Movies Ltd

Με την εύκολη επικράτηση του Underworld Awakening στην κορυφή του αμερικάνικου Box office τελείωσε το προτελευταίο Σαββατοκύριακο του πρώτου μήνα του χρόνου, αποδεικνύοντας πως η δυναμική του franchise που ξεκίνησε πριν από εννιά χρόνια και ήδη έχει να επιδείξει τέσσερα επεισόδια, παραμένει υψηλότατη. Τα 25.4 εκ. δολάρια που πέτυχε πάντως το Episode IV της σειράς δεν είναι το καλύτερο  άνοιγμα που έχει να επιδείξει μέχρι στιγμής η τετραλογία, με το ρεκόρ να διατηρεί από το 2006 το Evolution με 26.8 εκ Φυσικά ένα σημαντικό ποσοστό του φετινού σκορ θα πρέπει να αποδοθεί και στο γεγονός πως το φιλμ προβάλλεται και σε τρισδιάστατη φόρμα, συνεπώς με ακριβότερο εισιτήριο. Θετικά έκλεισε το πρώτο του τριήμερο και το καινούργιο φιλμ του George Lucas, Red Tails, που αναφέρεται στους ηρωισμούς των μαύρων πιλότων της αμερικάνικης αεροπορίας κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, άσχετα αν δεν κατέλαβε την πρώτη θέση του τσαρτ. Με 19.1 εκ. άνοιγμα οι Κόκκινες Ουρές, κατάφεραν μεγαλύτερο σκορ από το αναμενόμενο, το μόνο που απομένει είναι να δούμε στην επόμενη δεύτερη εβδομάδα τους, πόσο ψηλά θα κρατήσουν το ποσοστό συσπείρωσης του κοινού τους.


Απογοητευτικά από την άλλη μεριά ήταν τα νούμερα για το μελόδραμα  Extremely Loud And Incredibly Close , που κατάφερε μόλις 10.5 εκ. στο πρώτο - στην ουσία - τριήμερο του στις αίθουσες, παρότι περιλαμβάνει στο καστ του εμπορικότατα ονόματα όπως του Hanks και της Bullock, αλλά και μολονότι ξοδεύτηκαν από την διανομή, ουκ ολίγοι παράδες για την προώθηση του. Ελπίδα για ανάκαμψη αποτελεί μόνο η πιθανότητα να βρεθεί στις Οσκαρικές κατηγορίες υποψήφιο, αν και οι ενδείξεις δεν το αφήνουν ιδιαίτερα αισιόδοξο. Τελευταίο στην κατάταξη των πρωτοεμφανιζόμενων της εβδομάδας, το Haywire του Soderbergh, που δεν έπιασε ούτε καν διψήφιο αριθμό εκ. - μόλις 9 - πετυχαίνοντας συνάμα να διχάσει κοινό και κριτικές, που οι μεν το έθαψαν, οι δε του φέρθηκαν ιδιαιτέρως κολακευτικά! Και όλα αυτά μία εβδομάδα πριν πέσουν στην μάχη του τοπ-10 τίτλοι όπως το The Grey με τον δημοφιλή Liam Neeson και το One For The Money, ενώ επεκτείνει την κυκλοφορία του και το ήδη βραβευμένο The Descendants μετά από την πολύ περιορισμένη πρώτη του εμφάνιση...

	Φιλμ	Σ/Κ	Σύνολο σε εκ.
1	Underworld Awakening	$25,400,000	$25.4
2	Red Tails	$19,100,000	$19.1
3	Contraband	$12,240,000	$46.1
4	Extremely Loud And Incredibly Close	$10,545,000	$11.2
5	Haywire	$9,000,000	$9.0
6	Beauty And The Beast 3D	$8,556,000	$33.3
7	Joyful Noise	$6,075,000	$21.9
8	Mission: Impossible - Ghost Protocol	$5,540,000	$197.3
9	Sherlock Holmes 2	$4,805,000	$178.6
10	The Girl With The Dragon Tattoo	$3,750,000	$94.7

Πρώτη ημέρα για το κινηματογραφικό ραντεβού του Sundance και ήδη από τις προβολές που έλαβαν χώρα, γίνεται σαφές πως το επίπεδο και φέτος θα είναι ιδιαίτερα υψηλό. Μπροστά στις κατάμεστες αίθουσες του φεστιβάλ, ξεκίνησαν τα διαγωνιστικά τμήματα - feature film και ντοκιμαντέρ, διεθνή και US - με τις πιο σημαντικές στιγμές της έναρξης να κάνουν ήδη όνειρα για πιθανή βράβευση στις κατηγορίες τους.

The Queen Of Versailles - Η επίσημη πρεμιέρα του αμερικάνικου διαγωνιστικού των ντοκιμαντέρ, έγινε με το φιλμ της Lauren Greenfeld, The Queen Of Versailles, που παρακολουθεί από πολύ κοντά τις ζωές του ζεύγους των εκατομμυριούχων, της Τζάκι και του Ντέιβιντ. Ενός ντουέτου που η ματαιοδοξία τους τους ωθεί να κτίσουν το μεγαλύτερο σπίτι στην αμερικάνικη επικράτεια, συνολικού εμβαδού 90 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, στα πρότυπα των βασιλικών παλατιών των Βερσαλιών! Αντίστοιχα και οι ζωές τους ακολουθούν τους ίδιους κανόνες νεοπλουτισμού, μέχρι που η οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα, θα σταθεί τροχοπέδη στα μεγαλεπήβολα σχέδια τους. "Θα μπορούσε να παρουσιαστεί σαν η ιστορία του καθενός, που βιώνει αυτή την δύσκολη περίοδο, αφού η μελαγχολία που πηγάζει από την πτωτική πορεία της φαμίλιας, σε κάποια αναλογία φωτογραφίζει όλα τα μέλη της κοινωνίας μας, ομολογεί η σκηνοθέτιδα στον πρόλογο της, λίγο πριν την έναρξη του φιλμ. Τα όνειρα, μικρά ή μεγάλα είναι προνόμιο του καθενός, που όταν τα πραγματοποιήσει τα γεύεται με όση όρεξη μπορεί, όταν επέλθει όμως η συμφορά, τότε αυτή είναι μια πραγματικά τραγική εικόνα. Παρούσα στην αίθουσα και η πρωταγωνίστρια του έργου, παρακολουθώντας σιωπηλή την εξέλιξη της πραγματικής ιστορίας της οικογένειας της, με τις φήμες να αναφέρουν πως ζήτησε νέο μοντάζ του φινάλε, για να δειχτεί η ανάκαμψη των οικονομικών της, με την δημιουργό να το αρνείται, πιστεύοντας πως δεν είναι αυτός ο βασικός σκοπός της τριετούς της προσπάθειας.


Searching For Sugar Man - Αφιερωμένο σε έναν αφανή μουσικό της δεκαετίας του 70, του Ροντρίγκεζ, που οι δύο δίσκοι που κυκλοφόρησε στην Αμερική πέρασαν εντελώς απαρατήρητοι, δεν συνέβη όμως το ίδιο και στην Νότιο Αφρική, που οι φιλελεύθεροι στίχοι του αποτέλεσαν όπλο των καταπιεσμένων ενάντια στο Απαρτχάιντ, είναι το φιλμ που ανοίγει την αυλαία του διεθνούς διαγωνιστικού των ντοκιμαντέρ του Sundance. Υπογεγραμμένο εξ ολοκλήρου από τον Σουηδό κινηματογραφιστή Malik Bendjelloul, το φιλμ, που τα γυρίσματα του διήρκεσαν περίπου τέσσερα χρόνια, παρουσιάζει την διαδρομή του τραγουδιστή εδώ και τέσσερις δεκαετίες, που ο θρύλος ανέφερε πως είχε καεί ζωντανός σε μια ζωντανή του εμφάνιση, μα στην πραγματικότητα είχε κρυφτεί από τα φώτα της δημοσιότητας εργαζόμενος σκληρά στα εργοστάσια του Ντιτρόιτ για να βγάλει τα προς το ζην. Παρόντας στην προβολή και ο ίδιος ο Ροντρίγκεζ, που με την παρουσία του έβαλε οριστικό τέλος σε αυτές τις μακάβριες φήμες και ταυτόχρονα αναδεικνύοντας την ερευνητική εργασία του σκηνοθέτη, που ξεκίνησε εκ του μηδενός να ανακαλύψει τον Ζαχαράνθρωπο, που ούτε καν εμφανιζόταν για να λάβει τα μερίδια των πωλήσεων των έργων του, αγνοώντας συνάμα πως σε μια άλλη γωνιά του πλανήτη είναι ένας πραγματικός θρύλος!


