Movies Ltd

Την στιγμή που το ρολόι μετρά αντίστροφα, πριν την μεγάλη πρεμιέρα της πιο αναμενόμενης - κατά πολλούς - ταινίας της χρονιάς, του εντυπωσιακού Prometheus κι ενώ ακόμη στον αέρα αιωρείται η πιθανότητα μιας διασκευής της σπουδαιότερης δημιουργίας επιστημονικής φαντασίας της κινηματογραφικής ιστορίας, του Blade Runner, ο σκηνοθέτης Ridley Scott, έδωσε στην δημοσιότητα τις λεπτομέρειες του καινούργιου πρότζεκτ που θα καταπιαστεί. Πρόκειται για το The Counselor, ένα δραματικό και με κοινωνικές προεκτάσεις θρίλερ, που περιστρέφεται γύρω από την φιλοδοξία ενός ικανού δικηγόρου, να χωθεί βαθιά στις μπίζνες διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, εκτιμώντας πως η παράνομη αυτή του δράση, διόλου θα επηρεάσει τον φιλήσυχο τρόπο ζωής του. Το σενάριο του φιλμ βασίζεται σε νουβέλα του αγαπημένου του Χόλιγουντ εσχάτως Cormac McCarthy, που δικά του επίσης είναι τα θέματα του No Country For Old Men και The Road και στα γυρίσματα που προγραμματίζεται να ξεκινήσουν τον ερχόμενο Μάη, προβλέπεται να συμμετάσχουν όχι λίγα μεγάλα πρωταγωνιστικά ονόματα της σύγχρονης σκηνής. Ανάμεσα τους πιθανότατα θα βρίσκεται και ο hot Michael Fassbender, που μάλλον θα είναι εκείνος που ο ίδιος ο Scott δήλωσε πως θα πάρει μαζί του σε συνέχεια από το τελευταίο του πόνημα, τον Προμηθέα...

Με την λαμπερή πρεμιέρα του πολιτικού δράματος εποχής Les Adieux à la Reine (Farewell My Queen μεταφράζεται στα Αγγλικά, Αντίο στην Βασίλισσα στα ελληνικά), που περιγράφει τις τελευταίες ώρες της Μαρίας Αντουανέτας, λίγο πριν οι επαναστάτες επιτεθούν στα ανάκτορα και κυριολεκτικά την κατακρεουργήσουν, άνοιξε την αυλαία του το 62ο κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου, ένας από τους σημαντικότερους ετήσιους θεσμούς της Γηραιάς Ηπείρου. Η Γαλλική δημιουργία που είχε την τιμή να πάρει το χρίσμα της ταινίας έναρξης του φιλμικού δεκαημέρου, που θα ολοκληρωθεί την μεθεπόμενη Κυριακή με την απονομή των Χρυσών Άρκτων στους επικρατέστερους του διαγωνιστικού, αποτελεί το τελευταίο πόνημα του αναγνωρισμένου φραντσέζου σκηνοθέτη Benoit Jacquot (Villa Amalia, Sade), με τις πρώτες κριτικές από την γερμανική μεγαλούπολη να είναι ανάμικτες και όχι ιδιαίτερα ενθουσιώδεις. Από την κουβέντα των συντελεστών με τα Μέσα Επικοινωνίας, δεν θα μπορούσε να λείψει ο παραλληλισμός των ιστορικών γεγονότων που έλαβαν χώρα στα 1789, με τις ανατροπές των πολιτευμάτων στις αραβικές χώρες της Βορείου Αφρικής. Η εντυπωσιακή πρωταγωνίστρια Diane Kruger, με τον αέρα που της δίνει το εντός έδρας κλίμα, δεν διαφώνησε με τον συσχετισμό που επιχείρησε ο Τύπος: "Όλες οι λαϊκές επαναστάσεις, ειδικότερα η Γαλλική, είχαν σαν στόχο την ισοπέδωση της μοναρχίας, που είχε στα χέρια της την ισχύ και το χρήμα και ελάχιστα ενδιαφερόταν για τον απλό κόσμο. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στις μέρες μας, οι ομοιότητες των περιπτώσεων είναι πάρα πολλές." 

Όσο για τον ρόλο της στο φιλμ η κατάξανθη Γερμανίδα έδειξε το λιγότερο κατενθουσιασμένη: "Είναι ένα όνειρο για μένα, μια ταινία που πρωταγωνιστώ, να ανοίγει το μεγαλύτερο κινηματογραφικό γεγονός της χώρας μου. Δεν έχω κλείσει μάτι για μέρες. Είμαι ευτυχισμένη που επιστρέφω στα πάτρια εδάφη, υποδυόμενη μια γυναίκα που μαζί της έχω αμέτρητα κοινά στοιχεία. Ομοίως κι εγώ έχω γεννηθεί στις 15 Ιουλίου και το όνομα της μητέρας μου είναι Μαρία Θηρεσία..." Όσο για το αν διέκρινε ιδιαιτερότητες στις σεξουαλικές προτιμήσεις της ηρωίδας της σύμφωνα με το σενάριο: "Ήταν μια πρόκληση ο ρόλος. Ο περισσότερος κόσμος έχει σχηματίσει άποψη για την Αντουανέτα, την έχει κρίνει. Εγώ προσπάθησα να την δω από την σκοπιά της γυναίκας, να μην την κατακρίνω. Ο σκηνοθέτης θέλησε να περάσει την άποψη πως ως προσωπικότητα, βάδιζε στα όρια της παράνοιας. Και όχι δεν πιστεύω πως ήταν λεσβία."

