρα της. Αντίθετα οι γαλαζοαίματοι ερμηνεύονται με ενθουσιασμό από το ντουέτο του Samuel West και της Olivia Colman, σε τέτοιο βαθμό που θα ευχόμουν όλη η ταινία να αφορούσε εκείνους και όχι την γλυκανάλατη εξαδέλφη. Εν κατακλείδι το Hyde Park On Hudson πάσχει από το ίδιο σύνδρομο που πέρσι εμφάνισε το παρόμοιας αισθητικής My Week With Marilyn, μα τουλάχιστον σποραδικά προβάλει κάποιες καλλιτεχνικές ικανότητες, διαθέτει μια εξαιρετική ερμηνεία από τον Murray, ενώ προβλέπω πως θα έχει εμπορικό έρεισμα στο μεσήλικο κοινό όταν με το καλό κυκλοφορήσει.

Για πες: Δεδομένα πάντως δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου, πως ο James Ivory θα είχε παρουσιάσει μια πολύ πιο ολοκληρωμένη πρόταση, αν ενδεχόμενα είχε ασχοληθεί με το πρότζεκτ.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 14 Μαρτίου 2013 από την Odeon