Wish You Were Here - Το εναρκτήριο λάκτισμα στο διεθνές διαγωνιστικό έδωσε η αυστραλιανή δημιουργία του Kieran Darcy Smith, από την χώρα που έχει ιδιαίτερη σχέση με το φεστιβάλ, εφόσον δυο χρόνια πριν απέσπασε το βραβείο της κατηγορίας με το Animal Kingdom. Η ιστορία της τετράδας των φίλων - δύο ζευγαριών - που απέδρασαν για ένα ανέμελο τετραήμερο στην Καμπότζη, μα ο ένας τους εξαφανίστηκε εντελώς αναίτια, βυθίζοντας τους εναπομείναντες τρεις στην θλίψη και τον προβληματισμό, αποτελεί οικογενειακή υπόθεση, αφού το σενάριο υπογράφει η Felicity Price, σύζυγος του σκηνοθέτη, που επίσης κρατά κι έναν σημαντικό ρόλο στην ταινία. "Είναι κάτι το εξαιρετικό να φτιάχνεις ένα δημιούργημα κάτω από τέτοιες συνθήκες αλληλεγγύης, εφόσον για πολύ καιρό οτιδήποτε κι αν κάναμε πάντα γυρνούσαμε την κουβέντα γύρω από το πρότζεκτ. Πραγματικά ζούσαμε και ανασαίναμε μόνο για την ταινία μια εποχή" ομολογεί η σεναριογράφος. Παρόντες στην πρεμιέρα της Park City άπαντες οι συντελεστές, με προεξάρχοντα τον δημοφιλή και στο Χόλιγουντ πρωταγωνιστή Joel Edgerton, αλλά και τα μέλη του ανεξάρτητου στούντιο της Blue Tongue, που δια στόματος της Angie Fleder έδωσαν το στίγμα της αυστραλιανής κινηματογραφικής επίθεσης: "Υπάρχει μια δυναμική νέα γενιά δημιουργών στην χώρα κι αυτό θα φανεί σε μεγαλύτερο βαθμό στο σύντομο μέλλον. Υπάρχει μια σωστή ισορροπία ανάμεσα στο αποκαλούμενο εμπορικό και το arthouse σινεμά στην χώρα, που βοηθά πολύ τα εμπνευσμένα μυαλά να σχεδιάσουν και να δημιουργήσουν με άνεση στην Αυστραλία."

Hello I Must Be Going - Ενθουσιώδης υπήρξε η αποδοχή του κοινού για την ταινία του βετεράνου του φεστιβάλ σκηνοθέτη Todd Louiso, που περιγράφει την δραματική ιστορία μιας προσφάτως διαζευγμένης γυναίκας, που παλεύει να ξεπεράσει τον πρόσφατο χωρισμό της και δέχεται τα βέλη του έρωτα, για τα μάτια ενός κατά πολύ νεαρότερου της άντρα. Πέρα από τα ηθικά διλήμματα που γυρίζουν στο μυαλό της, έχει να αντιμετωπίσει και την κριτική για τις επιλογές της, του στενού οικογενειακού της κύκλου και ειδικότερα της μητέρας της - που υποδύεται η εξαίρετη ρολίστα Blythe Danner. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε την Melanie Lynskey, διάσημη indie περσόνα από προηγούμενες ταινίες που συμμετείχε όπως τα Win Win και Away We Go, ενώ τον εραστή της παίζει ο πρωτάρης Christopher Abbott, συνθέτοντας ένα άνισο ζευγάρι που ζέστανε το παγωμένο κλίμα της Utah, ανεβάζοντας συνάμα τις μετοχές του φιλμ για ένα καλό πλασάρισμα στην κούρσα του U. S. Dramatic διαγωνιστικού.

> Με το κατάλευκο σκηνικό στην Park City της πολιτείας της Γιούτα να δίνει τον δικό παραδοσιακό τόνο, ξεκίνησε το ετήσιο φεστιβάλ του Sundance, η κινηματογραφική γιορτή που ξεκίνησε σαν σύναξη των Αμερικάνων ανεξάρτητων δημιουργών, για να εξελιχθεί στον θεσμό που κάθε Γενάρη παρουσιάζουν τις δουλειές τους κινηματογραφιστές από όλα τα μέρη της γης. Με ένα εντυπωσιακό πρόγραμμα που περιλαμβάνει δεκάδες δημιουργίες από κάθε γωνιά του πλανήτη, το ενδιαφέρον των σινεφίλ που επισκέπτονται την κωμόπολη στην παρυφές του Σολτ Λέικ είναι τόσο μεγάλο, που το συντριπτικό ποσοστό των εισιτηρίων των προβολών έχει εξαντληθεί εδώ και καιρό. Από το καλαντάρι της φετινής διοργάνωσης, με γνώμονα το "buzz" που έχουν κάνει οι τίτλοι τόσο του διαγωνιστικού τμήματος όσο και των πρώτων παρουσιάσεων στους φεστιβαλιστές, επελέγησαν οι είκοσι ταινίες που αναμένεται να ξεχωρίσουν και ελπίζω κάποια στιγμή να τις δούμε σε διανομή και στην χώρα μας.

> Arbitrage - Ο Nicholas Jarecki στην πρώτη  του σκηνοθετική απόπειρα, παρουσιάζει ένα θρίλερ γύρω από την αγάπη, την πίστη και τον ρόλο του χρήματος στις ανθρώπινες σχέσεις. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, ένας υπέρ - επιτυχημένος δισεκατομμυριούχος χρηματιστής, που την αυγή των εξηκοστών του γενεθλίων, καλείται να πουλήσει την αυτοκρατορία που έχει κτίσει στις τράπεζες, πριν αποκαλυφτεί μια τεράστια απάτη που κρύβει καλά τόσα χρόνια. Συνήθως όμως οι ισχυροί και οι κατέχοντες το χρήμα, δεν είναι εκείνοι που τιμωρούνται από τον νόμο. Δυνατό καστ που συμπεριλαμβάνει τον αειθαλή Richard Gere, την Susan Sarandon, τον Tim Roth και τον Nate Parker. (Premieres)

> Bachelorette - Συνηθισμένη να έχει πάντοτε τον πρώτο λόγο, η κακομαθημένη Ρέγκαν, θα πέσει από τα σύννεφα όταν πληροφορηθεί πως εκείνη η ασχημομούρα συμμαθήτρια από το σχολείο, που κορόιδευε, είναι πανέτοιμη να ντυθεί νυφούλα, πολύ πριν από εκείνη. Με αστραπιαίες κινήσεις θα οργανώσει με την εξίσου διαβολική της κομπανία, ένα μπάτσελορ πάρτι προς τιμήν της, έχοντας σαν μοναδικό της σκοπό να καταστρέψει τον επικείμενο γάμο. Ακολουθώντας την επιτυχημένη συνταγή των κομεντί γύρω από τις παντρειές, η σκηνοθέτης Leslye Headland παρουσιάζει μια χαλαρή διασκεδαστική ταινία, έχοντας σαν πρωταγωνίστρια την - σε διαδικασία ανάνηψης από τις...Μελαγχολίες - Kirsten Dunst. (Premieres)

> Celeste And Jesse Forever - Στην σκεπτική όλων των φίλων και γνωστών τους η Σελέστε και ο Τζέσε αποτελούν εδώ και χρόνια το τέλειο ζευγάρι. Έχοντας παντρευτεί πολύ νωρίς, αμέσως μετά το λύκειο, ποτέ δεν έδωσαν αφορμή για δυσμενή σχόλια σε κανέναν, αντίθετα η ζωή τους μοιάζει παραμυθένια, με εκείνη να είναι μια επιτυχημένη συγγραφέας κι εκείνον να διαπρέπει στον καλλιτεχνικό χώρο, χάρη στο ελεύθερο πνεύμα και την λογική του. Κι όμως αυτή η τέλεια χημεία πρόκειται να διαλυθεί: Το ζευγάρι χωρίζει! Πιπεράτη κομεντί από τις κλασσικές πλέον του indie αμερικάνικου σινεμά αυτή που υπογράφει ο Lee Toland Krieger με πρωταγωνιστές την Rashida Jones και τον Will McCormack. (Premieres)

> For Ellen - Μια ολόκληρη νύχτα οδηγούσε μέσα στην παγωνιά ο Τζόμπι προκειμένου να μην χάσει το ραντεβού με την πρώην σύζυγο του και τους δικηγόρους της. Αυτή άλλωστε είναι η μοναδική ευκαιρία, για τον ανεύθυνο μέχρι τώρα μουσικό με την ανάστατη ζωή, να διεκδικήσει με λιγοστές ελπίδες την κηδεμονία της λατρεμένης του κορούλας Έλλεν. Σε σκηνοθεσία του Κορεάτικης καταγωγής So Yong Kim, το φιλμ αφηγείται την ιστορία ενός άντρα που αντιλαμβάνεται πως η αγάπη ενός κοντινού του προσώπου είναι πολύ σημαντικότερη από όλες τις χλιδάτες καριέρες ροκ σταρ του κόσμου. Πρωταγωνιστεί ο αγαπημένος της ανεξάρτητης σκηνής αλλά και εκφραστικός Paul Dano. (U.S. Dramatic)