Κάθε φορά που το ακριβό και φιλόδοξο πλάνο της Universal, με τον τίτλο Oblivion - στην πορεία μετονομάστηκε και Horizons - μοιάζει να πνέει τα λοίσθια, όλο και ένα καινούργιο όνομα προστίθεται στο καστ και το αναζωογονεί. Αυτή την φορά είναι η σειρά του βετεράνου και εσχάτως τιμημένου με την Ειδική Χρυσή Σφαίρα για την προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη, Morgan Freeman, που επιλέχθηκε από την παραγωγή για να σταθεί υποστηρικτικά δίπλα στο μεγάλο πρωταγωνιστικό όνομα του πρότζεκτ, που βεβαίως δεν είναι άλλος από τον εμπορικότατο Tom Cruise. Το φιλμ επιστημονικής φαντασίας, που λαμβάνει χώρα σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, κατόπιν της φονικής επίθεσης των εξωγήινων, παρουσιάζει την ιστορία ενός εκ των επιζώντων (Cruise), που έχει αφιερώσει την ζωή του στην ανακατασκευή των αρμάτων της τελικής αντεπίθεσης του ανθρώπινου γένους ενάντια στα Άλιεν, κάτω από την εποπτεία του πολύπειρου ηγέτη της αντίστασης (Freeman). Στο φιλμ που την σκηνοθεσία του έχει αναλάβει ο γνώριμος από το πετυχημένο Tron Legacy, Joseph Kosinski, σε σενάριο των William Monaghan και Karl Gajdusek, που τώρα ξεσκονίζει ο Michael Arndt του Toy Story 3, ήδη έχουν δηλώσει συμμετοχή η καυτή Olga Kurylenko, σε αντικατάσταση της πολυάσχολης Jessica Chastain και η ελπιδοφόρα Andrea Riseborough. 

του Steve McQueen. Με τους Michael Fassbender, Carey Mulligan, James Badge Dale, Nicole Beharie

Ενοχή, Αμηχανία, Αναξιότης, Όνειδος

του gaRis (@takisgaris)

Definition: A painful emotion caused by a strong sense of guilt, embarrassment, unworthiness, or disgrace.

Υπάρχουν 24 εκατομμύρια σεξουαλικώς εξαρτημένοι αμερικανοί. O Brandon Sullivan (Michael Fassbender) είναι ένας ακόμη από αυτούς. Γοητευτικός 30άρης, στέλεχος διαφημιστικής, έχει δικό του διαμέρισμα στο Manhattan. To πρωί θα ξυπνήσει μόνος του (όπως πάντα) για να έχει τον πρώτο οργασμό της ημέρας. Θα φλερτάρει ως αρπαχτικό στο μετρό με παντρεμένες, μέσα σε μπαρ με δεσμευμένα τσουλάκια. Στη δουλειά θα φιξαριστεί στις ανδρικές τουαλέτες προτού του την πέσει η γοητευτική συνάδελφός (Nicole Beharie) του με την οποία θα επιδιώξει μια πιο συμβατική (αλλά πάλι, άκαρπη) σεξουαλική σχέση. Computer και laptop, ντουλάπες, άπαντα γεμάτα πορνογραφικό υλικό. Υπάρχουν στιγμές που η ακόρεστη δίψα του για εκτόνωση θα πάρει το δρόμο των call girls, του κοντινού gay bar και του λεσβιακού trois a ménage. O Brandon κυριαρχείται από το πάθος του. Η ηδονή είναι ο καθημερινός προσωπικός του Γολγοθάς.

Ώσπου στο κουκούλι που έχει για διαμέρισμα εισβάλει η αδερφή του, Sissy (Carey Mulligan). Εξαρτημένη από αποτυχημένες ερωτικές σχέσεις προσωπικότητα, περιστασιακή jazz τραγουδίστρια, φλερτάροντας καθημερινά με τον αυτοκτονικό ιδεασμό. Μοιράζεται μαζί του ένα τραυματικό οικογενειακό παρελθόν, το οποίο κατατρέχει τον Brandon. Επιμένει να τον προσεγγίζει με έναν φορτικό τρόπο που τον κάνει να νοιώσει αιχμάλωτος της αδιακρισίας της. Μέσα σε όλα πλαγιάζει στο κρεβάτι του με τον εργένη προϊστάμενό του, το ίδιο βράδυ της γνωριμίας στο club που τραγουδάει την πιο ντεκαντάντ εκδοχή του New York, New York. Η έκρηξη δε θα αργήσει να επισυμβεί, καθώς οι μακρινές νυχτερινές διαδρομές του Brandon, καθώς τρέχει με την αθλητική του φόρμα να ξεφύγει από τους δαίμονές του, θα τον φέρουν αντιμέτωπο με την οδυνηρή επαναλειπτικότητα του σεξουαλικού του μαρτυρίου.

O Fassbender είναι ο ηθοποιός- φετίχ του Steve McQueen, art video καλλιτέχνη που μας καθήλωσε με το παρόμοιας θεματολογίας του Hunger (2008), όπου εκεί το σωματικό μαρτύριο ήταν η απεργία πείνας του φυλακισμένου ιρλανδού, κρατούμενου για δράση στον IRA, Bobby Sands. Τότε ο Fassbender έχασε 14 κιλά (έφτασε τα 59), διαγράφοντας παράλληλη τροχιά με τον Christian Bale του Machinist ο οποίος επίσης έπαιξε έναν παρόμοιο με το Shame ρόλο στο σαφώς κατώτερο American Psycho. Ιδανική, star- making χρονιά για τον γερμανο-ιρλανδό γόητα, καθώς τον θαυμάσαμε εφέτος στα X-Men: First Class, Jane Eyre και κυριότερα στο A Dangerous Method ως Carl Young. O Michael διαθέτει εξαιρετική τεχνική, παίρνει τεράστια ρίσκα ως ερμηνευτής, έχοντας ως δεδηλωμένο πρότυπο τον αξεπέραστο Daniel Day Lewis.
Η σωματική, στα όρια του πορνό, ερμηνεία του, θα τον φέρει δικαιωματικά μέχρι τα Oscars. Είναι πραγματικά ένας κινούμενος ζωγραφικός πίνακας έντονων συναισθημάτων, ποτισμένων σπαραχτικά από τον πόνο της εγγενούς ντροπής που κατακλύζει τον χαρακτήρα του. Όμως η ταινία δε θα ήταν η ίδια χωρίς την Carey Mulligan. Κόντρα ρόλος, γεμάτος ωμή αλήθεια, αδυναμία και ασχήμια μιας ηττημένης ζωής χωρίς προσανατολισμό. Αν ο McQueen δεν ήταν τόσο φειδωλός στις ατάκες της, θα μιλούσαμε για την υποστηρικτική ερμηνεία της χρονιάς. Φιλικά πάντως, ας το σκεφτεί λίγο καλύτερα πριν ξανατραγουδήσει στην επόμενη ταινία της.