> Goats - Έχοντας μεγαλώσει με εντελώς αντισυμβατικές μεθόδους, στην ερημιά, με  δάσκαλο του έναν παράξενο άντρα, μανιώδη χρήστη μαριχουάνας, που είναι διάσημος ως Goatman, ο 15χρονος Έλις, επιλέγει να ταξιδέψει στην Ανατολική Ακτή για να συνεχίσει τις σπουδές του στο σχολείο. Μαθημένος στις ουσίες ο πιτσιρικάς, όμως, θα δείξει μια ιδιαίτερη έφεση στα μαθήματα, μια τεχνητή διάνοια που θα τον αναδείξει πρώτο σε όλη την τάξη. Έχοντας θητεύσει δίπλα στον Coppolla, τον Lucas αλλά και τον Spike Jonze, o σκηνοθέτης Christopher Neil παρουσιάζει με σατιρική διάθεση μια ταινία γύρω από τις ικανότητες που κρύβονται μέσα στον καθένα. Αρκεί να βρει την κατάλληλη μέθοδο για να τις αναδείξει...  (Premieres)

> Grabbers - Παράξενα φαινόμενα αναστατώνουν την ήρεμη καθημερινότητα των κατοίκων στο μικρό παραθαλάσσιο ψαροχώρι στις ακτές της Ιρλανδίας. Αρχικά κάποιοι ψαράδες θα εξαφανιστούν, κατόπιν νεκρές φάλαινες θα ξεβραστούν στην ακτή και κάπου εκεί θα αρχίσουν τα φονικά. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι αστυνομικοί, ένας ανεύθυνος αλκοολικός βετεράνος και η άπειρη αλλά και πανέξυπνη ρούκι συνέταιρος του καλούνται να αντιμετωπίσουν τα Άλιενς και ως μοναδική λύση βρίσκουν το...ουίσκι! Καλτ επιθεώρηση του παλιομοδίτικου σινεμά των τεράτων από τον Βρετανό Jon Wright (Tormented) που είναι αφιερωμένη μόνο στους μπεκρήδες, τους μόνους που θα βγουν σώοι από την επίθεση των ΟΥΦΟ... (Midnight)

> John Dies At The End - Το όνομα του μοντέρνου ναρκωτικού είναι "Λάδι Σόγιας" και οι ιδιότητες του είναι να ταξιδεύει τον χρήστη του σε άλλους χρόνους και άλλες διαστάσεις. Όσο η ανθρωπότητα βρίσκεται κάτω από την επήρεια της δόσης, μια εξωτερική δύναμη, απειλεί την οντότητα της. Δυο αποτυχημένοι μαθητές του κολεγίου, όχι ιδιαίτερης εξυπνάδας καλούνται να σώσουν τον πλανήτη από την εισβολή. Θα τα καταφέρουν? Η απάντηση δίνεται στο ανατριχιαστικό θρίλερ του Dan Coscarelli, γνωστού στο είδος από προηγούμενες δουλειές του όπως το Phantasm και το Bubba-Ho-Tep, που αναπλάθει επί της μεγάλης οθόνης το μυστηριώδες και ανατρεπτικό σύγγραμμα του David Wong. (Midnight)

Άδειασε το μυαλό σου, συμπεριφέρσου σαν νερό. Το νερό άλλοτε κυλάει, άλλοτε όμως συγκρούεται! Ο γνωστός από το Facing Ali ντοκιμαντερίστας Pete McCormack επιστρέφει στην ενεργό δράση με ένα ακόμη αφιέρωμα, σε μια σπουδαία μορφή, τον κορυφαίο performer πολεμικών τεχνών της ιστορίας, τον αξεπέραστο Bruce Lee. Ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην θρυλική του πορεία στην μεγάλη οθόνη και στο αεικίνητο πνεύμα που δίδαξε αμέτρητους διαδόχους του, φεύγοντας τόσο νωρίς. Χρησιμοποιώντας τα πιο αναγνωρισμένα πλάνα από τα φιλμς του, σπάνιο υλικό από ανέκδοτες παραγωγές και συνεντεύξεις διάσημων αστέρων, που μιλούν για το πόσο επηρέασε την δική τους πορεία ο Κινέζος μαχητής - ανάμεσα τους ο μπασκετμπολίστας Kobe Bryant, o Mickey Rourke, η επαγγελματίας παλαιστής και εσχάτως πρωταγωνίστρια του Soderbergh, Gina Carano, ο ρολίστας Ed O'Neill - ο κινηματογραφιστής επιχειρεί μια προσέγγιση στον μύθο που έσβησε τόσο άδοξα στα 33 του μόλις χρόνια.

Η παραγωγή της Network Entertainment, με τον τίτλο I Am Bruce Lee θα κάνει μια μικρή διαδρομή σε λίγες αίθουσες της αμερικάνικης επικράτειας στις 9 Φεβρουαρίου σε διανομή της D&E Ent. πριν περάσει στις μικρές οθόνες της καλωδιακής και κάπως έτσι πιθανόν να έχουν την δυνατότητα να την παρακολουθήσουν στα μέρη μας, οι φανατικοί οπαδοί του Dragon!

του Steven Spielberg. Με τους Jeremy Irvine, Peter Mullan, Emily Watson, Niels Arestrup, David Thewlis, Tom Hiddleston, Benedict Cumberbatch

It’s MY horse, Sir!

του gaRis (@takisgaris)

Το άλογο έχει γίνει μάρτυρας των περισσότερων πολεμικών συρράξεων από κάθε άλλο είδος του ζωικού βασιλείου. Η εκπαίδευση μαχητικών αλόγων έχει τις ρίζες της πίσω στα 1.350 Π.Χ. Το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, σήμανε καθοριστικά την εποχή που το πεδίο των μαχών ήταν περισσότερο επικίνδυνο για τα αξιαγάπητα τετράποδα κτήνη, παρά για τον δίποδο άνθρωπο. Μέσα σε μια μόνη ημέρα, στη μάχη της γαλλικής πόλης Verdun, περίπου 7.000 άλογα θανατώθηκαν, από πυροβολισμούς, κανονιοβολισμούς ή υπερκόπωση και δηλητηριώδη αέρια. Το βρεταννικό Royal Army Veterinary Corps, περιέθαλψε περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια τραυματισμένα άλογα κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου, του πλέον «αχρείαστου» πολέμου στην σύγχρονη ιστορία, από τα οποία το 75% επέστρεψε στα επιχειρησιακά του καθήκοντα. Στο τέλος του Great War, καταμετρήθηκαν 10 εκατομμύρια χαμένες ανθρώπινες ζωές. Άλλα 8 εκατομμύρια άλογα έπεσαν ηρωικά μαχόμενα στο καθήκον.

Ο Steven Spielberg σκηνοθετεί το War Horse, σε σενάριο των Lee Hall (Billy Elliot) και Richard Curtis (Bridget Jones’ Diary), βασισμένο στο ομώνυμο παιδικό διήγημα (1982) του Μichael Morpurgo, που γνώρισε τεράστια θεατρική επιτυχία το 2007 στην Αγγλία. Η ταινία εικονογραφεί τον αδιάρρηκτο δεσμό ενός αλόγου (Joey) και του νεαρού εκπαιδευτή του Αlbert Narracott (Jeremy Irvine). Ο Albert είναι ένα αγροτόπαιδο στην αγγλική επαρχία των αρχών του 20ου αιώνα. Οι ταλαιπωρημένοι από τις κακές συνήθειες (βλ. πιοτί) του πατέρα γονείς του (Peter Mullan και Emily Watson) χρωστούν μέχρι τον λαιμό σε έναν σκληρό, είρωνα γαιοκτήμονα (David Thewlis). Οι Narracotts αγωνίζονται να σπείρουν το χωράφι τους, παρότι ο Joey δεν είναι γεννημένος για την αγροτική ζωή.

Όταν οι καμπάνες αρχίζουν να χτυπούν απειλητικά τον ήχο του πολέμου, ο Albert θα αποχωριστεί τον Joey για να καταταγεί (βλ. ξεπουληθεί από τον πατέρα του) στο ιππικό, θυσία για να σωθεί η οικογενειακή φάρμα. Ο Albert ορκίζεται στον Joey ότι θα σμίξουν ξανά, για να τον ξαναφέρει οριστικά πίσω στο σπιτικό τους. Όμως η οδύσσεια του ηρωικού αλόγου δε φαίνεται να έχει τελειωμό. Μετά το βάπτισμα του πυρός στο βρεταννικό ιππικό - όπου συναντούμε τους αξιωματικούς Tom Hiddleston (Thor) και Benedict Cumberbatch (Sherlock Holmes) μεταξύ των επίδοξων ιδιοκτητών του - στο σύντομο πέρασμα στα χέρια του ηλικιωμένου Γάλλου (Niels Arestrup) καλλιεργητή της αμπέλου και πάππου της χαριτωμένης ορφανής από γονείς εγγονής του, ο Joey θα ανέβει κυριολεκτικά τον προσωπικό του Γολγοθά, προστατεύοντας αλτρουιστικά τον σύντροφό του Topthorn, ένα υπέροχο μαύρο άτι, μέχρι τελικής πτώσεως. Από την ομηρεία υπό τα γερμανικά στρατεύματα ως την πέρα από κάθε λογική πιθανότητα ελπίδα επιστροφής στα πάτρια εδάφη, ο Joey θα ανταμώσει με τον θάνατο πάμπολλες φορές, θα αγαπηθεί πιο πάνω κι από πατρίδα ή σημαία, ενώνοντας στιγμιαία ακόμη και τα αντιμαχόμενα στρατά στην προσπάθεια διάσωσής του.

Λιγότερο από 24 ώρες μετά την πρώτη υπερθέαση (διότι περί υπερθεάματος ο λόγος), ακόμη βουρκώνω ανατριχιάζοντας στη σκέψη των 14 Joeys που σάρωσαν κάθε κριτική μου επιφύλαξη. Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή ζων σκηνοθέτης παγκοσμίως που να έχει αυτή την θεόσταλτη ικανότητα του The Beard να μαριονετάρει με τέτοια μαεστρία τα συναισθήματα του κοινού. Τεθνεότων των John Ford, Stanley Kubrick, David Lean, στην αισθητική αντίστιξη του του Bressonικού Au hasard Balthazar (1966), ο φύσει υπεραισιόδοξος, λάτρης του happy ending Steven, παίζει άνευ αντιπάλου στο πλέον οικείο τερέν. Με την μπαγκέτα του alter-ego του John Williams στην “όπισθεν” τσέπη (είμαι προσεκτικός, μιλάμε για τον απόλυτο PG 13 θρίαμβο), καθοδηγεί βήμα-βήμα αυτό το ψευδο-μεσσιανικό, σιροπιαστό μέχρι σακχάρου, ναι, αλλά τόσο συγκινησιακά φορτισμένο ταξίδι στην uncanny valley, την φωτοστεφανωμένη, υπό του αμφιβληστροειδούς του αποθεωτικού Janusz Kaminski, γη της hollywoodιανής επαγγελίας.

Το War Horse δεν επαίρεται για το υπερθετικό του ensemble cast (δες σχετική απουσία από βραβεύσεις κριτικών τύπου SAG και Golden Globes). Ενδεχομένως θα μπορούσε να είχε τελειώσει 20-30 λεπτά νωρίτερα, σε δύο –τρεις καταληκτικές σκηνές. Όμως ο Spielberg δεν γνωρίζει τι θα πει understatement, ενώ αδυνατεί να πει όχι σε αλλεπάλληλα χτυπήματα συγκίνησης, στα όρια της απόγνωσης, επί του στοχευμένου κοινού του. Οι σκηνές μάχης, χωρίς σχεδόν σταγόνα ρέοντος αίματος, δεν έχουν να ζηλέψουν την αντίστοιχη κατακλυσμιαία, ιστορική πλέον σεκάνς του Saving Private Ryan σε ένταση και αγωνία. O ανθρωπομορφισμός του Joey μας αποστασιοποιεί από το ειλικρινές ενδιαφέρον για την τύχη των ανθρωποηρώων, ειδικά αν τυγχάνουν απειλητικοί για την επιβίωση του λατρευτού τετράποδου. Ο Joey μας ανήκει. Είναι ο πατέρας, ο μικρός μας αδερφός. Είμαστε ο Joey.

Χρειάστηκαν 40 χρόνια καλοφουρνισμένης καριέρας μετά το εντυπωσιακό πρωτόλειο Duel για να φτάσει ο Μούσιας σε αυτό το σημείο. Διπλοστεφανωμένος σκηνοθετικά, να μπορεί να δείξει έναν πόλεμο από την ποιητική του Schindler’s List, την ηρωική κατάθεση στεφάνου του Ryan, έως την λυρικά παιδική naiveté του War Horse. Ο στόχος δεν είναι η οριστική επικράτηση στη φετινή οσκαρική κούρσα, όπου τα πράγματα έχουν οριστικά κριθεί υπέρ του ξελογιαστικού, εύγλωττα βωβού The Artist. Δεν ήταν αυτή η επιδίωξη. Το Lincoln έρχεται του χρόνου, με τεράστια φόρα και τον Daniel Day Lewis στον ομώνυμο ρόλο. O Steven λατρεύει τα άλογα, ενθουσιάστηκε με τη συγκεκριμένη θεατρική παραγωγή, επιθυμούσε να μυήσει στον τρόμο του πολέμου με τον πιο ανώδυνο τρόπο τη νεότερη γενιά και, φυσικά, να θριαμβεύσει εισπρακτικά, γιατί το δημαγωγικό επιχείρημα είναι το μόνο που ηχεί πειστικά στα δημιουργικά του ώτα.

Η σύζυγος που στωικά με συνόδευσε στην χριστουγεννιάτικη προβολή, στο πρώτο 20λεπτο παρατήρησε την υπερβολικά bookended γλαφυρότητα, την επόμενη μία ώρα με καταράστηκε ελαφρώς για το μαρτύριο που της έλαχε να συμπάσχει μαζί με τον ultra cute Joey, ενώ μετά τα λυτρωτικά end credits, με διαβεβαίωσε ότι τέτοιες συγκλονιστικές εμπειρίες βιώνονται μονάχα μια φορά, για να κρατήσουν τη μαγεία αμετρίαστη παντοτινά. Αλήθεια, μόνο μία φορά; Μην παίρνεις όρκο αγάπη μου…

Στις δικές μας αίθουσες, στις 19 Ιανουαρίου 2012 από την Feelgood

του Sean Durkin. Με τους Elizabeth Olsen, Sarah Paulson, Hugh Dancy, John Hawkes

A Star Is Born ερμηνεία της χρονιάς!

του gaRis (@takisgaris)

Μεγαλώνοντας (ή ωριμάζοντας;) έχω συνειδητοποιήσει ότι δεν εντυπωσιάζομαι εύκολα στη θέαση ταινιών. Λογικό (ή δείγμα έλλειψης σεναριακής πρωτοτυπίας;) αυτό, δεν παύει όμως να με προβληματίζει. Γιατί εδώ κάποιος έχει χάσει τη φρεσκάδα του και σημειωτέον στην περίπτωση αυτή είμαστε μόνο δύο: Ή εγώ ή το σινεμά συλλήβδην. Για πολλούς η εμπειρία της σκοτεινής (άρα ιδιωτικής) αίθουσας είναι μια ερωτική εμπειρία διαδραστικής αυτοϊκανοποίησης. Όταν αυτή δεν προσφέρεται από τον δημιουργό στον θεατή - αποδέκτη, τότε η εμπειρία λαθεύει ως προς την αποστολή της. Έτσι απλά, ώστε να συντονιστούμε στην ίδια συχνότητα, όσοι τουλάχιστον δεν πάμε κινηματογράφο για να σκοτώσουμε την ώρα μας ή να μπαλαμουτιάσουμε το μπουτάκι του secret rendezvous μας.

Προλόγου συνέχεια. Πριν από κάποια χρόνια, είχα «πάθει ένα… κάτι» με το φαινόμενο Maggie Gyllenhaal. Το Secretary, ανεξάρτητα από την τολμηρή ερωτική του οπτική, μου έδωσε μια εμπειρία από τον βωβό των 20s, μια απίστευτα γλυκιά, χαρτογραφημένη στην εντέλεια εκφραστικά, 100% θηλυκή περσόνα, η οποία ήξερα δευτερολέπτια, πως θα μαγέψει το φακό για πολλές δεκαετίες αργότερα. Μπορεί η καριέρα της Maggie να μην εκτοξεύτηκε πραγματικά (ήθελε οικογένεια με τον P. Sarsgaard, κάπου ξώμεινε σε indie παραγωγές και δεν πέρασε ποτέ στις Α’ listers), όμως παραμένει ένα τεράστιο ερμηνευτικό ταλέντο (Sherry Baby). Αναρωτιόμουν λοιπόν συχνά ποια θα ήταν η διάδοχός της στην κορυφή της προσωπικής μου εκτίμησης.

Έρχομαι στο θέμα. Η Martha, ή Marcy May ή έστω Marlene, σηματοδοτεί την άφιξη στον κινηματογραφικό γαλαξία μιας απόλυτα άπειρης θεσπίδος, 22 μόλις Μαΐων, τελευταία από τα 4 αδέλφια που είναι γνωστά από τις δίδυμες Olsen. Καλωσορίστε την Elizabeth Olsen, στην a-star-is-born ερμηνεία της χρονιάς. Ηρωίδα της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Sean Durkin, o οποίος, έχοντας αφομοιώσει πλήρως τα μαθήματα του Roman Polanski, πατώντας στα παγερά, αφιλόξενα μονοπάτια των αμερικάνικων αγροικιών όπως τα ιχνηλάτησε το περυσινό Winter’s Bone, αναδεικνύεται αδιαφιλονίκητα ως ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης της χρονιάς. Κι αυτό είναι σημαντικότερο από το βραβείο που κατέκτησε στο φετινό Sundance.