Ο McQueen χάνει εδώ μια τεράστια ευκαιρία. Το θέμα του είναι επίκαιρο όσο ποτέ, με τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις και δη τις περισσότερες σεξουαλικές, να έχουν περιοριστεί στην ανταλλαγή σωματικών υγρών. Αυτό όμως είναι ήδη γνωστό. Όπως επίσης το ζητούμενο, πέρα από το σήμα-κατατεθέν του αργό, «κλινικό» φιλμάρισμα, είναι να δοθεί μια βαθύτερη ερμηνεία ή μια απόπειρα εξέλιξης του ταλαιπωρημένου του ήρωα. Καλή η πειστική καταγραφή, καλύτερη όμως η ανάλυση. Δεν τίθεται θέμα εύκολων απαντήσεων, γιατί φυσικά αυτές δεν υπάρχουν. Δυστυχώς ο McQueen πάσχει από μια (καλλιτεχνική, στην περίπτωσή του) ασθένεια παρόμοια με αυτή του Brandon: Είναι τόσο «φτιαγμένος» με τo σοκ που διασπείρει η αισθητική του πρόταση που δε δείχνει το ανάλογο ενδιαφέρον (λέγε με intimacy) για τον αποδέκτη της δημιουργίας του. Art house αυτισμός ή όχι, το Shame είναι μια από τις σημαντικότερες ταινίες του 2011.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 9 Φεβρουαρίου 2012 από την Odeon

του Rodrigo García. Με τους Glenn Close, Jonathan Rhys Meyers, Mia Wasikowska, Aaron Johnson, Brendan Gleeson, Brenda Fricker, Janet McTeer

Glenn Nobbs

του gaRis (@takisgaris)

Ή αλλιώς η ολική επαναφορά της υπέροχης Glenn Close, μετά από εικοσαετή+ σιωπηλή εξορία (Reversal of Fortune) στο περιθώριο ενός Hollywood, που προτιμά τις ηρωίδες του κατά κόρον νεαρές και ζουμπουρλούδικες. Έπρεπε να επιστρέψει νοερά στα 1982, όταν είχε βραβευτεί για τον ίδιο ρόλο με το Obie Award, στην off-Broadway παραγωγή του θεατρικού “The Singular Life of Albert Nobbs”, υπογεγραμμένο με την πένα του ιρλανδού George Moore. Στην κινηματογραφική μεταφορά της ιστορίας, η Glenn συμμετέχει στο προσαρμοσμένο σενάριο, καθώς και στην παραγωγή. Το προσωπικό στοίχημα στην πλέον γενναία του μορφή.

Ο Albert Nobbs είναι ένας ιδιαίτερα συνεσταλμένος μπάτλερ χωρίς προσωπική ζωή που εργάζεται σε ένα ακριβό δουβλινέζικο ξενοδοχείο, στην ιδιαίτερα αυταρχική για τις γυναίκες Ιρλανδία του 19ου αιώνα. Με ιδιαίτερη προσήλωση μαζεύει και τις πενταροδεκάρες του για να ανοίξει ένα μαγαζάκι που θα τον βγάλει από τη μιζέρια, όσο κι από την αφόρητα δύσκολη θέση που έχει περιέλθει προσπαθώντας να επιβιώσει με ψεύτικη ταυτότητα: Ο Albert είναι γυναίκα.

Εμφανισιακά ο σωσίας του Robin Williams, ως χαρακτήρας πολύ κοντά στον μπάτλερ Anthony Hopkins στο εμβληματικό του είδους Remains of the Day. Μέσα στην αγωνιώδη της καθημερινότητα, η Albert θα προσπαθήσει με κάθε (έντιμο) τρόπο να πείσει την νεαρή τσαχπινούλα υπηρέτρια- συνάδελφο (η αφοπλιστική Mia Wasikowska του Jane Eyre) έστω κι αν η καρδιά της τελευταίας χτυπά δυνατά για τον νεοαφιχθέντα στη δουλειά εργατάκο Joe (Aaron Johnson) ο οποίος τη σπρώχνει άθελά της στον Albert για να του φάει τα λεφτά και να φύγουν για Αμερική. H άφιξη της / του Hubert (το πιάσατε το gender υπονοούμενο, παίζει η θαυμάσια αγγλίδα θεατρική ηθοποιός Janet McTeer, που θέτει υποψηφιότητα για β’ γυναικείο ρόλο) θα δώσει στην Albert άλλη οπτική στο δράμα της, στο οποίο όμως δε φαίνεται να βρίσκει τη λύση.

Ο Rodrigo Garcia θα μείνει στην ιστορία ως ο γιος του μεγάλου συγγραφέα Gabriel Garcia Marques. Έχει ξανασκηνοθετήσει την Close στο φεμινιστικό δράμα Nine Lives στα 2005. Εδώ δείχνει να στρώνει εντυπωσιακά το τραπέζι των σε πλήρη ασφυξία γυναικείων ψυχών, κυριολεκτικά μέσα στα ανδρικά ρούχα της κεντρικής ηρωίδας του, όμως στη συνέχεια ο ρυθμός χάνεται σε δευτερεύοντες χαρακτήρες κι άτολμες τηλεοπτικίζουσες διαπλοκές. Η low key εικονογράφηση και το ανεπαίσθητο score (ενώ αντίθετα το τραγούδι τίτλων τέλους Lay Υour Head Down, με την ξεχασμένη Sinead O’ Connor, πλασάρεται ιδιαιτέρως oscarικά) δείχνουν να αντιπαλεύουν την τιτάνια ερμηνευτική προσπάθεια της Close, να γεννήσει χωρίς καμιά εκφραστική υπερβολή έναν αλησμόνητο χαρακτήρα.