To να επεκταθώ στο story θα αδικήσει την έκπληξη της πρώτης θέασης. H Μartha το σκάει (ως Marcy May ή Marlene) από ένα κοινόβιο που θυμίζει έντονα το φαινόμενο Charles Manson των 60s, μετά από δύο χρόνια γεμάτα ένα σωρό τραυματικές, πλέον εφιαλτικές για την ίδια εμπειρίες. Στο σπίτι της αδελφής (η κρυστάλλινη ερμηνεία της Sarah Paulson) και του γαμπρού (Ηugh Dancy, στη μοναδική ερμηνευτική παραφωνία του cast) της, θα έρθει αντιμέτωπη με τους εφιάλτες του παρελθόντος, καθώς αδυνατεί να ισορροπήσει σε μια πραγματικότητα, που φαντάζει εξίσου τρομακτική για την ελευθερία της: Αυτή του υπερκαταναλωτικού, mainstream αμερικάνικου τρόπου ζωής. Ποια φυλακή είναι αγριότερη; Θα μπορέσει ποτέ να αποδράσει από την ειρκτή της σαγήνης που εκ-βιαστικά κηλίδωσε μέσα της ο «χαρισματικός» πνευματικός ηγέτης του κοινοβίου; (O διακριθείς στο Winter’s Bone, John Hawkes σε μια μετρημένα διεστραμμένη εμφάνιση, από αυτές που χρήζουν επιβράβευσης).

Το ευρηματικό ψαλίδι, αυτό που κόβει χωρίς να αφήνει σημάδι, κλέβει την παράσταση εδώ. Επιτυχημένο, όσο απέτυχε στο J.Edgar, όπου τη θέση του είχε πάρει το κακόγουστο makeup. Στο ίδιο κάδρο, το παρελθόν και το παρόν συναλλάσσονται αδιόρατα, με μόνο διακριτικό την απειλητική ηχητική μπάντα που περιγράφει τις, σαν σε κακό όνειρο, μέρες (αλλά ιδίως τις νύχτες) του κοινοβίου. Όλα τόσο καλοζυγισμένα από τον Durkin, τολμηρά όπου χρειάζεται, διακριτικά εκεί που η φαντασία μας κάνει καλύτερα τη δουλειά (του). Ενστάσεις υπάρχουν, αφενός για την εμμονή στο λεπτομερές ψυχογράφημα της ηρωίδας του, χωρίς να πάρει ξεκάθαρη θέση στο ζήτημα Cults Vs American Dream, αφετέρου ολοκληρώνοντας το story χωρίς καθαρτήριο τέλος, αφήνοντας τα ίδια αναπάντητα ερωτηματικά στην Martha Marcy May Marlene του.

Παρόλα αυτά, η ταινία θα μπορούσε να περιγραφεί με δύο λέξεις: Elizabeth Olsen. Αιθέρια, περίπλοκη, τραυματισμένη, αποπροσανατολισμένη, εγκαταλειμμένη, οργισμένη, διψασμένη για Αγάπη. Αυτή ειδικά, όπως κι ο θαυμασμός για ένα ξεκάθαρο achievement in acting, της αξίζουν στον ύψιστο βαθμό.

Στις δικές μας αίθουσες? Στις 19 Ιανουαρίου 2012 από την Odeon

του Clint Eastwood. Με τους Leonardo DiCaprio, Armie Hammer, Naomi Watts, Josh Lucas, Judi Dench, Ed Westwick

J. Edna...

του gaRis (@takisgaris)

Αυτό ήταν το όνομα που χρησιμοποιούσαν πίσω από την πλάτη του, οι υφιστάμενοι του ανθρώπου, που για μισό αιώνα περίπου, μέχρι το θάνατό του στα 1972, ταυτίστηκε με το Federal Bureau of Investigation, κοινώς FBI. Που στα 24 του είχε ήδη συλλάβει 4.000 υπόπτους για αντικαθεστωτικές ενέργειες, στο όνομα του άκρατου αντι-μπολσεβικισμού του. Που κατασκεύασε χιλιάδες «αρχεία», που ξεμπρόστιαζαν από τις σκανταλιές της οικογένειας Κέννεντυ, μέχρι τον λεσβιασμό της Ελεονόρας Ρούσβελτ. Που «πραγματοποίησε» δεκάδες ψεύτικες συλλήψεις, για να ικανοποιήσει την άσβεστη δίψα του, ως μια γνήσια publicity whore. Που, ως πνευματικός συγγενής του μισητού του Μακάρθυ, έφτασε να γίνει το συνώνυμο της απόλυτης εξουσίας από τα 60s μέχρι το τέλος της ζωής του. Κι όμως, αυτό το τρομακτικό σκιάχτρο ήταν απλά ένας κρυπτο - ομοφυλόφιλος, παρενδυσίας, μαμόθρεφτο (όταν έχεις μαμά την dame Judi Dench σε έναν ακόμη powerhouse ρόλο δεν έχεις περιθώρια) χωρίς φίλους ή αληθινή ζωή.

Αυτή είναι η γραμμή του γερο - Clint. Στα πρότυπα του Changeling και με πλήρως αποπροσανατολιστική από την καυτή πατάτα που λέγεται J. Edgar διάθεση. Είναι απόδειξη ωριμότητας, το να παρουσιάζονται στοίβες κατάφορα αρνητικών στιγμών μιας δημόσιας φιγούρας τεράστιας επιρροής, σε δεύτερο πλάνο, πίσω από το κεντρικό ερώτημα «ήταν daffodil ο Edgar που φορούσε το κολιέ και το φουστάνι της υπερπροστατευτικής μαμάς του»; Ή, «τα είχαν τελικά, εφ’ όρου ζωής, με τον Clyde Tolson;», μοναδικό κοντινό του πρόσωπο κι εντέλει κληρονόμο του; Ο Eastwood μπορεί να διατρανώνει ότι δε δίνει δεκάρα για την σεξουαλικότητα του κεντρικού του ήρωα, όμως πρέπει να ρωτήσει τον σεναριογράφο του (Dustin Lance Black, βραβευμένος πρόσφατα για το εξαιρετικό Milk) αν αυτό ισχύει στ’ αλήθεια. Όταν υπάρχει υλικό τουλάχιστον για τηλεοπτική σειρά που δύσκολα εξαρχής καλύπτεται στα 137 λεπτά διάρκειας μιας ταινίας, δεν υπάρχει χρόνος για άτολμα φληναφήματα σεξουαλικού innuendo.

Τα προβλήματα δεν εξαντλούνται στο σενάριο. Η συνήθως συγκινησιακή προσωπική παρτιτούρα του Clint δεν ταιριάζει στο grandeur ενός biopic, «δανειζόμενη» κιόλας νότες από το διαχρονικό Solitude του Duke Ellington. Τα συνεχή μπρος-πίσω στην αφήγηση τροχηλατούνται πάνω στη βάση του prosthetic makeup, που αγγίζει τα όρια του halloween party. Το ζήτημα είναι ότι ο Leo Di Caprio, ταλαντούχο παιδί κι αφιερωμένος στα όρια της τρέλας ηθοποιός, είναι εντελώς miscast. Παγιδευμένος πίσω από ένα αιώνια babyface παρουσιαστικό, καταφεύγει (λιγότερο εδώ για τη δικαιοσύνη του πράγματος από ότι στο The Aviator) σε gimmicks ώστε να αποδώσει για άλλη μια φορά τη μίμηση παρά την ερμηνεία του «ήρωα» που ενσαρκώνει. Το make up είναι βαρύ στο βαθμό που ελαχιστοποιεί τις πιθανότητές του για μία 4η ευκαιρία στα Oscars, παρότι είναι μέσα σε κάθε σκηνή της ταινίας. Η μόνη στιγμή που δικαιώνει ερμηνευτικά τον Leo, όσο και τον Clint, είναι αυτή στον καθρέφτη με τα ρούχα της μαμάς, αμέσως μετά τον θάνατό της. Ίσως η μόνη αληθινή κατάθεση ψυχής και των δύο.

Αυτός που ειλικρινά εντυπωσιάζει είναι ο δίμετρος μορφονιός με τη φυσικότητα γόνου της «καλής κοινωνίας» Armie Hammer, ως Clyde Tolson. Τον θυμόμαστε από τον διπλό ρόλο των διδύμων αδερφών Winklevoss στο The Social Network. Ίσως τελικά να κλέβει την παράσταση από τον Leo. Το δυστύχημα όμως παραμένει πως εδώ το makeup dpt του έχει επιφυλάξει μια τραγική μουτσούνα για τα γεράματά του, η οποία στην ουσία μηδενίζει κάθε αυθεντικότητα στις εκφράσεις. Το αυτό συμβαίνει και με τη Naomi Watts, η οποία εξελίσσει την καριέρα της, θυμίζοντας πλέον έντονα ρόλους υπηρετριών στις «παλιές - καλές» ελληνικές ταινίες. Δεν της αφήνει κι ο Clint (βλ. Dustin L. Black) πολλά περιθώρια, παρότι υπήρξε η μόνιμη ιδιαιτέρα γραμματεύς και η μόνη γυναίκα στην οποία πρότεινε ποτέ γάμο ο J. Edgar (στο πρώτο και τελευταίο τους ραντεβού). H δικαιολογία της, ότι θέλει να αφιερωθεί στην καριέρα της. Το βρώμικο μυαλό θα πήγαινε σε σκοτεινότερα μέρη, όπως στα βάθη της ντουλάπας της, όπου πιθανότατα θα εκτυλίσσονταν μάχες για ποιος θα φορέσει τα ωραιότερα φουστάνια.