Όταν για λίγο αντικρίζουμε απελευθερωμένη την Albert να τρέχει στην παραλία με γυναικεία ρούχα έπειτα από 30 χρόνια αυτο-θανάτωσης του φύλου της, αντιλαμβανόμαστε το θαύμα της μεταμόρφωσης. Δε βλέπω καμιά αντίπαλο στην ακόμη και σήμερα μη αναγνωρισμένη oscarικά Glenn, ει μη μόνο το ιερό τέρας Meryl Streep που επιχειρεί την απόλυτη ταυτοπροσωπία ως Margaret Thatcher. Αμφότερες, εδώ καταφανέστερα η Close, δεν υποστηρίζονται ικανοποιητικά από τους σκηνοθέτες τους. Κι αν σε αυτή την τρυφερή ταινία, σε μια συντριπτικά σιωπηλή έκβαση, πλήρη συγκίνησης, η Albert δε βρίσκει λιμάνι στη γυναικεία χειραφέτησή της, στην 86η Απονομή θα φωνάξω δυνατά το όνομά της. Είθε ο θείος Oscar να με ακούσει.

Στις δικές μας αίθουσες στις 9 Φεβρουαρίου 2012 από την Seven

του James Watkins. Με τους Daniel Radcliffe, Ciarán Hinds, Janet McTeer, Roger Allam, Mary Stockley

In Hammer Films We Trust

του zerVo

Το πρώτο ξεχωριστό μαντάτο της υπόθεσης είναι πως η θρυλική Hammer Films, το βρετανικό στούντιο που από το 1934 που ιδρύθηκε, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 80 που χάθηκε από προσώπου γης, εκπροσώπησε όσο κανένα τόσο πιστά το είδος του μεταφυσικού τρόμου, έχει επιστρέψει για τα καλά στην παραγωγή ταινιών, που σκοπό τους έχουν να μοιράσουν ανατριχίλες στον εξώστη. Κατόπιν του αγγλόφωνου ριμέικ Let Me In και του κάπως μέτριου The Resident, το The Woman In Black βάζει την σφραγίδα αυτού του ηχηρού come back, της αγαπημένης μπράντας. Το δεύτερο στοιχείο, δεν αποτελεί κάποιο ξεχωριστό νέο, απλά μια ακόμη επιβεβαίωση, πως δεν πρέπει να υπάρχει τρίπατο αρχοντικό στην επαρχία της Γηραιάς Αλβιόνας, που ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους του να μην κυκλοφορεί, τουλάχιστον ένα φάντασμα...

Πρωτευουσιάνος δικηγόρος, που τα τελευταία τρία χρόνια έχει εγκαταλείψει το επάγγελμα του, προκειμένου να αφιερωθεί στο μεγάλωμα του λατρεμένου του γιου, αλλά και να ξεπεράσει τον χαμό της αγαπημένης του συζύγου κατά την διάρκεια του τοκετού, αποφασίζει να επιστρέψει στην εργασία του, αναλαμβάνοντας μια ιδιόμορφη, όσο και παράξενη υπόθεση. Την διευθέτηση της κληρονομιάς της προσφάτως θανούσας μαντάμ Ντάμπλοου, μιας ξεπεσμένης αριστοκράτισσας, που πέθανε ολομόναχη στον τεράστιο βικτοριανό της πύργο, σε μια κωμόπολη λίγο έξω από το Λονδίνο. Από την πρώτη στιγμή της παρουσίας του νεαρού συμβολαιογράφου Άρθουρ Κιπς στο αφιλόξενο Κρίθιν Γκίφορντ, εκείνος θα αντιληφθεί από την μυστηριώδη στάση των κατοίκων, πως μια παράξενη ιστορία κρύβεται πίσω από τα ζητήματα που καλείται να διευθετήσει.

Ένα σκηνικό που θα γίνει ακόμη πιο τρομακτικό, όταν κατά την παρουσία του τα παιδιά της περιοχής, θα αρχίσουν να χάνουν την ζωή τους, με ιδιαίτερα μακάβριο τρόπο, γεγονός που θα πείσει τον νεαρό Λονδρέζο πως υπάρχει συσχετισμός των αιματηρών φαινομένων, με την υπόθεση που μελετά. Μοναδική λύση, η ματαίωση της επιστροφής στην πόλη και η κατ ιδίαν επίσκεψη στην απομακρυσμένη κι ερημική έπαυλη, ώστε να δει ο ίδιος με τα μάτια του, τι ακριβώς συμβαίνει και να οδηγηθεί στην άκρη του νήματος. Και κάπως έτσι πόντο με τον πόντο, ανεβαίνει το φοβιστικό θερμόμετρο της ίντριγκας, ειδικότερα στην σκέψη πως το (εκ πρώτης όψης δεδομένα στοιχειωμένο) γοτθικό παλάτι του τρόμου, που καθώς φαίνεται αποτελεί την ρίζα των δεινών, αποκόπτεται από τον πολιτισμό εξαιτίας της θαλασσινής παλίρροιας. Και μαζί με αυτό και ο άφοβος, καθώς φαίνεται ερευνητής, που ανάμεσα σε αραχνιασμένα έπιπλα, σκονισμένα σκαλοπάτια και αδειανά δωμάτια, αναζητά την αλήθεια.

Αργεί κάπως να σε μπάσει στο κλίμα του το φιλμ που σκηνοθετικά υπογράφει ο James Watkins - που αν έχεις παρακολουθήσει το δικό του Eden Lake, γνωρίζεις πως το κατέχει το θέμα - και σεναριακά η Jane Goldman των X-Men First Class και του Kickass. Μέσα όμως από αμέτρητες κοψχολιαστικές καταστάσεις, κλισέ περισσότερο κι όχι πρωτότυπες, τριξίματα, θροΐσματα, σκιές, αλλά και κάποιες τεχνικές που ανήκουν στην γιαπωνέζικη σχολή του horror, το The Woman In Black, κτίζει μια ικανοποιητική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, που κρατά τον θεατή σε εγρήγορση, μέχρι το ενδιαφέρον αλληγορικά φινάλε.

Για πες: Μπορεί να έχει ξοδέψει το μεγαλύτερο κομμάτι των οκτώ μέχρι στιγμής πρωταγωνιστικών του παρουσιών, μέσα στους μαγικούς διαδρόμους του Χόγκγουαρτς, αυτό όμως δεν δίνει στον Daniel Radcliffe την ικανότητα να κινηθεί με άνεση και στα σκοτάδια της τρομακτικής βίλας. Εκτός νερών εμφανώς, δεν εκμεταλλεύεται ούτε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, ούτε φαίνεται να δέχεται με ευκολία τις βοήθειες που του δίνουν οι σαφώς εμπειρότεροι Hinds και McTeer. Γνωρίζοντας καλά όμως πως στα επίπεδα της επιτυχία του Potter, ουδέποτε θα ξαναφτάσει, πρέπει με κάποιο τρόπο να αποτινάξει από πάνω του την μπέρτα του διοπτροφόρου μαθητευόμενου μάγου. Στην Γυναίκα με τα Μαύρα ας πούμε πως το προσπάθησε. Το μέλλον θα δείξει αν θα τα καταφέρει... 

Στις δικές μας αίθουσες στις 9 Φεβρουαρίου 2012 από την Audiovisual

της Julie Anne Robinson. Με τους Katherine Heigl, Jason O'Mara, Daniel Sunjata, John Leguizamo, Sherri Shepherd, Debbie Reynolds

The Body (is the) Hunter

του zerVo

Ακόμη κι αν από το πρώτο Σαββατοκύριακο της πορείας του στα αμερικάνικα box office αποδείχτηκε το αναμενόμενο, πως δεν πρόκειται για το φιλμ που θα σάρωνε τα ταμεία, εντούτοις η φιλοδοξία της Lionsgate, δεν ήταν απλά να παρουσιάσει μια ρομαντικούλα αστυνομική περιπέτεια, πασπαλισμένη με μερικές εφετζίδες φανφαρόνικες εκρήξεις. Σκοπός ήταν το One For The Money να αποτελέσει την απαρχή ενός σινε-σίριαλ, αγνώστου αριθμού συνεχειών, με κεντρικό χαρακτήρα μια δυναμική γυναίκα, μοντέρνα Μις Μαρπλ, που εν είδει ντετέκτιβ λύνει διαφόρων ειδών μυστήρια, όπως αυτή ξεπήδησε από την έμπνευση της Janet Evanovich, πλουσιότατης πλέον συγγραφέως, χάρη στα 18 αυτοτελή τσάπτερ που έχει χωρίσει τις περιπέτειες της ηρωίδας της. Εκτίμηση μου είναι - έστω κι αν πολύ θα ήθελα να απολαμβάνω την πρωταγωνίστρια του, χάρη στην εντυπωσιακή της θωριά, ακόμη κι επί καθημερινής βάσης - πως το παρόν φιλμάκι θα είναι το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι ενός franchise που ξεκίνησε ονειροπόλα, αλλά κάπου στην πορεία έχασε το δρόμο του...

Προσφάτως διαζευγμένη, εσχάτως απολυμένη από την δουλειά της, με την φαμίλια της διαρκώς να της πιπιλίζει τ' αυτιά και με τα χρέη να την απειλούν βασανιστικά, η αεράτη τριαντάρα από το Νιου Τζέρσει, Στέφανι Πλαμ, βρίσκεται μπροστά στο φάσμα της απόγνωσης. Μοναδική ελπίδα σωτηρίας, να καπαρώσει μια θέση εργασίας στο γραφείο εξεύρεσης καταζητούμενων του εξάδελφου της Βίνι, που αναζητά έναντι αδράς αμοιβής όσους φυγόδικους, αποφεύγουν να διευθετήσουν τις εκκρεμότητες τους με τον νόμο. Για εκείνο που δεν έχει προετοιμαστεί η όμορφη Στέφανι, είναι πως στο πρώτο συμβόλαιο που θα κληθεί να εκτελέσει, ο καταζητούμενος είναι ένας παλιός αγαπημένος της από το γυμνάσιο...

...ο οποίος μπορεί να αποφεύγει να περάσει την αίθουσα του δικαστηρίου, για ένα μπαμ του περιστρόφου του, μια φορά κι έναν καιρό, στην ουσία όμως είναι ο ίδιος άνθρωπος του Νόμου, αφού αποτελεί έναν από τους πλέον διακεκριμένους αστυνομικούς του Τμήματος Ηθών της πόλης. Λογικό λοιπόν, καθώς οι δρόμοι των δύο πρώην εραστών κάποια στιγμή θα διασταυρωθούν, συνάμα να μπλεχτούν και οι αναζητήσεις τους. Κι αν για τον μπαρουτοκαπνισμένο μπάτσο, ο χαμός αποτελεί παλιά του τέχνη κόσκινο, για την κακομοίρα που διεκδικώντας μερίδιο από το reward των 10.000 δολαρίων, δίχως καν να ξέρει να βαστά το όπλο, βρέθηκε στο στόχαστρο του πιο αγριεμένου μποξέρ της Νέας Ιερσέης, ε, είναι κάπως πρωτόγνωρο, τουλάχιστον όχι καθημερινό. Μια γυναίκα μόνο ξέρει να τα βγάζει πέρα, κάτω ακόμη κι από τις πιο δύσκολες συνθήκες, σιγά που δεν θα το πράξει μια κινηματογραφική περσόνα, που αβαντάρεται κιόλας από την γραφίδα της αναλόγων φεμινιστικών τάσεων Julie Anne Robinson.