Ή όπως στη μάχη σώμα - με - σώμα του Edgar με τον Clyde, όταν ο πρώτος του ανακοινώνει διστακτικά ότι σκέφτεται να προτείνει γάμο - φερετζέ στην τότε αστεράντζα του σινεμά Dorothy Lamour. O πάντοτε πιστός (μαζοχιστικά) Clyde του καταφέρνει ένα αιματηρό φιλί στο στόμα. Είναι αυτές οι σκηνές της έντασης που τυπώνονται αντί για τη δημόσια δράση του Hoover που θα γέμιζε βιβλία και ντοκιμαντέρ μεγάλης διάρκειας. Μήπως εντέλει ο Eastwood έκανε μια ταινία κλειδαρότρυπας με το δικό του παλιακό – ελεγκάντ στυλ; Με τη γνωστή ομάδα – Tom Stern στον ντεγκραντέ φωτογραφικό αποχρωματισμό, Joel Cox στο ψαλίδι που κόβει σε ασύγχρονους ρυθμούς, με την προσθήκη του νέου στην παρέα Greg Berry με βιογραφικό από Traffic έως Memoirs of a Geisha στην καλλιτεχνική διεύθυνση. Στέκομαι στο τεχνικό κομμάτι που είναι στην ουσία εκείνο που διασώζει το εγχείρημα.

Το Hollywood έχει λόγους να προσκυνά τον 80χρονο πλέον The Clint. Από τον κεραυνό του Unforgiven και κατόπι, δε σταματά να μας εκπλήσσει με το τρανό κινηματογραφικό του ρίσκο που άλλοτε τον δικαιώνει απόλυτα (Mystic river, Million Dollar Baby, Letters from Iwo Jima) και φορές δεν τον φτάνει στη στεριά (Flags of our Fathers, Changeling, Invictus). Εμφανώς η ζυγαριά σε αυτή την περίπτωση γέρνει προς τα κάτω, όμως υπάρχει ένα φανατικό κοινό στην βιομηχανία που ριγεί στο άκουσμα του ονόματός του και μόνο. Αυτοί μπορούν να οδηγήσουν το J. Edna μέχρι την δεκάδα των Oscar. Αυτό όμως, ακόμη και για τον ίδιο, ελάχιστη σημασία έχει. Εκείνο που πραγματικά μετράει είναι η αναμέτρηση με γκρίζα κομμάτια της αμερικάνικης ιστορίας, έστω κι αν πολλοί θα ήλπιζαν σε μια περισσότερο α λα Oliver Stone ιντριγκαδόρικη προσέγγιση (όπως στο Nixon, όπου ο Bob Hoskins έδωσε στο κοινό μια μπουλντόγκ εκδοχή του Hoover όπως οι περισσότεροι θα προτιμούσαν να τον θυμούνται). Ο Eastwood όμως δεν είναι Stone κι έχω την βεβαιότητα ότι κανείς τους δε θα προτιμούσε να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Ούτε κι εμείς επίσης.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 19 Ιανουαρίου 2012 από την Village

του Chris Gorak. Με τους Emile Hirsch, Olivia Thirlby, Max Minghella, Rachael Taylor, Joel Kinnaman

Άλιενς στο Κρεμλίνο!

του zerVo

Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο τετριμμένο κλισέ πλέον, από την (ανατριχιαστική πραγματικά) θωριά της αδειανής μεγαλούπολης, εξαιτίας μιας οργής που έπεσε και αφάνισε κάθε ζωντανό οργανισμό της. Από τον καιρό που ο γίγας Danny Boyle ερήμωσε ολάκερο Λονδίνο, αφήνοντας μονάχο του αυτόν τον φάτσα τον Murphy να περιπλανιέται δίχως γνώση για το τι πραγματικά συμβαίνει, στις 28 Ώρες Μετά, πάμπολλοι ήταν εκείνοι που θεώρησαν πως η εκκένωση μιας μητρόπολης θα εντυπωσίαζε ευθύς εξαρχής την γνώμη του θεατή. Κάπως έτσι ερείπωσε το Σαν Φραντσίσκο, το Λος Άντζελες, η Νέα Υόρκη, ε, αφού δεν έμεινε τίποτα όρθιο στην αμερικάνικη επικράτεια, στραφήκαμε προς ανατολάς, στην πόλη που μέχρι πρότινος - ελέω ψυχρής διένεξης -  δεν πατούσε καν γιάνκικο ποδάρι. Άλλα ήθη, άλλες εποχές...

Φιλαράκια, αμερικανάκια, εμπνευστές ενός καινοτόμου λογισμικού, καταφτάνουν στην Μόσχα, προκειμένου να κουβεντιάσουν τις συνθήκες εμπορευσιμότητας του με Ρώσικο κολοσσό. Παγίδα! Δίχως να έχουν διασφαλίσει τα πνευματικά δικαιώματα της ιδέας, θα δουν τις πόρτες να κλείνουν, με συνέπεια να πρέπει να επιστρέψουν στην πατρίδα άφραγκοι και απογοητευμένοι. Κατά την διάρκεια της παραμονής τους στην πρωτεύουσα της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης, θα γίνουν μάρτυρες φονικής επίθεσης μιας άγνωστης δύναμης από τον ουρανό, που απορροφώντας τα υπάρχοντα ηλεκτρικά πεδία, κονιορτοποιεί κάθε ζωντανή ύπαρξη...

Μέχρι που από τα πόσα εκατομμύρια Μοσχοβίτες, στον κρανίου τόπο, δεν θα παραμείνουν ζωντανοί παρά μόνο οι δύο νεαροί ταξιδιώτες, δύο ακόμη συμπατριώτισσες τους τουρίστριες και - ω της σύμπτωσης - ο τύπος που τους έκλεψε την πατέντα! Δίχως να έχουν την παραμικρή γνώση για το που πρέπει να κατευθυνθούν, αλλά και για το πως να αντιμετωπίσουν την αόρατη απειλή, οι πέντε φοβισμένοι σύντροφοι θα βρεθούν στο μέσον της Κόκκινης Πλατείας, περικυκλωμένοι από τον εξωγήινο εισβολέα. Ο βασικός σεναριακός σπινθήρας του The Darkest Hour στο κτίσιμο μιας περιπέτειας αγωνίας δεν είναι κακός, πέραν τούτου όμως δεν υπάρχει η παραμικρή βοήθεια από το σενάριο στον - επίσης ανέμπνευστο - σκηνοθέτη Chris Gorak για να ανεβάσει τα επίπεδα του σασπένς ψηλά. Αντιθέτως με τρόπο αφελή σε πολύ μεγάλο βαθμό, το θέμα ξεχνά να φωτίσει έστω για λίγο τους χαρακτήρες του, με συνέπεια από ένα σημείο και μετά να μην σε νοιάζει και ιδιαίτερα ποιος θα αφανιστεί και ποιος θα επιζήσει...

Για πες: Η φιλόδοξη παραγωγή εν κατακλείδι, πνίγεται στην ψευτο-τρισδιάστατη κοψιά της και στα καλοστημένα πλην κόπι πέιστ εφέ από εκείνες τις ασυναρτησίες των Nochnoy και Dnevnoy Dozor, που ένας Θεός ξέρει γιατί έκαναν τέτοια θραύση ειδικά στην πατρίδα τους, με πολλά εκατομμύρια εισιτήρια. Φτιάχνοντας διεθνώς, με τα ψέματα, όνομα σε εκείνον τον απίθανο Καζάκο Timur Bekmambetov - επίσης παραγωγό εδώ - που ακόμη δεν έχω κατανοήσει τι έχει προσφέρει στο σινεμά, για να χαίρει τέτοιας εκτιμήσεως...

Στις δικές μας αίθουσες, στις 19 Ιανουαρίου 2012 από την Odeon

του Bruce Beresford. Με τους Chi Cao, Bruce Greenwood, Kyle MacLachlan, Joan Chen, Amanda Schull

Απ'το Κόκκινο Αστέρι στο Lone Star

του zerVo

Είναι αυτό που λένε για τον πεινασμένο, πως πρώτα χορταίνει το μάτι του και μετά η κοιλιά του. Δεν έχω καταλάβει ακόμη ποια διαφορετική αντίδραση θα μπορούσε να έχει ένα παιδαρέλι, που δεν ξεχνά τα γεμάτα ρόζους χέρια του πατέρα του στην αγροτιά, να δουλεύουν για πενήντα δολάρια το χρόνο, όταν αντικρίζει την πρώτη μέρα κιόλας της παραμονής του στην Γη της Επαγγελίας, ένα πακέτο δώρων αξίας πεντακοσίων μπακς. Έτσι με το καλημέρα... Θα το σκεφτόταν, όποιες κι αν ήταν οι συνθήκες κανείς, να επιστρέψει στο πάμφτωχο σπίτι, αφήνοντας πίσω - πέρα από τις επαγγελματικές ευκαιρίες - όλα αυτά τα καταναλωτικά καλούδια, επιλέγοντας το τίμιο πλην άνοστο πατριωτικό ρυζάκι? Κανείς! Κι όλα αυτά περί Μάο και περιορισμών τα ακούω βερεσέ. Άλλωστε ούτε η Αμέρικα διαθέτει πλέον το διαβόητο ντριμ της, ούτε η Κίνα είναι η χώρα φυλακή του παρελθόντος...