Για πες: Ακόμη κι αν το υποκριτικό της ταλέντο μετριέται σε υπό του μηδενός κλίμακες, ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει πως η Katherine Heigl (καστανή εδώ κι όχι συνηθισμένα κατάξανθη) είναι μια πραγματική κούκλα. Που δεν διστάζει μάλιστα - όπως έχει αποδείξει και στο παρελθόν - να ρισκάρει την θηλυκότητα της, με άχαρες και άτσαλες κινήσεις και αντισέξουαλ γκριμάτσες, που υποτίθεται τονίζουν την χαριτωμενιά. Έστω κι αν μέσα στα θεόστενα τζιν, τα εφαρμοστά ταγιέρ ή ακόμη χειρότερα με μια και μόνο πετσετούλα χειροπεδοδεμένη στο μπάνιο, η μπουκλού Μπάρμπι είναι χάρμα ιδέσθαι, αυτό δεν την καθιστά αυτομάτως ιδανική για τον ρόλο της αθώας ανθρωποκυνηγού. Με δεδομένα αποτυχημένο κάστινγκ - ο παρτενέρ Jason O' Mara είναι αξιολογικά ακόμη υποδεέστερος - εν ολίγοις, το φλιπσάιντ του The Bounty Hunter, overall, δύσκολα ξεφεύγει της μετριότητας και ακόμη δυσκολότερα μπορεί να οριστεί ως πιλότος μιας νέας φιλμικής σειράς, όπως πολύ θα το ήθελε...

Στις δικές μας αίθουσες στις 9 Φεβρουαρίου 2012 από την Odeon

του Dennis Dugan. Με τους Adam Sandler, Katie Holmes, Eugenio Derbez, David Spade, Al Pacino

Καρνάβαλος!

του zerVo

Πρέπει να του βγάλω το καπέλο αυτουνού του (συμπαθητικού δεν λέω) Εβραίου. Δεν ξέρω πως τα έχει καταφέρει, είναι όμως ο μοναδικός σταρ, μολονότι στα μέρη μας δεν είναι και ο πλέον δημοφιλής, που έχει πετύχει, το σύνολο σχεδόν των έργων του, εδώ και δεκαπέντε χρόνια που πρωταγωνιστεί, να έχουν πάρει διανομή πρώτης προβολής στην χώρα μας! Το παράξενο είναι πως αν αντικρίσει κανείς τον βαθμολογικό μέσο όρο της φιλμογραφίας του, δύσκολα μπορεί να δώσει μια σαφή εξήγηση στο φαινόμενο. Το ακόμη παραξενότερο είναι που από ένα σύνολο είκοσι plus ταινιών, οι μόνες που πήγαν straight to video, είναι και αυτές που έχριζαν μιας κάποιας προσοχής (Spanglish, Reign Over Me). Ελπίζω με δυο κουβέντες, το Jack And Jill να βάλει τέλος σε αυτό το εντυπωσιακό σερί, που είναι και το μοναδικό κωμικό στοιχείο της όλης κατάστασης...

Τίποτα δεν μπορεί να χαλάσει την διάθεση του επιτυχημένου παραγωγού διαφημιστικών σποτ, αλλά και καλόκαρδου Καλιφορνέζου οικογενειάρχη Τζακ Σάντελστιν. Τίποτα, εκτός από την ετήσια επίσκεψη, πάντα ανήμερα της γιορτής των Ευχαριστιών, της δίδυμης αδελφής του Τζιλ, που η εκρηκτική της παρουσία πάντοτε του δημιουργεί προβλήματα. Πόσο μάλλον φέτος, που η ατσούμπαλη, φωνακλού και δίχως αίσθηση του μέτρου Νεουορκέζα, έχει πάρει την απόφαση να μείνει στο σπίτι του αδελφού της, για πολύ περισσότερο χρόνο από το τετραήμερο του τρόμου, που την είχε συνηθίσει...

Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως κι εκεί που ο διαφημιστής κοντεύει να κτυπήσει το κεφάλι στο τοίχο, έχοντας ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει και τα ζόρια της δουλειά του, η αδελφούλα του με το απαράμιλλο μπρίο της (!!!) θα κερδίσει την εκτίμηση τόσο του επαγγελματικού του περίγυρου, όσο και του σούπερ αστέρα, που ο Τζακ γυροφέρνει, μπας και πρωταγωνιστήσει στο νέο του σποτάκι. Το θέμα δεν είναι αποκαρδιωτικό, αντιθέτως μπορώ να το αποκαλέσω μέχρι και συμπαθές. Η εκτέλεση του όμως είναι πραγματικά...εκτέλεση! Κι αυτό διότι το φιλμ κινούμενο στα γνώριμα στάνταρντς του ατάλαντου Dennis Dugan, κωμικά αμερικανίζει επικίνδυνα, εστιάζοντας στον γυναικείο χαρακτήρα των twins, που βασανιστικά καρικατουρίστικος καθώς είναι, σε ωθεί να μην αντέχεις να τον παρακολουθήσεις για περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα.

Για πες: Πάνω στο διπλοθεσίτικο πατρόν που χάρισε οσκαρική υποψηφιότητα στον Dustin Hoffman (Tootsie) και εμπορική αναγνώριση στον Robin Williams (Mrs Doubtfire), παλεύει να κινηθεί ο περιορισμένων, ντε φάκτο πια, ικανοτήτων Adam Sandler και πραγματικά τα κάνει μαντάρα. Ανάθεμα έστω και μια φορά να άντεξα τις άναρθρες ψευδές κραυγές του γυναικείου part της παρουσίας του, πόσο μάλλον να βγάλω και χαμόγελο από δαύτες. Τραγωδία που παραλίγο να ολοκληρωθεί, όταν δίπλα του / της, εμφανίστηκε κάποιος σωσίας του λατρεμένου Pacino, υποτίθεται υποδυόμενος τον βετεράνο κορυφαίο ερμηνευτή. Φήμες λένε πως μπορεί να είναι και ο ίδιος. Δεν το πιστεύω με τίποτα ο Big Al, όμως, να δέχτηκε να προσθέσει το όνομα του στα credits αυτής της σαχλαμάρας. Α, κάπου είδα κι έναν μασκαρεμένο Johnny Depp. Καρναβάλι ολκής εντέλει...