Από τα έντεκα του μόλις χρόνια, επιλεγμένος από την επιτροπή αναζήτησης ταλέντων σε όλη την Κινέζικη επικράτεια, ο Λι Κουνζίν, θα αφήσει πίσω το φτωχικό χωριό του και την αγαπημένη του φαμίλια, για να αφοσιωθεί σε αυτό που λάτρευε περισσότερο: Το κλασσικό μπαλέτο. Όταν μια δεκαετία αργότερα, έχοντας τελειοποιήσει τις τεχνικές του, θα κερδίσει μια υποτροφία για μετεκπαίδευση στην Σχολή Καλών Τεχνών του Χιούστον, ο χαρισματικός Κινέζος χορευτής θα αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά και θα αναδειχτεί στο σπουδαιότερο ταλέντο της χρονιάς. Με την φοιτητική βίζα να τελειώνει όμως, η ώρα της επιστροφής του πίσω στα πάτρια εδάφη ολοένα και πλησιάζει, συνεπώς και το δυτικό του όνειρο για μια επαγγελματική καριέρα, φτάνει στο φινάλε του...

Το καλό το Κινεζάκι ξέρει κι άλλο μονοπάτι όμως και λίγο πριν μαζέψει βαλίτσες για να γυρίσει στον Τσε Τουνγκ, με μια αεράτη πιρουέτα, θα περάσει βέρα στα εδάφη των ΗΠΑ, στεφανώνοντας την εκλεκτή της καρδιάς του και νομίμως πλέον θα διεκδικήσει το δικαίωμα της παραμονής του στη χώρα. Επειδή όμως κάποιοι άλλοι αυτή την κίνηση την αποκαλούν αποστασία κι ένεκα πως βρισκόμαστε στο μέσον του ψυχρού πολέμου - κάπου στις αρχές των 80s - ανάμεσα στα δύο κράτη θα προκληθεί διπλωματική ρήξη. Οι παλιότεροι είναι πιθανόν να θυμούνται ακόμη τον 24ωρο εγκλεισμό του χορευτή στο Λαοκρατικά Κινέζικο προξενείο του Τέξας, προκειμένου να αλλάξει γνώμη και να μην επιχειρήσει το εθνικά απονενοημένο διάβημα. Ε, αυτήν ακριβώς την δραματική ιστορία, που περιλαμβάνει από περιθωριοποιήσεις στην χώρα του ενός κόκκινου αστεριού, μέχρι προδοσίες και δάκρυα στα εδάφη της Πολιτείας του μοναχικού αστέρα, την παίρνει ο παραγωγός του ομόηχου Shine ο Σολίστας και την μετατρέπει σε σενάριο τύπου τηλεταινίας, βιογραφικού χαρακτήρα.

Για πες: Από μια Αυστραλιανή παραγωγή πάντως, θα περίμενα μια πιο τολμηρή προσέγγιση στην γνωστή υπόθεση Κουνζίν, από ένα κοινότυπο μελόδραμα που κινείται διαρκώς πάνω σε κλισεδιάρικες τροχιές. Όπως τις ορίζει δηλαδή ο Bruce Beresford - ετών 72 παρακαλώ - δις οσκαρικός υποψήφιος μια φορά κι έναν καιρό για το Tender Mercies και τον Σοφέρ της Κυρίας Ντέιζι, που ακολουθεί πιστότατα την συγκινησιακή φόρμα μήπως και κερδίσει πέντε έξι θεατές παραπάνω, αδιαφορώντας πλήρως για το ζουμί της ιστορίας. Πίσω από τα προφανή Μαο-Σταλινικά καταδιωκτικά δεδομένα της μονόπλευρης αφήγησης. Αξίζει πάντως να σταθεί κανείς στις καλοπλαναρισμένες στιγμές χορού, όπως και στην υποστηρικτική ερμηνεία του σημαντικού ρολίστα Bruce Greenwood, ως αρχι-χορογράφου μέντορα του Λι.

Στις δικές μας αίθουσες, στις 19 Ιανουαρίου 2012 από την Strada

by gaRis

The Artist with The Help of The Descendants meets Hugo at Midnight in Paris…

συνέχεια από το προηγούμενο...

> …while The Girl With the Dragon Tattoo riding War Horse chases Moneyball. Αυτή είναι συμπυκνωμένη η εφετινή οσκαρική κούρσα, όπως τη βλέπω να διαμορφώνεται στην τελική της μορφή, καθώς η ψηφοφορία για τις υποψηφιότητες των Oscars έχει ήδη τελειώσει από Friday the 13th, οπότε απομένει μόνο η ανακοίνωσή τους το απόγευμα της επόμενης Τρίτης 24/1/12. Είναι μια χρονιά που η Ακαδημία θα «αναγκαστεί» να βραβεύσει μια γαλλική, βωβή (κατά κόρον) και (εντελώς) ασπρόμαυρη παραγωγή, η οποία έχει γυριστεί στο και για το Hollywood. Δεν είναι λίγο πράμα αυτό ως κεντρική ιδέα όπως επίσης δεν είναι λίγοι αυτοί που «αντιστέκονται» σε αυτήν την προοπτική.

> Όποιος έχει δει λίγο ποιοτικό σινεμά στη ζωή του (δεν αλλάζω καμιά από τις προηγούμενες λέξεις), αντιλαμβάνεται τους λόγους για τους οποίους Ο The Artist ενοχλεί τον «μέσο» θεατή και δις χειρότερα τον average κριτικό κινηματογράφου. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για τον Ταρκόφσκι, τον Μπέργκμαν, τον Λάνγκ, τον Γουέλς, θα χρειαστεί να πάμε σε άλλα, πιο δύσβατα κινηματογραφικά χωράφια. Να το γράψω απλούστερα: Αν σε ξετρελαίνει ο παλιός-καλός-ελληνικός-κινηματογράφος, οι πιθανότητες είναι 100/1 να συχαίνεσαι τον (γίγαντα, για την ανύπαρκτη ελληνική κινηματογραφική ιστορία) Θόδωρο Αγγελόπουλο. Από τον θεατή της πλάκας δεν περιμένω πολλά. Από τον θεωρητικό του σινεμά όμως, ζητώ να διαβλέψει την vintage αξιοσύνη που ακτινοβολεί ο The Artist, όπως και την μαγκιόρικη εξαλλοσύνη του ερμητικού παράφρονα Malick στο Tree of Life. Κι ας μη μπορεί να τη φάει κάθε μέρα για πρωινό.

> Πέρα από την -με την κυριολεκτική έννοια της κουβέντας- εξαιρετική περίπτωση του The Artist, τα υπόλοιπα είναι ευπρόβλεπτα: Ο indie μισο-ουμανιστής Αλέκος Παπαδόπουλος, αβαντάρει τον Κλούνη για το πρώτο του PR acting Oscar (πρώτο γιατί αυτό που πήρε στη Syriana το άξιζε). Αναμενόμενος. Σκηνοθεσία-σενάριο-ερμηνείες-σχολάσαμε. Ίδια περίπτωση σχεδόν το The Help, το οποίο γυρίστηκε προφανώς δίχως σκηνοθέτη (ο Tate Taylor, τώρα… αστειευόμαστε;), ως ο υπέρτατος white weeping guilt ερμηνευτικός καμβάς για να πλακώσει το κλάμα η Βιολέτα Ντέιβις που πρέπει να πάρει το Oscar γιατί είναι πολύ ψυχοπονιάρα, όπως και η (τσαχπίνα μα την αλήθεια) Octavia Spencer που τη σερβίρει τη σκατούλα (της) σε μορφή πίτας και είναι πραγματικά να γλύφεις τα δάχτυλά σου. Ή μήπως η κοκκινομαλλούσα η Τζέσικα Τσάστεν, που ζήτημα να έχει αφήσει δυο-τρεις ταινίες που να μην έχει παίξει μέσα στο 2011.

Αμέσως μετά την κατάκτηση της Χρυσής Σφαίρας ερμηνείας για τον ρόλο του στον The Artist, ο παγκοσμίως πλέον αναγνωρισμένος ηθοποιός Jean Dujardin, αποκάλυψε τις λεπτομέρειες της καινούργιας ταινίας που θα πρωταγωνιστήσει, που και πάλι θα φέρει την σφραγίδα στην παραγωγή του Thomas Langmann (ο γιος του Claude Berry δηλαδή, του σκηνοθέτη του ορίτζιναλ), του ανθρώπου που κρύβεται δηλαδή πίσω από την μεγάλη επιτυχία του Αρτίστα. Στο ριμέικ της μεγάλης επιτυχίας του 1977 Un moment d'égarement, ο Dujardin θα συμπρωταγωνιστήσει παρέα με τον έχοντα ήδη ξεπεράσει τα στενά σύνορα της γαλλικής φιλμικής βιομηχανίας συμπατριώτη του Vincent Cassel, υποδυόμενοι παρέα το δίδυμο των 45άρηδων κολλητών φίλων, που η σχέση τους θα δοκιμαστεί όταν ο ένας θα αναπτύξει ερωτικό δεσμό με την μικρή κόρη του άλλου. Η ίντριγκα της ρομαντικής φραντσέζικης κομεντί γίνεται ακόμη πιο πιπεράτη, όταν ο πατέρας αναθέτει στον δικό του άνθρωπο, τον εντοπισμό του εραστή της θυγατέρας του. Από τις ενδιαφέρουσες όσο και κάπως κοινότυπες γαλλικές κωμωδιούλες ακούγεται η περίπτωση του One Wild Moment, που χάρη στην διεθνή αναγνώριση των συντελεστών του, στοχεύει και σε μια αξιοπρεπή ιντερνάσιοναλ εμπορική καριέρα

του Steven Spielberg. Με τους Jeremy Irvine, Peter Mullan, Emily Watson, Niels Arestrup, David Thewlis, Tom Hiddleston, Benedict Cumberbatch

Και το παράλογο του πολέμου...