Στις δικές μας αίθουσες στις 9 Φεβρουαρίου 2012 από την Feelgood

Η επί της οθόνης επανένωση, των θρυλικών ονομάτων, που μεσουράνησαν κάποτε στην μεγάλη οθόνη, καθώς φαίνεται δεν ήταν κάτι τόσο δύσκολο, όσο αρχικά φαινόταν. Αφού πειραματίστηκαν για πρώτη φορά και για λίγα μόνο λεπτά στους πρώτους Expendables και μετά την επέκταση της συνεργασίας τους στο δεύτερο μέρος του καταιγιστικού σίριαλ, που οι φανατικοί οπαδοί περιμένουν εναγωνίως, Sly Stallone και Schwartz ενώνουν και πάλι τις (γιγάντιες αιώνια) δυνάμεις τους σε ένα ακόμη πρότζεκτ. Από καιρό ακουγόταν πως τα δύο μεγαθήρια θα βρεθούν ξανά παρέα στα πλάνα της περιπέτειας δράσης The Tomb, σήμερα ανακοινώθηκε και επίσημα πως στο μεγαλεπήβολο πλάνο Rambo και Terminator θα συνεργαστούν για ακόμη μια φορά. Στο φιλμ που την σκηνοθετική επιμέλεια ανέλαβε ο Mikael Hafstrom του 1408 και του μέτριου The Rite, ενώ το σενάριο επιμελείται ο Jason Keller, ο Sylvester υποδύεται εκείνον που κρύβεται πίσω από το κτίσιμο φυλακών υψίστης ασφαλείας, ο οποίος βρίσκεται μπροστά στην μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του, καλούμενος να αποδράσει από το σωφρονιστικό κατάστημα που ο ίδιος έχει δημιουργήσει. Ο Schwarzenegger που κρατά υποστηρικτικό ρόλο, παίζει τον συγκρατούμενο του, που με την εμπειρία του διατηρεί τους βασανισμένους εσώκλειστους σε υψηλό ηθικό. Τα γυρίσματα του The Tomb θα ξεκινήσουν στην Λουιζιάνα την ερχόμενη Άνοιξη.

Στην διασκευή ενός ακόμη μυθιστορήματος που ξεπήδησε από την έμπνευση του σπουδαίου John Le Carre - πιο πρόσφατη κινηματογραφική μεταφορά έργου του, το Tinker, Tailor, Soldier, Spy - θα πρωταγωνιστήσει ο αγαπημένος του κοινού Philip Seymour Hoffman. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της παραγωγού FilmNation Entertainment, κατόπιν της αγοράς των δικαιωμάτων στο μάρκετ της Berlinale, ο σπουδαίος ερμηνευτής θα κρατήσει τον κεντρικό ρόλο στο φιλμ A Most Wanted Man, που αποτελεί adaptation του ομώνυμου βιβλίου, που κυκλοφόρησε το 2008, σε σενάριο που ήδη επεξεργάζεται ο αξιόλογος Αυστραλός Andrew Bovell (Head On, Lantana, Edge Of Darkness). Τα νέα μάλιστα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακά από την στιγμή που δόθηκε στην δημοσιότητα και το όνομα του σκηνοθέτη του έργου, που θα είναι ο ταλαντούχος Ολλανδός Anton Corbijn, που το έργο του αρχικά γνωρίσαμε με το biopic του Ίαν Κέρτις στο Control και ακολούθως στο The American με τον George Clooney. Στο επίκεντρο της κατασκοπικής όπως πάντα υπόθεσης, που λαμβάνει χώρα στο Αμβούργο, βρίσκεται ένας νεαρός Ρωσο-τσετσένος, που καταφτάνει στην πόλη προκειμένου να ζητήσει την βοήθεια της ισλαμικής κοινότητας, ώστε να ανακτήσει την περιουσία του προσφάτως θανόντα πατέρα του. Τις εξελίξεις της παράξενης ίντριγκας, που συμμετέχει ο παράξενος νέος - πιθανός εξτρεμιστής, ένας νεαρός τραπεζίτης και μια φιλόδοξη δικηγόρος, παρακολουθεί στενά, ο πανούργος αρχηγός της Γερμανικής μυστικής αστυνομίας (αυτός θα είναι ο Hoffman) βάζοντας τα κομμάτια του παζλ σε μια τάξη, για να λύσει το μυστήριο. Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκινούν στο μεγάλο λιμάνι της Βόρειας Θάλασσας τον ερχόμενο Σεπτέμβρη.

του Josh Trank. Με τους Michael B. Jordan, Dane DeHaan, Alex Russell

Από το Superman ως το Carrie!

του gaRis (@takisgaris)

To Chronicle είναι η ταινία που σταμάτησε ακριβώς κάτω από την κορυφή το The Woman in Black, φιλμ απεξάρτησης του Daniel Radcliffe από την ατέρμονη διελκυνστίνδα που λέγεται Harry Potter saga. Η ειρωνία ίσως συνοψίζεται στο ότι το Χρονικό αποτελεί ότι πιο νεανικό, σπινθηροβόλο, ζουμερό έχει να επιδείξει το αμερικάνικο σινεμά στο λυκαυγές του 2012 – ότι δεν υπήρξε δηλαδή ποτέ το Harry Potter. Το FFFD (Found Footage Faux Documentary) genre έχει ομολογουμένως πολυφορεθεί, από το ιστορικό Blair Witch Project ως τα (δυστυχώς) αυξανόμενα με ταχύτητα λερναίας ύδρας Paranormal Activities. Οι γνώστες βέβαια θα πάνε σαράντα χρόνια πίσω για να ψάξουν τους προγόνους του είδους, Addio Zio Tom (1971) και το θρυλικό Hannibal Holocaust (1980).

Ο μόλις 26ετής σκηνοθέτης Josh Trank πατάει γερά στα χνάρια του εξαιρετικού District 9 (υποψήφιο για Oscar καλύτερης ταινίας 2009, το δυστοπικό φουτουριστικό θρίλερ του νοτιοαφρικάνου Neill Blomkamp), έχοντας μεν ολίγιστο budget αλλά ένα πολυμορφικό σεναριακό sampler από τον γιο του John Landis (An American Werewolf in London), Max Landis. Η κάμερα-στο-χέρι τραβάει νατουραλιστικά μια εντελώς super heroes ιστορία, με δάνεια από το Superman ως το Carrie, την αμοραλιστική παρέκκλιση του Invisible Man ως την επικράτηση της σκοτεινής πλευράς του Jedi Anakin Skywalker. Ο κορμός της ιστορίας οικείος. Τρεις φίλοι, σχολιαρόπαιδα. Δύο ξαδέλφια, ο Andrew (Dane DeHaan) και ο Matt (Alex Russell) με τον κολλητό Steve (Michael B. Jordan του Red Tails). Μια των ημερών πέφτουν σε μια τρύπα. Ήταν η Σπηλιά του Πλάτωνα ή ένας συμβολισμός που παραπέμπει ευθέως στην Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων; Γδέρνονται από έναν κρύσταλλο (α λα Superman) και αποκτούν αστείρευτες υπερδυνάμεις. Αψηφούν τη βαρύτητα, τους νόμους της Φυσικής και κάπου εκεί (επειδή –βλ. Spiderman- με την υπερδύναμη έρχεται και η εξίσου τεράστια ευθύνη) οι χαρακτήρες, τα συμπλέγματα, τα οικογενειακά τραύματα του Andrew έρχονται στην επιφάνεια.

Οι συμφορές, οι θάνατοι, καταφθάνουν σε μορφή χιονοστοιβάδας. Οι αρχικές πλακίτσες δίνουν τη θέση τους σε σκέψεις νιτσεϊκού Υπερανθρώπου και θεωρίες περί ανθρώπου-θηρευτή. Το bullying θα φέρει εκδικητικά χειρότερο bullying ωσότου η ταινία θα ακολουθήσει αναπόφευκτα την ατραπό του τελικού takedown α λα Magneto vs Xavier στους X Men. Οι σεκάνς έχουν κοπεί χωρίς ίχνος λίπους. Φιλμικό ψαρονέφρι, μέλανας ζωμός. O Trank σπάει πλάκα, αποδίδει το hommage στους καλλιτεχνικούς του ήρωες και εν τω αυτώ χρόνο παραδίδει κοινωνικό σχολιασμό – έστω και μισοψημένης ωρίμανσης.

Για πες: Είναι φορούλες που το gimmick της ιπτάμενης κάμερας δεν προσθέτει, ίσαμε που περιορίζει τη συμμετοχή μας στα δρώμενα, πέρα από τον οπτικό εντυπωσιασμό. Σε κάθε περίπτωση όμως και χωρίς δισταγμό αυτό το Χρονικό στέκεται τόσο αυτόνομα ως εγχείρημα, όσο διάπλατα ανοίγει τις πόρτες στον Josh Trank και στο αποτελεσματικότατο ερμηνευτικό τρίο στο χόλυγουντ του μέλλοντός τους. Μοιάζει απίστευτο αλλά αληθινό: Δεν είναι και οι τέσσερις μαζί, ούτε…100 χρονών!

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 2 Φεβρουαρίου 2012 από την Odeon

Το όραμα του Robert Rodriguez για μια καταιγιστική τριλογία, με πρωταγωνιστή τον Μεξικάνο μαχητή, που τα βάζει με το κατεστημένο του υποκόσμου, κάνει το δεύτερο του βήμα, εφόσον κατόπιν του εισαγωγικού επεισοδίου του Machete, το πρότζεκτ του σίκουελ με τον τίτλο Machete Kills, είναι πανέτοιμο να εκκινήσει. Κι αν την πρώτη φορά ο ατρόμητος ήρωας που γεννήθηκε μέσα από το εμβόλιμο στο Planet Terror του Grindhouse τρέιλερ, είχε καταφέρει να ξεσηκώσει το κοινό του με τον ευρηματικό τρόπο δράσης του, στο πρώτο σίκουελ η κατάσταση μοιάζει ακόμη πιο ενθουσιώδης. Ο Ματσέτε προσλαμβάνεται από την αμερικάνικη κυβέρνηση, προκειμένου να λάβει μέρος σε μια ριψοκίνδυνη αποστολή, που δεν μπορεί να φέρει εις πέρας κανείς άλλος πράκτορας, αφού καλείται να εισχωρήσει στο φρούριο ενός μανιακού πολυεκατομμυριούχου βαρόνου των καρτέλ ναρκωτικών της Λατινικής Αμερικής, ο οποίος έχει βάλει σκοπό να διαλύσει την ειρήνη του πλανήτη, μέσω των προηγμένων δορυφορικών συστημάτων, που έχει πάρει υπό τον έλεγχο του. Φυσικά και στον κεντρικό ρόλο του άφοβου Μεξικάνου μπρατσαρά επιστρέφει ο παλιόφατσας Danny Trejo και μαζί του πιθανόν, όσοι επέζησαν από το μακελειό της πρώτης φοράς, με τα γυρίσματα να ξεκινούν στα νότια του Ρίο Γκράντε τον ερχόμενο Απρίλιο...