του zerVo

Η πολυπαιγμένη πρώτη πλευρά του βινυλίου, εκείνου με τα φλογισμένα χρώματα του πολέμου στην ετικέτα, με τον ανάγλυφο τίτλο Saving Private Ryan, έχει φτάσει για πολλοστή φορά στο τέλος της. Και τώρα τι? Η βελόνα θα επιστρέψει στην αφετηρία του αυλακιού για ακόμη μια φορά, για να τσουλήσει το ηρωικό, επικό, πατριωτικό, όσο και δραματικό παραμύθι της αναζήτησης του μοναδικού επιζώντα από τους μάχιμους τέσσερις, αδελφού, που είναι παγιδευμένος πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Αξεπέραστο, άφθαστο, ανατριχιαστικά αληθινό. Για κοντά μια δεκαετία ο The Beard είχε αφήσει ανοικτή την υπόσχεση πως θα χαράξει και στο φλιπ σάιντ του, τον ρεαλισμό του πεδίου της μάχης. Επιτέλους το νεότερον κατέφτασε από το Δυτικόν Μέτωπον. Ο Μέγιστος Παραμυθάς της φιλμικής ιστορίας, γυρίζει πλευρά στο LP, διατηρεί το ίδιο υψηλό συναίσθημα στις χροιές του, κρατά ξανά προσεγμένη ισορροπία ανάμεσα στο χρειαζούμενο (η ανδρεία κι ο πατριωτισμός) και το παράλογο (παλινωδίες εις το όνομα του όπλου), μα πάνω από όλα βάζει μπροστά την καρδιά από το δημιουργικό του μυαλό, φτιάχνοντας μια ταινία για τον θεατή του και λιγότερο για την σινεματική του αναγνώριση. Που δεν την έχει κι ανάγκη εδώ που τα λέμε...

Πάνω που το αγρόκτημα των Νάρακοτς, άρχισε να αποδίδει καρπούς, έχοντας και την αμέριστη βοήθεια του Τζόι, του θηριώδους πουλαριού που η έμπνευση του - πάλαι ποτέ ήρωα της μάχης, μα τώρα διαρκώς μεθυσμένου - πατέρα πρόσφερε στο ράντσο, χτυπούν οι καμπάνες του πολέμου και όλα τα σχέδια ναυαγούν. Προκειμένου να μην χαθεί η καλλιεργήσιμη γη, ο αγρότης θα πουλήσει έναντι πινακίου φακής το ξεχωριστό άλογο σε αξιωματικό του βρετανικού στρατού, που οσονούπω θα σταλεί στο γαλλικό μέτωπο να αντιμετωπίσει τις γερμανικές απειλητικές ορδές. Εν αγνοία φυσικά του μονάκριβου, ανήλικου, γιου του, Άλμπερτ, που λατρεύει το άτι και θα δώσει υπόσχεση να το συναντήσει και πάλι, όταν η πυρκαγιά της ένοπλης διένεξης θα καταλαγιάσει...

Κι έτσι μετά το απαιτούμενο εισαγωγικό ημίωρο, που επιχειρείται η σύσταση με τον βασικό πρωταγωνιστή της υπόθεσης, το εντυπωσιακό πραγματικά τετράποδο και τον συνεσταλμένο επαρχιώτη γητευτή του, η κάμερα ταξιδεύει μονομιάς πέρα από την Μάγχη, εκεί που τα αντίπαλα στρατά επιδίδονται στον θανατηφόρο αγώνα - ονομάστηκε και 1ος παγκόσμιος πόλεμος - για την επιβολή, για την κυριαρχία. Μέσα από ξεχωριστές κι αυτοτελείς ρουμπρίκες, όπως τις αναπαράγει το σενάριο της τριπλέτας Hall, Curtis και Michael Morpurgo, ο οποίος τυγχάνει και ο συγγραφέας της περιβόητης νουβέλας, η ψυχή του θεατή βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στα ανώνυμα δράματα που κρύβει πίσω της η ανούσια σύρραξη. Ο φιλόδοξος και άφοβος Άγγλος βαθμοφόρος, ο φοβισμένος και υπεύθυνος Γερμανός φαντάρος, ο γεροαγρότης που έχει υποσχεθεί στην φιλάσθενη ορφανή εγγονούλα του να την προσέχει σαν τα μάτια του, οι κληρωτοί με την λευκή σημαία της ανακωχής, το δολοφονικό γκάζι στα χαρακώματα. Όλες οι υπο - ιστορίες με θλιβερή απαισιόδοξη κατάληξη. Όλες με τραγικό φινάλε. Πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, όταν δίχως συγκεκριμένο λόγο κι αφορμή, η λόγχη μπήζεται στο σώμα συνανθρώπου..?

Κοινός άξονας κάθε ρουμπρίκας ο Τζόι. Το άλογο που ξεκινά την διαδρομή του από το χωριουδάκι της αλβιονικής επαρχίας, για να καταλήξει όπως είχε προβλέψει το ριζικό του, κάπου στην Βρετάνη κατάκοπο και χιλιογδαρμένο να αναζητά την υπόσχεση που κάποτε του είχε αφήσει ανοικτή το αφεντικό. Μια ματιά στο βλέμμα του, το γεμάτο απορία για το τι μπορεί να πράξει το χέρι του μοναδικού λογικού όντος, σκίζει στα δύο ακόμη και την πιο παγωμένη ψυχή: "Για σένα και τον όρκο σου πέρασα τα πάντα, αν και δεν το ζήτησα Άλμπερτ Νάρακοτ. Η ματιά μου αντίκρισε πόνο, δάκρυ, θάνατο και αίμα. Έχασα φίλους καβαλάρηδες, αλλά και αυτό που εσείς αποκαλείτε εχθρούς. Έχασα τον λατρεμένο σύντροφο και συνοδοιπόρο μου τον Τόπθορν και μαζί του απώλεσα την αθωότητα μου. Ένα μόνο σου ζητώ, πάρε με μακρυά από τον όλεθρο..." Λόγια αδερφού, κουβέντες βουβές πίσω από το χαλινάρι, όλο πικρές αλήθειες...

Κινηματογραφικά ο Spielberg ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική σχεδιαστική από εκείνη του καταιγιστικού Ryan. Αποτίοντας φόρο τιμής στην παλιά εποχή του Χόλιγουντ - όπως είναι της μόδας δηλαδή - πολυχρωμίζει ψεύτικα τους ανταριασμένους ουρανούς και σκοτεινιάζει τα συρματοπλέγματα της No Man's Land, δίνοντας εντολή στον μόνιμο φωτογράφο συνεργάτη του Janusz Kaminski να αναπαραγάγει την εικόνα καταστροφής, πάνω από τον ορίζοντα της Τάρας, στο Gone With The Wind του Selznick. Ταυτόχρονα ζητά από τον απόλυτο φινιρισματία των καρέ του, John Williams, να λουστράρει τα κάδρα του, με όσο το δυνατόν πιο σπαραχτική, αλλά και συνάμα επική μουσική επένδυση μπορεί. Αυτό είναι. Το αποτέλεσμα δύσκολα δεν θα ανατριχιάσει την ραχοκοκαλιά σου και ακόμη δυσκολότερα θα σβήσει σύντομα από την μνήμη σου...

Για πες: Την φοβόμουν την πρώτη βρετανική σκηνοθετική απόπειρα του λατρεμένου Steven. Άδικα όπως αποδείχτηκε, αφού ο Μούσης δεν καταλαβαίνει από ξένους τόπους και χρόνους και ακόμη περισσότερο δεν σκιάζεται καν για το αν βουτήξει την πένα του, κατάτι περισσότερο στο μελάνι του μελοδράματος. Μα ακριβώς έτσι έκανε και με συγκλόνισε στον Schindler, πανομοιότυπα με ακινητοποίησε στο Μόναχο, ομοίως με σόκαρε στον Ryan. Και παντού στο φόντο ο πόλεμος. Παγκόσμιος τε και Ψυχρός. Και το ρολόι του χρόνου του γυρνά ολοένα και πιο πίσω και χτυπά καμπανάκι Εμφύλιος. Έρχεται οσονούπω και ο Lincoln! Τελικά κανείς δεν συγκρίνεται μαζί σου μοναδικέ mr Spielberg...

Στις δικές μας αίθουσες, στις 19 Ιανουαρίου 2012 από την Feelgood